Yozgi yog'ingarchilik
Yozning iliq tongi universitet kampusi bo‘ylab tarqalgan edi. Quyosh nurlari daraxtlarning barglariga siljib tushib, yer yuzasida nozik soyalardan naqshlar yasardi. Pond kutubxona yonidagi kichik bog‘da o‘tirib, qo‘lida telefonini ushlab, chuqur nafas oldi. Bu nafas uning ichidagi butun charchoq, shubha va umidning aralashmasi edi. Bugun u Phuwin bilan kelajak haqida gaplashmoqchi edi — bu gaplar ularning munosabatlari uchun muhim burilish bo‘lishi kerak edi.
Telefonda uning ismi paydo bo‘ldi — “Phuwin.” Pond qo‘lini ko‘tardi va ekran ustiga bosdi. Ekranda Phuwinning iliq tabassumi paydo bo‘ldi, lekin ko‘zlarida hozir bir oz qayg‘u bor edi.
— Salom, Pond, — dedi Phuwinning ovozi yumshoq, ammo jonli edi. — Seni eshitish juda yaxshi.
Pondning yuragi biroz tezroq urdi, lekin u o‘zini to‘plab, so‘zlarni boshlab berdi:
— Phuwin, biz uzoqdan bir-birimizni ko‘rayapmiz, lekin yuragimda hali ham seni yaqin his qilishga intilish bor. Bu yoz, agar imkon bo‘lsa, seni uchratishni istayman. Birga vaqt o‘tkazish, so‘zlashish, shunchaki birga bo‘lishni.
Phuwin iliq jilmaydi, uning ko‘zlari tiniq nurga to‘lgan edi:
— Men ham shu haqda o‘ylayapman. Har kuni seni yaqinroq his qilishni, qo‘lingni ushlab, ko‘zlaringga qarashni orzu qilaman.
Pondning yuragi shunchalik iliq edi-ki, u qo‘liga tushgan telefonni qattiqroq mahkam ushladi.
— Lekin, — dedi u biroz ehtiyotkorlik bilan, — so‘nggi paytlarda do‘stlarimdan eshitgan gaplar menga og‘ir taʼsir qildi. Ular aytishicha, sen meni aldashayotgan ekansan, boshqalar bilan uchrashasan. Bu gaplar meni tashvishga solmoqda.
Phuwinning yuzida so‘nggi paytlardagi qayg‘u yanada kuchaydi. U chuqur nafas olib, samimiy ovoz bilan javob berdi:
— Pond, men hech qachon senga xiyonat qilmaganman. Ha, baʼzan yolg‘izlik meni zo‘riqtiradi, boshqalar bilan suhbatlashaman, lekin bu faqat do‘stona munosabatlar. Mening yuragim faqat senga tegishli. Lekin men tushunaman, ishonchni yo‘qotish qanchalik og‘ir. Men har kuni o‘zimni shu sinovdan o‘tkazaman.
Ularning suhbatlari asta-sekin yuraklarni yumshatardi. Pondning ko‘zlarida yosh namlandi:
— Men seni juda sevaman, Phuwin. Lekin baʼzan shubhalar ichimni egallaydi. Men ishonchni yo‘qotishni xohlamayman, chunki seni yo‘qotishdan qo‘rqaman.
Phuwinning ovozi tiniq va qatʼiyatli edi:
— Ishonch – bu sevgi asosidir. Agar uni saqlay olmasak, hech narsa qolmaydi. Men buni yaxshi tushunaman va har kuni shu ishonch uchun kurashaman. Biz ham birga buni yengamiz.
Kunlar o‘tib, ularning so‘zlari har kuni kuchliroq va ishonchliroq bo‘ldi. Pond kechalari o‘zining kichik daftarini ochib, u yerda har bir samimiy so‘z, har bir muhabbatga to‘la gaplarni yozib bordi. U uchun bu daftar — qalbining izohi, sevgining guvohnomasi edi. Har safar uni ochganda, qalbi iliq tortardi.
Phuwin esa o‘zining kichik tomorqasida gullarga qarab, Pond haqida o‘ylardi. Ularning orasidagi masofa uni charchatardi, ammo har kecha yulduzlarga qarab, ular albatta yana birga bo‘lishiga ishonardi. U ongida yangi reja tuzardi — kelajakni qanday qurish, qanday qilib o‘zaro ishonch va sevgi poydevorini yanada mustahkamlash.
Bir kuni ular yana videoqo‘ng‘iroq orqali gaplashishdi. Pond so‘z boshladi:
— Phuwin, men seni qo‘limdan ushlab, hech qachon qo‘yib yubormaslikni orzu qilaman. Bu uzoqlikdagi har bir kun meni sabrli qiladi, chunki oxirida seni ko‘rish bor.
Phuwinning ko‘zlarida yangi nur porladi:
— Men ham seni sevaman, Pond. Bizning sevgi har qanday qiyinchilikka dosh beradi. Biz birga bo‘lib, yangi hayot boshlaymiz.
Ammo hayot har doim oson bo‘lmaydi. Pondning do‘stlari orasida yana bir necha kishi ularning munosabatlariga shubha bilan qaradi va yana bir necha marta unga gapirishdi:
— Ishonchingni yo‘qotma, lekin ehtiyot bo‘l. Baʼzan odamlar ko‘z oldida boshqacha ko‘rinadi.
Pond o‘zini tutishga harakat qildi, lekin bu gaplar uning yuragini ezardi. U shunday o‘ylardi:
“Agar bu so‘zlar rost bo‘lsa? Agar men xato qilgan bo‘lsam? Lekin men uni sevaman, va men unga ishonishni xohlayman.”
Bir kecha u deraza oldida o‘tirib, yulduzlarga qaradi. Ichidagi shubhalar biroz yengilagandek tuyuldi, ammo yuragi hali ham to‘liq tinchlik topmagan edi.
Phuwin esa unga quyidagicha yozdi:
“Sevgi — bu har kuni bir-birimizga ishonch berish, kechirish va sabr-toqat. Men seni kutaman, Pond.”