Ahttps://teletype.in/atom/alinichka_26062026-07-29T05:20:49.947Zalinichka_2606:ww_8VjBG_52025-05-14T09:46:29.457Z2025-05-14T09:46:29.457Z

<img src="https://img4.teletype.in/files/f5/82/f582d30d-a917-4e32-b8bc-ef94d6cc975d.png">2-боб. Бош балоси

<figure id="iNE4"> <img src="https://img4.teletype.in/files/f5/82/f582d30d-a917-4e32-b8bc-ef94d6cc975d.png" /> </figure> <p id="dEaw">2-боб. Бош балоси</p> <p id="zkZ9">— Кўп қимирлама, ҳозир чўкиб кетамиз!, — типирчилаётган қизни сув тагида амаллаб силталади Исфандиёр, — Исминг нима? <br />— Сизга нима! Сиз кимсиз, нега мени сувга улоқтирдингиз, ўзингиз мен билан нима қиляпсиз, мақсадингиз нима?! <br />— Мақсадим сени деб кун ботишни бошлаганида балиқлар билан сузиб юриш эмасди, ҳар холда. <br />— Менга тўғри гапиринг! <br />— Воҳ, воҳ, сиз кимсиз?! Тўғри гапирмасам нима бўлади? <br />Улар томонга отилган қутқарув желетларини биринчи қизнинг бошидан ўтказиб қизга кийдирди. Шунда ортиқча куч ишлатиб қизни сувдан тепароққа кўтариб юришга хожат қолмади. Қиз ўзини ўзи эплади. <br />— Ўзингиз суза оласизларми ёки қайиқ жўнатайликми?, — соҳил бўйида қутқарув хизмати бақирди. <br />— Қайиқ бўлса яхши бўларди, — ҳудди ўша овозда Исфандиёр ёрдам сўради, — Мана бу қиз балиқларга ем бўлиб кетмасин. <br />— А-а-а!, — қиз бирдан қулоқни ёргудек бақириб йигитга ёпишиб олиб оёқларини кўтаради, — Балиқлар бизга тегяпти. <br />— Биламан. Ҳозиргина ўзинг уларни боқиб юргандинг, сенга миннатдорчилик билдиришяпти. Бир зум типирчилашни бас қил.<br />— Мени сизни катта холангизни қизи эмасман!, — деди қиз заҳарлик қилиб, — Сенламанг! <br />— Сен ҳам менинг катта холамнинг қизи эмассан!, — Исфандиёр ўзига тақлид қилиб бош силкиди, — Сенга илтифот кўрсатишга мажбур эмасман!</p> <p id="GSMq">Қайиқ келгунча қиз йиғлашни бошлади. <br />— Яна нима бўлди, — уф тортди Исфандиёр, — Меланхоликман дема фақат. <br />— Телефоним... Қулоқчиним... У қиммат эди. Телефонимдан қанча хотиралар бор эди... — нотаниш қиз ҳиқиллашга тушди, — Кийимим расво бўлди. Шарманда бўлдим. Ҳозир бир дунё эркаклар ичига шу кўринишда чиқаман. <br />— Нима экан дебман-а! <br />— Тушим оқиб кетгандир-а?<br />Исфандиёр унга кўрсаталиётган кўзларга тикилди. <br />— Ҳа... — деб қўйди билмасдан, — Юзинг бўйлаб қоп қора нарса бор. <br />— Ах-аха-а-а-а!!!, — қиз баттар йиғлашга тушди, — Бугун қандай расво кун! Ишдан кетдим, ўқишимда муоммолар тўла! Менга ҳеч нарса ёқмаяпти! Дугонам билан урушиб қолдим, у билан ажралдим... Энди мана бу сассиқ сув ичида сузиб юрибман... Менга нима бўлган? <br />— Қулоқ сол, албатта муоммоларинг жуда “катта” экан. Лекин, ҳеч ўйлаб кўрганмисан, бу дунёда сеникидан ҳам кўп муоммолилар бор. <br />— Ўчиринг овозингизни!, — қиз бақирди, — Менга ҳозир умуман ёқмаяпсиз! <br />— Тавба, тавба, — Исфандиёр кулди, — Яхши ҳам ёқмаяпман. Худо уриб ёқиб қолган бўлсам нима бўларди?<br />— Эътиборингиз учун менга ёқмоқчи бўлганлар кўп! <br />— Бундай шарафли ишдан мени қутқарганлари учун раҳмат. Ҳозиргина сени севиб қолмоқчи бўлиб тургандим. <br />— Ҳақиқатдан ёқимсиз йигит экансиз, — қиз бошқа тарафга қараб олиб яна йиғлади, — Ҳаммани ёмон кўраман. Уйимни соғиндим. <br />— Унда бор уйингга, — маслаҳат берди Исфандиёр. <br />— Маслаҳатингизни пишириб енг! Маняк! Касал! <br />— Худойим, — Исфандиёр оҳ тортди, — Сен бу қизга нега мени рўбарў қилдинг? Ўзимнинг муоммоларим каммиди?</p> <p id="Z6ir">Қайиқ етиб келгач ичидаги одам қизга қўл узатди. Бироқ қайсар қиз жойидан силжимади. Шунда Исфандиёр аввал ўзи қайиққа чиқиб, сўнг қизнинг қўлидан мажбурлаб тортқилади. <br />— Биламан, ёқмаяпман. Лекин, ҳозир бу ерга пиранияларни қўйиб юборишар экан! <br />Йигитнинг ҳазилига лабининг четида билинар билинмас кулган қизнинг барибир қовоғи очилмади. Устидаги желет уни сиқиб қўяётганидан кимга нолишни билмасди. Қирғоққа етиб боришганида Исфандиёр тушиб, қизга қўлини узатганди, қабул қилмай ўзи туша олишини кўрсатмоқчи бўлди-ю, қалқиб яна сувга тушиб кетди. У умрида шунчалик шармандали ҳолатга тушмаган. Исфандиёр ўзини кулиб юборишдан зўрға тийиб, қизни сувдан олиб чиқди. У на гапирарди, на бирор реакция билдирарди. Ўзига оз-моз келгунича сочиқлардан бирини олиб қизнинг елкасига ташлаб устини ёпди. Искандар укасининг меҳрибончилигини жимгина кузатиб турар, нимадир дейишга озижлик қилаётганди. <br />— Одамлар қани?, — ниҳоят ўзига келган қиз атрофга аланглади. <br />— Улар хавфсиз ҳудудга олиб ўтилган, — тушунтирди Исфандиёр. <br />— Нимадир портлади-я? <br />— Худога шукр тушунибсан. Ҳа шу атрофда нимадир портлади, — у нима эканига изоҳ бериб ўтирмади, — Мен эса сени қутқариб қолдим. Балки, раҳмат айтарсан. <br />— Энди уйга қандай қайтаман?, — қиз уст бошига қараб ўзига ўзи пичирлади. <br />— У ҳозир мени эшитмаганликка олдими?, — Исфандиёр акасига ишора қилди, — Раҳматни ҳам сўраб оламанми? <br />— У ҳозир ўзида эмас Исфандиёр... — деди Искандар. <br />Боғнинг иш бошқарувчиси келиб қиздан узр сўрашга киришиб кетди. <br />— Келтирилган ноқулайлик учун афсусдамиз. Биз сизга боғланиб келтирилган зарарни қоплаш учун уй манзилингиз ва ўз маълумотларингизни қолдиринг, илтимос. <br />Қиз иш бошқарувчига ҳеч бир сўз демай тикилиб турди. <br />— У исмингни сўраяпти, — Исфандиёр жим тура олмади. <br />— Аида, — деди қиз йигитга эмас иш бошқарувчига қараб. <br />— Ҳмм, демак Аида!, — Исфандиёр мамнун бош силкиди, — Буни раҳмат ўрнида қабул қиламан.</p> <p id="gnn7">* * *</p> <p id="p4N4">Боғнинг махсус ходими узрини канда қилмай, нотаниш қиздан маълумот оларкан, Искандар ва Исфандиёр бир чеккага ўтишди. <br />— Уни ушлай олмадик!, — деди Искандар, — Сенга, аниқроқ айтганда... — у дир-дир қалтираб ўтирган қизга бир қараб қўйиб давом эттирди, — Сизларга чалғитдик. <br />— Бу мараз биз билан кўп ўйнашяпти, бир кун ҳолига маймунлар йиғлайди, қараб турсин... — Исфандиёр акаси кўз тиккан тарафга ўгирилиб қизга қараб қолди. <br />Шу қиз балиқларга овқат бераман деб оёқ тагида халақит бермаганида, ҳеч нимани кўздан қочиришмасди. Эҳтимол, буни ҳам бирор яхшиликка йўйиш керакдир... <br />— Кетамиз. Бола ҳам машинада эзилиб кетди, Музайнани ҳам уйига қайтариш керак... <br />Исфандиёр боғ ходимига ишора қилиб бош силкиганча кетишга чоғланди. Улар билан кейинроқ Амановларнинг ёрдамчиси боғланиши керак эди. <br />Эгнига махсус сочиқ ташлаб қўйилган қиз югурганча икки йигитга етиб олди. Ишчилари уни Искандар билан Исфандиёр ёнига қўйиб юбормай ушлаб қолгани уларнинг эътиборини жалб қилди. <br />— Ҳой! Шундай кетасизми?! <br />Исфандиёр ортига қайрилиб, бу қизда яна қандай қарзи борлигини тушуна олмай ҳалак эди. Ишчисига қизни қўйиб юборишига изн бергач, Аида у томон келиб, кўзига тик боқди. <br />— Мен бу аҳволга уйга бора олмайман! <br />— Мендан нима истайсан?!, — Искандар аралашишга улгурмай ўзи чўрт кесди, — Сени қутқариб қолганимга на бир раҳмат айтасан. Сал аввал мени манякдан олиб манякка солдинг! Энди уйимга олиб боришимни истамассан? <br />— Ҳа, мени уйингизга олиб борасиз! <br />— Нима? <br />Искандар кулиб юборишдан зўрға ўзини босиб, лабини қаттиқ тишлади. Унинг наздида укасининг ҳаётида бир қаттиқ шамол эсишни бошланганди. <br />— Эшитмадингизми?! Менга ёрдам бермагунча ҳеч қаерга кетмайсиз!, — қиз унинг йўлини буткул тўсиб дадиллик билан деди, — Пулим йўқ, устим хўл, картам билан телефоним сув остида ётибди. Ҳамма нарсамни қоплаб берасиз!</p> <p id="F1Q5">— Ҳой қиз, миянг жойида эмасми?!, — Исфандиёр қизнинг юзи олдида бармоқларини шиқирлатди, — Боғ сенга етган зарарни қоплаб беради. <br />— Қачон?, — қиз унга қулоқ солишни истамади, — 111 йилдан кейинми? Менга ҳозир ёрдам керак, ўзимни ўнглаб олганимда қоплаб берилганини бошимга ураманми?!<br />— Исфандиёр... — Искандар укасини четга тортиб, қиз билан бу муоммони ўзи ҳал қилмоқчи бўлди-ю, иккиси бунга йўл қўймади.<br />— Эй, Худо шу қизни биздан кимдир олсин!<br />— Сизлар кимсизлар?, — қиз яна-да қизиқсиниб унга ҳайрат билан тикилиб турган йигитларга қараб чиқди, — Махсус агентми ёки нимадир? Бу ерда оддий нарса бўлмаганини тушуниб бўлдим, демак шундан келиб чиқиб сизлар оддий одам эмассизлар! <br />— Исфандиёр, кел уни уйигача ташлаб қўямиз, — Искандар охири ўртага тушди, — Пул ҳам берамиз. Гапни кўпайтирма. <br />Исфандиёр уни безор қилишга улгурган қиздан кўзларини узиб олдинлаб кетди. Боғ ходими уларни катта дарвозагача кузатгач Аида кўчада қоп қора, катта машинага кўзи тушиб ортга тисарилди. Тинчгина ҳамманинг эътиборини тортиб уйига қайтгани маъқулдир. Бу ҳар ҳолда сирли одамлар билан бирга кетгандан яхшироқ эди.</p> <p id="vhWb">Машинанинг қиз учун “антиқа” эшиги очилиб, ичига таклиф қилишди. У ерда аллақачон бир бола ва бир қиз ўтирарди. Уларнинг ёнидан жой олган Аида бироз кўнгли хотиржам бўлди. Искандар эса рулга, Исфандиёр машинанинг олдига жойлашди. <br />— Сен кимсан?, — машина қўзғалишни бошлаганида Музайна қизни сўроқлади. Аида бир аҳволда бўлганига қарамай, асаблари жойида эмас вақти кимнингдир беписанд оҳангига тоқат қила олмади.<br />— У қайсидир бирингизни хотингизми?, — йигитларга мурожаат қилди, улар бош чайқагач яна сўради, — Ё севган қизингизми?<br />Йўқ жавобини олгач Музайнага ўқрайиб қаради. <br />— Ўзинг кимсан?! <br />— Вой, ўзи нималар бўляпти, — Музайна ҳеч бир нарсани англай олмай улама киприкларини пирпиратди. <br />— Уйинг қаерда?, — Искандар қизларнинг тортишувига парво бермай қиздан сўради. <br />— Йўқ, фақат уйимга эмас! Холам мени бу аҳволда кўрса аниқ ўлдиради! Уйга боришим мумкин эмас дедим-ку! <br />— Ҳали ундай демадинг, — Исфандиёр тиқилди, — Хўп, нима қиламиз энди сени? <br />— Билмадим! Менга ёрдам бермагунча уйимга олиб бора олмайсизлар! <br />— Ҳозир жинни бўлиб қоламан!, — Исфандиёр бош чайқади.</p> <p id="CP1l">— Уни уйимизга олиб борамиз, — Искандар сўнгги қарорни берди, — Кейин... Кейин нимадир қиламиз. <br />— Нима?, — Музайна шошилиб гап ташлади, — Ҳали бу қиз уйингизга борадими? <br />— Нима қиляпсиз ака?, — Исфандиёр акасидан гап олмоқчи бўлди. <br />— Модомики, қиз уйига бора олмаслигини тинимсиз такрорлаётган экан, аҳвол жиддий. Уни бу ҳолда ташлаб қўя олмаймиз. <br />— Сиз ўзи уларга ким бўласиз?, — орwа ўриндиқдаги Аида тобора бўзариб бораётган Музайнадан гап олмоқчи бўлди, — Уларни синглиси эмассиз менимча, чунки уларга ўхшамайсиз. <br />Музайна унга жавоб қайтармай, юзини терс бурганча кўчани томоша қилиш билан ўзини чалғитиб кетди. Биринчи Музайнани уйида қолдиришаётганида қиз рулда ўтирган Искандар билан машинанинг очиқ ойнаси орқали хайрлашмоқчи бўлиб қўлидан ушлаб ҳаводан ўпич йўллади: <br />— Хайр, “севгилим”! <br />— У ҳеч ким деган эдингизлар... — машина қўзғалгач сал гувоҳ бўлган нарсасини ойдинлик киритмоқчи бўлди Аида. <br />Йигитлар батамом жим эди. Машина шаҳардан узоқлашиб бораётганида кўнгли алланечук хотиржамлигини йўқотди. Йигитлар бир туппа тузук кўриняпти, у айтгандек маняк бўлиб чиқишмас деган умидда... Бироқ, ҳаётида муоммолари шунчакар кўпки, қаердадир йўқ бўлиб қолишни ҳам истаб қўяди. <br />Машина Амановлар вилласида тўхтагач уларни эшик тагида турган Зоҳиднинг дадаси кутиб олди. Болакай дадасини кўриб, машинадан тушиши билан югурди. Искандар билан Исфандиёр ҳам тушган, Аида эса бир жойда тош қотиб ўтирганди. <br />У тарафнинг эшигини очган Исфандиёр жаҳл билан деди:<br />— Алоҳида таклифнома керакми? <br />— Ҳа, яхши бўларди, — деди қиз ҳам у тенги оҳангда гап чақишиб.</p> <p id="Dr9v">Машинадан тушган қиз Исфандиёрнинг ортидан шошилмай борар, ўзига очилган эшикдан бунчалар ҳашамат нима учун одамга кераклигини тушуна олмай қаерни ўрганиб чиқишдан чалғиб кўзига кўринган ҳамма нарсага секин-секин қараб чиқаётганди. <br />— Хўш... — Искандар кўздан ғойиб бўлгач Исфандиёр қизга бошдан оёқ қараб чиқди, — Сенга аввал кийим топиш керак. Бизда аёл киши яшамайди, сенга кийим қаердан топамиз. <br />— Нима уйингизда шу чоққача бирорта аёл киши бўлмаганми? <br />— Бировдан қолган кийимини киймайсан деб ўйлагандим, бу феълингга қараб. <br />— Албатта киймайман, қизиқдим, холос. <br />— Нимасига қизиқдинг?, — деди Исфандиёр қошларини чимириб. <br />— Сиздай йигитларнинг ҳаётида бирорта қиз бўлмаслиги мумкин эмас, шунга қизиқдим! <br />— Ҳей, қизалоқ, — Исфандиёр Аида томон юриб уни деярли деворга суяб қўйди, — Кераксиз нарсаларга кўп қизиқяпсан. Охири бахайр бўлсин. <br />— Мен... Мен сизларни яхши одам деб ўйлагандим... — Аиданинг сал аввалги жасоратига бироз дарз кетиб тутилди. <br />— Йўқ, — совуқ оҳангда давом этди йигит, — Адашибсан. Биз яхши одамлар эмасмиз. <br />— Шунга ҳамманинг жонини сақлаб қолиш учун эрталабдан буён бўмба қидирибсизларда? Агар инсонийлик бўлмаганида “Менга нима” деб уйингизга ўтирардингиз. <br />— Тўғри айтасан, биз бегуноҳ одамларнинг ўлимига кўз юма олмаймиз. Аммо, қизлар борасида хато фикрлаяпсан! Қанчадан қанчаси қалби синиб тарк этган бу уйни... <br />— Исфандиёр!, — Искандарнинг овози зинапояда эшитилди, — Тинч қўй қизни, ундан кўра унга кийим олиб келтириш керак. Музлаб ҳам қолгандир. <br />— Хуш келибсизлар!, — ошхона тарафда шошилиб чиққан ўрта ёшли уй хизматчиси Ёдгора икки йигитга пешвоз чиқди, — Сизларга ичишга нимадир тайёрлаб берайми? Айтганча, овқат ҳам тайёр. <br />Аида эшитилган овоздан чўчиб тушиб, тезда орқа ўгириб олди-ю, бу Исфандиёрни шубҳалантирди. <br />— Ҳозирча қаҳва ичаман, — деди Искандар. <br />Аёл бош силкиб ошхонага қайтиб кетгач Исфандиёр уни ўзига қаратди. <br />— Яна нима бўлди? <br />— У менинг холам!, — қўрқувдан кўзлари мошдек очилган қиз пичирлаб яна йиғламоқдан бери бўлди, — Холам шу ерда ишлар экан-ку!</p> <p id="4R8t">2-боб тугади.</p> alinichka_2606:SGQMbV4miV2025-05-14T09:25:11.560Z2025-05-14T09:25:11.560Z

<img src="https://img1.teletype.in/files/44/95/44956456-1c20-455f-a47f-1cb0cdae4694.png">Муқаддима

