My Devil
Suga ofis eshigini tepib ochdi. Ko‘zlari g‘azabdan qizargan, yuragi dod solayotgandek urardi.
— TEZ-TURING! — deya u baqirdi qo‘riqchilarga. — Sofini toping! Hoziroq! Agar topolmasangiz, hammangizning joningizni o‘z qo‘lim bilan sug‘urib olaman!
U jim turishga toqat qilolmasdi. Mashinasini tez haydab ketti. Uning nafas olishi og‘ir, haydashi tajang edi. Rulga urib baqirar, ichida to‘lib yotgan g‘azabni so‘z bilan bosmoqchi bo‘lardi:
— Nega qochding?! Kim senga ruxsat berdi?! Men seni...... qanday topsam, shunday sindiraman!
Buni badali ogʻir boʻladi...
Sofi esa orqasiga qaramay yugurardi. Nafasi qisilgan, oyoqlari allaqachon qonab shilinib ketgan boʻlsada yugurishdan toʻxtamasdi Aynan qayerga ketayotganini bilmasdi, lekin to‘xtasa — tutib olishardi. Oxiri, charchab yo‘l chetidagi katta daraxt ostiga o‘tirib, yerga suyanib, tez-tez nafas oldi.
To‘satdan, to‘rt tomondan qora mashinalar uni o‘rab oldi. G‘ildiraklarning shiddatli tormoz ovozi, eshiklarning birdan ochilishi, Sofining yuragi joyidan otilib chiqayotgandek tuyuldi. U qo‘rquvdan qotib qoldi.
Mashinadan tanish yuzlar — Suga qo‘riqchilari tushdi. Ulardan biri shoshilinch telefonni olib, Suga’ga bog‘landi:
— Janob, honim topdik. Bizni hudda ekanlar haliham. Daraxt ostida, yo‘l chetidan toptik.
— Men borgunimcha koʻz quloq boʻlib turing, lekin agar birortang qoʻlingni uchuni tekizsang mendan yaxshilik kutma.
Lekin ogohlantirib qo‘yaman — men yetib borgunimcha u yana qochsa, hamma teringizni shilin olib, devorga ilaman!
Qo‘riqchi cho‘ntagidan qurolini oldi. Jiddiy nigoh bilan Sofi tomon qadam tashladi. Qurolni tik tutib:
— Honim... iltimos, joyingizdan jilmasangiz. Janob Yoongi yo‘lga chiqqan. Kelguncha sabr qiling... — dedi buyruq ohangida.
Sofi qaltirab, boshi bilan indamay “xo‘p” degandek qimir etdi. Ammo ko‘zlaridan yoshlari yuzlarini yuvardi.
Bu safar Suga bunday oson kechirmasdi. Va endi hammasi — undan battar boshlanishi mumkin edi.
Sofi qo‘rqib, qaltiragancha sekin orqasiga tisarilmoqchi bo‘ldi. Ammo darrov yoniga bir qo‘riqchi yaqinlashib, ohangida ogohlantirish bilan gapirdi:
— Honim, iltimos, joyingizdan qimirlamang. Bu sizga ham, bizga ham yaxshi bo‘lmaydi.
Sofi ko‘zlarini yerga tikib, ichida yig‘isini yutishga harakat qilardi. Qo‘rquv tanasini muzlatib qo‘ygandi. Shu payt… qoraygan tun orasidan qora mashina shiddat bilan yaqinlashdi.
Suga edi. G‘azabga to‘lib, yuzida qahrli ifoda bilan mashinadan tushdi.
Uning yurishi — tez, og‘ir, qat’iy. To‘g‘ri Sofi tomon yo‘l oldi. U yaqinlashar ekan, Sofi qaltirab, yuragi ko‘ksidan chiqib ketadigandek bo‘ldi.
Lekin kutilmagan holat yuz berdi.
Suga hech narsa demay, uni belidan mahkam quchib,bag‘riga tortdi. Qattiq, o‘ziga xos mehr bilan quchoqlab,oldi....
Sofi hayratdan yuragini ushladi. Suga esa yuzini uning bo‘yniga koʻmib, chuqur nafas oldi. Uning iforini hidladi
Seni qochganingni eshitganimda dunyoyim qulagandek bo‘ldi... Mittim. Ishon, men seni sevib qoldim. Ha, telbadek. Har kuni, har soniya... sening yuraging, nigohing, hatto qo‘rqqaning ham faqat menga tegishli. Meniki bo‘lmasang — hech kimniki bo‘lmaysan. Qulupnayim, sen faqat mening mitti qulupnayimsan…
Suga bu fikrlardan o‘ziga zo‘rg‘a keldi. Ammo ichidagi g‘azab bo‘g‘ilib turgandi. Uni yana yo‘qotish qo‘rquvi ichida nimalarnidir sindirdi.
U Sofini belidan yanada qattiqroq siqdi. Qizning ko‘zlaridan yoshlar to‘xtamay oqardi. Suga bir og‘iz so‘z demay, uni ko‘tarib, mashinaga o‘tqazdi.
Mashina shiddat bilan harakatlana boshladi. Bir qo‘li rulda, ikkinchisi esa — Sofining sonida. Qiz piqqillab, yelkalari silkinib yig‘lardi. Boshini egib, indamay o‘tirar, yuragidagi vahima asta kuchayib borardi.
Suga Sofi ni sonlarıni shunday siqardiki hech qancha vaqt oʻtmay Sofini sonlari koʻkarib barmoq izlariz chiqb qoldi,lekin Sofi indamay ogʻriqga chidab ketardi bilardiki bu hali bu boshlanishi edi
Suga shahar chetidagi omborga kelib toʻxtadi.
