❤.......🖤https://teletype.in/atom/anvarovna_dilshoda2026-05-01T05:08:13.949Zanvarovna_dilshoda:jfinhwxzmQ2026-04-20T04:45:36.762Z2026-04-20T04:45:36.762Z

71-боб

<p id="JNd3">71-боб</p> <p id="inRo">Касалхона эшикларини очишдан олдин атрофга яна бир бор кўз югуртирдим. Қўлларимни қорним устида юритарканман, шифокор билан бўлган суҳбатни эслаб, юзимда беихтиёр табассум пайдо бўлди.<br />— Таҳлиллар ҳомиладорлигингизни тасдиқлаши керак.<br />Аёл кўзойнагини тақиб, журналга нималардир ёзишда давом этди. Нигоҳим унинг хонасини ўргана бошлади. Деворларда ширин-шакар чақалоқларнинг, бироз каттароқ болажонларнинг суратлари осилган эди.<br />— Булар менинг назоратим остида дунёга келган болалар, — деди у ҳам суратларга қараб самимий жилмаяркан.<br />Янги ҳаётнинг дунёга келишини кузатиш нақадар мўъжиза!<br />Мен ҳайрат билан бош силкиб жилмайдим ва лабимни тишладим. Шифокор ўрнидан туриб, ҳужжатлар тахланган жавон томонга ўтди. Бир оз асабийлашаётган эдим, шунинг учун савол беришга журъат этдим:<br />— Таҳлиллар ҳақиқатан ҳам ҳомиладорлигимни тасдиқлайдими?<br />Аёл бу саволимга шунчаки нимтабассум билан жавоб қайтарди:<br />— Албатта.<br />— Мен... Шунчаки ҳаяжонланяпман, — деб иқрор бўлдим, гарчи у бу гапни ҳар куни эшитса-да.<br />— Бу сизнинг биринчи ҳомиладорлигингиз, шунинг учун бундай муносабатда бўлишингиз табиий.<br />Ҳаяжондан чуқур нафас олиб, тасдиқ маъносида бош силкидим.<br />— Кийимларингизни ечиб, ўриндиққа ётинг.<br />Кўйлагим ва ички кийимларимни ечарканман, нақадар асабийлашаётганимни, ҳатто уялаётганимни ҳис қилдим. Ўриндиққа ётиб, қуриб қолган лабларимни яладим. Вужудимни нотаниш туйғулар ва қўрқув чирмаб олганди. Ҳозир эшитишим мумкин бўлган гаплардан ич-ичимдан титрарканман, ҳаётимда биринчи бор бундай кучли ҳаяжонни туйдим. Айни дамда вужудимда турфа туйғулар — қувонч, қўрқув ва номаълумлик ҳисси қоришиб кетганди. <br />— Ҳомиладорлик тестини қилиб кўрмадингизми? — сўради шифокор.<br />Бошимни чайқаб &quot;йўқ&quot; ишорасини қилдим. Шифокорнинг бундай савол бериши ғалати туюлди, ахир улар фақат таҳлил натижаларига ишонишади-ку. Мен ҳақиқатан ҳам тест қилиб кўрмагандим. Бу хабарни эшитишим билан Иброҳимовларнинг ҳовлисини тарк этиб, тўғри шифохонага келдим. <br />— Бўшашинг, жуда таранг ҳолатдасиз, ҳаммаси яхши бўлади. Мен оғритмасликка ҳаракат қиламан, — шифокор менинг аҳволимни кўриб жилмайди.<br />Нохуш сезгилардан кўзларимни қисиб олдим, гарчи олдинда бундан-да жиддийроқ лаҳзалар кутаётганини тушунсам ҳам. Шифокор ваъдасининг устидан чиқишга уриниб, барчасини эҳтиёткорлик билан бажарди.<br />— Ясмина Исаева, Ноза Шахмараннинг таҳлил натижаларини олиб келдим. Шунингдек, натижаларни кўрсатилган манзилга ҳам юбордим. ХГЧ кўрсаткичи юқори. Ҳомиладорлик тасдиқланди, — парданинг ортидан жарангдор овоз эшитилди.<br />Мен енгил карахтлик ҳолатида ётардим, шифокор эса менга қараб яна жилмайди.<br />— Лайло, таҳлилларни стол устига қўй, мен кўриб чиқаман.<br />Ҳамшира чиқиб кетгач, шифокор яна менга нигоҳ ташлади.<br />— Хўш, бекорга шунча қайғурибсан. Ҳаммаси муддатига мос, меъёрида. Ҳомиладорсан. Боланинг отасини суюнтирсанг бўлади.<br />У қўлқопларини ечиб, четга ўтди. Қувонч ёшлари ёноқларимдан сизиб тушаркан, эшитганларимга ҳамон ишонгим келмасди. Қўлимни ҳали деярли билинмаётган қорним устига қўйдим. Гўё кўринмас булутга тегаётгандек эдим.<br />— Болажоним... — кўз ёшларим тинмасди. Мен ҳомиладорман... Умардан!<br />Ўзимни қўлга олиб, кийиндим ва шифокорнинг ёнига бордим.<br />— Муддат унчалик кичик эмас, — деди шифокор таҳлил натижаларига қараб, — лекин ҳеч қандай монелик кўрмаяпман. Кейинги сафар боланинг отаси билан келишингиз мумкин. УЗИ қиламиз.<br />— Раҳмат сизга.<br />Шошилинч равишда кўз ёшларимни артдим. Уст-бошимни тузатганча, хонадан чиқдим. Машинага ўтириб, иложи борича тезроқ уйга қайтиш керак.<br />Қадамларим ҳар доимгиданда суст. Ҳайдовчи аҳволимга ҳеч қандай изоҳ бермади, лекин сезилар-сезилмас илжайиб қўйди, балки бу менга шундай туюлгандир. Томоғимга тиқилган ҳаяжонни ютиб, ҳайдовчининг ортидаги йўловчи ўриндиғига ўтирдим.</p> <p id="tfry">Табассум юзимни тарк этмасди. Мен она бўламан... Менинг фарзандим бўлади, аниқроғи — бизнинг.<br />— Сизга қўнғироқ қилишяпти.<br />Ҳайдовчининг овозидан чўчиб тушиб, хаёлот оламидан чиққанча, қўлимни телефонга узатдим.<br />— Қизим, қаерларда юрибсан? — деб сўради Хадича амма баланд овозда.<br />— Касалхонада эдим, амма. Ҳозир уйга қайтяпман.<br />— Ноза... Бизни хушхабар билан суюнтирасанми? — унинг овози титраб чиқди.<br />Мен жим қолдим, Хадича амма эса умидсизланиб нафас чиқарганини эшитдим.<br />— Ҳечқиси йўқ, қизим. Хафа бўлма, — дея мени юпата бошлади у.<br />— Амма...<br />У яна гапимни бўлди:<br />— Ҳечқиси йўқ, Ноза, ҳечқиси йўқ...<br />— Амма, мен ҳомиладорман.<br />Телефондан қизларнинг қувончли ҳайқириғини, жумладан, аммамнинг ҳам овозини эшитдим. Экранга қарадим-у, уларнинг алоқани узиб қўйишганини кўрдим. Уларнинг муносабатидан жилмайдим, аммо шу лаҳзада кўнглим айниб, кўнглим ортга тортди. Дарҳол ҳайдовчига юзландим:<br />— Тўхтатинг, илтимос.<br />У менга эҳтиёткорлик билан нигоҳ ташлади, лекин эътироз билдирмай, буйруғимни бажарди. Машина эшигини очиб, кўнгил айнишини енгишга ҳаракат қилдим. Кўзларимни юмдим ва кичкинтойим ўзидан дарак бераётганини яна бир бор ҳис қилдим.<br />Хаёлимда Умарга ўхшаш кичкина ўғил бола гавдаланди. Негадир, айнан ўғил кўришимни ҳис қиляпман. Шахмаранлар вориси.<br />— Аҳволингиз ёмонми?<br />— Яхшиман, — дедим зўрға жилмайиб ва эшикни ёпдим.<br />Қўрғон қаршисида тўхтаганимизни ҳам дарров пайқамабман. Бу ерга биринчи марта келганимни эсладим. Умарни кўрганда қанчалик титраганим, унинг ўткир нигоҳларидан уялиб, лабларимни қонагунча тишлаганларим... Ундан қочардим, ҳатто уни итариб юборардим...<br />Бу никоҳдан нима кутишни билмасдим, аммо унга розилик берганимдан бирор марта ҳам афсусланмадим.<br />Секин қадамлар билан хонамга кўтарилдим, юзимда эса бахтли табассум. Эшикни очдим-у, эримни кўриб, жойимда қотиб қолдим.<br />Умар менга орқа ўгириб тураркан, ийманибгина бир қадам олдинга босдим ва унинг қўлида қоғоз борлигини кўрдим...<br />Умар менга ўгирилганида, унинг ҳайратга тўла нигоҳини кўрдим. Умарнинг кўзлари қорнимга михланганди... Ва мен биринчи марта эримнинг кўзларида у илгари ҳеч қачон ўзига рухсат бермаган ўша нарсани кўрдим.<br />Унинг кўзёшларини...</p> <p id="jygx">72-боб</p> <p id="9OkT">Умар индамай турар, эҳтимол, нималар бўлаётганини ҳали охиригача англаб етмаганди. Мен у томонга бир неча қадам ташларканман, кўзларимда ёш халкалари пайдо бўлди.<br />Бу таърифлаб бўлмас бахт кўз ёшлари. Бошқа бир инсонни бахтли қила олишимни билишдан пайдо бўлган енгиллик ёшлари... Энди ҳис-туйғуларимни жиловлай олмасдим, бунга ҳожат ҳам йўқ.<br />Ҳозир эримни таниб бўлмас, у гўё бутунлай бошқа одамга айланганди. Умар Шахмаран хотинининг ҳомиладорлигини эшитиб, йиғлаб юбориши мумкинлигини ким ҳам ўйлабди дейсиз?<br />— Менга айт... — деди у овози титраб.<br />Мен жуда секин бош силкидим, у эса таҳлил натижаларига яна бир бор кўз югуртирди.<br />— Умар... Мен ҳомиладорман... Бизнинг фарзандимиз бўлади, — дедим бир нафасда. Кейинги сонияда эса аллақачон эримнинг маҳкам қучоғида эдим.<br />Умар мени кўтариб чархпалак қиларкан, қўлларида маҳкам қисди. Мен унга осилиб олиб, қувончдан кулардим. Эҳтимол, кулгим бу қўрғоннинг биринчи қаватигача эшитилаётган бўлса керак.<br />У тўхтагач, кўзларимга боқди. Юзимни кафтлари орасига олганида, унинг нигоҳида жуда кўп туйғулар қоришиб кетганини пайқадим. Энг муҳими эса... у нақадар бахтли эканини кўриб турардим.<br />Унинг лаблари менинг лабларимни топди. Умар мени шундай майин ўпардики... Мен унинг қўлларида эриб кетаётгандим. Бу ҳислар мени завқдан титратарди.<br />Нақадар бахтлиман... Ё Раббим, нақадар бахтлиман!<br />— Менинг Нозам... буни қанчалар узоқ кутгандим... — пичирлади у ва пешонасини пешонамга тиради. Бир муддат сукунат чўкди. Умар яна гапиришга ботинолмай тургандек эди.<br />— Сени ўша куни, беш йил аввал кўрганимдан бери, — деб гап бошлади эрим яна, — асло унута олмадим.<br />Унинг сўзларидан кўзларим катта-катта очилиб, унга ҳайрат билан тикилиб қолдим.<br />— Аммо сен аллақачон Икром билан унаштирилган эдинг, бу мени сендан воз кечишга мажбур қилди. Сени у билан бахтли деб ўйлагандим. Балки севиб қолгандирсан деб ҳам хаёл қилганман, лекин ҳаммаси бошқача бўлиб чиқди.<br />Ундан бироз узоқлашдим. Умарнинг гапларига ишонолмасдим.<br />— Сен мен билан никоҳда бўла туриб, менга нисбатан ҳеч нарса ҳис қилмас эдинг. Буни сезмаган деб ўйлайсанми? Йўқ, мен ҳаммасини кўриб турардим.<br />Оёқларимда дармон қолмади. Диванга ўтирдим, унинг иқрорларидан карахт ҳолатга тушиб, лабимни тишладим.<br />— Мен иккимиз учун ҳам севардим, Ноза, — у сочларимни озор беришдан қўрқиб, майин силади.<br />Мен эса бошимни кўтариб унга қарашга журъат қилолмасдим. Хотирамда ўша кун гавдаланди... Мен ўтириб қўшиқ ҳирқироқ айтардим, қалбимда эса қанчалар ишончсизлик бор эди. Мени Икромга турмушга чиқишга мажбурлашганди.<br />Ўша куни мен учун ҳамма нарсани ҳал қилиб бўлишганди. <br />Унаштирув бўлиб ўтди. Шундан сўнг мен унинг қайлиғи ҳисобланардим. Кунларнинг бирида опам ва унинг эрининг суҳбатини эшитиб қолдим.<br />— Шахмаранлар қўнғироқ қилибди, синглингнинг қўлини сўраб келишмоқчи.<br />Опам &quot;оҳ&quot; деб юборди ва оғзини кафтлари билан ёпди.<br />— Ноза унаштирилган-ку, Козим! Нима қилмоқчисиз?!<br />Мен қўлларим билан ҳўл бўлган юзимни артдим.<br />— Агар Шахмаранлар Нозанинг сўрашса, мен ўйлаб ўтирмай уни уларнинг қўлига топшираман ва бу Солиевларни ҳайдаб соламан! — у қўл силтади ва давом этди: — Шахмаранлар олдида Солиевлар ҳеч ким эмас, буни ўзинг ҳам биласан. <br />Ўзимга жой тополмай қолдим. Келгуси тақдирим бегона қўлларда бўлиб, ҳеч ким менинг фикримни сўрамасди.<br />Бир неча кундан сўнг дугонамнинг тўйига борадиган бўлдим. Фақат қўлимда жияним бор эди, у қўшиқ айтаётганимни диққат билан тинглаб ўтирарди.<br />Ўшанда кимнингдир қадалган нигоҳини ҳис қилдим. Ўша томонга ўгирилиб, бир эркакни кўрдим. У турганча мени кузатарди, лекин қоронғулик туфайли юзини кўролмадим. Кейинги дақиқада эса у бутунлай бурилиб кетди ва узоқлашди, лекин мен ҳали ҳам унинг кучли энергиясини ҳис қилиб турардим. Чуқур нафас олиб, ҳаяжондан бўйнимни силадим. Нотаниш кимсанинг синовчан нигоҳидан нафашим қайтгандек бўлди.</p> <p id="hmhs">Эртаси куни опамнинг эри тушкун ва ғазабнок бўлиб юрди, унинг норозилиги сабабини тушунмасдим...<br />— Умар Шахмаран синглингга уйланишни ҳоҳламабди!<br />Қувонишни ҳам, йиғлашни ҳам билмасдим. Шахмаранлар оиласини яхши билардим, улар олижаноб инсонлар эди, лекин мен улар учун жуда оддий қиз эдим...<br />Хотиралар оғушидан чиқиб, яна эримнинг қучоғида эканимни англадим. Умар бир қўли билан қорнимни силаркан, нигоҳи менга қадалганди. <br />— Ваъда бераман, барча хатоларимни тузатаман, — деди у оҳиста ва яна қўлини қорнимга қўйди. — Сени севаман... сизлар мени борлиғимсизлар Ноза.<br />— Мен ҳам сизни севаман... — дедим пичирлаб, — ўтмишда нима бўлгани муҳим эмас. Ҳозир мен сиз биланман... ва бизнинг фарзандимиз дунёга келади, энг асосийси шу.<br />— Мен беҳад бахтлиман, ҳатто тасаввур ҳам қилолмайсан! <br />Эримни қучоқлаб жилмайдим. Унинг қўллари кўйлагимнинг ёқасига тушганида, у мени яна бир бор синчиклаб кўздан кечирди ва кутилмаганда деди:<br />— Ҳис қиляпман, бизнинг ўғлимиз бўлади.<br />Унинг гапларидан лабимни тишлаб, сирли равишда илжайиб қўйдим.<br />Мен ҳам бунга ишончим комил, лекин буни унга айтмадим!!!</p> <p id="CHbh">74-боб</p> <p id="2SAz">Ўша куни бутун оиламиз жамулжам бўлиб, менинг ҳомиладорлигимни байрам қиларди. Мен эса бундан фақат бахтиёр эдим. Энди гап-сўзлар мени заррача ташвишга солмасди. Аслида, менга асабийлашиш умуман мумкин эмас. Негаки, энди одамлар назарида мен ўша &quot;бепушт аёл&quot; эмасдим.