abdumanapova

When the star disappeared_ep_2

2025-06-05T16:50:06.034Z

"Ba’zan yurak biladi, ong esa unutadi. Lekin his-tuyg‘ular hech qachon yolg‘on gapirmaydi."

~Tushdagi chaqnash

Kim Soyon tunda uyg‘ondi. Yuragi tez urardi. Yostiq ostidagi daftarchasini olib, chizishni boshladi. Uning qalamidan bir yuz chizila boshladi. Ko‘zlar... burun... lablar. Bu yuzni u bilmasdi, lekin ichida bir narsa bu inson unga tanishligini aytardi.

Uning har bir chizig‘i esdalik edi. Qog‘ozda paydo bo‘layotgan ko‘zlar chuqur, qayg‘uli edi. Go‘yo ming yillik sukunatni ko‘rgan, lekin uni unutmoqchi emasdek.

— Kim bu? — deb so‘radi xonadoshi, uyg‘onib ketgan holda.

— Bilmayman... — Soyon pichirladi. — Lekin bu yuz menga allaqachon tanish...

~Keying esa Soyon õqishga keti.

Soyon universitetdagi eski pianinoga yaqinlashdi. Beshinchi qavatdagi xona unutilgan, tashlandiq edi. Uning ichkarisida chang bosgan musiqiy asboblar va eski kasseta magnitofonlar joylashgan edi.

Pianinoni ochdi. Tugmalar changga botgan edi. Barmoqlarini tortinchoq bosib, u ohang boshlab yubordi. U qayerdadir eshitganini bilmasdi — ammo barmoqlari o‘zidan-o‘zi harakat qilardi. Ohang achchiq, ammo umidli edi.

U yozib oldi. Qiziq, bu musiqa unga tasalli berardi. Go‘yo kimdir uni o‘sha ohang orqali chaqirayotgandi.

Agentlikda Min Yoongi haqida hech kim gapirmasdi. Barcha u haqidagi materiallar g‘oyib bo‘lgandi. Faqat bir kishi — menejer — haliyam uning mavjudligiga ishonar, ammo buni isbotlay olmasdi.

Ular eski studiyaga bordi. Devorlaridagi rasmlar yo‘q edi. Monitorlar formatlangan. Faqatgina bir magnit tasma saqlanib qolgan.

U joylashtirdi. Tovush chiqdi.

— Bu kimning ovozi? — deb so‘radi texnik.

— Yoongi. Bu — u. Men uni taniyman.

— Ammo tizimda bunday ovoz ro‘yxatdan o‘tmagan. U nomushtarak.

Menejer o‘ziga o‘zi so‘ray boshladi: "Agar hamma unutgan bo‘lsa... men haqiqatdan ham eslayapmanmi?"

Pov Soyon: Soyon har kecha tush ko‘rardi. U qorong‘ilikda yo‘l yurar, uni chaqirayotgan tovushni eshitardi. Har safar u yuziga yaqinlashardi — lekin uyg‘onib ketardi. Shunda u har safar chizishni davom ettirardi.

U fakultetdagi psixologiya bo‘limiga bordi. Tushlarning ramziyligi haqida izlanishga qaror qildi.

— Siz bu insonni tanimaysizmi? — deb so‘radi professor, rasmga qarab.

— Yo‘q. Lekin yuragim uni unutmayapti.

Professor jilmaydi.

— Balki bu kollektiv ongingizda saqlanayotgan arxetip bo‘lishi mumkin.

Ammo Soyon ko‘zlarini yumdi.

— Yo‘q. Bu real inson. U yo‘qolgan. Uni eslay oladigan yagona odam menman.

Soyon eski forumlardan, yozuvlardan iz qidirdi. Hech qaerda "Min Yoongi" nomi chiqmasdi. Faqat bitta joyda — bir fan sahifasida — yozilgan edi:

“Men bilgan eng go‘zal ovoz yo‘qoldi. Go‘yo u hech qachon mavjud bo‘lmaganday.”

U izoh qoldirdi:

— "Men uni eslayman. U mavjud. Men uni orzularimda ko‘ryapman."

Bir necha soatdan keyin xabarga javob keldi.

"Demak, siz ham u haqida tush ko‘rasizmi?.."

Soyon va noma’lum yozuvchi xat almashdi. Ularning tushlari deyarli bir xil edi. Har ikkisining tushida bir xil ohang eshitilardi. Ular bu ohangni yozishga kirishdi.