Oʻzi tushib keyin sofini eshigini ochib koʻtarib olib ichkariga kirdi.
Sofi qoʻrqib :
Suga....qa..qayerga.... keldik
dedi bazoʻr
Suga kulib qoshlarini chimirib qara dedi,kaltaklanib bir ahvol boʻlgan qoʻriqchilarga ishora qildi
Sofi yigʻlagancha gapirdi
Ahir ....ahir ...bu.... qoʻriqchilar...
Suga : ha oʻsha landovirlar, seni qochirib yuborgan, yalqovlar – dedi nafrat bilan.
— Endi ishlarini eplolmaganlarini badalini toʻlab beradilar dedi va Sofini koʻtargancha yumshoq oʻrindiqqa oʻtirdi va Sofini tizzasiga oʻtkazdi Sofi qaltirab yigʻlar boshini pastga egib olgandi Suga sofini iyagidan koʻtarib oʻziga qaratib tomosha qilasan dedi
Sofi hoʻp degandek bosh chayqadi
Suga jim turib, o‘sha yarador qo‘riqchilarga sovuq nigoh tashladi. Keyin yonidagi yigitga qarab, ohangsiz buyruq berdi:
Qo‘riqchi tepadagi tokchadan to‘pponchani olib keldi va Suga’ga uzatdi. U hech qanday ikkilanishsiz qurolni oldi, bir necha soniya yerda sudralayotgan qo‘riqchilarga termildi. So‘ng... birin-ketin, to‘xtamasdan besh nafar qoʻriqchiga o‘q uzdi. Har bir o‘q oyoqlarga — faqat oyoqlarga — lekin yetarlicha og‘riqli va qonli. O‘q tovushidan butun ombor larzaga keldi, devorlar titradi.
Sofi esa... bu manzaradan qattiq cho‘chib tushdi. Tanasini titroq bosdi, lablari titradi, ko‘zlari keng ochilgancha, yuragi go‘yo bag‘ridan sug‘urib olingandek urar edi. Va nihoyat, u toqat qilolmadi — ko‘z yoshlariga to‘la ovoz bilan yig‘lab yubordi:
— Suga... Suga, iltimos... yetar... ketaylik... men qo‘rqyapman... iltimos...
U titrab, shoshib-so‘nib gapirardi. Ko‘zlarida yolvorish, yuragida vahima.
Ammo Suga faqat kuldi. Sovuq, yelindek o‘tadigan, ichida rahm-zarrachasi bo‘lmagan kulgi edi.
— Qayerga shoshilyapsan, qulupnay? Tomosha endi boshlanmoqda, — dedi xuddi bu vahshiylikdan zavqlanayotgandek.
Birdan shift tomondan temir panjaralar ombor markaziga shovqin bilan pastga tushdi va omborga
— 10 ta och qolgan, ulkan va yovvoyi itlar yugurib chiqdi. Ular g‘azabda, asabiy va qon isi bilan telbalanib bo‘lgan edi.
Sofi o‘sha manzarani ko‘rgan zahoti tanasidan jon chiqib ketgandek bo‘ldi. U qaltirab ketdi. Nafas ololmas, yuragi tiqilib qolgan edi. U titrab yig‘larkan, Suga uning iyagidan ko‘tarib, yuzini ombor markaziga qaratdi.
— Qara, — dedi sokin, lekin majbur qiluvchi tovushda.
— Yo‘q... iltimos... — Sofi boshini burdi, qo‘rqib, Suga’ni quchib oldi. Uning butun tanasi titrar, yuragi vahima bilan urardi. Orqasida esa vahshiylik boshlangandi — itlar odam tanasini g‘ajiyotgandi. Qichqiriqlar, qon hidi, vahima... Butun ombor shu manzara bilan to‘lgan edi.
Suga esa... yuzida sovuq tabassum bilan barchasini tomosha qilardi. Go‘yo bir film ko‘rayotgandek. Uning oldida qaltirab yig‘layotgan Sofi bor edi, orqasida esa — do‘zaxga aylangan ombor.
Sofi esa bu manzara ortidan butunlay yanchilib tushdi. U qattiq qaltirardi, ko‘zlarida og‘riq, tilida faqat yalvorish bor edi:
— Iltimos... iltimos... Suga... ketaylik... men chidolmayapman... ilti...mos...
So‘zini tugatolmadi. Nafasi to‘xtagandek bo‘ldi. Ko‘zlari xiralashdi, qo‘llari bo‘shashdi... va hushidan ketdi. U titrab, Suga bag‘riga qulab tushdi.
Suga bir lahza jim qoldi. Hushsiz, yuzi oqarib ketgan, ko‘zlarida hali ham yosh izlari qolgan Sofiga qarab turdi. Keyin hech narsa demay, uni ohista ko‘tarib oldi va ombordan chiqib ketdi.
Eshikdan chiqayotib, u ortga burilib, qo‘riqchiga qaradi:
— Qolganini tugating. Hamma izni yo‘qoting.
So‘ngra mashinaga o‘tirdi. Sofini orqa o‘rindiqqa yotqizib, haydovchiga uyga qarab yo‘l olishini buyurdi.
Ular manzilga yetib kelgach, Suga hech kimga ishonmay, Sofini o‘zi ko‘tarib, uyning pastki yer-to‘lasiga olib tushdi. Bu yer qorong‘u, ammo sokin edi. Yerto‘laning bir burchagida yumshoq yotoq, yorug‘likka qaratilgan kichik lampa bor edi. Suga uni ehtiyotlik bilan o‘sha yotoqqa yotqizdi.