<br />Вужудимда Умарнинг ворисини кўтариб юрибман. Бу шунчалик гўзал туйғу эдики, вақт тезроқ ўтиб, гўдагимни бағримга босишни орзиқиб кутардим...<br />Эрим ҳаддан ташқари ҳаяжонда, уни биринчи марта бундай ҳолатда кўришим. Унинг оила қуриш, фарзандли бўлиш ҳақида бундай катта режалари борлигини билмаган эканман. Аммо ҳозир кўриб турибман — у буни чин дилдан истаган ва ҳаётидаги муносиб паллани кутган.<br />Мени ҳеч нарсага мажбурламагани учун ундан миннатдор эдим. Менга танлов ҳуқуқини берди. Озодликни ва муҳаббатга бўлган ишончни қайтарди. Мен у билан гўё қайтадан яшай бошладим.<br />— Балки эшитгандурсиз, аммо... — Замира дудуқланиб, лабини тишлади.<br />— Нима бўлди?<br />— Икром Солиев... у бепушт экан. Ҳамма шуни гапиряпти.<br />Эшитган гапимдан кўзларим катта-катта очилиб кетди. Оғзимни кафтим билан ёпиб, &quot;оҳ&quot; деб юбордим.<br />— Қ... Қандай қилиб?<br />— Анора билан беш йилдан бери бирга яшашса-да, фарзандлари йўқ.<br />Бу ҳақиқат эди. Шунча йил давомида уларнинг фарзанди бўлмади. Бу мени доим ҳайрон қолдирарди, лекин мен Аноранинг ўзи хоҳламаяпти деб ўйлаганман.<br />Бу кутилмаган хабар бўлди. Нима бўлганда ҳам, собиқ эримга бундай қисматни раво кўрмасдим. Икром фарзанд кўролмас экан, Анора эса... бу вазиятда кимга ачинишни ҳам билмай қолдим.<br />— Замира, Анора нима қилди? У билан яшаяпдими?<br />Замира лабларини маҳкам қисиб, узун кўйлагининг этагини тузатди.<br />— У ҳаммасидан хабар топсада, барибир Икром билан қолишга қарор қилди.<br />Ҳаммасига сабаб — унинг муҳаббати. Аммо Икром бунга лойиқ эмас ва унинг севгисига муносиб жавоб қайтармасди, бу эса Анорага чидаб бўлмас азоб бериши тайин.<br />Маҳзунлик билан ютиниб, дум-думалоқ бўлиб қолган қорнимга назар ташладим. Охирги воқеалар мени ҳайратга солишдан тўхтамасди. Умар билан турмуш қурганимдан сўнг бутун ҳаётим остин-устун бўлиб кетди.<br />Ҳозир ҳомиладорлигимнинг бешинчи ойидаман. Эрим билан шифокор кўригида илк бор кичкинтойимизни кўрганимиз ва жинсини билган кунимизни эсласам, қалбим қувончга тўлади.<br />— Мана бизнинг полвонимиз! Ҳамма кўрсаткичлар жойида.<br />Умарга қарайман, у эса қора кўзларини монитордан узмайди. Унинг чеҳрасида аллақандай ўзгариш сезиларди. Мен англаб етолмаётган бир туйғу...<br />— О, ишонмайсиз-у, лекин мен боланинг жинсини кўриб турибман. Мана, ҳеч тортинмай ўзини кўрсатяпти.<br />Жилмайишдан тўхтолмай, яна эримга қарайман — у мағрур бош кўтариб, ғурур билан илжайиб қўяди.<br />— Ўғил экан! Табриклайман!<br />Мен бош силкиб, эримнинг карахт бўлиб қолганини сездим. Ўғлимизнинг юрак уришини эшитганимизда, Умар қўлимни маҳкам қисганди ўшанда. <br />Машинагача жимликда бордик. Умар лом-мим демас, мен эса оғирлашиб қолганим сабабли унинг ортидан секин одимлардим.<br />Мени бир нарса мамнун қиларди: ортиқча вазнимга, шишларга қарамай, эрим менга ҳамон эҳтирос ва оташин хоҳиш билан боқарди.<br />У кутилмаганда тўхтаб, менга ўгирилди. Белимдан маҳкам қучиб, лабларимдан бўса олди. Тезкор ва майин бўса... Атрофга қараб, унинг бу ҳаракатидан хижолат бўлдим.<br />— Ўғил! Сен менга ворис ҳадя этасан... — унинг овозида ҳайрат ва ғурур оҳанглари янгради.<br />Бу ўлкаларда ўғил фарзанд кўриб бериш нақадар муҳимлигини тушунардим. Аммо Умар қиз фарзанд туғилса, қайғурадиган одам эмаслигини ҳам билардим.<br />Хаёллардан чалғиб, Замирага қарадим. У Амир билан турмуш қурганди. Амир унга орзусидаги ўқиш имкониятини берди. У айни дамда бахтли бўлиб, кундан-кунга юзи очилиб борарди.<br />— Бугун жуда ювошми? — у қўлини қорнимга қўйди.<br />— Ҳа, лекин Умар билан ёнма-ён ётсак, дарров типирлашни бошлайди.</p> <p id="zroO">У кулиб, орзулар оғушида нафас чиқарди.<br />— Сизлар фарзанд кўришни режалаштирмаяпсизларми? — сўрадим мен. Замира бироз иккиланиб, ўйга толди.<br />— Ўқишни битириб, кейин демоқчи эдим, лекин... — қиз жим бўлиб қолди.<br />— Лекин?<br />— Бугун эрталаб тест қилгандим, ижобий чиқди. Мен ҳомиладорман опа! — у жилмайиб, лабларини тишлади.<br />— Замира, сен учун жуда хурсандман!<br />У кўз ёшларини артиб, менга бош силкиди.<br />— Бу... бу жуда ажойиб-ку! Ёнингда эринг бор, у сенга ҳамма нарсада ёрдам беради. Хавотир олма!<br />— Агар ҳаётимда у бўлмаганида нима қилардим? Бу саволни ўзимга берганимда қўрқиб кетаман. У ҳаётимдаги энг гўзал неъмат, опа.<br />Унинг овози титради. Замира телефони чалингач, ўзини ўнглаб олди.<br />Мен қорнимни қучоқладим ва ўғлимдан кучсиз туртки едим.<br />— Оҳ, мунча шўх бўлмаса! — у яна туртганида жилмайиб қўйдим. — Айта қол, отангга ўхшайсанми? Негадир шуни ҳис қиляпман.<br />Ўғлимнинг отасига ўхшашини жуда-жуда истардим. У каби адолатли ва ҳалол бўлишини... Энг муҳими — аёлларни ҳурмат қилишини. Аёлларга паст назар билан боқмаслигини истардим. Ваҳоланки, бу ерларда кўпчилик эркаклар шундай қилишарди.<br />Биз дастурхон ёзилган пастки қаватга тушаётгандик. Бирдан бир зинани босмай ўтиб кетганимни ва пастга қараб қулаётганимни ҳис қилиб, қичқириб юбордим.<br />Фақат Замиранинг чинқириғини эшитдим, афсуски у менга ёрдам беришга улгуролмасди...</p> <p id="b7n4">75-боб</p> <p id="iPc8">Мени ортга кучли зарб билан тортиб қолишаркан, мени маҳкам тутиб турган аёлнинг узун кўйлагига осилиб қолдим. Бу — эримнинг ўгай онаси Дилбар эди.<br />Унинг кўзларида чинакам қўрқув ҳисси қотиб қолганди. Мен зўрға ютиниб, қаддимни ростларканман, у мени бошдан-оёқ текшириб чиқди.<br />— Эҳтиёт бўлсангиз-чи! — деди у ҳавотирли оҳангда. — Ахир сиз бўлажак онасиз, вужудингизда бола кўтариб юрганингизни тушунишингиз керак!<br />Унинг сўзларида аввалги нафратдан асар ҳам йўқ эди. Дилбар хоним ҳақиқатан ҳам саросимага тушган кўринарди. Нима сабабдан у бунчалик ўзгарганини билмасдим, аммо ҳозир ундан жуда миннатдорман. <br />Чуқур нафас олиб, қўлимни қорнимга қўйдим.<br />— Раҳмат... раҳмат сизга, — овозим титраб чиқди. У бўлса лабларини маҳкам қисиб, инкор маъносида қўл силтади.<br />Қайнотам рафиқасига мамнуният билан қараб тураркан, ичимдан &quot;Дилбар билан айнан қайнотам гаплашиб қўйган ва бу ўзгаришларга шу сабаб бўлган&quot; деган фикр ўтди.<br />— Яхшимисиз, Ноза?<br />Мен фақатгина суст бош силкидим. Бироқ танам худди қамишдек титрарди. Қўлларим ҳамон қорнимда... Ўғлимнинг қимирлашини сезишга уриняпман, лекин у жимиб қолганди. Бу мени хавотирга солди.<br />— Бор, ўтир. Оёқда тик турма, — бу Хадича амманинг овози эди. Шу гапни эшитишим билан дарров жойимга ўтирдим, лекин кўзларим билан ҳамон қорнимни &quot;назорат&quot; қилардим.<br />Эшик томонга ўгирилган ҳамоно эримни кўрдим. Умар жуда чарчаган кўринсада, мен томонга тез қадамлар билан келарди. Ёнимга келгач, қошларини чимирди.<br />— Нега бунча рангинг ўчиб кетган? Бирор гап бўлдими?<br />— Ҳа, ўғлим, Ноза зиналардан йиқилиб тушишига бир бахя қолди, — деди аммаси паст овозда.<br />Умар зумда асабийлаша бошлади. У кўзларимга қарашга уринди, мен бўлса буни хоҳламасдим... Бўлган вазиятдан даҳшатга тушгандим. Ҳаттоки ўйлашнинг ўзи қўрқинчли, ҳозиргина фарзандимиздан айрилиб қолишим мумкин эди. Ҳиссиётларимни жиловлай олмай, кўзларимдан ёш сизиб чиқди ва эримнинг кастюмидан маҳкам тутиб олдим.<br />— Сенга зинадан ёлғиз тушиб-чиқишни тақиқлайман, тушундингми? — деди Умар мени бағрига босиб, қатъий оҳангда. Мен унга бош силкирканман, юзимдаги ёшларни артишга ҳаракат қилдим.<br />Унинг қўллари юмалоқ бўлиб қолган қорнимга тушди... Озор беришдан қўрқиб, жуда майинлик билан силади.<br />— Умар... у жимиб қолди. Бу ёмон белги эмасми? — лабимни тишладим.<br />Эрим шовқин билан нафас чиқарди. Сочларимни юзимдан четга суриб, қўлини яна қорнимга қўйди. Умар жим тураркан, мен тобора кўпроқ ваҳимага тушаётгандим.<br />Бирдан кучсизгина туртки ҳис қилдим —ҳудога шукур, ўғлимиз яхши! Юзимга дарров табассум югурди.<br />— Ўғлим, бизни қанчалар қўрқитиб юбординг-а...<br />— Қўрқитди... — деб тасдиқлади эрим ва қўлимдан тутиб, мени ўрнимдан турғизди.<br />У ҳеч нарса демасдан мени ётоқхонамизга етаклади. Чироқни ёқиш учун белимдан тутиб, ўзига маҳкам босаркан, кўзларимни юмиб, Умарнинг бўйнидан нафас олдим — бу ҳид бошимни айлантириб юбормоқда. Оёқларим учида туриб, лабларимни унинг лабларига босдим.<br />Узоқ кутишга ҳожат қолмади, эрим дарров бўсамга жавоб қайтарди. Унинг қўллари елкаларим узра сирғаларкан, дарров кўйлагим ерга тушди. Ҳомиладорлик гормонлари сабабли ақлдан озаётгандекман, Умарни бутун вужудим билан ҳис қилишни истардим.<br />Унинг лаблари бўйнимда кезар, мен эса завқдан эгилиб, ётоққа йиқилдим. Ҳомиладорлигим орамизда тўсиқ бўла олмасди, Умар мени ҳамон ашаддий эҳтирос билан хоҳларди. Энг муҳими, у мени севади... Унинг ҳар бир тегинишида менга бўлган чексиз муҳаббатини туяман.<br />— Умар... — унинг лаблари кўксимга текканида инграб юбордим. Қўлларим унинг калта сочлари орасида адашиб қолганди.<br />— Нақадар гўзалсан, Ноза... ақл бовар қилмас даражада...<br />Унинг сўзларидан жилмайиб, яна бўса олиш учун унга талпиндим. Эрим кутилмаганда ҳолатни ўзгартирди: энди мен унинг устида ўтириб, менга ёввойи нигоҳ билан боқаётган қора кўзларига термулардим. Унинг бақувват елкаларига таянарканман, лабларимдан фарёд учди.</p> <p id="5w7Z">Бироздан сўнг унинг бўғиқ наърасини эшитдим ва қичқириқ билан унинг устига йиқилганча, оғир нафас олардим. Эримнинг юрак уришини аниқ эшитиб турарканма, Умар сочларимнинг нам толалари билан ўйнашар ва қўлини қорнимга қўйганча силарди... Ичимда эса аллақандай ғалати, ёқимли туйғу. Ҳомиладорлик бизни янада яқинлаштирганди десам ҳам бўлафи.<br />Вужудимда ҳамон енгил завқни туярканман, Умар мени қулайроқ ётқизиб, устимга чойшаб ёпди.<br />— Ухла, гўзалим...<br />Бошимни кўтариб, яна унинг қора кўзларига боқдим.<br />— Сизни севаман, — унинг жавобини кутмасдан, кўзларимни юмганча, осуда уйқуга ғарқ бўлдим.</p> <hr /> <p id="738L">...Эшикнинг қаттиқ тақиллашидан уйғониб кетдим. Шу билан бирга телефоним ҳам титрай бошлади, ваҳима ич-этимни еяр, ичимда аллақандай ёмон бўшлиқ, нохуш сезги бор эди. Кўзларимни юмиб, бурним билан нафас олдим. Ипак ёпинчиқни устимга тортарканман, эримнинг сўкинганини эшитдим. У эшикни очишдан олдин, мен эшик ортидаги инсонга кўринмаслигимга ишонч ҳосил қилиб, эшикни кенг очди.<br />— Гапир.<br />— Жаноб, бундай кеч ташриф буюрганим учун узр... — йигит бош эгиб, гапини давом эттиришга куч тўплади. — Синглингиз Марям... у... у қочиб кетибди.<br />Мен қичқириб юбордим ва оғзимни кафтим билан ёпдим. Умар жимиб қолганидан англадимки, у эшитганларига ишонмаяпти.<br />— Нималар деяпсан?! — у йигитнинг ёқасидан бўғиб олди.<br />— Мен... мен бор гапни айтяпман, жаноб... — йигит дудуқланарди.<br />Умар соқчиларни қаергадир етаклади. Мен эса устимга илинган биринчи кўйлакни ташлаб, унинг ортидан чиқдим.<br />— Марям?! Марям?! — эрим синглисининг овозини эшитиш умидида бақираркан, унинг бу ҳолати мени қўрқитиб юборди. Унинг қичқириғига ҳамма ўз хонасидан чиқиб келди ва ваҳима билан Умарга қарай бошлашди. У тўппончасини олиб, хабарни келтирган йигитга ўқталди.<br />— Синглим қаерда?! Жавоб бер, Марям қаерда?! Сени ким ёллади?!<br />Жавоб кутиб ўтирмай, йигитнинг устига ташланди ва юзига кучли зарба берди.<br />— Ўғлим, тўхта...<br />Умар Хадича амманинг овозини эшитмасди.<br />— Умар!!<br />Ҳаммамиз қайнотамга ўгирилдик, унинг кўзларида ёш қалқиганча, қўлида қандайдир хатни ғижимлаб турар ва ўғлини тўхтатиш учун кўрсаткич бармоғини баланд кўтарди.<br />— Марям душманимиз билан қочиб кетибди, — деди у зўрға.<br />Эрим худди отасидан тарсаки егандек ортига тисарилиб кетди. У &quot;йўқ&quot; деганча бош чайқарди.<br />— Марям Ратмир Верховсев билан қочибди...<br />Умар қотиб қолганча, қўлларини мушт қилиб тугди. Унинг кўзларида чинакам умидсизлик ва нафратни кўрдим... Марям ўз акасига хиёнат қилганди.<br />Ўз севгилисини танлаб, оиласидан воз кечди. Бутунлайга...