RÓŻNICE W SŁOWNICTWIE ZWIĄZANYM Z PŁCIĄ

ELAINE RICH

Uniwersytet Carnegie-Mellon

Oryginał jest dostępny na stronie internetowej:

http://www.cs.utexas.edu/users/ear/Sex-Related_Colour.htm

W artykule tym opisano eksperyment mający na celu sprawdzenie hipotezy, że kobiety mają większe kolorowe słownictwo niż mężczyźni. Wyniki wskazują, że tak jest. Wyniki wskazują również, że w co najmniej jednej klasie społecznej młodsi mężczyźni mają większe kolorowe słownictwo niż starsi mężczyźni. Nie ma takiej różnicy w przypadku kobiet. Jednak grupa katolickich sióstr zakonnych uzyskała wynik niższy niż reszta kobiet, ale wciąż wyższy niż mężczyźni.

Wprowadzenie

Powszechnie uważa się, że kobiety mają większe kolorowe słownictwo niż mężczyźni. Na przykład Robin Lakoff (1975) stwierdza to jako fakt i jako wyjaśnienie sugeruje obserwację, że w tym społeczeństwie kobiety spędzają znacznie więcej czasu na czynnościach związanych z kolorami, takich jak wybieranie ubrań, niż mężczyźni. Celem naszego badania było sprawdzenie, czy kobiety rzeczywiście używają szerszego wachlarza pojęć związanych z kolorami niż mężczyźni, przedstawiając kolory zarówno mężczyznom, jak i kobietom, prosząc je o ich nazwanie, a następnie mierząc rozmiar używanego przez nie słownika.

W literaturze przedstawiono co najmniej dwa powiązane ze sobą rodzaje obserwacji. Pierwsza dotyczy różnic między mężczyznami i kobietami w zakresie innych zadań związanych z kolorem; druga dotyczy innych różnic między językiem mężczyzn i kobiet, co sugeruje, że jeśli mężczyźni i kobiety różnią się w swoim słownictwie dotyczącym koloru, nie będzie to jedyny obszar, w którym ich języki różnią się od siebie.

Test nazewnictwa kolorów Wordswoth-Wells (Wordsworth and Wells, 1911) sprawdza szybkość rozpoznawania standardowych kolorów. Przedmioty przedstawiane są wraz z kartą przedstawiającą 100 plamek koloru w każdym 1 cm. kwadratowym. Każda łatka jest czerwona, żółta, zielona, niebieska lub czarna. Temat jest dobierany w czasie, w zależności od kolejności nadawania nazw poszczególnym patykom. Wordsworth i Wells poinformowali, że wśród studentów szkół wyższych kobiety radzą sobie lepiej z zadaniem niż mężczyźni, czyli potrzebują mniej czasu. Ligon (1932) odkrył, że wśród dzieci w klasach od jednej do dziewięciu dziewczynek radzą sobie lepiej w teście Wordsworth-Wells niż chłopcy. Wykazał również, że z wyjątkiem dwóch pierwszych klas, różnica płci była większa w teście nazewnictwa kolorów niż w teście czytania słów mającym na celu pomiar ogólnej płynności werbalnej, w którym dziewczęta również radziły sobie lepiej niż chłopcy. Badanie to pokazuje, że przynajmniej niektóre z różnic między mężczyznami i kobietami są nabywane w bardzo młodym wieku.

Istnieje wiele dowodów na to, że język kobiet nie zawsze jest taki sam jak język mężczyzn. Literatura antropologiczna obfituje w przypadki zróżnicowania płciowego języka wśród tzw. osób prymitywnych. Jespersen (1922) omawia język karaibski małych Antyli, w którym około jedna dziesiąta słownictwa jest inna dla kobiet niż dla mężczyzn. Różnice występują przede wszystkim w kategoriach pokrewieństwa, nazw części ciała, a także w pojedynczych słowach takich jak: przyjaciel, wróg, radość, praca, wojna, dom, ogród, łóżko, trucizna, drzewo, słońce, księżyc, morze i ziemia. W Koasati, języku Indian amerykańskich (Haas, 1944), mowa mężczyzn i kobiet różni się w niektórych formach paradygmatów słownych.

Od dawna wiadomo, że w języku angielskim, męskim i kobiecym mowa różni się pod względem użycia słów przysięgłych i eufemizmów. Istnieją dowody, że istnieją również inne różnice. Jałowy (1971) mówi o różnicy między mową mężczyzn i kobiet we względnej częstotliwości występowania różnych przypadków.

W niniejszej pracy opisano eksperyment, który przeprowadzono w celu ustalenia, czy kolorowe słownictwo jest kolejnym obszarem, w którym mowa kobiet i mężczyzn różni się od siebie.

PROCEDURA

Zestaw 25 kart został skonstruowany poprzez pokolorowanie dwucalowego kwadratu na środku każdej z 25 kart 3x5. Kwadraty zostały ubarwione pojedynczymi kredkami wybranymi z pudełka Crayoli składającego się z 64 kredek. Żadna kredka nie została użyta więcej niż raz.