Soyon o‘zining eshitganlarini pianinoda ijro qildi. Boshqa inson esa gitara yordamida to‘ldirdi.

Oxiri, ular birgalikda qo‘shiq yozishdi. U qo‘shiq "Unutilgan yulduz" deb nomlandi. Ular uni internetga joylashtirishdi.

Tinglovchilar yozishni boshlashdi:

"Bu musiqa menga qandaydir yo‘qolgan xotirani eslatdi."
"Kim bu ovozni yozdi? U ichimni titratdi."

Qaytishga ilk qadam

Pov Yoongi:Qorong‘ulikdagi Yoongi endi allaqanday yorug‘likni his qila boshladi. Yuziga musiqaning iliqligi urilar, yuragi yana urishni boshlardi.

U asta-sekin qadam tashlay boshladi. Har bir tovush — uni orqaga, nur sari yetaklayotgandi.

Qayta bog‘lanish

Soyon qaysidir kuni uyg‘onib, telefoniga yangi ovoz yozuvi kelganini ko‘rdi.

Unda xuddi oʻsha eski ohangda, ammo endi bir erkak ovozi bor edi.

— "Men seni eslayman. Meni unutmaganing uchun rahmat."

U qaltirab qoldi.

— Yoongi.......???

Telefon yana jiringladi. Raqam noma’lum edi. Soyon javob berdi.

— Allo?

Jimlik.

So‘ng past, titroq bir ovoz:

— Men hali butunlay ketmaganman.

— Kim siz? — Soyon ovozini his qilishga harakat qildi.

— Sen meni tanigansan. Har kecha orzularingda men bor edim.

— Yoongi?..???

Ovoz yõqoldi.......

Tushida Soyon qorong‘u xona ichida turardi. U yog‘du sari qadam bosdi. U yerda Yoongi kutib turardi. Unga tikildi, ammo ko‘zlari qorong‘ilik bilan to‘lgan edi.

— Men kimman, Soyon?

— Sen... sen unutilganing. Lekin endi men seni qayta eslataman.

Yoongi asta unga yaqinlashdi. Qo‘lini uzatdi. Ularning barmoqlari tegdi va yorug‘lik chaqnadi.

— Qaytish boshlanmoqda... — deb pichirladi u.

"Agar taqdir seni unutgan bo‘lsa, yuraging eslab qoladi."

Soyon yana uyg‘ondi. Ortiq uyg‘onish unga eng og‘ir azob edi. Yuragida noma'lum og‘riq, xayolida esa uzluksiz takrorlanadigan bir soya. U buni chizishga harakat qildi — yana. Chiziqlar go‘yo o‘z-o‘zidan paydo bo‘lardi.

Bu safar uning chizgan yuzi aniqroq edi. Ko‘zlari. Tushkun, ammo chuqur. Go‘yo mingta dardni ko‘rgan.

— Men seni tanimayman... — dedi Soyon shivirlab, — lekin yuragim seni unutmagan.

Tongi so‘roq

Agentlikda muammo tobora chuqurlashardi. Arxivlarni tekshirishdi. Videolarni. Lekin Yoongiga oid hech nima qolmagan. Na ism, na surat, na sahna yozuvlari. Hatto u bilan ishlagan produserlar ham uni tanimasdi.

Faqat menejeri — Jinwoo — hali ham ishongan yagona odam edi. U Yoongining daftarchasini topdi. Bir betda birgina so‘z bor edi:

"Agar men unutilsam, sizlar ham unutasizmi — kim bo‘lganingizni?"

— Uyqusizlik sukunati

Yoongi kim ekanini unutgan odamlar orasida kezardi. Qorong‘ulikda. U hech kim emasga aylanayotganini his qilardi. Har bir qadam — g‘ira-shira, o‘tmishdan uzilgan parcha.

Tongda, qorong‘u ko‘chada u bir qizni ko‘rdi. Uning ko‘zlari tanish edi.

Soyon uni ko‘rib qotib qoldi. Yuragi birdan urib ketdi.

— Bu... — dedi u past ovozda. — Bu sizsizmi?

Yoongi javob bermadi. Ammo yuragi — go‘yo eshitdi.

Ular parkdagi skameykada jim o‘tirishardi. Soyon og‘ir nafas oldi.