</p> <p id="yV8P">76-боб</p> <p id="h76S">Умар</p> <p id="2VNB">Ҳаётимда ҳамма нарса ўз изига тушаётганди. Ота бўлишимни билганимдан бери дунё қарашим бутунлай ўзгарди. Эркак кишига бахт учун нима керак? Албатта, вафодор ва содиқ аёл. Қандай кайфиятда бўлишимдан қатъи назар — ҳатто ғазаб отига минганимда ҳам мени севадиган аёл...<br />Ҳали ҳам ишонгим келмасди... Менинг ўғлим туғилади! Ворисим! Эрта-кечми фарзандли бўлишим кераклигини билардим, ҳатто уйланишдан олдин ҳам бу ҳақда ўйлардим. Аммо менга бу бахтни ўша нотаниш қиз — менинг Нозам ҳадя этади деб хаёлимга ҳам келтирмагандим. Бир пайтлар у ҳаётимдаги &quot;тақиқланган мева&quot; эди, ҳозир эса бутунлай меники. Фақат меники.<br />Болаларим бўлишини истардим, лекин уларни ҳимоя қила олмасликдан ёки муносиб тарбия беролмасликдан қўрқардим. Ўғлим менинг қисматимни такрорлашидан — ҳамма ерда меҳр ва эътибор қидириб юрадиган ёлғиз, ярадор инсон бўлишидан хавотирда эдим. Бироқ кун сайин бу аёлни қанчалик қаттиқ севишимга амин бўлиб боряпман.<br />Ноза ҳомиладорлик даврида ўзгариб борди: характери, ўзини тутиши, қомати... Қорни кичкина шарчага ўхшаб қолган. Бу ўзгаришларни кузатиш ва унга маҳлиё бўлиш менга завқ бағишларди. Кичкинтойимизнинг юрак уришини илк бор эшитган лаҳзамни ҳеч қачон унутмайман! Бу шундай ажойиб эдики... Ўша сонияда ичимда ниманидир ағдар-тўнтар қилиб юборди. Англадимки, энди ҳеч нарса аввалгидек бўлмайди. Энди биз уч кишимиз. Оиламни душманларимдан ҳимоя қилишим шарт.<br />Аждодларимиз ўтмишда жуда кўп хатолар қилишган. Энди эса буларнинг барини мен ҳал қилишимга тўғри келяпти. Қанчалик адолатли бўлишга уринмайин, уддасидан чиқолмасдим... Атроф жуда булғанган, энди менинг вазифам бу кирларни тозалашдан иборат эди.<br />— Умар, эшитишимча, Верховсев қайтиб келибди, — Валиднинг қатъий овозини эшитиб, унинг шафқациз чеҳрасига ўгирилдим.<br />— Биламан.<br />— Адоват ҳамон давом этяпти. Сенинг халқинг ва Верховсевлар ўртасидаги уруш ҳали тугагани йўқ, — деди у қимматбаҳо соатига тузатиш бериб.<br />— Улар журъат қилолмайди... — дедим тишларимни ғижирлатиб. У эса пичинг билан кулди.<br />— Қасос, Умар... шундай нарсаки, одам унинг учун ҳар қандай ишга қўл уради. <br />— Сен менга ақл ўргатяпсанми?! — чидай олмай овозимни кўтардим. Валид қошларини чимириб, кўрсаткич бармоғини кўтарди.<br />— Ҳаддидан ошма, Умар, мен сенга душман эмасман.<br />Шовқин билан нафас чиқариб, дераза ёнига ўтдим ва тунги шаҳарга термулдим.<br />— Бу амакимнинг хатоси, бунда ҳеч ким айбдор эмас.<br />— Балки шундайдир, — деб қўшилди Валид, — лекин амакинг ўша болани гўдаклигида етим қолдирган. Онасини эса номусидан, ҳатто ҳаётидан айирган...<br />Эшитганларимдан кўзларимни юмиб, тинчланиш учун бурним билан чуқур нафас олдим.<br />— Сингилларинг отасининг аслида қандай одам бўлганини ва қандай ўлганини билишмайди, шундайми?<br />Мен унга секин бош силкидим.<br />— Ҳаммаси ёмон якунланяпти, — дедим мен. — Улар буни билмасликлари керак, акс ҳолда кўтара олишмайди...<br />— Ундай бўлса, уларни ҳимоя қилиш учун қафасда сақлашингга тўғри келади.<br />Унинг гапларидан аччиқ кулдим. Валид эса ортиқ бир сўз демай, чиқиб кетди. Қўрғонга қайтганимда, Нозамнинг зинадан йиқилишига бир бахя қолганини билдим. Кичкина хотиним қўрқувдан йиғлаб, менга ёпишиб олганди. Сингилларимга қараб, қатъий қароримни айтмоқчи бўлдим, бироқ буни эртага қолдирдим. <br />Тун ярмида эшик тақилларкан, эшитган гапимдан тилим калимага келмай қолди. Бутун вужудим титрар, буни қабул қилиш жуда оғир эди.<br />— Марям душманимиз билан қочиб кетди.<br />Шу сонияда синглим менга хиёнат қилганини аниқ англадим. Менинг кичкина Марямим орқамдан пичоқ урди. Томирларимда қоним қайнаб кетаркан, тез-тез нафас олиб, Нозага ўгирилдим, у айбдордек ерга қаради. <br />— Йигитларни йиғ! Йўлга чиқамиз!<br />Ёрдамчим бош силкиб чиқиб кетди, шу маҳал аммам ўзини устимга отганча, йиғи аралаш мени тўхтатишга уринди:</p> <p id="IsPK">— Ўғлим, уларга раҳм қил... Умар, ҳеч кимни ўлдирма! Сенга ялвораман!<br />Аммо мен аммамнинг фарёдларини эшитмадим. Отамнинг сўнган нигоҳларига ҳам кўз юмдим. Тўппончамни белимга қистириб, машина газини охиригача босганча йўлга қарамай, кўрсатилган манзилга учиб борардим. Кўз олдимда болалигимиз гавдаланди: Марям қувноқ, одобли ва меҳрибон қиз бўлган, у бировга озор беролмасди... у одамларни танимасди. Мен синглимга ишонардим, лекин у мени ҳеч кимга чиқарди. Бир разил кимса деб бутун оиласидан воз кечди. У йигит Марямни хор қилади.<br />Олдимда қора автомобил ва яна бир нечта машиналарни кўрдим. Ратмир Верховсев эшикни очиб, синглимни ичкарига ўтказаётганди. Марям эса мени кўриб қотиб қолди ва бошини эгди. Ўйлаб ўтирмай қуролимни олдим ва улар томонга юрарканман, Верховсев ҳам чаққонлик билан қуролини чиқарди.<br />— Мана, кўришдик ҳам, Умар, — деди Ратмир секин. Мен нигоҳимни титраб йиғлаганча, ерга қараб турган Марямга қаратдим.<br />— Марям! — деб чақирдим уни. — Ёнимга кел!<br />У бошини чайқаб, яна Ратмирга қаради.<br />— Бизни қўйиб юборинг, ака, илтимос. Бахтли бўлишимга рухсат беринг, ёлвораман.<br />Унинг бу аянчли ҳолатидан томоғимга алам тиқилди. Ратмир эса менга ғолибона илжайиб қараб турарди.<br />— У сени севмайди, шунчаки қасос учун фойдаланяпти. Сен у билан бахтли бўлолмайсан! Марям, тушунсангчи у бизнинг душманимиз!<br />Синглимнинг кўзлари ўша эркакни топди, у ҳам Марямга термулиб турарди.<br />— Агар ҳозир мен билан уйга қайтмасанг, бошқа бундай имконинг бўлмайди. Марям, ўзингга кел!<br />— У... қайтмайди... — Ратмирнинг қўпол овози эшитилди. — У меники, Умар! Буни қабул қил! Мен синглингни сендан тортиб олдим!<br />— Ўчир овозингни! — бақирдим ўзимни йўқотиб. — Сен ундан фойдаланяпсан! Ҳеч қанақасига уни севмайсан!<br />— Мен севаман... — деб гапга аралашди Марям, бироқ кўзларида ишончсизлик бор эди. — Қайтмайман, — бу сўзлари билан у мени сўнгги бор ўлдирди.<br />— Ундай бўлса, бу ердан тирик чиқолмайсизлар! Номусимни булғашга йўл қўймайман!<br />Марям олдинга бир қадам босиб, Ратмирни ўз танаси билан тўсиб олди.<br />— Ундай қилманг, ака. Шунчаки қўйиб юборинг... Ёлвораман.<br />Синглимнинг ёноқларидан ёш қуйиларди. Илгари унинг йиғлашига асло йўл қўймасдим. Ҳозир эса синглим унинг ҳаётини барбод қиладиган инсон учун йиғлаяпти.<br />— Оғзингни юм! Мен сенга ака эмасман, Марям!<br />Нафасимни қисиб, тепкини босишга уриндим, лекин бармоғим титрарди. Хотинимни ва туғиладиган фарзандимни эсладим... Қўлимни тушириб, сўнги сўзларимни айтдим. <br />— Энди сенинг оиланг йўқ, Марям. Шахмаранлар сенга ҳеч ким эмас! Бизнинг ҳаётимизда қорангни кўрсатишга журъат қилма, тушундингми?!<br />Унинг лаблари титраб кетганча, қўлимдан тутиб баттар йиғлай бошлади.<br />— Йўқ. Ахир сиз менинг акамсиз-ку! Мен эса сизнинг кичкина Марямингизман...<br />Уни ўзимдан шунчалик қўпол итариб юбордимки, у йиқилиб, ерга ўтириб қолди. Ратмир томонга ўгирилганим ҳамоно, у устимга ташланиб, зарба берди. Кутилмаган зарбадан ортга тисарилдим ва ёрилган лабимдаги қонни артдим.<br />— Сен ўз танловингни қилдинг, Марям, энди оиланг йўқ! Одамлар назарида сен ҳамиша душман билан қочиб кетган бузуқ аёл бўлиб қоласан!<br />У кўзларини юмиб, туришга ҳаракат қилди.<br />— Сен биз учун ўлдинг! <br />Унинг мовий кўзларига сўнгги бор боқиб, ўз ожизлигимни лаънатлаганча ортга ўгирилдим. Ўлдиролмадим... қўлим бормади. Аммо ўша куни мен жуда кўп нарсани йўқотдим... <br />Қўрғон эшикларини очганимда, ҳамма ҳамон ўтирган жойида эканини кўрдим. Киришим билан барчанинг нигоҳи менга қадалди.<br />— Шу кундан бошлаб, унинг исмини тилга олганингизни эшитмай! — деб бақирдим. Отамнинг маҳзун нигоҳига ва юзини қўллари билан ёпиб йиғлаётган Марияга кўзим тушди. — У бизга энди бегона! Менинг Марям исмли синглим йўқ! Агар кимдир у билан алоқага чиқишга уринса, қасам ичаман, мендан шавқат кутмасин!</p> <p id="e86U">Эпилог</p> <p id="fsBA">Тўрт ойдан сўнг</p> <p id="RKHu">Ноза</p> <p id="S8YC">Марям оиламизни тарк этганидан бери анча вақт ўтди... Барча ундан воз кечди. Гарчи ҳамма ўзини ҳеч нарса бўлмагандек тутса-да, бу жуда оғир давр бўлди.<br />Эрим ҳам худди ҳеч нарса содир бўлмагандек яшашда, ишлашда давом этарди. Аммо мен билардим — Умар синглисидан қаттиқ кўнгли қолганди. Ҳеч ким Марямдан буни кутмаганди. У Шахмаранларнинг душмани билан қочиб кетди. Ўзга диндаги эркак билан...<br />Марям қочганидан кейинги илк кунларда, айтган ёлғонларим сабабли эримдан қочиб юрдим. Бироқ барибир у билан гаплашиб олишга мажбур бўлдим.<br />— Мендан ғазабдамисиз? — деб сўрадим секин, ундан қандай муносабат кутишни билмай.<br />Умар курсига суянганча, менга синовчан нигоҳ ташлади. Кўзларида чарчоқ акс этарди. Нигоҳимни ерга қаратишга мажбур бўлдим, унга тик боқиш қийин эди.<br />— Мен кўникишим керак, шундай эмасми? — унинг овозида гина сезилди. Ўрнимдан туриб, Умарнинг ёнига бордим. Қўлларимни елкасига қўйдим: — Умар, ундай деманг, ҳаммаси бундай бўлишини хоҳламагандим. У менга воз кечишга ваъда берганди...<br />Иккиланиб лабимни тишладим ва жим қолдим. Эрим кўз узмай мени кузатаркан, орага чўккан сукунат гўё абадий давом этадигандек туюлди. Чуқур нафас олиб, ундан узоқлашмоқчи бўлдим. Аҳволимни ҳисобга олиб, у менга аввалгидек қаттиқ гапира олмаслигини тушунардим. Эшик томонга йўналганимда, у кутилмаганда елкамдан тутиб, ўзига ўгирди. Ҳайратдан кўзларим катта очилди.<br />— Сенинг айбинг йўқ, Ноза.<br />Умар мени бағрига босганча, майинлик билан ўпди, қўллари билан қорнимни силади.<br />— У нима қилаётганини биларди. Уни ҳеч ким мажбурлагани йўқ.<br />Эримнинг маъюс кўзларига мунг билан термулиб, унга янада маҳкамроқ ёпишдим.<br />— Мени кечиринг... — Кўзларим ёшланаркан, Умар йиғлашимга тоқат қилолмай, ижагимдан тутиб бошимни кўтарди.<br />— Кечирдим. — Шу биргина сўздан нафас олишим енгиллашди. У лабларимдан аста ўпаркан, бу бўса барча ғам-андуҳларни олис-олисларга ҳайдаб юборди. Бутун вужудим эриб, ванил музқаймоғидек унинг қучоғида оқиб кетаётган эдим. Энг муҳими — эрим мени кечирди...<br />Бир неча кун ўтгач, қорнимнинг пастида кучли оғриқ ҳис қилдим. Ҳар бир нотўғри ҳаракатдан қўрқадиган бўлиб қолгандим. Аммо пешонага ёзилгани бўлди. Муддатидан аввал сувим келди. Ҳар қандай вазиятга ўзимни тайёрлаб юрган бўлсам-да, шу лаҳзада бор тайёргарлигим ҳавога учганча ваҳима бошланди.<br />Бақириб Умарни чақирардим, лекин у ёнимда эмасди. Кейин билсам, у сардорлар кенгашига кетган экан. Аммо хабарни эшитиши билан ҳамма нарсани ташлаб, ёнимга учиб келди. Юзимдан оқаётган ёшларни артиб, тезроқ гўдагимни бағримга босишни сўраб дуо қилардим. Мени эҳтиёткорлик билан тез ёрдам машинасига ётқизишди. Хадича амма билан Дилбар хоним эса мени тинчлантиришга уринишарди. Шифохонада Умарнинг овозини эшитдим, у ёнимга югуриб келиб, қўлимдан тутди.<br />— Ноза... севгилим.<br />Шундан кейин ҳеч нарсани эшитмадим, ҳатто эримнинг пичирлашларини ҳам. Фақат бор овозим билан бақирар ва оғриқдан йиғлардим.<br />— Қани, яна бир оз. Кучанинг!<br />Эримнинг қўлини маҳкам қисдим — ҳозир у менинг ягона таянчим эди. Сўнгги бор кучимни тўплаб, болакайнинг дунёга келишига ёрдам бердим ва ҳолсизланиб ёстиққа йиқилдим. Ўғлимизнинг жарангдор ва нақадар қадрдон йиғисини эшитиб, чарчоқ билан жилмайдим. Кўзларим юмилиб бораркан, Умарнинг овози мени ҳушимга қайтарди.<br />— Ноза!<br />Эримнинг хавотирли юзини кўрдим. У жуда жиддий эди, бу мени бироз асабийлаштирди. У қўли билан юзимни, ижагимни силади, лекин чеҳраси ҳамон жиддий тусда эди.<br />— Умар... ўғлимиз... У...<br />— У соғлом, Ноза.<br />Қаддимни ростламоқчи бўлдим, лекин кучим етмади. Ҳолсиз ёстиққа қайта йиқилиб, юзимни буриштирдим.<br />— Сизга туриш мумкин эмас, нима қиляпсиз? — кимнингдир овози эшитилди.</p> <p id="a5t3">— Уни кўрмоқчиман, Умар! — ёлворувчи нигоҳ билан эримга боқдим.<br />— Хўш, азизам, ҳозир уни олиб келишади... — у қўлимни силаганча, жилмайди.