<figure id="jnTl"> <img src="https://img1.teletype.in/files/44/95/44956456-1c20-455f-a47f-1cb0cdae4694.png" /> </figure> <p id="5TKZ">Муқаддима</p> <p id="rr3s">Бу базм ниманинг шарафига уюштирилган аниқ билмадим, менинг ягона мақсадим Искандарни излаб топиш эди. Агентликка маълум қилганимда улар менга тўлиқ маълумот берарди. Аммо, ҳатто ўша агентлик ҳам тушунмайди, мен ўзим учун ишлашимни. Тез орада ака-ука Амановлар ҳаётига жосус сифатида қайтаман ва нариги томонга маълумот етказишим керак. Бироқ, ҳатто улар менинг қўлимда хўррак эканини билишмайди, улар тараф деб ўйлашади. Мен айни дам ҳеч бири тарафида эмасман. Кун келиб Искандар томон бўлишим мумкин. Бунга эса ўз лойиқ сабаблари бор. Менинг энг катта яширин ҳақиқатимга... Ҳозир буни ошкор қилишга ҳаққим йўқ. <br />Сўнгги русумдаги телефоним асабий жиринглаб жонимга тегиб улгурди. Экранда мен билан тенгма тенг ишлаши керак бўлган бошқа жосус шеригим телефон орқали алоқага чиқаётган эканки, мендан шубҳа қилмади деб ўйлабман. Бир дунё одамлар орасидан ё Искандар, ё Исфандиёрни учратиш илинжида кўзим билан излаганча, унинг қўнғироғига жавоб беришимни биламан, у вайсаб кетди. <br />— Нега ҳомийлар тадбирига бординг! Ҳайрия жамғармасига сени жўнатмаган эдик дейишяпти!<br />Жин урсин... Гуруҳнинг қайсидир аъзоси шу ерда экан-у, мени кўриши билан хабар етказган. Энди елкамга қай бир эканини аниқлашимдек вазифа юклатилди. <br />— Кўпроқ менинг ёрдамим тегади деб ўйладим!, — дедим сир бой бермай. <br />— Наре!, — у исмимнинг қисқартмаси ва менинг яширин исмим билан чақирди, — Бу учинчи маротаба ўзбошимчалик қилишинг!</p> <p id="b4yU">— Тан олайлик, улар ҳақида мен кўпроқ биламан. Ҳозир бандман, кейинроқ гаплашамиз. <br />Телефонни шартта ўчирдим. Гуруҳ сардори анча ғазабланадиган бўлди. Аммо, менга ҳеч нарса қилмаслигига аминлигим учун шундайман. Чунки, уларга энг керакли одам менман! <br />Гавжум одамлар ичидан ниҳоят кўзим бинонинг иккинчи қаватидан туширилган, ҳашамдор қизил гиламлар тўшалган, улуғвор зиналардан тушиб келаётган икки инсонга кўзим тушди. Улардан бирини кўзларимни юмиб танирдим. Искандар Аманов... Бироқ унинг ёнида қўлини Искандарнинг чап қўлидан ўраб ўтказиб олган бир қиз кўринди. Номсиз бармоғида қиммат узуги ярақлаб турар, сочлари елкасидан сал ошиб, ёйилиб тушган кўйлагининг деколтаси очиқ, баданига ёпишган қисми тиззасигача бўлиб, у ёғи бироз эркин турибди. Ким бўлди бу турқи совуқ! Наҳотки, Искандар... Асло! Менинг шунча ҳаракатларим, ҳаётимни хатарга қўйганларим ким учун эди! Агар у чиндан шундай иш қилган бўлса нима қиламан? <br />— Анови қиз ким бўлди энди?, — ўзимга ўзим аранг шивирладим алам билан. <br />Искандарнинг ёнига бир қанча эркаклар келиб сўрашиб кетаётганди. <br />— Билмайсизми?, — ёнимда бир аёлнинг овози эшитилди, — Искандар Амановнинг хотини! <br />Нотаниш аёлга қандай дахшат билан қараганимни ўзим биламан, бироқ мен нафрат ҳиси таратиб турган жуфтликка меҳр кўзлари билан тикилиб турган аёл мендаги ёмон қиёфани илғамади: — Бир бирига росса мос-а? <br />Оёқ қўлим номига қалтираб, нафас олишим қийинлашди. Кўзимга тўпланаётган аччиқ кўз ёшларимни аранг ичимга ютиб, ташқарига чиқиб кетиш учун шошилдим... Аблах Искандар! Бунинг учун ҳали товон тўлайсиз!</p> <p id="u3Pb">1-боб. Сен, мен ва илк учрашув.</p> <p id="m1nz">Шаҳарнинг энг баланд бинолар жойлашган қисмида, қанчалар юқори қават бўлишига қарамай, кўчада тинимсиз қатнов оқимида сузиб юрган машиналар овози базўр эшитилиб туради. Катта панорама ойналарининг фақат пардалари суриб қўйилган, очиш мумкин бўлмагани учун кичик дарчасидан шувиллаган овози билан уйга тоза ҳаво киряпти. Бу уйда Исфандиёр акаси билан чиқиша олмаган куни тун ўтказади. Бироқ, тонгда яна ҳеч бир аразлашув бўлмагандек акасининг ёнига қайтади. Уларнинг ҳаётида тўрт йил аввал катта инқироз бўлганди. Ака-укалар бу инқирозни осонликча босиб ўтгани йўқ ва сабабчи қилиб ўйлаган инсонлари ҳам уларнинг ҳаётидан кетганига шунча бўлибгина акаси у қизни қумсашини ҳис қилади. Иккиси ўз вақтида қоидалар ва ғурурига таслим бўлмаганида, эҳтимол ҳозир Искандар арвоҳ каби яшамасди. Яна баъзида эса йигит ўзини барига сабабчи деб билади. Аммо, акаси ўзини айблаётганини сезган заҳоти дакки беради. Нима бўлса ҳам, ҳозир барчаси ўз маромида кетаётганди. Одатий ишга доир учрашувлар, ишхонадаги ишлар, ҳамкорлар билан келишувлар, мажлислар, ҳушига келса ўтказиб туриладиган дам олишлар... Шулардан бўлак иккисининг ҳаётида жиддий иш бўлмади. Исфандиёр-ку, ўзини анча яхши ҳис қилади. Аммо, акаси... Уни ҳатто қайсидир қиз билан пайқаганида бунчалик ташвишланмаган бўларди. Бироқ, унинг ҳаётида ўша қандайдир қиз ҳам йўқ! Актриса хотинини айтмаса албатта.<br />Ёлланма хотин бугун ҳам уларга бир масалада ёрдам бериши керак. Шаҳарда ишларига халал бераётган одам пайдо бўлган. Уни топишлари билан куни битади. Аммо, аксига олиб тутқич бермаяпти. Уни бирорта жиддий учрашувларда қўлга тушириб бўлмайди. Одатий куни, оддий тарзда топиши керак. Улар билан ўйин ўйнаб жуда жонга тегди. Амановлар қанчалик кучли эканини синаб юрибди. Акасига унга эътибор қаратманг деганди. Бир муддат шундай қилишди, охирги марта ёмон хабар келиб тушдик. Унда айнан шу куни, одамлар гавжум бўладиган, айниқса ёш болалар кўп юрадиган қисмида бўмба ўрнатилгани айтилганди. Уларга керакли одамига хабар бериб ўша жойни ўн марталаб ҳар куни текширдик, аммо ҳеч нима йўқ эди. Демак, у портлашидан аввал жойлаштирилади. Шунча одам бор жойда буни эплай оладиган каламушни топишлари шарт бўлди. Бунинг учун Амановлар бўлиб эмас, оилавий сайрга чиққан инсонлар бориб боққа ташриф буюришади.</p> <p id="4EYw">Исфандиёр ўз уйларига қайтганида кун яримлаб бўлганди. Акасини жинси шим ва оддий оқ футболкада кўриб кулиб юборишдан тийилиб оғзини қўли билан ёпди. <br />— Масхарабозга ўхшадими?, — деди Искандар қаттиқ тикилиб укасига. <br />— Йўқ, аксинча зўрсиз! Шу кийимда ҳам чёткий!, — бош бармоғини зўр дегандек кўрсатди, — Фақат сизни серьёзный стил да кўравериб ўрганиб қолибман. Оддий боққа ўғлини айлантиргани олиб кетаётган ҳақиқий ота бўлибсиз! <br />— Кечирасан, укажон!, — Искандар вазмин қадамлар ташлаб келиб укасининг елкасига қоқди, — Сен ўғлинг билан борасан, мен хотиним билан. <br />— Тушунмадим? <br />— Зоҳид сенинг ўғлинг бўлиб боради, мен хотиним билан бораман! <br />— Бу қандай бўлади?, — Исфандиёр катта ойнадаги аксига тикилишни бас қилиб қўл силтади, — Музайна сизни хотингиз, Зоҳид менинг ўғлим шунақами? Сиз хотинини айлантириб юрган эркак, мен боласиними? Нимадир емаяпти шекилли? <br />— Ҳамма нарса шундай бўлиш керак Исфандиёр!, — Искандар кескин тушунтирди, — Сен шунчаки айланиб юрган йигит бўла олмайсан, кўзга ташланасан. <br />— Айтганингизда мен ҳам ўзимга бирорта хотин топардим ё севган қизимми... Хотинсиз ота бўлдим. “Вой, бу ширин болачани онаси қани?” дейишса, “Бу болани менга лайлаклар бериб кетган” дейманми?</p> <p id="P9qS">— Ҳа шунақа дейсан, — Искандар уни рад этмади, — Онаси ўлган, онаси ишда, онаси банд деган баҳоналар йўқми? Ўзингни меҳрибон отадек кўрсатиб айлантириб юравер! <br />— Балки, Музайнани алмашармиз?, — таклиф киритди укаси шўх овозда, — Ҳар холда сизга нисбатан мен ёш йигитчаман. Бу ёшимда онаси йўқ болали бўлишим унча ёқмаяпти. Сизни қиёфангиз эса онасиз қолиб кетган отага ўхшайди. <br />Акаси ўқрайиб қарагани учун оғзини қулфлаб жим бўлишни лозим топди. <br />— Музайнани мен билан кўп кўришган, — деди Искандар зинадан тушиб кетишаётганида, — Энди сен билан кўришса, танишлар чиқиб қолса нима дейишади? Икки ака-укага битта хотинми? Ўзингга хотин топишингга қўймадим, чунки сени шу чоққача бирорта қиз билан кўришмаган. Тўсатдан пайдо бўлса ишонишмайди. <br />— Болали бўлиб қолганимга ҳам ишонишмайди, — Исфандиёр бош чайқади. <br />— Айнан бизнинг оламда бу ишончли. Яширинча бола туғдириб юришлари мумкинлигини биласан. <br />— Қуриб кетсин. Бу кетишда сохта боламни деб ҳақиқий хотинлик бўла олмай қолмасам бўлгани.<br />Ташқари эшикнинг қўнғироғи чалиниб уйнинг хизматчиси катта ёшли аёл уни очиш учун шошилиб кетаётгани тепадан кўринди. Эшик очилиб меҳмон кўринмасидан аввал Искандар ортига ўгирилиб укасига уқтирди: <br />— Сен истаган вақтинг истаган қизни ўзингга қарата оласан! Шунчаки буни истамайсан. <br />Исфандиёр ҳазил тариқасида ичидагини чиқармоқчи эди, тилини тийди. Акасига ёмон таъсир қилиши мумкин эди-ю, аммо у ҳақ эмасми? Умрида биринчи марта бир қизнинг муҳаббатини қозонишни истаган эди, у акасига тегишли бўлди. Икки ака-укага ёмон зарба бериб кетди.</p> <p id="k7SH">Уй ичига Амановларнинг энг ишончли ишчиси Маҳкам ва унинг олти ёшли ўғли Зоҳид кирди. Кичкина болача Исфандиёрни кўриши билан у томонга югириб, бўйи Исфандиёрнинг кўксининг ярмида қолганча қучоқлаб олди. <br />— Исфандиёр амаки! Бугун сиз билан боққа борар эканмиз!, — деди болача хурсанд овозда, — Бугун мен сизнинг ўғлингиз бўлар эканман! <br />— Ҳа, Зоҳид, менга қара, — Искандар тиз чўкалаб ўтирганча болачани ўзига қаратди, — Бу ўртамиздаги сир тушунарлими? Бугун кун охиригача Исфандиёр сенинг даданг. <br />— Хўп, Искандар амаки!, — деди Зоҳид шартта кўниб бош силкир экан, — Боғда машина ҳайдашга олиб чиқсангиз бўлди. <br />— Машина ҳайдаш сендан айлансин, — Исфандиёр унинг сочларини тўзғитиб қўйди, — Фақат ақлли бола бўл. <br />— Сен умуман эътибор тортмаслигинг керак, Маҳкам, — деди Искандар ишчисига, — Керакли нарсани топишимиз билан белгиланган машинага чиқамиз ва кўздан ғойиб бўламиз. Иложи борича боғда шовқин кўтарилмасдан топиш керак.</p> <p id="Xcjd">* * *</p> <p id="G35S">Боққа етиб келишганида барча нарса одатий кўринарди. Шунча чеҳралар ичидан қайси бири шубҳали эканини аниқлаб бўлмади. Исфандиёр ва Зоҳид бошқа машинада улардан аввал етиб келиб айланиб юришганди. Искандар йўл йўлакай Музайнани уйидан олиб ўтди. Машинада қизга дакки бериб улгурди. <br />— Нега бунча кўп яшадинг? Оддийроқ кийин дегандим. <br />— Мен кимсан Амановнинг хотиниман, — қиз кулди, — Ҳақиқий ҳаётда бўлмаса ҳам албатта, бундай бахтдан сармаст бўлиб олай! <br />— Бугун Амановнинг эмас, оддий йигитнинг хотини бўлиши керак эди. Бўйнингда ва қулоғингдагиларни еч, узукни ҳам. Шуларнинг ялтираши етмай турганди ўзи. <br />— Мен сиздек қайсар одамга қараб туриб, бир кун ўзимники қила олармиканман деб ҳаёл суриб қоламан, — қиз унга яқинлашиб суянди, — Менда имкон борми, Искандар?</p> <p id="7uqc">Искандар ундан қўлини тортиб олиб, яна рулни бошқа жойидан ушлади: <br />— Рўл ўйнашга мажбур бўлмаган вақтимиз ўз ўрнингда бўл, Музайна. <br />— Агар жиғимга тегаверсангиз орамизда ҳеч нарса йўқлигини ҳаммага маълум қиламан, — қиз ўзича таҳдид қилди. Асли, у бу таҳдидини қачондан бери ишлатишни истаб юрганди. <br />— Айт!, — деди Искандар жиддий, — Ўша куниёқ пулсиз қоласан, мен истаган вақтим номимни оқлаб ололаман. Аммо, ҳаётингни жаҳаннамга айлантириш қўлимдан келади. <br />— Сиз шунчалар маразсизки!, — қиз лабини буриб ойнадан ташқарига қараб кетди. <br />Искандар яна қанча вақт бу томошаларга чидаб юриши шартлигини англолгани йўқ. Музайна ҳозир унга керак ва шартта “хотин” алмаштира олмайди. <br />— Сизга кераклигимни биламан, — деди қиз унинг ҳаёлларини ўқигандек, — Бир кун бошқа мақсадда ҳам керак бўламан, ҳали мени айтди дейсиз. Кун келиб сиз билан бирга уйғонамиз, ўшанда... <br />— Худо сақласин, — Искандар бош чайқади, — Сенга ўлсам ҳам яқинлашмайман. <br />— Ким у?, — кўзлари пирпираб йигитга нигоҳларини қадади. <br />— Ким?, — Искандар тушунмади. <br />— Ўша қиз... — орада бироз танаффус олди, — Сизни қалбингизда бошқаларга жой қолдирмаган ўша худбин қиз... Унга ҳасад қиламан. <br />Искандар мийиғида кулди. Музайна бир нарсада ҳақ. У Искандарнинг юрагини тўлалигича эгаллаб олган, ўзи ҳаётида мавжуд бўлмаса-да у ерни тарк этмаган. Ўта кеткан худбин қиз. Оғир нафас олди. Уни шунчалар кўришни, шунчалар такрор бағрига босишни, шунчалар сочларидан силашни истарди. Унга борлигача ҳис қилишни қумсарди. Энди уни қайта ҳис эта олмайди. Ҳатто, унинг қаерда экани ҳақида маълумотга эга эмас. Ўша вақти қарор қабул қилмагани учун унга берилган жазо эди бу... Энг мукаммал жазо. Ўзининг йўқлиги билан йигитни тўрт йилдан бери азоблаб келади. Наҳот, йигитни унутган бўлса? Бир бора ўзи ҳақида белги берса бўлгани эди, уни ернинг тагидан бўлса ҳам топарди. Бироқ, қиз шамол каби келиб ҳаётига, шамол каби елиб кетган. <br />Бир куни албатта уни топади, қадам ичди ўзига. Кимнинг қўйнида кўрса ҳам мободо, ўша одамни йўқ қилади, аммо қизни қайта қўйиб юбормайди. У кимгадир тегишли бўлиши мумкин эмас. У фақат Искандарники...</p> <p id="mxKz">* * *</p> <p id="X2KL">Боққа етиб келишганида Исфандиёр, Искандар ва уларга ёрдам берадиган жамоа қулоқларига алоқаларни улаган қулоқчин тақиб олишганди. Исфандиёр боғнинг бошқа бурчагида Зоҳидни ўз ўғлидек айлантириб юрди. Музайна ва Искандар эса гўё севишганлардек катталар сайр қилиб юрган ҳудудда атрофни кўздан кечираётганди. Бари ўз маромида, ҳеч кимни шубҳага қўймай давом этмоқда. Болалар ўйнаб юрибди, қайсидир бурчакларда севишганлар ўпишиб, қучоқлашиб ўтирибди. Ям яшил майсалар устида ёш қизлар ёки оилалиликлар пикник қилишмоқда. Барча ўзининг ҳаётининг сўнгги ҳаётини яшаётган бўлиши мумкин. Агар улар шубҳали одамни пайқашмаса ёки белгиланган вақтгача бўмба қўйилган жойни топишмаса ҳаммаси тамом.<br />— Қанчалар гўзал... — деди Музайна Искандарнинг қўлига осилганча одамлардан ҳоли ерда ўтирган жуфтликни кўрсатиб, — Ҳаётдан лаззат олишяпти. <br />Искандар у кўрсатган жойига ишидан чалғиб қараганига афсусланиб кетди. Қиз йигитга борича ёпишиб олган, йигит истаса белига тегади, истаса ўпади. Қиз эса бунга қаршилик қилмайди. <br />— Шу учун мени чалғитдингми?, — деди Искандар Музайнанинг чангалидан қўлини суғуриб олиб, — Буларга бошқа жой қуриб қолганми? Ҳаётдан лаззатлармиш! <br />— Қўйсангизчи, улар ҳали ёш. Бир бирини севади... <br />— Музайна бироз валақламай тур. <br />— Кейин балки улар эр-хотин бўлиши мумкин... <br />Искандар ўқрайган эди, қизнинг овози дарров ўчди. <br />— Нормал эркак хотинини кўчада ўпиб юрмайди! Агар бу йигит севган бўлган тақдирида бундай қилмаслиги керак эди, қиз ҳам шунга рухсат бериб қўйган! Менга ҳозир нима, билганларини қилишсин. <br />У ўзини оппоқ дея олмайди. Бир вақтлар ўзи ҳам бундай муносабатда бўлган. Ҳатто, Нармин билан... Аммо, у ўлиб қолса ҳам буни ҳаммага кўрсатиб қилмасди. <br />— Сизнингча ҳақиқий ҳислар қандай изҳор этилади? Яширинчами?!<br />— Мен учун икки жуфтликни кўрганингда уларни ораларидаги муносабат шу қадар сирли кўриниши муҳим!, — деди Искандар қўл соатига тикилиб, — Токи бошқалар уларни ҳаёлларида тасаввур қила олмасин. Етарлими? Энди мени тинч қўй. <br />— Қўпол!, — Музайна ундан аразлаганча олдиндан кетди.<br />— Ҳа, мен қўполман. Ҳеч ким учун юмшоқ бўла олмайман, афсуски...</p> <p id="o1BM">* * *</p> <p id="hhfF">Тахминан икки соатдан ошиқ вақтларини одам тўлиб тошган боғда ўтказишди. Изланишлари самарасиз кетаётганди, боғнинг махсус ходимлари ҳам ишга киришган, одамларни шубҳага қўймай ҳар бир бурчакдан хавфли нимадир топиб олиш илинжида титкилаб юришганди. <br />— Топилдими?, — Исфандиёр сабрсизланиб акасига боғланди. <br />— Йўқ, — Искандар зарда қилди, — Сен ўғлингни айлантириб тур. <br />— Ака, ҳозир ҳазиллашмайлик, бола ҳам чарчаб бўлди, — у кўп нарсада учиб бўлган, музқаймоқ, ширинлик, овқат еган, кўп сув ичиб хожатхонага уч марта қатнаган, чарчаб уйқусираган болага қараб олди, — “Ўғлим” жуда чарчади! <br />— Онасиз катта қилиш ҳам қийин!, — Искандарнинг кулган овози эшитилди. <br />— Ака!, — Исфандиёр жаҳл қилди, — У айтган соатга 15 дақиқа қолди. <br />— Биламан, — Искандар жиддийлашди, — Одамларни огоҳлантириш керак. <br />— Энди жуда кеч... Қаердалигини топсак ўша атрофдаги одамларни узоққа олиб кетардик. Анови итни ҳам топа олмадингизми? <br />— Уч тўртта шубҳали одамларни кўз остига олдик. Кузатишяпти. <br />— Музайна қаерда? <br />— У ҳам чарчаб ўтириб олган... — Искандарнинг овози бир зумга узилиб, узоқдан узуқ-юлуқ келди, кейин яна алоқага қайтди, — Қаердасан?! <br />— Нима бўлди?, — Исфандиёр ҳовлиқди, — Топилдими? <br />— Тахмин қиляпмиз, ўша ердаги одамларни узоқроққа олиб кетиш керак. Ўша ерда қурилма титилабди. <br />— Қўлимда Зоҳид бор. Ухлаб қолган. <br />— Ҳозир Азиз ёнингга боради, болани унга бер. Музайнани билан машинага чиқариб қўйишади. <br />Шунга ҳам беш дақиқадан ошиқ вақт кетди, боладан қутилган Исфандиёр акасидан манзил айнан қаерда эканини сўради. <br />— Балиқлар боқиладиган сув ҳавзаси томонда экан. Айнан қайси тарафи эканини била олишмаяпти. Жин урсин атиги олти дақиқа қолди! <br />— Мен ўша тарафдаман, — Искандар сув ҳавзасига келиб пикник қилиб ўтирган ёшларни ва жуфтликларни ўзини боғ ходимидек тутиб ҳайдади. Улар норози бўлиб, шошилмай кетишар экан, тезлаштирди. Ишқилиб адашмаган бўлишсин деб умид қиларди. Деярли ҳаммани у атрофдан қувиб бўлгач иши битганидан эрта қувонганини фахмлади. Бошқа тарафида бир қиз балиқларга овқат бериб, видеога олаётган эди.</p> <p id="EgWB">— Қаерда?!, — сўради Искандар.<br />— Нимани?, — Искандарнинг овози эшитилди. <br />— Ўша нарса айнан қаерида?! <br />— Катта соат турган миноранинг энг қаршисида, жануб томонда... Белгилар шундай. Нима бўлди? <br />— Айнан ўша тарафда бир қиз бор! <br />— Унга айт кетсин! Сен ҳам у ердан тезроқ кет, Исфандиёр! <br />—Ҳой қиз! У ердан кетинг балиқларга овқат бериш вақти тугаган! У ерда туриш мумкин эмас!, — Исфандиёр қиз томон шошилиб бораркан уни чақирди. <br />— Исфандиёр икки дақиқа!, — Искандар бақирди. <br />— Аҳмоқ қиз, қулоғига нарса тақиб олган экан. <br />— Исфандиёр кет! <br />— У ўлиб кетади! <br />Исфандиёр қиз томон бор кучи билан югурди, қанча қочишни буюрмасин чиндан қиз ўз оламига ғарқ бўлганча йигитни эшитмасди. <br />— Исфандиёр, ўттиз сония... <br />— Ҳаммаси яхши бўлади ака, — йигит ваъда беради, — Ҳозир алоқа узилади, нима бўлишидан қаътий назар бу тарафга қараб югурманглар!<br />— Нима қилмоқчисан? <br />Исфандиёр бошқа жавоб қайтармай қўйди. У қизнинг ёнига келиб уни шартта ушлади-ю, иккисини сувга ташлади.<br />Шу замони қаттиқ портлаган овоз эшитилди, атрофида нима бўлса вайрон этиб, сув ҳавзасига ҳам таъсир этмасдан қўймади. Истандиёр сув ичида қизни кўл ўртасига мажбурлаб олиб борди. Нотаниш қиз жон талвасисида ҳаёт билан курашар, сал аввал севимли қўшиғи эшита туриб, нега сув қарида пайдо бўлиб қолганини ҳеч англай олмасди. Боғда етарлича шовқин кўтарилган, ҳамма дуч келган тарафга қочар, Искандар ва унинг жамоаси кўл бўйига қараб шошиларди. Бир қизни қутқараман деб укаси ҳалок бўлганини эшитишга тайёр эмас. <br />Ниҳоят атроф тинганида қизни сув юзасига олиб чиққан Исфандиёр илк тарсакасини еди. Қиз йиғлашга шай ҳолатда бақирди. <br />— Кимсан! Маняк! Ёрдам беринг! <br />— Ҳаётимда ҳеч ким мени бундай ҳақорат қилмаганди, — деди Исфандиёр уни қутқариб қолганига олган мукофат изини силаб, — Катта раҳмат.</p> <p id="WqvX">1-боб тугади.</p> alinichka_2606:REvuWfuMu-2025-05-14T09:07:45.022Z2025-05-14T09:07:45.022Z

<img src="https://img3.teletype.in/files/68/d7/68d7d2e1-0ab3-4060-b772-9bad612300fa.png">Ҳаммаси тушдек эди, мен ҳеч қачон уйғонишни истамаган ва ҳатто баридан кечиб ўша оламда бир умр қолишга рози бўладиган даражада ёқимли! Аммо оҳир оқибат мажбуран кўзларимни очдим ва уни йўқотдим.

<figure id="GF4i"> <img src="https://img3.teletype.in/files/68/d7/68d7d2e1-0ab3-4060-b772-9bad612300fa.png" /> </figure> <p id="Palj">Ҳаммаси тушдек эди, мен ҳеч қачон уйғонишни истамаган ва ҳатто баридан кечиб ўша оламда бир умр қолишга рози бўладиган даражада ёқимли! Аммо оҳир оқибат мажбуран кўзларимни очдим ва уни йўқотдим.</p> <p id="ed11">16-боб.</p> <p id="7fLO">“Ҳақиқатлар”</p> <p id="vbps">Искандар номидан…</p> <p id="e5PI">Ташқарида қоронғу, хонада эса фақат ойнадан тушаётган хира ой нури бор эди. Нармин ёнимда сокин нафас олар, ўзини менинг бағримга буткул бериб ётарди. Унинг сочлари елкамга тўкилиб тушган, ёқимли ифори бутун вужудимни қамраб олганди.</p> <p id="nhKC">Қўлларимни унинг нозик гавдасига маҳкамроқ боғладим. Гўё уни биров тортиб олиши мумкинлигидан қўрқаётгандек. <br />Бошқа қўлим билан эса унинг сочларидан силаб юзига, лабларига, дона-дона бўлиб турган киприкларига термулдим.<br />Ҳали ҳам уйғоқ эдим. Унинг ҳар бир нафас олиши юрагимни уришини секинлаштирарди. <br />Бошини бироз силкитиб, юмшоқ лаблари билан бўйнимга тегиниб ўтганида танам титраб кетди. У эса бу ҳолатдан бехабар, беғубор боладек сокин ётарди.<br />Худди ҳимоя истаётган kabi….Xuddi бу дунёда ёлғиз менга ишонаётгандек…<br />Умуман энди у мендан бошқасига ишонишга ҳам ҳаққи йўқ. <br />Қўлларимни белига маҳкамроқ ўраб, юзимни сочлари орасига яширдим. Ҳали ҳам ширин уйқуда эди. Лекин мен ухлай олмасдим. Бир нарса тинчлик бермасди, бу ҳолат узоққа чўзилмайди. Тонг отади. Эртанги кун келади. Лекин энди ҳеч нарса аввалгидек бўлмайди. На мен ва на Нармин!</p> <p id="gXjZ">Энди кўзим юмилди деганимда бирдан чеккада турган телефоним жиринглай бошлади, шимимни кийиб Нарминни уйғотиб юбормаслик учун устини ёпиб хонадан чиқдим.<br />— Эшитаман, Азиз!<br />— Ака, гап бор сизни эшигингиз олдида кутяпман.<br />Бориб эшикни очиб уни ичкарига киргиздим.<br />— Хўш аниқладингми, нега Амелия Нармин билан кўришибди? — Иккимиз ҳам диванга ўтирганимиздан сўнг сўрадим.<br />— Ҳа, — Менга қараб шундай деди-ю давомини айтишга ботинолмай тўҳтаб қолди.<br />— Ҳали узоқ кутаманми, Азиз! — Осмонга қараб тоқатим тоқ бўлаётганини баён этдим.<br />Азиз бошини кўтариб менга тикилди. Унинг нигоҳидаги ноаниқлик юрагимни баттар безовта қилди.<br />— Ўша Нарминни барда олиб кетмоқчи бўлган йигитни ушладик. Сўроқ қилдик… — У сўзларини бироз чўзди, гўё қандай айтишни билмагандек.<br />— Ва?!. Гапир! — Муштимни маҳкам тугдим.<br />— Амелия… Амелия Нарминнинг ичимлигига ўткир психотроп дори қўшиб қўйган экан. Мақсади… уни ўша йигитга зўрлатиш бўлган.<br />Жим қолдим. Томоққа қандайдир ёқимсиз аччиқ нарса тиқилгандек, на ютина оламан, на овоз чиқариб гапира.<br />— Нима?! — охири оғзимдан фақат шу сўз чиқди.<br />Қўлларимни мушт қилиб тугдим. Ғазабдан бутун танам титрарди.<br />— Машинамни тайёрла уни зиёрат қилиб келамиз!</p> <p id="S1MN">***<br />Эшикни куч билан тақиллатдим. Ичкаридан енгил қадам товушлари эшитилди, сўнг эшик очилди.</p> <p id="ywDH">Амелия одатдагидек ўзига ишонч билан қаршимда турарди. Лабларида майин табассум.</p> <p id="Vreo">— Искандар, — деди у илжайиб, гўё ҳеч нарса бўлмагандек.</p> <p id="gbbh">Лекин мен унга ҳатто жавоб ҳам бермай, бўйнидан маҳкам тутиб, бирдан деворга босдим. У беихтиёр типирчилай бошлади, нигоҳидаги ишонч эса бир лаҳзада қўрқувга айланди.</p> <p id="iSwV">— Мендан яширадиган ҳеч нарсанг қолмади, Амелия. — Овозим паст, аммо муздек эди.</p> <p id="r67N">У қалтираганча қўллари билан менинг қўлимни бўшатмоқчи бўлди, лекин мен баттар сиқдим.</p> <p id="kjbN">— Мен сенга нима дегандим? — Нафасим юзига урилди. “Менинг буйруғимдан ташқарига чиқмаясан” демаганмидим? “Унаштирув – шунчаки ўйин” деб айтмаганмидим?</p> <p id="Lqbv">У бир нарса демоқчи бўлди, аммо ҳаво етишмаётгани боис фақат лаблари очилиб-ёпилди. Кўзлари қўрқувдан кенгайган, бутун гавдаси титраётганди.</p> <p id="LQHm">— Сен ким бўлибсан-ки, менга қарши ўйин ўйнайсан? — дедим ғазаб билан.</p> <p id="0jkF">Қўлларимни бир лаҳза бўшатдим. Амелия чуқур нафас олиб, йўтала бошлади. Лекин мен яна уни деворга сиқиб, юзига совуқ нигоҳ билан тикилдим.<br />— Режанг нима эди? Нарминдан нима истадинг? — У оғзини очди, лекин ҳеч нарса деёлмади.<br />— Гапир! — Бақириб юбордим.<br />У бош чайқади.<br />— Мен… мен фақат…<br />— Сен фақат ўзингни ўйладинг! Қанчалик жирканчлигингни яна бир бор исботларинг! — Сўзини бўлдим. <br />— Аммо энди уни ёнига яқинлаша олмайсан. Ҳаётимиздан даф бўласан! — Уни зарб билан деворга бошини уриб ерга улоқтирдим.<br />— Мен шунчаки сизни севдим — Йўталиб базўр менга қаради.<br />— Ўзинга ўзинг тилаб олдинг! Йўқот уни кўзимдан. — Ортимдан кириб келган Азиз ва йигитларга буюрдим.<br />— Аммо ўша ойимчанг ҳам энди тинч яшай олмайди. Милициядан тортиб сени бор йўқ душманинг унинг ортидан тушган. — Йигитлар уни чангалига олганига қарамассан алам билан бақирди.<br />— Сен олдин ўзинг ҳақингда ҳавотир ол зеро Нарминни ёнида мен борман!</p> <p id="E8z7">Нима бўлган тақдирда ҳам энди Нармин бу ерда қола олмайди. Нафақат Исфандиёр ва балки унга хавф солаётган таҳдидлар сабаб ҳам у бир муддат ўртадан чиқиши лозим. Сочларидан силаб юзларидан оҳиста ўпдим. У қимир этмасди. Демак, дори таъсирида бўлган. Нима қилиб қўйдим? Қилган ишимдан жирканиб ўрнимдан қўзғалдим. Наҳот шу қадар ҳисларимнинг қули бўлиб улгурган бўлсам? Унга ҳам озор етказдим.<br />Уни ёнида узоқ қола олмай яна хонани тарк этдим. Сочимни асабий силаб эшикни муштладим. Қўлим қонга беланди. Телефонимни чиқариб Азизга қўнғироқ қилдим.<br />— Ҳамма нарсани тайёрла Нармин кетади. У билан сен ҳам жўнайсан икки ҳафталардан сўнг мен учиб бораман.<br />— Хўп бўлади! Эрталабгача ҳал қиламан.</p> <p id="FGm5">Тонг отишини нақадар истамай вақт ўз ҳукмини ўтказиб у кўзларини очди ва мен бўлишини истамаган ишлар оҳир-оқибат юз берди. Хонадан чиқиб кетиб тўғри пастга тушиб ичимдаги олўвни қандай босишни билолмай машинамга ўтириб тезликда қаергадир йўл олдим. <br />— Жин урсин! Нега ўзим севган қиздан воз кечишим керак? Нега у бундай азоб чекиши керак? — Рулни муштлаб ниҳоят ҳотиржамлик ортидаги тўфонни соҳилни ювиб кетишига имкон бердим. Овозим борича бақирдим.</p> <p id="MF63">Кечқурун.</p> <p id="yZNL">Уйга кирдим. Исфандиёр одатдагидек сокин, юзида ҳеч қандай ифода йўқ. Аммо мен уни яхши биламан—ўзини бунчалик вазмин тутса, демак, бир нарса бор.<br />— Нармин кетибди, — деди у сокин оҳангда.<br />Ёнига чўкдим, гўё бу хабар менда ҳеч қандай таъсир уйғотмагандек.<br />— Кетибди?<br />Исфандиёр нигоҳини менга қадаб, столдан сув олди. Атайлаб секин ҳаракат қилди, гапни чўзаётганини англадим.<br />— Иродаг мактуб қолдирибди. Онасининг олдига кетганини ёзган.<br />— Ҳм… менимча, иккингиз учун ҳам танаффус керак эди, — дедим бепарво.<br />— Наҳотки?! — нигоҳида истеҳзо, овозида ҳазилга йўғрилган оғриқ бор эди. — Елка қисдим.<br />— Мени четга суриб турайлик… хўш, гапиринг севганингизни бадарға қилиш қийин бўлдими?<br />— Бир зум тилим калимага келмай қолди. Юрагим алланечук нотекис уриб, ичимдан нимадир узилгандек бўлди. Аммо ўзимни қўлга олдим.<br />— Нималар деяпсан? — овозим паст, лекин қатъий чиқди. — Исфандиёр жилмайди. Аламли жилмайиш эди бу.<br />— Энг бошидан бери билганман, ака. Энди бир-биримизни алдамай қўя қолайлик! — нигоҳи ўткир эди. — Сиз Нарминни севишингизни, ундан воз кеча олмаслигингизни ҳам билардим. Лекин мен ҳам бефарқ эмас эдим…<br />Бир нуқтага қараб қотиб қолдим. Мийямда укамнинг кутилмага жумлаларини анализ қилишга уринар эканман телефоним жиринглади. Экранга назар ташладим. Азиз!<br />— Ака! — Азизнинг овози титрарди. У нафасини ростлашга ҳаракат қилиб гап бошлади. — Нармин… Нармин аэропортда йўқолиб қолди! Уни тополмаяпмиз!</p> <p id="VwYo">Нигоҳларимни менга кулимсираб тикилиб турган Исфандиёрга ташладим. Ҳаммаси барбод бўлди. Тизгин мени қўлимдан буткул чиқиб кетди. Ҳаётимдаги икки муҳим инсонни сақлаб қолиш учун бор кучим билан тиришдим, оқибатда эса иккаласини ҳам бараварига бой бердим…балки ҳали имкон бордир балки ютқазиб бўлгандирман…Буни энди вақт кўрсатади!</p> <p id="3CPh">1-бўлим тугади.<br />Иккинчи бўлимда учрашгунча!</p> alinichka_2606:35X8pCzKrj2025-05-14T07:10:56.513Z2025-05-14T07:10:56.513Z

<img src="https://img3.teletype.in/files/2d/96/2d96b787-83d3-483a-b5ec-12006e8c1c9c.png">15-боб