— Men sizni har tunda tushimda ko‘raman. Sizni hech kim tanimaydi, hatto internet ham. Lekin... men sizni chizaman.

Yoongi ko‘zlarini yumdi. Birinchi marta... u kimdir tomonidan eslangan edi.

Soyon chizgan rasmlarni ko‘rsatdi. Har biri — Yoongining chehrasi. U hayratlandi. Qanday qilib? Uning o‘zi ham o‘zini unutayotgan edi.

— Nega men sizni tanlayapman? — so‘radi Soyon.

— Chunki sen meni yuraging bilan taniding, aqling bilan emas...

Pov Soyon: Yodingdagi musiqalar
Soat 23:00

Soyon kechasi pianino oldida o‘tirardi. U ilgari hech qachon notalarni bilmagan. Ammo bu kecha u barmoqlarini chertdi — musiqani Yoongi tanidi.

Bu — uning eski ashulasi edi. Endi hech kim uni eslamasdi. Faqat u — va Soyon.

Ular birga eski do‘konlar oralab yurdilar. Barcha joylar — bir paytlar Yoongi uchun muhim bo‘lgan edi. Ammo hamma narsa o‘zgargan. Go‘yo u hech qachon bu yerda bo‘lmagan.

— Men yo‘qolib ketayotganimni his qilyapman, Soyon, — dedi Yoongi. — Go‘yo dunyo meni asta-sekin o‘chirayapti.

Soyon uning qo‘lini tutdi.
— Men seni qayta chizaman.

O‘sha kecha Soyon yulduzlarga qaradi. Har birida Yoongining ohangi bor edi. Go‘yo osmonda ham uni unutishayotgan edi.

U yerga cho‘kdi va shivirladi:

— Unutish oson bo‘lishi mumkin... lekin yurak tanlaydi.

Pov author:Yozilmagan kundalik

Soyon kechasi daftarini ochdi. U yerga yozdi:

"Agar dunyo uni unutgan bo‘lsa, men uni qayta esga tushiraman. Rasmda. Musiqada. So‘zlarda. Yuragimda."

— Taqdirni qarshi yozish

Yoongi tunda Soyon oldida paydo bo‘ldi.

— Men qaytmoqchiman. Sahnaga. Hayotga. Lekin bu safar, o‘zim bo‘lib.

Soyon jilmaydi.

— Unda, keling, seni qayta yozamiz. Yulduzlardan boshlab........

*****

Mana 2 qismi ham tugadi 🦦🦦
Hato va qamchiliqlar uchun uzur.
Kopgina qilib yozdim va shunga yarasha reak va commet qutib qolaman
Commenta oz fikiringizni yozing davomi qanday tuz oradi deb oylaysizlar.

When the star disappeared~ yulduz qulagan kun~ikki qalb birlashdi

Sening chegarang-menman_ep1

2025-06-05T09:02:25.392Z

"Ba'zida qalbni tuzatadigan odam — eng ko‘p og‘riq keltiradi."

Seul. Kuz. Yilning jim-jit yig‘laydigan fasli.

Shahar o‘zining mungli, so‘nayotgan ohanglariga burkanayotgan edi. Bu mavsum xuddi bo‘g‘ilib qolgan insondek sukutda edi. Aynan mana shunday paytda, yana bir yurak og‘rig‘i bilan kimdir bu shaharga kirib kelayotgan edi.

Kim Soen — 24 yoshda. U iqtidorli va sezgir psixoterapevt. Uning nigohlari iliq, ammo charchoq bilan to‘la. Ko‘nglida — yuzlab bemorlarning izlari bor, ammo o‘z og‘rig‘i haqida hech kimga aytmaydi.

Avvallari u Pusandagi davlat klinikasida ishlagan. Og‘ir sharoitlar, og‘ir bemorlar, va faqat unga bog‘lanib olishni istagan odamlar. Bir kuni u o‘z bemorlaridan biri bilan ortiqcha hissiy yaqinlik his qila boshlaydi. Erkak unga qattiq bog‘lanadi, so‘ng esa uni “hissiy zo‘ravonlikda” ayblaydi. Dalil yo‘q, ishonch yo‘q — Soenning obro‘si qulab tushadi.

U ishdan haydaladi. Yuragida chuqur yara ochiladi, o‘ziga bo‘lgan ishonchi sinadi.