<br />Бир неча дақиқадан сўнг оқ халатли ҳамшира кичкина тугунчани олиб кирди. Бизнинг ўғлимиз! Ҳаётимизнинг давоми! Бутун оғриқларимни унутиб, қўлларимни унга узатдим. Бахтим энди кўксимда ётарди. Бу таърифлаб бўлмас туйғу! Қувончдан кўз ёшларимни тиёлмасдим...<br />— Полвоним, сени қанчалар кутган эдик, — уни майин силадим.<br />Ўғлимнинг сочлари худди Умарникидек қоп-қора. У отасининг ўзгинаси эди. Эрим бизга яқинлашиб, қўлимнинг устига кафтини қўйди.<br />— Муҳаббатимиз меваси, Ноза...<br />Мен тасдиқ маъносида бош силкидим.<br />— Бу никоҳга розилик берганимда, орамизда ниманидир кўкаришини тасаввур ҳам қилолмагандим, лекин мен сизни севиб қолдим, Умар.<br />Эрим нигоҳини ўғлимиздан узиб, менга жилмайди.<br />— Мен ҳам сени севиб қолганман, Ноза. Бир пайтлар мен учун тақиқланган бўлган ўша нотаниш қизни севганман... Аммо энди сен меникисан. Ва ҳеч нарса бизни айира олмайди...<br />Кичкина мўъжизани эримнинг қўлларига берганимда, бу манзарадан завқланиб кулиб юбордим. Умар Шахмараннинг баҳайбат кафтларида унга жуда ўхшаш кичкина болакай ётарди. <br />&quot;Бепушт&quot; деб тамға босилган Ноза Шахмаранларга ворис туғиб берди.<br />Солиевлар оиласи эса ўз кирдикорлари ичида қолиб кетди. Анора ўз танловини қилганча, Икромнинг бепуштлигини била туриб, у билан қолди. У бундай ҳаётга лойиқ эмасди... бироқ ҳар ким ўз йўлини ўзи танлайди.<br />— Менга ўғил ҳадя этганинг учун раҳмат, Ноза. Ваъда бераман, сизларни ҳамиша асрайман! Сизлар менинг бу дунёдаги энг қимматбаҳо хазинамсизлар. Сизлар учун, энг суюкли инсонларим учун ҳамиша адолатли бўлишга сўз бераман. Менга ишон...<br />Эримнинг ўткир нигоҳларидан у қасамёд қилаётганини англадим. Кўзларига боқиб, ширин жилмайдим. Дунёдаги энг чиройли кўзларга...<br />— Умар... Ишонаман, мен сизга ҳамиша ишонганман.</p> <p id="0mpJ">Тамом!<br />Эътиборингиз учун раҳмат❣️</p> anvarovna_dilshoda:jt6k3VjiZh2026-04-20T03:07:13.526Z2026-04-20T03:07:13.526Z

66-боб

<p id="Ho2u">66-боб</p> <p id="INYW">Унинг қўллари сочларим оралаб майин кезди.<br />— Сенга қизил ранг жуда ярашар экан, — деди эрим тан бериб. — Ва бугун бу кўйлакни сенинг эгнингдан фақат мен ечаман.<br />Мен жилмайиб, лабимни тишладим... Агар у шундай деётган бўлса, демак, бу оқшом учун эримнинг ўз режалари бор.<br />— Ҳозир муҳим мажлисим бор, бекор қилолмайман. Ҳаммаси тугагунча мени кутиб тура оласанми?<br />— Албатта, шу ерда бўламан...<br />Унинг қора кўзларида чақнаш пайдо бўлди. Нигоҳи кўйлагимнинг очиқ қисмига қадалди. Аммо у ўзини қўлга олишга мажбурлади-да, қийналиб, норози қиёфада аллақандай ҳужжатни қўлига олди.<br />— Бу мажлис нақадар бемаҳал бўлди-я. Ҳаммасини лаънатлаб, ҳайдаб юборсанг-да.<br />Мен кулиб юбордим, у эса бошини чайқаб, мени ёлғиз қолдириб чиқиб кетди.<br />Умарнинг ишхонасини айланиб чиқдим ва унинг иш столи ёнига келиб тўхтадим. Унинг ўриндиғига ўтириб, бемалол ястандим... Бошимни буриб, унинг номига берилган кўплаб мукофотларни кўрдим. Мен у билан фахрланаман!<br />Аммо кейин кўрганларим мени чинакамига ҳайратда қолдирди. Вужудимга титроқ югурди; стол устида бизнинг биргаликдаги суратимиз турарди. Ва у битта эмасди: улар жуда кўп эди... мен буни энди пайқабман. Шундан сўнг эримнинг севгисига заррача шубҳа қилолмасдим... <br />Ҳеч иккиланмай, Умарнинг котибаси телефонига уланган қўнғироқ тугмасини босдим.<br />— Лаббай? — деди Малика ишвали овозда...<br />— Жаноб Умар сени ўз хонасига чақиряпти, Малика.<br />— Мени?! А... албатта, мен... ҳозир бораман.<br />— Ва қаҳва ҳам олиб кел!<br />Алоқани дарров уздим ва бизни айирмоқчи бўлган ярамас қиз кириб келадиган эшикка тикилдим.<br />— Қаҳвангиз, Умар ака...<br />Лабларимда заҳарханда табассум пайдо бўлди, қошларим эса ҳайратдан юқорига кўтарилди. Унинг кўкраклари юпқа блузкасидан кўриниб турарди; калта юбкаси эса эрталаб кўрганимдан ҳам калтароқ бўлиб қолган.<br />Мени кўриши билан у қотиб қолди. Унинг ортидан эса эрталаб у билан гаплашган қиз кириб келди.<br />— Яқинроқ кел... — деб буюрдим. У иккиланиб қаршимда тўхтаркан, қаҳва чашкасини қўлимга олиб, бошимни у томонга кўтардим...<br />— Менга нотўғри эшитилдими ёки сен менинг эримни исми билан чақиряпсанми? <br />— Сизнинг... эрингиз? — деб қайта сўради .<br />Қўлим бехосдан силтаниб кетди-ю, иссиқ қаҳва унинг қўли ва кўкрагига тўкилди. У чинқириб юбориб, мендан ортга тисариларкан, кўзларида ёш қалқиди, аммо бу менга заррача таъсир қилмади.<br />— Нима қилиб қўйдингиз?!<br />— Қўлим силтаниб кетди, жоним, — дедим унга ачиниш билан қараб. — Саволимга жавоб берасанми?<br />— Мен... йўқ, албатта, шунчаки... — у дудуқланиб қолди.<br />Тилимни тақиллатиб, у томон қадам ташларканман, Малика бир қадам ортга чекинди ва секин ютинди.<br />— Шунчаки? Йўқ. Ҳеч нарса шунчаки бўлмайди.<br />— Биз бир-биримизни нотўғри тушундик.<br />Мен тўғри у томонга юрдим, у эса жимиб қолди. Яшил кўзлари билан менинг кийимим ва ўзимга... баҳо бериб қаради.<br />— Эримни кўзлаб юрганмидинг? — дедим қўполлик билан.<br />— Йўқ, нималар деяпсиз...<br />Бармоқларим унинг сочларига ёпишди. Мен илк бор кимгадир атайлаб озор беришга уринаётган эдим.<br />Унинг дугонаси эса воқеаларни жим кузатарди, ҳатто жанжалимизни ҳеч ким эшитмасин деб эшикни ёпиб қўйди.<br />— Мени яхшилаб эшит, суюғоёқ! — деб шивирладим, у оғриқдан кўзларини чирт юмиб олди. — Ўз хоҳишинг билан ишдан бўшайсан ва бошқа Умарнинг ҳаётида кўринмайсан. Ҳозироқ ҳужжатларингни оласан ва бу ерни тарк этасан, тушунарлими?!<br />Малика ғазабдан қизариб кетди. Кўзлари нам, ўзи эса асабийлашганча дир-дир титрарди.<br />— Агар қилмасам-чи? — деб сўради у.<br />Унинг бунчалик жасоратидан ҳайрон қолдим.<br />— Унда сенинг гапларингни Умарга етказишимга тўғри келади, ўшанда у сени шарманда қилиб ҳайдайди, шундай эмасми?<br />У лабини тишлади ва менга бош силкиди.<br />— Сизни тушундим...<br />— Демак, унчалик аҳмоқ эмас экансан. Тўғри қарор қабул қилдинг.<br />Уни қўйиб юборганимда, кўзларини яширганча кийимларини тўғирлади ва эшик томон югуриб кетди.<br />— Мен ҳам бориб нарсаларимни йиғиштирайми? — деб сўради дугонаси менга ҳайрат билан боқиб.</p> <p id="9ybk">— Сен қаёққа отландинг?<br />— Сиз ишдан бўшатдингиз-ку...<br />— Сени эмас, дугонангни... — деб тушунтирдим унга. У тинчланиб, енгил нафас олди.<br />— Раҳмат сизга, мен талабаман, бу иш мен учун мухум.<br />— Ўйлайманки, сенга ишониш мумкин. Сен яхши қизсан.<br />У елкаларини қисди ва жилмайди.<br />— Сен шу ерда ишлайсан ва менга мана шундай ҳолатлар ҳақида хабар бериб турасан...<br />— Жосуслик қиламанми? — унинг кўзлари катта-катта бўлиб кетди.<br />— Буни ҳамкорлик деб атаймиз.<br />У бош силкиди. Энди мен яна эримнинг курсисига ўтиришим мумкин. У юзида табассум билан мени кузатиб турарди.<br />— Менга бошқа қаҳва олиб кел, илтимос.<br />— Албатта... — у тез қадамлар билан чиқиб кетди.<br />Бизнинг суратимизга қараб, тўғри йўл тутганимга амин бўлдим. Мен ўз никоҳимни қутқардим. Севимли инсонимни...<br />Умар фақат меники, мен уни ҳеч ким билан бўлишмоқчи эмасман.<br />Бизнинг никоҳимиз узоқ йиллар бахтли давом этади, чунки мен аввалги Ноза эмас, Ноза Шахмаранман.</p> <p id="UDZ0">67-боб</p> <p id="nJjx">Бир хафтадан сўнг</p> <p id="Wte3">Базм учун мўлжалланган зумрадранг либосимни қўлларим билан оҳиста текислаб, кўзгудаги аксимга боқиб жилмайдим — у ердаги қиёфа мени қувонтирарди. Ўта гўзал кўриняпман, хаёлларим унчалик камтарона бўлмаса-да, бу айни ҳақиқат эди.<br />Мен доим ўзимга танқидий кўз билан боқардим, чунки атрофимдагилар мени эримга муносиб эмаслигимга, гўё &quot;нуқсонли&quot; эканлигимга ишонтиришга уринишарди. Буларнинг барчаси ўзимга бўлган ишончимни сўндириб юборганди. Фақат Умар билан учрашгачгина, мен аёл бўлиш нима эканини англадим. Ўзига ишонган ва гўзал аёл бўлишни. Нозик ва суюкли бўлишни.<br />Шу сабабли ҳам, ҳозир кўзгуда айнан ўша аёлни — Умар кўра олган аёлни кўриб турибман.<br />Бугун қайнотамнинг танишининг тўйига кетяпмиз. У ерда одам кўп бўлишини билардим... Ўзимни нафақат ғийбатларга, балки уларни маза қилиб чайнайдиганларга қарши ҳам руҳан тайёрламоқдаман. Ахир бизнинг оиламиз атрофида турли миш-мишлар тарқаб ётарди. Мен туфайли эримнинг оиласи муҳокама қилинишини хоҳламасдим, шунинг учун қайнотамдан бирор марта таъна эшитмаслик учун ҳаракат қилардим.<br />Лекин мен энди уларга эътибор бермасликни ўрганяпман. Буни менга эрим ўргатди... Кучли бўлишни, ҳеч нарса ҳақида ўйламасликни, ҳеч нарсага парво қилмасликни... Фақат ўз оилавий ҳаётимдан завқланиб яшашни. Менинг ҳаётим эса ҳақиқатда гўзал. Ақлли, ғамхўр, келишган эр — бу ҳар қандай аёлнинг орзуси.<br />Ортимга ўгирилиб, Умарни кўрдим. У қомати келишган костюмда, қўлларини қовуштириб мени кузатиб турарди. Унинг кўриниши доимгидек мукаммал. Эримнинг диди жуда нозик ва у ҳар доим бенуқсон кўринишни билади.<br />Лабларимда дарров табассум уйғонди. Унинг ўткир ва ёниб турган нигоҳларидан ўзимни янада кучлироқ ҳис қиламан... бу қарашлар менга ишонч бағишлайди. Умар шошилмай бир неча қадам босиб, ортимда тўхтади. Белимдан қучоқлаб, нафаси билан бўйнимни куйдирди — бу ҳаракатидан ҳузурланганча, кўзларимни юмдим.<br />— Шунчалик гўзалсанки... Термулиб тўймайман, — деб пичирлади у қулоғимга. — Сенга бошқа эркаклар қарашини ўйласам... Ноза, ақлдан озаман... Сени ҳамманинг кўзидан яшириб қўйгим келади.<br />— Сиз мени уялтиряпсиз, Умар...<br />Умар қўли билан яноқларимни силаркан, қуриб қолган лабларимни яладим. Туйғуларим тошиб, юрагим икки баробар тезроқ ура бошлади. <br />— Сен менинг хазинамсан... — Унинг лаблари ҳаракатга келди. Мени кескин ўзига бурди-да, лабларимдан бўса оларкан, лабларини узмаган ҳолда олдинга қадам босди, шунда у нима қилмоқчи эканини англадим, ахир ортимизда ётоқ турарди... Эрим қўлини очилиб турган сонимга қўйиб, кўйлагимни юқорига кўтарганида, лабларимдан беихтиёр нола чиқди.<br />Оғир нафас олганча, ундан зўрға узилдим. Унинг нигоҳи тобора оч йиртқични эслатарди. Жуда оч қолган йиртқични...<br />— Умар... кетишимиз керак, — деб нафасимни чиқардим. Эрим кўзларини юмди ва афсусланган ҳолда бош силкиди.<br />Унинг жўшқинлигидан ҳамон ҳайратда қоламан. Эрим ҳамма нарсада ҳаддан ташқари яхши. Ҳаттоки тўшакда ҳам у гоҳ имконсиз даражада майин, гоҳ қатъиятли ва кескин бўлади... Мен эса доим ундан мамнунман. Умар мени эҳтирос чўққисида чинқиришга ва завқдан йиғлашга мажбур қилади...<br />Мен кийимларимни тартибга келтирар эканман, эримнинг қадам товушларини эшитдим. У бахмал қутини очди ва мен кўрган биринчи нарса — олмос маржон бўлди. У ақлбовар қилмайдиган даражада гўзал, худди сеҳрли нарсадек порларди. Олмослар ёруғликда ҳар бир қирраси билан товланарди.<br />Илгари ҳеч қачон бунақасини кўрмаганман, тўғриси, Умар билан учрашгунча дунёда кўп нарсани кўрмаган эканман. <br />Мен жим қолдим, у эса буни сўзсиз тушунди. Шу кунгача ҳеч ким менга совғалар бермаган, мени бундай тез-тез эркатмаган. Умар индамай яқинлашиб, бу гўзал тақинчоқни бўйнимга тақиб қўйди.<br />— Сени пастда кутаман, гўзалим...<br />У эшик томон юриш учун мендан ўгирилди, аммо кутилмаганда уни ушлаб қолганимдан тўхтаб қолди.<br />— Раҳмат... ҳамма нарса учун... — Эрим кўзларимга боқди, уларнинг ёшга тўлганини кўриб қошларини чимирди.<br />— Мен сенинг эрингман, Ноза. Ўз аёлим учун қилаётган ишларим учун ҳеч қачон менга раҳмат дема...</p> <p id="kzLl">68-боб</p> <p id="iV0i">Белгиланган манзилга етиб келгач, Шахмаранлар ўз автомобилларини тарк этишди. Эрим мен томондаги эшикни очиб, қўлини узатаркан, жилмайиб, кафтимни унинг кафтига қўйдим.<br />Умар атрофдаги бегона одамларга эътибор ҳам бермай, мени ўзига маҳкам босиб олди ва биргаликда меҳмонлар билан тўла оломон ичига кириб бордик.<br />— Жаноб, сизларнинг жойингиз энг олдинги қаторларда. Шахмаранлар номига банд қилинган, марҳамат.<br />Умар қуруққина бош силкиди-да, мени олдинга ўтказди. Эрим ва қайнотам танишлари билан суҳбатга берилиб кетишганида, мен жойимга ўтирдим... Умарнинг аммаси қизлар билан ўтириб, уларга алланималарни уқтирарди. Мария унга завқ билан жавоб қайтарар, Марям эса жим ўтирганча атрофга алангларди.