Crimson shadow
3-bob. “ Mujinning Qasos Qarori”
Mujin nihoyat Naksu haqida haqiqatni bilib oldi. U o‘zining maxsus kuzatuvchilari orqali Naksuning Jungkook bilan yashirin ravishda uchrashib turganini va unga yolg‘on ma’lumotlar berayotganini aniqladi. Bu xiyonat uning uchun kechirib bo‘lmas holat edi.
O‘z xonasida o‘tirib, stolni mushtlab, qattiq ovozda buyruq berdi:
“Naksu meni aldagan ekan. Uni jazolash vaqti keldi. Uni yo‘q qilishim shart! Barcha eng yaxshi jangchilarni chaqiring. U qochib qutula olmaydi!”
Mujin o‘ziga ishongan eng malakali jangchilardan iborat katta guruhni to‘pladi. Ularning har biriga qat’iy buyruq berildi: “Naksuni o‘ldiring. Biron marta xato qilishga haqqingiz yo‘q!”
Naksu uzoq vaqt davomida ehtiyot bo‘lib yashayotgan edi. U Mujinning shubhalari borligini tushungan, ammo bu darajada tez fosh bo‘lishini kutmagan edi. Kunlardan bir kun, u yashayotgan xavfsiz uyda ichki qo‘rquv bilan tunda hushyorlikda edi. Shu payt atrofdagi nozik tovushlarni eshitdi — bu odamlar kelayotganining ishorasi edi.
U sokin harakat qilib, oynadan tashqariga qaradi. Ko‘zlari o‘tkir edi: daraxtlarning orasida bir necha qurollangan jangchilar harakatlanayotganini payqadi.
“Mujin…” deb pichirladi u. “U meni o‘ldirish uchun odam yubordi.”
Lekin Naksu uchun bu qo‘rqinchli emas edi. U bu kabi vaziyatlarga ko‘p marta duch kelgan, o‘zining hayoti davomida kurash va o‘limning har bir qadamini o‘rganib ulgurgan edi.
Mujinning odamlaridan biri oynadan ko‘z yugurtirib, ichkaridagi qorong‘ilikni kuzatib turardi. Ular o‘ylashdi: Naksuni ushlash oson bo‘ladi. Ammo ular Naksuni kim ekanini va uning jang qilish qobiliyatini yetarlicha bilishmasdi.
Naksu pichog‘ini qo‘liga olib, xonada yashiringan joyidan chiqdi. U o‘zining nafas olishini ham nazorat qilib, o‘lim sukunati ichida birinchi zarbani berdi. U yaqinlashayotgan jangchilardan birining qurolini tortib oldi va uni bir harakatda yerga yiqitdi.
To‘satdan atrofdagi daraxtlar ichidan odamlar qichqirishib, Naksuga o‘q uza boshlashdi. Lekin u ular bilan bevosita to‘qnashishga o‘zini tayyorlagan edi.
— Yashin tezligida harakatlanib, birinchi guruhni yo‘q qildi.
Ammo bu ogohlantirish ularning hayotini saqlab qolmadi. Naksu jang qoidalarini o‘ziga mos ravishda ishlatdi: o‘qlarni chetlab, birma-bir ularni yo‘q qildi. U qurollardan foydalanishni o‘zlashtirgan, ammo eng katta kuchi yaqin janglarda edi. U kuchli va tezkor edi — bir qarashda ko‘rinmasdek bo‘lib, o‘zini ko‘rsatardi.
Bir soatdan ortiq davom etgan jangdan so‘ng, Mujinning odamlarining aksariyati mag‘lub bo‘ldi. Qolganlari esa orqaga chekinishga majbur bo‘lishdi.
Jang tugagach, Naksu uzoq nafas oldi. Atrofga qaradi: yerda qurollar va mag‘lub dushmanlar yotardi. Ammo uning qalbida sovuq bo‘shliq paydo bo‘ldi.
“Mujin o‘yladi, meni o‘ldirishi mumkin. Ammo u meni tushunmaydi,” dedi Naksu o‘ziga. “Endi men uni oldimga keltirishim kerak.”
Naksu bu vaziyatdan qanday chiqib ketishini bilardi, ammo bu jang uning Mujinga qarshi ochiq urush boshlashidan oldingi qadam edi.
