𝐈'𝐌 𝐀𝐅𝐓𝐄𝐑 𝐘𝐎𝐔
Seul. Mina yashaydigan kvartira. Soat 22:03.
Tunda tonggi jimlikdan farqli sokinlik bor edi. Mina deraza yonidagi stolda o‘tirib, bir nechta eski qutilarni titkilayotgandi. Bu qutilar unga bolaligini eslatardi.
Birdan, chang bosgan charm qoplamali kichik daftarchaga ko‘zi tushdi.
U uni asta ochdi. Birinchi betda e’tiborini tortgan yozuv:
> “Mening eng yaqin do‘stim — Taetae. U meni har doim gulzor tomon yetaklaydi.”
Mina seskanib ketdi. Yuragi tez ura boshladi.
"Taetae? Bu... Taehyungmi?"
Keyingi sahifalar o‘qilar edi:
> “Bugun u menga bitta kichkina yurak shaklidagi tugma berdi. U: ‘Qachon unutay desang, mana shu tugmani ko‘r’ dedi.”
Mina hushidan ketay dedi. Chunki bugun ertalab gullar orasidan topgan bronza tugma aynan o‘sha shaklda edi.
> “Men unga Mina emas, Lumi deyishini aytdim. Chunki u meni o‘zining nurli do‘sti deb atadi.”
> “Tungi soat 21:00. Meni olib ketishdi. Aytdilar, boshqa bu joyga qaytolmayman.”
“Men Taetaega xat yozdim. Uni yer ostidagi tunnelga yashirdim, to‘g‘ri eski daraxt yoniga.”
“Agar u meni haqiqatan eslasa... bir kun topadi.”
Mina o‘rnidan irg‘ib turdi. Yuragida hayajon va xavotir aralashdi. Darrov kurtkasini kiydi, kalitni oldi. Kecha soat 10 dan oshgan bo‘lsa ham, u o‘sha yozuvdagi joyga borishga qat’iy qaror qildi.
Tashqarida. Park ichidagi eski daraxt.
Mina yengil chirog‘ini yoqib, daraxtning tagini kovlay boshladi. Tuproq nam edi. Bir necha daqiqa ichida qo‘li narsa tekkandek bo‘ldi.
U kichik temir qutichani topdi.
Ichidan sarg‘aygan, bukilgan xat chiqdi.
> “Lumi. Agar sen buni o‘qiyotgan bo‘lsang — demak oramizdagi bog‘ uzilmagan.
Men seni hech qachon unutmadim.
Bir kun qaytaman. Seni o‘sha kutgan joyingda topaman. — T.”
Mina ko‘z yoshlarini ushlayolmadi. Qachonlardir u buni eslamagan edi. Ammo yuragi tanirdi — bu hislar begona emas.
Ortidan sekin tovush eshitildi. Kimdir yaqinlashayotgan edi. Mina cho‘chib ortga o‘girildi.
— "Men seni topishga shunchaki ishonardim", — dedi Taehyung, qo‘lida bir dona kichik fonus bilan.
— "Men seni Lumi deb chaqirardim, esingdami?"
Mina titragan tovushda dedi:
— "Sen... haqiqatan ham o‘sha bolakaymisan?"
Taehyung sekin bosh irg‘adi.
— "Men seni kutganman. Endi topdim. Men yana seni yo‘qotishni xohlamayman."
Mina unga yaqinlashdi. Ko‘zlariga to‘g‘ri qaradi.
— "Men eslayapman... va bu yurakdan. Bu sevgi bolaligimizda boshlangan bo‘lsa, balki hozir davom etishi mumkin..."
Yomg‘ir sekin-sekin boshlanayotgan edi. Ammo ular silkinmadilar. Aynan o‘sha daraxt tagida, o‘tmish va hozirgi lahza birlashgandek edi.
Yengil shamol shoxlarni tebratar, yomg‘ir yerga sokin ohangda tushardi. Taehyung fonus nuri ostida Minaga yaqinlashar ekan, ularning oralig‘idagi masofa go‘yo vaqt bilan to‘lib ketgandek edi.
— “Men seni Lumi deb chaqirardim, esingdami?” — dedi u ohangdor, lekin bir oz titragan ovozda.
Mina ko‘zlariga ishonmay, yuragini bosib dedi: — “Sen... men seni o‘sha yurak shaklidagi tugma bilan eslar edim.”
Taehyung jilmaydi, cho‘ntagidan aynan shunday ikkinchi tugmani chiqardi. — “Men esa... mana shuni har doim olib yurganman. Chunki bu mening bolaligimdagi sevgim edi.”
Mina seskanib unga bir qadam yaqinlashdi. Uning ko‘zlarida yoshlar miltilladi, ammo bu safar qayg‘udan emas — eslash, topish va yurakka qaytish baxtidan.
Birdan, osmonda chaqmoq chaqdi, lekin ular joyidan qimirlamadi.
— “Menga yana Lumi deb ayt...” — dedi Mina, ovozida his-tuyg‘ularni yashira olmasdan.
— “Lumi,” — dedi Taehyung sekin, ohangida ishonch va mehr bor edi. — “Endi seni hech qaerga yubormayman.”