<br />Шу пайт нигоҳим собиқ эрим Икромга тушди ва кутилмаганда кўзларимиз тўқнашди. Мен дарров юзимни ўгирдим, аммо у мени синчиклаб кўришга улгурди шекилли. Унинг ёнида Анора ўтирарди. У менга бир муддат тикилиб турди-да, сўнг салом маъносида бош силкиди. Иккиландим, аммо мен ҳам худди шундай жавоб қайтардим.<br />Уларнинг ёнида эса собиқ қайнонам... у ҳамон ўзини худди султонлардек тутарди. Ҳаммага паст назар билан қарар, аммо кўзларида ғазаб аралаш бир ғамгинлик бор. Ҳаётимни барбод қилган, кетишимга йўл қўймаган, мени қўрқитиб, куч билан ушлаб турган аёл айнан шу! У мени келин эмас, хизматкор деб биларди. Ҳозир эса Анорага қайрилиб ҳам қарамаяпти. Улардан четроқда ўтириб, менга тикилганча жим қолганди...<br />Ҳамма мендан бу учрашувга нисбатан қандайдир реакция кутарди, аммо мен уларга бу завқни бермадим. Кўзларим билан менга томон келаётган эримни қидирдим.<br />— Қаранг, анави илон сизга қандай тикиляпти, — Мария уларга нафрат билан қараб пичирлади.<br />— Эътибор берма. Майли, қарайверсин, — дедим секингина ва Умарга ўгирилдим.<br />У ёнимга ўтирди ва бир қўли билан елкамдан қучоқлади; бу билан ҳаммага менинг аслида кимга тегишли эканимни кўрсатиб қўйди. Эрим ликопчамни гўшт ва салатлар билан тўлдираётганида, мен унга жилмайиб боқдим. У эса ўзига фақатгина тўқ рангли ичимлик қуйди.<br />Овқатланишни бошладим, негадур кун сайин иштаҳам очилиб бораётгандек.<br />— Ммм... жуда мазали экан, — гўштнинг серширалигидан завқланиб, кўзларимни юмдим ва лабларимни яладим.<br />Кўзларимни очганимда эса, Умар менга кўз узатмай тикилиб турганини кўрдим. У менга яқинлашиб, қулоғимга шивирлади:<br />— Мени гуноҳга ботирасан-а, хотинжон...<br />Лабимни тишлаб, жилмайиб қўйдим. Унинг нима демоқчи эканини тушунардим ва ўзим ҳам... ўз эримни хоҳлардим. Унинг қайноқ нафасидан ичимда кучли эҳтирос уйғонди. Менга аниқ нимадур бўлябди, ўзим ҳам тушунмаябман. <br />— Умар, ундай қилманг. Ҳамма бизга қараяпти, — дедим бир нафасда. У эса шунчаки кулиб қўйди; бу вазият унга завқ бағишлаябди шекилли.<br />У ниҳоят мендан узоқлашди, мен эса Марямни кузатдим. У узр сўраб ўрнидан турди, мен ҳам унинг ортидан туриб, ювиниш хонасига боришимни айтдим. Умар бош силкиб, мени кузатиб қолди. Атрофдагиларнинг тикилган нигоҳларидан орқам ёниб кетаётгандек гўё. Марям аёллар хонасига кириб кетганида, мен кўзгуда ўз аксимга боқдим. Қўлларим ўз-ўзидан эримнинг совғасини сийпалади. Ширин хаёллар суриб жилмайиб турганимда, кўзгуда собиқ қайнонамнинг ўша таниш ва совуқ сиймоси пайдо бўлди.<br />Амина Солиева менга худди бир буюмга қарагандек синчиклаб тикиларди... Мен ҳам иягимни баланд кўтардим ва нигоҳимни қатъият билан ундан узмадим.<br />— Очилиб кетибсан, — унинг бу сўзларидан фақат кулиш мумкин эди.<br />— Албатта. Менга ҳеч ким сизлар каби муносабатда бўлаётгани йўқ...<br />Икромнинг онаси нигоҳини тақинчоғимга қаратди. <br />— Шахмаранга турмушга чиқиб нима топдинг? Анорани кундош сифатида қабул қилганингда, ҳеч қандай ғам кўрмай яшаб юраверардинг...<br />Ўзимни тутолмай кулиб юбордим. У эса менинг реакциямдан қотиб қолганча, бир қадам ортга чекиниб, оқ рўмолини тўғрилади.</p> <p id="pXp5">— Мен Умар билан никоҳимдан жуда кўп нарса топдим, — дедим ҳар бир сўзни доналаб, токи бу аёлнинг миясига етиб борсин.<br />— Бунинг ҳаммаси узоққа боради деб ўйлайсанми? Шахмаран сени ташлаб кетади!<br />— Худди ўғлингиз Анорани ташлаб кетгани каби-ми?<br />У лабларини қимтиб, ғазабдан қизариб кетди. Агар мен Умарнинг хотини бўлмаганимда, у мени урган бўларди...<br />— Ўзгарибсан, — деди у саволимни жавобсиз қолдириб. — Барибир сенга ачинаман... — Унинг нигоҳи танам бўйлаб эринчоқлик билан кезди. — Сен шарманда бўлгансан. Туғмаслигинг билан ном чиқаргансан, ҳеч қандай қимматбаҳо тақинчоқ буни яширолмайди, Ноза!<br />Мен рад маъносида бошимни чайқадим, аммо у тўхтамасди.<br />— Агар соғлом бўлганингда, аллақачон эрингга меросхўр туғиб берган бўлардинг! Демак, миш-мишлар ҳақиқат экан-да.<br />Собиқ қайнонамнинг сўзларидан кўзларимни чирт юмиб олдим ва гўё оёқларим остидаги ер қочиб кетаётганини ҳис қилдим...</p> <p id="bOAQ">69-боб</p> <p id="MGkN">Қўлларим зўрға панжарага ёпишаркан, кўзларимни очиб, ўзимга келишга уриндим. Бу аёлнинг аччиқ сўзлари нафасимни қайтариб юборди.<br />Амина хоним заҳарли сўзлари нишонга аниқ текканини англаб, ғолибона жилмаяркан, лаблари маҳкам қисилган бўлса-да, кўзларида пинҳона бир масхара бор эди.<br />Мен довдираганча, қотиб қолдим. Аммо кутилмаганда Аноранинг овози эшитилиб, мени ғафлатдан уйғотди.<br />— Мен эса сизни қидириб юрибман, қайнонажон...<br />Ажабланарлиси, унинг сўзларидан Аминанинг лаблари янада қаттиқроқ буришди ва норози оҳангда бош силкиди. Анора ёнимизга келиб, рангпар юзимга синчиклаб тикилди.<br />— Кўряпман, зерикиб қолибсизлар, шундайми?<br />— Нима? — деб сўради қайнонаси гангиб. Анора унинг бу ҳолидан кулиб қўйди ва яна нигоҳини менга қаратди.<br />—Заҳрингизни сочишни бошлабсизку, — деб пичирлади у, аммо мен буни аниқ-тиниқ эшитдим. Келиннинг ўз қайнонасига бундай муомаласидан кўзларим катта-катта бўлиб кетди. — Бу ерда нимангизни йўқотдингиз ўзи?!<br />— Бунинг гапини қаранг... Сенга ҳисобот берадиган жойим йўқ!<br />Анора у билан ортиқча гаплашиб ўтирмади. Бошини чайқади-ю, кутилмаганда қайнонасини қўлидан тутиб, мендан узоқлаштирди. Амина хоним нималардир деб ғулдирар, Икромнинг хотини эса унга жавобан шунчаки кулиб қўярди.<br />Енгил нафас олдим. Тўғрисини айтсам, Анора мени қутқарди... бунинг учун ундан миннатдорман. Бир қадам олдинга босиб, дукиллаб ураётган юрагимни босишга ҳаракат қилдим.<br />Собиқ қайнонам яна қалбимга озор берди. Мен учун энг оғриқли нуқтани — &quot;нуқсоним&quot;ни эслатиб ўтди... Лекин бу ундай эмас-ку! Йўқ! У нима қилмоқчи ўзи? У доим оқибатини ўйламай, оғзига келганини валдирарди.<br />Фақат бир нарсага ақлим етмасди: улар интизорлик билан кутган, дунёга келиши учун ҳамма нарсага тайёр бўлишган ўша &quot;меросхўр&quot; қани?<br />Хаёлларимни қувиш учун бошимни чайқадим. Шунда Марямнинг мен томонга жуда суст ва ҳорғин қадамлар билан келаётганини кўрдим.<br />— Ҳаммаси жойидами? Рангинг оқариб кетибди...<br />— Ҳаммаси жойида, — дедим секингина, гарчи жилмайишга уринишим муваффақияциз чиққан бўлса-да. — Кетдик.<br />У аҳволимга изоҳ бермади, индамай ортимдан эргашди. Меҳмонларнинг шовқини ва мусиқа садолари остида ўз жойимизга қайтдик.<br />Эрим четроқда ким биландир телефонда гаплашаркан, қайтганимни кўргач жилмайиб қўйди. <br />Томоғим қуриб бораётганини ҳис қилгамча, кўзларим билан сув қидирдим, жуда ҳам чанқаган эдим. Қўлларим ўз-ўзидан сувга чўзилди ва уни очкўзлик билан ютдим. <br />Даврадаги ошиқ жуфтликлар секин тушиладиган рақсга туша бошлашди. Тўсатдан елкамда бировнинг қўлини ҳис қилиб, чўчиб тушдим. Бошимни кўтардим-у, суюкли инсонимнинг ўткир нигоҳларига дуч келдим.<br />Умар ҳаракатга келди. У ҳеч қандай сўзсиз мени ўзига тортди. Менинг савол бериб боққан нигоҳларимга жавоб қайтармай, ўз ихтиёри билан етаклади. Мен ҳам қаршилик кўрсатмай унга эргашдим.<br />Кутилмаганда эрим мени ўзига буриб, маҳкам бағрига босди. Атрофдагиларнинг тикилган нигоҳлари унга заррача қизиқ эмас. Умар ҳеч қачон ёлғон миш-мишлар туфайли мендан уялмаган, уни айнан мана шу хислати учун ҳам жонимдан ортиқ севаман...<br />Сокин мусиқа остида тебрана бошларканмиз, Умар ҳамманинг кўзида, гарчи мумкин бўлмаса-да, мени ўзига жуда яқин тутарди.<br />— Қалтиряпсан... — у қўлларимга ишора қилди.<br />Нигоҳимни ерга қаратиб, уялиб кетдим. Буларнинг барчаси эримнинг яқинлигидан ахир. Секин-аста бўшашдим ва нигоҳимни суюкли инсонимдан узмадим. Унинг қора кўзларига ҳайрат билан тикилганча, уларга ғарқ бўлдим.<br />— Менга бундай қарама, — деб шивирлади у бирдан ва мени рақсда оҳиста айлантирди. — Одамлар тушуниб қолишади, Ноза...<br />Қошларим ҳайратдан юқорига кўтарилди, унинг нима демоқчи эканини тушунишга ҳаракат қилиб, сўз тополмай қолдим. У қўли билан юзимни силаркан, сочимнинг бир толасини четга суриб, қулоғимга пичирлади:</p> <p id="oWj9">— Менга ошиқ эканингни ҳамма тушуниб қолади.<br />Лабларимдан беихтиёр чуқур нафас чиқиб кетди. <br />Жойимизга қайтганимизда қайнотамнинг нигоҳига дуч келдим. У ўз ўғлига жилмайиб, ҳатто қандайдир фахр билан қараб турарди. У бизнинг эрим билан тил топишиб кетишимизни кутмаган менимча. Ахир Умар менга фақат отасининг хоҳиши билан уйланган-ку... Бахтли никоҳдан умид ҳам йўқ эди... Аммо биз...<br />—Ота, биз энди кетсак... — эрим уйга қайтишимизни маълум қилди. Қайнотам бош силкиганча алланималарни тайинлади.<br />Орқамдан Солиевлар оиласининг нигоҳлари &quot;куйдириб&quot; турганини ҳис қиларканман, уларга истар-истамас ўгирилдим. Шу лаҳзада англадимки, уларга нисбатан қалбимда ҳеч қандай туйғу қолмаган. Ҳаттоки нафрат ва ғазаб ҳам.<br />Вужудимни совуқ титроқ босди, қўлларим билан ўзимни қучоқладим. Бинонинг ичи иссиқ бўлса-да, негадир совқотябман...<br />— Совқотяпсанми? — Умар буни дарров пайқади ва жавобимни кутиб ўтирмай, елкамга ўз костюмини ташлаб қўйди. Икром, Умарнинг бу ҳаракатидан беихтиёр юзини ўгириб, ўз хотинига қараганини кўрдим.<br />Эрим қўлимдан тутди ва ҳамма билан хайрлашиб, мен билан бирга зални тарк этди...</p> <p id="tmEM">70-боб</p> <p id="nom0">Эртаси куни пастга тушганимда, қайнотам ва барча Шахмаранлар бизникида нонушта қилишаётганини кўрдим. Юзимга табассум югурди.<br />​— Ҳаммага хайрли тонг!<br />​— Хайрли тонг, қизим, — деб жавоб берди Хадича амма. У менга синовчан нигоҳ ташлаб, мамнунлик билан бош силкиб қўйди. — Биз айтмасдан келавердик, сизларни кўргимиз келди.<br />​— Бу сизнинг ҳам уйингиз, ота. Биз фақат хурсанд бўламиз.<br />​Қайнотам гапларимни тасдиқлаб бош силкиб қўяркан, мен ​Марямнинг ёнига ўтирдим, лекин унинг хаёли паришон эди. Қиз ўйчан ҳолда ликопчасига термулиб, дўрдоқ лабларини тишлаб ўтирарди.<br />​Нонушта деярли жимжитликда ўтди. Фақат эрим отаси билан иш ҳақида гаплашарди. Иссиқ чойдан бир хўплаб турган эдим, Хадича амманинг овози эшитилди:<br />​— Ноза, сенга айтиш ёдимдан кўтарилибди. Иброҳимовлар оиласи бизни Мавлюдга таклиф қилишди.<br />​— Бугунми?<br />​У тасдиқ маъносида бош силкиркан, мен у ерда кимларни учратишим мумкинлиги ҳақида ўйладим. Солиевларнинг барча аёллари — бутун аёллар жамоаси у ерда йиғилган бўлади.</p> <hr /> <p id="AoP3">Белгиланган манзилга яқинлашганимизда аёлларнинг шовқин-сурони босиб турган йўлакдан бошимни мағрур кўтариб, йўлимда учраган ҳар бир кимсанинг кўзига дадил боқдим. Одамлар мени Шахмаранлар оиласига номуносиб деб билишарди. Ҳеч ким Умар аввалги никоҳида шарманда қилинган, ажрашган аёлга уйланишини кутмаганди албатта.<br />Амина Хоним менинг номимга доғ тушира олмаганидан кўнглим хотиржам. Мен бунга йўл қўймадим! Аммо бунинг эвазига озодлигим билан ҳақ тўлашимга тўғри келди. Энди менда уят ҳисси йўқ. Менга ишонадиган оилам борлигига ишончим комил!<br />Ичкарига қадам босар эканман, дарров ўзимга қаратилган қизиқувчан нигоҳларни ҳис қилдим. Авваллари одамлар мен ҳақимда нима дейишидан хавотирланиб, саросимага тушардим. Аммо ҳозир... улар қаршисида бошимни бир сантиметр ҳам эгмайман. <br />— Киринглар, сизларни кутиб қолдик.<br />Шахмаранлар атрофида парвона бўлаётган хонадон эгаларига босиқлик билан жилмайиб қўйдим. Атрофда аёллар жуда кўп... ғиж-ғиж. Уларнинг бари бошқа уруғ вакилларидан.<br />Собиқ қайнонамнинг таниш овозини эшитган ҳамомо ўша томонга қарадим. У меҳмонлар қуршовида ўтириб, аллақандай янги ғийбатларни завқ билан сўзлар, ёнида эса илон каби ўралиб қизлари ва келини Анора ўтирарди.<br />У менинг нигоҳимни ҳис қилди чоғи, норози кўзлари билан менга кибрли боқди. Мен ҳам Солиевлар оиласининг рўпарасига бориб ўтирдим. Хадича амма менинг бу ҳаракатимга эътироз билдирмади, аксинча, у ҳам ёнимдан жой олди.