Ibura

𝗝𝗨𝗡𝗚𝗞𝗢𝗢𝗞 𝗠𝗬 𝗡𝗔𝗡𝗡𝗬

2026-09-06T11:26:59.970Z

Final

Jungkook mening enagam
𝑺𝒆𝒏 𝒃𝒐𝒓 𝒚𝒆𝒓—𝒎𝒆𝒏𝒊𝒏𝒈 𝒋𝒂𝒏𝒏𝒂𝒕𝒊𝒎, 𝒉𝒂𝒕𝒕𝒐 𝒖 𝒋𝒂𝒉𝒂𝒏𝒏𝒂𝒎 𝒃𝒐'𝒍𝒔𝒂 𝒉𝒂𝒎.

Ibura bir haftadirki xonasiga qamalib olib bir onda yo'qotgan yaqinlarini unutish u yerda tursin ko'nishga harakat qilar unga qarab Taehyung ham bir chetda siqilib qolgandi.

Jiwoonning reysi ob havo sababli bir hafta orqaga surilgandi mana bugun u ham kelishi kerak.

Taehyung shuncha vaqt ichida tabassum qilish nari tursin tuzuk ovqatlanmagan homilador ayolining ko'nglini o'g'li ola olar degan umid bilan soat sanab kutardi.

Ibura yotoq ustida turgan yostiqni quchog'iga olib to'yib nafas oldi va yana ko'z yoshlariga erk berdi.

Jungkook ohirgi marotaba o'limidan oldin qizning pushti yonoqlaridan o'pishni istaganini o'yladi, qani edi bunday bo'lishini oldindan bilganida edi yonog'ini o'zi tutib bermasmidi? O'sha jigarrangli ko'zlariga qarab uni bag'riga bosmasmidi?

...

Chamasi oradan uch soatlarcha o'tganidan so'ng yotoqxona ichiga jigarrang sochlari o'sgan to'rt oy ichida bo'ylari ham anchagina cho'zilib qolgan sakkiz yoshli Jiwoon kirib keldi.

—Oyijon men keldim.

Taehyung eshik oldida o'g'li bilan rafiqasini kuzatib turar kirishga haddi sig'masdi.

Ibura katta qorni bilan bazo'r eplab o'rnidan turib quchog'ini keng ochdi.

Bola yugurib borib o'zidan atigi o'n bir yosh katta onasini quchoqlab yotoq ustiga yastanib yotib oldi va o'rnidan turib yana onasini quchib uning iforini tuydi.

—Oyijon dadam kasalsiz dedi qayeringiz og'riyapti hidingizni juda uzoq sog'indim, iltimos kasal bo'lmang endi.

—Men yaxshiman polvonim senga yaxshi qarashdimi yo'qligimda?

—Xolam o'lib qoldi Dadam ayttiki xolamni ham tuproqqa ko'mib qo'ysak anchadan keyin tirilib sizga o'xshab qaytib kelarkan.

Qiz Anna haqida o'ylab lablarini tishladi ammo yosh go'dagining oldida yig'lashga haqqi ham huquqi ham yo'q edi.

—Oyi yana dadam ayttiki qorningizda ukam bor ekan, u qachon u yerdan chiqadi? Uni nima deb chaqirsam bo'ladi o'zi?

—Shunday o'g'lim ukang bor, unga bu yer yoqib qolgan ko'rinadi chiqmayman deyapti. Taehyung Jiwoonning ukasiga qanday ism qo'yamiz?

—O'zing tanla men qarshi emasman.

—Unda Jungkook deb qo'yamiz.

Taehyung Ayoliga yalt etib qaradi ammo bolasining oldida hech narsa deya olmasligini Ibura juda yaxshi bilar edi.

Ibura bolasini mahkam quchoqlab tabassum qildi o'lganlar uchun emas tiriklar uchun kurashishga u majbur edi. Haqiqatdanda bu dunyo ertak emas shavqatsiz hayot bo'sh keldingmi o'ylab o'tirmay ezib tashlaydigan hayot.

Oradan salkam o'n besh yil o'tdi ayol erining qo'lidan tutib qaddini g'ozday tutgancha katta o'g'li Jiwoonning to'yida turar eski o'tmishi va yoshligida qolib ketgan to'rt oy xayolining bir burchagiga ham kelmasdi.

Jiwoon qaddi basti Kamon kabi tik benuqson pari kabi go'zal rafiqasining oldida turar Jungkook esa to'y hizmatlari bilan yelib yugurardi. Ayol aytgani kabi erining qarshiliklariga qaramay o'g'liga Jungkook deb ism qo'ydi. O'tmishini unutib eriga yana bir imkon berdi va bu ishidan hech qachon afsuslanmadi.

Taehyung hali ham bolalar kabi beg'ubor rafiqasining kaftlarini silagancha uning qulog'iga pichirladi.

—Jiwoonni uylantirdik endi qachon Jungkookni uylantiramiz munchog'im?

Har bir insonning o'tmishida kelajagi uchun voz kechgan orzulari bo'ladi asar o'z oilasi va bolalari uchun o'tmishini orzularini ko'mib kechirib bo'lmas erini o'z kelajagi uchun kechirgan ayol haqida 16yoshida otasi tomon sotilgan begunoh qiz haqida so'zlaydi uning baxtli bo'lish uchun orzulari yo'qmidi? U bunday hayotni so'rab olganmidi yo'q bunday hayotni soʻramagandi begunoh qizni shu ahvolga keltiradigan lar oramizda yo'qmikan zero yomonlik qiluvchi insonlar o'z o'zidan yaralmagay Jungkook bu asarda yonib ketishini bilsada shamga yopishgayotgan Parvona bo'lib yondi ishq ko'zlarini ko'r qilib qo'ygan bu erkak o'lganidan mamnun holda ko'zlarini abadiy uyquga yumdi bu asarda Taehyungning shaxsiyati juda murakkab Iburadan oldingi ayolini butun vujudi bila sevib xiyonat taftini tuygan erkak qanday qilib ayollarga ishona olsin edi? Kim ham o'z bolasi bo'lmagan xiyonatdan tug'ilgan go'dakni bag'riga bosa oladi ahir? Bu yerda Taehyung ojiz qahramon emas ushbu asar ichidagi eng kuchli qahramon aslida Virella buni unutmaylik.

𝗡𝗔𝗥𝗞𝗢𝗠𝗔𝗡 || 𝗝𝗝𝗞 & 𝗜𝗕𝗨𝗥𝗔 #3𝗕𝗢𝗕

2026-08-13T11:04:08.036Z

𝑁𝑎𝑓𝑠 𝑔𝑖𝑟𝑑𝑜𝑏𝑖𝑔𝑎 𝑏𝑜𝑡𝑔𝑢𝑛𝑐ℎ𝑎 𝑏𝑢 𝑠𝑎𝑡𝑟𝑙𝑎𝑟𝑛𝑖 𝑦𝑜𝑧𝑎𝑟 𝑒𝑘𝑎𝑛𝑚𝑎𝑛 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡𝑔𝑖𝑛𝑎 𝑜'𝑧-𝑜'𝑧𝑖𝑚𝑑𝑎𝑛 𝑛𝑎𝑓𝑟𝑎𝑡𝑙𝑎𝑛𝑎 𝑜𝑙𝑎𝑟𝑑𝑖𝑚 𝑥𝑜𝑙𝑜𝑠.

Namjoon Iburani yoniga chaqirib, bir muddat indamay qiziga tikilib turdi. Odatda og‘ir-bosiq, gapini o‘ylab aytadigan bu odam qizining oldida negadir doim boshqacha bo‘lib qolardi.

— Qizim... bugun ham Jungkook uyga keldi. Deyarli bir oydan beri tinimsiz shu ahvol.

Ibura ko‘zlarini yerga qadab, lablarini sekin tishladi.

— Dada, axir uning o‘z oilasi bor-ku. Qolaversa, o‘sha ayoldan farzandi ham bor. Qanday qilib... qaysi yuz bilan sizning oldingizga kelaveradi?

Namjoon qizining yuziga qaradi. Ba'zan Iburaga tikilganida marhuma xotini ko‘z oldida jonlanib ketardi. O‘sha nigoh, o‘sha mayin tabassum, hatto ranjiganida lablarini biroz burishtirishi ham onasiniki edi. Yillar o‘tgan bo‘lsa-da, qizida uning izlari tobora ko‘proq ko‘rinardi.

— Bilaman, qizim, — dedi u yumshoq ohangda. — Bunday odamlarni men sendan ko‘ra yaxshi bilaman. Ularning ortida biznikidan ancha kuchli odamlar turibdi.

Namjoon bir zum jim qoldi. So‘ng qizining sochlarini mehr bilan siladi.

— Men seni ularga ikki dunyoda ham bermayman. Buni bilib qo‘y. Lekin... — u chuqur xo‘rsindi, — seni deb ortingdan iflos ishlar qilishlariga ham ko‘zimni yumib turolmayman.

Ibura otasiga qarab, indamay bosh irg‘adi.

Namjoon esa uning ko‘zlariga qaragancha ichida yana bir narsani his qildi: go‘yo marhum xotini undan qolgan eng aziz narsasini — yana bir bor undan tortib olishlaridan qo‘rqayotgandek edi.

— Sen onangga juda o‘xshab ketyapsan, qizim... — dedi u sekin.

Ibura bu gapdan beixtiyor jilmaydi.

— Buni doim aytasiz, dada.

— Chunki senga har qaraganimda uni ko‘raman, Shuning uchun seni asrash men uchun shunchaki otalik burchi emas...

Oradan ko‘p o‘tmay Jungkook qizni butunlay bezovta qilishni to‘xtatdi. Roppa-rosa uch oy o‘tgach, Ibura ham o‘sha bezori yigit haqida butunlay unutgandek bo‘ldi.

O‘sha kuni u Bo‘ronni otxonadan olib chiqdi. Qop-qora tulpor o‘z nomiga yarasha shamoldek yugurar, tuyoqlari ostidan tuproq sachratardi. Iburaning qop-qora, uzun sochlari esa ortidan yoyilib, shamolda hilpirardi. Qizning yuzidagi tabassum va otning shiddatli yugurishi bir-biriga g‘alati darajada uyg‘un edi.

Ammo yo‘lning berk ekanini ko‘rib, Bo‘ron asta-sekin qadamini sekinlashtirdi.

— Hoy, Bo‘ron... — Ibura jilovni tortib, atrofga qaradi. — Qayerdan qaytamiz endi?

U otni orqaga burmoqchi bo‘lganida, yo‘lning narigi tomonida birdaniga to‘rtta tim-qora mashina paydo bo‘ldi.

Iburaning yuragidan sovuq shabada o‘tgandek bo‘ldi.

Mashinalardan biri oldinga chiqib to‘xtadi. Eshik ochildi.

Undan Jungkook tushdi.

Uch oy davomida ko‘rinmagan o‘sha odam endi qizning qarshisida turardi. Nigohi avvalgidan ham sovuq, yuzida esa hech qanday hissiyot yo‘q edi.

Jungkook asta-sekin kamariga qo‘l uzatib, to‘pponchasini chiqardi.

Ibura jilovni mahkam ushladi.

— Jungkook...

Yigit qurolni unga qaratib, sovuq kulimsiradi.

— Manzilingga yetding, qizalog‘im. Endi otdan tushish vaqti keldi.

Iburaning ko‘zlari chaqnadi. U qo‘rqib chekinish o‘rniga Bo‘ronning jilovini tortib, otni Jungkook tomon haydadi.

— Menga yaqinlashma!

Bo‘ron bor kuchi bilan oldinga otilganida Jungkook bir lahza ham ikkilanmadi.

To‘pponcha ovozi huvillagan yo‘lda aks-sado berdi.

O‘q Bo‘ronning son qismiga tegishi bilan tulporning oldingi oyoqlari bukildi. Ibura muvozanatini yo‘qotib, ot bilan birga yerga qulab tushdi.

— BO‘RON!

Mashinadan Taehyung, Yoongi va Jin birin-ketin tushishdi. Jungkook esa hech narsa bo‘lmagandek, bamaylixotir to‘pponchasini yana kamariga qistirib qo‘ydi.