O‘z odamlarining mag‘lubiyatini eshitib, Mujinning qahr-g‘azabi oshdi. Uning yuzida g‘azabning kuchli izlari paydo bo‘ldi.
“U meni haqorat qildi!” dedi u o‘zining qolgan odamlarga. “U o‘ylaydi, meni chetlab o‘tishi mumkin! Yana odamlarni to‘plang. Ammo bu safar o‘z boshim bilan uni yo‘q qilaman!”
Mujin bu ishni yakunlash uchun o‘zi jang maydoniga chiqishga qaror qildi.
Bu orada, Naksu Mujinning yana hujum qilishini kutib, bir necha kun davomida tayyorgarlik ko‘rdi. Lekin u boshqa narsani ham his qila boshladi — Jungkook haqidagi o‘ylar uni chalg‘itayotgan edi.
Jungkook u bilan uchrashganida, uning ko‘zlarida umid bor edi. U Naksuga qarab, dedi:
“Sen meni bu joydan uzoqlashtirding. Endi men ham seni qutqarish uchun qo‘limdan kelganini qilaman.”
“Bu mening kurashim,” dedi Naksu. “Sen aralashmasliging kerak.”
“Sen o‘zingni shunchaki bir askar deb hisoblaysanmi?” dedi Jungkook. “Sen undan ko‘ra ko‘proq narsaga loyiqsan, Naksu. Bu hayotni tanlashga majbur bo‘lgan bo‘lsang ham, uni o‘zgartirish imkoning bor.”
Naksu bir lahzaga uning gaplari haqida o‘ylab qoldi. U bu kurashdan so‘ng, o‘z hayotini qayta boshlash imkoniyati borligini his qildi. Ammo bu yo‘l oson bo‘lmasdi.
“To‘g‘ri,” dedi Naksu past ovozda. “Ammo birinchi navbatda, men Mujinni mag‘lub qilishim kerak.”
Mujin o‘z kuchlarini yig‘ib, so‘nggi hujumga tayyorlanayotgan edi. Naksu esa Mujin bilan ochiqdan-ochiq to‘qnash kelishni maqsad qilgan edi. U endi nafaqat o‘z hayoti, balki o‘z erkinligi uchun ham kurashayotganini tushundi.
Mujin o‘z odamlariga buyruq berdi:
“Naksuni o‘ldiring. Ammo unutmang, bu ishni bexato bajarishingiz kerak. U kuchli jangchi, lekin sizlarning birlashgan kuchingiz uni yerga qoqishi kerak.”
Ularning rejasiga ko‘ra, Naksu yashayotgan joy kechasi o‘rab olinishi va u har qanday yo‘l bilan yo‘q qilinishi kerak edi. Mujin o‘zining eng malakali odamlarini yubordi, ularning maqsadi faqat bitta edi: Naksuni yo‘q qilish.
Naksu ichki bir sezgi bilan xatarni his qildi. Qorong‘i tunda u Jungkook yashayotgan xonaga kirib bordi. Jungkook uxlab yotgan edi, uning tinch va osoyishta nafas olishi Naksuning yuragida nimadir uyg‘otdi. Ammo u bunga ko‘p vaqt ajrata olmadi.
Deraza yonidan chiqqan o‘ziga xos qadam tovushlarini eshitgach, Naksuning ko‘zlari o‘tkir bo‘ldi. Mujinning odamlarini his qildi.
“Ular bu yerga keldi,” deb o‘zicha o‘yladi Naksu. “Ular meni o‘ldirish uchun kelishgan.”
U sekin Jungkookning yoniga yaqinlashdi, uning yuziga qaradi. “Seni bu ishdan uzoq tutishim kerak,” dedi u ichida va shartta qaror qildi.
Naksu Jungkookni uyg‘otmasdan, uni boshqa xavfsiz joyga yashirishga qaror qildi. U o‘zining tayyorlagan yashirin tunnelidan foydalanib, Jungkookni o‘sha joyga olib bordi. Tunnellar Naksu uchun qochish yo‘li sifatida qilingan edi, lekin bu safar ular himoya vositasiga aylandi.