<br />Дастурхонга ширинликлар келтирилди, уларни кўриб иштаҳам очилиб кетди ва албатта татиб кўришни кўнглимга тугдим.<br />— Хадича, бу сенинг келинингми? — деб сўради менга бўлган нафратини яширмаган бир аёл. Мен унинг кўзларига тик боқдимги, у пичинг билан нимтабассум қилди.<br />Хадича амма ҳам, ҳар бир сўзини дона-дона қилиб жавоб берди:<br />— Заҳро, унинг Шахмаранлар келини экани кўриниб турибди-ку, шундай эмасми?<br />Аёл қизариб кетди ва инкор маъносида қўл силкиди. Атрофдаги барча суҳбатни тўхтатиб, бизга қулоқ тутди. Энди шовқин йўқ, фақат сукунат ва менинг шахсимга бўлган чексиз эътибор ҳукмрон эди...<br />Амина Солиева жилмайиб қўйди. Бу вазият собиқ қайнонамни завқлантираётгани турган гап.<br />— Менга бир эслатиб юборинг-чи, адашмасам, сиз аввал турмуш қурганмидингиз? Бу Умар Шахмаран билан иккинчи никоҳингиз-а?<br />— Ҳа, Умардан аввал турмушга чиққанман, — дедим кутилганидан баландроқ овозда ва бошимни баланд кўтардим.<br />— Шунақа дегин... — Заҳро яна ёнидаги аёлга қаради.<br />— Тўппа-тўғри! — деб қичқирди собиқ қайнонам. — У менинг ўғлим Икромнинг хотини эди, аммо бепуштлиги сабабли ўғлим уни ҳайдаб юборган.<br />Аламдан лабимни қонагунча тишладим. Беихтиёр кўзларим намланаркан, кўйлагимнинг этагини бармоқларим билан маҳкам чангалладим ва томоғимга тиқилган аччиқ ўксикни ютишга ҳаракат қилдим.</p> <p id="mXa3">— Шунақа дегин... Ҳеч бўлмаса уялмадингми?<br />Лабларимда аччиқ истеҳзо пайдо бўлди.<br />— Нима учун уялишим керак?! — ҳиссиётларимни жиловлай олмадим. Бу одамлар ўзларини пок ва диёнатли, мени эса нопок деб ҳисоблашарди. — Пайғамбаримиз (с.а.в) Ҳадича онамизга, у зот аввал икки марта турмушга чиққан бўлсалар-да, уйланмаганмидилар?!<br />Бу саволимдан сўнг ҳамма айбдордек бошини қуйи солди. Эримнинг аммаси ҳам қўлларимни ушлаганча, менга фахр билан боқди. Мен эса тинчланишга ҳаракат қиларканман, стол устидаги қаҳвадан ичдим.<br />Шу ҳолатимда англадимки, бу одамлар ҳеч қачон тинчишмайди. Мени ҳамиша омадсиз никоҳимда айблаб ўтишади... Мен эса бунга умримнинг охиригача афсусланиб ўтаман.<br />— Хафа бўлманг. Улар айнан шуни кутишмоқда, — деб пичирлади Марям. У жилмайишга ҳаракат қилса-да, ғоят толиққан кўринарди.<br />Бирдан ҳамма эшик томонга ўгирилди, у ерда бир ғалати кўринишдаги кампир пайдо бўлди: бармоқларида талайгина узуклар, эгнида узун қора кўйлак. Ҳайратдан кўзларимни қисиб қарадим — кампирнинг юзида &quot;дак&quot; (анъанавий татуировка) бор эди.<br />Унинг нигоҳи барча меҳмонларни ваҳимага солди. Ҳеч ким чурқ этмас, ҳамма жимликда ширинлик ер ёки ичида дуо ўқирди.<br />Кампирнинг кўзлари меники билан тўқнашди. Унинг нима учун менга бундай тикилиб турганини тушунолмасдим. Гўё у ниманидир англашга, нимагадир ишонч ҳосил қилишга уринаётгандек, кўзларини қисиб, бир қўли билан рўмолини тузатди. Сўнг мени бошдан-оёқ кузатиб чиқди. Мен эса нигоҳимни олиб қочишга шошилдим. Шу маҳал у менга нотаниш тилда гапириб, қўли билан мени кўрсатди.<br />— Нега айтмаябсан, Хадича! — кампирнинг гапидан қошларим ҳайратдан кўтарилди. — Ахир келининг ҳомиладор-ку!<br />Бу сўзларни эшитиб, кўйлагимга янада қаттиқроқ ёпишдим. Бу кампирнинг оғир энергиясидан нафасим қайтгандек бўлди. У қорнимга қараб бош силкиркан, беихтиёр қўлим билан қорнимни тўсиб олдим.<br />— Сиз... Адашаётган бўлсангиз керак... — собиқ қайнонам ўша заҳарханда ва чийилдоқ овози билан кампирнинг гапини бўлди. — У бепушт! Бола кўролмайди, бу кампир нималар деяпти! — у ғазабдан қизара бошлади.<br />Мен ишончсизлик билан Хадича аммага қарадим. Унинг кўзлари эса бу гаплар ҳақиқат бўлиб чиқишига умид билан боқарди.<br />— Ҳеч қандай хатолик йўқ. Бўлиши ҳам мумкин эмас. Онахон кўряптики, Нозанинг вужудида Шахмаранлар вориси бор!<br />— Бўлиши мумкин эмас! — Амина Солиева бақиришдан тўхтамасди.<br />Кампир бармоғини силкитиб, унинг ҳайқириқларини бўғди. Сўнг яна ўша тушунарли, аммо шевали тилда гапириб, ҳаммани карахт қилиб қўйди:<br />— Ўчир овозингни, хотин! Жим бўл! Парвардигорингдан қўрқ. Акс ҳолда... — у яна менга қаради ва Икромнинг онасига қараб вишиллади. — Мен кўп нарсани кўриб турибман, ўз шармандалигингни бу бегуноҳ қиз билан ёпишга уринма.<br />— Нима?! Нималар деяпсан, эй фолбин! — Амина хоним сурбетлигига фақат ҳайратланиш мумкин.<br />— Борини айтяпман. Сизларнинг уруғингизда бепуштлик бор, лекин бу қизда эмас...<br />Ҳамма ёқасини ушлади. Мен эса кўз ёшларим орасидан ҳаммадан яшириб, қўлим билан тўсиб олган қорнимга қарадим.<br />Бизнинг фарзандимиз бўлади...<br />Умарнинг қони...<br />Наҳотки мен ҳомиладор бўлсам?<br />Наҳотки буларнинг бари ҳақиқат?</p> anvarovna_dilshoda:D2yIWamG9E2026-04-20T03:06:19.713Z2026-04-20T03:06:19.713Z

61-боб

<p id="29mq">61-боб</p> <p id="U5YX">Умар</p> <p id="id7s">Шу кунлар давомида никоҳимиз бутунлай барбод бўлгандек туюлганди, аммо Ноза мени ҳайратда қолдирди. Уни остонада кўрганимда — шунчалик гўзал, шунчалик нафис эдики — ақлимни йўқотаёздим.<br />У ўз ихтиёри билан, ўзи истаб ёнимга келди... Кўзларида ҳам хоҳиш, ҳам мен кутган ўша уят бор эди. Ҳеч нарса демай туриб ҳам, у мени ўсмир боладек ҳаяжонга сололди... Ҳеч бир аёл буни уддалай олмаган.<br />Менинг аёлим покиза... маъсум. Ҳамма нарсани уқувсизларча, беғуборлик билан қиларди.<br />— Тўхтаманг, — деб пичирлади у ярим очиқ лабларимга. — Мен бутунлай сизникиман, Умар...<br /> Ноза шунчалик ширин эдики, унинг висол дамларида ўзини жиловламаслиги менга ҳузур бағишларди. Унинг овози... фарёдлари... ҳар қандай эркакни ақлдан оздириши мумкин. У муҳаббат ўйинига ўзини шундай бахш этардики, барча саҳналарда асосий сиймога айланарди. Айниқса, ҳозир — у келиб, устимдан бутун ҳокимиятни ўз қўлига олган лаҳзаларда.<br />Ҳар бир ҳаракатимиз билан бу аёлга нақадар муҳтожлигимни англаб борардим. Фақат унга. Менга бошқаси керак эмас. Сен ҳаётим саҳросидаги ҳавойим ва бир қултум сувим.<br />Нозага термулиш, уни ўрганиш, яқинлигимиздаги янги ўзгаришларни кашф этиш менга ёқарди. Менинг оғушимда уни сармаст қиладиган ҳар бир ҳолатни хотирамга муҳрладим. Лабларини ўз лабларим билан забт этаман; у жавоб қайтаради ва висол интизорлигида вужуди қалтирайди...<br />Эшикни очиб, хонага оҳиста кирдим. Ноза ётоқда ўтирганча нималарнидир чизарди. <br />У сочларини қўллари билан йиғиб, турмаклаб олди. Ҳали ҳам мени сезмади. Бор эътибори қоғозда. Унга яқин бордим ва қўлларимни нозик белига қўярканман, кутилмаган тегинишдан у сесканиб тушди...<br />Ноза менинг оғушимдалиги, йиллар давомида туя олган энг гўзал туйғуйим гўё. <br />Ноза мен томонга ўгирилганида, мен унинг кўзларида авваллари бўлмаган табассумни кўрдим. <br />— Қачондан бери бу ерда ўтирибсан? — аёлимни ўзимга маҳкам босдим.<br />— Мен... шунчаки буни тугатишим керак.<br />— Эрингга ҳам вақт ажратишинг керак, Ноза... Сени соғиндим.<br />У лабини тишлаганча юзини ўгирди. Мен эса унинг ҳар бир ҳаракатини, ўзгараётган чеҳрасини кузатиб, бу аёлга тобора кўпроқ кўнгил қўяётганимни англадим. Менга у доим камдек туюлар, уни бутунлай ўзимники қилишни истардим. <br />Нозани бутунлай ўзимга қаратдим-да лабларимизни бирлаштирдим. У бир зумда жавоб қайтарди... Бир қўлим билан унинг йиғилган сочларини ёйиб юбордим... <br />Менинг рафиқам... Ҳолбуки, қачонлардир ўзимга у ҳақида ўйлашни ҳам тақиқлагандим. Отам сени уйимизга олиб келиб, сенга уйланишни буюрганида ҳаммаси бир лаҳзада ўзгарди. Отам менга дунёдаги энг қимматли ва энг орзу қилинган неъматни ҳадя этганини билмасди.<br />Ноза оғир нафас оларкан,уни бундай ҳолда кўриш менга ёқарди. Шундай... самимий ҳолда. Кўйлагини оҳиста тушириб, очилган гўзал вужудига маҳлиё бўлиб боқдим. У мукаммал эди. Ноза уялиб, ўзини қўллари билан тўсишга уринди — бу ҳолат мени ҳаяжонлантириб юборди.<br />— Ундан қилма! — дедим кескин оҳангда. У сўзларимдан қотиб қолди. Қўлим билан қорнини силаб, танасидан таралаётган тафтни ҳис қилдим. — Мендан ўзингни яширишга уринма. Сен менинг хотинимсан. Мен сени кўраман ва ўзимникини оламан.<br />Унинг андишасини тушунардим, шунинг учун буни тўғрилашга ҳаракат қилдим. Суҳбатларимиздан сўнг у ўзига ишончлироқ бўлиб борар, очиқ бўлишни ўрганарди.<br />— Менга сенинг тананг ёқади, — деб очиқ иқрор бўлдим. У сўзларимдан нимтабассум қилди. — Сендаги ҳамма нарса менга ёқади. Сенинг ўзгаришингни кутмайман. Биласанми нега?<br />Ноза савол назари билан менга боқди ва сезиларли даражада бўшашди. Нозик бўйнига яқинлашиб, тилим билан тегиндим ва дарров ўзим кутган реакцияни олдим. <br />Бошимни кўтариб Нозанинг кўзларига боқдим, у ҳам менга термулиб турарди... Унинг қўллари юзимда кезаркан, менга чексиз меҳр ва муҳаббат билан боқарди.<br />— Чунки сени қандай бўлсанг... шундайлигингча севиб қолганман...</p> <p id="6kFk">62-боб</p> <p id="1HDr">— Н...нима? — деб қайта сўрадим, томоғимга тиқилган аччиқ ҳаяжонни зўрға ютиб.<br />Эримнинг нигоҳлари илиди... ҳозир у хотиржам ва ўзидан бутунлай мамнун кўринарди. <br />— Сени севаман, Ноза. Сени телбаларча севаман, — у ҳар бир сўзни доналаб, шошилмай айтди.<br />Қайси лаҳзада эканини билмайман, аммо кўзларимдан ёш қуйила бошлади... бахт кўзёшлари.<br />Ҳар бир аёл ҳаёти давомида ўз эркаги уни бутун борлиғи билан севишини, фақат уни кўриб, фақат уни ҳис қилишини орзу қилади. Ва ҳозир, биринчи никоҳимдаги барча кулфатлардан, барча қийинчилик ва синовлардан сўнг, ҳаётимда «севаман» дейдиган ва буни бутун борлиғи билан исботлайдиган инсон бор. Бу сўзлар менинг яраланган қалбимга малҳамдек ёқарди.<br />Умар менинг муносабатимни жим кузатди. Эркак киши сифатида унга менинг нималарни ҳис қилаётганимни билиш муҳим, мен эса илк бор бундай туйғуларни туяётган эдим. У мени севади... бу менга куч беради, нормал ҳаётга қайтишимга ва ўзимни аёлдек ҳис қилишимга ёрдам беради.<br />Бутун хаёлим шунда... Мен унга кўнгил қўйганимни ва буни тан олганимни билсам-да, Умар ҳамон сукут сақларди. Унга керак эмасманми, ундан севги кутиб бўлмасмикан, деб хавотирда эдим. Аммо ундай эмас экан.<br />Ва ҳозир англаб етдимки, Умар мени ҳеч қачон Икром каби ёлғиз ташлаб кетмайди. Илк бор кимдир ўз муҳаббатини бундай очиқ-ойдин изҳор қилмоқда... Бу мен учун янгилик, аммо нақадар муҳимлигини ҳис қилаяпман.<br />Маълум бўлишича, бахтдан ҳам йиғлаш мумкин экан, буни мен Умар билан турмушимда билдим. Мен унга телбаларча ошиқман, у билан ақлимни йўқотар, унинг ёнида ўзимни хавфсиз ҳис қилардим... Ҳаттоки энг оғир дамларда ҳам у ёнимда бўлди. Бу ишонч аёлни нозик, эркакни эса кучли қилади. <br />— Мен ҳам... Мен ҳам сизни севаман, — дедим паст овозда. Эрим жилмайди, унинг юзида зўрға сезиладиган кулгич пайдо бўлди.<br />Мен эса бўса олиш учун унга талпиндим ва танасини қўлларим билан қучоқладим. Тафти бутун вужудимга ёйила бошлади. Бу худди вулқон отилганидек, томирларим бўйлаб оқаётган нафис ва иссиқ оқим эди. Умар мени майинлик билан ўпар, қўллари эса оёқларимни оҳиста силаб, танамга миллионлаб титроқ совға қиларди.<br />У танамга тегинганида, мен унинг қўлларида эриб кетардим. Ўзимни бундай нафис туйғуларни ҳис қилишга қодир бўлган энг севимли аёлдек сезардим.<br />Унинг лаблари вужудимни ўрганиб, секин-аста қорнимга тушди. Унинг иссиқ лаблари пастроққа туша бошлагани мени таранглаштирди. Бу янгича эркалашлар. Мен ҳаммасини ўрганаётган эдим, аммо бундай &quot;дарс&quot; бизда ҳали бўлмаганди. Бир муддат ўзимни тийдим, ўзимни қандай тутишни билмай қолдим.<br />— Умар...<br />Мен бироз ўзимни тортганимда, у мени маҳкамроқ тортди. У нима қилаётганини яхши билар ва менга шундай тикилиб турардики, уятдан лабларимни қонатгунимча тишладим. Бу тасаввур қилиб бўлмас туйғулар эди...<br />Гўё тумандадекман... ҳамма нарса ич-ичимдан ҳузур-ҳаловат билан портлаб кетаётганда, қўлларим чойшабга ёпишиб, уни ўзимга тортардим. Энди уят иккинчи даражага тушди... Мен учун ғайритабиий, кутилмаган, аммо имконсиз даражада ёқимли туйғулар... Бу худди осмонга етиб, унга қўллар билан тегинишдек гап...