Każdemu przedmiotowi pokazano po kolei karty i poproszono o podanie słowa lub wyrażenia, którego użyłby do opisania koloru. W celu ujednolicenia zadania, każdemu z przedmiotów powiedziano, że powinien wyobrazić sobie siebie w następującej sytuacji:

"Kupiłeś koszulę, a teraz chcesz kupić parę spodni pasujących do koszuli. Idziesz do sklepu, ale nie masz ze sobą koszuli. Chcesz powiedzieć sprzedawcy: "Mam -- koszulę". Pokaż mi parę spodni, żeby z nią pójść. "

Powiedziano im również, że powinni starać się opisać karty jak najbardziej niezależnie, że nie powinni ich ze sobą porównywać i że dopuszczalne jest nadawanie tego samego imienia więcej niż jednej karcie.

Odpowiedzi były nagrywane, a następnie punktowane przy użyciu schematu, który miał za zadanie zmierzyć zakres słownika kolorów uczestników. Odpowiedzi zostały podzielone na cztery kategorie:

(1) Podstawowe - jeden z następujących podstawowych wyrazów kolorystycznych: czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy, fioletowy, biały, czarny, brązowy, szary, różowy, opalony.

(2) Kwalifikacja - podstawowe słowo kwalifikowane za pomocą słów takich jak jasny lub ciemny, lub za pomocą innego podstawowego słowa, np. żółtawozielony. Odpowiedzi w tej kategorii są bardziej szczegółowe niż odpowiedzi podstawowe, ale w rzeczywistości nie zawierają większego słownictwa.

(3) Qualified Fancy - podstawowe słowo kwalifikowane przez słowa specjalne, takie jak sky blue lub hunter green.

(4) Wyrazy fantazyjne nie należące do kategorii podstawowej, takie jak lawenda, magenta i chartreuse.

Punktacja dla każdego przedmiotu została obliczona przez przypisanie jednego punktu za każdą podstawową odpowiedź, dwóch za każdą zakwalifikowaną, trzech za każdą zakwalifikowaną fantazję i czterech za każdą odpowiedź fantazyjną. Ponieważ było 25 kart, możliwe było uzyskanie od 25 do 100 punktów.

Przedmioty podzielono na pięć grup na podstawie wieku, płci i zawodu w następujący sposób:

Grupa I: mężczyźni w wieku 20-35 lat. Absolwenci lub osoby pracujące w dziedzinach technicznych.

Grupa II: mężczyźni w wieku 45-60 lat. Wszyscy wykształceni technicznie, wysoko wykwalifikowani specjaliści.

Grupa III: kobiety w wieku 20-35 lat. Dalej podzielona na dwie grupy:

A: technicznie - odpowiadająca Grupie I.

B: nietechniczni, ale dobrze wykształceni.

Grupa IV: kobiety w wieku 45-60 lat. Większość z nich wyszła za mąż za mężczyzn z Grupy II.

Grupa V: zakonnice katolickie. Większość z nich po 30. roku życia.

Test U Mann-Whitney'a (Siegel, 1956) posłużył do określenia, na podstawie obserwowanych wyników, prawdopodobieństwa, że wyniki jednej grupy były stochastycznie wyższe od wyników innej grupy.

Liczebność grup wahała się od siedmiu do 24 osób. Wielkość grup została uwzględniona w teście Manna-Whitney'a.

Przetłumaczono z www.DeepL.com/Translator (wersja darmowa)

WYNIKI

Tabela 1 przedstawia mediany wyników dla każdej z pięciu grup. Sugeruje to:

(1) Kobiety używają słów bardziej fantazyjnych niż mężczyźni.

(2) Młodsi mężczyźni używają słów bardziej fantazyjnych niż starsi mężczyźni.

(3) Wszystkie kobiety mają podobną wielkość słownika z wyjątkiem zakonnic, które używają mniej fantazyjnych słów niż pozostałe kobiety.

Test Manna-Whitney'a wskazuje, że różnice te są bardzo znaczące. Tabela 2 pokazuje poziomy istotności uzyskane dla hipotez, że niektóre grupy uzyskują wyższe wyniki niż inne. Poniższe porównania nie dały żadnych istotnych różnic:

(1) Techniczne v. nietechniczne młode kobiety.

(2) Młode kobiety v. starsze kobiety.

Ponieważ jedyna istotna różnica pomiędzy kobietami była pomiędzy zakonnicami i nie zakonnicami, grupy III i IV zostaną połączone do końca tej dyskusji.

Tabela 3 pokazuje średnią liczbę przypadków, w których członkowie każdej z grup użyli każdej z kategorii słów kolorowych. Pokazuje ona, że kobiety używały bardziej wykwalifikowanych słów fantazyjnych i fantazyjnych niż mężczyźni, a starsi mężczyźni używali znacznie mniej fantazyjnych słów niż młodsi. Pokazuje to również, że mniszki używały mniej fantazyjnych słów niż świeckie kobiety.