<figure id="E7we"> <img src="https://img3.teletype.in/files/2d/96/2d96b787-83d3-483a-b5ec-12006e8c1c9c.png" /> </figure> <p id="iHpR">15-боб</p> <p id="0mG6">Заҳарли Тузоқ</p> <p id="onkt">Эртанги кун.<br />Ўзи ҳеч ҳам ёқтирмайдиган қиз билан учрашишга нега рози бўлганини ҳам билмайдиган Нармин барга кириб келиши билан унга жилмайиб, қўл кўтарган Амелияга тикилди. Ичидан қандайдир ноаниқ ҳиссиёт ўтиб, ортга қайтишни хоҳлади. <br />Лекин бундай қилиш ғирт қўрқоқнинг иши бўларди, ҳам нега бу ерга чақирганига ҳам жуда қизиқди. У чуқур нафас олди ва олдинга юрди.<br />— Ниҳоят келдинг, — деди Амелия юзида бехавотир жилмайиш билан. Бармоқлари билан стакан четида ўйнаркан, Нарминни кузатди. — Ўтир.<br />Нармин шубҳа билан унга тикилди, аммо можаро келиб чиқишини истамаганидан ёнига ўтирди.</p> <p id="C0zq">— Гапир, — деди Нармин тўғридан-тўғри, бир нуқтага тикилиб беписанд нигоҳ билан.<br />Амелия ичимлигидан бир қултум ичди. Лабларини тишлаб, боши эгик ҳолда секин гап бошлади:<br />— Ака-укаларнинг бошини айлантириш маззами?<br />Нарминнинг қоши чимирилди.<br />— Нима?<br />— Нима қилаётганингни биламан, — деди Амелия, овозида беихтиёр кескинлик билан. — Аввал Исфандиёр, энди Искандар… Қизиқ, қайси бири сен учун кўпроқ қадрли? Ёки иккаласини ҳам бирваракайига севасанми?<br />Нармин унинг сўзларини тушунмади. Кўзларида бир лаҳзалик ҳайрат пайдо бўлди.<br />— Нима деётганинга тушунмадим.<br />— Ҳеч нарсани яшира олмайсан, Нармин, — Амелия бошини чайқади. — Аммо бу энди аҳамиятсиз. Чунки биз унаштирилдик, яқинда тўйимиз! — Шундай деганча номсиз бармоғидаги бежирим ялтираётган узукни унга пеш қилди.</p> <p id="eXb8">Унинг овози оддий эшитилган бўлса-да, юрагининг туб-тубида ғазаб ғимирлаётган, бунга кучли нафрат ҳам қўшилиб ичи оташ бўлиб ёнарди. Қизга термулиб юзини бужмайтирар экан, Ўша тунда Искандар ундан бўса ола туриб унинг исмини айтиш ўрнига бутун тун қизни исмини “Нармин” дея такрорлагани алам қилиб кетарди. Наҳот қаршисидаги бу қатиъятли қиз Искандардек йигитни ҳаёлларини ўғирлай олди?</p> <p id="6Om5">— Менга деса ўлиб кетмайсизларми? — Нармин ҳам ғазабини ортиқ назорат қила олмай узукдан кўз узмай деди ва ўрнидан қўзғалди.<br />— Ҳой, бунча қўрқоқларга ўхшаб қочмасанг сирингни ҳеч кимга айтмайман.<br />— Қанақа сир? Ишим йўқ сизлар билан! <br />— Майли, ўтир ҳали гапим тугамади. — Амелия нигоҳларини юмшатиб уни ўтиришга чорлади.<br />Нармин шубҳа билан унга тикилди. Ичида қандайдир безовталик ҳозир. Аммо бу шунчаки асабийликми ёки ички сезгиси уни огоҳлантираяптими—буни аниқ билмасди.</p> <p id="IlPB">Нармин нима бўлса ҳам буни охиригача эшитиши кераклигини ҳис қилиб, мажбуран жойига қайтди. Аммо ичидан бу суҳбат унга тобора ёқмай бораётганини сезарди. Амелия эса аксинча—ўзини хотиржам, назокатли тутганча, гўёки ҳеч қандай душманлик йўқдек, мулойим оҳангда гапиришда давом этди. Шу билан бирга, ҳар бир сўзида ниш бўлиб ботадиган киноя ҳам сезиларди.<br />— Унда тезроқ гапир! — Нармин қошларини кўтариб кескин оҳангда гапирди.<br />— Биласанми, мен сен билан душман бўлишни истамайман, — деди у худди дўстона суҳбат қураётгандек. Бармоқлари билан стакан четида енгил ўйнаб, юзимга жиддий тикилди. — Фақат, баъзида одам ўз жойини билиши керак.<br />— Қизиқ, қайси жойимни назарда тутяпсан? — Қошларини кўтариб мазаҳлагандек сўроқлади.<br />— Искандар сеники эмас. Унинг ёнида сенинг ўрнинг йўқ. Исфандиёр билан бўлишни эса гўё ўзинг истамаётгандексан.</p> <p id="oVJN">Нармин суҳбатнинг айни нуқтасида энсаси қотганини ҳис қилди. Гапларнинг таг маъносини тушунган сари юрагида ғазаб тўплана бошлади. У Амелиянинг ўзидан устун келишини истамасди. Ҳозир гап қайтармаса, мағлуб бўлгандек туюларди.</p> <p id="m4XT">— Буни сенга Искандар айтдими? Умуман Исфандиёр билан муносабатларимизга нега аралашяпсан?</p> <p id="JiU5">Амелиянинг жилмайиши бир лаҳза ўчди. Нигоҳи ўзгарди, аммо у ўзини тезда қўлга олди ва яна бепарволик ниқобини тақди.<br />— Мен уни акасини қаллиғиман, шу оиланинг бўлажак аъзоси. Сен?! Сен кимсан?<br />Нармин кескин тикилди. Сўзлар юрагини тирнаб ўтса ҳам, ўзини йўқотмади. Шунчаки совуқ жилмайди.</p> <p id="nQyN">— Шундай бўлса, нега юрагинг ёниб ,куйиб кетяпти? — деди у сокин, бироқ кескир оҳангда. — Ўзингдан ҳам кўра кўпроқ мени ўйлаётганингни ҳеч қанақасига яширолмайсан. — Амелия бир лаҳзага сесканиб кетди. Юзи қотди, аммо ўзини йўқотиб қўймади. У атайлаб секин ҳаракат қилди, ичимлигидан майин қултум олиб, лабларини ялади.<br />— Чунки сени ўртада ўралашиб, ҳар оёқ босган ердан ёввойи ўтга ўхшаб чиқиб келишинг асабимга ўйнаяпти.<br />— Бу мени муаммойим эмас! — Нармин ўрнидан туриб асабийлашиб плашини ечиб орқасига қўйди.<br />— Шу он, вазиятдан фойдаланиб қолган Амелия кафтига махсус майда капсулани олди ва ҳеч ким сезмайдиган тезлик билан Нарминнинг стаканига ташлади. Дори ичимлик билан аралашиб, бир зумда эриб кетди. Энди эса қизни шу ерда ёлғиз қолдириб кетса кифоя у нима қилганини ҳатто ўзини билмай қолиши тайин. Чунки бу энг кучли психотроп моддалардан ҳисобланарди, ҳатто ўзи унақасини ҳеч қачон қабул қилиб кўрмаган.<br />— Сени ўзинг муаммосан ҳаётимизга бостириб кирган!<br />— Сафсата сотишни бас қил! Искандар шунчаки сендан фойдаланяпти, бу унаштирувга қанчалик ўзингни ва бошқаларни ишонтиришга уринма, эплай олмаяпсан! — Ғазаби тошган Нармин, айнан шу асабийлик ортидан нима қилаётганини тушунмай қолди—стаканни қўлига олди ва ичимликдан ҳўплади, ҳатто стаканни бир зумда бўшатиб қўйди. Амелия бўлса унда кўз узмай тураверди. Балки нима қилиб қўйганини айнан шу дақиқада англади.<br />— Яъни ролинг умуман ишонарли чиқмаяпти! — Нармин стаканни қарсиллатиб стол четига қўйиб устидан кулиб кўз қисиб қўйди.<br />— Кўрамиз кимни роли ишонарсиз экан! — Кичкина сумкасини тўнғиллаб қўлига олган Амелия “Баттар бўл” дегандек қараб кета бошлади.<br />— Ҳей, энди қаерга қочиб кетяпсан, қўрқоқ?</p> <p id="L73g">Нармин номидан…</p> <p id="ErRA">Ҳамма нарса бирданига ғалати тус ола бошлади. Атрофимдаги товушлар гўё сув остидан эшитилаётгандек бўғиқ эди. Энди ҳатто ўзимни овозимни эшитолмаётгандим. Гапирардиму овозим чиқмасди гўё. Нафас олишим оғирлашди, юрагим эса тартибсиз уриб кетди. Кўзларимни юмдим, кейин очдим— Атроф гир айланар қаршимдаги йигитни юзи оқиб кетаётгандек эди. Қўлларимни столда маҳкам сиқиб, ичимда қандайдир безовталик кучаяётганини сездим. Аввалига бу шунчаки асабийлик, ғазаб оқибатида бўлаяпти деб ўйладим. Аммо тез орада оёқларим беихтиёр титрай бошлади.<br />«Бу нима?»<br />Қўлимни пешонамга қўйдим—иссиқ эди. Нафасим тобора тезлашарди, юрагим шу қадар тез урардики, ичим ёниб кетарди. Кўксимга босим тушгандек бўлди, кўришим эса аста-секин хиралашиб борарди. Қандайдир оғриқ ва ғалати енгиллик бутун танамни қуршаб олди. Худди бутун олам бироз қийшайиб кетгандек, хонадаги чироқлар эса ҳаддан ташқари ёруғ бўлиб кўринарди.<br />Стулдан туришга ҳаракат қилдим, лекин гавдам ўзимга бўйсунмасди. Хаёлим чалкашди, ҳатто нима ҳақида ўйлаётганимни англай олмасдим. Ичимда нимадир тинимсиз ғимирлар, юрагим эса ичкаридан қаттиқ урарди.<br />Шу пайт ёнимга кимдир келди. Бегона йигит. У нигоҳи билан мени ўраб олди, лабларида кулги бор эди. Бироқ юзи аниқ кўринмайди.<br />— Сен яхшимисан? — деди у овозида ғамхўрлик оҳангини ясаб.<br />Жавоб бера олмадим. Гапиришга уриндим, лекин тилим калимага келмасди. Юрагимни нотаниш ваҳима қоплади. Ич-ичимдан бу одамдан узоқлашишим кераклигини сезардим, лекин танам менга бўйсунмасди.<br />Йигит аста қўлимдан ушлади. Нафаси бўйнимга урилди. <br />— Йўқ…… йўқ! — Чорасиз шундай дедим аммо ундан узоқлашишга бўлган бир ҳаракат ҳам қила олмадим. Мени аста қаергадир юритди, оёқларим бир-бирига чалишиб кетсада мени тўҳташимга йўл қўймасди.<br />— Юрақол, жонгинам тинроқ жойга борамиз!<br />Унинг ҳаракати қандайдир ҳаддан ташқари яқин ва ёқимсиз эди. Орқага тисарилмоқчи бўлдим, лекин танамни бошқаролмасдим. Йигит юзимга яқинлашаётган эди…</p> <p id="HKtA">Шу пайт кимдир елкам узра уни чангалидан мени тортиб олди.<br />— Қўлингни торт ундан.<br />Жиддий ва совуқ овоз эшитилди. Йигит шошиб ортга бурилди. Ёнимда бўйчан, қора кийимдаги бегона одам турарди. У менга эмас, йигитга тикилиб турарди.<br />— Кимсизлар, жин урсин?! — Иккала йигитни ўртасида ерга ўтириб қолдим.<br />— Жонингдан умидинг бўлса тез бу уердан туёғингни шиққиллат! — Овозларни аниқ фарқалай олмаяпман, лекин таҳминимча буни янги келган йигит бошқасига таҳдид қилиб айтди.<br />Кейин яна ўзимни йўқотдим, бошимни чангаллаб мийямда аралашаётган овозлардан қутилишни истадим. <br />— Бошлиқ, ҳонимни ёнингизга олиб бораман.<br />ИСКАНДАР….<br />Менинг лабларим уни исмини айтишга уринди, лекин овозим чиқмасди, кейин эса ҳаммаси зулматга сингди.</p> <p id="SwCk">Мени ўша нотаниш кимса, буни Искандарни одами деб ўйладим машинага ўтказди. Кўзларим юмиқ ҳатто гапиролмаяпман аммо ҳаммасини энди аниқ-тиниқ ҳис этиб турибман. Машина юриб-юриб оҳири тўҳтади.<br />— Тегма, уни ўзим олиб чиқаман. <br />Ишонгим келмайди, бу Искандарнинг овози! Унинг кафтлари атрофимни ўраб турган бир пайтда, танам оҳиста ҳаракатланаётганини ҳис қилдим. Машинадан тушаётганимни, қандайдир қаттиқ, аммо ишончли бағрига босилганимни билардим. Кўзларим ҳали ҳам юмилган, оғзимдан эса бирор сўз ҳам чиқмасди, аммо онгим бутунлай уйғоқ эди. Шунчаки бу ерда эмас эди, ўзга оламларда сайр қилиб юрарди, тўғрироғи қанотсиз парвоз қиларди.<br />— Нармин, аҳволинг қандай? — Бўйнимда нафасини ҳис этиб илкиниб уни бағримга маҳкамроқ босдим.<br />— Искандар….<br />Қандайдир жойга кирдик. Ҳаво ўзгарди. Машина ичидаги ҳидсиз ҳаводан кейин бу ердаги нозик, аммо жуда таниш атир ҳиди димоғимга урилди. Юрагим шундоққина дўппиллаб кетди. Бу жой… бу Искандарнинг ҳидига сингиб кетган ер эди.<br />У мени мулойимлик билан қандайдир юмшоқ жойга ётқизди. Тўшак… Ҳа, бу тўшак эди. Юрагим бутун танам бўйлаб овоз чиқариб ураётган бўлса-да, ҳамон кўзларимни очолмасдим.<br />— Сув келтиринг, — паст овозда, аммо буйруқ оҳангида гапирди u.Kimdir узоқлашди. Хона яна жимжит бўлди.<br />Бирдан танам енгиллашиб, мийям ичидаги шовқин бирданига ўчди. Нафасим жойига келди, юрагим ҳам бироз секинлашди. Кўз қовоқларим қимирлай бошлади.<br />Ниҳоят, оғирлик буткул йўқолди ва мен кўзларимни очдим.</p> <p id="pTJj">Олдимда Искандар…</p> <p id="UXOf">Унинг қаттиқ ва жиддий чеҳраси жуда яқин эди. Жилмайиш йўқ, мулойимлик йўқ—фақат ташвиш аралаш кескин нигоҳ. У қандайдир айтиб бўлмас чуқур қараш билан менга тикилиб туриб сочларимдан силади. Мен эса ҳеч нарсани ўйламасдим. Мийям бутунлай бўш эди. Танам ўзидан ўзи ҳаракатга келди.<br />Искандарнинг олдинга эгилган қоматига қўлларим етиб борди, кейин эса ўзимни англамай, бутун вужудим билан уни бағримга тортдим.<br />— Иссиқ…Бунчалар ёқимли ифор!<br />— Нармин, сенга нима бўлди нимадир ичиб олдингми? <br />Шунчалар иссиқ ва ҳимояловчи бир қучоқ эдики, онгим бу лаҳзада бошқа ҳеч нарсани қабул қилмасди. Фақат шу илиқлик, шу таниш ҳислар… шу ёқимли ифор….<br />— Нармин… — Мендан жавоб истаб бўйнимни сочларимдан тозалаб ташлади. Унинг шокка тушган оҳангида номимни айтиши қулоғим остида жаранглади. Бироқ мен фақат юрагимнинг шиддат билан ураётганини ҳис қилардим.<br />Кейин эса…Унинг юзига юзимни яқинлаштириб, лабларимни оҳиста ёноқларига босдим.<br />Кўзимни юмганча, бу илиқликни чуқурроқ ҳис этиш учун яна, яна…юзларидан ўпавердим.<br />Искандар эса қотиб қолганди.</p> <p id="qMVO">Искандарнинг юраги гупиллаб урарди. Нафаси қизнинг ёқимли ҳидидан оғирлашди, бармоқлари эса беихтиёр Нарминнинг белида қаттиқроқ сиқилди. У ҳеч ҳам қизнинг очиқ белидан сиқмагани учунми ичи баттарроқ олўвланди. Лекин бу тўғри эмас эди. <br />Бирдан Искандар лабларини Нарминнинг юзидан юлқиб олди. Нафаси ичига тушиб, юраги шиддат билан урганча, қизни белидан тутиб, мулойимлик билан ўзидан узоқлаштирди.<br />— Йўқ… Бу тўғри эмас, — паст, аммо қатъий овозда гапирди.<br />Нармин эса ҳайрон бўлиб, унга тикилиб қолди. Ўша маст ҳолати ҳамон давом этарди, юраги санчилиб, кўзлари Искандарнинг нигоҳидан ҳайрат қидирди.<br />— Нега? — пичирлади у.<br />Искандар бир лаҳза қизнинг юзига тикилди. Унинг беғубор, аммо айни дамда ғалати жозибадор чеҳрасида аллақандай содда ишончсизлик бор эди. Искандар буни кўриб, лабларини маҳкам тишлади. Ахир, ҳозир Нармин ўзида эмасди. У нима қилаётганини англамасди. Гарчи танасидан алкогол ҳиди унчалик анқимаётган бўлса ҳам, ҳаракатлари буни инкор этиб турарди.<br />— Сен ўзингда эмассан, Нармин, — Искандар чуқур нафас олди. Қизнинг елкасидан ушлаб, унга тикилиб турди. — Бу сен эмассан!<br />Нармин унинг гапларини тушунмаётгандек, секин бош чайқади.<br />— Мен сени истайман, Искандар, — Нармин унинг бўйнидан майин-майин ўпиб олд тугмаларини ечишга киришди. Искандар кўзларини юмиб, ўзини босишга ҳаракат қилди.<br />— Ўзи Амелия билан нега кўришдинг, бунча ичиш нимага керак? <br />— Сув илон ҳақида гаплашмайлик. Сиз унга уйланмайсиза? — Нармин сапчиб йигитнинг бўйнидан узилиб сўради.<br />— Ҳаммаси ўйин-ку шундайми?<br />— Йўқ! — Яна қизни ўзидан узоқлаштирди.<br />— Мени… рад қиляпсизми? — деди у худди болаларча ранжиб.<br />— Шунчаки эртага пушаймон бўлишингни исатамайман.<br />Искандар унинг сочларига аста қўл югуртирди, юзига тушган майда ипларини оҳиста орқага сурди.<br />— Мени ҳохламайсиз! — Уни елкасидан уриб норозлигини изҳор этди.<br />— Йўқ, Нармин. Аксинча… — Унинг кўзларига тикилди. — Мен сени ҳаддан ташқари хоҳлайман. Шунинг учун ҳам тўхтаяпман.<br />Шу сўзларни айтиб, Искандар аста Нарминнинг елкасига кўйлагини ташлади. Қиз эса ҳозирги ўрнига кўниколмай, беихтиёр унинг бўйнига яна ёпишмоқчи бўлди.<br />— Ёлғон! Мен буни ҳис этмаяпман. <br />— Нармин! — Нечинчидир марта қизнинг исмини кескин айтди.<br />— Сизни севаман… тан олинг мени севасиз-ку. Йўқса Исфандиёрни ёнига кетаман. — Ўрнидан туриб устига ёпилган кўйлакни ечиб қайта юлқиб отди.<br />— Ҳаддингдан ошяпсан! — Қизни билагидан маҳкам сиқди.<br />— Ҳа нима? Мени севасизми тан олинг! Ёки бошқасиники бўлишимни томоша қилинг! — Искандарнинг нигоҳлари жиддийлашгандан- жиддийлашиб қўли қизникини янада маҳкамроқ сиқди.<br />— Аслида ҳаммасини барбод қилган ўзингиз! Менга бўлган ҳисларингизни яшириб ўша гапларни aytmaganingizda….tan олганингизда буларнинг ҳеч бири бўлмаган бўларди. Қайтиши йўқ жарликка сиз етакладингиз мени! — Нармин Искандарнинг кўксига бошини қўйиб қўли билан уни енгил уриб алаҳсирагандек шу сўзларни айтди.<br />— Айбингни осонгина менга тўнкамоқчимисан? — Бирдан қизни ўзига қаратди. — Сен ўзингча бегуноҳмисан? Қасос олиш учун укамдан фойдаландинг! Уни севгисини ўзинга қалқон қилиб олдинг, аммо энди бундай давом этолмайди. Сени тўҳтатаман! — иккала елкамдан маҳкам сиқиб ўзига тортди.<br />— Модомики ягона чора шу экан мен уни қўллайман.</p> <p id="I9Bi">Искандар Нарминнинг елкасини баттар сиқди ва бирдан унинг нозик гавдасини кўтариб, ётоққа улоқтирди.<br />— Искандар! — Қизнинг юраги шув этиб кетди. Бироқ Искандар унга жавоб қайтармади. У энди олдинги вазмин ва жиддий йигит эмас эди. Кўзлари қаҳр билан чақнаб турарди.<br />— Мен билан ўяншмоқчимисан? — паст овозда ғазаб билан сўради у. Сезилар-сезилмас титроқ овозида босиб келаётган хавфни ҳис қилиш мумкин эди.<br />Нармин эса ҳеч нарсани тушунмай, тўшакда ётганча унга тикилди. Кўзларида яна ўша ишончсизлик, яна ўша алам… ва балки истак ҳам бор эди.<br />— Мен сени севмайман, шундайми? — Искандар унинг устига эгилди, юзлари бир-бирига жуда яқин эди. Бўйни бўйлаб кўксининг қоқ ўртасида бармоқларини сайр қилдирди, — Сени хоҳламайман, тўғрими?<br />Нармин жавоб бера олмади. Унинг нафаси ичига тушиб кетди. Искандарнинг оғир нафаси юзига урилиб, танаси енгил титраб кетди.</p> <p id="VQVX">— Лекин мен… — Искандар лабларини қизнинг бўйнига яқинлаштирди. Нафаси иссиқ эди. — Агар сени ҳозир ўзимники қилсам, эртага нима бўлади, Нармин?<br />— Эртанги кун, атрофимиздаги кимсалар ҳеч бири қизиқ эмас! Илтимос мени қўйиб юборманг. — Қиз титраб лабларини тишлади. Искандарнинг қўллари аллақачон белида эди. У қизни ўзига тортди, лабларини бўйнига яқин олиб келди.<br />— Сени қўйиб юборишни истамайман. — Оҳиста қизнинг шимининг тугмасига қўлларини қўйди.<br />Искандар Нарминнинг ним қалтираётган гавдасини аста қучоқлаб, лабларини бўйнига яқин олиб келди. Қизнинг нафаси ўзгариб, юраги гупиллаб урарди. Искандарнинг бармоқлари унинг белида сирғалиб юраркан, ҳар бир майин ҳаракат унинг юрагига бевосита таъсир қиларди. Искандарнинг кейинги ҳаракатлари кескинлашиб кетди. Қизни шимидан ҳалос этгач, лабларидан шиддат билан ўпиб белидан сиқаверарди.<br />Нармин унинг елкасидан маҳкам ушлаб олди, гўё ҳозир ҳеч ким, ҳеч қачон уларни ажрата олмаслигига ишонч ҳосил қилгандек. Унинг юраги қаттиқ урар, лаблари беихтиёр титрар эди.<br />— Унда менга яқинроқ бўлинг… — пичирлади у.<br />Искандар яна бир бор кўзларига тикилди. Бу кўзлар олўвдек ёнарди. Ҳис-туйғулар ва истаклар қоришиб кетган, бироқ улар бу ҳисларга таслим бўлишдан қўрқмасди. Ҳар бир нафас, ҳар бир тегиниш уларни бир-бирига боғлаб борарди. <br />— Нармин сен мени ақлдан оздиряпсан…. Менга азоб беряпсан! — Искандар унда олган ҳар бир бўсасини нечундир шу сўзлар билан безади, Нармин эса кўзларини юмиб, Искандарнинг қўллари орасида буткул эриб бораётганини ҳис қилди.</p> <p id="6GQS">— Энди ортга йўл йўқ, Нармин… — Искандар қизнинг сочларини сўнги бор майин силади.<br />— Мен ҳеч қачон қайтишни истамайман, Искандар…<br />— Менга бу илк кечанг эканини эслатиб тур йўқса....<br />— Йўқса нима?! — қизиққонлик билан уни жумлаларини давом эттирди қиз.<br />— Йўқса ўзимни бошқаролмай қолишим мумкин! — Қизни такрордан чангалига олиб ҳаракатларини буткул чеклаб қўйди.</p> <p id="oWCu">Ва шу кеча, барча шубҳалар, барча дардлар, барча қийинчиликлар унутилди. Фақат юрак уришлари ва бир-бирини севган икки инсоннинг нафаслари қолди. Улар энди ажралмас эди гўё. Бироқ тонг отади, ўша ҳеч қачон тугамайдигандек туйилган ҳиссиётлар, ҳаяжонлар, эҳтирослар ҳам ҳеч қачон ҳис қилинмагандек йўқликка юз тутади…</p> <p id="h6Qx">Нармин номидан….</p> <p id="mfFt">Бошим… шу қадар оғрир эдики, гўё ичкарида кимдир уни қаттиқ сиқаётгандек. Қошларимни чимириб, ёстиққа босдим, лекин оғриқ босилмасди. Оғир, босим билан тўла ҳушёрлик аста-секин онгимга қайта кираётган эди.</p> <p id="8NDr">Кўзларимни очдим. Хонада хира шафақ ёритиб турган ёруғлик ва бегона, аммо шу қадар таниш бўлиб улгурган ҳид… Оҳангдор нафас олдим. Кейин эса бирдан…<br />Кўксим тез-тез кўтарилиб-тушиб кетди. Мийям ичида шиддат билан кечаги лавҳалар чақноқдай ўтиб-чиқарди. Искандар… Унинг қўллари, нафаси, нигоҳлари… юрак уришлари. Ҳар бир майда деталларгача ёдимга тушаётган эди. Нафасим бўғзимда тиқилиб қолгандек туюлди.</p> <p id="J9XJ">“Нармин биз имконсизмиз. Сен билан мен….. Бизнинг муносабатларимиз сўнги жарлик бўлган йўл!”</p> <p id="6OtC">«Йўқ…»</p> <p id="Gx1M">Тезда ўрнимдан турмоқчи бўлдим, аммо танам буткул заифлашиб қолганди. Худди кечаги тун барча кучимни тортиб олгандек. Ёнбошимга ағдарилиб, кўзимни юмдим. Лекин бу ҳеч нарса ўзгартирмасди.</p> <p id="BjC1">Булар… ҳақиқатан ҳам содир бўлдими?</p> <p id="CRfq">Ҳақиқат шунчалик равшан, шунчалик беғараз эдики ҳеч қанақасига буни рад эта олмайман. Юрагим бўғзимга тиқилиб, ичимда қандайдир ғалати титроқ уйғонди. Афсусми бу? Хижолатми? Ёки бутунлай бошқа нарса? Нега ундай қилдик? Ёки барига мен айбдорманми? <br />Ҳақиқат шундаки, мен ўзимни кечира олмасдим… ёки уни.</p> <p id="ok3C">Ўрнимдан аста қўзғалиб, атрофга қарадим. Хонада Искандардан асар ҳам йўқ эди. Бир муддат юрагим тез урди. У кетиб қолганмикан?</p> <p id="OzLH">Аммо кейин хонанинг ярмини ўраб олган катта дераза ёнида унинг таниш силуэтини илғадим. У менга орқасини ўгирганча, хотиржам турарди. Гўё ҳеч нима бўлмагандек. У жуда сокин, жуда вазмин эди. Худди ўтган тун ҳеч нарса англатмагандек.<br />Ичимни аллақандай ғазаб ва изтироб чулғади. У ўзгармаган. Ҳар доимгидек совуққон, ҳар доимгидек сирли.</p> <p id="Fdxi">Лекин мен… энди ўша Нармин эмасдим, балки энди ҳеч қачон ўзим бўла олмайман.</p> <p id="KrgV">Искандар ортига қараб турарди.<br />Мен эса унинг кенг елкасига, сочлари орасига яширинган бўйин чизиғига, тошдай қотиб турган гавдасига тикилиб қолдим. Ичимда эса минглаб фикрлар гирдобдек айланарди. Ҳали ҳам кеч эмас… Ҳали ҳам ниманидир ўзгартириш мумкин…</p> <p id="lS8u">Ютиниб, нафаси ичимга тушганча унинг исмини секин пичирлаб айтдим:<br />— Искандар… — У секин ўгирилди.<br />Аммо унинг нигоҳи… шунчалар совуқ, шунчалар бегона эди.<br />Гўё кеча мен ўзимни бағрида йўқотган йигит бу эмас. Гўё мени юрагимни остин-устун қилган, ҳаёлларимни буткул банд қилган, барча чегара ва тамойилларимни ер билан яксон қилган инсон бошқа эди.<br />Ўша нигоҳни кўришим билан ичимда чақнаб турган сўнгги умид учқунлари ҳам ўчди.<br />— Уйғондингми?! —Мен томон ҳотиржам қадамларини ташлар экан, йўл-йўлакай қўлидаги стаканни стол четига жойлаштирди. Мен бўлсам эгнимда ҳеч нарса йўқ бўлганлиги учун ҳижолат тортиб кўрпани устимга яхшилаб тортдим. Энди уялишдан нима фойда аслида?<br />— Кечаги тун ёдингдами? — Менга бир неча қадам қолганда тўҳтаб сўради.<br />— Бироз... — Бошимдаги оғриқдан ҳар томон сачраб ётган сочим аралаш бошимни чангаллаб кўзларимни юмдим. Балки ўзимда бўлмай қилган қилиқларим-у сўзларимдан уялиб кетдим. Лекин нега ўзимда эмас эдим, аҳир ҳеч қандай алкоголли нарса ичмадим.<br />— Мана бу дорини ичиб ол! — Тортмани очиб дори пачкасини олдимга ташлади.<br />— Назаримда нега бундай бўлаётганини биладигандексиз. — Нигоҳларимни бирдан жиддийлаштириб унга қададим. Ҳа, умуман ҳайратда эмас, нигоҳида на бир ғазаб ва на бир афсусланиш акс этади. Ёки ҳаммасини ўзи уюштирдими?</p> <p id="cKeD">— Ўртамизда содир бўлганлар катта хатодан бошқа ҳеч нарса эмас эди, Нармин! — кўзлари билан атрофни кезиб чиқиб сўнгра менга қайтди ва ишонч ила юрагимни жойидан суғириб олди.</p> <p id="H9T5">— Нармин, сен укамни севгилисан! Ўртамизда бўлганлар… Уларнинг ҳеч биридан Исфандиёр хабар топмаслиги зарур! Истаганингни сўра, бераман. Аммо ҳеч қандай ҳолатда Исфандиёр буни билмайди. Ҳеч қачон!</p> <p id="rxbZ">Искандарнинг овози қаттиқ эди. У ҳеч қандай шубҳа ёки иккиланмасиз гапирарди. Қаттиқ, совуқ ва қатъий. Унинг нигоҳларида ҳеч қандай ҳис-туйғу сезилмасди.<br />Мен эса карахт эдим. Қулоғим остида унинг сўзлари тинмай жарангларди. “Истаганингни сўра, бераман…” Шу жумла бутун вужудимни музлатиб юборди. У мени ким деб ўйлаяпти? Кимга айлантириб қўйди?</p> <p id="hcMl">Ичимдан ҳайқирдим. Ғазаб билан, алам билан, хўрлик билан! Аммо ташқаридан буни билдира олмадим. Таним қотиб қолгандек эди. Лабларим титради, лекин бирор оғиз сўз ҳам чиқмади.<br />Ўзимни бир пулга зор, пул учун ҳар нарсага қодир биридек ҳис қилдим. Гўё мен шунчаки бир шартнома эдим. Шу ерда турганимнинг ўзиёқ мени хўрлаб, тубсиз жарликка улоқтираётгандек эди.<br />Кўзларим Искандарга қадалганди. Лекин у кўрмаётгандек, сезмаётгандек эди. Гўё мен ҳеч ким эдим, ҳеч қачон ҳеч қандай аҳамиятга эга бўлмаганман у учун!<br />— Унда нега бундай қилдингиз? Нега сизга ишонишимга жим қараб турдингиз? — Нафасим ичимга тушиб кетди. Беиҳтиёр юзларимни ёшларим ювди.</p> <p id="l0GS">— Менга бошқа чора қолдирмадинг! — ётоқ четидаги оппоқ юпқа жемперни устига кияр экан, бепарво оҳангда <br />— Режангиз шу эдими? — сўнгги кучимни йиғиб, унга қарадим. Овозим заиф, аммо титроқ эди. — Мени укангиздан шу йўл билан узоқлаштирмоқчи эдингизми?<br />У кўзимга тик қарамади. Нигоҳи ҳамон совуқ ва ҳиссиз.<br />— Нима деб ўйлашинг қизиқ эмас! — деди у шунчаки, худди гапимнинг аҳамияти йўқдек.</p> <p id="kULI">— Энди бу ерда қолмайсан, — Искандар кескин оҳангда давом этди. — Исфандиёр ортиқ сени руҳингни ҳам кўрмаслиги керак! Чипта ва бошқа ҳамма нарсалар аллақачон ҳал қилиб бўлинган, онангни ёнига учасан. <br />— Ҳеч қаерга кетмайман! — Шундоқ ёнимда ётган Искандарнинг тим қора кўйлагини асабий устимга кийдим.<br />— Эшитмадим, — деди у секин, аммо қаттиқ оҳангда. Нигоҳларини тўғридан-тўғри юзимга қадай туриб, товушини янада пасайтирди. — Такрорла.<br />Юрагим шу қадар тез урганидан кўксим тепага пастга тушиб мени сотиб турарди. У яқинлашиб келаётган эди, ўртадаги масофа тобора қисқариб борарди.<br />— Ҳеч қаёққа кетмайман, — дедим, кўзларимга қатъият йиғиб. — Ҳеч қандай куч мени бунга мажбурлай олмайди.<br />Искандар энди тўғри қаршимда турарди. У худди &quot;шундай деб ўйлайсанми?&quot; дегандек эгилиб, юзимга яқинлашди...<br />— Шундоқ ҳам ҳеч ким сени мажбурламайди. — Бўйнимдаги кўм-кўк ўзи қолдирган изларни қўл учида силади. — Ўз хоҳишинг билан кетасан!<br />— Бу ерда бошқа гап бор шундайми? Мендан ниманидир яширяпсиз, чунки сиз шунчаки бесабаб бундай қилмаган бўлардингиз. — Яна умид билан сўнги бор булар бари ёлғон эканига ишонишга уриндим.<br />— Сабаб бор! — Оҳиста олдимдаги мен ёпишга улгурмаган тугмаларни жойига қадади. — Наҳотки тушунмасанг, Исфандиёр учун нафақат сендан бутун оламдан вос кечаман.<br />— Унда нега мени шунча пайт қўйиб юбормадингиз ўзингизда сақладингиз?<br />— Қизиқиш важидан! — Мени ўзидан буткул ҳалос этиб узоқ кетди. — Энди ўша қизиқиш ҳам сўниб қолди. <br />— Нафратланаман сендан! — Стол устида гулдон стакан нима бўлса ер билан бир қилиб улоқтирдим. —Ёмон кўраман сени! — Навбат ётоққа етиб кўрпа тўшаги билан ағдариб ташладим.<br />— Етар! — Билагимдан шу қадар қаттиқ сиқдики оғриқдан зумда бақиришим керак бўлган вақти кўзларига кулиб қараб турдим. <br />— Лекин ҳаммасидан ҳам кўпроқ сенга ачинаман. Нақадар ожизсан ҳатто ўзинг севган қизга эгалик қилолмайсан. Сени учратган ўша тунга минг ланаътлар бўлсин.</p> <p id="RIuy">— Ўзингчи? Қачонгача бу қадар сени севишимга ишониб ўзингни алдайсан?<br />— Токи буни ўз оғзинг билан тан олмас экансан, мен ҳам гапиришдан безмайман.<br />— Шукр-ки сени эшитишга мажбур эмасман. — Мени силтаб ётоқ устига ирғитди. <br />— Ҳеч нарса олишинг шарт эмас тўғри шу ернинг ўзидан Азиз билан жўнаб кетасан. <br />— Мен сенга ҳеч қаерга кетмайман дедим, эшитмадингми? — Дарҳол қаддимни ростлаб яна ғазаб билан ўшқирдим. <br />— Унда қадрли онажонингни бошқа кўрмайсан. — Телефонида ниманидир очиб ётоқ устига улоқтирди. Дарров телефонга ёпишиб қарадим, не кўз билан кўрайки онам ўзи ишлайдиган кийим дўконда юрипти.<br />— Агар кетишдан бош тортсанг ёки қандайдир муаммо чиқарсанг, онанг ўлади. — Менга орқамача туриб ҳиссиз оҳангда қатиъй сўз қотди.<br />— Ундай қилолмайсан! — Бир нуқтага тикилиб бояги шаштимдан анча тушиб овозим титраб базўр кўзимда ёшларим билан дедим.<br />— Шундай қила оламанки. — Қошларини кўтариб мен томонга қайрилди.</p> <p id="JlK0">15- боб тугади.</p> alinichka_2606:jF2Oye9AIh2025-05-13T16:19:48.561Z2025-05-13T16:19:48.561Z

<img src="https://img3.teletype.in/files/6a/71/6a7194f2-0e62-4968-a6a1-48985611c2b1.png">14-боб.