Shu damda parkdagi eski yoritgich birdan miltillab o‘chdi. Soat tungi 23:01 edi.
Ammo ularning yuragidagi yorug‘lik o‘chmadi.
To‘satdan – park chetida joylashgan nostaljik kafe eshiklari ochiq ekanini payqashdi.
Ular, hozirda, sovuqdan emas — yurakdan iliq bo‘lib, kafe tomonga yurishdi. Kafeda hech kim yo‘qdek edi, lekin eski plastinkada yumshoq jazz chalinar, xona qandillar nurida yiltirardi.
— “Bu yer...” — dedi Mina, ostonada to‘xtab. — “Bolaligimizda o‘ynagan joyga yaqin edi. Men buni unutganman.”
Taehyung eshikni ochdi. — “Ehtimol, bu tun eslash, tuzatish va qayta boshlash uchun berilgandir.”
Taehyung Mina uchun issiq choy buyurdi, o‘zi esa shunchaki unga tikilib o‘tirardi.
— “Senga qachon qarasam, Lumi… ichimda nimadir uyg‘onadi. Men bu tuyg‘uni endi yo‘qotishga tayyor emasman.”
Mina unga qarab kuldi. Endi bu kulgi og‘riqni emas, shifo topgan qalbni bildirardi.
— “Biz balki o‘tmishda ajralganmiz, lekin bugun... bizda hozir bor. Shuni qadrlayman.”
Kafe fonida sust musiqa. Ular, hech qanday reja yoki so‘zsiz, o‘rnidan turib, mayin raqsga tushishdi. Oddiy, ammo sehrli raqs edi bu — yurak tilida.
Mina uyg‘ondi. Tun davomida u uxlab, dam olgandek bo‘ldi, lekin yuragida hali ham kechagi lahzalar aks-sado berardi. Derazadan quyosh nurlari kirib kelar, pardalar sekin hilpirardi.
Telefoniga qaradi:
Taehyungdan xabar bor edi.
> “Bugun seni bir joyga olib boraman. Senga o‘xshagan Lumi faqat orzudek joylarda yurishi kerak deb o‘yladim. Tayyor bo‘l.”
— T.
Mina yuragida iliqlik his qildi. Shoshilmasdan tayyorlandi. Qiziqarli nimadir kutayotgandek edi.
Soat 09:00. Seul chekkasidagi noma’lum manzil.
Taehyung uni olib ketdi. Yo‘lda musiqa sustgina chalinar, ular ko‘p gaplashmas edi. Ammo bu sukunat bezovta qilmasdi — aksincha, sokin uyg‘unlik yaratardi.
Mina derazadan tashqariga qarab dedi:
— “Sen hanuz o‘sha bolakay bo‘lib qolgan ekansan.”
Taehyung jilmaydi:
— “Sen ham hanuz Lumi bo‘lib qolgansan.”
Ular to‘xtashdi. Bu joy Seul markazidan ancha narida, tog‘ etagidagi yashirin bog‘ edi. Kiraverishda yozuv bor edi:
Mina ko‘zlarini kattaroq ochdi: — “Bu joyni qayerdan bilding?”
Taehyung sekin javob berdi: — “Bu yer men ketgan yillarda seni sog‘inganimda keladigan yagona joyim edi. Endi bu joy seni kutyapti.”
Bog‘ ichida ko‘plab o‘rik, gilos va lavanda daraxtlari o‘sardi. Har bir daraxtda kichik taxtacha: odamlar bu yerga xat, orzu yoki yodgorlik qoldirishar edi.
— “Bu yerda har kim o‘z orzusini dafn qiladi,” — dedi Taehyung, — “men esa senga birinchi xat yozganman, orzuga aylangan sevgi uchun.”
U bir daraxt yoniga olib bordi. Taxtacha sarg‘aygan, lekin yozuvi hanuz o‘qilardi:
“Lumi — yuragimdagi eng yorug‘ nur.”
Mina sekin tizzasiga cho‘kdi, qo‘lini taxtachaga qo‘ydi.
Ko‘zlari to‘ldi, lekin bu safar... baxtdan.
— “Men bunday joyni hayotimda orzu qilgandim. Ammo bu joyni sen yaratganingni bilmasdim,” — dedi u sekin.
Taehyung uni qo‘lidan tutdi.
— “Bu endi sening joying. Istasang, bu bog‘ga birga kelamiz. Har safar... sevib.”
Mina uni quchoqladi. Yuraklar bir necha yil sukutda qolgan edi, ammo bugun ular yana tilga kirdi.
So‘nggi yozuv bog‘ daftarida yozildi:
> “Mening orzum qaytib keldi. Endi u nafaqat orzu — u haqiqat.”
Yillar davomida Taehyung bolaligidagi yagona do‘stini unutmagan. Har yili u yoz kunlarida bir marta o‘sha eski parkga borar, daraxt tagiga qarar, lekin hech narsa topolmas edi. Ammo u taslim bo‘lmadi. Bir kuni u bolalikdagi kundaligi ichidan Mina chizgan kichik qush rasmi tushirilgan varaqni topdi — pastki chetida "Lumi" ismi bor edi