U Jungkookning yoniga qaytib, pichirlab gapirdi:
“Bu yerda qol. Tashqariga chiqma. Qanday tovushlarni eshitsang ham, men sen bilan keyin gaplashaman.”
Jungkook unga savol bilan qaradi, lekin Naksu unga hech narsa tushuntirmadi.
Naksu tun qorong‘isida jangga tayyorlandi. Mujinning odamlaridan birinchi bo‘lib yaqinlashganlarni qop-qorong‘i ko‘cha chetidan sezdi.
— “Ko‘rinyapti,” — biri pichirladi.
— “Uni qurshovga oling,” — dedi boshqasi.
Ammo ular Naksuni osonlik bilan tutib bo‘lmasligini bilishmasdi. U pichog‘ini chiqardi va birinchi dushmanni tinch zarb bilan yiqitdi. Keyin esa boshqa dushmanlarining ko‘zini qorong‘ida chalg‘itib, ularni birma-bir yo‘q qilishga kirishdi.
Qorong‘i tun ichida qurollarning ovozi yangradi, lekin har bir to‘qnashuvda Naksu ustun edi. U jangning har bir qismini o‘z nazorati ostida ushlab turdi.
Ammo jang davomida, u bir payt oyog‘idan va yelkasidan o‘q jarohati oldi. Qon asta yerga oqib tushardi, lekin Naksu qimir etmasdan davom etdi. Uning uchun hozir faqat bir narsa muhim edi: Jungkookni himoya qilish va bu jangdan g‘alaba bilan chiqish.
Mujinning odamlarining aksariyati yerda qoldi. Oxirgi dushman bilan ham kurashib, Naksu uni ham mag‘lub qildi. Tunda yana sukunat hukm surdi. Lekin Naksu charchagan va jarohatlangan edi. U bir lahza to‘xtab, chuqur nafas oldi va o‘z jarohatlarini bosdi.
Qon oqayotganiga qaramay, Naksu o‘zini tik ushlab, tunnel ichiga qaytdi.
Tunneldagi yashirin xonada Jungkook qadam tovushlarini eshitdi va darhol o‘rnidan turdi. U o‘zini xotirjam tutishga harakat qilsa ham, yuragi tez urardi.
Naksu ichkariga kirganida, Jungkook uning yuzidan biror narsa noto‘g‘ri ekanini sezdi.
“Nima bo‘ldi?” so‘radi u, lekin Naksu sovuq ohangda javob berdi:
Ammo Jungkook uning kiyimida qon izlarini ko‘rib, qattiq xavotirga tushdi.
“Sen jarohat oldingmi?!” dedi u bir qadam yaqinlashib.
Naksu darhol orqaga chekinib, qo‘lini ko‘tardi.
“Bu ahamiyatsiz. Menga biror narsa bo‘lmadi. Sen bu yerda qol. Hali bu joy xavfsiz emas.”
Jungkook uni ushlamoqchi bo‘ldi, lekin Naksu unga yaqinlashishiga yo‘l qo‘ymadi.
“Men sening uchun jang qilmayapman,” dedi u past ovozda. “Men shunchaki buni yakunlashim kerak. Hozir tinchlan va bu yerdan chiqma.”
Naksu yana tashqariga qaytdi va tun sukunatida o‘z jarohatlarini bandaj bilan o‘rab qo‘ydi. Og‘riq uning butun tanasini qamrab olgan bo‘lsa ham, u o‘zini bardoshli ko‘rsatishga urindi.
Uning ichida esa boshqa bir narsa yuz berardi. U Jungkookni himoya qilishga o‘z hayotini bag‘ishlayotganini tushungan edi. Ammo bu haqda unga hech qachon aytmaslikka qaror qildi. Bu uning o‘z tanlovi edi — na Мujinga, na Jungkookga bu haqda bilish shart emas edi.
Мujin odamlarining qaytmasligini bilib, o‘z qahri va nafratida portladi.
“Naksu meni sharmanda qildi!” deb qichqirdi u. “Bu safar o‘zim chiqaman. U hech qayerga qochib qutula olmaydi!”
Мujin bu safar oxirgi va hal qiluvchi hujumni tayyorlashga kirishdi.