November 26, 2020

money4

ปีศาจในอุโมงค์ 2(สล็อต)

พี่จึงยอมกลับไปที่เรือนใหญ่เพื่อไปเอาโคมจุดไฟมาให้

“ทาซึยะ ไม่เป็นไรแน่นะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมจะรีบกลับมาให้เร้วที่สุดเท่าที่จะทำได้”

“ระวังตัวด้วยล่ะ” ผมทิ้งคุณย่ากับพี่ซึ่งดูไม่เต็มใจนักไว้เบื้องหลัง มือข้างหนึ่งถือโคมลงไปอุโมงค์ใต้ดินจากก้นหีบเก็บของนั้น ผมค่อย ๆ คุ้นเคยกับอุโมงค์ใต้ดินมากขึ้น ผมลอดเข้าไปในประตูหินอย่างแทบไม่ต้องลังเลคิดอีก เลี้ยวซ้ายตรงทางสองแพร่งแล้วเดินไปทาง ‘เก้าอี้ของลิง’

แต่ว่าไม่นานอีกเพียงนิดเดียวก่อนถึง ‘เก้าอี้ของลิง’ ผมต้องสะดุ้งหยุดยืนรีบเอามืออังไฟในโคมเพราะสังเกตเห็นไฟสลัว ๆ มาจากแถว ‘เก้าอี้ของลิง’ มีคนอยู่! เหงื่อเหนียวผุดขึ้นตรงหน้าผาก หัวใจเต้นโครมครามถึงขนาดจะออกจากกระดูกซี่โครงมาเต้นข้างนอกทันที ปากแห้งผาก รู้สึกลิ้นติดบนเพดานปาก ผมระวังตัว เตรียมไม่ขีดให้สามารถจุดไฟได้ในยามจำเป็นแล้วเป่าไฟในโคมดับวูบ

โชคดี ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายไม่ทันสังเกตเห็นแสงไฟทางผม แสงสลัวยังคงส่องกะพริบไปตามผนังตรงทางโค้ง ผมคอยระวังเสียงฝีเท้าพลางใช้มือคลำไปจนถึงทางโค้งนั้น พอเลี้ยวตรงทางโค้งแล้วจะเห็นลานกล้าวตรง ‘เก้าอี้ของลิง’ อีกด้านทันที มีคนยืนนิ่งถือโคมไฟอยู่ตรงนั้นอย่างที่คิดไว้ ท่าทางกำลังถือโคมไฟส่องสำรวจ ‘เก้าอี้ของลิง’ อยู่ (สล็อต)ผมเอาหลังแนบกำแพง เดินเขยิบไปด้านข้างเหมือนปูสามก้าวสี่ก้าวห้าก้าว เข้าไปใกล้ ๆ อีกฝ่าย ใกล้จนจะถึงอีกไม่กี่ก้าว เสียงตกใจดังลอดออกมาจากปากผมอย่างลืมตัว “น้องโนริ”

“อ้าว” โนริจริง ๆ ด้วย เธอสะดุ้งหันกลับมา ถือโคมไฟสูงขึ้นเหลียวมองดูไปในความมืด

“พี่ชายคะ พี่สินะ พี่ไปอยู่ไหนมาคะ” ผมกระโจนออกมาจากความมืดกอดไหล่โนริ ความรู้สึกร้องแรงทำเอาหัวใจเต้นระทึก

“น้องโนริ น้องมาที่นี่ทำไม” โนริซุกในอกผมอย่างออดอ้อน “มาหาพี่ชายน่ะสิคะ คิดว่ามาที่นี่แล้วอาจได้เจอพี่ชายก็ได้ เมื่อคืนกับคืนก่อนน้องก็มาคอยพี่ชายตรงนี้ แหม ไม่ได้เจอพี่ชายนานแล้วนะคะ” ความรักของโนริช่างร้อนแรงเหลือเกิน เพียงเพื่อความหวังอันน้อยนิดที่อาจได้เจอผม เธอถึงกับไม่เกรงกลัวอะไรเลย ทั้งความมืด ทั้งอุโมงค์ที่ไม่มีทางออก ความรู้สึกสงสารอย่างบอกไม่ถูกบีบหัวใจผมจนแน่น

“ขอโทษนะ พี่เองก็ยุ่ง(สล็อต)มาก ปลีกตัวออกมาไม่ได้เลย”

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรค่ะ พี่สาวไม่สบายนี่คะ น้องไม่เห็นแก่ตัวหรอกค่ะ อีกอย่างคืนนี้ได้เจอกันแล้วด้วยดีใจที่สุดเลยค่ะ”

