money3

ภายใต้ชุดเกราะ 1 (slot)

“ไม่รู้ค่ะ น้องคอยพี่ชายตรงที่เดียวกับเมื่อคืน คอยนานมากเลย แต่พี่ชายไม่มาเสียทีเลยคิดว่าอาจหลบอยู่ในโพรงก็ได้ จึงลองเข้ามาดูแต่มันเป็นอุโมงค์ค่อนข้างลึก น้องคิดว่าพี่ชายคงมาจากโพรงนี้ น้องเลยกลับบ้านไปเอาโคมไฟมาค่ะ”

“นี่น้องไม่กลัวเลยหรือ” ผมตะลึงในความกล้าบ้าบิ่นของโนริ “กลัวค่ะ แต่พอคิดว่าอาจได้เจอพี่ชายก็ไม่กลัวแล้ว แต่ก็ดีแล้วนี่คะที่มาเพราะได้เจอพี่ชายจริง ๆ” ผมรู้สึกว่าโนริร้ายเดียงสาไปเสียทุกเรื่อง ขณะเดียวกันก็รับรู้ถึงความรักอันเต็มเปี่ยมของเธอ ผมอดรู้สึกเหมือนเจ็บไปทั่วร่างไม่ได้ แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ผมต้องทำธุระให้เสร็จโดยเร็ว

“น้องโนริ น้องไม่ได้เล่าเรื่องเมื่อคืนให้ใครฟังนะ”

“ค่ะ น้องไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลย”

“เรื่องคืนนี้ที่เจอพี่ด้วยนะ...ห้ามบอกใครแม้แต่พี่ทาโร่นะ”

“ค่ะ น้องจะไม่บอกใครเลย”

“อืม วันนี้พี่ทาโร่ทำอะไรอยู่”

“พี่ทาโร่บอกว่าปวดหัว นอนทั้งวันค่ะ แต่แปลกจังพี่ทาโร่ก็พูดเหมือนพี่ชายเลย บอกว่าอย่าบอกใครเรื่อง(slot)เมื่อคืนที่พี่ออกไปข้างนอกดึกดื่น แปลกจัง ทำไมผู้ชายทุกคนชอบพูดโกหกกันนะ”

“น้องโนริ น้องรู้เรื่องแม่ชีเมียวเร็นถูกฆ่าตายไหม” ผมใจเต้นรัว “รู้ค่ะ รู้เมื่อเช้าตกใจหมดเลย พี่ชายว่าเงาคนบนประตูเมื่อคืนใช่คนฆ่าแม่ชีเมียวเร็นหรือเปล่าคะ”

“น้องโนริ พี่ทาโร่พูดถึงเรื่องนี้ว่าอะไรบ้างหรือเปล่า”

“พี่ทาโร่หรือ ไม่นี่...ทำไมคะ” โนริเงยหน้ามองผมอย่างแปลกใจ ทันใดนั้นมีเสียงร้องคล้ายตกใจได้ยินมาจากข้างหลังผม มีใครวิ่งลึกเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน ทั้งผมกับโนริสะดุ้งยืนตัวแข็งไปชั่วขณะ อึดใจต่อมาผมดึงเอาโคมไฟจากมือโนริตามเสียงฝีเท้านั้นไปทันที “พี่ชายคะ น้องไปด้วย” อุโมงค์ใต้ดินทางด้านนี้เมื่อเลยจากทางสองแพร่งไปอีกนิดจะมีทางโค้งอันตรายเหมือนหักศอก เพราะโค้งหักศอกนี่เองจึงทำให้คนที่หนีออกไปเมื่อครู่ไม่รู้ว่าพวกเราอยู่ที่นี่จนกว่าจะมาถึง

พวกเราตามเสียงเท้าเข้าไปในอุโมงค์คือย่างระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ ถนนเส้นนี้โค้งคดเคี้ยวราวกับลำไส้แกะเช่นเดียวกับทางโค้งเมื่อครู่ ผมเดินตามเสียงฝีเท้าและจับตามองแสงสะท้อนสลัว ๆ ที่ดูเหมือนอีกฝ่ายถืออยู่เข้าไป แต่ตามไปอย่างไรก็ไม่ทันร่างนั้นเสียที พวกเราเลยจาก(slot)ทางสองแพร่งมาลึกแค่ไหนกันนะ ต่อมาไม่นานพวกเราตามไม่ทันทั้งเสียงฝีเท้าและทั้งไฟสะท้อน ทำได้เพียงอึ้งยืนค้างในอุโมงค์

“ไม่ทันแล้ว เขาคงหนีรอดไปจนได้ อุโมงค์นี้ลึกเหมือนกันนะต้องมีทางเข้าที่ไหนสักที่แน่”

“ใครกันคะคนเมื่อครู่ ลองไปอีกหน่อยดูไหมคะ”

“น้องโนริกล้าหรือ เอาเถอะ งั้นลองไปดูอีกหน่อยแล้วกัน”