Shuning uchun u Seulga — yangi sahifani ochish umidida keladi. Elita darajasidagi xususiy klinikaga ishga kiradi. Yangi hayot... lekin eski og‘riq bilan.

Jeon Jungkook— yulduz, ammo ichkarida so‘nayotgan nur

Jeon Jungkook— 27 yoshda. K-pop dunyosining eng taniqli yulduzlaridan biri. BTS guruhi a’zosi. Uning ovozi, sahnadagi harakati, tashqi jozibasi — barchasi mukammal ko‘rinadi.

Ammo ichkarida u boshqa inson.

U uyqusizlikdan, vahima xurujlaridan aziyat chekadi. Ilhom yo‘q, hayotga qiziqish so‘nayotgan. U yolg‘izlikda yonayotgan bir yulduz.

U bolaligidan sahnada ulg‘aygan. Ota-onasi talabchan, hissiy qo‘llab-quvvatlash deyarli bo‘lmagan. U doim o‘ziga: “Men yetarlimanmi?” degan savolni bergan. Javobi esa hech qachon “ha” bo‘lmagan.

Kompaniya uni majburiy tarzda psixoterapiyaga yuboradi. Shartnomaga ko‘ra. U esa buni masxara deb biladi. Psixoterapiya — bu soxta, odamlar esa — foydalanish uchun.

Serquyosh ertalab. Soen o‘zining shaxsiy psixologiya markazida ish kuniga tayyorgarlik ko‘rayotgan edi. O‘tmishini eslatuvchi sokin musiqa fonda chalinardi. Hamshira yangi bemor kelganini aytdi. Eshik ochildi va u yerdan niqob va kapyushon ostidagi tanish, biroq charchoq chehra ko‘rindi. Soen uni darhol taniydi. BTS guruhidan Jeon Jungkook — millionlarning sevimlisi, ammo bu yerda — charchagan, sinib qolgan inson. Yigit ko‘zlarini yerga qadadi. Uning uchun ko‘z ochish og‘ir, bosh ko‘tarish undan ham og‘irroq edi.

Kichik va sovuq xonada ular ilk marta yuzma-yuz bo‘lishadi. Soen uning ko‘zlariga qaraydi — va u yerda charchoq, g‘am va chuqur qulfni ko‘radi. U hayratda: butun bir davlat sevgan yulduz — aslida sinib ketgan bola.

Jungkook esa uning yumshoqligida bir turli qat’iyatni sezadi. Bu niqob emas — balki ichki og‘riqdan himoyalanish uchun qalqon.

Jungkook stolga o‘tirdi. Ko‘zlarida qora halqalar bor, ichida esa yig‘i yashiringan edi. U niqobini sekin olib, so‘zsiz qarab o‘tirdi. Uning qiyofasida bir paytlar sahnalarda porlagan quvonchdan asar ham qolmagan. Soen ko‘p xil bemorlarni ko‘rgan, ammo bu kabi ko‘zlar... ularning ichida tiriklik ham, umid ham, og‘riq ham bor edi.

Va ,Soen unga seans qoidalarini tushintira boshladi

“Bu yer xavfsiz joy. Barcha gaplar faqat ikkovimiz o‘rtamizda qoladi. Siz hech narsaga majbur emassiz, ammo rostgo‘ylik — davolanishning yagona kaliti,” — dedi Soen. Uning ovozi tinch, hatto biroz sovuq, lekin qalbida unga nisbatan allaqanday iliqlik sezilayotganini o‘zi ham payqadi. Jungkook boshini engil qimirlatib tasdiqladi.

Jungkook jim. Faqat nafas olish ovozi eshitilardi

Xonada og‘ir sukunat hukm surardi. Faqat Jungkookning sekin, lekin chuqur nafas olishi eshitilar edi. Soen unga tikilib o‘tirdi. Yuzma-yuz. Yigit gapirmasdi, lekin yuragi orqali yig‘lardi. Bu og‘riq — tanish edi. Uni Soen ham his qilgan

Soen: “Sizni bu yerga nima olib keldi?” — deb so‘raydi.

“Men sizni tushunishni xohlayman. Lekin bunga siz yordam bermasangiz, men faqat yuzaki qismni ko‘raman. Sizni bu yerga nima olib keldi, Jungkook?” — dedi Soen. Unga birinchi marta ismi bilan murojaat qildi. Bu sovuq devor ortidagi insonni chiqarishga urinish edi.