Taehyung qovoqlarini uyib, unga keskin qaradi.

— Esingni yedingmi, Jungkook?

Yoongi esa otning tinimsiz pishqirishi va Iburaning yig‘i ovozini eshitib, qiz tomonga qaradi.

— Tag‘in qizga hech narsa qilmagan bo‘lsin...

Jungkook ularga deyarli e’tibor bermadi.

— Menga ozgina narkotik tashlab, yarim soatcha qayerdadir aylanib kelsangiz, xursand bo‘lardim, bolalar.

Taehyung unga ishonqiramay qarab turganida, Jin baland ovozda kulib yubordi.

— Uyga borguncha sabr qilsang bo‘lardi, deyman, Jungkook.

U mashina ichidan yelim qog‘ozga o‘ralgan kichik paketni olib, Jungkookka uzatdi. So‘ng do‘stining yelkasiga yengil urib qo‘ygancha ortiga qaytdi.

— Yarim soatdan keyin ko‘rishamiz.

Uchovlari mashinalar tomon qaytarkan, Yoongi yana bir bor ortiga qaradi. Yerda yig‘lab yotgan Ibura va yaralangan Bo‘ronni ko‘rib, yuzidagi beparvolik butunlay yo‘qoldi.

— Jungkook, — dedi u to‘xtab. — Qizni o'lar ahvolga keltirib qo'yma Tag'in.

Jungkook ostida oyog'i qolib ketgan qizni Bo'ronning tagidan arang olib chiqib bel qismidan ushlagancha bo'yin sohasiga lablarini bosar ekan qiz ayamay qo'li bilan erkakning yuziga tarsaki tortib yubordi.

—Qanchalar jirkanch bo'lmasanga?

—Men jirkanchmanmi hali? Bu sening ilk jinsiy aloqang ekanligini bilganim uchun sen bilan yumshoq bo'lishni istagandim o'zingga o'zing tilab olding.

Qiz orqaga yurar ekan Jungkookning qo'llaridan chiqishga urinardi ammo jag qismidan mahkam tutgan qo'llar bariga yakun yasadi.

—Meni majburlay olmaysan.

—Xuddi shu yerning o'zida seni o'lguningcha zo'rlay olaman qizalog'im.

Jungkook qo'llari orasida turgan narkotik idishini ochib qizning og'ziga majburan solar ekan gapirdi.

Erkak qizning tanasini yana qayta quchog'iga tortib bo'yni ostiga tishlarini botirar qiz esa tinimsiz erkakning Quchog'idan chiqishga urinib tipirchilar, bir necha daqiqa avval majburan qabul qildirilgan narkotik ta’siriga qarshi kurashishga urinardi.

Ammo doza odatdagidan yuqori bo‘lgani uchun zahar tanasiga chaqmoqdek yoyildi. Nafasi tobora sekinlashar, qovoqlari og‘irlashar, butun vujudi irodasiga bo‘ysunmay borardi.

— XUDO... JAZOYINGNI... BERSIN... JUNGKOOK...

Jungkook esa labining bir chetida alam aralash tabassum bilan unga tikildi.

—Sohibjamol...

Erkak uning terdan namlangan sochlarini ehtiyotkorlik bilan qulog‘i ortiga surib qizning tanasini yerdan ko'targancha mashinasining orqa qismiga qo'yar ekan, Qizning ko‘zlaridan suzilib tushayotgan yosh tomchisini barmoqlari bilan asta artdi.

Jungkook harakatlari sekinlashib borayotgan qizning tanasini o'z ustiga oyoqlarini yoygancha quchog'iga olib sekin ohista harakatlar bilan koftasining tugamalarini bo'shatib, lifchigiga qo'shib mashinadan uloqtirib yuborar ekan katta qo'pol qo'llarini haddan ortiq yumshoq ko'krak uchlarini eza boshladi. Qiz narkotik ta'sirida endi o'zini boshqara olmay umuman qarshilik ko'rsatmas aksincha Jungkookka olov kabi yoqadigan nolalarini tilidan tindirmasdi.

Jungkook qizning ko'kraklarini maksimal darajada ezib bo'yin qismini tishlab bo'lgach o'ng qolini qizning shimi ichiga harakatlantirdi ammo qo'llarini qizning qo'llari to'xtatdi.

Jungkook Quchog'ida yotgan qizning ko'zlariga tepadan turib qarar ekan qizning ko'zlari rohatdan yettinchi osmonga uchar va ichidagi hirs sabab chuqur chuqur nafas olar yalang'och tanasiga yopishib qolgan sochlari esa uni yanada shahvoniy ko'rsatardi.

Jungkook qo'lini qaytarib olib ikki o'rta barmog'ini qizning og'iz boshlig'iga tiqib, so'rishga majburlar ekan qizni ustidan tagiga olib mashinadan tushguncha bir qo'li bilan qizning shimini yecha boshladi va qizning og'iz bo'shlig'ida to'liq ho'l bo'lgan barmoqlarini olib kleatori atrofida aylantira boshladi...

𝗡𝗔𝗥𝗞𝗢𝗠𝗔𝗡 || 𝗝𝗝𝗞 & 𝗜𝗕𝗨𝗥𝗔 #2𝗕𝗢𝗕

2026-08-01T18:15:09.791Z

𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜'z𝑙𝑎𝑟𝑖𝑑𝑎 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡𝑔𝑖𝑛𝑎 𝑧𝑢𝑙𝑚𝑎𝑡 𝑏𝑜𝑟, 𝑚𝑒𝑛 𝑒𝑠𝑎 𝑘𝑜'𝑟-𝑘𝑜'𝑟𝑜𝑛𝑎 𝑠ℎ𝑢 𝑄𝑜𝑟𝑎𝑘𝑜'𝑧𝑙𝑎𝑟𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑚𝑚𝑎𝑛.

Jungkookning ko‘zlari beixtiyor qarshisida turgan qizga qadaldi.

Yo Xudo...Nahotki inson ham shunchalar mukammal yaratilgan bo‘lsa...

Ibura taxminan bir metr yetmish santimetr bo‘yli, nozik va nafis qomatli qiz edi. Uning ingichka beli, shamolda mayin tebranayotgan uzun qora ko‘ylagi ostida yanada latofatli ko‘rinardi. Qaddi go‘yo rassom mo‘yqalami bilan chizilgandek mutanosib, har bir harakati esa vazmin va nazokatli edi.

Belidan ham pastga tushadigan tim qora sochlari bir o‘rim qilib o‘rilgan bo‘lsada, shamol ayrim tolalarini yuziga sochib yuborgandi. O‘sha sochlar quyosh nuri tushganda qora ipakdek tovlanar, qo‘l tekkizishga ham odamning ko‘ngli cho‘chirdi.
Ammo yigitni eng ko‘p mahliyo qilgani uning ko‘zlari edi.Go‘yo tun bag‘riga yashiringan cheksiz osmon, yulduzsiz qorong‘i koinot o‘sha nigohlarga jo bo‘lgandek edi. Bir qarasang tubiga yetolmaysan, yana qarasang nigohingni uzolmay qolasan.
Iburaning oppoq yuzi go‘yo sutdek tiniq, shamolda yonoqlariga mayin qizillik yugurgandi. Uzun va qalin kipriklari har pirpiraganda ko‘zlari yanada jozibali tus olar, ingichka qora qoshlari esa yuziga o‘zgacha salobat bag‘ishlardi.
Qip-qizil, mayin lablari xuddi hech qachon lab bo‘yog‘i tegmagandek tabiiy rangda edi. Gapirmasa ham, o‘sha lablarga boqib odamning xayoli chalg‘irdi.
Yigit umrida go‘zal ayollarni ko‘p ko‘rgan. Boylarning qizlari, mashhur modellar, san’atkorlar... Ammo ularning hech biri qarshisida turgan qizning tabiiy husniga tenglasha olmasdi.
Bu husn pardozning emas, Yaratganning mo‘jizasi edi.
Yigit beixtiyor yutindi.

— Sohibjamol...-xayolidan utkazdi u.

— Isming nima? — dedi yigit sokinlik bilan .

Ibura javob berishga shoshilmadi. Avval Bo‘ronning bo‘ynini siladi, so‘ng egilib tuyoqlarini birma-bir tekshirib chiqdi. Otining sog‘-omon ekaniga ishonch hosil qilgachgina boshini ko‘tardi.

— Qorako‘z.

Yigit kulimsiradi.

— Otingni emas, o‘zingning ismingni so‘radim.

Ibura unga sovuq nigoh tashladi.

— Qorako‘z dedim. Eshitmadingmi... dovdir?

U egarning tasmasini qayta tortib mahkamladida, yengil harakat bilan ot ustiga mindi. Bu ishni shu qadar mohirona bajardiki, yigit qizning ancha yildan beri ot minishini bittada bildi.

— Meniki Jungkook... Jeon Jungkook Sir bo‘lmasa, odam oyog‘i deyarli tegmaydigan bu yerlarda nima qilib yuribsan?

Jungkookning ko‘zlari atrofdagi tog‘yonbag‘irlarini sinchiklab kezdi. U bu hududning oddiy joy emasligini, bu yerlarda ko‘pchilik bilmaydigan qora dori ekilishini yaxshi bilardi.
Ibura jilovni mahkam ushlagancha javob berdi.

— Otamning yerlarida yurish uchun ham endi birovdan ruxsat so‘raydigan bo‘libmanmi?

Jungkook bosh chayqadi.

— Afsuski... bu endi otangning yerlari emas.

U bir necha qadam oldinga yurib, qizning ko‘zlariga tikildi.

— Otangning yerlaridan allaqachon chiqib bo‘lgansan, qizaloq. Hozir turgan joying... mening yerlarim.

Ibura qoshlari bilinar-bilinmas chimirildi.
Shundagina u atrofga razm soldi.
Xayollari bilan onasini eslab yurgani uchun qachon chegaradan o‘tib ketganini o‘zi ham sezmay qolgandi.
Ammo begona erkak bilan ortiqcha bahslashishni istamadi.

— Bo‘ron...

Tulpor egasining ovozini kutib turgandek quloqlarini ding qildi. Ibura jilovni yengil tortdi.

— Yugur.

Bo‘ron oldingi oyoqlari bilan yerni bir tepib oldida, keyingi lahzada haqiqiy bo‘rondek oldinga otilib ketdi. Ot tuyoqlaridan ko‘tarilgan chang bir necha soniya ichida Jungkookni o‘rab oldi. Jungkook esa qimir etmay ortidan qarab qoldi.

Qora libosdagi, uzun sochlari shamolda hilpirab uzoqlashayotgan haddan ortiq o‘jar va Sohibjamol qiz tog‘lar bag‘riga singib borardi.

Jungkook yigirma yetti yoshli, kelishgan tashqi ko‘rinishga ega erkak edi. Baland bo‘yi, keng yelkalari va doimo sovuqqon ko‘rinadigan nigohlari uni bir qarashdayoq boshqalardan ajratib turardi.

Butun davlatda turli hududlarida uning gektarlab yerlari, qator-qator uchastkalari, hashamatli uylari va sanog‘iga yetib bo‘lmaydigan mashinalari bor edi. Tashqaridan qaraganda Jungkook muvaffaqiyatli tadbirkordek ko‘rinar, ammo bu boylikning ortida hamma ham tilga olishga jur’at eta olmaydigan qorong‘i sirlar yashirinardi.

Uning asosiy daromadi noqonuniy tarmoqlar orqali ko‘knori savdosidan kelardi. Ko‘pchilik bu haqda eshitgan, ba’zilar esa aniq bilardi. Ammo Jungkookning oilasi yillar davomida hokimiyat, pul va ta’sir bilan chambarchas bog‘lanib ketgani sabab odamlar bu mavzuda ortiqcha gapirishdan tiyilardi. Kimdir qo‘rqardi, kimdir esa gapirmaslikni afzal bilardi.

Jungkook boy oilada tug‘ilgan, Otasining ham, onasining ham urug‘-aymoqlari viloyatdagi eng qudratli insonlar bilan tutashib ketgan. Shu sabab u bolaligidan pulning qadrini emas, uning kuchini ko‘rib ulg‘aygandi.

