money3

การหลบหนีของคุณลุง 1(สล็อตเกมส์ออนไลน์)

ประสาทของคนเรานี่ช่างแปลก ผมครุ่นคิดถึงท่าทางมีพิรุธของพี่ทาโร่เมื่อคืน ใบหน้าโหดร้ายสยดสยองอย่างบอกไม่ถูก...ขนาดผมยังเอาไปฝันถึง ผมครุ่นคิดว่าพี่ทาโร่ออกไปข้างนอกทุกคืนด้วยจุดประสงค์ที่ไม่น่าไว้ใจ แต่กลับไม่เอะใจว่าเงาบนประตูวัดชีนั้นจะเกี่ยวข้องกับพี่ทาโร่ด้วย ทำไมนะ อาจเป็นเพราะพลั่วที่พี่ทาโร่หนีบไว้กระมัง พลั่วกับวัดชี...มันค่อนข้างไม่เข้ากันเลย ทำให้ผมไม่คิดว่าเงาบนประตูกับพี่ทาโร่เกี่ยวข้องกัน “ทาซึยะ เธอคิดอะไรอยู่หรือ”

“เปล่า ไม่มีอะไรครับ…”

“ทาซึยะ” น้ำเสียงพี่อ่อนโยนขึ้นทันที “เธออยากพูดอะไรก็พูดมาเถอะ พี่เป็นพวกเธอนะ ต่อให้คนทั้งโลกนี้ระแวงเธอ พี่เท่านั้นจะยังเชื่อเธอ เธออย่าลืมข้อนี้นะ”

“ขอบคุณครับพี่” ผมรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา ผมตั้งใจเก็บเงียบเรื่องเมื่อคืนไว้ให้ถึงที่สุด แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าถึงผมปิดบังมันก็คงแดงขึ้นสักวัน หากเป็นเช่นนั้นความระแวงสงสัยในตัวผมจะยิ่งมากขึ้น แล้วพี่จะยังเชื่อผมไหมหนอ

ต่อมาไม่นานพวกเราออกมาจากเรือนรับรอง นั่งหันหน้าเข้าหากันกินข้าวเช้า ฝาแฝดคุณย่ากินข้าวเช้าเสร็จก็กลับเข้าห้องไปแล้ว ส่วนพี่รอผมตื่นหรืออาจไม่รู้สึกอยากกิน ผมใช้ตะเกียบกินข้าวที่พี่เตรียมอย่างเงียบ ๆ พี่เหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้

“อ้อ ใช่ เมื่อเช้ามีเรื่องแปลกอีกเรื่อง” มือพี่ถือตะเกียบวางบนตัก มองหน้าผมจากด้านตรงข้าม “เรื่องแปลก?”

“คุณลุงซูเนะหายตัวไป” ผมตกใจมองหน้าพี่ “คุณลุงซูเนะ...?” (สล็อตเกมส์ออนไลน์)

“ใช่ ทาซึยะ เธอรู้ใช่ไหมว่ามีกระดาษเขียนข้อความแปลก ๆ ตกอยู่ข้างศพแม่ใหญ่ไบโคเมื่อวาน”

“ครับ ตารางคล้ายการวางแผนคดีฆาตกรรม” ผมตกใจมองหน้าพี่อีกครั้ง “เรื่องจริงหรือครับพี่”

“พี่เองก็ไม่รู้รายละเอียดแต่ตำรวจบอกว่าอย่างนั้น แล้วเช้านี้ตำรวจก็ไปหาคุณลุงแต่เช้าด้วย แต่ไม่พบ คนในหมู่บ้านก็ไม่รู้ด้วยว่าคุณลุงออกจากบ้านไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เลยวุ่นวายกันใหญ่ ตามหากันไปทั่วบ้านจนเจอข้อความเหมือนกับจดหมายเขียนทิ้งไว้ในที่นอนบอกว่า จะหลบซ่อนตัวสักพัก ตัวเองบริสุทธิ์แน่ ไม่ต้องเป็นห่วง” ใจผมเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ผมสงสัยคุณลุงซูเนะมาตลอด แต่คุณลุงคล้ายทำตัวยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้ผมเลยงง “คุณลุงออกจากบ้านไปเมื่อไหร่ครับ”

“ไม่รู้สิ เมื่อคืนคุณลุงบอกว่าไม่สบายขอเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ แล้วตั้งแต่ตอนนั้นคุณป้าก็ไม่เห็นคุณลุงอีกเลย เช้านี้ตอนตำรวจมาคุณป้ายังคิดว่าคุณลุงอยู่ในห้องจะเดินไปปลุก ปรากฎคุณลุงไม่อยู่แล้วเลยตกใจโวยวายใหญ่”

“แล้วสภาพ(สล็อตเกมส์ออนไลน์)ที่นอนล่ะครับ...แล้วคุณลุงเข้านอนกี่โมงครับ”

