money4

ภายใต้ชุดเกราะ 2 (slot)

กลิ่นไหม้ของเทียนไขผสมกับกลิ่นเหม็นเน่าชื้นจนขึ้นราจากชุดเกราะโชยมาเตะจมูกอย่างแรง ผมไม่รู้เรื่องของเก่าโบราณแต่คิดว่าทั้งเสื้อเกราะกับหมวกน่าจะเป็นของใช้สำหรับซามูไรที่มียศถาบรรดาศักดิ์สูง แต่ดูอย่างไรก็รู้สึกว่าเป็นของเก่า เช่น เส้นด้ายเก่าหลุดลุ่ย ทั้งเสื้อเกราะตรงหน้าอกและเสื้อเกราะจากเอวลงไปด้านหน้าผุพังไปครึ่งหนึ่ง

ผมถือโคมไฟส่องดูใต้ปีกหมวก วินาทีนั้นผมขนลุกซู่ตลอดทั่วร่างกายด้วยความสยองขวัญยากจะบรรยาย มันไม่ใช่หุ่น ไม่ใช่ไม้แกะสลัก มันเป็นคนจริง ๆ แต่ไม่มีชีวิตแล้ว ตายไปแล้ว ร่างไร้ชีวิตนั้นช่างน่าสยดสยองเหลือเกิน ผิวไม่ใช่ทั้งสีน้ำตาลโคลน ไม่ใช่ทั้งสีเทา และไม่ใช่ทั้งสีน้ำตาลแดง หากเป็นสีขุ่นแปลก ๆ และเนียนเรียบส่องประกาย ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นสบู่ คนตายผู้นี้คงอายุราวสามสิบถึงสี่สิบปี จมูกบาน โหนกแก้มสูง ซึ่งแม้จะเป็นลักษณะเฉพาะของคนแถบนี้ แต่หว่างคิ้วเล็ก หน้าผากแคบ คางแหลม ทำให้ดูเป็นคนใจร้ายเหลือเกิน ตาเบิ่งโพลง แต่นัยน์ตาไร้แววเหือดแห้งเหมือนรูปปั้นดินเหนียว

ด้วยความสยดสยองอย่างมากทำให้เหงื่อเย็นเหนียวแตกพลั่กไปทั่วร่างผม ฟันสั่นดังกึกกัก อยากอาเจียนเสียเดี๋ยวนี้ แต่ผมรู้สึกว่าเคยเห็นหน้าผู้ตายคนนี้ที่ไหนมาก่อน หน้าผากแคบ คางแหลม และหว่างคิ้วเล็ก... ใช่ ผมต้องเคยเห็นใบหน้านี้มาก่อน(slot)แน่ ใครกัน ใบหน้านี้เคยเห็นที่ไหน เมื่อไหร่กัน... แต่ก่อนที่ผมจะนึกออกโนริเดินเข้ามาตรงใต้หิ้งด้วยความตกใจในอาการของผม “พี่ชายคะ พี่ชาย เป็นอะไรไปหรือเปล่า มีอะไรในเสื้อเกราะหรือ”

เสียงทักของโนริทำให้สติผมกลับคืนมาในที่สุด “น้องโนริอย่าเข้ามาใกล้ อยู่ตรงโน้นก่อน พี่จะลงไปเดี๋ยวนี้แล้ว”

ผมกระโดดลงมาจากหิ้ง โนริเอ่ยทักอย่างตกใจ “ตายจริง พี่ชายเป็นอะไรไปคะ เหงื่อท่วมเชียว”

“เปล่าไม่มีอะไร” ผมเหมือนคนใจลอย คนตายผู้นั้นเป็นใครกันแน่ ผมเห็นแจกันดอกไม้กระถางธูปวางอยู่หน้าหลุมศพด้วย แสดงว่าคุณย่าอุเมะกับคุณย่าทาเคะมาสักการะที่นี่แน่ ๆ ถ้าเช่นนั้นคนตายต้องมีความสัมพันธ์กับคุณย่าทั้งสอง เกี่ยวข้องกันอย่างไรนะ “พี่ชายคะ” โนริเข้ามาเกาะผมไว้แล้วเงยหน้าอย่างกังวล “ความจริงแล้วใต้ชุดเกราะนั้นมีอะไรหรือคะ”

“เอ้อใช่ น้องโนริ ถามน้อง น้องอาจจะรู้ก็ได้ พักหลังมีผู้ชายในหมู่บ้านอายุประมาณสามสิบถึงสี่สิบตายไปบ้างไหม”

“เอ๊ะ ทำไมหรือคะ ทำไมพี่ถามอย่างนั้นล่ะคะ” โนริกรอกตาไปมาอย่างสงสัย

“คนในหมู่บ้านที่ตายไปในช่วงหลัง พี่ชายก็รู้นี่คะว่าในจำนวนนี้ถ้าเป็นผู้ชายอายุตั้งแต่สามสิบถึงสี่สิบก็มีแต่เจ้าอาวาสโคเซ็นแห่งวัดเร็นโคกับพี่ซายะพี่ชายของพี่ไง”