Ammo Yigitning hayotida faqat boylik va qudrat emas, oila ham bor edi. Undan uch yosh kichik ayoli yigirma besh yoshli Liana unga to‘rt yil avval qiz farzand dunyoga keltirgan. Ona bo‘lganiga qaramay, Liana hanuz o‘zidan ancha yosh qizlarning ko‘pini husn va latofatda ortda qoldirardi. Oqartob chehrasi, muloyim tabassumi va vazmin fe’li uni ko‘rgan odamda beixtiyor iliq taassurot qoldirardi. Shunga qaramay Jungkook bunday go‘zal ayolga uncha etibor bermas uyga faqat qizi Leylani ko‘rish uchun kamdan kam kelardi.

Jungkookning o‘z orzulari va maqsadlari bor edi uylanish qochib ketmas sevib sevilib uylanaman dedi, ammo qayda otasi bir oyoqda turib oldi "Liana oilamizga mos, qolaversa go‘zal va muloyim ham shu qizga uylanmasang "OQ"san uqtingmi bola" Jungkook bunday qistovlardan so‘ng majbur uylandi ammo ayoliga ko‘ngil qo‘ya olmadi. Otasi Farzand ko‘rsa sho‘hliklari bosilib ketar deya o‘ylardi, ammo aksincha bo‘lib qaytanga qizi tug‘ilgandan so‘ng Jungkook kayfu safoga berilib uyga kelmaydigan odat chiqardi...

Shahar markazidagi hashamatli tungi klubning ikkinchi qavatidagi yopiq xonada Jungkook do‘stlari bilan ayshu ishrat qilib o‘tirardi. Stol ustiga qimmat ichimliklar qo‘yilgan, burchakda esa kalyan tutuni asta-sekin havoga qorishib borardi.

Taehyung odatdagidek tinmay gapirar, bir voqeani aytsa o‘zi hammadan oldin kulardi. Yoongi esa kresloga yonboshlagancha telefonda kim bilandir yozishib o‘tirgan, Jin esa deraza ortidagi tungi shahar chiroqlariga tikilib qolgandi.
Faqat Jungkookning kayfiyati boshqacha edi.
U qo‘lidagi kalyandan sekin tortdi. Tutunni chiqararkan, ko‘zlari bir nuqtaga qadalib qoldi.

— Hoy... — Taehyung kulib unga qaradi. — Nima bo‘ldi senga? Bugun gapning ichingdan chiqmayaptiku.
Jungkookning Ko‘z oldiga yana o‘sha tog‘yo‘li keldi.

Otning kishnashi...
Shamolning izg‘ishi...
Va yerga yiqilgan qiz...

Yigirma yetti yil umrida husni ko‘kka yetarli ayollarni ko‘rgandi. Atrofida doim chiroyli qizlar bo‘lardi. Ularning ayrimlari uning puli uchun, ayrimlari ism-sharifi uchun, yana boshqalari qudratiga suyanish uchun yonida yurardi.
Ammo bu qiz...
U mutlaqo boshqacha edi.
Uning husni ko‘zni qamashtirardi, lekin Jungkookni o‘ziga tortgan narsa bu emasdi.
Qizning kibor fe’li edi.
Yiqilib tushganiga qaramay, yordam so‘ramadi.
Cho‘zilgan qo‘lini tatuirovkani ko‘rishi bilan tortib oldi.
Keyin esa...

—...dovdir.

Jungkook beixtiyor kulib yubordi.

— Ana, kuldi! — Taehyung qadahini stolga qo‘yib unga qaradi. — Bir soatdan beri devorga qarab o‘tirganding. Kim ekan o‘zi?

— Kim?

— Xayolingni o‘g‘irlagan qiz.

Jungkook boshini quyi soldi.

— Bilmayman.

— Ismini bo‘lsa bilarsan?

Jungkook qadahni qo‘liga oldiyu, yana stolga qo‘ydi.

— Qorako‘z.

Xonadagilar bir-biriga qarab kulishdi.

— Demak, gap shunda ekan.

Jungkook ularning haziliga qo‘shilmadi.
Nimasi bilan bunchalik xayoliga o‘rnashib qolganini o‘zi ham tushunmasdi.
Balki o‘sha tim qora ko‘zlar...
Balki bir og‘iz ham xushomad qilmagani...
Yoki umuman tanimagan odamga tik qarab, zarracha cho‘chimay gapirgani...
Jungkook ichida g‘alati bezovtalikni his qildi.
U umrida ilk marta bir qizning ortidan ismidan boshqa hech narsani bilmay turib o‘ylab qolayotgandi.

Jungkook kalyanni stol chetiga surib qo‘ydi, qo‘lidagi qadahni aylantirarkan, xuddi oddiy gapni aytayotgandek xotirjam ohangda dedi:

— Uylanmoqchiman.

Xonadagi uchala yigit ham unga birvarakayiga qaradi.
Taehyung kulib yubordi.

— Bo‘ldi, ichishni bas qil. Oshib ketibdi, chamamda.

Jungkook indamadi.

— Men jiddiy gapiryapman.

Taehyungning kulgisi bir zumda so‘ndi.

— Esing joyidami o‘zi? Xotining bor. Mayli, shuni ham qo‘ya turaylik... qizing borku, Jungkook .

Yoongi boshini quyi solib bir necha soniya o‘yladi.

— Taehyung to‘g‘ri aytyapti, — dedi u vazminlik bilan. — Bir lahzalik havas bilan umringni aralashtirma. Sen aytayotgan qiz umuman boshqa muhitda ulg‘aygan. Balki seni ko‘rishga ham toqati yo‘qdir. Eng muhimi... u bunga rozi bo‘ladimi-yo‘qmi, buni ham bilmaysan.

— Rozi qilaman.

Yoongi yengil xo‘rsindi.

— Hamma narsani pul bilan hal qilib bo‘lmaydi.

Jin kulimsirab qadahini stolga qo‘ydida, Jungkookning yelkasiga qo‘l tashladi.

— Sen "uylanaman" desang, senga tegishga rozi bo‘ladigan qiz topilmaydi, deb o‘ylamayman. Bunga navbatga turadiganlari ham topiladi.

U kulgisini bosolmay davom etdi:

— Lekin bu safar gap boshqacha shekilli. O‘sha qiz seni tinch qo‘ymayapti, a?

Uning ko‘z o‘ngida yana tog‘lar bag‘rida shamol bilan poygalashayotgan tim qora tulpor va uning ustidagi qiz gavdalandi.

Taehyung bosh chayqadi.

—Bir marta ko‘rdim xolos, qo‘shni yerlardagi Namjoon yakkayu-yagona qizi ekan, ko‘rsang edi do‘stim bir qoshiq suv bilan yutib yuboray deysan.

— Bir marta uchratgan qizingni deb oilangni xavf ostiga qo‘yma, do‘stim. Ba’zi qarorlar keyin juda qimmatga tushadi.

— Men hammasini o‘ylab bo‘ldim menga tegsa borim uniki, tegmasa o‘zimniki qilib bo‘lsa ham uylanaman...

Virella 19:00da tawamoqchi edim ulgurmay qoldim hozirgina ishlarimni tugatib tahrirlab chiqdim xato bo'lsa koz yumasila degan umiddaman

𝗡𝗔𝗥𝗞𝗢𝗠𝗔𝗡 || 𝗝𝗝𝗞 & 𝗜𝗕𝗨𝗥𝗔 #1𝗕𝗢𝗕

2026-07-23T10:02:29.135Z

𝑈𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑘𝑜'𝑙𝑎𝑟𝑖𝑑𝑎 𝑓𝑎𝑞𝑎𝑡𝑔𝑖𝑛𝑎 𝑧𝑢𝑙𝑚𝑎𝑡 𝑏𝑜𝑟, 𝑚𝑒𝑛 𝑒𝑠𝑎 𝑘𝑜'𝑟-𝑘𝑜'𝑟𝑜𝑛𝑎 𝑠ℎ𝑢 𝑄𝑜𝑟𝑎𝑘𝑜'𝑧𝑙𝑎𝑟𝑔𝑎 𝑞𝑎𝑟𝑎𝑚𝑚𝑎𝑛.

Qiz bir necha daqiqa avval majburan qabul qildirilgan ko‘k nori ta’siriga qarshi kurashishga urinardi. Ammo doza odatdagidan yuqori bo‘lgani uchun zahar tanasiga chaqmoqdek yoyildi. Nafasi tobora sekinlashar, qovoqlari og‘irlashar, butun vujudi irodasiga bo‘ysunmay borardi.

— XUDO... JAZOYINGNI... BERSIN... JUNGKOOK...

Jungkook esa labining bir chetida alam aralash tabassum bilan unga tikildi.

— Otangga salom ayt, Sohibjamol...

Erkak uning terdan namlangan sochlarini ehtiyotkorlik bilan qulog‘i ortiga surdi. Qizning ko‘zlaridan suzilib tushayotgan yosh tomchisini barmoqlari bilan asta artdi.

Busan viloyati.

Bundan yigirma yil avval shu katta uyda chaqaloq yig‘isi yangragandi. Dunyoga kelgan qizaloq otasidek moviy ko‘zli emas, onasidek qora ko‘zli edi. Shu bois unga Ibura ya'ni Qorako'z deb ism qo‘yishdi.

Namjoon ilk bor qizini bag‘riga bosgan lahzada o‘zini dunyodagi eng baxtli insondek his qildi. Ammo bu baxt ortida og‘ir armon ham yashirin edi.

Tug‘ruqni qabul qilgan shifokorlar Annaning bachadonidagi kistalar juda og‘ir ahvolga kelganini aytishdi. Qizaloqni eson-omon dunyoga keltirish uchun kesarcha tug‘ruq o‘tkazildi. Biroq operatsiya davomida Annaning hayotini saqlab qolish maqsadida bachadonini olib tashlashga to‘g‘ri keldi.

O‘sha kundan boshlab Ibura nafaqat ularning ilk farzandi, balki yagona farzandiga ham aylandi.

Axir Namjoon bilan Anna shu qizaloqni bag‘riga bosish uchun qariyb olti yil sabr bilan kutishgandi.

Ibura hech narsaga zoriqmay, malikalar kabi ulg‘aydi. Namjoon qasrni eslatadigan ulkan hovlisida qizining har bir istagini muhayyo qilib, uni ko‘z qorachig‘idek asrab voyaga yetkazdi, erkakning boyligi ham, obro‘si ham butun viloyatga yoyilgandi. Odamlar uni hurmat qilardi. Albatta, uning hamma bilmaydigan ishlari ham yo‘q emasdi. To‘g‘ri-yu egri yo‘llari bor edi, ammo bu sirlarni faqat o‘zi va sanoqli ishonchli odamlargina bilardi.
U qishloq yoki shahar ko‘chasidan mashinada o‘tsa ham, piyoda yursa ham, yo‘ldagi odamlar bosh egib salom berishardi. Uning nomi tilga olinganda ko‘pchilik ehtiyotkorlik bilan gapirardi.

Ibura mo‘l-ko‘lchilik ichida ulg‘aydi. Yegani oldida, yemagani ortida edi. Dunyoda bor eng chiroyli kiyimlar, taqinchoqlar va orzu qilsa topiladigan har qanday narsa uning uchun oddiy hol edi.
Ammo Yaratgan unga faqat boylik emas, betakror husn ham ato etgandi. Qaddi-qomati, qora ko‘zlari va latofati bilan u tengdoshlarinigina emas, o‘zidan katta qizlarni ham ortda qoldirardi. Uni bir marta ko‘rgan insonning nigohi beixtiyor ortidan ergashardi.

Namjoon og‘ir-vazmin, oqil inson bo‘lsa, ayoli Anna buning mutlaqo aksi edi. U kibor hayotni sevardi, boyligini hamma narsadan ustun qo‘yardi. Atrofidagi odamlarning aksarini o‘zidan past ko‘rar, mol-dunyoga bo‘lgan hirsini esa hech qachon yashirmasdi.

Ibura o‘n besh yoshga to‘lganida Xudo ato etgan husni yanada ochildi. Uni bir marta ko‘rgan inson beixtiyor ortiga qayrilib yana bir bor qarashga majbur bo‘lardi. Vaqt o‘tishi bilan atrofida unga ko‘ngil qo‘ygan yigitlar ham ko‘paya boshladi.