<figure id="WiZu"> <img src="https://img3.teletype.in/files/6a/71/6a7194f2-0e62-4968-a6a1-48985611c2b1.png" /> </figure> <p id="KtEp">14-боб.</p> <p id="4Krt">Ичимдаги оташ сўнарми?</p> <p id="iQPv">Ташқарига чиқишимиз билан оҳиста уни чангалидан чиқиб сумкамни тўғирлаган бўлдим.<br />— Компанияга мен беҳабар бошқа келма!<br />— Энди ҳар бир қадамимни сиз билан ҳисоблашаманми, Исфандиёр?<br />— Нега қўнғироқларимга жавоб бермай бу ерга келдинг?<br />— Расм чизаётганимда телефонимни овозсиз қилиб қўяман. — Мен ундан олдинлаб кетдим, у эса мен билан тенглашишга уриниб асабий гапириб кетарди. <br />— Мен гапирётганимда тўҳтаб эшит! — Билагимдан тутиб ойнали эшик олдида тўҳтатиб ўзига қаратди.<br />— Хўп сизни эшитяпман, гапиринг!<br />— Бу ерга менсиз бошқа келмайсан! — Ҳеч қачон у менга бундай кескин буйруқлар бермаган, бу қилиғи ғазабимни тоширсада, ҳотиржам жавоб бердим.<br />— Хўп десам, бу жин ургур сўроқни бас қиласизми?<br />— Ҳа, кетдик. — Қўлимдан ушлаб ташқарига олиб чиқди. Бирга овқатланишга бордик, базўр ўтирдим. Ҳайронман, олдинлари йигитлар билан қандай қилиб кулиб ҳеч нарсани ҳис этмасдан гаплашган эканман. Энди ҳеч бир эркак билан гаплашгим келмаяпти.<br />— кҳм, кҳм! Исфандиёр, бир неча кун Ироданикида қолиб турмоқчиман. — Овқатланиш ўртасида унга қарата қароримни баён этдим.<br />— Нима учун? Ҳаётинг хавф остида эканини биласан-ку. <br />— Ҳа, лекин сизларни уйингизда бутун умр қололмайман аҳир! <br />— Бу гапингда ҳам жон бор. Сенга бошқа бир хавфсиз жой топишимиз керак, ўқишинга яқин бўлса ундан ҳам яхши!</p> <p id="WpXb">Балки Искандардан узоқлашишим энг тўғри йўл бўлар. Аммо яна озгина ҳаракат қилсам у туйғуларини буткул ошкор қиладигандек. Ўйга ботдим. Уни сева туриб укаси билан муносабат қураманми? Адашдинг Нармин сен аллақачонлар муносабат қуриб бўлдинг, ҳатто барчаси тагини олди. Танлов қилишим зарур. Чунки бунақаси кетмайди. Исфандиёрни бу қадар яқинлашуви яқинда мени тамом қилади. Ўзимни ҳудди бир ҳиёнаткор мараз wиздек ҳис эта бошладим. Балки ҳақиқат ҳам шудир!</p> <p id="hOn4">***<br />Бироз аввал уни қўлларида бўлган қиз ҳозиргина бошқаси деёлмайдиган ўз укасининг пинжига кириб хонани тарк этгани уни адо қилай деди. Бундай ҳолатга тушишини ҳатто тасаввурига ҳам келтирмаган эди. Бу қиз нима қилмоқчи? Тўғридан-тўғри икки томонга ўйин қилишга, қандай жураът қилди? Лекин Нарминни бундай қилишига имкон яратган уни ўзи эмасми? Кимдан жаҳл қилишга, кимни айблашга аниқ бир қарор қилолмай, Нармин ярим чала йигитнинг юзи ва кўзларини чизишгагина улгурган сураътни куч билан туртиб ерга ирғитди. Кейин навбат бўёқларга етди, уларни ҳам ер билан битта қилди. Чуқур нафас олиб сураътдаги ўзини кўзларига тикилди.<br />— Бунинг учун пушаймон қилдираман сени, Нармин! Бу қароринг учун бир умр афсус чекасан... — Гавдасини тек тутиб нафасини ростлашга уринди ва чўнтагидан телефонини олиб чиқиб кимгадир қўнғироқ қилди.</p> <p id="stzY">Икки кундан сўнг...<br />Тун чўкиб борар шаҳарнинг бошқа томонида эса бир қиз ҳаёллари оғушида оёқларини қучоқлаб олганча токчани устида деразадан ташқарига тикиларди. <br />— Нармин! Нармин! — Дугонаси ундан сал узоқроқда туриб бир неча маротаба чақиришига қарамасдан ҳаёллари ўзга оламларда бўлган қиз уни умуман эшитмади. Балки эшитсада жавоб бергиси келмадими? <br />— Нармин! — Оҳири сабри етмай бориб, енгил жаҳл қилиб Нарминни елкасидан туртди. — Қулоғинг том битганми? Сен қиз икки кундан бери ўзгариб қолгансан, тўғрисини айт ўша Искандар деган сенга нимадир қилдими? — Ирода Нарминнинг ёнига ўрнашиб келган кунидан буён кўзлаб юрган аммо жураът қилолмаган ишини қилди. Уни сўроқ қилишга киришди.<br />— Ҳеч гап йўқ! Ақлинг жойидами? Искандар мени ерга уришдан бошқа нима ҳам қила оларди? — Асабий ўрнидан туриб дугонасига юзини буриб туриб олди.<br />— Нима бўлганда ҳам у эркак киши! Сабрини тоширсанг шунчаки қараб ўтирмайди.<br />— Чиндан Бу денгиздаги сирли жимлик нимадан далолат экан? Ўйлади ичида Нармин.<br />— Нима қилади? — Ортига қайрилиб ҳайрон сўради.<br />— Билмадим..<br />— Энди айт! Нимага имо қиляпсан? Сабрини тошираверсам нима бўлади? — Қайтиб жойига ўтириб сўроқ навбатини энди ўзига олди.<br />— Сен жуда хавфли йўлни танладинг, уни рашки билан ўйнашмоқчисан! Истаган нарсасини ҳар куни кўришга ва уники эмаслигини такрор ва такрор ҳис этишга мажбур этмоқчисан. Буни оҳири яхшилик билан тугамаслиги муқарар!<br />— Гапни роса чўздингда! <br />— Бир фильм кўргандим, уни вазияти сеники билан бир хил эмаску-я лекин ўхшаш унда ҳам қиз йигитни узоқ куттиради истаганини бермайди, ҳар хил ўйинлар қилиб йигитни сабрини синайди. Оҳири...<br />— Хўш оҳири?! — Иродани силтаб гапиришга ундади.<br />— Хуллас оҳири уни зўрлайди!<br />— Йўқолей! Нималар деяпсан? — Нафақат уни балки аллақачонлар бузилишга улгурган ўзини ҳаёлларини ҳам рад этиб дугонасидан узоқлашди.<br />— Ҳа, кинони айтяпман. Кинода шундай бўлади дегани ҳаётда ҳам аниқ эмас, лекин нима бўлганда ҳам у эркак киши ва у каби эркаклар лаллайиб ўтирмайди. <br />— У ундай инсон эмас! <br />Ортига қараб дугонасига қатиъй шундай деди, бу гапи билан унга қўшиб ўзини ҳам ишонтиришга киришди. Бироқ, чиндан у севган инсон икки дунёда ҳам бундай қилмайди. Акс ҳолда у уни севиб қолмаган бўларди. Умуман олганда қачондир шундай иш содир бўлса, худо кўрсатмасин. Бу чиндан зўрлаш ёки шунга ўхшаш нарса бўлган бўлармиди? Аҳир унинг ҳар бир тегиниши қизни ақлдан оздирган ҳолда уни рад этиб тура оладими? <br />Шундоқ ҳам етарлича чалкаш бўлган ҳаёллари батамом уни ўз чангалига олди. Буларни ўйлашдан ўзини тўҳтатолмай доимо қийин нимадирга дуч келганда қиладиган ишини уҳлашни авзал билди. Ишқилиб тушларида ҳеч ким безовда қилмасин.</p> <p id="qp4A">Нармин номидан...<br />Йигирма йил умрим давомида шу пайтгача ҳеч қачон туғилган кунимни унитиб қўймаган эдим. Аммо бу сафар шундай бўлди. Мен у сабаб ўзимни унитиб қўйдим ва оҳиргиси бўлса қанийди....</p> <p id="uG1c">Кимдир мени енгил-енил авайлаб силташидан қочиб бошқа тарафга қараб ётдим. <br />— Эйй, тинч қўй! <br />— Нармин, гўзалим кўзларингни оч! — Бироқ мени билагимдан ўзига тортаётган одам Ирода эмаслигини пайқаганимда ўз-ўзидан кўзларим очилиб кетди.<br />— Исфандиёр! — Сакраб у томонга қарадим, аммо кўзларим унда тўҳтаб қолмасдан салютлар отилди. <br />— Туғилган кунинг билан! — Бир овоздан Ирода билан Исфандиёр бақирди. Хонам шарлар-у гулларга тўлиб кетибди. Улар буларни қачон қилишга улгурган бўлса-а? Лекин бутун умр шундай туғилган куним бошланишини орзу қилганман. Бу кунни қандай унитдим? Одамлар шундай деса кулгим қистарди. Инсон ўз туғилган кунини қандай эсидан чиқариб қўйиши мумкин? Аммо иложи бор экан, мана бошимдан ўтказдим. <br />— Нима бўлди? — Баҳтдан сакраш ўрнига ҳомуш бўлиб қолганимдан ҳайратга тушиб Исфандиёр ёнимдан жой эгаллади.<br />— Ҳеч нарса! Шунчаки туғилган куним ёдимдан чиқиб кетибди.<br />— Шунга хафа бўлиш керакми? Ҳамма ҳам унитиши мумкин. <br />— Наҳотки...? — У мени оҳиста бағрига олди, аммо мен шунчаки ҳодадек текка туравердим. Назаримда у ҳам ҳеч нарсани ҳис эта олмади. Масалан инсон бошқа бир яқин инсонини қучса ундан қандайдир реакция кузатилсагина у ҳолат ёқимли бўлади, акс ҳолда шунчаки бир оддий ҳаракат бўлиб қолаверади.<br />— Совғамни қабул қиласанми? — Мени бағридан ажратиб кулишга уринди.<br />— Келганингиз ўзи совға эмасми?<br />— Мендек йигитдан шуни ўзи бўлиши мумкин эмас! <br />— Йўгей? <br />Қўлимга бежирим &quot;Н&quot; ҳарфли тилла билагузукни тақиб қўйди. Тан олишим керак жуда чиройли эди. <br />— Мана бу эса янги телефон! — Энг сўнги русумдаги телефонни қутиси билан олдимга қўйди, устига сариқ лента ҳам боғланган.<br />— Буни қабул қилолмайман, менга эски телефоним жуда қулай.<br />— Эътирозлар қабул қилинмайди.</p> <p id="WkL5">Ҳа, у йўқ дейишимга қўймади. Ҳатто кечқурун туғилган куним шарафига базм ҳам режалаштирибди. Бироқ мен кутган одамдан на совға бор ва на икки оғиз табрик. Ҳатто атайлаб қилгандек буткул ғойиб бўлиб қолди. Исфандиёрдан эса бу ҳақида ҳозир умуман сўрай олмайман. Бутун куним дўконда кўйлак танлаш ва салонда сочимни-ю юзимни бир балолар қилдириш билан ўтди. Сўнгра якка-ягона дугонамни олиб базм бўладиган ресторанга бир инсон келишидан умидвор йўл олдим. Ҳеч қурса укасини ҳурматига базмга келса керак. Исфандиёр курсдошларимни ҳам таклиф қилмоқчи эди, лекин мен истамадим. Шундоқ ҳам улар билан яқин эмасман. Кейин улар мен ҳақимда қанча кам билишса шунчалик яхши. Йўл бўйи ойим билан гаплашиб кетдим, ойим ҳам совғани пул тарзида ўтказди. Лекин қанийди аввалгидек шу пул менга зарур бўлса, Исфандиёрдан олган пулим ҳалиям турибди. Шуни қайтариб беришим керак, аммо фурсат бўлмаяпти. <br />Ресторанга кирсам базм авжида экан, мен таклиф қилмаганим учун ҳеч ким бўлмайди деб ўйлагандим аммо адашибман шекилли. <br />— Исфандиёр! — Ёнимга келиб белимдан ушлаб юзимдан ўпиб қўйган йигитнинг кутилмаган ҳаракатларидан ҳайрон исмини айтдим.<br />— Ўзингни ёлғиз ҳис қилмаслигинг учун бир икки дўстимни чақирдим.<br />— Ҳа майли, — Атрофга қараб. Бир иккидан анча кўп одамни кўриб турсамда миқ этмадим. Аҳир нима бўлганда ҳам шунча ҳаракат қилибди.<br />— Қани юр сени таништириб қўяман. — Ўртада қип-қизил антиқ услубдаги катта тўртга ҳам кўзим тушди. Мени тўғри саҳнага олиб чиқиб бугунги кун қаҳрамони эканимни айтди. Шунда сўнг ҳамма ҳар тарафдан ёв қараш қилишнж бошлади. Оҳири соҳта кулишлардан-у Исфандиёрдан қочиб бар ёнига бориб ичимлик айтдим. Иродага қарасам оломон ичига қўшилиб кетган, Исфандиёр ҳам қайсидри дўсти билан оввора. Бир пайт кираверишда таниш чеҳралар кўриниш берди. Исфандиёр акасини ёнига яшин тезлигида борди. Мен бўлсам ям-яшил бўлган либосимни тўғирлаб қўйиб жойимда ўзи мени пайқашини кутиб туравердим.</p> <p id="5QhB">Искандар укаси билан қучоқлашиб кўришди, бир пайт нигоҳларимни улардан узсам, Искандарни ортидан бирин-кетин асабларимни таранглаштирган икки танноз кириб келди. Биринчиси Искандарни таниши, ишқилилиб шунчаки яниши бўлсин. Уни биринчи марта Исфандиёр компанияга судраб келганида кўргандим. Уни ортидан эса бу ерда биттагина кам бўлган одам Исфандиёрни ўша куни лабларига ёпишиб кетган қиз ҳам бор экан. Қара Нармин қандай ажойиб-у ғаройиб туғилган кун! Асабий пешонамни силаб яна уларга қайтсам, Искандар менга тикилиб айёрона жилмайиб турибди. Қўлимдаги стаканни қарсиллатиб стол устига қўйиб у билан кўз алоқаларимни сақлаб турган ҳолда ўша томонга бордим.<br />— О, Нармин келдингми ҳозиргина сени чақирмоқчи бўлиб тургандим. — Исфандиёр биринчи менга пешвоз чиқиб жилмайди.<br />— Туғилган кунинг билан Нармин! — Искандар кулимсираб деди, уни нигоҳларида нимадир бор, ҳудди бироздан қандайдир нарса содир бўлади ва у буни билгандек қараб турарди.<br />— Раҳмат, лекин Искандар Амановдан қандайдир муҳим совға кутгандим. — Атайлаб ҳазилим нотўғри тушинилмаслиги учун Исфандиёрни қўлидан тутиб олдим.<br />— Сенга ёқади деган умиддамиз, — Искандарни ёнидан бир қадам узоқлашиб Амеля қўлимга тим қора қутичани тутқизди. — Искандар бундай нарсаларга унча тушунмагани учун мени ёрдамга чақирди, бирга танладик. — Нега иккаласи танлайди, улар бир-бирига ким?<br />— Атир?! — Қутичани ҳавода учириб беписанд қарадим. — Раҳмат, гарчи бундай нарса кутмаган бўлсамда. — Чеккага кимдирлар ичимлик ичаётган стол четига эътиборсизларча қўйиб қўйдим.<br />— Кетдикми Исфандиёр? <br />— Исфандиёр сенга айтадиган муҳим гапим бор. — Искандарни жиддий овози янгради.<br />— Сизни эшитаман ака, — У ҳам вазминлик билан акасига қаради.<br />— Сен кутган иш содир бўлди. <br />— Биз турмуш қуряпмиз! — Амелия қўлини кўтариб бармоғидаги узукни ҳаммага кўз-кўз қилди. Мен бўлсам Искандарнинг кулимсираб турган нигоҳларига нафрат билан тикилиб қолдим. Тилим калимага келмай қолди. Ҳатто ҳозир ортимда суяниб турган столим бўлмаса мувозанатни йўқотиб йиқиладигандекман. <br />— Ака, ажойиб сюрприз бўлди. — Яна бир бор акасини қучоқлади. — Лекин олдиндан огоҳлантириб қўймапсизда бир оғиз, ҳар ҳолда укангизман.<br />— Нармин бизни табрикламайсанми? — Қаршимда турган Амелия мени Ака-укалардан узилиб ўзига қарашга мажбур қилди. Қошларини учириб жилмайди. Мен Искандарга бошқа билан баҳт тилайманми? Икки дунёда ҳам ундай қилмайман. Бир кун келиб уни севишдан тўҳтасам ҳам &quot;баҳтли бўлсин&quot; демайман! Искандар Аманов биламан буларни ҳаммасини атайин қиляпсан, лекин буни шундоқ қолдирмайман. Амелияга бир сўз ҳам демасдан ортимга қайрилиб кетиб қолдим. Ювиниш хонасига кириб асабдан сумкамни ерга улоқтирдим. <br />— Ярамас! Ҳамманг йўқолиб кет! С*ка! Б**ть! — Чуқур нафас олишга уриниб раквина чеккасини сиқдим. Юзимдаги макиажни буткул ювиб ташлаб сочиқ билан артдим.<br />— Менсиз мазза қилишингизга йўл қўймайман.<br />Сочимни тўғирлаган бўлиб ташқарига чиқдим, бироқ йўлак бошига етмай тўҳтаб қолдим. <br />— Баҳор, бас қил, етади! — Исфандиёр уни тинмай ўпаётган олча ранг сочли Амелия билан келган қизни қўлидан қаттиқ ушлаб тўҳтатди.<br />— Мени қачонгача бундай ерга урасиз? <br />— Ҳаммаси тугаган, ўша тун эса шунчаки бир хато эди. <br />— Бунақа паришонлигингиз ҳаммаси мана бу қиз сабаб шундайми? <br />— Баҳор мени жаҳлимни чиқарма, йўқса..<br />— Нима бўлади йўқса? Аҳир мени рад этолмайсиз? Унда нега ҳаракатларимга жавоб берасиз?<br />— Яхшиси ресторанга қайт!<br />У шундай деб мен томонга қайрилган эди ҳамки қаршисида мени кўрди.<br />— Офарин! Исфандиёр илтимос менга ҳеч нарсани тушунтиришга уринманг. Чунки бу сафар чиндан бефойда!<br />— Нармин! Бу...— Уни қўлини силтаб ташлаб оломон ичига қўшилиб кетдим. Исфандиёр ортимдан келишига қарамасдан шубамни эгнимга илиб ташқарига отилиб чиқдим.</p> <p id="sCne">— Нармин, гапимни эшит! <br />— Энди қизиқ эмас!. Менга қўлингизни учини ҳам теккизманг. — Уни қўлидан қочиб қўлларимни тепага кўтардим.<br />— Ўртамизда ҳозид ҳеч нарса йўқ.<br />— Бир саволимга жавоб беринг унда бизни муносабатимиз бошланганидан буён у билан бирга бўлдингизми ёки йўқ? — Ўша хато қачон бўлганига қизиқдим.<br />— Буниси аҳамиятсиз!<br />— Сиз учундир аммо мен учун эмас. Соғ бўлинг. — Таксига ўтирдим-у еғлаб юбордим. Ниҳоят ҳаммаси бир бўлиб мени еғлатди. Қай бирига кўпроқ кўз ёш тўкишни билмасдим. Алдадим деб алданганимгами, мен севган йигит бошқаси билан унаштирилиб келганигами? Булар иккиси бир бўлиб мени ўйин қиляптими? Чиқиб кетинглар ҳаётимдан! Домга кириб тепа қаватга чиқиб билдим-ки менда калит йўқ. Эшик олдига ўтириб баттар еғлаб юбордим.<br />Қанча пайт шундай ўтирдим билмайману лифт очилиб мен кутган одам Ирода югургилаб келди. <br />— Нармин,<br />— Ирода! — Бир-биримизни қучоқлаб ичкарига кирдик. Энди кийимларимни алмаштириб ётоғимга ётгандим эшик тақиллаб Исфандиёрни овози эшитилди.<br />— Нармин, сени кўришим керак. Гаплашиб оламиз. — Шунга ўхшаш гапларни ярим соат гапирди оҳири жавоб бўлмагач кетди шекилли, жим бўлиб қолди. Деразадан ташқарига тикилиб Искандарни қилмишини ўйлаб узоқ вақтгача уҳлай олмадим. Қандай жураът қилди? Наҳот мени заррача ҳам севмаган бўлса. Шуларни ўйласам кўзларим ёшланаверди. Чет элга ойимни ёнига қочиб кетсамми? Ҳаммасидан чарчадим. Мени ўйинчоқ қилишга уринишлари жонимга тегди. Гуноҳларим учун яна қанча бадал тўлайман? <br />Оҳири кўзларим юмилибди, аммо яна сочларимда сайр қилган иссиқ бармоқлар сабаб сакраб туриб кетдим. Бу сафар мен ҳеч қанақасига кутолмайдиган одам қаршимда турарди, гарчи бундай иложсиз вазиятларда ҳам қаршимда ҳозир бўлишининг биринчиси эмас бўлса ҳам, ҳайратдан юрагим жойидан чиқиб кетай деди.<br />— Мени ҳис этишингни билардим...</p> <p id="kecX">Бу овоз… юрагим туб-тубидан нималарнидир титратиб юборди.<br />Ҳали ҳам туш кўраётгандек ҳис қилдим ўзимни. Лекин йўқ, бу туш эмас эди. Мен шунчаки ҳайратдан нафас олишни унутиб қўйгандим.</p> <p id="ZPgL">У шу ерда, мен билан бир хонада, елкасини эшикка суяниб, худди мени узоқ кузатиб тургандек сокин ҳолда қараб турарди. Бир неча соат олдин Амелиянинг бармоғидаги узукни кўз-кўз қилган одам, ҳозир эса… худди ҳеч нарса бўлмагандек, олдимда турарди.</p> <p id="ZtnW">— Сиз....сиз бу ерга қандай кирдингиз? — овозим титради, лекин кўзимга ёш келишига йўл қўймадим. Унинг олдида яна бир бор заиф кўриниш — бу менинг энг катта мағлубиятим бўларди.<br />Искандар худди кутган жавобини олгандек кулимсиради. Юрагим баттар ғашланди.<br />— Сенингча бу шунчалик қийин ишми? — Юзини буриштириб такрор тепамга келиб турди. Нафасимни ичимга ютдим. Орқага тисарилиб, каравот четига бориб қолдим. У мендан атиги икки қадам нарида тўхтади.<br />— Бировни уйига бостириб киришга нима ҳаққингиз бор?<br />— Сендан ҳеч қачон рухсат сўрамаганман, Нармин. Сен эса ҳеч қачон мени ҳаётингдан буткул чиқариб юборолмагансан.<br />— Бекор гап! — тишларимни тишимга босдим. Юрагим гангиб, қаерга кетишни, нима дейишни билмай қолдим. — Сендан нафратланаман!<br />У яна кулди. Лекин бу сафар кўзларида масхара ёки ғалаба нури йўқ эди. Бу нигоҳ… бу нигоҳни мен билардим. Ўзининг шахсий урушида яна бир бор ғолиб чиққан одамнинг нигоҳи эди.<br />— Сабабинг бор! — Ёнимга ўтириб яна сочларимдан силади. Атайлаб қотиб турдим.<br />— Бу ерда нима қиляпсан? Бор ўша суюққина қаллиғингни ёнига!<br />— Юрагинг ёняпти... — Жилмайди.<br />— Кўзларинг ҳам қизариб кетибди.<br />— Бармоқларини юзимда юргизди, оҳҳ нақадар истайман бу тугамаслигини аммо бугунги ишдан сўнг иложсиз! Юзимни бошқа томонга бурдим.</p> <p id="2oos">— Сизни деб йиғламадим!<br />— Сен шундай ўйлайсан, аслида эса сени мендан бошқаси йиғлатишига йўл қўймайман. <br />— Сиз қилдингиз! — Бирдан ҳаммаси мийямда пазл йиғилгандек тах бўлиб сураът жам бўлди. — Ўша қизни ҳам сиз олиб келгандингиз! Исфандиёрни ёнига бориши, мен уларни кўришим учун.<br />— Ўзингни унчалик муҳим инсон санаб юборма!<br />— Хўш унда нега бу ердасиз? Нега ёлғондан бошқа қизни қўлига узук тақдингиз? Ким сабаб буларга? Мен билган Искандар икки дунёда ҳам уйланмайди. <br />— Наҳотки?! &quot;Мендан бошқасига уйланмайди&quot; дерсан?<br />— Мендан рад жавобини эшитгач умрбод тоқ ўтади. — У томон яқинлашиб ётоқ устида ўтирганча ишонч билан дедим.<br />— Хомҳаёл! — Қошларини учирди.<br />— Айни ҳақиқат! — Мен ҳам уни қилиғини такрорладим.<br />— Шундай қилиб Исфандиёрдан айрилдинг энди, ҳаётинг билан ишим йўқ! Лекин хавфсизлигинг таминлашидан ҳавотир олма!<br />— Яхшиси сен ўзингни хавфсизлигингдан ҳавотир ол! — ўрнимдан туриб ёқасига ёпишдим. <br />— Ёки анави танноз қизни ҳаётидан.<br />— Таҳдидларинг бирам кулгули. — Белимдан қўлини ўтказиб мени устига чиқариб олди. Қўллари сонимга кўчар экан, танам бижир-бижир қилишни бошлади, бу ҳаракатларга қарши реакция билдирмай туриш ҳаётинг билан курашиш билан баробар.<br />— Агар истасам ҳозирни ўзида сени ўлдираман ва ҳаммаси тугайди. <br />— Аммо сиз бошқа нарсани истайсиз! — Эгилиб қулоғи остида шивирладим.</p> <p id="VZNG">— Уни эса қанчалик истаманг энди ололмайсиз! — Кўксидан итариб қаддимни ростладим. Энди мен унга тепадан қараб турардим.<br />— Сен қандай оташ билан ўйнашаётганингни билмаяпсан! — У ҳам ўрнидан туриб &quot;Сен&quot; деганда кўксимга бармоғини тиради. <br />— Ўзингиз ҳам мени паст кўряпсиз. Мен бошқа қизларингизга умуман шу пайтгача учратган ҳеч бир қизингизга ўхшамайман. — Мен ҳам уни кўксига кўрсатгич бармоғимни тирадим.<br />— Ҳа, сендек телбасини ҳали учратмагандим. <br />— Азиз! — Менга тикилди-ю умуман бошқа исмни айтди, етмаганига бақириб.<br />— Нима қиляпсиз? Ирода уҳлаяпти.<br />Бирдан эшик очилиб уни ўнг қўли бўлмиш Азиз кириб келди. <br />— Эшитаман Жаноб!<br />— Нармин ҳонимни совғасини олиб кел.<br />— Ҳўп бўлади. — Қўлига қандайдир ўртача катталикдаги қутини тутқизди. Мен эса ҳеч балога тушунмай уйимизда бемалол кезиб йирган унинг одамига қараб туравердим.<br />— Кетишинг мумкин!<br />— Мен ҳеч нарсага тушунмаяпман, Ирода қаерда? Сизлар бу ерга қандай кирдинглар?<br />— Дугонанг дори таъсирида бироз чуқур уйқуда! Ҳеч ким безовда қилмаслигини истагандим.<br />— Уни ёнидан ўтиб кетмоқчи эдим ҳамки мени тўҳтатиб қолди.<br />— Буни оч! — Ётоқ устига отиб юборгудек улоқтирди.<br />— Нима бу? — Тўқ кўк қутини очдим, ичида эса яна қора қути. — Портлатгич ёки шунга ўхшаш нарсами?<br />— Ақлинг жуда кўпда, ёнингда туриб сени портлатсам ўзим тирик қоламанми?<br />— Мен билан ўлишни истаб қолсангиз... — қутини очсам ичидан тўппонча чиқди. Чеккасига исмимни бош ҳарфи тилла рангда ўйиб ёзилган экан. Қўлимга олиб оҳиста силадим. Тушим ёдимга тушиб ичим қалтираб кетди. <br />— Сизни ўлдиришимни истайсизми? — Тўппончани нақ пешонасига тирадим. Нигоҳларимни жиддийлаштириб нақ кўзларига қараб турдим, гўё у айнан шундай қилишимни кутгандек ҳотиржам аммо қандайдир аламли термулиб турарди. — Душманига тўппонча совға қилиш бошқа нимани ҳам англатади?<br />— Сен менга рақиб бўлолмайсан. Балки муносиброқ жанг қилишинг учун имкон бераётгандирман.<br />— Ўзингизга қарши курашишимда устозлик қиляпсизми?</p> <p id="5BaC">Ўзимча унга жуда ўткир қараб турдим ва қўлимга илк бор ушлаётган тўппончамнинг орқа қисмидаги дастагини пастга туширдим. <br />— Сендан ҳеч қанақасига ўқувчи чиқмайди. Сен исталган одамга дарс берасан-ку фирибгар қиз! — Қўлимдан ушлади-ю сонияда мени қуролсизлантириб қўлимни ортга қайирди.<br />— Наҳот менга тан берган бўлсангиз?! — Айёрона жилмайиб нигоҳларим билан кўзлари камондек қошлари ортда қолиб лабларини силаб ўтдим.<br />— Масалан ниманга тан беришим керак? — У ҳам атайин қилгандек нигоҳларини бўйнимда ушлаб турди. Сўнгра эса беписандларча кўзларимга қайтди.<br />— Санаб беришимни истайсизми? Вақтингиз бемалолми? Қаллиғингиз кутиб қолмайдими?<br />— Дарвоқе, бизни унаштирув билан табрикламадинг?<br />— Унга уйланмайсиз! Кимни алдаяпсиз? — Мийиғида кулиб ғазабдан уни чангалида турган қўлимни силтадим.<br />— Қаердан бунча ишонч? —<br />— Хўш, унга чинакамига уйланмоқчи бўлсангиз ниятингиз жиддий бўлса, нега уни ёнида эмас мени қаршимдасиз? — Шунчаки нигоҳлари янада кескинлашди аммо лабларида бир ҳаракат ҳам сезилмайди. — Жимсиз?! Мен айтайми негалигини? Чунки менга қизиқишдан, мени ўйлашдан ўзингизни тўҳтата олмаяпсиз. — пичинг билан жилмайдим. Қўлим ҳали ҳам унинг маҳкам ушловида эди, лекин энди оғриқни унутгандек эдим. Барча эътиборим унинг нигоҳларига қадалган эди. Искандар эса яна ўша кулгусини юзига чиқарди, аммо бу сафар унда қандайдир беписандлик аралашган эди.<br />— Қизиқаётганимни-ю сени ўйлаётганимни ким айтди? — деди у, қўлимни қўйиб юбораркан.<br />Тананинг бирдан бўшашиши ҳам баъзан инсонни ларзага солиши мумкин. Мен ўзимни йўқотиб қўймасликка ҳаракат қилиб, унга тикилдим.<br />— Агар қизиқмаётган бўлсангиз, нега ҳар сафар олдимга келаверасиз?<br />У елкасини қисди.<br />— Балки сенинг устингдан назоратни йўқотгим келмаётгандир. <br />Кўнглим алланечук бўлиб кетди. У доим шундай — ҳеч нарсани аниқ айтмайди. Ҳар бир сўзи ёлғон ёки ҳақиқат эканлигини англаб бўлмайди. Ҳақиқат десанг оҳир-оқибат ёлғон бўлиб чиқади. Ёлғон деганинг эса асл ҳақиқат эканини кейин тушунасан.<br />— Демак, бу шунчаки назорат масаласи? — истеҳзо билан сўрадим.<br />Искандар бир неча сония менга жиддий тикилди. Сўнг лабларини секин қимирлатиб, аниқ эшитиладиган қилиб пичирлади.<br />— Бундан бошқа нарса бўлиши мумкин эмас! — Мендан узоқлашди. — Совғанг сенга ёқди деб ўйлайман, ичида иккита ўқи бор. Бу тўппончага ҳамма ўқлар ҳам тўғри келавермайди. Махсус ясалади ва жуда қиммат бўлади. Шунинг учун ўқларни беҳуда сарфлама!<br />— Кетяпсизми? — Уни эшик томон бораётганини кўриб сўрадим.<br />— Шу беҳосият нарсани бериш учу мени уйқумни буздингизми? — Тўппончани қўлимга олиб айлантирдим.<br />— Хайрли тун! — Менга бир қараб қўйди-ю эшикни қаттиқ ёпиб чиқиб кетди. <br />— Уфф, жин урсин! — Қўлимдаги пистолетни қутисига қўйиб ўзим ҳам краватга ўтирдим.</p> <p id="CzL5">***<br />Тонгни ёмон туш билан қарши олдим. Умуман уҳлай олганимга ҳайронман. Юрагим ғаш эди. Ўзимни тинчлантиришга ҳаракат қилардим, лекин кеча содир бўлган воқеалар, Искандарнинг нигоҳи, беписанд сўзлари ҳалигача қулоғим остида жаранглаб турарди. <br />Барча ҳиссиётларни четга суриб, бугунги кунга диққатимни қаратишим керак. Муҳим имтиҳон бўлиб ўтиши керак. <br />Кўзгуга қарадим. Ўз кўзларимда бир зум ёлғизлик ва чарчоқни илғадим. Ойим ҳам овозимдан ичимдагиларни илғадими, яқинда қайтишини айтиб мени тинчлантириб қўйди.</p> <p id="cA1W">Хатто китобини ҳам вароқлаб кўрмаган имтиҳонларимга кириб чиққанимдан сўнг кутубхонага бориб бироз ўтиришга қарор қилдим. Бироқ узоқ ёлғиз қолиб ўйлай олмадим.<br />— Нармин!<br />Орқамдан эшитилган овоз юрагимни ларзага солди. Уни дарҳол танидим. Исфандиёр. Қизиқ яна қайси юз билан мени йўқлаб қолибди. Ёки мен унга қайси юз билан қараб гапираман, ҳиёнатини юзига соламан?</p> <p id="loMO">— Яхшимисан? — Ўрнимдан туриб кетиб қолмоқчи бўлдим, аммо билагимдан тортиб мени четроққа судради.<br />— Нима истайсиз?<br />— Сени! Гаплашиб олишимиз керак. Бунақасига тугай олмайди.<br />— Буни бошқасига айтинг! Ўша қизга такрорланг.<br />Исфандиёр қаршимда турар, лекин мен унга қарашни истамасдим. Унинг овози эса қулоғимда янграр эди—сокин, ишончли ва... ортиқча ишончли.<br />— Нармин, бу ҳеч нарсани англатмайди.<br />Мен кулимсирадим. Ичимдан эмас, юзимда шунчаки совуқ табассум.<br />— Сиз учун ҳеч нарсани англатмаслиги мумкин, Исфандиёр. Лекин мен учун бундай эмас.<br />— Ўша қиз... — у жим қолди, гўё тўғри сўз излаётгандек. — Бу муносабат эмас эди, тушуняпсанми? Ҳеч қандай ҳис йўқ эди.<br />Кўзимни секин юмиб очдим. Унинг юзидаги қатъиятни, эҳтимол, озгина ваҳимани ҳам илғадим.<br />— Ҳис йўқ эди? — пичирлаб сўрадим. — Шундай бўлса, нега у билан бирга бўлдингиз?<br />Исфандиёр чуқур нафас олди.<br />— Билмайман...<br />— Биласиз, — дедим қатъий. — Шунчаки менга айтишни истамайсиз. — У бир қадам олдинга босди. Энди овози пастроқ эди, бироқ ҳануз ўша оҳангда. Гўё барчасини ҳал қила оладигандек.<br />— Бу муҳаббат эмас эди, Нармин. Ҳеч қандай аҳамияти йўқ эди.<br />— Демак, муҳим бўлмаган одам билан бирга бўласиз-у, муҳим бўлган одамга хиёнат қиласиз? Шундайми? — Унинг юзида бир лаҳза ўзгача ифода пайдо бўлди—норози, лекин ичида қандайдир ҳадик бор эди.<br />— Мен сени севаман, Нармин. Қолгани эса шунчаки муҳим эмас.<br />У шу сўзларни шундай ишонч билан айтдики, ҳатто беихтиёр юрагим гурсиллаб урди. Лекин мен бу сўзларни ҳозир ҳеч қандай маъно билан қабул қила олмасдим.<br />— Балки сиз шундай ўйлаётгандирсиз, — секин гапирдим. — Лекин мен...<br />Унинг нигоҳи менга қадалди. Кўзларида қандайдир хавотир ҳозир.<br />— Сен мени севмаслигингни айтмоқчимисан? Ёки тан олмоқчимисан?<br />Мен бир лаҳза ўйладим. Унинг нигоҳидан қочдим. Чунки жавоб аниқ эди.<br />— Мен шунчаки... энди сиз билан бирга бўлишни истамайман. Бу муносабатлар мени буға бошлаган эди. — У бир қадам орқага чекинди. Бу гапни кутмаганини билардим. Лекин кутганми йўқми, аҳамиятга эга эмасдек энди...<br />— Нима десанг де барибир сендан воз кечмайман — деди у охир-оқибат. — Чунки сен вақти келиб мени тушунасан.<br />Мен унга охирги марта қарадим.<br />— Шундай деб ўйлашни истайсиз. Энди менга сизни қандай ўйлашингиз қизиқ эмас.<br />Кейин эса ортга бурилиб кетдим. У эса ортимдан қадам босмади. Фақат нигоҳи қолди.</p> <p id="pgRo">14-боб тугади.</p> alinichka_2606:zsEPjJ3Gmq2025-05-13T15:59:06.214Z2025-05-13T15:59:06.214Z