Jungkook ko‘zlarini pastga tikib: “Keta olmadim,” dedi. Bu so‘zlar og‘ir chiqdi, lekin hamma narsani anglatardi. U ketishni istagan. Yashashdan emas — o‘zidan.

Jungkook javob berib, Quloqchinlarini olib, qarab qo‘ydi.

U ko‘ylak yoqasi tagidan quloqchinlarini olib, stolga qo‘ydi. Yurak urishi tezlashgan, ko‘zlari hanuz sukunat ichida gapirardi. “Men eshitaman. Lekin siz birinchi bo‘ling,” degan ishora bor edi bu harakatda. Soen bu ishorani tushundi. Bu oddiy harakat unda umid uyg‘otdi — Jungkook hali ham aloqa qilmoqda. U butunlay uzilmagan.

Soen Jungkookning jimligi ortidagi og‘riqni his qiladi.

U ko‘ylak yoqasi tagidan quloqchinlarini olib, stolga qo‘ydi. Yurak urishi tezlashgan, ko‘zlari hanuz sukunat ichida gapirardi

--Men eshitaman. Lekin siz birinchi bo‘ling,-degan ishora bor edi bu harakatda. Soen bu ishorani tushundi. Bu oddiy harakat unda umid uyg‘otdi — Jungkook hali ham aloqa qilmoqda. U butunlay uzilmagan.

Soen Jungkookning jimligi ortidagi og‘riqni his qiladi.

Bir necha daqiqa o‘tgach, Jungkook ovoz chiqardi

Ovoz past, biroz titroq, lekin aniq edi

--Men normal emasman,— dedi u. Ko‘p odam meni sevdi. Lekin men hech qachon o‘zimni sevolmadim.---Soen ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi. Bu ruhiy yara — keng va chuqur. Unda tanish og‘riq bor edi.

Soen Jungkookning bolaligi va ilk ruhiy sinovi haqida so‘radi.

Soen uning ko‘zlariga to‘g‘ri qaradi. “Bolaligingizda o‘zingizni qachon birinchi marta yo‘qolgandek his qilgansiz?” — deb so‘radi. Jungkook ko‘zlarini yumdi. Xotirasida otasining sovuq, so‘zsiz nigohlari va sahnadagi birinchi xatosi jonlandi. “Men 9 yoshimda ko‘zlarimga qaramay tanqid eshitganman. O‘sha vaqtdan beri, men o‘zimni faqat ish orqali isbotlab yashadim.”

Soen: “Siz odamsiz, robot emassiz.” — dedi.

Unga qarab, Soen yuragining ustiga qo‘lini qo‘ydi. “Siz odamsiz, Jungkook. Mashina emassiz. Siz ham xato qilishingiz mumkin. Siz ham og‘riq his qilishingiz mumkin.” Jungkookning lablari titradi. Bu so‘zlar unga g‘alati ta’sir qildi. Chunki u bunga o‘rganmagandi. Besh yildan beri birinchi marta — uni tushunishdi.

****

~Kxm kxm mana birinchi qismi ham tugadi 🦦🦦
Hato va qamchiliqlar uchun uzur.~

Author: Min Seon 🫰

When the star disappeared_ep_1

2025-06-02T14:45:55.957Z

~ep_1 Yomg‘ir yuvib ketgan ism

*"Agar hech kim seni eslamasa — sen bor misan o‘zi?"*

— Hammasini o‘zgartirgan tun

Yomg‘ir shovqini hamma narsani bosib ketardi. Mashinalarni, shaharni, hattoki fikrlarni ham. Min Yoongi soyada turardi, kapyushoni ko‘zlariga qadar tushgan. Qaerga ketayotganini bilmasdi — faqat yurardi. To oyoqlari toliqib, hech narsani sezmay qolguncha.

Telefon chalinardi. Yana.

— Qaerda eding?! — dedi menejeri vahima bilan. — Yoongi, bizda konsert bor! Hamma seni qidiryapti!

— Agar men yo‘qolib ketsam-chi?.. — Yoongi past ovozda dedi. — Agar meni bo‘lmasa... sen buni sezarmiding?

— Nima?.. Bu hazil emas! Tezda qayt!

Yoongi qo‘ng‘iroqni uzdi. U charchagan edi. Juda. Har kuni — sahna, muxlislar, tabassum. Go‘yo u o‘zinikimas, birovning rolini o‘ynayotgandek.