Namjoon buni ko‘zdan qochirmadi. To‘g‘ri, Ibura zamonaviy, o‘ziga qarab yuradigan qiz edi. Ammo uning nazarida har narsaning me’yori bo‘lishi kerak.

Shu sabab u hovlidagi ishonchli yigitlardan biri Jiminni Iburaning qo‘riqchisi etib tayinladi.

Jimin endigina yigirma uch yoshga to‘lgandi. Uning otasi Kang Namjoonga bolaligidan sadoqat bilan xizmat qilib kelardi. «Ot o‘rnini toy bosadi», deganlaridek, endi otasining yo‘lini Jimin davom ettirardi.

Namjoonning mulklari sanoqsiz... Qasrdek hovli, gektarlab ekin yerlari, bog‘lar, fermer xo‘jaliklari... Uning boyligini sanab adog‘iga yetish mushkul, tili qattiq, fe’li og‘ir inson bo‘lsada, qo‘l ostidagi ishchilarga nisbatan adolatli, Mehnat qilgan odamning haqini hech qachon yeb qo‘ymas, og‘ir kunida ham yordamini ayamagan. Balki uning qo‘lida necha yuzlab inson non topayotganini o‘zi ham aniq bilmasdi.

Oradan ko‘p o‘tmay, katta hovlining darvozasi Iburaga uylanish uchun keladigan yigitlardan bo‘shamay qoldi. Deyarli ikki-uch kunda bir uyga qizning qo'lini so'rab keladiganlar kirib kelardi. Hali o‘n olti yoshga ham to‘lmagan Iburaning qo‘lini kimdir otasining obro‘si uchun, kimdir cheksiz boyligi va mansabi uchun, yana kimdir esa uning tengsiz husni sabab so‘rab kelardi.

Ammo Namjoon bunga qat’iy nuqta qo‘ygandi. Qizi oilasidan boshqa hech kim bilan ortiqcha muloqot qilmasdi. Maktabga Jimin kuzatib borar, dars tugashi bilan yana o‘zi olib qaytardi. Begona erkaklar bilan gaplashish u yoqda tursin, ularga yaqinlashishiga ham yo‘l qo‘yilmasdi.

Iburaning belidan ham pastga tushadigan uzun, qop-qora sochlari, tubida go‘yo butun koinot yashiringandek tuyuladigan tim qora ko‘zlari va nafis chehrasi uni tengqurlaridan butunlay ajratib turardi. Xudo unga nafaqat husn, balki odamni beixtiyor maftun etadigan latofat ham ato etgandi.

Ammo bu husn unga faqat havas emas, hasad ham olib keldi. Ayrim dugonalari uni ko‘ra olmas, davralariga qo‘shishni istamas, gohida esa ataylab chetga surishga urinardi.

Ibura esa bularning barchasiga javoban jimlikni tanlardi. U haddan tashqari tortinchoq, sodda qiz edi. Umrining aksariyati uy va maktab orasida o‘tgani, odamlar bilan kam muloqot qilgani uchun begona davralarga tez kirishib keta olmasdi.

Namjoon esa qizini chin ma’noda ko‘z qorachig‘idek asrardi. Uning nazarida Ibura bu dunyodagi eng bebaho ne’mat edi va uni har qanday yomon ko‘zdan, har qanday balodan himoya qilishga tayyor edi.

Qishning qahraton kunlari, Yanvarning o‘n to‘rtinchi sanasi.

Ibura repetitordan uyga qaytayotganida uni odatdagidan boshqacharoq kayfiyatdagi onasi Anna kutib oldi. Ayolning yuzidagi tabassum qizning e’tiboridan chetda qolmadi.

— Kel, qizim, yonimga o‘tir, — dedi u mehr bilan.

Ibura paltosini yechib, onasining qarshisiga o‘tirdi.

Anna bir zum sukut saqladida, so‘z boshladi.

— Shu desang, bugun yana uyga qolingni so‘rab kelishdi. Yigit prokuraturada ishlarkan. Oyog‘ining tagida ikkita mashinasi bor, shahar markazida katta hovli-joyi bor ekan. Oilada yolg‘iz farzand. Rasmini ko‘rdim... qarab-qarab to‘ymaysan. Eng muhimi, oilasi ham o‘zimizga mos, obro‘li insonlar.

Ibura chuqur xo‘rsindi.

— Oyi... hali o‘n besh yoshdamanku.

— Hademay ikki oydan keyin o‘n oltiga to‘lasan, qizim. Qolaversa, ular ham to‘yni maktabni bitirganingdan keyin qilamiz, deyishibdi.

Ayol bir oz ikkilanib qoldi.

— Faqat... bolaning yoshi sal kattaroq ekan.

Iburaning qoshlari chimirildi.

— Necha yoshda ekan, ona?

Anna javob berishdan oldin qizining yuziga sinovchan tikildi.

— Sendan... o‘n yosh katta.

— Ona... hazillashyapsizmi? — dedi Qorako‘z ishonqiramay. — Yoki sizga yuk bo‘lib qoldimmi? Bu qanday gap? Axir men hali bolamanku! Qolaversa, mendan o‘n yosh katta odam yigit emas... erkak bo‘ladi.

— Qizim...

— Yo‘q, ona! — Qorako‘zning ovozi asabiy eshitildi. — Bas, yetadi. Men erga tegishni istamayman. Iltimos, bu mavzuni boshqa ochmang.

Shunday deb u o‘rnidan turdi. Ko‘zlaridagi ranj va tushunmovchilikni yashirishga urinib, xonasiga kirib ketdi. Anna esa qizining ortidan uzoq termulib qoldi. U qiziga gapi og‘ir botganini bilardi, ammo ayrim qarorlar ota-onaning qo‘lida emas, zamon hukmida ekanini ham yaxshi tushunardi.

Ibura o‘n olti yoshga to‘lgan kuni Namjoon qizi uchun uzoq yillardan beri va’da qilib yurgan sovg‘asini taqdim etdi. Qop-qora junlari oftob nurida jilolanib turadigan, peshonasida mittigina oq belgisi bor uch yoshli tulpor hovliga olib kirilgan zahoti mehmonlarning havasli nigohlari unga qadaldi. Qorako‘zning quvonchi cheksiz edi. U otning bo‘ynidan quchoqlab, ko‘zlariga yosh oldi.

Hovlida katta bazm qizigandan qizirdi. Qarindosh-urug‘lar, yaqinlar va hurmatli mehmonlar bir dasturxon atrofida jam bo‘lishgandi.

Anna mehmonlar bilan suhbatlashib turgan paytda birdan rangi oqarib ketdi. Qo‘lidagi idish yerga tushib chil-chil sindi. Ayol bir qadam ham tashlay olmay, ko‘zlari tinib, hushidan ketdi.
Uni zudlik bilan shifoxonaga olib borishdi.

— Bosh miyasida o‘simta bor... Afsuski, kasallik juda kech aniqlangan. O‘simta allaqachon oxirgi bosqichga o‘tgan.

Namjoon ayolini davolatish uchun boyligini ayamadi. Viloyatdagi, poytaxtdagi eng tajribali shifokorlarga murojaat qildi. Dorilar, muolajalar... Hammasi sinab ko‘rildi.
Ammo kasallik kun sayin kuchayib borardi.
Anna avvalgidek tik yura olmay qoldi. Bosh og‘riqlari kuchaydi, ba’zan yaqinlarini ham tanimay qoladigan bo‘ldi.
Bir yil ham to‘lmadi.
Tong saharda hovlini yana yig‘i ovozi tutdi. Anna olamdan ko‘z yumgandi...

Bir necha daqiqa ichida inson umrining butun hikoyasi qora tuproq bag‘rida qolib ketdi.

Ibura qabr boshida uzoq turdi. Onasining ismi bitilgan qabr toshiga tikilar ekan, ichida nimadir uzilib ketgandek bo‘ldi. Shu kungacha bolalarcha sodda va tortinchoq bo‘lib yashagan qiz o‘sha yerning o‘zidayoq ulg‘aydi.

Onasining vafotidan keyin Ibura butunlay o‘zgardi. Endi u avvalgidek hamma gapga indamay bosh egadigan qiz emasdi. Annaning kiborligi, qat’iyati va o‘z haqini talab qila oladigan fe’li asta-sekin uning xarakteriga ko‘cha boshladi. U qayerda qanday turishni, kim bilan qanday muomala qilishni yaxshi biladigan, o‘z qadrini hech kimga poymol qildirmaydigan qizga aylandi.

Namjoon tashqaridan qaraganda obro‘li tadbirkor edi. Uning asosiy faoliyati ko‘chmas mulk savdosi bilan bog‘liq bo‘lib, shaharning turli nuqtalarida restoranlar, mehmonxonalar va savdo binolari bor edi. Ularning aksariyati tadbirkorlarga ijaraga berilgan, shu bois Namjoonning nomi viloyatdagi eng badavlat insonlar qatorida tilga olinardi.

Ammo bu boylikning hammasi ham halol yo‘l bilan topilmagandi.

Ko‘pchilik bilmaydigan, faqat o‘zi va eng ishonchli odamlari xabardor bo‘lgan yana bir daromad manbai mavjud edi. INCHEON viloyatining olis tog‘li hududlarida yashirin faoliyat yuritadigan noqonuniy tarmoq unga juda katta mablag‘keltirardi, ko‘k nori savdosidan tushadigan pul juda katta va xavfli edi, tog‘li yerlarni kamdan kam tekshirishlari va daraxtlar ko‘pligi sabab bu yerlarda vertolyotdan ham ko‘rinmasligi katta rol o‘ynardi .Bu sir yillar davomida begona ko‘zlardan yashirin saqlanib kelgan, hatto Namjoonning eng yaqin tanishlarining ham aksariyati bundan bexabar edi.

Aynan mana shu qorong‘i sir uning boyligini yanada oshirgan, shu bilan birga har lahza fosh bo‘lish xavfini ham orttirib borayotgandi.

Namjoon qayerga safarga otlansa, imkon qadar Iburani ham o‘zi bilan olib ketardi. U qizini bir lahza ham ko‘zidan uzoq qo‘ygisi kelmas, dunyoda eng ishongan odami ham aynan Ibura edi.

Maktabni tamomlagach, Ibura ko‘nglidagi yo‘nalishda o‘qishni davom ettirmoqchi bo‘ldi. Ammo turli sabablar tufayli o‘zi orzu qilgan oliygohga kira olmadi.

— Istasang, seni chet elda o‘qitaman, qizim. Moskva bo‘ladimi, London bo‘ladimi, qaysi universitetni xohlasang, o‘sha yerga yuboraman, — dedi Namjoon .

Ammo Ibura bu taklifni muloyimlik bilan rad etdi. U otasini yolg‘iz qoldirishni ham, yurtidan uzoqqa ketishni ham istamasdi.

Mana, Ibura yigirma yoshni ham qarshi oldi. Shu yoshga kirguncha uning hayotida biror yigit bo‘lmadi. Atrofida uni yoqtiradiganlar ko‘p edi, ammo u hech kimga ko‘ngil qo‘ymadi. Uning uchun muhabbat kitoblardagi ertakdek, hali o‘zi his qilmagan tuyg‘u edi.

Namjoon har qancha iflos ishlarga aralashgan inson bo‘lmasin, qiziga kelganda butunlay boshqa odamga aylanardi. U Ibura uchun mehribon ota, ishonchli suyanchiq va har qanday xavfdan asrashga tayyor qalqon edi. Balki Namjoonning hayotidagi eng pokiza tuyg‘u ham aynan qiziga bo‘lgan otalik mehri edi.

Ibura tog‘etaklari bo‘ylab sakkiz yoshga kirgan tim qora tulpori Bo‘ronni qamchilamasdan, yelday uchirib borardi. Otning shamolda hilpirayotgan qop-qora yollari qizning belidan ham pastga tushgan uzun, o‘rim qilib o‘rilgan sochlari bilan go‘yo bir-biriga qorishib ketgandi.