13-боб.

<p id="Zrb7">13-боб.</p> <p id="3rVi">&quot;Назорат&quot;</p> <p id="G6pP">Тун ярмида ювиниш хонасидан чиққанимда Амеля аллақачон ширин уйқуда эди. Унга бир нигоҳ ташлаб қўйиб хонани тарк этдим. Залдаги катта ойналардан тунги шаҳар чироқларига тикилдим.<br />Ёруғликлар ўчиб-ёнаётган шаҳар манзарасидан кўзимни узолмай, бармоқларим орасида сиқиб турган сигаретани лабимга олиб бордим. Биринчи пуфкада ҳаммасини унутишга ҳаракат қилдим, аммо бу ҳам ёрдам бермади. Юрагим қаттиқроқ урар, мийям эса бир-биридан ғаройиб фикрлар билан тўлиб борарди.<br />Сигаретанинг кулини кулдонга тушириб, яна бир тортдим. Юрагимда ғазаб ва эҳтирос аралашиб кетганди. Мен уни истардим. Лекин у меники эмас. Мен истаган иш эса балки ҳеч қачон содир бўлмайди. Чунки мен бунчаликка боролмайман. Улар айрилиб кетган тақдирда ҳам укамни собиқ севгилиси билан бўлолмайман.</p> <p id="sh8S">Барчаси кундек равшан экан, нега ҳаёлларимни йиғиб ололмаяпман?<br />Нега унинг исмини юрагимда ўзимга тан олмай такрорлаяпман?</p> <p id="7yWx">Ўзимни назорат қилишим шарт эди. Чунки мен Искандарман. Менинг китобимда муҳаббатга ўрин йўқ. Бу ҳис одамни кучсиз қилади. Аммо... агар бу туйғулар ортиб борса, мен ўзимни қандай босиб оламан?<br />Ўзимдан қочишга уриндим, аммо ҳар сафар кўзларимни юмсам, унинг жилмайган қиёфаси ва қора сочлари кўз олдимда гавдаланаверди.<br />— Ақлдан озяпман шекилли!— ўзимга ўзим пичирлаб, кулиб қўйдим.<br />Аммо юрак гапирарди. У жим бўлмайди. Тун узоқ эди. Бу юракни овозини ўчириш эса имконсиз.</p> <p id="zJbs">Нармин...<br />Кечаги ажабтовур вақтичоғликдан сўнг бошим ёрилай деб телефонимни уйғотгичига кўзларимни истамай очдим. Чунки бугун имтиҳон учун ўқишга барвақт боришим керак. Амаллаб юзларимни ювиб апил-тапил сочимни йиғиб ўқишга равона бўлдим. Тушдан кейингача университетда юрдим. Ўзим ҳам уйга келгим келмади, чунки барибир кундузи Искандар қўрғонга келмайди, Исфандиёр эса уйда. Кутубхонага чиқиб китоб ўқидим. Оҳири бу машғулотдан ҳам безиб уйга жўнашга қарор қилдим. Мени ташқарида кутаётган ҳайдовчим эса менга Компанияга боришимизни баён этди. Менда Искандарбейни шахсан, шахсий ишлари бор экан! Демак кечаги қилиқларим учун жазойимни бермоқчи. Бироқ буни эшитиб ўзимда йўқ ҳурсанд бўлдим. Наҳот режам шунчалик тез иш бераётган бўлса. Ойнадан қаран кулганча кўзларимни ўйнатдим. Шу пайти Исфандиёр қўнғироқ қилиб қолса бўладими. Уфф, бугун ҳисобига бешинчи марта қилиши, ҳит қилиб юборди. Қаердасан? Нима қиляпсан? Овқатландингми? Сенга нима қорним очса ейман, қаердасан деганига эса жаҳаннамни тубидаман дегим келиб зўрға гаплашдим. Ҳозирги қўнғироғини эса буткул эътиборсиз қолдирдим.<br />Машинадан тушиб ҳудди ўзимни уйимга келгандек югуриб ичкарига кириб кетдим. Мени кираверишда кутиб олган Котиба қиз бир хонага бошлади. У ёнимдан кетиши билан эшикни тақиллатдим.<br />— Кир!<br />Ичкаридан Искандарнинг шундай деган овози эшитилди. <br />Эшикни очиб ичкарига қадам қўйдим. Хона ичидаги жимжитлик бироз ғалати туюлди. Искандар эса менга орқа ўгириб турарди. Атрофга кўз югуртирдим. Хонанинг марказида тахта стул, ёнида эса турли рангдаги бўёқлар ва қоғозлар тахлаб қўйилганди. Бир лаҳза тўхтаб қолдим. Бу ерга келишимга сабаб бор эди, лекин бундай манзарани кутмагандим.<br />Шу пайт Искандарнинг совуқ овози эшитилди:<br />— Ўтир.<br />У ҳар доимгидек буйруқ оҳангида гапирди. Нигоҳимни унга қаратдим. У сокин, юзида ҳеч қандай ҳиссиёт сезилмасди. Лекин мен унинг нигоҳларини тушуна олардим.<br />Секин юриб бўёқлар олдига бордим. Қўлим билан бирини ушладим, сўнг унга қарадим.<br />— Мени нимага чақирдингиз? <br />Искандар ялт этиб менга қаради. Лабининг бир четида қандайдир кулги учқуни пайдо бўлгандек бўлди, лекин у тезда йўқолди.<br />— Нима деб ўйлайсан?<br />Мен бўёқларга яна бир қараб қўйдим.<br />— Расм чизайми? — дедим шубҳага бориб.<br />У бир неча сония жим қолди. Сўнг худди мен айтишим керак бўлган нарсани аллақачон билгандек паст овозда жавоб берди:<br />— Ҳа. Мени чизасан! — Бамайлиҳотир чизиш столи қаршисида жойлаштирилган креслога жойлашди.</p> <p id="TjcE">— Бу иш учун керакми? Нега айнан мен чизай? — сумкамни диван устига улоқтириб нолиндим.<br />— Чунки, мен шуни истаяпман. — Қошларини учириб кўзларини сузди. Яна ўсаҳ аввалгидек бўлиб қолди, менга уни рашкдан адо бўлаётгандаги ҳолати кўпроқ ёққан эди.<br />— Хўп, бу мен учун чўт эмас. — Бориб жойимга ўтириб, сочимни айлантириб қалам билан йиғдим, у эса менга еб қўйгудек тикилиб турарди.<br />— Менга шундай тикилиб ўтирмоқчи бўлсангиз олдиндан айтай суратингизни чизолмайман.<br />— Унда қаерга қарай, осмонга қараб ўтирмайман-ку камига қаршимда шундай чиройли қиз бўлса.<br />— Искандар!<br />— Нармин, ишингни бошла.<br />— Хўш, кеча пентҳоуседа қолдингизми?<br />— Ишинг бўлмасин, Нармин. Мен сендан укам билан нима қилдинглар деб сўраяпманми?<br />— Сўрамайсиз ҳам, қизиқишдан ўлиб қолсангиз ҳам миқ этмайсиз. <br />— Жим! Сени гапиришинг учун чақирмадим.<br />— Лекин сизга шунчаки жим қараб туролмайман. — Уни юз тузилишини чизиш баробарида дедим.<br />— Мен ҳам! <br />У бу гап билан нимани назарда тутди, яни шунчаки қарамасдан нима қилади, чунки анчадан буён фақат мени сайр қилишдан бўлак тайинли гап айтмади. Нималарни ўйлаяпти экан менга уни бошини ичидаги ноёб нарсалар қизиқ!</p> <p id="RgyJ">Искандар...<br />Уни нигоҳида қандай эканимга қизиққан эдим. Шунинг учун ҳам суратимни чизишини истадим. Бироқ унга бундай ҳолатида шунчаки қараб ўтириш унчалик ҳам осон эмас экан.<br />Қаршимда у бор. Лекин мен ҳозир бутунлай бошқа жойдаман.<br />Қўлидаги қалам қоғоз устида ҳаракатланмоқда. У ҳар бир чизиқни эҳтиёткорлик билан тортяпти. Қошларини чимириб олган, пастга энгашгани сари бўйин чизиғи яққолроқ кўринади. У бояги буйругимдан кейин ҳозир бутун борлиғи билан ишга шўнғиган.<br />Лекин мен...<br />Мен ҳозир бу жойда эмасман.<br />Тасаввурим мени бошқа бир манзарага олиб кетди.<br />У ёнимда. Орамизда бу қадар масофа йўқ. Ҳатто умуман масофа мавжуд эмас,буткул унга қоришиб кетганман. Қўлларим белидан ўраб олган, нафаси юзимни қиздиряпти. Лабларини босиб олишга шунчалар яқинманки, ҳатто таъмини тасаввур қиляпман. У қўлларим орасида, қаршимда эмас, балки бағримда. Сочларининг ҳиди, терисининг илиқлиги, юрагининг уриши—ҳаммасини энг-энг яқиндан ҳис қиламан. <br />Ёнига боришим, сочларига қўл узатишим, бўйнидан тортиб ўзимга қаттиқроқ босишим керак.<br />Йўқ!<br />Ўзимни базўр тийиб, муштларимни маҳкам қисдим. Нафасим тезлашди. Ўтирган жойимда унга шунчалар чанқоқ нигоҳ билан тикилиб қолганимни сездим. Бир лаҳза ўзини ҳис қилаётганимни ҳис қилса, тугади.<br />Ўзимни ҳозир ҳам ҳис қилаётганим етарлича муаммо.<br />Бу қизни истайман. Ҳар лаҳза, ҳар нафасда, ҳар нигоҳда! <br />Аммо меники эмас. Бу эса мени адо қилмоқда.</p> <p id="ffBl">— Менга қаранг бошингизни қимирлатманг! — Ўзи ҳаёлларимдан ўзим безовда бўлиб пешонамни силадим, у бўлса дарров ўзича менга танбеҳ беришга киришди.<br />— Хўш, нима қиласан қимирлатсам? — Асабийлашиб ўрнимдан қўзғалиб, икки қадам билан уни тепасида ҳозир бўлдим. Буни кутмагани юзидан малум орқага чекиниб ҳайрат билан қаради.<br />— Искандар, чизаётган одамни бундай чалғитиб бўлмайди, бу маъданиятсизлик! — Ўзига келиб дадил бўлишга уриниб совуққина қилиб деди.</p> <p id="GB3f">— Эшитганингиз! — деди Нармин елка қисиб.<br />Унинг шунчаки бу оҳангда гапириши етмагандек, яна кулиб қўйди.<br />Ичимдан нимадир портлади. У билан сўз талашиш бефойда. Ёки мен уни сўз билан эмас бошқачасига енга олишимни яхши биламан.<br />Майли, у ўша тилидан фойдалансин. </p> <p id="Rctq">— Нармин.<br />— Искандар, суратингизни чизишимни истайсизми?<br />— Йўқ, сени ўзимда ҳис этишни истайман, мана бу сурат ҳаммаси шунчаки баҳона! — Қўлидаги мўйқаламни олиб улоқтирдим.<br />— Мен сени истайман. — Юзидан тутиб у кўйи чўккаладим.<br />— Ҳаммаси аён, нақадар виждонсиз ва ҳудбин эканингизни исбот этмоқчисиз. Аммо мен сизга имкон бермайман. Энди мени ерга уролмайсиз. — Ўрнидан турди, бироқ энди қадам ташлайман деганда менга пешвоз чиқди.</p> <p id="H3w6">Қочишга ҳам, яна бир нима дейишга ҳам улгурмай, уни шиддат билан бўйнидан ушлаб ўзимга тортдим. Лабларига ўзимникидек даъво қилдим. Зумда лабларини тортқилаб ўпа бошладим. Унинг нафаси эса ичида қолди. Курашишга ҳаракат қилмоқчи бўлди, кўксимдан итариб силтанди, лекин мен таслим бўлиш ниятида эмасдим.<br />Буни ўзим ҳам истамагандим. Йўқ, истагандим. Жуда ҳам. Шунчалар узоқ истагандимки, бу пайт келишини кутиш азоб эди.<br />У қаттиқ нафас олди, лекин мен бўшашмадим. У эса аста-секин таслим бўла бошлади.<br />Менинг ютуғим.<br />Ва менинг ҳалокатим.<br />Ундан узилдим. У эса шу сониянинг ўзида мени ўзидан итариб лабларини артиб ташлади. <br />— Сиздан нафратланаман!</p> <p id="zmEP">Нармин...</p> <p id="RjL7">Етар! Бундан буёғига туйғуларини изҳор этмас экан, менга яқинлаша олмайди.<br />— Мени ким деб ўйлаяпсиз? Истаган пайтингиз ерга уриб, менга нисбатан ҳеч нарса ҳис этмаслигингизни айтасиз! Кейин эса қошингизга чақириб &quot;сени истайман&quot; дейсиз. Ақлдан озганмисиз? Мени ўйин қилолмайсиз. — Ҳудди мен унга эмас деворга гапираётгандек беписанд таббасум билан гапларимни жим тинглади.<br />— Сизга гапирганни фойдаси йўқ! <br />— Хўш, унда жавоб бер! — Такродан кетишимга қўймай билагимдан сиқиб кўкси узра ушлади. — Исфандиёр сени ўпдими? Ёки мени ўпгандек ўпдингми уни?<br />— Ишингиз бўлмасин!<br />— Икки тарафга ўйнамоқчимисан? Ҳам укамни қўйиб юбормайсан, ҳам мени бошимни айлантирасан.<br />— Хато! Мен ҳеч қачон сизни бошингизни айлантиришга уринмадим.<br />— Унда нега ўшанда ўпдинг? <br />— Шунчаки лабларингиз чиройли кўриниб кетди. Мен исталган йигитни ўпишим мумкин, биринчиси деб ҳам алдагандим.<br />— Ҳозир, алдаяпсан!<br />— Нима фарқи бор? Мени ўз ҳолимга қўйинг. Чарчадим бу яқинлик мени азоблаяпти. — Сўзларимга буткул тескари тарзда юзини мен томон яқинлаштириб кўзларини юмди. — Илтимос...<br />— Унда сен ҳам Исфандиёрдан узоқлаш! Уни тинч қўй.<br />— Иложим йўқ...<br />— Иложинг йўқми ёки истамайсанми? — Вазминлик билан бошини кўтариб кўзларимга ўйкир тикилди, ҳудди ҳозир &quot;ҳа&quot; десам мени парчалаб ташлайдигандек.<br />— Ҳар бир қиз уни севадиган инсонни истайди. Исфандиёр ҳам мени севади. Ундан кетишим ҳамда менга буткул бефарқ бўлган одамни буйруғи билан, ғирт аҳмоқлик бўлган бўларди.<br />— Майли, орзуларинг оламида яшаб тур, сени у оламдан қандай чиқариб олишни жуда яхши биламан. — Билагимдан қаттиқроқ сиқиб ўзига михлади-ю, силтаб қўйиб юборди.<br />— Қўлингдан келганини қил! — Сумкамни олиб эшик томон ошиқдим, кутилмаганда қаршимдаги эшик очилиб Исфандиёр кириб келди.</p> <p id="JvTM">Унга қараб кўзларим чақнаб кетди. Қизиқ, қачон келди экан? Жиддий нигоҳи ортида нимадир яширин.<br />— Нармин?! Ака? — Олдин менга сўнгра эса Искандарга ҳайрон нигоҳларини ташлаб деди. — Бу ерда нима қиляпсизлар?<br />— Исфандиёр... — Ҳали мийямда тўлиқ тўқиб улгурмаган ёлғонимни унга айтмоқчи бўлиб яқинлашдим.<br />— Нарминни мен чақиргандим, суратимни чизиб беришини истадим.<br />— Қизиқ, — Ёнимдан ўтиб ичкарига одимлади, негадир юрагим така-пука бўлиб кетди. — Сизга бундай нарсалар ёқмас эди-ку. <br />Искандар томонда жим-житлик романи ёзила бошлади. Бироқ нигоҳида доимгидек на қўрқув на ҳаяжон ва на бошқа нарса. Баъзан унга қараб ниманидир ҳис этиш жуда қийин бўлиб қолади.<br />— Менимча, акангиз мени қобилятимга шубҳа билан қараган кўринади. <br />— Сен эса исботлаб бермоқчи бўлдингми? — Эндигина бошланган сураътга кўз қири билан тикилиб сўроқлади. — Жуда яхши бошланиш! <br />— Ўзинг бу вақтда компанияда кезиб юрибсан, нечук?!<br />— Сизни кўриб кетай дегандим, лекин бу қарангки иккала қидирган одамимни ҳам бир жойдан топдим.<br />— Кулганча иккимизга ҳам навбатма-навбат кўз ташлади.<br />— Нармин ишини кейингиз сафар якунлаб қўяди, шундоқ ҳам кетмоқчи эди. Юр, тепага чиқайлик, сенга бир топшириғим бор!<br />— Ундай бўлса мен Нарминимни олиб қочсам, кейин эса сизни ёнингизга қайтаман. — Ёнимга келиб белимдан маҳкам қўлларини ўтказди. Искандар менга мен эса аламзада нигоҳларимни унга ташлаб туравердим. Буларнинг барчасига ўзи айбдор. Қаршисида кўраётган бу абгор манзарага ўзи сабаб. Аммо мени ҳам юрагим оғрияпти.</p> <p id="qEZb">Ўзим унчалик яхши ўйлаб кўрмай қийин йўлга чиқибман. Ҳалитдан доц. беролмаяпман, ҳалитдан бардошим қолмагандек.</p> <p id="N3US">13-боб тугади.</p> alinichka_2606:EssbsFR7b_2025-03-28T13:03:15.462Z2025-03-28T13:03:15.462Z

<img src="https://img3.teletype.in/files/ad/0c/ad0c6db9-aff5-4090-87d0-e89aa21f25e0.png">"O'zimni izlab safarga chiqdim. Natijada esa yo'ldan adashib butkul yo'qoldim,keyin bilsam aslida mavjud bo'lmagan ekanman. Shunchaki bir telba qizning ro'yolarida sayr qilibman..."