So‘nggi paytlarda esa unga tuyulardi: u haqiqatan ham yo‘qolib borayotgan edi.

U koʻzlarini osmonga qaratdi. Yomgʻir uni butkul yuvib ketayotgan edi. Shu lahzada u yoʻqolishga qaror qildi.

— Kim Soyon: Yurakdagi bo‘shliq

Tong. Seul Milliy Universiteti kampusida engil tuman. Kim Soyon auditoriyaga shoshilardi, daftarchasini bag‘riga bosgan. Odatda kechikardi, ammo bugun boshqacha edi — u erta uyg‘ondi, uzoq vaqt to‘shakda o‘tirib, bitta nuqtaga tikilib qoldi.

Nimadir noto‘g‘ri edi.

— Yaxshimisan? — dedi xonadoshi.

— Ha... lekin... — Kim Soyon qoshlarini chimirdi. — Hech qachon shunday bo‘lganmi: uyg‘onasan va birdan kimnidir unutayotganingni his qilasan?

Xonadosh yelka qisdi.

— Men doim unutaman. Ayniqsa kechadagi yigitlarni.

Ammo Kim Soyon kulmadi. U his qilayotgan tuyg‘u jiddiyroq edi. Bu tasodifiy yigit haqida emas edi.

Bu — muqaddas bir inson haqida edi. Uning yuragi urishni boshqacha davom ettirayotgandi — u ketgan kundan beri.

Soyon dars paytida daftarining chetiga rasmlar chiza boshladi. Qarangki, u notanish yuzni chizardi. Har safar koʻzlari koʻproq aniqlik bilan chizilar, lablari nozik tabassumda to‘xtardi.

— Bu kim? — deb so‘radi yonidagi kursdosh.

Soyon yelka qisdi.

— Bilmayman. Lekin yuragim uni eslaydi.

*— Yo‘qolish izlari*

Menejer yana Yoongiga qo‘ng‘iroq qilardi. Javob yo‘q. U uyiga bordi — bo‘sh. Xat yo‘q, yuklar yo‘q. Go‘yo Yoongi hech qachon yashamaganday.

Lekin eng g‘alati narsa keyin yuz berdi.

— Uning ro‘yxatdagi ma’lumotini tekshirdingmi? — dedi agentlikdagi xodimlardan biri.

— Kimni?

— Min Yoongi. Bizning artist.

— Kim?.. Bizda bunday odam yo‘q.

Menejer rangpar bo‘lib qoldi.

— Nima deganing? U...

Uning ovozi titradi. Bir lahza — xuddi uyg‘onishdan oldingi soniyadek — u ham qidirayotgan odamining ismini unutdi.

Kompyuterda "BTS" yozuvini qidirib topolmadi. YouTube'da "Yoongi" yozganida hech narsa chiqmadi. Faqatgina bir fayl qoldi. U tinglagan eng so‘nggi demo — unda faqatgina pianino chalinar edi va fon tovushida shivirlagan ovoz:

"Men ketdim... chunki hech kim eslamaydi..."

*— Qorong‘ulikdagi chaqnash*

Yoongi qayerdadir yuribdi. Bu dunyo emas. Bu joy jim. Tashqarida yo‘q yomg‘ir, yo‘q musiqa. Faqat u va qorong‘ulik.

Shunda — uzoqdan chiroq ko‘rinadi. Yaqinlashgan sari, u kichik bir qizaloqni ko‘radi. Uning qo‘lida chiroq, yuzida esa ishonch bor.

— Men seni eslayman, — deydi qiz. — Hamma unutgan bo‘lsa ham.

— Sen kimsan?.. — so‘raydi Yoongi.

— Yuragingdagi oxirgi nido.

Yoongi hushini yo‘qota boshlaydi. Ammo qizaloqning ovozi uni ushlab qoladi.

— U seni chizdi. U seni unutmagan. Men seni unga yetaklayman.

Pov_author:Kim Soyon endi faqat rasm chizmaydi — u Yoongining ovozini tushi orqali eshitadi. Darsdan keyin eshik yonida eshitgan ohang — bu Yoongining eski kompozitsiyasi. Ammo uni hech qayerdan topib bo‘lmaydi.

U shunchalik chuqur oʻzini izlashga tashlaydi, hatto real va xayol orasidagi farqni yoʻqota boshlaydi.