ผมเลิกคิดตามผู้น่าสงสัยแล้ว แต่มีจุดประสงค์อื่นต่างหากเล่า ไม่สิ มันเป็นจุดประสงค์แรกสุดของผมเลย พระที่คุณย่าอุเมะกับคุณย่าทาเคะเข้ามาไหว้ ผมจะต้องสืบดูคืนนี้แหละ

พวกเราถือโคมไฟเดินต่อไปอย่างระมัดระวังได้ราวห้านาที อุโมงค์กว้างขึ้นทันที ผมตกใจใช้โคมไฟส่องมองไปรอบ ๆ ตอนนั้นเองจู่ ๆ โนริก็ร้องขึ้นเข้ามาใกล้ผม.. “เป็นอะไรหรือน้องโนริ”

“ก็ พี่ชาย มีคนหรือใครอยู่ตรงนั้นก็ไม่รู้” ผมตกใจเช่นกัน พร้อมกับเอาโคมไฟส่องไปทางที่โนริชี้แล้วก็ต้องหวาดกลัวเย็นลามไปถึงกระดูก ส่วนหนึ่งของกำแพงอุโมงค์สูงจากพื้นขึ้นไปประมาณสามฟุตถูกขุดลึกเข้าไปคล้ายหิ้งพระที่ประดิษฐสถานพระพุทธรูป ในหิ้งพระนั้นมีซามูไรชุดเกราะคนหนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนหีบศพหินคล้ายแม่ทัพในภาพซามูไรสมัยก่อน ทีแรกผมนึกว่าเอาชุดเกราะ(slot)มาประดับไว้ แต่ไม่ใช่ ปีกหมวกกว้างบนหัวทำให้มองหน้าคนในชุดซามูไรไม่ชัด แต่ภายใต้ชุดเกราะนั้นมีคนอยู่แน่ ๆ ยิ่งไปกวานั้นเขายังจ้องมองมาโดยไม่ขยับเขยื้อนตัว...

ผมพูดไม่ออกไปพักหนึ่งด้วยความสะพรึงกลัว หัวใจบวมพองมาจนถึงคอ อยากจะพูดแต่ลิ้นแข็งพูดออกมาไม่ได้ ช่างน่าอายเหลือเกินที่ต้องบอกว่าหัวเข่าผมสั่นกึกกัก ทั่วร่างแข็งทื่อราวเส้นลวด แต่ถึงบอกอย่างนั้นคนอื่นคงหัวเราเยาะในความขี้ขลาดของผมไม่ได้หรอก ถ้าลองได้มาเจอคนแต่งตัวแปลก ๆ ในอุโมงค์มืดสนิทแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ต้องแข็งทื่อด้วยความกลัวเหมือนกับผมกันทั้งนั้น หนำซ้ำคนที่แต่งตัวแปลกก็ยังไม่พูดไม่จา ไม่ขยับเขยื้อน สยดสยองอะไรเช่นนั้น! คนในชุดเกราะได้แต่จ้องมองพวกเราจากใต้ปีกของหมวกกว้าง

“ใครอยู่ตรงนั้น!” ผมกระแอมเสมหะในลำคอถามออกมาในที่สุด แต่อีกฝ่ายไม่ตอบ ไม่สิ อย่าว่าแต่ตอบเลยยังไม่ขยับด้วยซ้ำ เงียบเชียบผิดปกติ...จะว่าไปแล้วความเงียบสงัดราวกับอยู่ห่างไกลออกไปจากความวุ่นวายของสังคมในโลกได้แผ่ปกคลุมไปทั่วร่างอันสยดสยอง ผมกับโนริมองหน้ากัน

“พี่ชายคะ” โนริยื่นปากมาข้างหู “มันอาจเป็นหุ่นก็ได้นะคะ ไม้แกะสลักหรืออะไรสักอย่าง” ผมก็เคยคิด แต่ยังนึกสงสัยอยู่ว่าส่วนโค้งเว้าของร่างกายไม่เห็นแข็งแบบไม้แกะสลักที่ควรจะเป็น แต่มันดูคล้ายสิ่งที่ใกล้เคียงกับมนุษย์(slot)มากกว่า แต่ว่าดูอย่างไรก็ไม่น่าใช่สิ่งมีชีวิต ผมจึงพอเบาใจลงได้บ้าง

“น้องโนริอยู่ที่นี่นะ พี่จะลองไปดูให้ดีสักครั้ง”

ผมแยกออกมาจากโนริ ถือโคมไฟปืนขึ้นไปบนหิ้ง ตอนนั้นผมรู้สึกเสียวสันหลังด้วยความกลัวว่าซามูไรเสื้อเกราะจะยืดศอกยาวแล้วพุ่งกระโจนออกมาในทันที แต่ซามูไรเสื้อเกราะยังคงนั่งสงบนิ่งอยู่บนหีบศพหิน ผมใช้โคมไฟส่องวาบเข้าไปตรงหน้า

อ่านเพิ่มเติมได้ที https://moneyslotxo.cc/