<figure id="vTIK"> <img src="https://img3.teletype.in/files/ad/0c/ad0c6db9-aff5-4090-87d0-e89aa21f25e0.png" /> </figure> <p id="GZRk">&quot;<em>O&#x27;zimni izlab safarga chiqdim. Natijada esa yo&#x27;ldan adashib butkul yo&#x27;qoldim,keyin bilsam aslida mavjud bo&#x27;lmagan ekanman. Shunchaki bir telba qizning ro&#x27;yolarida sayr qilibman</em>...&quot;</p> <p id="eeJ5"><strong>Men Sanam!</strong><br />Xonamda o&#x27;tirgancha eshitayotgan baqiriq ovozlari borgan sari miyyamga bolg&#x27;a bilan urgandek og&#x27;riq berardi. Kravat yonida yerga cho&#x27;kkalagancha quloqlarimni berkitardim. Ammo bu foyda bermasdi, baribir tashqarida bir-biridan qolishmay baland ovozda gap talashayotgan ikki odamning so&#x27;zlari boshimda aks sado berardi. Bu deyarli aqlimni taniganimdan buyon davom etib kelmoqda, oyim bilan dadam qandaydir bahonalar bilan urishib qolishadi va dadam oyimni uradi, huddi hozirgidek! Qarsillagan ovoz va oyimning jon holatdagi chinqirig&#x27;idan o&#x27;rnimdan sapchib turib xonamdan zalga chiqdim. Dadam oyimni yuziga musht tushardi. <br />— Urmang oyimni! Meni uring. Urgingiz kelyaptimi, meni uring! — Uni qo&#x27;liga osilib qayerdandir kelgan jasoratim va qati&#x27;yatim bilan unga qarata dedim.<br />— Qoch chetga! Bor xonanga kir. <br />— Qochmayman, nima qilsangiz qiling! Lekin oyimni urolmaysiz. Yetar ortiq chidolmayman, esimni taniganimdan buyon onamni arzimagan narsalar deb kaltaklaysiz... — Uning moviy katta-katta bo&#x27;lib ketgan ko&#x27;zlaridan cho&#x27;chib tursamda gapimda davom etaverdim. <br />— Senga qoch chetga dedim. — shunday degancha meni yerga irg&#x27;itib yubordi. <br />— Hali sen menga shunday gap qaytaradigan bo&#x27;ldingmi? Otangga bo&#x27;lgan hurmating shumi?<br />— Siz hurmatni bir pul qilib bo&#x27;lgansiz. Qanday qilib onamni uradigan odamni otam deb hurmat qilay?<br />— Yo&#x27;qol ko&#x27;zimdan! Kir xonanga. <br />— Kirmayman. Meni uring, siz shunday humoringizdan chiqasiz-ku! — Otamga oldinlari bunday gapirmaganman, lekin endi sabr kosam shunchalik to&#x27;ldi-ki yorildim. Bu tomonda esa oyim yeg&#x27;lab yuzini changallab turardi. Oyim asli kuchli ayol. Har tomonlama ko&#x27;p narsaga qodir biroq bilmadim nega shuncha vaqtdan beri uning kaltaklariga jim chidab keladilar, nega ajrashib ketmaydilar? <br />— Sen ham mana shu onanga o&#x27;xshab tiling o&#x27;n qarich bo&#x27;lsa, ering urib o&#x27;ldiradi.<br />— Sizni bu ishingizni hech narsa oqlamaydi, na onamning tili uzunligi va na boshqa! Er sizdek bo&#x27;lsa, men erga tegmay o&#x27;tganim bo&#x27;lsin! Hamma erkak zoti shunday bo&#x27;lsa MEN HECH QACHON TURMUSHGA CHIQMAYMAN! <br />— Shunaqami? — Yuzi g&#x27;alati qiyofaga o&#x27;zgarib ketdi. Qo&#x27;rqsamda g&#x27;azab bilan qarab turdim va yuzimga kuch bilan ketma ket zarbalarni kutib oldim. Yuzim har tomonga qayrilib qoldi, biroq hech narsa his etmasdim, muzlab qolgandim go&#x27;yo. Oyim uni qo&#x27;llariga yopishib ketdi. Biroq dadam deb atashga noloyiq men hatto uni qizi bo&#x27;lib tug&#x27;ilganimdan million marta jirkanadigan odam. Meni nazdimda u odam ham emas! Chunki odam, inson bunday ish qilmagan bo&#x27;lardi. Bilmadim qaysi ota o&#x27;z qiziga shunday narsani tilaydi? Seni ering urib o&#x27;ldiradi, umring kaltak tegida o&#x27;tadi deydi? O&#x27;sha kuni men hayotimda juda muhim qaror qildim.</p> <p id="JWGU">Bolaligimni barbod qilgan, meni otasiz qoldirib, xotiralarimni boshdan oyoq o&#x27;zining qo&#x27;rqoqligi va ojizligi bilan kirlatgan o&#x27;sha odamni hech qachon kechirmayman. Chunki o&#x27;ziga ishongan va kuchli erkak bunday yo&#x27;l tutmagan bo&#x27;lardi, bahtli qilish qo&#x27;lidan kelmasa hech qursa ketardi. Ammo u shuncha yil na unisini qildi va bunisini, ojiz va qo&#x27;rqoq bo&#x27;lgani uchun ham boshqalarga hukmini o&#x27;tkazib o&#x27;zini kuchlidek his etishni istagandi. O&#x27;sha kun meni uydan haydab soldi, sovuqda ko&#x27;chada sang&#x27;ib yurdim. Yeg&#x27;lar ekanman sovuq suyak-suyagimdan o&#x27;tib ketardi. Undan nafratlanaman, shu qadar yomon ko&#x27;ramanki, bu nafrat butun umrim uchun ham ko&#x27;plik qilsa kerak. Bazan shuncha yil o&#x27;zini yerga urdirgani uchun undan ham xafa bo&#x27;lib ketaman, biroq uni boshqa iloji yo&#x27;q edi. Har holda u ulg&#x27;aygan urf-odatlar shunday o&#x27;ylashga majbur qilardi. Zero tanlov doimo bo&#x27;ladi, shunchaki biz uni qilishga jura&#x27;timiz yetishi kerak.</p> <p id="ezwd">5 yildan so&#x27;ng...</p> <p id="1XBO">Ko&#x27;zlarimni shinam yotoqning bir chekkasida ochdim. Naqadar o&#x27;rtada yotishga urinmay bo&#x27;lmasdi, ertalab tursam baribir chekkaga tushib qolgan bo&#x27;lardim. O&#x27;rnimdan turib qo&#x27;llarimni tepaga cho&#x27;zib esnaganimdan so&#x27;ng, derazani ochib bahorning iliq havosidan o&#x27;pkamni to&#x27;ldirib nafas oldim.</p> <p id="Z9N9">O&#x27;sha kundan buyon besh yil o&#x27;tibdi-ya, vaqt hech kimni va hech narsani ayamayapti. O&#x27;sha voqeadan so&#x27;ng ota onam vanihoyat ajrashishdi. Shuncha yil berilmagan qaror o&#x27;sha kun berildi. Men hursand edim, oyimning bu qaroridan, odatda farzandlar ota-onasi ajrashsa xafa bo&#x27;lishi kerak emasmi? Yo&#x27;q, men hech ranjimadim. <br />— Oyijonn! <br />Oldingidan ancha kichik ammo huzurli uyimizning yo&#x27;laklari bo&#x27;ylab oshxona tomon borar ekanman, oyimni chaqirib ketardim. <br />— Sanam?! Uyg&#x27;ondingmi, qizim? Endi borib seni turg&#x27;izib kelmoqchi edim.<br />— Turdim, hatto uyg&#x27;otgichim chalmasidan ko&#x27;zlarim ochilib ketdi. Vauv, bu qanday hid? Nimalar pishiryapsiz?<br />— Tort qo&#x27;lingni! — Qozonga qo&#x27;limni tiqqan edim hamki, oyim qo&#x27;limni tortib oldi.<br />— Kim aytadi-ya bu qizni, 25 ga chiqqan deb haliyam 5 yosh qizaloqdan farqing yo&#x27;q!<br />— Yosh ko&#x27;rinsam ayb mendami,tovba-tovba!<br />— Ko&#x27;p gapirmay, qo&#x27;l yuzingni yuvib chiq! Men ukangni uyg&#x27;otaman.</p> <p id="jQRz">— Ha, erkatoyingizni uyg&#x27;oting. <br />Ukam - Habib, mendan to&#x27;rt yoshgina kichik va avgust kelsa 21 yoshini qarshilaydi. Men esa oyim 25 ga chiqding degan bolsa ham bunga hali ikki uch oy vaqt bor. <br />— Turey, kap-katta yigitsan, haliyam o&#x27;zing turolmasang, o&#x27;qishinga kech qolasan. — Yuvinib chiqib qarasam hali ham uhlab yotgan Habibni ko&#x27;rib baqirdim. Har kuni shu ahvol, hech qachon vaqtida uyg&#x27;onib o&#x27;qishga ketmagan, doimo nechchidir daqiqalar qolganda shoshilib ketadi. <br />Men ham oyim bilan nonushta qilganimdan so&#x27;ng apil-tapil kiyinib ishimga ravona bo&#x27;ldim. Biroz yurib metroga tushdim. Eshiklar yopiladi va men hayollarim qafasida yana yolg&#x27;iz qolaman. O&#x27;zim ham bilmayman buncha nima haqida o&#x27;ylayman? Otam haqida o&#x27;ylasam negadir hali-hamon yeg&#x27;lagim keladi. Yuragim og&#x27;riydi. U shunday bir chuqur yara qoldirganki na yo&#x27;qligi davolay oladi va na borligi. Undan nafratlanaman bizni shu ahvolga solib o&#x27;zi qayerdadir bahtli yashayotganini o&#x27;ylasam battar g&#x27;azabim toshadi. Asosiy janjallar oldinlari qarindoshlarimizu otamni birinchi turmushi sabab chiqgan bo&#x27;lsa keyin ukamning ko&#x27;cha bolasi bo&#x27;lib qolgani va tarbiyasi sabab bo&#x27;lardi. Deyarli har kuni Habibni biron aybini topib urishardi. Hatto bir marta mashinasini urib qo&#x27;ygani uchun rosa urgandi. Lekin yosh bolaga mashina bergan o&#x27;zi edi. Bazan dadam ukamni yomon ko&#x27;rsa kerak deb o&#x27;ylardim, bilsam u o&#x27;zini va qadriyatlarini shu qadar sevganidan hayotida boshqalarga bo&#x27;lgan muhabbatga joy yo&#x27;q ekan.</p> <p id="RxHo">Shu hayollar bilan bekatindan o&#x27;tib ketay dedim o&#x27;ziyam sakrab turib chiqdim. Ozgina yurib men ishlaydigan &quot;Toshkent Golden Valley&quot; nomli katta mehmonxonaga kelib oldim. Bu shahardagi eng nufuzli va uzoq yillik mehmonxonalardan bir hisoblanadi.Kiraverishdagi ikki yildan buyon tanish bo&#x27;lib qolgan qoravul amaki bilan salomlashib ichkariga to&#x27;g&#x27;ri hodimlar kiyinish xonasiga bordim. Men bu yerda mehmonlar bilan ishlash bo&#x27;limi boshlig&#x27;i lavozimida ishlayman,lekin boshida shunchaki oddiy yordamchi tarjimon bo&#x27;lib ishga kirgandim. <br />— Sanam opa yaxshimisiz? <br />— Kiyinish xonasida Nodira gap qotdi. <br />— Yaxshi go&#x27;zalim o&#x27;zingdan so&#x27;rasak?<br />— Eshitdingizmi vip qavatdagi bi mijoz shikoyat qilibdi.<br />— Yana meni boshimga balomi? Nimadan shikoyat qilibdi? <br />— Aniq bilmayman-u ertalabdan muhim nimasidir yo&#x27;qolib qolgan emish.<br />— Ishqilib topilsinda!<br />Faqatgina yo&#x27;l bo&#x27;yi yozishga ruxsat berilgan sochimni butkul uig&#x27;ib tashlab, tizzamsan pastda turadigan klassik yubka va ustimga kastumimni kiydim.</p> <p id="VFFR">Receptionda bu vip mijoz haqida biroz malumotga ega bo&#x27;lgach, xona egasi Shahriyor, familyasi sirli qoldirilganini bildim. Bizda bunday narsa kamdan-kam yuz beradi. Ropparosa 8 qavatdan iborat binoning eng so&#x27;ngi qavatiga lift orqali chiqdim. Aslida yonimda yordamchim bo&#x27;lishi kerak edi, lekin u ham aksiga olib bugun kechikyapti, mayli hozir uning nimasi yo&#x27;qolganini bir aniqlashtiraylikchi, balki allaqachon topgandir ham. Liftdan chiqib yo&#x27;lak bo&#x27;ylab to&#x27;g&#x27;ri 808-xona tomon bordim, qarasam eshik lang ochiq yotibdi. O&#x27;ylab o&#x27;tirmasdan hovliqib ichkariga kirdim. Zalda ham tartibsiz bo&#x27;lib yotgan yotoqxonada ham kimsa yo&#x27;q edi. Kiyimlar har yerda yotganidan anglash mumkinki, u tunni kim bilandir o&#x27;tkazgan biroq o&#x27;sha qiz tongda ketgan, yigitning kiyimlari esa hamon sochilib yotibdi. Bu vip bo&#x27;limda men duch kelgan birinchi holat emas aslida. Bu bo&#x27;limni tanlaydigan yosh yigitlarning 90 fozi tunni yolg&#x27;iz o&#x27;tkazmaydi.</p> <p id="N5q8">— Sen kimsan va bu yerda nima qilyapsan? — Ortimdan kelgan ovozdan sapchib qayrildim va qarshimda oppoq hotel halatida sochlari suv holatda turgan bo&#x27;ylari uzun ko&#x27;rkam yigitga duch keldim.<br />— Men....men mehmonxona hodimiman! — Umuman bu kiyimimdan ko&#x27;rinib turgan narsaku. Yana u menga boshdan oyoq yeb qo&#x27;ygudek qarayotgan bir paytda buni payqamaslik ilojsiz.<br />— Mehmonxona xodimlari shunchalik bemalol har kimning xonasiga bostirib kiraveradimi?<br />— Yo&#x27;q albatta. Eshigingiz ochiq bo&#x27;lgani uchun biron narsa bo&#x27;ldimi deb...<br />— Yana nima bo&#x27;lsin? Qimmatbaho soatim yo&#x27;qolib qoldi.<br />— Ha, men ham aynan shuning uchun kelgandim. Men Vip mehmonlar bilam ishlash bo&#x27;limi boshlig&#x27;iman.<br />— Sanam?! Shundaymi? — Qo&#x27;pollik bilan hatto so&#x27;ramasdan ko&#x27;ksimdagi ismim yozilgan yorliqni ushlab dedi.<br />— Sen bilan oldin uchrashmaganmizmi? — yuzini burishtirib so&#x27;radi. Nahotki men shunday noodatiy gavdali va noyob yuzli va o&#x27;ta qo&#x27;pol bunday yigitni unita olsam. Umuman bunday tiplarni esdan chiqarish qiyin.<br />— Juda eski usul emasmi? — Nega unday dedim-a? Lekin gapirish ohangidan va ko&#x27;z qarashlaridan menga suykalmoqchi bo&#x27;layotgani ayon edi. <br />— Meni qandaydir usullardan foydalanadi deb o&#x27;yladingmi? — yengil jilmaydi, — Chindan lablaring menga tanish! <br />Nima balo, bu ahmoq soatiga qo&#x27;shib miyyasini ham yo&#x27;qotib qo&#x27;yganmi?<br />— Manzilda adashdingiz, men siz o&#x27;ylagan qizlardan emasman. Agar soatingizni aynan qayerda yo&#x27;qotganingizni aytsangiz, sizga yordam beramiz. — Undan uzoqlashib hotirjam jilmaydim, lekin mehmonxona tashqarisida bo&#x27;lganimizda mendan yaxshigina tepki yegan bo&#x27;lardi bu yigitcha.</p> <p id="iwcl">— Nahotki? — Nigohlarini takrordan tepadan pastga yuritdi. — Balki yotoq ostidan izlab ko&#x27;rarsiz.</p> <p id="nWn9">Buni ataylab aytgani ayyorona porlayotgan tabassumidan shundoqqina bilinib turardi. Chunki meni bunday baland tuflida va tor yubkada egilishimni ko&#x27;rmoqchi. Men bunaqasiga oldin duch kelmaganman, u o&#x27;zini kim deb o&#x27;ylayapti?<br />— Albatta. — Sohta kulgancha borib tizzalab kravat ostiga bazo&#x27;r qaradim, u yerda qandaydir qizil ichki kiyimdan boshqa hech narsa yo&#x27;q edi.<br />— Bu yerda yo&#x27;q.<br />— Mehmonxonaning xizmat darajasi shunchalik tushib ketganmi? Bunday e’tiborsizlikni kutmagandim!— Tepamga kelib sovuq ohangda sochini sochiqqa artdi.<br />— Janob, biz bu yerda hech qachon mehmonlar buyumlarini yo‘qotmaymiz. Balki boshqa joyga qo‘yib qo‘ygandirsiz?<br />— O&#x27;rnimdan turib unga to&#x27;g&#x27;rima to&#x27;g&#x27;ri kelar ekanman yana kulib dedim.<br />— Siz meni masxara qilyapsizmi? Men qayerga qo‘yganimni yaxshi bilaman. Yo‘qolganini ko‘rganimda darhol xabar berdim!<br /> — Chuqur nafas olib chiqarib o&#x27;zimni bosishga urindim.<br />— Xo‘p, janob. Men shaxsiy javobgarlikni o‘z zimmamga olaman. Iltimos, menga imkon bering, men buni tekshiraman.<br />— Shundoq ham bunga butkul siz javobgarsiz!<br />Janob manman menga shubhali nigoh bilan qarab turaverdi. Shundan keyin pastga tushib mehmonxona xavfsizlik xizmatini chaqirib, xodimlardan yordam so‘radim. Eshik nega ochiq qolganiga ham bizning beparvo hodim sabab ekan, mijoz uni shoshirgani uchun yopishni unitibdi. Xonani yaxshilab tekshirishdi va nihoyat, zal burchagidagi stul ostidan uning tilla soati chiqib qoldi<br />Ataylab unga soatinj o&#x27;zim berishni istab u turgan yotoqxonaga bordim. Kirishim bilan nayzadek keskir nigohlarini menga tikdi. Hayriyate kiyinib olibdi.<br />— Mana, janob. Endi mehmonxona xodimlariga asossiz tuhmat qilmaganingizga ishonchim komil.</p> <p id="5pJy">Noqulay vaziyatga tushib qolganiga qaramasdan, mag‘rurligini saqlab qolishga harakat qilardi.<br />— Demak, seni ayblashga shoshilmasligim kerak ekan-a?<br />— To&#x27;g&#x27;ri topdingiz! — kulimsirab javob berdim.</p> <figure id="Veol"> <img src="https://img3.teletype.in/files/ab/9a/ab9a25be-f019-4184-8473-ab7fa9139be7.png" /> </figure> <p id="CNgJ">/Finish_post</p> alinichka_2606:zp0PmZNW_B2025-03-07T07:38:30.440Z2025-03-07T07:38:30.440Z

Юрагимни қандай тўкилиб кетаётганини ҳар олган нафасимгача аниқ ҳис қилиб турдим. Демак, кечаги тун мени эмас ўша қизни ўпибди-да менга эмас ўша қизга туйғуларини ошкор қилибди-да. Бекорларни бештасини айтибди. У шунчаки бу сафсаталари билан ўзини алдаяпти, зотан мен буларни емадим. Менга булари тасир қилмади, лекин қараб турсин мен унга қандай тан олдираман ҳиссиётларини, қандай ҳис эттираман ўз севгисини ўзига.— Мени яхшилаб эшит, Искандар Аманов, қасам ичиб айтаманки, мана шу айтган гапларинг учун пушаймон қилдираман сени!— Қандай қилар экансан буни ажабо?! Қандай мени афсуслантирасан? Ҳеч бўлмаса озгина споилер бер! — Устимдан кулгандек жилмайиб мендан қўлларини узди, лекин кўзларидан ғазабланганини пайқамаслик иложсиз.— Бас...

<p id="lvK1"><code>Юрагимни қандай тўкилиб кетаётганини ҳар олган нафасимгача аниқ ҳис қилиб турдим. Демак, кечаги тун мени эмас ўша қизни ўпибди-да менга эмас ўша қизга туйғуларини ошкор қилибди-да. Бекорларни бештасини айтибди. У шунчаки бу сафсаталари билан ўзини алдаяпти, зотан мен буларни емадим. Менга булари тасир қилмади, лекин қараб турсин мен унга қандай тан олдираман ҳиссиётларини, қандай ҳис эттираман ўз севгисини ўзига.— Мени яхшилаб эшит, Искандар Аманов, қасам ичиб айтаманки, мана шу айтган гапларинг учун пушаймон қилдираман сени!— Қандай қилар экансан буни ажабо?! Қандай мени афсуслантирасан? Ҳеч бўлмаса озгина споилер бер! — Устимдан кулгандек жилмайиб мендан қўлларини узди, лекин кўзларидан ғазабланганини пайқамаслик иложсиз.— Бас қилишимни ёлвориб сўрайсан. — Бурнини тагига бориб ишонч билан дедим. — Тушларингда ҳам кўрмайсан буни. — Қошларини кўтариб бурнимизни тегиб кетадигандек яқинлашди. — Мободо кўргудек бўлсанг ҳам, сени шундай уйғотаманки, бошқа туш кўрмайдиган бўласан!— Жуда кулгули. — Соҳта кулиб нигоҳларимни олиб қочдим. — Бу дўқ-пўпсаларингиз энди менга таъсир қилади деб ўйлайсизми? Ёнимдан ҳам ўтмаяпти. Энди мени қўрқитолмайсан!— Нармин, чегарадан ошяпсан.— Ўртамизда энди чегара борлигига аминмисиз? Барча чегараларни ўша кучли ва оташли бўса олиб ташлади. Бундай эътироф этаётганимга қараманг, сиз каби энди мен учун ҳам у нарсанинг бир чақалик аҳамияти йўқ! Биринчиси бўлдингиз, аммо асло оҳиргиси эмас.— Биринчиси бўлганимга ишонмайман. Фирибгар қиз учун жуда шубҳали нарса. Бунга ўзинг ишонасанми? — Аламли кулганча бориб стаканга сув қуйиб ичиб юборди. Бечора гапларимдан асаби бузилиб кетяпти, лекин ҳеч қачон тан олмайди.— Нима фарқи бор? Мен сизни ўпдим, сиз эса шунчаки жавоб қайтардингиз гарчи мажбур бўлмасагизда.— Нармин, йўқол кўзимдан! — Кетаман,— жилмайиб ёнига бориб қўлидаги стаканни олиб ичидаги сувни ҳўпладим. — Бу Аҳмоқ Нармин фақат ҳаёлларингизда қолади, Лекин қайтганимда умуман бошқа Нарминга пешвоз чиқасиз. — Стаканни ерга зарб билан отиб юбордим, парча-парча бўлиб кетди. Ўзим эса унинг бўзариб кетган юзига сўнги бор нафрат билан қараб эшик томон яшин тезлигида ошиқдим.</code></p> <p id="lqbM"><code>Компаниянг ҳам одамларинг ҳам бошингдан қолсин! Йўл бўйи уни қарғаб ташқарига чиқдим ва мени тўҳтатмоқчи бўлган ҳайдовчи йигитни ҳам бир силтаб ташлаб бақириб бердим.— Нима қиляпсан? Тегма менга! Қўлингни синдираман.— У бир зум қулоғидаги миттигина қулоқчинини овозини эшитди ва мендан қўлларини олди. Назаримда бошлиғидан рухсат тегди. Искандар Аманов сен кутиб тур, ҳаётингни қандай ағдар-тўнтарини чиқараман. Ҳали мени назаринга илмадингми? Ғазабимга шу қадар қарам бўлганимдан Ироданикига қандай келиб қолганимни ҳатто сезмай қолибман.— Сен нима қилдинг?! — Гапларимдан кейин оғзи ланг очилиб қолган Ирода ҳайрат ичида деди. — Сен Искандар Амановни ўпдингми? Севгилингни акасини!— Уфф, сен ҳам севгилинг деб асабимга ўйнама! — Ўрнимдан туриб кетдим. — У билан нега севгили ўйинини ўйнашга рози бўлганимни ҳеч ким билмаса ҳам сен жуда яхши биласан.— Тўҳта-тўҳта, акасини икки йил олдин биринчи марта кўрганман дедингми?— Икки йил олдин, ўшанда ойимдан ранжиб дугонамни уйига кетиб қолгандим. Баҳор оқшомидаги сайр эса менга мафиа сардорини яродор ҳолда дуч келтирди. Тушунмаяпман, нега шунча пайт буни у эканини пайқамадим? — Асабий юзимни ёпиб, қаттиқ артиб ташладим. — Ишонасанми, ҳатто ҳаёлимни бир чеккасига ҳам келмади?! Токи ўша кечадаги зиёфатгача...Ирода, мен ҳеч қачон ҳеч кимни ўпиб кўрмаганман, мени ҳам ҳеч қачон ўпишмаган.— Қара-я, мени ўпишган! Сени мийянга бу нарса қаердан келди?— Ўзим ҳам билмайман, — бир нуқтага тикилдим, ҳаёлларимни бошдан оёқ ўша оташ қоплаб олди,хотираси ҳам камида шу қадар ҳаяжонга сола олади. — Билганим бу мийямга келмади, ич-ичимдан шуни истадим, у ҳам истаётган эди. Буни ҳис этдим.— У сени жодулаб олдими? Нармин ҳеч ўзига ўхшамаяпти.— Бу севги менимча! Мен унга ошиқ бўлганман, лекин энди буни ошкор қилолмайман. Уни ўрнига эса укасига янада яқинлашаман ва рўлимни ажойиб тарзда ижро этаман.— Ақлдан озганмисан? Акасини севиб укаси билан бирга бўласан?!— Айнан шундай қиламан. — Бош чайқаб уни тасдиқладим. — Ўзи шундай қилишга мажбур қилди.</code></p> <p id="ti1e"><code>Искандар номидан...Яна хатога йўл қўйдинг Искандар! Унга яқинлашмайман дединг, сўзларинг барчасини тасдиқлаб турар экан, такрордан назоратни йўқотиб лабларига лабларингни босдинг. Чунки &quot;у илки эди&quot; деганида юрагим ҳапқириб кетди, бу юрак ҳеч қачон бу қадар тез урмаган, ҳатто энг хавфли вазиятларда ҳам. Бироқ айнан уни биринчиси бўлиш бошқача лаззат бахш этарди. Ҳозир ҳам мен ундан жимгина кўзимдан ғойиб бўлишини кутар эканман, у нималар демади-ю қилмади. Бир пайт телефоним жиринглай бошлади.— Нарминни уйга олиб бормоқчимисан? — Уни ҳайдовчиси эканини пайқаб кўтаришим билан сўрадим.— Жаноб, Нармин ҳоним кетмаслигини айтяптилар. — Шундайми? Уни қўйиб юборинг ортидан кузат!— Хўп бўлади.</code></p> <p id="KNhV"><code>Қаерга бормоқчи экансан қайсар қиз?! Хонани тозалашларини айтиб пастга тушдим ва бошлаган ишимни давом эттириш учун равона бўлдим. Нарминни эса дугонасиникига борганини эшитиб кўнглим бироз ҳотиржам тортди. Кечқурун уйга боришга қарор қилдим, бироқ Нарминни кузатаётган одамим қўнғироқ қилиб улар кийиниб қаергадир кетишганини айтди. Катта тезлигида кескин йўналишни у айтган томонга ўзгартирдим. Машина экранида дарҳол манзил номи чиқди, қандайдир клуб номига ўхшаб кетар экан. Кечанинг бу вақти клубда нима бор? Бу қандай жойлигини ҳисобга олмай турсак ҳам, бу унинг ҳаёти учун хавфли, ким билади клубда одам оғирлаш ҳам ўлдириб кетиш ҳам жуда осон. Яхшиси уни уйга қайтараман, айтган гапларига ҳам жавоб бериши даркор.</code></p> <p id="W4oI"><code>Бу жойга келишим билан ташқари қисмидан дарров танидим. Умуман мен ташриф буюрмаган бундай жойлар Тошкентда мавжуд эмас. Бироқ бизда ташрифлар кўнгилхушлик учун эмас кўпроқ иш юзасидан бўлади. Мен буюрганимдек Азиз ҳам ёнимга етиб келди. Иккаламиз бирга ичкарига кирдик, ва мен ўзимга керакли одамни узоқ излаб ўтиришимга ҳожат қолмади, ҳатто ортиғи билан топдим. Нармин ёнида эса Исфандиёр иккаласи кулишиб туришибди, мен ҳеч қачон Нарминни Исафндиёрга бу қадар яқин турганини кўрмаганман. Исфандиёр яқинлашмоқчи бўлса ҳам доимо ўзини олиб қочарди, ҳозир эса уни кўксига қўлини қўйиб олганича кулмоқда. Шу он унинг табассум билан порлаётган кўзлари менга тушди ва майин табассум айёрона нигоҳлар билан аралашиб кетди. Эрталабки гаплардан кейин, Исфандиёрдан уни ўзи воз кечиб кетади, энди уни юзига қарашга бети чидамайди деб ўйлагандим. Бироқ у мени ўйлаганларимни буткул тескарисини бажараётган кўринади. Тўғри унга минг миллион марталаб укамни севгилиси эканини такрорладим, аммо уни ўпганимдан сўнг бу мен учун ҳам бир сафсата бўлиб қолганди. Наҳотки у жиддий-жиддий менга ўз укам билан ўйин қилмоқчи? Беиҳтиёр қўлларим мушт бўлиб тугилди. Тўғри унга қараб юрдим.— Ака?! — ёнига борганиндан сўнгина менга кўзи тушган Исфандиёр ҳайрон сўради. — Бу ерда нима қиляпсиз? У билан қўл ташлаб қучоқлашиб кўришдик, бироқ қаҳирли нигоҳларим Нарминда, ундаги ҳотиржамлик мени тамом қиляпти.— Иш бўйича учрашув бор эди. Ўзингиз?— Нармин уйда зерикиб кетибди, шунга уни бир айлантирай дедим.— Ҳа, унга мос жой танлабсан. Бундай жойларга иш юзасидан кўп келса керак. Айтмоқчиман-ки Нарминга ёқади. — Кулимсираб бомбани ташлаб ўртадан чиқдим. Ғазаби қайнаши аниқ, чунки унга эски ишини эслатиб қўйдим. Ишқилиб бу гапим учун Исфандиёрга ҳам изоҳ беришга мажбур бўлмай.Бар ёнига бориб вицкий олиб Нарминнинг боягидан фарқли ўлароқ энди бўзариб кетган юзига тикилдим. Менга қараб турди-ю, Исфандиёрни қулоғига нимадир деб тепа қаватга чиқиб кетди. — Азиз, атрофга кўз қулоқ бўлиб тур! — Уни қулоғига шундай деб тепага кўтарилаётган Нарминдан кўз узмай стакандаги сўнги қултимни ҳўпладим ва қўйиб столдан узоқлашдим.</code></p> <p id="e8n6"><code>Ўртадаги зинадан тепага чиқа олмас эдим, шунинг учун орқа тарафдан кўтарилишга қарор қилдим. Тепага чиқишим билан мовий рангда ёритилган йўлак ва кулгу овозлари яққол эшитилаётган ҳоли хоналарга дуч келдим. Ниҳоят мен излаган одам ҳам оҳирдаги хоналарнинг биридан чиқди, калта либосини пастга тушириб менга кўзи тушдию жойида қотди. Аммо юзида ҳайрат ҳосил эмас, аҳир ортидан келишимни балодек билиб турарди. Уч сония нигоҳлар бир-бирига нафратини изҳор этди, сўнгра эса иккимиз ҳам бараварига тўғримизга қарата юрдик. У қилар ишни қилиб жим ёнимдан ўтиб кетмоқчи бўлди лекин билагидан тортиб деворга ёпиштириб қўйдим. Ақлли қиз...бекорга типирчиламасдан шаҳло кўзларини менга тикиб тураверди.— Уялмайсизми, Искандар Аманов, аҳир укангизни севгилисиман. — жилмайиб майин қўлини бўйнимда юргизди. Энди бу гапни айтиш навбати унга ўтдими? Яқинда чинакамига ақлдан озаман. — Сенга ҳақиқий уялиш қандай бўлишини кўрсатиб қўяман. — Елкасидан маҳкам сиқиб, қўлини ўзимдан силтаб олдим ва деворга важоҳат билан маҳкамладим.— Бечора ва ерга урилган Нармин бўлиб укангиздан айрилишим керак эди, шуни кутгандингиз-а? — Сени ўта кетган телбалигинг ҳаёлимдан кўтарилибди, аммо энди мақсадимни очиқчасига тушунган экансан, сени укам билан қолдирмаслигимни англагандирсан.— Мен эса у билан қолишни истайман. — Қачондир бу қиз иккимиздан биримизни ўлдиради.— Нармин, — Қулоқлари остида исмини пичирлаб айтдим, доимги ифор димоғимда айланди. — Сен барча чегараларимни кесиб эмас, бузиб ўтяпсан.— Бу менга чексиз завқ бағишлаяпти. — У гапини тугатмасидан белидан чангаллаб бу кийимда қўлларни сайр қилдириш анча осон бўлгани учун унга бошдан оёқ тикилиб белини тепадан пастга яна ҳам маҳкамроқ ғижимладим.— Қизиқ, у сени асли ким эканингдан ҳабар топса ҳам ёнинга қолармикан? — Ҳақиқатни айтиш билан таҳдид қилмоқчимисиз? Истасангиз айтинг бошқасини топиш мендек қиз учун муаммо эмас. — Қўлим устига қўлини қўйиб ўзидан ажратмоқчи бўлди аммо кучи етмади.— Юзингни бежаб қўяман Нармин,— Қошларимни кўтариб уни баттар ўзимга ёпиштирдим. — кейин ҳеч ким сенга қайрилиб қарамайди.</code></p> <p id="HPLS"><code>— Буни қандай қилишингиз мийямда айланиб ҳаяжонланиб кетдим. — Такрордан кенг кулиб юборди. У буларни ўйин санаб хато қиляпти, айни дамда вазият нақадар жиддий эканини мен унга англатолмаяпман чамамда.— Сен нимага эришмоқчисан, бу қилиқларинг билан?— Сиз нимага бўлса мен ҳам айнан ана шунга бундан буёғига мақсадларимиз умумий! — Мени йўқ қилмоқчимисан? Ёки мен сени рашк қилади деб ўйлаяпсанми? — Кулганча дедим, бироқ ўзимни аллақачонлар ўзим рад этиб турардим.— Рашкдан ўлётганингизни тан олинг яхшиси! — Ёқамдан ушлаб нафасини бўйнимда юритди-ю мен кутган ишни қилмади, лабларини босмади. — Шунчаки, атрофда ўралашишинг асабимга ўйнаяпти.— Унда ижозатингиз билан нарироқда ўралашаман. Аҳир ортимдан клубгача келган ўзингиз! Ҳар бир қадамимни ортимдан одам қўйиб кузата туриб ҳам қандай рашк қилмаётганингизни айта оласиз?— инсон ўзига тегишли бўлган нарсани қизғонади, зотан сен меники эмассан! Гарчи сен мени ҳудди меникидек ҳис этиб азобланаверсангда. — Белини силаб танаси бўйлаб тепага чиқиб яна паст овозда гапириб кесатдим.— Бироқ, ўзганики бўлишимга ҳам йўл қўймайсиз! — Нармин, яхшиликча Исфандиёр билан орани оч, эвазига пул хавфсиз жой истаганингни оласан.— Нега ундай қилишим керак экан? Аҳир унга турмушга чиқсам шундоқ ҳам ҳаммасига эга бўламан.— Оёғингга отган ўқимни бу сафар бошинга жойлайман. Икки дунёда ҳам бунга йўл қўймайман.— Бошимга эмас юрагимга жойланг! — Белидаги қўлимни олиб кўксига қўйди. — Муаммо эмас!— Ҳатто ҳозир бажаринг буни.— Ҳали вақтинг бор. Тўғри йўлга қайтишинг мумкин. Сенга имкон беряпман.— Ундан фойдаланмайман! — Шундай деди-ю қўлларим пастга тушганига кўра туфлисини тақиллатиб кета бошлади.— Нимадир қилишим зарур. Уни ўзини ўзи йўқ қилишига жим қараб туролмайман. Олўв билан ўйнашяпти. Буёғига у шундай давом этса мен ўзимга жавоб беролмайман. Ёқамни тўғирлаб мен ҳам келган жойимдан пастга қайтдим.</code></p> <p id="MyEQ"><code>Нармин...Пастга тушсам бизникилар Искандардан ташқари Исфандиёр, Ирода, Искандарни ўнг қўли Азиз битта столга жойлашибди.— Нармин жонгинам, ёнимга ўтир! — Энди рад этмоқчи эдим ҳамки нарироқда Искандарни совуқ юзини кўриб режам эсимга тушди. Аҳир мен аввалги Нармин эмасман. Бориб уни ёнига ўтирдим.— Ака, келинг ўтиринг! Учрашувингиз бошлангунига қадар бир ўтирайлик. — Менимча учрашув бекор қилинади. Умуман энди улар билан ҳеч қандай шартнома болмайди.— ҳа, ака кечикканларни ўлгудек ёқтирмайсиз!— Жуда! — Менга қараб деди. Мен ҳам унга ҳиссизларча безбетларча тикилиб турибман, бироқ қарашлари ичимни ёндираётганини тан олмасдан иложим йўқ.Шу пайт йигитлар сирли суҳбатга киришар экан, Ирода мени турткилаб қулоғимга деди.— Бу йигит ким бўлди? — Ким? — Кимни кўрсатяпти деб қарасам, Азизни экан.— Азизни айтяпсанми?— Исми Азизми?— Ҳа, Искандарни ўнг қўли, менга ишон ўзидан баттар совуқ ва муомиласи йўқ. Мен уни роботга ўхшатаман, маслаҳатим ёнидан ҳам ўтма. Ёрдамчини ҳам топиб танлаган ўзига ўхшайдиганидан.— Яхшида, эркак киши жиддий бўлиши керак. Менга шундоқ ҳам бир гапириб икки куладиган йигитлар ёқмайди.— Эйй, ўзинг биласан, энди сен билан ҳам ўралашолмайман. Бошимда иккита катта дард бор экан.</code></p> <p id="dR55"><code>Давоми </code></p> <p id="W6V6"><code> — Ака, ўзи ким билан учрашув белгиланган эди? — Исфандиёр қизиқиб савол бераркан қўллари менинг сочларимни ўйнаб ўтирарди. Искандар эса ундан кўзларини узмасди. Бу менга завқ бағишлаётган эди. Айнан у мени рашк қилиши ёқиб борарди. — Ҳаким билан, молларни қандай элчихонага етказишни гаплашишим керак. Камида бир кунда моллар чегарага келтирилади. Қолганидан хабаринг бор. — Искандарнинг гапларидан ҳаёлларим тарқалди, қандай моллар ҳақида гапирди? — Исфандиёр, сир бўлмаса қандай моллар? — Тақиқланган моллар гўзалим, сен улар ҳақида ўйлама, улар сенинг ишинг эмас. — Олдимга тушган сочимни қулоғим ортига ўтириб қўйди. Ҳис қилиб тутибман Искандар сонияга бўлса ҳам мен ва Исфандиёрдан кўзини узмаяпти. — Яъни? Қора дорими? — Ғалати тарзда кулдим. Бу ҳайрат ва бироз қўрқувни ҳам англатар эди. — Кинолардагидек, инсоб ҳидласа антиқа ҳаракатлар қилади, вақтида қабул қилмаса ўзини жиннидек тутади. Шундайми? — Ҳақиқатни айтадиган бўлсам, бу менинг &quot;қора орзулар&quot; рўйхатимдан жоучадий олган эди. Яъни қора дори қабул қилиш ёки ҳидлаб кўриш. Тўғри бу аҳмоқона, аммо бу қора истак. Албатта фақат бир марта. — Ҳа, худди шундай энди жим. — Мен ҳам бир марта ҳидлаб кўрсам бўладими? Мен жудаям қизиқаман. — Нима? — Искандар ҳам, Исфандиёр ҳам тенг бақиришди. — Эсинг жойидами Нармин, улар умуман ишланмаган моллар агар ундан оз миқдорда ҳидласанг ҳам қора дорига ружу қўйишинг мумкин. Биз энг кучли опиоидлардан олиб келтирамиз. Битта тури бор сен битта ҳидлаб кўрсам бўлди дединг, ўша биттаси &quot;Скополамин&quot; деб айтилади, бизни тилда &quot;шайтон нафаси&quot; бу қора дорининг энг ноёб ва кучли тури ҳисобланади ва битта хидлаб худди зомбига айланасан. Қаршингдаги бирор нарса қил деса қиласан. Бу жуда ноёб тури. Биз уни Колумбиянинг кичик штатида жойлашган лабораториядан олдирамиз. Уни истеъмол қилгандан кейин сени истаган ҳолларига солишади ва кейин хотиранг ўчиб кетади. Яъни сен уларни қилмадим деб миллион марта айтсанг ҳам фойдасиз чунки сен дори таъсирида онгсиз мавжудотга айланасан. Ана шунақа Нармин ҳоним, буни қора истакларинг рўйхатидан олиб ташлашингни маслаҳат бераман. — Искандар менга еб қўйгудек қараб гапини якунлади. Мана сенга олам Нармин, сен ўзингнинг кичик дунёйингда яшайвер...</code></p> <p id="v2UU"><code>Давоми </code></p> <p id="EiSt"><code> Тун яримлаб қолди. Негадир кўнглим беҳузур бўлишни бошлаганди. Бошим ҳам оғирётганди. Аммо бу ҳақида ҳеч кимга индамадим. — Исфандиёр, уйга кетайлик, чарчадим. — Унга яқин келиб гапирдим у эса мени елкамдан қучиб розилигини билдириб Искандарнинг ёнига юрди. Шу етмай турганди, у ўзи биздан кўз узмаяпти аҳир. — Ака, уйга бормайсизми биз бугун Нармин билан чарчоқларимизни чиқарамиз. — Исфандиёрнинг гапидан асабларим бузилиб Искандарнинг реакциясини кўриш учун қарадим. У ғазабини яширишга қанча уринмасин билинтириб қўярди. — Исфандиёр, кетайлик. — Ана, Ака уйга борасизми? — Исфандиёр Искандарга уйга борма дев ишора берарди худди мен билмаётгандек. — Йўқ, мен Пентҳоусега бораман. Сизларга &quot;Ёқимли Хордиқ” тилайман укажон. — Сўзларига урғу бериб шундоқ ёнимдан юзимга тикилиб қараб ўтиб кетди. У кетгач баттар бош оғриғи кучайди. Балки билмаган ичимлигимдан ичганимгами, ёмон таъсир қилди шекилли. Уйга келгунча зўрға чидаб келишимиз билан ҳожатхонага кириб қайд қилиб ташладим. Юзимни муздек сувга ювиб хонамга чиқдим Исфандиёр ётоғим устида ўтирарди. Мени кўриши билан ўрнидан турди. — Аҳволинг яхшими? — Яхшиман, Исфандиёр мен жудаям чарчадим ўзимни ғалати ҳис қиляпман. Бошим тарс ёрилай деяпти. Ухламоқчиман. — Сенинг ёнингда бўлсамчи, аҳволинг яхши эмас бирга ётаверамиз нима қилибди? — Унинг гапидан асаб толаларим бир бир узилди. — Исфандиёр, билсангиз биз севишганлармиз! Эр хотин эмас! Чегарангизни билинг илтимос. Мен ёлғиз қолмоқчиман. — У хатосини тушуниб пешонамдан ўпиб ҳайрли тун тилаганча хонадан чиқди. Чиқиши билан хонани қулфлаб ухлашга ётдим. Ҳеч нарсани ўйлашни истамаётган эдим.</code></p> <p id="sIj9"><code>𝙸𝚜𝚔𝚊𝚗𝚍𝚊𝚛</code></p> <p id="uTHi"><code>— Нармин, Нармин сен мени бир куни ақлдан оздиради. Олдинлари Исфандиёр унга озгина тегинса шунча жанжал қиларди ҳозир эса тўшакка имо қилаётганини билса ҳам жимгина турибди. Мени рашк қилдираман деб ўз иффатини йўқотяпти. Буни қачон англаб етар экан а? — Ўз ўзим ҳаёлларимда гапирар эдим. — Искандар бей, сизни тепада Амелия хоним кутяпти. — Келишим билан реcептиондаги ходимим менга юзланди. — Қачон келди? — Тогриси умуман кутмаган эдим. Менимча эсламай қўйганимга ўзи келган. — Кўп бўлмади, бизга Искандарнинг хабари бор келишимдан дегани учун уни Пентҳоусега юборган эдик. — У Пентҳоуседами? —Жиддий сўрадим. — Амелия ҳоним Искандар бей айтди дегани учун биз... — Менинг рухсатимсиз у ерга ҳатто қуш ҳам кирмайди демаганмидим? — Асабим баттар бузилиб хонамга йўл олдим. Меҳмонхонада катта диванда ўтирган Амелияни кўриб ғазабим қайнади. Худди ўз уйидагидек ўтирарди. Тўғри у бу ерга кўп маротаба келган аммо барчасида мен билан. Ёлғиз ўзи билағонлик қилиб ёлғон гапиргани ғашимга тегди. — Амелия? — Эшикни қулфлаб ёнига бордим. У эса ҳеч нарсани ўйламай келиб қучоқлаб олди. — Искандар, сизни қанчалик соғиндим. — Мен эса на уни қучоқлашни на қучоқламасликни билолмаётган эдим. Ўша бўсадан сўнг ҳозир Амелияни қучоқласам худди Нарминга хиёнат қилгандек ҳис пайдо бўладигандек. Ўртамиздаги бу ришта нима ўзи? У ўзини меники деб ҳис қилади, мен эса ҳозир унга хиёнат қилаётгандек ҳис қиляпман. Бу нимаси? — Нега рухсатимсиз ёлғон гапирдинг реcептиондагиларга? — Уни ўзимдан узоқлаштириб диванга ўтираркан савол бердим. У ҳам ёнимга ўтириб жавоб берди. — Чунки сизни қаттиқ кўришни истадим. Биламан жаҳлингиз чиқди аммо ҳеч нарсага тегмадим истасангиз камераларни кузатишингиз мумкин. Сизни ранжитадиган бирор нарса қилганманми шу кунгача Искандар? — У усталик билан мени ҳиссиётга берилтитаётганди. Нозик қўллари билан бўйнимни ва юзимни силар бу эса мени жиддий ўйлашга қўймаётган эди.Нармин ҳозир укамнинг ёнида мен эса бу ерда. Улар вақтичоглик қилиши учун ўз уйимдан қочиб бу ерга келдим. Нармин ҳам мен ҳис қилган туйғуни ҳис қилаётганмикан? У ҳам худди менга хиёнат қилаётгандек ҳис қилганмикан? Йўқ, у бугун ўзини жуда ҳотиржам тутди ёки ўзини яхши бошқарди. Нима бўлганда ҳам Исфандиёрни ўзидан узоқлаштирмади. — Нега мени йўқламай қўйдингиз? Илгарилари ўзингиз келардингиз, ҳозир эса ҳатто телефонларимга жавоб ҳам бермайсиз. — Қулоқларим остида шивирлаб баттар ҳаёлларимни буза бошлади.</code></p> <p id="fFnH"><code>Барчаси аралашиб кетди, ёнимда тинмай менга суйкалаётган қизнинг ҳаракатлари-ю сўзлари ҳақида ўйлолмаяпман. Нарминдан ғазабланиб кетяпман. Нега бундай аҳмоқона ишлар қиляпти, жимгина Исфандиёрдан айрилиб кетса ҳаммаси ҳал эди-ку. — Мен билан гаплашмайсизми? Сизни жуда соғинганман. — Қиёфаси миллилон марталаб кўз олдимда гавдаланаверди, унинг қарашлари, уни тафти, унинг ифори, унинг лаблари. Ҳаёлимда фақатгина у, бироқ ёнимда бўлолмайди. Мен билан қололмайди. У шунчаки менга тегишли эмас, Лекин мен уни истайман. Балки бу оддий қизиқишдир, балки гўзаллиги ақлимни олгандир. Кўзларимни юмдим ва бошимни орқага ташладим. Амеля секинлик билан бўйнимдан ўз бўсаларини олиб тим қора кўйлагимнинг олд тугмаларини кетма-кетликда очиб, кўксимдан майин-майин ўпа бошлади. Ҳар қандай қиз меники бўлиши мумкин аммо у эмас, бу мени адо қиляпти!Танамдаги бижирлашлар ва мийямдаги бузғунчи ўй- ҳаёллар сабаб чуқур нафас олиб чиқардим. Бошимни кўтариб қўполлик билан уни юзини чангалладим. Олдин пирпираётган кўзларига сўнгра эса атайин унча бўялмаган лабларига қараб турдим. — Сенга истаган нарсангни бераман. — Шиддат билан лабларини ўз ихтиёримга олиб уни устимга чиқардим. Бироқ бу узоқ давом этмади тезлик билан уни айлантириб диван устига қўйдим ва устидаги кофтасини бошидан ўтказиб улоқтирдим.— Искандар! — Белидан сиқиб шиддат билан уни буткул кийимсиз қилиб борар эканман, кўзларини юмиб исмимни такрорлади.— Жим қизалоқ, жим! — лабларига бармоғимни босиб уни кўтариб яна ўпишда давом этдим. Кўзларимни юмиб ётоқхона томон кетдим. Уни краватга улоқтириб бошдан оёқ қарадим. Уни ҳаёлимдан чиқариб ташлашим зарур. Ҳозир қиладиган ишим фойда беради деб ўйлагандим. Адашган кўринаман баттар бўляпти. Уни ўзимда ҳис этишни нақадар истаётганимни ҳеч қанақасига рад этолмаяпман. Аммо тан олиш ҳам номардлик! У менга ҳеч ким, бу ўзгармайди.Камаримни ечиб ташлаб, тортмадан ҳимояланувчини олиб очдим. — Искандар сизни...</code></p> <p id="UabP"><code>Доимгидек мени севишини кераксиз вақтда такрорламоқчи бўлди, бироқ унга имкон бермасдан бўйнидан чангаллаб ўпиб танасини буткул ёпиб кетдим. Мен бу жараёнда ҳеч қачон бунчалик иккиланмаганман, ҳеч қачон бу қадар ҳиссиётларимга қарам бўлмаганман. Бу мени қўрқитгани сайин уни кучлироқ чангалимга олдим. Чунки мен ҳеч қачон бошқасини ҳаёли билан ким биландир бирга бўлмаганман. </code></p> <p id="dWCH"><code>12-боб тугади.</code></p> alinichka_2606:TtC_pYkHSI2025-03-07T07:30:31.830Z2025-03-07T07:30:31.830Z