ผมกอดรัดร่างโนริแรงอย่างลืมตัวด้วยความสงสารเป็นที่สุด โนริปล่อยให้ผมได้กอดอย่างดีใจ เสีนงเต้นของหัวใจของโนริกับแรงเต้นของหัวใจผสมผสานกันเป็นหนึ่งเดียวสื่อผ่านร่างกายของกันและกัน ผมลูบหัวโนริสักพัก แต่ฉุกนึกขึ้นได้ว่านี่ไม่ใช่เวลามาทำเรื่องเช่นนี้ ผมปล่อยมืออกจากโนริเบา ๆ

“น้องโนริ น้องมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนน้องมาที่นี่มีอะไรผิดปกติบ้างไหม” คำถามผมทำให้โนริก็คล้ายฉุกนึกขึ้นมาได้ ตาฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อย

“อ้อ ใช่ค่ะพี่ชาย มีเรื่องแปลกนิดหน่อยค่ะ ดนรมาถึงทางสองแพร่งตรงโน้นนะคะ ได้ยินเสียงร้องน่ากลัวมาจากแถวนี้โนริเลยตกใจยืนค้างอยู่ตรงทางสองแพร่ง แล้วก็มีคนกลิ้งล้มผ่านแวบไปข้าง ๆ โนริ คนตัวเล็ก ๆ เหมือนลิง...ใช่ เขาล้มลุกคลุกคลานวิ่งไปทางบ้านพี่ด้วยค่ะ” สงสัยว่านั่นคงเป็นคุณย่าทาเคะ ผมหายใจหอบ “แล้วน้องโนริทำอย่างไรล่ะ”

“ไม่ได้ทำอะไรค่ะ ตกใจยืนทื่ออยู่ตรงนั้น ยังได้ยินเสียงร้องน่ากลัวอยู่อีกสองสามครั้งจากแถวนี้ด้วย ร้องเหมือนขอความช่วยเหลือด้วยค่ะ น้องกลัวแต่ก็ลองเดินย่องมาดูทางนี้” ผมได้แต่ตกใจ(สล็อต)สุดขีดในความกล้าบ้าบิ่นของโนริ

“หลังจากนั้นเสียงร้องเป็นอย่างไร”

“ยิ่งน้องมาใกล้ทางนี้เสียงร้องนั้นก็ยิ่งค่อย ๆ ไกลออกไปทุกที แล้วสุดท้ายก็ไม่ได้ยินอีกเลย ต้องเข้าไปข้างในลึก ๆ ในอุโมงค์นี้แน่เลยค่ะ” คุณอุเมะร้องไห้ขอความช่วยเหลือ มีคนมาลากพาเอาท่านเข้าไปในอุโมงค์ลึกมืดสนิทไร้ทางออก ผมกลัวจนเข่าสั่น ลิ้นติดแน่นิ่งอยู่บนเพดานปาก

ผมจุดไฟในโคมขึ้นมา ลองไปตรวจดูแถว ‘เก้าอี้ของลิง’ กับโนริสองคนอีกครั้ง จริงด้วย มีรอยเท้าเหยียบย่ำพัลวันไปทั่วพื้นที่ดินชื้น และยังมีรอยคล้ายมีการลากถูของบางอย่างยาวเข้าไปข้างในอุโมงค์ด้วย ไม่จำเป็นต้องบอก มันต้องเป็นรอยลากคุณย่าอุเมะแน่นอน

ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร ตอนนั้นคุณย่าอุเมะคงไม่ต่างไปจากนกกระจอกน้อยที่ถูกพญาอินทรีตะครุบ หรือไม่ก็กระต่ายน้อยที่ตกไปอยู่ในปากสัตว์ป่าเป็นแน่ ผมนึกสภาพคุณย่าร้องตะโกนอย่างหมดหวัง ถูกปีศาจหฤโหดหนีบไว้ใต้แขนลากเข้าไปในอุโมงค์มืดสนิทแล้ว รู้สึกว่าเลือดทั้งร่างกายผมเย็นแข็งไปหมด

“น้องโนริจ๊ะ น้องโนริ แล้วเสียงนั้นหายเข้าไปในอุโมงค์นี้แน่นะ”

“ค่ะ แน่ค่ะ เสียงเศร้า(สล็อต)มากเลย พี่ชายคะ ยังก้องอยู่ในหูน้องไปอีกนานเชียวค่ะ”

โนริไหล่สั่นเหมือนคิดถึงเสียงนั้นขึ้นได้ ผมยกโคมไฟขึ้น ลองตรวจดูข้างในลานกว้างของอุโมงค์ใต้ดินดู พวกเราเคยมาถึงแค่ลานกว้างนี้เท่านั้น ลึกเข้าไปข้างในน่าจะเป็นเส้นทางยาวคดเคี้ยวซับซ้อน

“พี่ชายคะ ลองไปดูข้างในกันไหมคะ”

“น้องโนริกล้าหรือเปล่า”

“กล้าคะ ถ้าไปกับพี่ชายด้วย” โนริยิ้มยิงฟันขาว

อ่านเพิ่มเติมได้ที https://moneyslotxo.cc/