Shamol yuzlarini silab o‘tar, kenglik bag‘rida faqat ot tuyoqlarining jarangi yangrardi.

—«Onam hayot bo‘lganida... bugun ellik ikki yoshini qarshi olardi...»
Bu o‘y yuragini yana bir bor tirnab o‘tdi.

Qiz asta egilib, qo‘llarini Bo‘ronning bo‘ynidan o‘tkazdida, boshini uning iliq bo‘yniga qo‘ydi. Ko‘zlarini yumgancha chuqur xo‘rsindi. Shamol ko‘zlariga qalqqan yoshni yuzlariga yoyib yubordi.

Bo‘ron egasining dardini sezgandek quloqlarini orqaga tashladi va tezligini yanada oshirdi. Go‘yo Iburaning yuragidagi og‘riqni ortda qoldirmoqchi bo‘lgandek, butun kuchi bilan tog‘lar bag‘ri sari chopardi.

Bo‘ron katta tezlikda chopib kelayotgan paytda kutilmaganda qarshisida paydo bo‘lgan notanish odamni ko‘rib, kishnab yubordi. Tulpor oldingi ikki oyog‘ini osmonga ko‘tardi. Muvozanatini yo‘qotgan Qorako‘z ham, Bo‘ron ham zarb bilan yerga quladi.
Qorako‘zning yelkasi va tirsagi qattiq og‘ridi. Bir necha soniya ko‘z oldi tinib qoldi. Ammo o‘ziga kelishi bilan birinchi bo‘lib Bo‘ronga qaradi.

— Bo‘ron...

Tulpor allaqachon o‘rnidan turib, egasi tomon bezovta kishnar edi.
Qorako‘z yuragidagi vahima bir zumda tarqaldi. Yiqilgani emas, Bo‘ronga hech narsa bo‘lmagani uni xotirjam qilgandi.
Shu payt tepasida bir qo‘l cho‘zildi.

— Tura olasizmi?

Qorako‘z boshini ko‘tarib qaradi.
Qarshisida yigirma yetti yoshlardagi, baland bo‘yli, keng yelkali yigit turardi. Sovuq nigohlari odamni bir qarashdayoq sergak torttirardi.
Qiz ikkilanib bo‘lsada, qo‘l uzatdi.
Ammo barmoqlari yigitning kaftiga tegishi bilan uning bilagidagi qora tatuirovkalar ko‘ziga tashlandi.
Qorako‘zning yuzi o‘zgardi.
U bir zumning o‘zida qo‘lini tortib oldi-da, hech qanday yordamsiz o‘rnidan turishga urindi. Oqartirilgan kiyimlariga yopishgan tuproqni qoqarkan, notanish yigitga nisbatan ehtiyotkor ko‘z tashladi.

—Tatuirovkali odamdan yaxshilik chiqmaydi...

𝗝𝗨𝗡𝗚𝗞𝗢𝗢𝗞 𝗠𝗬 𝗡𝗔𝗡𝗡𝗬

2026-07-23T03:37:07.985Z

22-qism 18+

Jungkook uy atrofi o'ralgan panjarani mashina bilan urib buzib hovli ichiga kirib to'xtadi va asabiylik bilan mashinadan tushib Kamariga qistirilgan to'pponchani olib qo'riqchilarga to'g'irladi.

—Sizda ikki dona variant bor xo'jayiningiz bugun o'ladi birinchi variant unga qo'shilib siz ham narigi dunyoga ketasiz

Ikkinchi variant esa hech narsa bo'lmagan kabi bu yerdan ketasiz.

Taehyungning odamlari hech narsa demasdan eshik oldini tark etib Jungkook uchun yo'l ochib berishdi.

Uy ichiga bostirib kirgan erkak sevgan ayolining ko'z yoshlarini ko'rib yuragi tamom bo'ldi.

—Demak Jeon Jungkook deganlari shu bo'ladi shundaymi Ibura.

—Sen so'z bergansan ahir Kim Taehyung

—Ha Jungkook men man undan isqirt Qo'llaringni ol.

Jungkook qo'lidagi to'pponchani Taehyungga to'g'irlab gapirdi.

— Biz tomonda quroli yo'qlarga o'q uzilmaydi menimcha sizlarda bunday odat bo'lmasa ham kerak.

—Yo'q yo'q yo'q ishonma Jungkook qurolni tashlama bu yerdan ket.-Ibura titroq ovozda gapirdi ammo Jungkookning g'ururi bilan o'ynashgan Taehyung tabassum bilan uning ko'zlariga Boqib turardi.

—Biz tomonda ham quroli yo'qlarga o'q uzilmaydi.

Jungkook qurolining o'q donini chiqarib divan ustiga uloqtirib yubordi va qurolini kamari orqasiga qistirdi.

—Bilasanmi Jungkook men ayolimga absosessiya bo'lib qolganman, bu degani u mening oldimda bo'lishi uchun qo'limni har qanday iflos ishga bulg'ayman degani.

Taehyung qo'llari orqasida turgan qurolni Jungkookning yuragini nishonga olib o'ylab ham o'tirmay o't ochdi.

To'qson kilogram keladigan ulkan tana soniyalar ichida yer bilan bitta bo'lib bo'yi barobar quladi.

—Va'da berganding Taehyung.

Ko'z yoshlari quyilib kelayotgan qiz baqirib yerda qulagan tana oldiga yugurdi. Jungkookning boshini oyoqlari ustiga olib siladi.

Ko'z qorachiqlari orqaga ketayotgan erkak boshi ustida olov bo'lib yonishini bilgan parvona kabi turgan qizning husnini ko'rib tabassum bilan ko'zlarini abadiy uyquga yumdi.

—Meni tashlab keta olmaysan Jeon Jungkook haqqing yo'q ko'zlaringni och meni yolg'iz qoldirmaslikka va'da bergansan ahir.

Taehyung rafiqasining oldiga bamaylixotir kelib uzun qora sochlarini orqaga olib bo'ynini bosh barmog'i bilan siladi.

—Men senga nima degandim munchog'im?

—SEN HAYVONSAN TAEHYUNG HAYVONSAN SEN ESHITYAPSANMI HISSIZ HAYVON

Bir ovozi bilan yig'lab baqirayotgan qiz bu gaplarni eriga aytsada ichidagi olov pasaymasdi.

Taehyung kaftining orqa qismi bilan Iburaning yuziga tarsaki tortib yubordi. Shu zahoti qizning labining osti yorilib orqaroqqa siljidi

—O'zingga kel Ibura, nima deb o'ylaganding u bilan baxtli hayot, oila quraman deb o'yladingmi? Sen real hayotda yashayapsan ertak ichida emas o'rningdan turib shu la'nati qon tekkan kiyimlaringni almashtir gaplashib olishimiz kerak bo'lgan gaplar bor.

Ibura erta tongda yig‘idan shishgan ko'zlarini uyqudan ochgan vaqtida oldida yotgan erining bejo kayfiyatini ko'rib unga yuzini burib gapirdi.

—Nima bo'ldi tushungizga azroil mehmon bo'lib keldimi deyman?

—Meni emas otangning oldiga azroil mehmon bo'lib borgan ko'rinadi.

Erkak telefonini qizning yuziga tutib ko'rsatdi. Telefon yuzida Tajribali biznesmenning kecha yurak xurujidan vafot etganligi haqida yozilgandi. Bu haqiqatdan ham Iburaning otasi edi.

—Nega? Nima uchun? Xudo mendan hamma yaqinlarimni olib qo'yyapti?

—Tshshsh o'zingni bos munchog'im.

Erkak rafiqasini quchoqlab orqasini silab gapirarkan qiz ko'z yoshlarini quyib erkakning ko'krak qafasini ho'l qilib tashladi.

—Bo'ldi bo'ldi hammasi o'tib ketadi.

—Qanday o'tib ketsin hammasiga siz aybdorsiz ahir qanday o'tib ketsin?

Ikki kundan so'ng qabriston

Qiz tirik murda kabi bir chetda barchasini kuzatib turar onasining qabri oldidagi qabrga oldin otasini qo'yishdi, undan keyin akasi Namjoonni, unisidan keyin esa Jungkookni qo'yishdi.

Odamlar birin ketin kamayib ketar ekan qiz onasining qabri oldiga yaqinlashib bir chetiga o'tirdi.

—Salom onajon dardisar bir qizingiz yana oldingizga keldi bu safar ko'z yosh to'kkani emas qarg'ishlari, va'dalariyu orzularini ko'mish uchun keldi.

Qarang ona otamni o'lishi uchun qarg'adim oldingizda yotibdi meni shu ahvolga solganlarni oldingizga ko'mishga va'da beraman degandim yodingizdami mana o'sha va'dani ham akam bilan yoningizga ko'mdim ammo orzularimchi? Men Jungkook bilan baxtli oila bo'lish haqida qilgan orzularimchi ona? Orzularimni ham Jungkook bilan qo'shib shu qabrga ko'mamanmi endi? Hayot nega beshafqat? Nega mendan uni olib qo'yadi ahir?

Hiqqillab eshitilar eshitilmas ovozda pichirlayotgan qiz ko'z yoshlarini kaftlari bilan artar ekan ortidan kelib boshiga lablarini bosgan eri sabab gaplarini to'xtatdi.

𝗗𝗲𝘃𝗶𝗹’𝘀 𝗗𝗼𝗹𝗹

2026-07-18T07:35:09.594Z

4-qism 18+

𝑄𝑜𝑐ℎ 𝑞𝑖𝑧𝑎𝑙𝑜𝑔'𝑖𝑚 𝑡𝑢𝑡𝑖𝑏 𝑜𝑙𝑠𝑎𝑚 𝑜𝑦𝑜𝑞𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔 𝑡𝑢𝑔𝑢𝑙 𝑡𝑎𝑛𝑎𝑛𝑔𝑑𝑎𝑔𝑖 ℎ𝑎𝑟 𝑏𝑖𝑟 𝑠𝑢𝑦𝑎𝑘𝑛𝑖 𝑠𝑖𝑛𝑑𝑖𝑟𝑖𝑏, 𝑏𝑢 𝑑𝑢𝑛𝑦𝑜𝑛𝑖 𝑠𝑒𝑛 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑗𝑎ℎ𝑎𝑛𝑛𝑎𝑚𝑔𝑎 𝑎𝑦𝑙𝑎𝑛𝑡𝑖𝑟𝑎𝑚𝑎𝑛...

Taehyung o'zining vahshiyona istaklarini jilovlay olmayotganini his qildi.

— Qizalog'im... sening bokiraligingni saqlab qolish uchun o'zimni qanchalar tiyganimni, ichimdagi hayvonni qanday zanjirlab kelganimni tasavvur ham qila olmaysan.

— Yolvoraman... tegma menga... — Iburaning pichirlashi erkakning qonini yanada qizitdi.

Taehyung qizning titrayotgan qo'lidan tutib, barmoqlari orasida begona kishining sevgisi ramzi bo'lib turgan, yaltiroq olmos uzukni shafqatsizlik bilan sug'urib oldi va qizning dori ta'sirida borgan sari bo'shashib, jonsiz bo'lib borayotgan qo'lini o'z lablariga yaqinlashtirdi. O'sha begona erkakning hidi urilib turgan qimmatbaho uzukni esa jirkanish bilan xonaning burchagiga otdi. Olmos tosh pol gilamiga tushib, nursizgina dumalab ketdi.

Ibura ko'z qovoqlari toshdek og'irlashib borayotganini his qilardi. Butun vujudi kuchsizlanar, stol ustida hamon tinimsiz jiringlayotgan telefondagi "Jeon Jungkook" yozuvi uning ko'z oldida xiralashib, tarqoq nur nuqtalariga aylanib borardi. Bu qo'ng'iroq uning so'nggi najot qal'asi edi, ammo endi juda kech ...

Taehyung hushini butunlay yo'qotayotgan qizning yuziga mayin, ammo qat'iy termildi. Uning ichidagi telbavor ovozlar ayni damda sokinlashgan, miyasida uzoq kutilgan osoyishtalik hukm surardi. Go'yo butun dunyo to'xtab, faqat shu qorong'u xona va ular qolgandek edi.