<img src="https://img2.teletype.in/files/12/29/1229e58d-0dc4-41d0-9758-f1ac506ae171.png">12-боб.

<figure id="Lljv"> <img src="https://img2.teletype.in/files/12/29/1229e58d-0dc4-41d0-9758-f1ac506ae171.png" /> </figure> <p id="K37f"><code>12-боб.</code></p> <p id="Rclg"><code>&quot;Ишқингдир — Ажалим!&quot;</code></p> <p id="Jgha"><code>Уни ўпдим. Ҳеч кимни ҳатто яноғидан ҳам ўпмаган қиз уни лабларига ёпишдим. Ўртамизда шундай бир кучли нарсани ҳис қилдим-ки, уни ўпишни бутун вужудим билан истадим. Балки кўп кино кўришим менга айни қўл келди. Қандай дер эдим, бу ҳиссиёт қандай бўлишига қизиқардим. Демак шундай бўлар экан. Лаблари лабларимни навбатма-навбат ўз ихтиёрига олар экан, у тоборо чуқурлашиб борарди. Ҳаракатлари яна ҳам кескинлашиб, мени деворга қаттиқроқ итарарди. Оҳири нафас олишим қийинлашиб кўксига қўлимни қўйиб оҳиста итардим,лекин ҳалиям у менга ҳис эттираётган допамин, ( лаззат) окситацин ( боғланиш) ва шунга ўхшаш гармонлар тасирида эдим. Унга қилган кичик қаршилигимдан кейин у секинлашиш ўрнига баттар тезлашди. Бўйнимни икки қўли билан чангаллаб олди. Қўлим эса шунчаки кўксида ҳеч нарсага қодир бўлмай тураверди. Гўё у мени гипнос қилиб қўйгандек эди. Ҳатто кўзларимни очишни истамасдим, буёғига бармоғимни учини қимирлатишга ҳам эриниб кетяпман. У лабларимдан узилди, бироқ яноқларимда давом этди. Мен ҳам унинг юзларидан силадим. Юзимни енгил-енгил ўпиб пастлаб бўйнимга тушганда яна бўсалар чуқурлашди, ҳудди лабларимда бўлгани каби. Қайсидир нуқтада оғриқ ва аралашиб кетган лаззатдан беиҳтиёр пастки лабларимни тишладим. У эса бўйнимдан узилиб очиқ елкамга тушди ва бирдан бўсалари сустлашиб тўҳтади. Энди кўзларим очилиб кетди.— Бу тугаши зарур. — Оҳиста бошини кўтариб ўзи ғижимлаб ортга олган сочларимни олдимга эҳтиёткорлик билан туширди.— Укангиз сабабми? — Юзларидан тутиб кўзларига тикилдим. Биламан, ғирт ғурурсизларча ҳаракат қиляпман. Лекин ундан айрилгим йўқ, энди топганимда ўртамиздаги аҳмоқона севги ўйинлари боис ундан узоқлашишни истамайман.— Биз у билан...— Базмга қайтишим керак, кейин гаплашамиз Нармин! — Қўлларимни ўзидан ажратди. Бироқ кўзларимни айиролмайди.</code></p> <p id="EWQd"><code>— Сен биринчи борганинг мақул!— Искандар...— Нармин, айтганимни қилиб базмга қайт. — Яна гапимни бўлиб қатиъйлик билан деди.— Балки бироз олдин бўлганларни унит, бўлмади деб ҳисобла дерсиз?!— Ундай демадим, шунчаки ҳозир мавриди эмас деяпман. — Мендан узоқлашиб асабий пешонасини силади.— Кейин буни унит десам ҳам унитолмаслигинг муқарар! — Такрор қаршимга келиб лабларимни ҳаёлан кўзлари ила силаб ўтди.— Сизга ҳам униттирмайман! — Мен ҳам уни ҳаракатини такрорладим, бироқ мени нигоҳларимда ғазаб ҳукмрон эди. Кўйлагимни кўтариб зўрға қадам босдим, оёғимда жон қолмабди. Залга чиқиб олишим билан қандайдир эркаклар билан қизғин суҳбат қураётган Исфандиёрга кўзим тушди-ю у томон ошиқдим. — Нармин, қаерда эдинг? — Унга етишимга сониялар қолганда менга қараб қолди ва деди. Мен эса жавобан уни тарсаки билан сийладим. Кимга қандай эшитилди буни билмайман, лекин мени қулоқларим ларзага келди. — Нармин, — У бошқа томонга қайрилган юзини яна менга тикди, орқасидаги эркаклар ва атрофимиздагилар бизга термулди.— Асло, ўзингизни оқлашга уринманг, ўша қизни қандай ўпганингизни кўрдим.— Англашилмовчилик бўлди. Мен уни ўпмадим.— Энди аҳамиятсиз! — Негалигини билмайман лекин кўзларим ёшга тўлди. Билганим бу фақатгина уни бошқа қиз билан кўрганим учун эмас эди. Шунчаки унга орқа ўгириб чиқиш эшиги томон кетдим. Зиналардан пастга тушмоқчи эдим ҳам-ки, кимдир қўлимдан тортди.— Мени эшитасанми, Нармин? — Исфандиёр бу сафар менга ғазаб билан қараб сўради. Уни эшитгим йўқ, ҳатто нега унга тарсаки туширганимни ҳам билмайман. Балки акасини аламини ундан олдим.— Эшитмайман. Шу ондан эътиборан нима десангиз ҳам бефойда, нима қилсангиз ҳам сиз ҳақингиздаги фикрим ўзгармайди.— Қанақа фикр? У мени ўпди. Бунда тушунмайдиган нима бор? Ҳам сен қандай қилиб мени рад этиб бошқа мени ўпса рашк қиляпсан? Инсон ўзи истамаган нарсани бошқадан қизғониши мумкинми? — Бу қизғониш эмас!</code></p> <p id="S7bF"><code>Унга шундай деб йўлимда давом этдим. Кўчага чиқишим билан юзимга совуқ ҳаво гуп этиб урилиб сочларимни ортга учириб юборди. — Қаердасан? — Кўзларимни юмиб ҳаёлан унга юзландим. Ортимдан бошқа келишини истайман. — Нармин, мен билан кетасан! — Қўлимдан тутиб машинаси томонга судради.— Кетмайман. Ўлдириб кетишса ҳам розиман лекин сиз билан кетмайман.— Жиннилик қилишни бас қил! Сенга нима бўлди? — Билагимдан сиқиб ўзига яқинлаштирди, кўзларига қараб туролмай уни силтаб узоқлашдим.— Такси! Такси! — қўлимни чўзиб ўтиб кетаётган машиналарга қарата бақирдим, ҳолбуки уларнинг ҳеч бири такси эмаслигини балодек билиб турардим.— Хўш, унда сен ҳам изоҳ бер. Нега акам билан рақс тушдинг? — яна келиб билагимдан тутиб мени ўзига тортди. Қотиб қолдим. У қўлидаги камонда нақ нишоннинг ўртасига ўқ узди.— V.vaziyat (дудуқланиб) шуни тақозо қилди.— У билан бўлганлар ҳам шундай ҳаммаси бирдан бўлиб кетди. У билан ҳозир ўртамизда ҳеч нарса йўқ лекин у ўзича бир нималарни ҳаёл қилган.— Энди аҳамиятга эга эмас. Боринг истасангиз ўша билан қайтадан бирга бўлинг!— Мен ўзим севган инсон билан бирга бўлишни истайман. Гарчи у менга нисбатан бефарқ эканини сезиб турсамда, ўзимни билмагандек кўрсатиб юришга ҳам розиман. — Бир нафасда сўзларни териб ташлади. Менимча у ичини тўкиб солди.— Сени севаман, Нармин. Лекин энди бу муносабатлар бундай давом этишига мен ҳам чидолмайман.— Ичимда нимадир узилди. Ниҳоят у мени ўзимни айбдор ҳис қилишга мажбур қилди. Шунчаки жим қўлларида еғлаб туравердим. Кейин негадир у мени бағрига босди. — Бўлди, тш! Тинчлан! — Энди гапиришга ҳам ҳолим қолмади, у мени ўтирғизган машина орқасида бир сўз демасдан кўзларимни юмиб уни елкасига бошимни қўйиб кетдим. Уйга келишимиз билан либосимни кўтариб тепага чиқиб кетдим. У ҳам ортимдан келди. — Ёлғиз қолмоқчиман, Исфандиёр! Кейин гаплашайлик. — Ҳалиям еғламсираган овозда унга орқамача туриб дедим.</code></p> <p id="3LtW"><code>— Хўп, гаплашмаймиз лекин ёнингда бўлишимга изн бер!— Қўлимдаги қўлқопларни ечиб улоқтириб ташладим. Кўйлак ҳам энди мени буғиб ўлдиришга бел боғлагандек сиқиб борарди.— Мен яхшиман, шунчаки ҳозир бир-биримиздан узоқ бўлиб ўйлаб олишимиз иккимиз учун энг тўғри йўл. — Энди менга қарамайсанми? — Қадам товушлари ортимдан менга яқинлашди.— Кетинг! — Гўё ёлвордим.— Ҳалиям еғлаяпсанми? Сени шунчалик хафа қилдимми? — Жимман аҳир кимдан ёки нимадан аламзада эканимни ҳатто ўзим ҳам аниқ билмайман.— Кетмасангиз, мен бу уйдан кетаман. — У шундоқ сочларимга нафаси урилган нуқтада тўҳтади.— Хўп, кетаман. Фақат уч сония бер! — Кўзларини юмиб турарди. Вадасига вафо қилиб роппа-роса уч бўлганда мендан буткул узилди ва хонани тарк этди. У кетиши билан хонани қулфлаб, мана бу либосдан буткул халос бўлиб ўзимни душга урдим. </code></p> <p id="Y1hG"><code>Бу тун тонггача ёмғир ёғди. Мен ҳам бедор томчиларнинг умид ила келиб, сўнгра ерга урилиб чил-парчин бўлишини тинглаб ётдим. Бироқ мен кутган инсон келмади. Унинг бўсалари эса эрталабгача давом этди. Ҳаёлларим минг бир бўлакка бўлиниб ҳар бири ўзга ниятда фақат у ҳақида ўйларди.</code></p> <p id="KGGN"><code>***Бир амаллаб тунни тонгга улаганимдан сўнг ортиқ бир сония ҳам кутиб туролмасдан, сочимни тўғирлаб оддий жемпер ва шим кийиб, устимга пальтойимни ташлаб пастга тушдим. Ҳатто Исфандиёрни ҳабарини олмасдан Искандар менга бириктирган ҳайдовчи ёнига бордим.— Ўқишга борасизми, ҳоним?— Йўқ, пентҳоусега ҳайда!— Лекин...— Нима лекин? — Бечорага бақириб дедим. — Биз пентҳоусега рухсатсиз боравермаймиз, олдин қўнғироқ қилиб сўраб кўриш керак.— Сўрамайсан! Мен зудлик билан Искандарни кўрмоқчиман. — Бошлиқ пентҳоуседа эмас. Ҳатто кеча базмдан кейин чиқиб кетганича қайтмаган.— Унда қаерда? — Шаштимдан тушиб умидсиз сўрадим. Чунки у ерда бўлмаса қаерда эканини мен ҳатто таҳмин ҳам қилолмайман, лекин уни топмасам портлаб кетаман бу ҳаёллардан!— Афсуски, бу ҳақида малумотга эга эмасман.Нима қилишни билолмай ўйга чўмиб уй томонга тикилдим. Уни қандай топаман? Қаердан излайман? Ноилож хонамга чиқиб пальтойимни ечиб крават устига отдим. У нега бундай қиляпти, нега кечаги воқеадан кейин ёнимга келмаяпти? Нега туйғуларини изҳор этмаяпти? Аҳир мени севади-ку.Ростан? У мени севадими? Юзимда табассум ҳосил бўлди. Бир бўсадан буни англаш мумкинми? Лекин бу шунчаки бир оддий аҳамиятсиз бўса эмас эди. Қанча туйғуларни, ҳиссиётларни, ички кечинмаларимизни, соғинчимизни ўз ичига олганди.Бир пайт эшик очилиб мени ўша томонга қарашга ундади.— Нармин ҳоним, уйғондингизми?— Хайрли тонг! — Машхура эканини кўриб қайтиб ётоқ устига ўтирдим — Уйғондим шекилли лекин одатда уҳлаган одамлар уйғонади. — Уҳлолмадингизми? — Ҳавотирли оҳангда сўроқлади.— Ҳа, уҳлолмадим. Қара, Машхура Искандар қаердалигини билмайсанми?— Бирдан уни қўлидан тортиб ёнимга ўтирғиздим.— Менми? — У ҳайрат ичида сўз қотди. — Одатда бизга бундай малумоталр етиб келмайди, айниқса Искандарбей ҳақида. Чунки у олдинлари кўпинча пентҳоуседа қоларди ва уйга кам келарди. Лекин укаси йўқолиб қолганидан сўнг уйга серқатнов бўлиб қолди. Шунинг учун олдин биз уни фақат уйга келганда кўрардик. — Пентҳоуседан бошқа бориши мумкин бўлган жойни билмайсанми?— Ҳоним?! — У антиқа оҳангда кулди. — У Искандар Аманов! У исталган жойда бўлиши мумкин, ҳамда исталган одам билан. У ҳеч кимга ҳисоб бермайди, бироқ ҳамма унга ҳисоб беришга мажбур! — Уфф, сендан ҳам бир иш чиқмади. — Ҳафсаласиз ўрнимдан турдим.— Лекин, битта одам билиши мумкин. Ўзи нимага уни бунчалик излаб қолдингиз? Ўзи уйга келиб қолишини кутсангиз бўлмайдими?— Бўлмайди! Иложи борича тез кўришим керак. Хўш, битта одам дединг, ким у?— Уни ўнг қўли — Азиз.</code></p> <p id="nuTz"><code>Энди у Азизни топиш ҳам бир муаммо!— Уни қаердан топаман? Қуриб кетсин, ҳаммаси ўзича сирли одам!— Лекин ҳоним чиндан ҳам улар сирли одам. Масалан мен нечи йилдан буён шу ерда ишласам ҳам улар ҳақида деярли ҳеч нарса билмайман. Айниқса Искандарбей ҳақида. — У ҳақида билмаслигинг жуда табиий аслида, Машхура! — Ўйларим билан оввора бўлиб деразадан тикилиб шивирладим.— Аа нима?— Йўқ, ҳеч нима! — Жуда муҳим масалами? Исфандиёрбей билан гаплашсангиз бўлмайдими? — Айни дам уни юзини ҳам кўргим йўқ негадир. Бир-биримиздан узоқ бўлиб турганимиз энг маъқул йўл.— Хўп, майли Машхура бор менга битта аччиқ қаҳва дамлаб кел! — Уни турғизиб кетишга ундадим. Ўзим эса қайтиб эгнимга пальтойимни кийдим, чунки аллақачон мийямда бир нарсалар пайдо бўлганди. Пастга тушиб ҳайдовчига мени компанияга олиб боришини айтдим. Бошда рози бўлмади лекин кейин уни ҳам мажбурладим. — Бу ҳаёт мамот масаласи, агар мени компанияга олиб бормасанг ўзингни калланг кетади. Чунки сен олиб бормасанг қочиб кетаман.— Ўтиринг! Шундай қилиб компанияга кириб кираверишда ўтирган қиздан биринчи Искандарни сўрадим. Сўнгра эса Азизни энди сўраган эдим ҳамки:— Унда Азиз қаерда?— Мени излаяпсизми? — Ортимдан келган овоз сабаб қайрилдим.— Ҳа, айнан сизни! Менга Искандар керак. Бу ерда эмаслигини айтишмоқда шундайми?— Тўғри айтишибди! — Ҳудди Искандар каби жиддий оҳангда деди.— Мен Искандарни кўришим зарур! — Унга яқинлашиб дона-дона қилиб айтдим. — Бошлиғингиз қаерда?— Афсуски, буни билсам ҳам айтолмаган бўлардим.— Билмайман демоқчимисиз? Қандай қилиб? — юзимни буриштириб буёғига ғазабимни яшириб туролмадим. — Ер ютдими? Сизлар бошлиғингизни ҳолидан ҳабар олмайсизларми? Қаерда деб қизиқмайсизларми?— Сизни уйга жўнатишга мажбурман. — Бошини силкиб ҳайдовчимга буюрди.— Мендан қўлингни торт! У келмагануга қадар ҳеч қаерга кетмайман. Кимдир менга тегинса овозим борича бақираман. </code></p> <p id="VcmC"><code>Шундай деганча бориб четдаги тим қора чармдан ишланган диванга ўтириб қўлларимни чалиштирдим. Қани, мени бу ердан олиб кетиб кўринглар-чи!</code></p> <p id="s1Mx"><code>***Тунни тоғдаги уйда ёлғиз ўтказган Искандар, эрталабга яқин шаҳарга қайтди. Ва яна ўзини ишга уриб янги келган молларни шахсан текшириш учун омборга йўл олди. Ҳеч ҳам бундай қилмайдиган одам, ҳаёлларидан чалғиш мақсадида ҳар бир қутини бирма-бир текшириб кўрди. Барибир бўлмади! У бу йўл билан чалғий олмади. Тўғри, бўлар иш бўлди ва буни ҳеч қанақасига ортга қайтариб бўлмайди. Қизиқ...вақт ортга қайтса у ўзини назорат қилармиди, ўзида ҳис этишни ақл бовар қилмас даражада қаттиқ истаган ўша лаблардан бўса олмай шунчаки тура олармиди? Жавобини ўзи ҳам билмайди, на рад эта олади ва на тан ололади. Наҳот укаси севган қизни ўпган бўлса? Нима қилиб қўйди? Агар укаси бундан ҳабар топгудек бўлса не аҳволга тушади. Аҳир қизда кўнгли борлигини энг бошидан бери сезиб турганди-ку. Ўша лаҳзада туйғуларига енгилди, хатога йўл қўйди, бироқ ўзига сўз берди. Бошқа такрорланмайди. Ишончи комилми? Унда қизни бошқа кўрмаслиги керак, Чунки кўргани заҳот берилган барча вада ва қасамлар ўз кучини йўқотади. </code></p> <p id="kMYp"><code>Бир пайт телефони жиринглаб қолди. Дарҳол чиқариб экранда Азиз деган исмни кўриб кўтарди. Умуман бу рақамини Азиз ва яна бир кишидан бўлак ҳеч ким билмайди. У ғойиб бўлганида шу икки кишигина ундан ҳабар олиш имкониятига эга бўлади.— Эшитаман Азиз!— Искандар ака, сизни безовда қилисни истамагандим лекин...— Чайналмай тез гапир! — Искандар уни шошириб ташқарига чиқди. Азиз ҳам Искандар бундай нарсани ёқтирмаслигини билсада ўзини тутиб туролмади.— Нармин ҳоним компанияга келиб сизни сўраб &quot;гаплашаман, кўрмаганумча кетмайман&quot; деб туриб олган. Нима қилишни билмай қолдик. Куч билан олиб кетайлик десак...— Жин урсин! Бу қизни ақли жойидами? Тегма, икки дақиқада ўша ерда бўламан.</code></p> <p id="EN8Q"><code>Нармин...Тепамда турган барзангиларга ёв қараш қилиб ўтиравердим. Лекин қарорим қатиъй нима қилишса ҳам уни кўрмасдан кетмайман. Бундай қилолмайди, шунчаки мени йўқдек ҳаётида давом этолмайди. Мен ҳам уни укасини севгилиси рўлини ортиқ ўйнамайман. Ўртамиздагиларни эса уни қоидаларига бўйсиниб сир сақлаб жим ўтирадиган содда қиз ҳам эмасман. Менга ҳисоб беради!Келса беради-да, энди келмаса-я?! Йўғэй, қаёққа ҳам борарди, аҳир укасидан узоқ бўлолмайди укаси эса мендан.</code></p> <p id="C3SQ"><code>Кутилмаганда барчанинг нигоҳлари кираверишдаги айланма эшикка қаратилди, шу жумладан мени ҳам! У келяпти. Ҳудди ўзи қадамларидан ўт чақнатиб қаҳрли нигоҳлари ила мен томонга келмоқда. Тепамга келиб тўҳтади. Нима қилишни билолмай жим қараб туравердим.— Ўрнингдан тур, Нармин! — Келдингиз. — Ўрнимдан қўзғалдим.— Тепага чиқамиз, мени безовда қилишмасин, Азиз. Мен билан юр! — Ёрдамчиси билан суҳбатни якунлаб менга нигоҳ ташлаб қўйди.— Қаерда эдингиз? Нега қўнғироқларимга жавоб бермадингиз?— Чунки шундай бўлиши керак эди! — Лифтга кирганимиздан сўнг ҳатто юзимга ҳам қарамасдан ўта жиддий оҳангда гапирди.— Қандай бўлиши керак эди.— Хонага кириб олгунимизча сабр қил, кейин ҳаммасини гаплашамиз.— Йўқ, мен сабр қилолмайман. Нима кимдандир қўрқамизми? Аҳир бу сизни компаниянгиз!— Айнан шунинг учун ҳам жим тур!— Искандар!— Нармин! — Оҳири уни менга қарашга мажбур қилдим. — Келгунимча кетмасдан кутган экансан, энди буёғига ҳам озгина сабр қиласан. — Қошларини кўтариб буюрди.— Шунча кутганим учун ҳам энди сабрим чидамаяпти. — Лифтдан чиқсак ҳам унга қарата гапиришда давом этдим.— Аммо тайинли бир гап ҳам айтмаяпсан. Нима истайсан ўзи? — Тўҳтаб қошларини чимириб олгани кўйи деди.— Сиз ўшасиз! — Овозим титраб гапирдим. — Биз тунда учрашганмиз, юзингизни эслолмасдим, лекин ҳаёлан шундай бўлишингизни тасаввур қилгандим.— Ҳомҳаёл бўлгансан. — Гапимни оҳиригача эшитди, бироқ сўнгра ҳиссиз йўлак оҳирига кета бошлади. Жаҳлим чиқиб кетяпти. Бу нима қилгани?</code></p> <p id="B4Nd"><code>— Сиз ҳам ҳудди мен каби бўлгансиз, шунчаки мендек эътироф этолмаяпсиз буни.— Ҳалиям пуч ҳаёллар қуришда давом этяпсан. — &quot;Ҳеч қачон эсламайсан деб ўйлагандим&quot; дедингиз, демак эслашимни истагандингиз! Кечаги ҳаракатингиз ҳам гапларим исботи эди.— Кечаги ҳаракатим ҳеч қандай аҳамиятга эга эмас! — Эшикни очиб кириб кетди, уни ортида уч сония жимликда қолиб кетдим.— Бу нима деганингиз? — Бояги шижоатимдан асар ҳам қолмай сўрадим.— Қўлимда бўлганида ундай қилмаган бўлардим демоқчиман. Сен бошламаганингда... — Қошларини кўтариб ҳотиржам давом этди мен эса учаётган осмонимдан тезлик ва куч билан ерга қуладим. Наҳот мени уйқусиз қолдирган ўша воқеанинг у учун ҳеч бир аҳамияти бўлмаса? Йўқ ундай бўлиши мумкин эмас. У ёлғон гапиряпти.— Хўш ўзингиз нега мени ўпдингиз? Эсимда кейин қанча,сиздан узоқлашишга уринмай имкон бермадингиз!—Қайсидир нуқтада жумлаларимдан уялиб кетган бўлсамда сездирмадим.— Бу рефлекс! Қолаверса мен исталган қизни ўпишим мумкин. Нима бор экан бунда?— Рефлекс, демак? — Ҳа, ёқимли вақти узилишга йўл қўймайди эркакни вужуди. — Кўп синалганми дейман? — Санаб кўрмаганман. — Афсус! Менда илки эди! Бирдан юзимдан маҳкам қисиб ўзига қаратдики, нафаси яна юзимга қаттиқ урилди, — Биринчи мартами? — Сиз учун бу қизиқ эмасми?!— Мен сени ҳаракатларингдан тажрибанг кўпроқ деб ўйлагандим, айниқса лабинг жуда силлиқ ишлади!— Силиқ? —Сўзларининг акс садоси миямда тинимсиз айланса-да мазмуни ҳеч онгимга етиб келмади. — Ҳа силлиқ!, — у фақатгина бир қўли билан юзимдан тутиб ўзига осонликча яқинлаштирди, ё мен унга яқинлашдим, нималар бўлётганини англолмай қолдим — Тушунтирайми маъносини? </code></p> <p id="flhG"><code>Менга бу хавф, бу қўрқув, бу таъқиқлар ва мана бу хато тобора ёқиб борарди. Шунинг учун ҳаракатларимдан умуман қаршилик бўлмади. У яна лабимдан ўпди, мен нафасим етишмаса ҳам унга жавоб қайтардим, у қайноқ лаблари ила пойга ўйнашда давом этарди ва қайсидир бир дақиқада у дарров тўхтатади. Кўзларида айёр жилваланиш пайдо бўлди. — Мана шундай, — деди у қулоқларим остида, — мана шундай жавоб қайтардинг, курашдинг, ўйин ўйнадинг, мени қўйиб юбормадинг. Сенингча бу тажрибасизликми?</code></p> <p id="eOSt"><code>Наҳот шу онда у мендан яна жавоб кутмоқда? Мен нима ҳам дея олардим? — Аммо энди буларнинг ҳеч бири муҳим эмас, ўртамизда ҳеч нарса бўлиши мумкин эмас, сен укамни севган қизисан, Нармин! Ҳатто қачондир у билан севгингиз поёнига етса ҳам сени мана шу бўсадан ортиқ жиддий ололмайман.</code></p> <p id="Vh7J"><code>Ёлвораман, бас қил! Юрагимни парчалашни тўҳтат. Ичимда қоришиб кетган ҳиссиётлар билан еғламсираб туравердим. Бироқ шу билан бирга кўзларимда нафрат ҳам қаердандир ҳосил бўлди.— Лекин нега мен ўзимни сизникидек ҳис қиламан, нега менга доим бу қадар яқинлашасиз? — Ёшга тўла кўзларимни унга тикиб дадил сўрадим.— Жавобим аниқ! — Бироз аввалгидек ўртамиздаги масофани буткул йўқ қилди. — Ҳатто буни сенга бир неча марталаб такрорладим. Бу шунчаки ўша тундаги сирли ҳалоскоримга, нотаниш жасур қизга бўлган қизиқиш эди, — Қулоқларим остига бошини эгиб, бошқа қўли билан бўйнимдан силаб давом этди. — сенга эмас!</code></p> alinichka_2606:igJT0Jy0el2025-03-06T16:22:32.768Z2025-03-06T16:22:32.768Z

