Yozgi yog'ingarchilik
3-qism: "Sukunat Orasidagi Shivirlar"
Oradan ikki hafta o‘tdi. Pond va Phuwin har kuni uchrashadigan bo‘lishdi — avval kutubxonada, keyin kampusdagi yashil bog‘da, ba'zida esa universitet tomida, yozgi shamolda sukunat bilan o‘tirishar, ko‘p gapirmas, lekin yuraklari go‘yoki bir-birini eshitardi.
Phuwin hech qachon biror kishiga bunday ochilmagan edi. Pond esa har kuni uni sabr bilan, ohangsiz tabassumlar va mayin so‘zlar bilan o‘ziga yaqinlashtirar edi.
— Bilasanmi, — dedi Pond bir kuni, ularning so‘nggi uchrashuvi paytida. — Men o‘zimni senga qaraganda ko‘proq tanigandek his qilyapman. Bu... biroz qo‘rqinchli.
Phuwin unga qarab turdi. — Nega?
— Chunki men biror narsani his qilayapman. Va buni yo‘qotishdan qo‘rqaman.
Phuwin bir zum sukut saqladi. Keyin asta Pondning qo‘lini ushladi. Uning qo‘li issiq, ishonchli edi.
— Men ham. Lekin bu safar qochmoqchi emasman, — dedi u.
Ammo o‘sha kech, hammasi o‘zgardi.
Phuwin kampus bo‘ylab yurarkan, tasodifan Pondni uzoqdan ko‘rib qoldi. U yolg‘iz emasdi. Yonida bir yigit bor edi — quchoqlashishdi. Qisqa, ammo yaqin. Quloqqa pichirlab aytilgan gaplar. Pondning nigohi muloyim, lekin boshqa.
Phuwin yuragida nimadir muzlab ketdi.
U hech narsa demadi. Orqaga o‘girildi va yurib ketdi. Pond uni ko‘rmadi.
Keyingi kun u kutubxonaga bormadi.
Uchinchi kuni Pond ustozi oldida Phuwinni kutdi. Ko‘rmagach, telefoniga yozdi:
“Qalaysan? Biror nima bo‘ldimi?”
Ertasiga esa Phuwin nihoyat yozdi:
“Ba'zida jimlik ko‘proq gapiradi, Pond.”
Pond uzoq o‘yladi. So‘ng qo‘lidan telefonini qo‘ydi. Yuragi siqildi.
O‘sha kecha yomg‘ir yog‘di. Qattiq. Ularning birinchi uchrashuvidek emas — bu safar u kuchli edi. Xuddi osmon ham ichidagi og‘riqni yashira olmayotgandek.
Phuwin deraza yonida o‘tirar, Pondning yonida ko‘rgan o‘sha begona yigitni eslar edi.
Pond esa yotoqxonasida derazaga qarar, yuragidagi bo‘shliqni his qilar edi. U Phuwinga nimadir tushuntirishni xohlardi. Ammo qanday?
Ular orasidagi rishta endi orada sukunat bilan sinalayotgandi.