<br />Кўзларимни очдим ва Умарни кўрдим, унинг кўзлари ҳар доимгидан қуюқроқ, нигоҳи оч йиртқичники каби эди. Мен бу нигоҳни яхши танийман, у ўзидан кейин янада ёқимли лаҳзаларни етаклаб келади.<br />— Ширин... жуда ҳам ширинсан.<br />У мени яна ўпа бошлади, лекин бу сафар кескин ва шиддат билан. Бармоқлари вужудимнинг энг қайноқ нуқталарида кезаркан, мен ҳузур-ҳаловат гирдобига ғарқ бўлаётган эдим; унинг ҳаракатлари янада &quot;тажовузкор&quot; ва ташна бўлиб борди.<br />Оҳларим тўхтамасди. Қўлларим унинг кўйлагига етди ва уни юлқиб ечиб ташладим. Унинг қайноқ танасига тегишим билан эрим ҳузурдан таранглашди. Шу лаҳзада у ҳақиқатан ҳам йиртқичга ўхшарди. Менинг суюкли йиртқичим!</p> <p id="F9ja">Унинг шиддатига дош беролмай, лабларини тишлаб олдим, у эса оғир нафас олганча мендан бироз узоқлашди. Унинг эҳтиросини ҳатто ечаётган кийимлари орқали ҳам ҳис қилардим.<br />— Умар... — деб қичқирдим, у эса сочларимни қўлига ўраб, бошимни орқага тортди ва бўйнимни ўз лаблари ихтиёрига топширди.<br />Эрим мени забт этаркан, овозларим бўғилиб қолди.<br />— Гўзалсан... қанчалар гўзал. Ҳозир ичимда қандай туйғулар қайнаётганини тасаввур ҳам қилолмайсан...<br />У тили билан бўйин суякларимни силади.<br />— Сенинг ҳидинг мени ақлдан оздиряпти. Сен худди тақиқланган мевасан... худди асалсан...<br />Умар менга ёқимли сўзларни пичирлашдан тўхтамасди. У вужудимда тили билан кезиб, мени ҳайратга солишни давом этарди. Эҳтимол, унинг сўзлари ва лаблари менга шундай таъсир қилардики, унга янада маҳкамроқ ёпишдим.<br />Оёқларим билан унинг белини қучоқладим ва янги ҳузур тўлқинидан чинқириб юбордим. Бошимни ёстиққа ташлаб, унинг узиқ-узиқ нафас олишини эшитардим.<br />— Менинг Нозам, буни қанча кутганман. Сен меникисан, фақат меники...<br />Унинг лаблари юзимнинг ҳар бир нуқтасини ўпарди. У телбаларча шиддат билан бўйнимдан тишлаб, қайноқ из қолдирди. Унинг бутун вужуди таранглашганини ва сўнгги шиддатли ҳаракатини хис қиларканман, ичимда пайдо бўлган кучли ҳаяжон ва орзиқишдан ҳамма нарса сиқилиб кетди. Аммо энди ҳеч нарса деёлмасдим, чарчоқдан киприкларим оғирлашди.<br />Севимли инсонимнинг оғушида ширин уйқу домига ғарқ бўлдим...</p> <p id="Wz1S">63-боб</p> <p id="4f1z">Ноза</p> <p id="ZPNJ">Кўзларимни очиб, ётоқда ёлғиз эканлигимни англадим. Ён томонимга ўгирилиб, жилмайиб қўйдим; бутун вужудимда ёқимли бир ҳорғинлик сезиларди...<br />Ўзимни чинакамига бахтиёр ҳис қилаётган эдим. Ўрнимдан туриб, ичимда бир қўшиқни хиргойи қилганча душ хонасига йўналдим...<br />Кўзгу ёнидан ўтаётиб, беихтиёр ортга таҳлил билан қадам ташларканман, ўзимни танимай қолаёздим. Танамдаги бундай ўзгаришларга ҳамон кўниколмаётгандим... Лекин бу ҳолатдан мамнунман. Чунки ўзимни ҳақиқий аёлдек ҳис қилаябман.<br />Ювиниб бўлгач, хонага қайтдим. Қариндошлар олдига тушиш учун сочларингни шошилиб тарарканман, нигоҳим тўй суратимизда тўхтади; узоқ вақт қотиб қолиб, икки бахтли инсонга термулиб турдим. Буни бошқача номлаб ҳам бўлмасди. Гўё ўша кундан бери асрлар ўтгандек... Умар билан бирга бўлиш учун юзлаб синовларни босиб ўтдим.<br />Ўшанда мени нималар кутаётганини, турмуш ўртоғим аслида қандай инсон бўлиб чиқишини ва менга қандай муносабатда бўлишини билмасдим. Бармоғимдаги узук ва қимматбаҳо келинлик либоси энди Умар Шахмаранга тегишли эканлигимдан далолат берарди, холос.<br />Бу никоҳга розилик бериб, ҳақиқий ва садоқатли муҳаббатимни топаман деб ўйламагандим...</p> <p id="Amke">Қайнотамнинг ҳовлисига чиқиб, қизларни кўрдим.<br />— Хайрли тонг!<br />Мария менга қараб жилмайди, аммо Марямдан ҳеч қандай муносабат бўлмади, бу эса мени хавотирга солди.<br />— Акамни бугун кўрдим, иш юзасидан зарур юмушлари борлигини айтиб, саҳарда кетибдилар... — деди Мария.<br />Мен тасдиқ маъносида бош силкидим ва хаёлчанлик билан Марямга юзландим; у узоқларга тикилиб ўтирарди. Аввалгидан кўра тетикроқ кўринса-да, барибир қандайдир бегона эди.<br />— Аҳволинг қалай? — деб сўрадим секингина.<br />Унинг мовий кўзлари менга қадалди. Ратмир Верховсев билан бўлган хайрлашув қандай якун топгани мен учун жуда қизиқ эди.<br />— У... у кетди, — деди Марям жонсиз овозда.<br />Опаси киприклари остидан унга айбдорона нигоҳ ташлади.<br />— Бу энг тўғри йўл, Марям. У билан келажагинг йўқ эди... — Опасининг бу сўзларига у аччиқ истеҳзо билан кулиб қўйди ва яна аллақаерга тикилди.<br />— Сизлар мени ҳеч қачон тушунмайсизлар, шундай эмасми?<br />— Марям, жоним, биз сени тушунамиз, — қўлларим билан унинг узун сочларини меҳр билан силадим. — Лекин ҳамма гапдан хабардорсан, сизлар бирга бўлишингиз мумкин эмас.<br />У жавоб бермади, шунчаки сукутга чўмди.<br />— Ўзингни қўлга олсанг-чи энди! — Мария овозини баландлатди. — У акамизнинг душмани-ку! Авлодимизнинг, Шахмаранлар уруғининг душмани! Наҳотки сенинг муҳаббатинг бутун оиламиздан, шаънимиздан устун бўлса?!<br />— Ундай дема... — лабимни тишлаб қўйдим. Марям ҳозир нақадар оғир ҳолатда эканини ич-ичимдан ҳис қилиб турардим...<br />У бор кучи билан чидашга, уни унутишга, ўтмишда қолдиришга ҳаракат қиларди, аммо бунинг учун вақт керак.<br />— Яна нима дейишим керак?! Сен ўз хавфсизлигингни ва... — Мария оғир нафас олиб, пичирлаб қўшиб қўйди, — шаънингни ўйламай, у билан учрашишга бординг-ку...<br />Бу сўзлардан кўзларим қинидан чиқиб кетаёзди. Бу тарсакидан ҳам ёмонроқ эди!<br />— Мария! Бўлди, етар! — Менинг овозимдан у қотиб қолди ва ўзига келди.<br />Марям яноқларидаги ёшни артиб, опасига ўгирилди:<br />— Мен унга ишондим, чунки у инсонни севиб қолгандим. Ратмир менинг ихтиёримга қарши бирор марта ҳам менга қўл теккизгани йўқ.<br />Бу сафар Мария &quot;йўқ&quot; дегандек бош чайқади-да, синглисини маҳкам қучоқлаб олди. Бу манзарани кўриб кўнглим ғаш бўлди.<br />Бир опа иккинчисини суюкли инсонини унутиши учун овутарди. Бундан ҳам ёмонроқ нарса борми?!<br />— Мени кечир... — Мария айтган сўзлари учун узр сўради.<br />У учун оила ва шаън худди эрим Умар каби биринчи ўринда эди. Марям бўлса... у шунчаки севарди ва Ратмир билан бирга бўлишни истарди. Табиатан у худди биллурдек нозик ва синувчан...</p> <p id="E2Ba">Икки опа-сингил бир-бирининг буткул акси... ва иккаласи ҳам бир-бирини йўқотишдан қўрқарди.<br />— Кечирдим... — Марям бурнини тортиб пичирлади. Уни тушунардим. Душман бўладими, христиан бўладими — унинг қалбида фақат ўша инсон яшайди.<br />Соатимга қараб ўрнимдан турдим.<br />— Мен шаҳар марказига боришим керак. Ўқиш бўйича чизмаларни топшираман.<br />Марям сўзларимга нимтабассум қилди.<br />— Ўқишларингиз қалай кетяпти? — деб сўради у. Мен қўлимни силтаб қўйдим:<br />— Улгуряпман. Умар ёрдам беряпди.<br />— Дарвоқе, шундоқ акамнинг офисига ҳам ўтиб келсангиз бўлар экан. Сюрприз қиласиз, қалай?<br />— Ҳа. Бу ажойиб ғоя!<br />Опа-сингиллар менга умид билан қараб туришарди. Лабимни тишлаб, уларга тасдиқ маъносида бош силкидим.<br />Нега энди йўқ? Уни нақадар соғинганимни ҳис қилаётгандим. Эримни кўргим, қучоғига отилиб, дунёни унутгим келарди.<br />Фақат бу учрашув менга нималар олиб келишини ҳали билмасдим...</p> <p id="OVrQ">64-боб</p> <p id="Q9mi">Ноза</p> <p id="7j0d">Хонамга қайтиб, кийим жавонимга яқинлашдим. Либосларимни бир-бир кўздан кечириб, қизил кўйлакка келганда тўхтаб қолдим. Мато қўлга жуда ёқимли, бахмал бўлиб, этак қисмида кичик бир кесмаси бор эди.<br />Ичимда бир шубҳа ғимирлади: эримнинг бунга муносабати қандай бўларкин? Кейин Умарнинг шу пайтгача бирор марта менга рад жавобини бермаганини, ҳеч нарсани тақиқламагани ёдимга тушди.<br />Кўйлакни кийиб, кўзгу қаршисида турдим. Ўз аксимдан ўзим ҳайратда эдим. Эримга ёқишни жуда-жуда истардим... Сочларимни ёйиб, чиройли тўлқинлар ҳосил қилдим. Бир оз пардоз ва баланд пошнали туфли. Кўзгудан менга ўзига ишонган аёл боқиб турарди.<br />Ноза Шахмаран... Мен фамилиям билан, эримга тегишли бўлган барча нарса билан фахрланардим. Кўйлак танамга ўлчаб тикилгандек эди. Умарга ҳам бу либосим, ҳам ўзим ёқишимга ишончим комил. Ўқув чизмаларимни олиб, машинанинг орқа ўриндиғига ўтирдим. Ҳайдовчи эшикни ёпиб, ўз жойини эгаллади.<br />— Қаерга борамиз, хоним? — у менга қарамасди. Бу ҳолатдан кулгим қистади. Эрим мана шундай тартиб-қоидаларга жуда қаттиқ туришини билардим.<br />— Мени аввал марказий олийгоҳга, кейин эса Умарнинг офисига олиб боринг.<br />У бош силкиди, лекин ҳаракатларида қандайдир сусткашлик борлигини сездим.<br />— Буйруғингиз бош устига, аммо жанобнинг бундан хабарлари борми? Бизга у кишидан ҳеч қандай тасдиқ келмаганди...<br />— Ҳасан, — унинг гапини кескин бўлдим, — эрим лозим топсалар, ўзлари сизга хабар берадилар, шундай эмасми?<br />— Албатта, хоним, — у бошқа сўз қотмади. Ўзимдаги бу ишончли оҳанг ва қатъиятдан ҳайрон қолдим.<br />Университет олдида тўхтадик. Ҳаяжон билан йўлакдан юриб, ниҳоят керакли эшикни очдим.<br />— Ассалому алайкум, Фотима Иброҳимова.<br />Аёл кўзойнагини ечиб, ўтиришим учун ишора қилди.<br />— Ва алайкум ассалом, Ноза. Бунча эрта келибсан?<br />— Ишимни битирдим ва уни сизга олиб келдим.<br />У ҳайрон бўлиб, чизмани қўлимдан олди-ю, ҳайратдан ёқа ушлади.<br />— Буни ҳаммасини ўзинг қилдингми?!<br />— Ҳа, — аслида &quot;эрим ҳам ёрдам берди&quot; деб қўшиб қўйгим келди, лекин барибир кўпини ўзим чизганим учун индамай қўя қолдим.<br />— Ажойиб иш! Ҳали бундай қисқа вақтда топшириқни бажарган талабам бўлмаганди. — Унинг ўткир кўзлари менга қизиқиш билан боқди. — Сен ҳаммадан олдин диплом оласан, Ноза. Ишингга жуда юқори баҳо бердим.<br />Унинг сўзларидан чеҳрам ёришди. Орзуларим ушалмоқда... Умарнинг шарофати билан албатта.<br />— Кетишинг мумкин, мен сенга синов баҳосини қўяман. Кейинги учрашувимизгача дам олсанг ҳам бўлади.<br />Хушхабар билан эримнинг ёнига ошиқдим. Ютуқларимни у билан баҳам кўргим, унга бўлган муҳаббатимни яна бир бор изҳор этгим келарди... Ўзимни яна суюкли ва керакли аёлдек ҳис қилишни истардим.<br />— Келиб қолдик, хоним, — бармоғида никоҳ узуги ялтираб турган ёшгина хайдовчининг овозини эшитдим.<br />Бошимни кўтардим-у, қотиб қолдим. Бино шунчалик маҳобатли эдики, ҳайратдан кўзларим катта-катта бўлиб кетди. Пошналаримни тақиллатиб, мағрур қадамлар билан ичкарига кирдим. Атрофдагиларнинг ҳайратомуз нигоҳларини ҳис қиларканман, кимдир жилмайиб салом берар, кимдир эса ҳасад ва нафрат билан боқарди.<br />— Умар Шахмараннинг олдига келдим. Улар ўзларидами?<br />Қабулхонадаги қиз яшил кўзларини менга қаратди-ю, жавоб беришга шошилмади.<br />— Учрашув белгиланганмидилар?<br />— Йўқ, — дедим паст овозда.<br />— Унда, афсуски, сизни ичкарига киритолмайман.<br />Лабларимда истеҳзо пайдо бўлди. Унинг бу сурбетлигидан ҳайратда эдим.<br />— Эримнинг хонаси қаерда?<br />— Сиз тушунмадингиз шекилли...<br />— Эримнинг иш хонаси қаерда деб сўраяпман?! — Бу сафар овозимни баландлатдим. У дарров қаддини ростлаб, ўрнидан туриб кетди.<br />— Ноза Шахмаран... мен... узр сўрайман.<br />У ютуниб, қўлларини мушт қилиб тугди.<br />— Яна бир бор сўрашим шартми?<br />— Ўн учинчи қаватга кўтарилишингиз керак.</p> <p id="lB3P">Ортимга ўгирилиб лифтга кирдим. Ичкарида икки нафар қиз бор эди, улар ҳам мен чиқадиган қават тугмасини босишди.<br />— Йўқ, сен ҳозир жиддий айтяпсанми? Ахир у уйланган-ку... — деб гап бошлади қора кўйлакли қиз. Наригиси эса менга ёқмаган даражада очиқ кийинган эди.<br />— Нима қилибди? Биласан-ку, улар ҳаттоки иккинчи хотин ҳам олишади.<br />— Малика, сен Умар Шахмараннинг иккинчи хотини бўлмоқчимисан?<br />— Нима... — лабларим титраб, пичирладим. Қўлларим бехосдан кўйлагим матосига ёпишди. Бу қизларнинг сўзларидан бутун вужудим қалтирай бошлади.<br />Малика дегани кулиб юборди-да, блузкасининг битта тугмасини ечиб, кўзгудаги аксига мамнуният билан қаради.<br />— Умар мени кўрса ақлдан озади, доим шундай бўлган... Мен унга у ололмаётган нарсасини беришга тайёрман...<br />Кўз олдим қоронғулашди. Томоғимга аччиқ бир нарса тиқилди. Йўқ... у менга бундай қилмайди. Хиёнат қилмайди!<br />— Малика, у уйланган. У хотинини севади, ҳамма шундай деяпти!