“เห็นว่าไม่ถูกแตะต้องเลย แสดงว่าเมื่อคืนพอคุณลุงเข้าห้องไปแล้วก็ออกจากบ้านทันที ใช่ ๆ คุณป้าบอกว่าคุณลุงเอาเงินในบ้านไปหมดด้วย...เห็นว่าเข้าห้องนอนไปราวสามทุ่มครึ่ง” หากรีบออกจากบ้านเท่ากับว่าคุณลุงยังมีเวลาพอฆ่าแม่ชีแก่

“พี่ครับ” ผมวางตะเกียบขยับไปทางพี่สาว “พี่ว่าคุณลุงซูเนะดุจะเป็นคนทำเรื่องแบบนั้นได้หรือเปล่าครับ เรื่องประเภทฆ่าคนสุ่มสี่สุ่มห้าโดยไม่มีเหตุผลน่ะครับ…”

“ไม่น่านะ” พี่ถอนหายใจ “คุณลุงชอบอ่านนิยายสืบสวนมาตั้งแต่สมัยก่อน” ผมอึ้งไปเล็กน้อยมองหน้าพี่สาว

“อืม ใช่ คุณป้าแอบบ่นประจำ อายุป่านนี้ยังหลงใหลนิยายสืบสวน ไม่อายคนอื่นเขาบ้างเลย...พี่ไม่ค่อยรู้หรอก ว่านิยายสืบสวนมันเป็นยังไง คงเป็นเรื่องเกี่ยวกับฆ่าคนใช่ไหม แต่พี่ไม่คิดว่าคุณลุงจะเลียนแบบหรอกนะ...” ผมเองก้เหมือนพี่คือไม่ค่อยรู้เรื่องนิยายสืบสวนมากนักว่ามันเป็นอย่างไร (สล็อตเกมส์ออนไลน์)แต่เคยอ่านเจอว่าคนที่อ่านนิยายหรือเขียนนิยายประเภทนี้มักไม่ใช่คนเลวร้ายนัก ผมเองก็เห็นด้วยเหมือนกัน แต่ถ้ามองคดีครั้งนี้ในอีกด้านแล้ว มันไม่มีกลิ่นอายของนิยายสืบสวนสอบสวนอยู่เลยงั้นหรือ ใจผมเต้นรัว นี่ผมไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยหรือ

บ่ายวันนั้นจู่ ๆ เคนตะอิจิก็มาหาผมตามลำพัง ผมตกใจนึกว่าเขาจะมาสอบสวนอีกแต่ดูเหมือนเคนตะอิจิไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้น เขามองหน้าผมแล้วยิ้มเล็กน้อยพลางพูด “ฮ่า ฮ่า ไม่ต้องระวังตัวมากขนาดนั้นหรอก วันนี้ผมแค่อยากมาดูหน้าคุณ” ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นผมก็อดเกร็งไม่ได้ โชคดี พี่ฮารุช่วยพูดให้ว่า “เอ่อ...เจอคุณลุงซูเนะหรือยังคะ”

“ยังครับ หมวดโซคาวะรีบร้อนเข้าไปในเมืองแล้ว จะเป็นยังไงก็ไม่รู้” ผิดคาด เคนตะอิจิกลับพูดแบบไม่สนใจ

“คุณเคนตะอิจิครับ” คราวนี้ผมเอ่ยขึ้นบ้าง “เศษกระดาษที่ตกอยู่ข้างศีรษะของศพแม่ใหญ่ไบโคเมื่อวานนี้...จริงหรือครับที่ว่าคุณลุงซูเนะเป็นคนเขียน”

“จริงครับ เรื่องนี้ไม่ผิดแน่ มันเป็นกระดาษหน้าหนึ่งในสมุดจดบันทึกประจำวันแบบพกที่ทางธนาคารแจกให้กับลูกค้าตอนสิ้นปี ในหมู่บ้าน(สล็อตเกมส์ออนไลน์)บ้านที่ได้สมุดนี้มีอยู่แค่สามหลังเท่านั้น บ้านคุณมูระและคุณหมอซูเนะ แล้วพอลองพิสูจน์ลายมือดูพบว่าเป็นลายมือของคุณหมอซูเนะไม่ผิดแน่ครับ”

“คุณลุงหายตัวไปเพราะเรื่องนี้หรือครับ”

“คงใช่ครับ”

“แสดงว่าคุณลุงเป็นฆาตกรน่ะสิครับ”

“ปกติอาจจะคิดแบบนั้นก็ได้ เพราะการหนีคือการรับสารภาพแบบหนึ่งแต่มันมีข้อขัดแย้งอยู่ครับ...เรื่องฆาตกรรมแม่ชีเมียวเร็นเมื่อคืนน่ะครับ” ผมสะดุ้งมองหน้าเคนตะอิจิแต่คล้ายเขาพูดโดยไม่มีความรู้สึกอื่นใดแอบแฝง

อ่านเพิ่มเติมได้ที https://moneyslotxo.cc/