<img src="https://img3.teletype.in/files/65/4f/654f9c21-5b27-4171-81b9-00e975b2d954.png">Машинадан иккаламиз тенг тушиб катта меҳмонхонага қадам ранжида қилдик. Ҳамма бизга қарарди. Бошдан оёқ рентген қилиб шивир шивирни бошлашарди. — Уларга эътибор берма! — Оғзимни очмасимдан Искандар ёпиб қўйди ва кимдирни ёнида тўхтади. Ўрта ёшли аёл. Тўқ яшил костюм ва брюк кийиб олганди. Жудаям ярашиб турарди. — Зулайҳо, Нармин сенга декорация ишларида ёрдам беради. У қандай бўлишини истаса шундай қилинглар, унинг дидига ишонаман. Ва стол стуллар безагига ҳам эътибор қарат. Камчилик бўлмаслиги керак. Ташқаридан келтирилган ҳар битта нарса текширувдан ўтиши зарур. Ҳар битта ҳатто инсон бўлса ҳам. Кўнгилсизлик бўлиши асло мумкиб эмас. Тушунарлими? — Албатта Искандар бей. Тушунарли. — Ишингизни давом этинг дўстлар, тезроқ! — Ҳамма...

<figure id="8DzH"> <img src="https://img3.teletype.in/files/65/4f/654f9c21-5b27-4171-81b9-00e975b2d954.png" /> </figure> <p id="a6E2"><code>Машинадан иккаламиз тенг тушиб катта меҳмонхонага қадам ранжида қилдик. Ҳамма бизга қарарди. Бошдан оёқ рентген қилиб шивир шивирни бошлашарди. — Уларга эътибор берма! — Оғзимни очмасимдан Искандар ёпиб қўйди ва кимдирни ёнида тўхтади. Ўрта ёшли аёл. Тўқ яшил костюм ва брюк кийиб олганди. Жудаям ярашиб турарди. — Зулайҳо, Нармин сенга декорация ишларида ёрдам беради. У қандай бўлишини истаса шундай қилинглар, унинг дидига ишонаман. Ва стол стуллар безагига ҳам эътибор қарат. Камчилик бўлмаслиги керак. Ташқаридан келтирилган ҳар битта нарса текширувдан ўтиши зарур. Ҳар битта ҳатто инсон бўлса ҳам. Кўнгилсизлик бўлиши асло мумкиб эмас. Тушунарлими? — Албатта Искандар бей. Тушунарли. — Ишингизни давом этинг дўстлар, тезроқ! — Ҳамма биздан кўзини узиб ишини қила бошлади. Искандар эса менга бир қараб қўйиб лифт томон кетди. — Искандар бейга жуда яқинсиз шекилли хатто бир хил кийиниб олибсизлар? — Зулайҳо менга бошдан оёқ қараб қошини учириб гапирди. Менда гап олмоқчи шекилли. Шу пайт Искандарнинг машинада айтган гапи эсимга тушди. &quot; Ҳеч кимга ўзинг ва мен ҳақимда маълумот берма! Ҳеч кимга! Сендан гап олишга ҳаракат қилишлари мумкин. Тушундингми? &quot; — Жуда қизиққан экансиз бироз олдин ўзидан сўрасангиз бўларди. Ишингиз бўлмаган жойларга аралашманг, кичик маслаҳат. Ишни қаердан бошлаймиз? — Уни ишга чорладим. Мендан бундай жавоб кутмагани аниқ. Чунки кийинишим жиддий бўлгани билан юзим содда қизларникига ўхшайди. Зулайҳо индамай қолиб мени базм залига бошлаб кетди.</code></p> <p id="IXsx"><code>Кечга яқин чарчаганимдан оёқларим оғришни бошлаганди бахтимга Искандарни кўриб қолдим қўлида қандайдир қоғозларни кўриб турар ёнида эса ёшроқ йигит жон куйдириб нимадирларни гапирар эди. Ёнига бориб туриб олдим. У менга эътибор бериши билан йигитни оғзини битта ишора билан ёпиб қўйди. — Сенга рухсат кетавер. Ҳужжатларни хонамда қолдир. Нима гап? — Бир менга бир орқада қичқириб ишчиларни ишлатаётган Зулайҳога қараб олди. — Сенга нимадир дедими? Ёки гапирдими? — У мени нима деб ўйлаяпти. — Йўқ албатта, келганимизда бир оғиз гапим билан гаплолмайдиган қилиб қўйдим. — Мақтангандай қошимни учириб қўйдим.</code></p> <p id="KVZk"><code>Якшанба тонги ўзгача бошланди, аҳир бугун муҳим кун. Мен биринчи марта ўзим қандайдир базмни дизайнлаштиришяпман. Камига атрофимдагилар учун мени фикрим ва ҳар бир қарорим жуда муҳим бўлиб турган бир маҳалда ишимни севиб кетяпман. Кун бўйи компаниянинг айнан шундай базмлар ўтказиладиган залида бўлдим. Кейин эса кечга яқин ҳайдовчилар уйдан кийимларимни ва мен уларга буюрган керакли нарсаларимни олиб келиб беришди. Куни бўйи Искандар бир марта келиб кетганидан ташқари кўриниш бермади. Нима билан бунча банд бўлди ҳайронман. Исфандиёр эса бу ердаги ишларни назорат қилиб турди. Менимча Искандар учун бу базм унча аҳамиятга эга эмас, гарчи ўзини муҳимдек тутаётган бўлса ҳам.</code></p> <p id="z3rS"><code>Базм бошланадиган вақтгача менга берилган хонада стилистим билан қолиб кетдим. Аслида мен ҳеч қандай стилист чақирмагандим бу Исфандиёрнинг сюрпризи.Оч пушти олдлари анчайин очиқ ва калтагина бўлган либосимга ойнада тикилиб сочларимни яна ҳам ортга ташладим.Шу пайт эшик очилиб Ҳеч кутилмаганда Искандар кириб келди, ва мени кўрди-ю қадамлари суслашиб жойида қотди.— Бу нима кўйлак? — Юзини буриштириб деди, лекин унинг бу юз ифодасидан мен биттада мазза қилиб юбордим. Демак режам иш берди.— Оддий кўйлак, — Сонимга етмайдиган либосни этагини текислаб дедим. — Сизга ёқмадими? Ҳечқиси йўқ, муҳими менга ёқди.</code></p> <p id="CId3"><code>— Нармин бу жиннича либосда одамлар ёнига чиқмайсан! Исфандиёр сенга бу либосни олишга қандай рухсат берди?— Ўзи танлаб берди. — Атайин қошларимни учирдим.— Тепада сен учун стилистлар томонидан либос танланган ўшани кийиб туш! — Мен тайёрман, чиқяпман. — Туфлийимни тақиллатиб ёнидан ўтиб кетмоқчи бўлдим, бироқ шундоқ ёнгинасига келганда тўҳтадим. —Бу либосни эса ҳеч қанақасига ечиш ниятим йўқ!</code></p> <p id="oilP"><code>— Шунақанги ечасан-ки! — Нима? — Уни гапини эшитолмай анграйдим, лекин қандайдир муҳим гап айтгани аниқ.— Эшик тўғрингда! — Кўзларини сузиб беписанд деди. Бу кунингдан ҳам баттар бўл! Ҳали бу бошланиши Искандарбей.</code></p> <p id="uscF"><code>Искандар номидан...Бу чиройли бошингни ичида нималарни режа-ю ҳаёл қилган бўлма Нармин, ўйинни мени қоидаларимга кўра ўйнайсан. Бошқачасига эса иложи йўқ. Бироз йўқ бўлганимда топиб олган нарсасини қаранглар шу либосда юрармиш, ҳомтама бўлади! Лекин чиройли либос эди, ҳудди кичкина қизчаларникидек, ва унга ҳам жуда ярашганди. Беғубор юзига айни мос! Нималар деяпман?Ўзимни рад этиб кастумимни тўғирлаб мен ҳам залга йўл олдим.Аста-секин одамлар зални тўлдириб борар экан. Нармин ёнимга келиб сўраб қолди.— Бу ўзи компаниянгизни базмими?— Қисман компаниямда ўтказилаётган бошқача одамлар учун ўзгача базм.— Сезгандим-а оддий базм эмаслигини! Келаётган одамлар ҳам бошқача ва ҳаммаси менга тикилиб қарамоқда. Сизнингча чиндан либосим шунчалик ёмонми? — Яна либосини этагини ушлаб ҳўрсинди.— Ҳа, ёмон! — Ҳиссиз шундай деб ундан узоқлашдим ва ёнимдан ўтиб кетаётган офитантдан қизил шароб олдим. Кутганимдек у ортимдан келди.— Кўнглига тегади ҳам демайсиз-а?— Ўзинг айтишимни сўрадинг! Ёлғон гапирайми?— Хўш, мафиалар сизлар нега бундай базмлар ўтказасизлар? Бундан нима фойда?— Мафиа оламидаги статусини ушлаб туриш учун ҳар бир сардор ўзини кўрсатиши зарур! — Ғалати одатлар, — атрофдаги одамларга қараб кўзларини айлантирди, — бекорчиликдан ўйлаб топилган эрмаклар. — Сенга ёқяпти деб ўйлагандим.— Қайсидир томонлари, бироқ ҳамон буни аҳмоқлик деб ҳисоблайман. — Унга тикилиб туриб вақт бўлганини пайқадим, демак бу либосдан халос бўламиз Нармин! Йўқса ҳозир унга қараб қўлимдаги ичимликни ичиб тугатаман.— Яқинда бизга мослашасан ва фикрларинг ҳам ўзгаришига кафолат бераман. — Мийиғида кулиб у томон яқинлашдим.— Мени бутун умр олиб қолмоқчимсизлар бу ерда?— Бир нима деёлмайман, Жин урсин! — Гўёки қўлимдан эгилиб кетган шароб уни оч ранг кўйлагига беҳостан қип-қизил бўлиб сачраб кетди.— Вой! — Нармин нима қилганимни дарҳол пайқаб қошларини уйди.Энди ҳам ечмай кўрчи!</code></p> <p id="PAsp"><code>Нармин номидан...</code></p> <p id="rs7D"><code>Ноилож Искандарга эргашиб у олиб келтирган ўша либосни кийишга рози бўлдим. У яна ғалаба қозонди, барибир айтганини қилдиряпти. Буни қанақасига қилгани эса ҳозирча аҳамиятга эга эмас. Биз уч кун аввал қолган ўша пентҳоусега шунчаки битта лифт орқали кўтарилдик. — Сиз айёр тулкисиз! — У мендан олдин ичкарига кириб кетар экан ортидан бақирдим.— Нармин, бунақа гапларни ёқтирмайман. Яхшиси изҳорларингни ичингда сақла! Ҳар ҳолда буйруқларимни бажармасанг оқибати қандай бўлишини тушуниб етдинг! — Тўртбурчак жойлаштирилган диван ёнида тўҳтади ва менга тўғри қаради.— Унчалик эмас, мен ақллиман лекин шу билан бирга телбалигим ҳам кучли, шунчаки адреналин учун яна сизга қарши чиққан бўлардим. — Сенга ишонаман. — Қулоқларим ёнгинасига эгилиб шивирлади. Бу нима қилгани аҳир? — Хўш, қани ўша мақталган либос? — Гапни бошқа томонга буриб атрофдан қандайдир кўйлак қидирдим. — Менинг хонамда! Ҳар ҳолда бу ерда кийинмоқчи эмасдирсан.</code></p> <p id="DmfY"><code>Уни ортидан ўша куни эшикдан нариёғини кўрмаган хонамга қадам ранжида қилдим, ва оғзим ланг очилиб қолди. Бу йигит яна қанча мени ҳайратга солади ҳайронман. Хона қоронғуда ўзгача қизғиш бўлиб ёнмоқда, чеккада эса тим қора ванна битта ўзи турибди. Камига ойна тарафга қаратилган. Қизил ва қора ранг шу қадар моҳирлик билан уйғунлаштирилган-ки кўзларинг қамашади.— Ташқарида бўламан. У чиқиши билан кўйлагимнинг орқада жойлашган жамогини ечаман десам қотиб қолганда, ҳеч қанақасига ечиб бўлмади.— Жин урсин, ланати!— Нима бўлди? — Эшик ортидан овоз келди, назаримда деворлар юпка!— Энди бу кўйлак мендан айрилгиси келмаяпти. — Эшик очилиб у кириб келди. Нигоҳларимиз бу сафар негадир бир-бирига бошқача термулди.— Ечолмаяпсанми?— Ёрдам..лашиб юборинг! — У жим яқинлашганидан уялиб гапириб юбордим. Ва ўзим биринчи у айтмасидан ортимга қайрилдим. Нафас олишим беқарорлашди.</code></p> <p id="TbZU"><code>Хонадаги атмосфера ҳам ўлганни устига тепгандек ҳаёлни бузадиган қилиб қўйилган. Қўлларимни бирлаштириб чуқур нафас олдим. Ниҳоят унинг қўллари елкам узра сочларимни йиғиб олди ва олдимга ўтказди. Тўҳта Нармин, шунда ҳозир у замогни ечиб мени ички кийимимни кўрадими? Буёғини ўйламапман. Ҳаяжоним ортгандан ортиб борарди. — Ҳаммаси сизни деб!— Бошида гапга кириш керак эди. Мен айтганимни қиламан!— Ҳа сизни тенгингиз йўқ. — Шу ҳолимда кесата олдим, менга қойил.— Исботи либосингни ўз қўлларим билан ечаётганим эмасми? </code></p> <p id="FQZa"><code>Иссиқ нафаси елкамга урилди. Сесканиб у турган томонга ортимга қарадим ва унинг юзига тўқнаш келдим. Ўнг томонимдаги қўли елкам узра сочларим орасидан силаб ўтди. У ҳали замогни ечгани йўқ, ҳатто бу учун ҳаракат қилмаяпти. У энди мени юзимни ўрганиш билан банд, лекин нега мен ундан узилмаяпман, нега туриб қолдим? Шундоқ елкамдан тепалаб бўйнимда қўлини ҳис қилганимда негадир кўзларимни юмиб олдим. Бирдан шиқ этган овоз эшитилди.— Мана бўлди.— Раҳмат. — Унга қарамасдан шундай деб бўйнимни бироз олдин уни қўли турган нуқтасини силадим. Кўзларимни юмиб очиб либосдан қутилдим.</code></p> <p id="zNSx"><code>Тўқ мовий либосни кийиб чиққанимдан сўнг, у мендан кўзларини ололмай қолди. Тан оламан бу менинг кўйлагимдан мжнг чандон чиройли. Қўлимдаги тўрли қўлқопини тепага тортиб қўйдим.— Кетдикми?— Ҳа, тезлашишимиз керак, аллақачон рақс қисмига ўтишган бўлсалар керак.— Қанақа рақс?— Бу ҳам бир анана барча сардорлар бир вақтда рақс тушади.— Сиз ким билан рақс тушасиз? — Лифтга кириш олди сўрадим. Ким билан тушар экан-а? — Ким билан келган бўлсам ўша билан. Бу аҳамиятга эга эмас!— яна азвойини бузиб олди.</code></p> <p id="CF0i"><code>— Аҳир ўзингиз анана дедингиз, муҳим бўлса керак деб ўйладим. Мен Исфандиёр билан тушишим шарт эмасдир?!— Нармин савол беришни бас қил! — Телефонидан кўз узмай деди.— Нимага? Қизиқяпман, ҳаммани ёнида рақс тушишим мумкин аҳир.— У жим, лифт эшиклари очилди ва иккимиз зал томон юрдик. Ҳамма аллақачон шериги билан тўғрима-тўғри келиб олган. Кўзларим негадир Исфандиёрни қидирди, топдим қандайдир қизни белидан ушлаб турибди. Ва кутилмаганда мени ҳам белларим бақувват қўллар томонидан чангалланди. Анқайиб ўша қўллар соҳибига қарадим.— Искандар?!— Мен билан рақсга тушасан.— Нима? Мен рақс тушишни билмайман! — Таловсираниб бош чайқадим.— Шунчаки ўзингни менга топшир. — жиддий нигоҳлари билан менга бошқа қўлини чўзди.— Тушунмадим. — Кутилмаганда айтган гапи мени довдиратиб қўйган эди. Унга ўзимни топширайми? Бу жуда ғалати эшитилди. Нима бўлганда ҳам уни рад этолмадим, у айтганидек ҳаракатларим назоратини унга топширдим. У эса мени жуда моҳирлик билан бошқарарди. Мусиқа қулоқларим остида жаранг сочганидан бошлаб у умуман бошқа одамга айланди. Уни бунчалик зўр рақс тушади деб ҳеч қачон ўйламагандим, ҳатто кимдир бу ҳақида айтса ишонмаган бўлардим. Ҳам ишини усталик билан бажарарди ҳам кўзларини мендан узмасди, унга ўчакишиб мен ҳам кўзларимни ундан олмадим ёки ололмадим. Айни ўша дақиқаларда, гўё таналармиз бирлашиб, иккаласида ягона юрак уриб тургандек эди. Ҳар бир тегиниш энди шунчаки оддий ҳаракат эмас! У менга нигоҳлари ва ҳаракатлари билан ҳис эттираётган ҳиссиётлар уммонида сузар эканман, ҳисларнининг кучлилигидан мувозанатни йўқотай деяпман. У бу зайлда давом этса мен аниқ тўлқинларга енгиламан. Ваниҳоят у мени бир айлантириб қўйиб юбормасдан ўзида ушлаб қолди. Қўли шундоқ елкам узра танамни силаб турарди.</code></p> <p id="vvFS"><code>— Ҳуҳ! Бундай рақс тушишни қаердан ўргангансиз? — Тез-тез нафас олиб ҳамон унинг қўлларида дедим.— Аҳир айтдим-ку шунчаки ўзингни менга ишон! — Қошларини учирди, нигоҳлари эса уялмасдан лабларимни силаб ўтди. Бир пайт шундоқ ён томонимга қарасам Исфандиёр ўша ёнидаги қиз билан ўпишяпти. Уялмасдан ҳаммани ёнида бир-бирига ёпишиб ётишибди. Негадир бирдан асабийлашиб кетдим, ўзимни алдангандек ҳиёнатга учрагандек ҳис қилиб юбордим. Ёки мен ҳиссиётларда адашиб кетдим. Энди мени ўзидан бўшатаётган Искандарни қўлидан тутдим-у кўйлагимни узун этагини кўтариб уни қўлидан тутиб қоронғу йўлак томон судрадим.— Қаерга? Нима бўлди? — Илк бор атрофидагиларни идрок этишга улгурмаган Искандар менга қарши чиқмади, аксинча қаерга судрсам шу ерга борди. Бу уерда чироқ куйиб қолган эди, шунгами алмаштиришса ҳам бир ёниб бир ўчиб турибди. Йўлак оҳиррўгида ёниб ўчаётган чироқ остида бир-биримизга қараб турдик. Бу оддий қараш эмаслигини иккимиз ҳам билар эдик. Шунда бирдан чироқ бутунлай ўчди. Қўрқиб у томонга ўзимни ташладим, зумда белимдан қўлини ўтказди. — Аҳир сен қоронғудан қўрқмасдинг-ку? — Кўзларига тун оғушида тикилдим ва ўтмишнинг ҳира хотиралари мийямда чарх урди. — Йўқ! — Юзимни буриштириб ундан узоқлашдим.— У сиз бўлишингиз мумкин эмас!— Бу нимани ўзгартиради Нармин? — Сўзларимни дарҳол фаҳмлаган Искандар сўради. Саволи қулоқларим остида акс садо берди. Қандай қилиб ақлимга келмади, аҳир барча ишоралар шунга етакларди. Илк кўрганимдаги қандайдир тушиниб бўлмас алоқа, унинг овози, елкасидаги чандиқ! Бу ўша! Искандар ўша икки йил олдин мен пинҳона қайта учрашишимизни мени топиб келишини орзу қилган йигит. </code></p> <p id="3wgl"><code>— Искандар, — Чироқ ҳам ёнди, энди кўзларига бемалол қарашим мумкин. — Қойил, эсладинг! — Ним табассум билан. — унитиб юборгансан деб ўйлай бошлагандим. — Сиз ҳали билиб туриб жим юрдингизми?— Юзимни буриштирдим. Уни лабларида жавоб беришга бўлган бир ҳаракат ҳам сезилмайди. Мен эса бу лаблар қанақасига бўлмасин нимадир қилишини истайман.— Гапиринг! — Кўксидан тутдим ва бир сония кўзларига тикилиб сўнгра оёқларим учида туриб лабларига лабаримни босдим. Ёқасидаги қўлим бўйнига кўчди, уники эса зумда юзимдан тутди. Мен шунчаки лабларини лабларим орасига олган бўлсам у менга чинакамига бўса қандай бўлишини кўтсатиб қўйди. Кескинлик, ҳарорат, ва ёлғизлик оғушида иккимиз бир-биримизни қайта топгандик. У сочим аралаш бошимни чангаллаб ўзига яқинлаштирарди. Мен ҳам унга бундан ортиқ яна қанчалик яқин бўлишни билолмай бўйнидан маҳкам сиқардим. Унга сингиб кетишни истардим. Буткул унда бўлсам дердим. Ёнсам ҳам куйсам ҳам бу оташда бўлишни тилардим. — Буни ўзинг бошладинг, энди тугатишни сўрама! — Лабларимдан ҳансираб базўр узилиб, очиқ бўйнимга ҳовлиқиб лабини босар экан шивирлади.— Сўрашга кучим етмайди, сизни ёнингизда унчалик кучли эмасман.— Бу онни узоқ кутдим. — Мени деворга ўтказиб лабларим ёнидан ўпиб яна лабларимни ёндиришга киришди. Қўлларим билан беиҳтиёр ёқасидан сиқиб кўзларимни юмдим.Кейин нима бўлиши билан ишим йўқ, барчасига &quot;у&quot; билан кўз юмаман. Тилагим кўзларимни очганимда у ёнимда бўлиши.</code></p> <p id="oYXv"><code>11- боб tugadi.💋</code></p>