— Endi esa, haqiqiy jahannamga xush kelibsan, mening go'zal qizalog'im— pichirladi u qizning so'nggi bor qimirlagan kipriklariga qarab.

Erkak mutlaqo hushsizlangan Iburani xuddi yengil patdek ohistalik bilan qo'llariga ko'tardi. Qizning boshi uning keng yelkasiga behol tushdi.

Taehyung xonadan chiqishdan oldin stol ustida hamon yonib-ochayotgan telefonni qo'liga oldi. Qo'ng'iroqni qabul qilish tugmasini bosdi, biroq indamadi. Go'shakning u borgan ovozidan Jungkookning asabiy va buyruqomuz ovozi eshitildi:

— Ibura? Qayerdasan? Nega go'shakni olmayapsan? Men klinikang pastidaman, seni kutyapman...

Taehyung lab chetida zaharxanda kulgi qildi. U chuqur nafas olib, go'shakka yaqin keldi va Jungkookning miyasiga pichoqdek sanchiladigan ovozda pichirladi:

— Jeon Jungkook... Iblisning qo'g'irchog'i shaytonning oldiga qaytdi...

U javobni ham kutmasdan aloqani uzdi va telefonni polga tashlab, og'ir etigining tovoni bilan uni chil-chil qilib maydalab tashladi.
Taehyung Iburani mahkam quchgancha, klinikaning jimjit orqa yo'lagi orqali tungi sovuq havoga va zulmat qa'riga singib ketdi. Mag'lubiyatni bilmaydigan yurist va hech qachon iz qoldirmaydigan shafqatsiz qotil o'rtasidagi qonli urush rasman boshlangandi...

Uchqun sochayotgan qizil va qora nurlar ostida xonadagi havo borgan sari og‘irlashib, aqldan ozdiruvchi bir nafas bilan to‘lib borardi. Cristal vinosining achchiq-chuchuk hidi qizning sovuq qotgan tanasidan tarqalayotgan taranglik bilan qorishib ketdi. Taehyungning har bir harakati uning miyasidagi zanjirdan uzilgan yirtqich hayvon kabi dahshatli va to‘xtatib bo‘lmas edi.

Ibura ko‘zlaridagi yosh tomchilari quloqlari chetidan sochlari orasiga sizib tushayotganini, ammo tanasi butunlay unga bo‘ysunmayotganini his qilar, hayotidagi eng daxshatli ojizlik bilan yuzma-yuz turgandi.

Uning qarshisida hech qanday qonun ham, Jungkookning pullari ham yo‘q edi faqat shaytonning o‘zi qiyofa olib uning ustida turardi.

Taehyung qizning zaif nafasini va terisining har bir titrog‘ini go‘yo eng qimmatli bastakorning ohangidek tinglardi. Uning barmoqlari Iburaning nozik a’zolarini mahkam siqimladi. Erkak bir qo‘li bilan qizning yuzini o‘ziga qaratib, pichirladi:
— Baqir, go‘zalim... Sening ovozing bu jahannamda yangrashi kerak. Shayton uchun kuyla farishtam...

Erkakning qo‘lidagi o‘tkir ignali tatuirovka apparati vizillagan ovoz chiqarib ishga tushdi. U Iburaning oppoq terisiga qora va qizil bo‘yoqlarni chuqur singdirishga, uning tanasiga umrbod o‘chmaydigan jinoyat ramzini, o‘zining muhrini bosishga tayyorlanardi. Igna qizning nozik terisiga tegingan ilk soniyalardanoq xonani faqat uning ichki og‘rig‘i va Taehyungning telbavor kulgisi qopladi.

Taehyungning qo‘lidagi igna Iburaning nozik terisiga botgan ilk soniyalarda, qizning bo‘g‘zidan bo‘g‘iq, ammo azobli bir nola otilib chiqdi. Falajlik dori ta’sirida u baqira olmas, faqat ko‘z yoshlari va og‘ir nafasigina ichidagi dahshatni ifodalardi.

Igna har gal uning terisini teshib, qizil vino aralashgan qon tomchilari polga tomganda, Taehyungning ko‘zlaridagi qorong‘ulik yanada chuqurlashdi. U xuddi eng muqaddas san’at asarini chizayotgandek, juda ehtiyotkorlik va shafqatsizlik bilan qizning tanasiga o‘z ismining bosh harfi va zanjirband qilingan qo‘g‘irchoq tasvirini muhrlay boshladi.

— Mana shu og‘riq seni menga bog‘laydi, — pichirladi Taehyung qizning qon aralashgan terisidan o‘pib.

— Har safar yuraging urganida, bu rasm senga kimga tegishli ekanligingni eslatib turadi. Sen mendan qochib ketgan o‘sha uch yil uchun to‘lov bu, qizalog‘im.

Qizning tanasida dori ta’siri asta-sekin pasaya boshlagandi. Ibura barmoqlarida hayot alomatlarini, qizishni his qildi, biroq qarshisidagi bu telba va qudratli erkakka nisbatan jismoniy qarshilik ko‘rsatish mutlaqo imkonsiz edi. Uning hayotidagi barcha rejalar, hashamat va Jeon Jungkook haqidagi o‘ylari mana shu qorong‘u xonaning to‘rt devori orasida allaqachon tugab bo‘lgandi.

Taehyung apparatni o‘chirdi. Xonaga yana o‘sha vahimali jimjitlik cho‘kdi. U qizning tanasidagi qon va siyoh izlarini ipak ro‘molcha bilan ohista artdida, uning lablariga yaqinlashdi:

— Sening yurist yigiting hozir Seul ko‘chalarida seni qidirib tentirab yuribdi. Ko‘ramiz, u seni mening jahannamimdan qutqara olarmikin yoki uning peshonasiga qo'rg'oshinni joylab qo'yarmikanman qizalog'im ...

Jungkook mashina rulini shunchalik qattiq siqdiki, barmoq bo‘g‘inlari oqarib tortib, tishlari g‘ajirlab ketdi.

O‘sha o‘ta bosiq, har bir qadamini sovuqqonlik bilan hisoblaydigan qonun himoyachisidan asar ham qolmagandi. Dorilarini ichmagani sababli miyasida portlayotgan gadir-budur g‘azab to‘lqinlari uni xuddi zanjirdan uzilgan yirtqich kabi quturtirib yuborayotgan edi.

— Jin ursin! Jin ursin! — uning baqirig‘i mashina salonini qopladi. U telefonini o‘rindiqqa otdida, gaz pedalini oxirigacha bosdi. Motor vovullab, moshina shinalari asfaltdan olov chiqarmoqchidek chiyillab ketdi.

Uning hayotidagi yagona toza, unga tinchlik beradigan olami Ibura edi. Endi esa qandaydir noma’lum soya kelib, uni qo‘llaridan yulib ketgandi. Telefonda gapirgan o‘sha bo‘g‘iq, sovuq ovoz Jungkookning miyasida tinmay aks sado berardi:

—Qo‘g‘irchoq o‘z haqiqiy egasiga qaytdi...

Jungkook ko‘zguda qizarib, tomirlari bo‘rtib chiqqan ko‘zlariga qaradi. Uning ichidagi telbalik uyg‘ongan edi.

U mashinani keskin burib, Seulning eng qorong‘u mafiya va jinoiy guruhlari aloqaga chiqadigan maxsus raqamni terdi. Agar qonun doirasida qidirsa, vaqt yo‘qotishini yaxshi bilardi. Uni quturgan it holatiga keltirgan bu odamni topish uchun Jungkook butun shaharni ostin-ustun qilishga, kerak bo‘lsa o‘zi himoya qilgan barcha qonunlarni oyoqosti qilib, qonga botishga tayyor edi.

— Tezda barcha aloqalaringni ishga sol

— deb bo‘kirdi Jungkook go‘shakka, ovozi vahshiyona pichirlashga aylanib.

— Shahardagi barcha yashirin kameralar, mototsikllar va bugun kechasi harakatlangan shubhali shaxslarni topasan. Kim bo‘lsa ham, uni tiriklayin terisini shilaman!

U klinikaga qaytib kelganida, polga otilgan va maydalab tashlangan Iburaning telefonini, biroz uzoqroqda esa yerda yaltirab yotgan o‘sha qimmatbaho olmos uzukni ko‘rdi. Uzukni qo‘liga olar ekan, Jungkookning qo‘llari g‘azab va qaltiroqdan titrardi.

Taehyung ro‘molcha bilan qizning terisidagi so‘nggi qon izlarini artar ekan, uning har bir harakatida vahshiyona bir egalik hissi sezilardi. Falajlik dori ta’siri biroz susaygan bo‘lsada, Iburaning badani hamon og‘ir va itoatkor edi. U ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib, o‘zining ustida nafas olayotgan erkakka tikildi. Ichidagi qo‘rquv va dori keltirib chiqargan g‘alati, issiq sarhushlik bir-biriga qorishib ketgandi.

Taehyung Cristal vinosidan yana bir qultum ichdi va lablarini qizning bo‘yniga, quloq orqasidagi nozik terisiga bosdi. Uning issiq va o‘tkir nafasi Iburaning butun vujudini titratib yubordi.

— Sen men qilgan eng go‘zal jinoyatimsan, qizalog‘im, — pichirladi u, ovozi ehtiros va telbalikdan bo‘g‘ilib. — Uch yil davomida har kecha seni tasavvur qilib uyg‘ongan hayvonni o'zini zanjirband qilishga majburlagan mitti qizaloq.

Erkakning muzdek barmoqlari qizning olovdek yonayotgan silliq a’zolari bo‘ylab pastga siljidi. Ibura qarshilik ko‘rsatishni istardi, ammo badani uning miyasiga bo‘ysunmas, aksincha, Taehyungning shafqatsiz va qat’iy teginishlariga beixtiyor javob qaytarayotgandek edi. Taehyung qizning lablariga yopishdi. Bu o‘pich emas, balki o‘ljasini g‘ajiyotgan yirtqichning tashlanishi edi. U Iburaning lablarini qonatgudek tishlar, qizning og‘zidan chiqqan zaif nola uni yanada quturtirardi.

U qo‘llari bilan qizning nozik bellaridan mahkam tutib, o‘ziga ko‘tardi va ularning tanasini butunlay birlashtirdi.

Xonani faqatgina ularning og‘ir nafaslari, qizning og‘riqli, ammo ehtirosli ingrashlari va zanjirlarning shatirlagan ovozi qopladi. Taehyung har bir harakatida Iburaga nafaqat jismoniy, balki ruhiy jihatdan ham uning butun borlig‘ini yutib yuborishni istayotgandek ehtiros bilan harakat qilardi.

Ibura ko‘zlarini yumgancha, o‘zini bu qorong‘u girdobga topshirdi. U endi asir edi — Kim Taehyungning shaxsiy jahannamida zanjirlangan eng go‘zal qo‘g‘irchogi.

𝗗𝗲𝘃𝗶𝗹’𝘀 𝗗𝗼𝗹𝗹

2026-07-10T16:01:29.011Z

3-qism 18+

Taehyung planshet ekraniga tikilgancha o‘tirardi. Xonadagi yagona yorug‘lik manbasi shu ekran bo‘lib, uning yuziga sovuq, mavjlanuvchi nur taratardi.

Soat mili 3:28ni ko‘rsatdi.

Kamera tasvirlarida Iburaning bir maromda ko‘tarilib-tushayotgan nafasi, uning chuqur uyquga ketganidan dalolat berardi. Taehyung o‘rnidan turdi. Uning harakatlari shunchalik yengil va ovozsiz ediki, go‘yo tunda kezayotgan sharpaga o‘xshardi.

Eshik qulfini o‘sha sim bilan ochish unga soniyalar ichida nasib etdi. Uy ichi qorong‘u va qizil tusli jihozlar sabab sirli ko‘rinardi. Taehyung xonaga kirib, sekin yotoqxona tomon yurdi. Har bir qadami polda hech qanday tovush chiqarmasdi.

Mana, u qizning qarshisida turibdi. Ibura xotirjam uxlardi. Erkak ohistalik bilan egilib, qizning yuziga tushib turgan soch tolalarini barmoqlari bilan siladi. Uning teginishi juda mayin, ammo shu bilan birga nihoyatda xavfli edi.