Inną miarą szerokości słownictwa jest to, że wiele razy ten sam termin był używany do opisu różnych kolorów. Tabela 4 pokazuje średnią liczbę razy, kiedy dany kolor był opisywany dokładnie tak samo jak poprzedni. Najwięcej powtórzeń użyli starsi mężczyźni, następnie mężczyźni młodsi, zakonnice, a następnie reszta kobiet. Tak więc zarówno wynik fantazji, jak i liczba powtórzeń dają tę samą kolejność grup.

DYSKUSJA

Na początku eksperymentu podejrzewano, że czynniki inne niż płeć mogą mieć znaczący wpływ na kolorystykę ludzi. Z tego powodu grupy te zostały dodatkowo podzielone według wieku i zawodu. Bardzo trudno jest jednak konstruować próby bez różnic poza płcią, ponieważ w tej kulturze płeć jest tak silnie skorelowana z innymi rzeczami. Na przykład. Grupy II i IV różnią się pod względem płci, ale także, nieprzypadkowo, w zawodach ludzi, mężczyzn pracujących w zawodach technicznych, kobiet wychowujących dzieci. W rzeczywistości założono (np. przez Lakoffa), że takie różnice związane z płcią są przyczyną różnic w słownictwie dotyczącym kolorów. Kobiety spędzają więcej czasu na zakupie ubrań i urządzaniu salonów. Badanie to pokazuje jednak, że nawet jeśli główny zawód jest taki sam (Grupa I v. Grupa IIIa), kobiety pokazują większe słownictwo kolorystyczne niż mężczyźni.

Fakt, że zakonnice uzyskują niższe wyniki niż reszta kobiet również sugeruje, że takie czynniki kulturowe są istotne. Nie tylko zakonnice spędzają mniej czasu na martwieniu się o ubrania (te w tym eksperymencie nadal noszą zwyczaje) niż pozostałe kobiety, ale są to osoby, które zdecydowały się zrezygnować z takich rzeczy. Zarówno fakt, że zakonnice osiągają wyższe wyniki niż mężczyźni, jak i że kobiety osiągają wyższe wyniki niż mężczyźni, nawet jeśli ich obecny główny zawód jest taki sam, sugeruje, że różnica ta jest określana dość wcześnie w życiu, zanim zostaną wybrane zawody dla dorosłych.

Różnica między młodymi i starszymi mężczyznami była zaskakująca. Istnieją co najmniej dwa możliwe wyjaśnienia dla tej obserwacji. Jednym z nich jest to, że starsi mężczyźni mieli kiedyś większe kolorowe słowniki, ale przez wiele lat byli małżeństwem i dlatego mieli kogoś innego do kupowania ich ubrań i dekorowania salonów, ich słowniki zanikły. Innym wyjaśnieniem jest to, że młodsi mężczyźni mają większe kolorowe słowniki niż starsi mężczyźni kiedykolwiek mieli, ponieważ stereotypy płciowe w tym społeczeństwie maleją, a mężczyźni są coraz bardziej zainteresowani takimi rzeczami jak ubrania. Dane uzyskane w tym eksperymencie nie pozwalają na dokonanie wyboru pomiędzy nimi.

Celem tego eksperymentu było zmierzenie wielkości aktywnego słownictwa. Trudno jest to zrobić dokładnie w sytuacji eksperymentalnej, w której ludzie są wyraźnie proszeni o nadawanie nazw kolorów. Taka sytuacja była jednak konieczna, aby uzyskać reakcję każdego podmiotu na wiele różnych kolorów. Wybrana metoda prawie na pewno skłania do bardziej egzotycznych opisów niż te, które podmioty używałyby w codziennej sytuacji. Jednak takie uprzedzenie jest stałe dla wszystkich grup uczestników i dlatego nie powinno mieć znaczącego wpływu na wyniki poszczególnych grup.

WNIOSKI

Dowody zebrane w tym eksperymencie potwierdzają hipotezę, że kobiety mają bardziej rozbudowane słowniki kolorów niż mężczyźni. Wskazuje on również, że przynajmniej w jednej klasie społecznej młodsi mężczyźni mają większe zróżnicowanie kolorystyczne niż starsi mężczyźni.

REFERENCJE

Barron, N. (1971). Język płciowy: produkcja przypadków gramatycznych. Acta Sociologica, 14, 24-42.

DuBois, P. H. (1939). Różnica płci w teście nazw kolorów. Amer. J. Psychol, 52, 380.

Haas, M. (1944). Przemówienie mężczyzn i kobiet w Koasati. Język, 20, 142-9.

Jespersen, 0. (1922). Język: Its Nature, Development, and Origin (New York), chap. 13.

Lakoff, R. (1975). Language and Woman's Place (Nowy Jork).

Ligon, E. M. (1932). Badanie genetyczne nazewnictwa kolorów i odczytywania słów. Amer J Psychol 44 103-22.

Siegel, S. (1956). Nonparametric Statistics for the Behavioral Sciences (Nowy Jork).

Woodworth, R. S. i Wells, F. L. (1911). Testy stowarzyszeniowe. Monografie psychologiczne, 57, 1-80.