Yoongi esa bu qorong‘ulikdan chiqish uchun faqat bitta yo‘lni biladi: uni eslaydigan odamning yuragiga qaytish.

***

~Mana birinchi qismi ham tugadi🦦🦦🦦

Hato va qamchiliqlar uchun uzur🙂‍↔️💃

Reak va commet qutib qolaman💃💃🦦

******

2-qismida🦦🦦:
~Soyon tushida Yoongini aniq koʻradi — lekin uygʻonganida rasmda uning koʻzlari yoʻqolgan boʻladi.

~Yoongining sobiq guruhdoshlari ham uni eslay olmayapti, lekin qalblarida nimadir yetishmayotganini his qilishadi.

~Va birinchi marta Soyon musiqa yozishni boshlaydi... u bilmasdan eski demo ohangini tiklaydi.

"When the Star Disappeared" — unutish imkonsiz boʻlgan yuraklar haqida qissa.

When the star disappeared

2025-06-01T14:59:11.981Z

*"Yolgʻizlik — bu tanlov emas, balki tanlangan yoʻl." "Yulduzlar ham gohida oʻchadi. Ammo ularning yorugʻligi qalbda abadiy qoladi." "Bir qarash, bir soʻz... va butun hayot oʻzgarishi mumkin."*

Fanfik tanishuvi: "When the Star Disappeared"

Ushbu fanfik sizlarni gʻam-hasrat va muhabbat bilan toʻla bir olamga chorlaydi. Jonli musiqalar, ogʻriqli xotiralar va yumshoq hislar bilan yozilgan bu asar Min Yoongi va Kim Soyonning qalbini ochib beradi. Ular ikki xil dunyodan kelgan boʻlishsa-da, taqdir ularni toʻqnash keltirdi. Bu qissalarda siz yolgʻizlik, muhabbat, tushkunlik va orzularga yoʻl izlashni uchratasiz.

_Min Yoongi_

Min Yoongi — Koreya musiqa sanoatidagi eng yirik yulduzlardan biri. U BTS guruhining aʼzosi, 32 yoshda. Hozirda u idol sifatida dunyoning eng katta sahnalarida chiqish qilgan, koʻplab mukofotlar sohibidir. Ammo bu shon-shuhrat ortida ogʻriq va charchoq pinhon. Uning qalbida hech kim bilmagan qorongʻu burchaklar bor. Yolgʻizlik unga yor, qoʻrquv unga doʻst boʻlib qolgan.

Yoongi koʻp gapirmaydi, soʻzlardan koʻra musiqaga koʻproq ishonadi. Uning musiqasi qalbni titratadi, chunki u yurakdan keladi. Har bir ritm, har bir satr — u hayotida kechgan ogʻriqlarning aksidir. Yoongi hech kimga ochilmaydi, ammo kimdir borki, u yopiq eshiklarni taqillatib, unga umid nurini olib keladi...

Kim Soyon — 23 yoshli sevimli, jozibali va aqlli qiz. U Seul Milliy Universitetida (SNU) falsafa fakultetida tahsil oladi. Ajoyib koʻrinishi va qalbdan kelib chiqqan tafakkuri bilan hammaga yoqadi. Uning koʻzlarida goʻyo butun borliqning maʼnosini izlayotgan qiziqish bor.

Soyon kitoblarga muhabbat qiladi, lekin hayotni faqat nazariya orqali emas, balki qalb orqali his qilishga ishonadi. U odamlarni tushunadi, ularning dardini tinglashni yaxshi koʻradi. Baʼzida uning oʻzi ham ogʻriqda yuradi, lekin buni hech kimga bildirmaydi.

Uning qobiliyati — insonlarni his qilish va soʻzlar orqali davolash. Falsafiy mulohazalari, qalbini ochish qobiliyati uni minglab odamlar orasida ajratib turadi. U Yoongiga butunlay boshqacha dunyo eshigini ochadi...

Bu fanfik orqali sevgi, tushkunlik, qalbdagi kurashlar va umid bilan toʻla bir dunyoga sayr qilasiz. Bu shunchaki muhabbat haqidagi hikoya emas — bu ikki insonning qalbi qanday qilib bir-biriga yetgani haqida. Sizni shu sirli, shodligu qaygʻu toʻla sayohatga taklif qilamiz.

"When the Star Disappeared" — yulduz oʻchgan kuni, qalb ochildi...