So‘ng, cho‘ntagidan oldindan tayyorlab qo‘yilgan, maxsus kuchli uyqu dorisi shimdirilgan ro‘molchani chiqardi. Uni qizning burni va og‘iz qismiga ohista, lekin mahkam bosdi.
Ibura uyqusirab biroz qimirladi, chuqur nafas oldi va dori ta’sirida yanada chuqurroq, hushsiz uyqu qa’riga g‘arq bo‘ldi.
Taehyung ro‘molchani olib, o‘zini yotoqning bo‘sh qismiga, Iburaning yoniga tashladi. Yonboshlab yotgancha, boshini qo‘liga tirab, qizning yuzini juda yaqindan o‘rganishga kirishdi. Uning ko‘zlari qizning har bir chizig‘ida, kipriklarida va lablarida kezar edi. Qo‘llari esa to‘xtovsiz uning ipakdek yumshoq sochlarini silashda davom etardi.

Uning ichida esa telbavor bir bo‘ron qo‘pgan edi:

—Sening bu pokizaliging, bu beguborliging... Seni ko‘rgan ilk kunimdan beri miyamda faqat birgina o‘y aylanadi. Sen mendan qochib qutula olmaysan, qizalog‘im. Agar seni qo‘lga kiritsam, seni shu qadar qattiq ezib tashlaymanki , tanangdagi har bir suyak sinib ketgandek bo‘ladi. Bu dunyoni sen uchun jahannamga aylantiraman, va sen mening jahannamimda yashaysan. Chunki sendan boshqa hech kim meni bu zulmatdan olib chiqa olmaydi...

Taehyung qizning yuziga shunchalik yaqin keldiki, ularning nafaslari bir-biriga urila boshladi. U shizofreniyaning kuchayib borayotganini, miyasidagi ovozlar faqatgina shu qizning yonida jim bo‘lishini his qilib, jilmayib qo‘ydi. Bugun u shunchaki kuzatuvchi edi, ammo vaqti kelganda bu qo‘g‘irchoq butunlay uniki bo‘lishini bilib erkak o'zini tiydi hali juda erta edi.

Taehyung qizning yuzidan bir necha millimetr uzoqlikda to‘xtadi. Uning xushbo‘y, ammo uyqu dorisi hidi aralashgan nafasi erkakning lablariga urilardi. Bu Erkak sekingina o‘rnidan turdi, yotoq choyshabini qizning yelkasiga to‘g‘rilab yopdida, kelgani kabi jimjit va izsiz uyni tark etdi.

Uch yil o‘tib (Hozirgi vaqt)

Jungkookning hashamatli, baland devorlar bilan o‘ralgan hovlisida tun yarmidan o'tgan bo'lsada Ibura o‘ziga berilgan mehmonxona xonasida, o‘sha moviy ko‘ylagida yotoq ustida yotgancha planshetidagi eski xabarlarni va bugungi suratlarni ko‘zdan kechirardi.
Uning yuragi hamon notinch urar Jungkookning uylanish haqidagi taklifi, qo‘lidagi yaltirab turgan ulkan olmos uzuk hammasi u kutgandek mukammal edi. Ammo uning psixologik instinktlari nimadir noto‘g‘ri ketayotganini pichirlardi hammasi bu darajada oson bo'lishi mumkin emas . Jungkookning boya moshina boshqarishdan oldingi qaltirashlari, uning ko‘zlaridagi o‘sha nazoratsiz telbalik...

— La'nati yana dorilarini ichmay qo‘ygan. Agar u butunlay nazoratni yo‘qotsa, mening barcha rejalarim, bu hashamatli hayot haqidagi orzularim puchga chiqadi . Uni qo'limdan boy bera olmayman.

Qiz o‘rnidan turib, deraza yoniga keldi. Tashqarida tun qorong‘uligi hukmron, ulkan daraxtlar soyasi yerga vahimali urilib turar, Ibura o‘zini bu uyda xavfsiz his qilishga urinar, ammo qayerdadir, zulmat qa’rida uni kimdir kuzatib turgandek tuyg‘u vujudini qaltiratardi.

Xuddi shu soniyalarda, Jungkookning hovlisi devoridan bir necha yuz metr uzoqlikda, qorong‘u ko‘chaning chetida mototsikl to‘xtab kurardi.

Kim Taehyung boshidagi shlemini yechib, uni mototsikl o‘rindig‘iga qo‘ydi. Uning qo‘lida o‘sha, uch yil avvalgi kabi planshet bor edi.

Ekranda esa... Iburaning ayni damda deraza oldida turgan tasviri jonli (live) rejimda uzatilayotgandi.

Erkak Iburaning telefoniga yashirin dastur o‘rnatganiga ancha bo‘lgandi. Qiz qayerga borsa, qaysi kameraga tushsa, Taehyung buni ko‘rib turardi. Boya restoranda Iburaning moshina raqamini miyasiga muhrlagani shunchaki rasmiyatchilik edi u qizning har bir qadamini besh qo‘ldek bilardi.

Taehyung labining chetida sovuq kulgi bilan ekrandagi Iburaning yuzini barmog‘i bilan siladi.

—Mening aqlli qizalog‘im... O‘zingcha yuristning boyligiga uchib, uning tuzog‘imga ilintirdim deb o‘ylayapsanmi? Sen hali o‘zingni ovchi, uni esa o‘lja deb hisoblayapsanmi Lekin o'sha yurist ham, uning pullari ham, bu ulkan uy ham seni mendan himoya qila olmaydi. Sening olgan nafasing ham menga tegishli hozirgacha barmog'imni uchini ham tekkizmaganimga pushaymon qilma qizalog'im...

Taehyung cho‘ntagidan sigaret chiqarib tutatdi. Achchiq tutun tungi havoga taralar ekan, u shizofreniya asorati bo‘lgan miyasidagi shivirlashlarni eshitdi. Ovozlar bu safar juda aniq gapirardi:

—Uni tortib ol. Vaqti keldi. Shuncha kutganing yetadi

Erkak moshina raqamlari orqali Jeon Jungkookning kimligini, uning qaysi sudda qanday jinoyatchilarni himoya qilishini allaqachon bilib bo‘lgandi. Mag‘lubiyatni bilmaydigan yurist va hech qachon iz qoldirmaydigan professional qotil. Ikkala xavfli erkakning o‘rtasidagi yashirin urush ayni shu tunda, Ibura o‘zini baxtli deb hisoblayotgan lahzalardan boshlanayotgandi.

Taehyung planshetni o‘chirdi, shlemini kiydi va mototsikl gazini bosdi. Motor ovozi tungi sokinlikni buzib, uzoqlashib ketdi.

Ertalabki quyosh nurlari Jungkookning hashamatli yotoqxonasi derazasidan tushib turar, ammo xonadagi sovuq muhitni baribir ilita olmasdi. Ibura ko'zlarini ochganida, qo'lidagi ulkan olmos uzuk quyosh nurida yaltirlab ketdi. Labida g'olibona tabassum o'ynadi.

U kiyinib, pastga tushganida, Jungkook allaqachon qora kostyum-shmida, asabiy ohangda telefonda kim bilandir gaplashayotgan edi.
— Men senga aytdim, u guvohni suddan oldin yo'qotish kerak!

— Jungkook qizni ko'rib, ovozini pasaytirdi va telefonni o'chirdi. Yuziga darhol o'sha soxta, muloyim tabassumini qaytardi.

— Xayrli tong, Iburam. Kechirasan, ishlar ko'p. Bugun haydovchim seni klinikangga tashlab qo'yadi.
Ibura uning yuzidan o'pib, xayrlashdi. U o'zini mukammal o'yinchi deb hisoblayotgan edi. "Yana bir necha oy, va bu boylik rasman meniki bo'ladi," — deb o'yladi qiz klinikaga yetib kelguncha.

Seul markazidagi shaxsiy psixologik qabulxona. Ibura stuliga o'tirib, bugungi mijozlar ro'yxatini ko'zdan kechira boshladi. Ro'yxatning eng oxirida noodatiy ism turardi: "Janob V (V)." Undan tashqari hech qanday ma'lumot yo'q, na telefon raqami, na kasallik tarixi. To'lov esa oldindan, naqd pulda kassa orqali juda katta miqdorda amalga oshirilgan edi.

Soat mili roppa-rosa 17:00 bo'lganida, eshik sekin ochildi.
Xonaga bo'yi uzun, egniga qora qalin palto kiygan, sochlari ko'zlariga tushib turgan erkak kirdi. U boshidagi qora kepkasini olib, stol ustiga qo'ydi. Uning o'tkir, tubsiz va sovuq ko'zlari to'g'ri Iburaning ko'zlariga qadaldi. Bu kechagina restoranda uning ortidan kuzatib borgan qotil Kim Taehyung edi. Ammo u hozir mutlaqo boshqa odam qiyofasida, o'ta madaniyatli yigitdek ko'rinardi.

— Xayrli kun, Ibura Hellsing, — Taehyungning ovozi past, bo'g'iq va xuddi qorong'u quduq tubidan kelayotgandek vahimali, ammo yoqimli eshitildi.

— Xayrli kun, janob V. Marhamat, o'tiring

— Ibura o'zini professional ko'rsatishga urinib, ro'paradagi charm kresloni ko'rsatdi. Ammo negadir uning ichki instinktlari xavfdan ogohlantirib, yuragi tez ura boshladi. Bu erkakning aurasida juda dahshatli va qora narsa bor edi.

Taehyung kresloga o'tirdi. Uning o'tirishida ham, harakatlarida ham yirtqich hayvonning osoyishtaligi bor edi. U ko'zlarini uzmay qizga tikildi.

— Xo'sh, janob V, sizni nima bezovta qilyapti? Qanday muammo bilan keldingiz? — Ibura qo'liga ruchka va daftarni oldi.

Taehyung labining chetida sovuq jilmaydi. U ohista oldinga egildi, barmoqlarini bir-biriga jipslashtirdi.

— Men bir qizni yaxshi ko'raman, doktor. Juda ham yaxshi ko'raman. Uni ilk bor ko'rganimga uch yil bo'ldi. U o'shanda juda baxtsiz, kambag'al edi. Men uning har bir qadamini, har bir nafasini kuzatdim. Uning uyi, uning yotog'i, hattoki yuvinadigan xonasi ham mening ko'z o'ngimda. Men uni shunchalik ideal darajada bilamanki, u tunda necha marta nafas olishini ham aytib bera olaman.

Ibura ruchka ushlagan qo'li beixtiyor qaltirab ketganini sezdi. "Uch yil? Kuzatish?" Bu gaplar qizning miyasida qandaydir eski, qorong'u xotiralarni uyg'otgandek bo'ldi. U o'zini qo'lga olishga urindi.

— Bu... bu kuchli bog'lanish, janob V. Psixologiyada buni stalkerlik yoki obsesiya deyiladi. Xo'sh, o'sha qiz buni biladimi?

— Yo'q

— Taehyung ko'zlarini qisib, Iburaning lablariga qaradi.

— U bilmaydi. U o'zini juda aqlli deb o'ylaydi. Hozirda u bitta boy yuristning tuzog'iga ilingan va pullar ortidan quvmoqda. Doktor, aytingchi, agar men o'sha yuristning tomog'ini sug'urib olib, qizning oyoqlari ostiga tashlasam... u meni sevadimi? Yoki mendan nafratdlanadimi?

Ibura daxshatdan qotib qoldi. "Yurist? Boylik? Uch yil?" Qizning miyasi zudlik bilan barcha detallarni birlashtira boshladi. Bu erkak oddiy mijoz emasdi. U kechagi restorandagi, uchinchi qavatdagi o'sha sirli odam edi! Va u Jungkook haqida gapirayotgan edi!

— Siz... siz kimsiz? — Iburaning ovozi qaltirab chiqdi, u o'rnidan turmoqchi bo'ldi.
Taehyung ham ohastalik bilan o'rnidan turdi. U sekin qadamlar bilan stolni aylanib o'tib, Iburaga yaqinlasha boshladi. Qiz qo'rquvdan orqaga tahlika bilan tanaffus qildi, toki devorga taqalmaguncha.