“พี่ชายซายะ!” ทันใดนั้นผมช็อกเหมือนฟ้าผ่ารุนแรง ความคิดบางอย่างแวบเข้า(slot)มาในหัว ใช่สิ จะว่าไปแล้วหน้าคนตายคนนั้นช่างเหมือนกับพี่ซายะ หว่างคิ้วเล็ก หน้าผากแคบ คางแหลม รู้สึกคล้ายแฝงความใจร้ายอยู่

แต่ว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ พี่ซายะนอนอยู่ในโลงซึ่งถูกฝังในสุสานตระกูลทาจิไปแล้วแน่นอน ล่าสุดถูกขุดขึ้นมาชันสูตร แต่พอชันสูตรเสร็จแล้วก็นำกลับลงไปในโลง ฝังตามเดิมอีกครั้ง และคนที่เอาดินซึ่งขุดขึ้นมาตอนแรกกลบลงไปบนโลงศพก็คือผมเองนี่แหละ ผมเห็นโลงศพถูกดินกลบสนิทด้วยตาคู่นี้ ถึงจะไม่ได้ตั้งศิลาหินหน้าหลุมศพก็เถอะ แต่พี่ชายนอนอยู่ใต้ผืนดินนั้นแน่นอน

อย่างไรก็ตามคนตายนั่นก็ยังเหมือนพี่ชายอยู่ดี แต่ไม่เคยได้ยินข่าวลือว่ามีคนในครอบครัวทาจิอายุรุ่นราวคราวเดียวกันตายในระยะหลังเลยนี่ หรือว่านั่นเป็นพี่ชายจริง ๆ มีใครไปขุดเอาศพของพี่ชายขึ้นมาจากหลุมศพแล้วเอามาไว้ตรงนั้นหรือ แต่ก็ยังแปลกอยู่ดี พี่ชายตายไปแล้วตั้งสิบวันแต่ไม่เห็นมีส่วนไหนเน่าเหม็นเลยสักนิด เป็นเพราะอะไรกัน ผมยืนแข็งทื่อด้วยความงุนงงสงสัย และตอนนั้นเอง “ใคร.. ใครอยู่ตรงนัั้นน่ะ...”

มีเสียงทักขึ้นมาจากด้านหลัง ผมกับโนริสะดุ้งตกใจ หันกลับไปเห็น(slot)ใครคนหนึ่งยืนถือโคมไฟอยู่อีกด้าน

“ใครน่ะ...ใครอยู่ตรงนั้น...” โคมไฟเขยิบเข้ามาอีกก้าว โนริเกาะผมแน่นอย่างหวาดกลัว

“ใครน่ะ...ใครอยู่ตรงนั้น...” อีกฝ่ายร้องถามเป็นครั้งที่สาม พร้อมกับยกโคมไฟส่องสูงขึ้น เวลาส่งเสียงในอุโมงค์นี้เสียงจะสะท้อนกำแพงทุกด้านซึ่งจะขยายดังขึ้นแปลก ๆ ตอนนั้นเองผมเพิ่งจำเจ้าของเสียงขึ้นมาได้

“พี่หรือครับ ผมเองครับ ทาซึยะ”

“อ้าวทาซึยะ ใช่หรือ? แล้วอีกคนใครน่ะ”

“น้องโนริครับ ซามูระ โนริไงครับ”

“อ้าว น้องโนริ?” พี่ฮารุทำเสียงสูงตกใจรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้ทันที “อ้อ จริงด้วย น้องโนริจริง ๆ ด้วยสิ” พี่ฮารุมองหน้าพวกเราไปมาอย่างฉงนสงสัยแล้วเหลียวไปรอบ ๆ พลางพูด “แล้วพวกเธอมาทำอะไรในที่แบบนี้กัน”

“พี่ครับ ไว้ผมจะเล่าให้ฟังทีหลังนะครับ แล้วพี่ล่ะ มาทำอะไรในที่แบบนี้ครับ พี่รู้เรื่องอุโมงค์นี้ตั้งแต่แรกแล้วหรือครับ”

“เปล่า พี่มาที่นี่เป็นครั้งแรก...” พี่พุดพลางหันไปมองรอบ ๆ แล้วห่อไหล่อย่างหวาด ๆ

“แต่เคยได้ยินมาเหมือนกันว่าสมัยก่อนโน้นในบ้านจะมีโพรงลอดไปไหนได้ เคยได้ยินมาตอนเด็ก ๆ แต่พวกคุณย่าเคยบอกว่ากลบไปนานมากแล้ว...”

“คืนนี้พี่ก็รู้ทางอุโมงค์(slot)เป็นครั้งแรกสิครับ” พี่พยักหน้าเล็กน้อย “พี่เข้ามาจากทางไหนครับ”

พี่ลังเลเล็กน้อยต่อท่าทีเค้นถามของผม ในที่สุดก้จ้องตาผมอย่างเอาจริงเอาจัง

อ่านเพิ่มเติมได้ที https://moneyslotxo.cc/