Taehyung qizning qarshisida to'xtadi. U qo'lini uzatib, Iburaning sochlarini tushib turgan qismiga barmog'ini tekkizdi. Uning barmoqlari muzdek edi. U egilib, qizning qulog'iga pichirladi:

— Men har tunda sening yoningda yotganimda, sen juda shirin uxlarding, qizalog'im. Ro'molchamdagi dori hidi burnimga urilardi.

Senga aytgan gaplarim hali ham esimda: Qoch qizalog'im, tutib olsam oyoqlaring tugul tanangdagi har bir suyakni sindirib, bu dunyoni sen uchun jahannamga aylantiraman...

Iburaning ko'zlari daxshatdan katta-katta ochilib ketdi. Uch yil avvalgi o'sha g'alati, og'ir uyqudan uyg'ongan tongi, miyasida aylanib yurgan o'sha qo'rqinchli tush... Bu tush emas, haqiqat bo'lgandi aslida! Qarshisida turgan bu erkak uning uyiga kirgan, uni uxlatgan manyak edi!

— Yo'q... yo'q, uzoqroq tur mendan! Men politsiya chaqiraman!

— Ibura baqirmoqchi bo'ldi, ammo Taehyung tezkorlik bilan uning nozik belidan tutib, o'ziga qattiq tortdi. Qizning tanasi uning baquvvat ba'riga urildi.

— Politsiyami? — Taehyung telbalarcha kulib yubordi. Uning shizofreniya ovozlari miyasida bayram qilayotgandi.

— Sening o'sha yurist yigiting jinoiy guruhlarni qonundan qutqaradi, men esa ularni yer ostiga jo'nataman. Biz qonunlar bilan o'ynamaymiz, qizalog'im. Sen mening jahannamimdagi yagona va eng chiroyli qo'g'irchoqsan. O'sha uzukni barmog'ingdan yechib tashla, aks holda men o'sha barmog'ingnini kesib olishga majbur bo'laman.

Taehyung qizning lablariga bir necha millimetr yaqin keldi, uning issiq nafasi Iburaning yuzini kuydurgudek bo'ldi. Qiz daxshat va g'alati bir ehtiros aralashmasidan qaltirar, nima qilishni bilmay qolgandi.

Shu lahzada Iburaning stoli ustida turgan telefoni baland ovozda jiringlab ketdi. Ekranda "Jeon Jungkook" degan yozuv yonib-o'cha boshladi.

Ibura polga yiqilib tushdi, oyoqlari unga bo'ysunmas, butun vujudi daxshatli qaltirash ichida edi. Telefon esa hamon tinimsiz jiringlar Taehyung esa bamaylixotir harakatlar bilan cho'ntagidagi shpritsni olib qizning bo'yniga sanchdi...

Taehyung o'zining vahshiyona istaklarini jilovlay olmayotganini his qildi.
— Qizalog'im... sening bokiraligingni saqlab qolish uchun o'zimni qanchalar tiyganimni, ichimdagi hayvonni qanday zanjirlab kelganimni tasavvur ham qila olmaysan.
— Yolvoraman... tegma menga... — Iburaning pichirlashi erkakning qonini yanada qizitdi.
Taehyung qizning titrayotgan qo'lidan tutib, barmoqlari orasida begona kishining sevgisi ramzi bo'lib turgan, yaltiroq olmos uzukni shafqatsizlik bilan sug'urib oldi va Qizning...

𝗗𝗲𝘃𝗶𝗹’𝘀 𝗗𝗼𝗹𝗹

2026-07-07T16:10:31.978Z

2-qism 18+

3...2...1...

—Roziman

Qiz qora ko'zlarini Jungkookning yuziga qadagancha gapirdi shu zahotiyoq Jungkookning yuziga tabassum yugurdi va yashil chiroq.

Gazni oxirigacha bosgan erkak yon tomonidagi qizga bilintirmay ko'z tashladida ko'zlariga tushib turgan sochlarining old qismini orqaga qo'li bilan tarqab rulni o'ngga qarab burdi.

—Bugun bo'lgan ishlar uchun uzr so'rayman Jungkook, nima bo'lgan taqdirda ham qisman men ham aybdorman.

Erkak ko'zini yo'ldan uzmagan holda qizning bo'yin qismidan ushlab boshini yelkasiga yaqinlashtirdi va yuzini burib qizning peshonasiga lablarini bosdi.

—Seni aynan mana shu uchun va qop qora domiga tortib ketadigan ko'zlaring uchun sevaman Iburam.

Jungkookning hovlisi ichiga kirgan qiz baland baland qurilgan bu devorlarga qarab labining chekkasini biroz tishlab qo'ydi. Bir odam uchun hattoki bir oila uchun ham katta va hashamatli qurilgan bu uy qizning xayollarini biroz jalg'itdi.

Jungkook mashinani garajga joylab qizning yelkasiga qo'lini tashlagancha uni uy ichiga olib kirdi.

Butun zal oppoq shishirilgan shariklaru oq atirgullar bilan bezalgandi qiz hayron ahvolda orqasiga burildi.

Jungkook cho'ntagi ichidan bir qutini chiqarib yerga oyog'i bilan tizzalab oppoq qutini ochdi.

—yigirma sakkiz yil umr ko'rgan bo'lsam hech qachon hech kim seni men kabi sevmadi Iburam, Menga turmushga chiqasanmi?

Qiz erkakning qo'llari orasidagi quti ichida yaltillab turgan katta ko'zli olmos uzukni quti ichidan sug'irib oldi va barmoqlariga taqdi.

—Ha men roziman Jungkook, sen bilan oila qurishga roziman.

Jungkook o'rnidan turib qarshisida turgan xipcha belli nozik qizni dast yerdan ko'tardida oyog'ini yerga tekkizmay aylantirdi.

Qiz Jungkookning bo'ynidan Qo'llarini mahkam o'tkazib olib uni qo'yib yubormaslikka urinar ammo Jungkook hozir chegaradan oshayotganini bilib qizni sekin yerga qo'ydi.

Iburaning tuyg'ulari, hislari va hirslari olov bo'lib yonar ekan qiz oyoqlari uchida tik turgancha erkakning yuziga lablarini bosdi Jungkook o'zini bosa olmay qolishidan biroz hayiqib qizdan uzoqlashdi...

—Shu xonada qolsang bo'ladi Ibura.

—Sening xonang bo'lmaydimi Jungkook?

Jungkook bu gaplardan so'ng qizga yalt etib qaradiyu o'zini bosib olgan ohangda davom ettirdi.

—To'ydan keyin men bilan bir xonada qolasan albatta Iburam, ammo ungacha bir xonada tunashimiz to'g'ri emas.

Jungkook eshikni ortidan yopib ketar ekan Ibura Quchog'ini to'ldirib turgan oppoq atirgullarni yerga tashlab yubordi va labini apil tapillik bilan artib tashladi.

—Erkak kishi ham shunchalik latta bo'lishi mumkinmi?

Qiz ko'zlarini suzib ustidagi moviy ko'ylagini zamochkasini yechib o'zini xonani to'ldirib turgan yotoq ustiga tashlab yubordi va qo'lidagi telefonini olib bugun restoranda tushgan suratlariga birin ketin qaray boshladi.

Haqiqatdan ham hurliqoning o'zi Husn desa husni aql desa aqli qomat desa qomati ham bor edi. Malikalarday turgan bu qizni sevmay bo'larmidi ahir?

Barmen erkakni ham o'ziga yeb qo'ygudek qarab turgan ko'zlarini o'yladiyu Jungkookning rashk qilganidan xursand holda miyig'ida kulib qo'ydi.

Bu erkakni e'tiborini tortish uchun ozmuncha harakat qilmadi ahir. Dang'illama uyi oyog'i ostida so'nggi rusumli inomarka moshinasi qo'li ostida ishi bolsayu qaysi qiz bu erkakka havas bilan boqmasdi.

Iburaning psixolog ekanligi unga qo'l keldi ayollarga qayrilib ham qaramaydigan bu erkakni o'rash unga ancha og'ir bo'ldi, ammo nima qilgan bo'lsada arzirdi.

Uch yil avval

Taehyung qorong'u xona ichida kampyuterni titkilar sichqoncha tugmasini tinimsiz bosar ekan nihoyat u qidirgan odam katta ekranda chiqib keldi.

𝗜𝗯𝘂𝗿𝗮 𝗛𝗲𝗹𝗹𝘀𝗶𝗻𝗴

25yoshda psixolog. Busanda tug'ilgan oilada yolg'iz farzand ishi va tushadigan foyda sababdan ham hozir Seulda ijarada bir o'zi yolg'iz yashaydi.

—Demak yolg'iz yashaysan qizalog'im qanday yaxshi.

Erkak lablarining chekkasini yalab keng hudisi cho'ntagini titkiladi va mashinasini emas mototsiklining kalitini chiqardi qo'lidagi telefoniga uy joylashgan kvartira koordinatalarini to'g'irlab manzilni aniqlab yozib oldi.

Umri davomida ayol zotiga qiziqmagan 26 yoshli Kim Taehyung do'kondagi oddiygina bir kassir qizga qiziqib qolgandi hamma narsa oddiy boshlandi Taehyung yeyish uchun oziq ovqatlar oldi ammo pulni naqt pulda to'lashi kerak bo'lgan vaqt bu do'konda barcha pullar raqamli pullar ya'ni kartalar orqali to'lanishini eshitib qizishib ketti kassada turgan yosh qiz esa bu vaqtda o'z kartasidan barcha pullarni to'lagandi.

Erkakning e'tiborini qizning yoshi ko'proq tortdi yigirma ikki yoshda bo'lmasin oddiy o'smir kabi korinayotgan qizni shu yoshidan ishlashga nima majbur qildi ekan? Tirnoqlari qirilib sochlari to'zib ketgan bu qiz o'z kunini o'zi tortishi tayin edi.

Erkak qizning bo'ynida osilib turgan bedjikdagi ismlarni takror takror o'qidi va raxmat aytib chiqib ketdi.

—Ibura Hellsing... Ibura Hellsing... Ibura Hellsing...

Mototsikl sakkiz etajlik ko'p qavatli bino oldidan biroz uzoqroqda to'xtadi va erkak motodan tushmay turib nafasini siqayotgan shlemini yechib oldi.

— Demak beshinchi qavat 143-xonadon

Taehyung telbalarcha qo'lida turgan soatga qaradi 20:46 qizning ish vaqti soat 23:00da tugab kvartirasigacha yana yigirma daqiqa borligini bilib chuqur nafas oldi va yuqoriga kameralar bor liftda emas uzundan uzun zinalardan qo'lidagi quti bilan bir amallab ko'tarildi.

Eshik qulfini simni qayirib ochish qiyinchilik ham tug'dirmadi ammo qulf elektron raqamlardan tuzilganda bu haqiqiy muammo bo'lardi va bu Iburaning eng katta xatolaridan biri edi...

Taehyung uyni sinchiklab ko'zdan kechirdi deyarli butun uy qizil rangga burkalgan erkak qo'lidagi og'ir qutini yerga qo'yib ochdi va ichidan kameralarni chiqarib ishga tushirdi.

Oshxona burchagida turgan muzlatkich ustiga bitta kamera.

Yotoqxona shkafi turgan burchakdagi devorga bitta kamera.

Hammom fortichka( quyosh tushishi uchun kichik derazacha) burchagiga kichik bir kamera o'rnatdi.

Xonalar kamligi unga qo'l keldi ishini yakunlab qo'lidagi planshetdan tekshirdi uyining barcha qismi bemalol ko'rinib turardi.

Erkak uydan chiqib eshik qulfini yana o'sha sim bilan burab qulfladi, yana o'sha zinalardan birin ketin tushdi va mototsikliga o'tirib boshiga o'sha shlemini taqib gazni bosdi.

Soat 22:43

Mototsikl do'kondan biroz uzoqroqqa to'xtadi Taehyung ichkarida kassa oldida turgan qip qizil sochli va qip qizil lab bo'yog'i surtgan qizga mahliyo bo'lib yana suratga oldi...

𝗗𝗲𝘃𝗶𝗹’𝘀 𝗗𝗼𝗹𝗹

2026-07-06T15:46:52.012Z