<br />— Севмайди! У шунчаки ўша туғмас, бахтсиз жувонга раҳми келяпти, холос! Кимга керак у?! У фақат отасининг хоҳиши билан унга уйланган!<br />Юзимдан бир томчи ёш сирғалиб тушди. Уни асабийлик билан артдим ва бармоғимдаги никоҳ узугига термулдим...</p> <p id="7GuB">65-боб</p> <p id="vfOW">— Сафсата! Бутун халқ унинг муҳаббати ҳақида гапираётганини билмайсанми?<br />— Нима бўпти! — ғазабланди Малика. — Умарни ўзимники қилиш учун ҳамма нарсага тайёрман! Майли, иккинчи хотини бўлсам ҳам, биринчисидан қутулиш мен учун қийин эмас.<br />Унинг овозидан бутун вужудимга титроқ югурди... Оёқ бармоқларимга қадар музлаб, гапларининг давомини эшитишга ўзимни мажбурладим.<br />— Ахир ўзинг у билан бирга бўлишга тайёрлигингни билдириб, жазмани бўлишни таклиф қилганингда, у сени ҳайдаб солганини айтгандинг-ку?<br />— Ҳа... шундай бўлганди. <br />Лабларимда нимтабассум пайдо бўлди. Бир оз эркин нафас олдим. Нигоҳим эрим билан муносабатларимизни бузмоқчи бўлган ўша қизга михланиб қолганди.<br />— Барибир бир кун келиб у хотинидан безиллайди ва ўзи мени ёнига чақиради. Кўрасан ҳали!<br />Суҳбатдоши унинг гапларига шунчаки кулиб қўя қолди. Мен эса уларнинг ортида турардим, улар мени пайқашмади ҳам. Балки сирлашишга шунчалик берилиб кетишганидандир, суҳбатларига ким гувоҳ бўлаётганининг уларга қизиғи йўқ эди.<br />— Бировнинг оиласига суқулмаслигингни маслаҳат бераман. Умар ҳеч қачон хотинини ташлаб кетмайду. Шахмаранларда талоқ йўқ. Улар бир марта ва бутун умрга уйланишади.<br />Малика фақат пишқириб қўйди-ю, унга ҳақиқатни тушунтирмоқчи бўлган дугонасига қўл силтади. У ҳеч нарсани тушунмас, ўз айтганидан қайтмасди.<br />Оёқларимда дармон қолмаганини ҳис қиларканман лифтдан чиқиб, ўнг томондаги &quot;ювиниш хонаси&quot; деган ёзув томонга бурилдим. Юзимга сув уриб, ўзимни ўнглаб олмоқчи эдим. Бахтимга, у ерда ҳеч ким йўқ экан. Акс ҳолда, ишчиларнинг қизиқувчан нигоҳлари ва ғийбатларига чидашимга тўғри келарди.<br />Томоғимга тиқилган кўнгил айнишини ҳайдаш учун тез-тез нафас олдим. Кучли ҳаяжондан қўлларим муздек, вужудим эса аксинча, томирларимда олов оқаётгандек ёнарди. Кўзёшларимни артиб, ўзимни тартибга келтиришга уриндим.<br />Ҳозир энг муҳими — Умарни кўриш. Бу мен учун сув ва ҳаводек зарур. У менга ҳеч қачон хиёнат қилмаган, мен унга ишонардим. Эрим Икром каби менга нисбатан ҳеч қачон бундай пасткашлик қилмайди. Малика менинг никоҳимни бузишни, эримни йўлдан уришни истарди, бироқ у ҳали ўз бахтим йўлида нималарга қодирлигимни билмасди. Агар керак бўлса, энг ёмон аёлга айланаман, лекин эримни бировга бериб қўймайман.<br />Ўзимни қўлга олиб, чуқур нафас олдим ва юзимга табассум югуртириб, ўша таниш эшикни қидира бошладим. Атрофдагиларнинг нигоҳидан ноқулайлик сезсам-да, бунга эътибор бермаслик кераклигини тушуниб турардим. Умар Шахмараннинг рафиқаси ҳеч кимга ҳисоб бермаслиги ёки оқланмаслиги керак. Эримнинг хонасини топиб, эшикни оҳиста очдим. У менга орқа ўгириб турар ва ким биландир телефонда гаплашарди.<br />Лабимни тишлаганча у томонга бир қадам босдим. Эрим шу заҳоти менга ўгирилди. Умарнинг нигоҳлари танам бўйлаб эринчоқлик ва узоқ вақт кезди — у ўз &quot;ўлжасини&quot; муносиб баҳолаётгандек гўё. <br />У қўли билан кўйлагининг тугмасини ечаркан нафас олиши ўзгара бошлади. Телефонни бир четга қўйиб, мен томонга юрди... Юзим ловуллаб кетаётганини ҳис қиларканман, қуриб қолган лабларимни ялаб, уни кузатдим... Худойим... уни нақадар севардим! Мени ақлдан оздирадиган ўша нигоҳлари...<br />Умар индамасди, шунчаки менга термулганча, бошимдан оёғимгача синчиклаб ўрганарди.<br />— Ёқмадими? — деб сўрадим секингина.<br />У жавоб ўрнига шунчаки бош чайқади. Мен нима бўлаётганини англашга улгурмасимдан, оёқларим ердан узилганини ҳис қилдим... Эрим бир ҳаракат билан мени белимдан кўтариб олди. Унинг талабчан лаблари лабларимга ёпишганида, мен ҳам унга талпиндим.<br />Менинг кучли эркагимнинг қўлларида эриб кетаётгандим. Умар мени очкўзлик билан, қатъият ва ҳукмронлик билан ўпарди. Илгари у гўё ўзини тийиб тургандек эди, аммо ҳозир унинг шиддатли хоҳишини бутун борлиғим билан ҳис қиляпман. Бу мени унга бутунлай таслим бўлишга ундарди.</p> <p id="vfO9">У бўсадан узилиб, менга оч йиртқичдек, худди телбалардек термулди. <br />— Сен қаердан пайдо бўлдинг ўзи?<br />Унинг сўзларидан жилмайиб қўйдим. Аммо у мутлақо жиддий оҳангда давом этди:<br />— Сен ҳаддан ташқари гўзалсан. Бундайлар энди йўқ деб ўйлардим...<br />Унинг сўзлари менга шундай кучли таъсир қилдики... бошим айланиб кетди. Қўлларим билан унинг юзларини силай бошладим... Умар жавобан кўзларини юмаркан, мен унинг елкасига бошимни қўйдим.<br />— Мен сиздек инсонга муносиб эмасман, Умар... — дедим пичирлаб, лекин у эшитди. — Сиз жуда мукаммалсиз, мен эса ўша... ўтмиши хунук, туғмас, омадсиз бир аёлман...<br />Эрим оғир нафас чиқариб, бошимни кўтаришга ва кўзларига боқишга мажбур қилди. Мен унинг қорайиб кетган кўзларига таслим бўлиб термулдим.<br />— Ким сен ҳақингда нима деса десин, нима ўйласа ўйласин, бунинг менга қизиғи йўқ! Чунки менинг кўзимда сен — дунёдаги энг муносиб аёлсан.<br />У бармоқлари билан сочларимни елкамдан суриб, бўйнимни очди.<br />— Токи мен тирик эканман, ҳеч ким сенга қўл теккизишга ботинолмайди. Сен — менинг аёлимсан. Менинг номусимсан.<br />Унинг сўзларидан нафасим ичимга тушиб кетди, нигоҳимни ерга қаратиб, оҳиста бош силкидим.<br />— Бошқа бу ҳақда ўйлашга ботинма, Ноза. Сенга уйланганимдан ҳеч қачон афсусланмайман. Ҳеч қачон!<br />Уни маҳкам қучоқлаб олдим. Вужудим ловулларкан, менга энди орамизда ҳеч қандай тўсиқ қолмагандек туюларди.</p> anvarovna_dilshoda:5WpisMFinD2026-04-15T04:56:13.294Z2026-04-15T04:56:13.294Z

56-боб

<p id="dyFN">56-боб</p> <p id="rEe7">Умар</p> <p id="ZfJx">Мен уни телбаларча ўпишда давом этардим. Миямда ҳамон унинг иқрори акс садо бераркан, Ноза қўлларини бўйнимга ташлаб, бўсамга жавоб қайтарди. Илк бор... бундай шиддат ва эҳтирос билан.<br />У ўзини бутунлай менга бахш этаётган эди, шу билан бирга унинг ийманаётганини ҳам сезиб турардим. Аммо у ўз ҳаяжонини бор кучи билан енгишга уринар ва буни аъло даражада уддалаётган эди...<br />Қўлимни унинг кўксига қўйиб, оҳиста сиқарканман, Ноза инграб юборганча, нозик бармоқларини кўйлагимга ботирди, гўё бир урғочи йўлбарс ўз чангалларини чиқаргандек. Унинг менинг тегинишларимга бўлган бу реакциясидан жилмайиб қўйдим — бу мен учун энг олий эътироф эди.<br />Қўлимни пастроққа тушириб, кўйлагининг белбоғини ечдим ва тугмаларини бўшатишга киришдим. Бунинг уддасидан чиқдим ҳам. Лабларидан узилиб, бор эътиборимни унинг нозик бўйнига қаратдим. Тўхтай олмасдим! У менинг оғум эди! Ширин асирам! Майин терисининг ифори мени сармаст қилар, ўзига чорлар, сеҳрлаб қўйганди. Бу менинг хоҳишларим учун ширин бир жоду эди.<br />— Умар... — Нозанинг овози эшитилди.<br />У тўлиб-тошган туйғулардан қалтираганча, лабини тишлаб, ёстиққа бош қўйди... Унинг ҳаяжон аралаш тез-тез нафас олиши мени баттар жўшқинлантираркан, тилим билан унинг кўксида сирғалиб тушдим. У бундан янада қаттиқроқ оҳ урди ва мени ўзига янада маҳкамроқ тортди. Мен оёқларим билан унинг оёқларини суриб, орага кирдим. Ноза менга ҳам чорлов, ҳам табассум билан боқаркан, у жудаям гўзал эди... Унга маҳлиё бўлиб қолгандим! Орзуларим маъбудаси!<br />— Севган инсон, буни исботлаши ҳам керак, жонгинам, — деб пичирладим қулоғига. У ҳайратдан қошларини чимирди. Ҳозир Ноза ниманидир ўйлаётган эди, сўзларим унга жуда ўткир таъсир қилди.<br />Лабларим унинг бўйин соҳаларида кезаркан, бутун вужудини титроқ босди. Унинг менинг тегинишларимга бўлган бу муносабати эркаклик ғурурим учун гўё бир шарбатдек эди. Уни очкўзлик ва шиддат билан ўпишда давом этарканман, Ноза менинг кучли эҳтиросимни ҳис қилиб, кўзларини катта-катта очди. Мен эса жилмайиб, бўйнига бош қўйдим... Орадаги деворлар қулаётганини кўриш нақадар ёқимли.<br />Мен бошимни кўтарганимда, Ноза кутилмаганда лабларимга ёпишди... Мен бир зум қотиб қолдим, сўнг ўзимни бошқаролмай қолдим. Ноза кўйлагимни ечиб ташлаб, тирноқлари билан орқамни тила бошлади.<br />Унинг вужудини лабларим билан ўрганиб, пастга тушаётганимда, кутилмаганда эшик қўнғироғининг қаттиқ ва асабий овози янгради. Эътибор бермай, унинг қорнидан қайноқ бўса олдим.<br />— Ёрдам беринг! — Ноза сесканиб тушди. Кийимларини тўғрилаб, кўксини ёпганча менга хавотир билан қаради. Кўзларимни асабий юмиб, ўзимни бошишга ҳаракат қиларканман, ташқаридаги шовқин тинмасди.<br />— Ланъати! — ўрнимдан туриб, кўйлагимни кийишга тушдим.<br />Эшикни очиб, оғир нафас олганча аммамга қарадим. У бақир-чақир қилар, бир-бирига душманлардек ёпишиб олган икки синглимни ажратишга уринарди.<br />— Нималар қиляпсизлар?! — Менинг ғазабли овозимдан улар таққа тўхташди. Ортимда Нозанинг қадам товушларини эшитдим.<br />Мария Марямнинг сочидан тортди, Марям чинқириб юборди. Мен уларга яқинлашдим ва ёнимизда турган хизматчининг қўлидаги сувли графинни олиб, ҳар икки синглимнинг устидан қуйиб юбордим. Марям йиғлаб юборди, бу эса мени баттар ғазаблантирди.<br />— Нима бу?! Бир-бирингизга душмансизларми?!<br />Мария синглисидан узоқлашганида, унинг қўллари қалтираётганини пайқадим.<br />— Аслида нима бўлди?<br />Аммам бош чайқаб, ҳеч нарсани билмаслигини айтди. Мария шошилинч ўз хонасига йўналди, Марям эса ўзини қучоқлаб туриб қолди. Ноза синглимнинг ёнига бориб, уни бағрига босди. Марям унинг қучоғида баттар ўксиб йиғларди.<br />Илк бор сингилларимнинг бир-бирига душман бўлганини кўраётгандим. Улар жанжаллашиб туришарди, лекин бунақанги жанжал ҳали бўлмаган.</p> <p id="dKMg">Марям кўзини олиб қочарди, охирги пайтларда унинг ўзгарганини сезаётгандим — у жуда одамови ва камгап бўлиб қолганди.<br />Улар Ноза билан Мариянинг ортидан кетишди.</p> <p id="SUi3">— Умар, даданга ҳеч нарса дема, — деб ўтинди аммам. — Мен уларни биринчи марта бундай ҳолда кўряпман. Кейинги пайтларда жуда хомуш, тез-тез жанжаллашишади. Аввалгидек биз билан гаплашмай қўйишган.<br />Мен бош силкидим. Кечгача уйда жимжитлик ҳукм сурди. Ноза қизлар билан эди, аммамнинг эса қон босими кўтарилиб кетди.<br />Марямнинг хонаси эшигини бироз очдим. Ноза ўтирганча, кўзёшларини артаётган синглимга ўйчан тикилиб турарди. Мени кўриб, иккаласи ҳам қаддини ростлади. Ноза хавотир билан менга қараб эшик томон юраркан, мен унга бош ирғадим, у эса жилмайиб қўйди.<br />Марям деразадан ташқарига қараб турарди, ёнига бориб оғир тин олдим.<br />— Бирор муаммойинг борми? — деб сўрадим.<br />У &quot;йўқ&quot; маъносида бош чайқади. Мен унинг иягидан тутиб, ўзимга қаратдим. Мовий кўзлари қизариб кетган, ўзи анча озиб, ранги ўчиб қолганди.<br />— Айтсанг-чи, сени биров хафа қилдими? — Унинг лаблари титради. — Сен Мария билан жанжаллашганинг учун йиғламаяпсан, бунга ишончим комил.<br />— Шунчаки уришиб қолдик.<br />У ёш ва гўзал. Ишончим комилки, унинг орқасидан юрадиганлар кўп. Тўйимдан олдин бунга алоҳида эътибор берардим, лекин ҳаётида ҳеч ким йўқ эди. Ҳозир эса... менда шубҳа уйғонди.<br />— Марям, мен ёлғонни ёмон кўришимни биласан-а? — дедим босиқ овозда. У қўрқиб бош силкиди.<br />— У ёлғон гапирмаяпти...<br />Иккаламиз ҳам Марияга ўгирилдик. У ёнимизга келиб, синглисига айбдорона боқди.<br />— Шунчаки уришиб қолдик, лекин иккаламиз ҳам айбдормиз. Шундайми, Марям?<br />У ҳам секингина тасдиқлади. Лекин сезиб турардимки, бу ерда қандайдир сир бор. Иккаласини ҳам бағримга босдим.<br />— Нима бўлмасин, мен акангизман. Нимадур бўлса, олдимга келишингиз керак, — дедим. Улар жимиб қолишди. — Менга ёлғон гапирманг, буни асло кечирмайман.<br />Улар мен учун борлиғимдек. Бирга улғайдик, яхши-ёмон кунларни кўрдик, лекин уларнинг ҳаётда хато қилишларига йўл қўёлмасдим.<br />Хонамга йўл олганча, йўл-йўлакай Амирга қўнғироқ қилдим.<br />— Билиб бер, ўқишида нималар бўляпти? Бирортаси билан учрашишмаяптими?<br />— Балки кўнгил қўйгани бордир? — Унинг саволидан ғашим келди.<br />— Сафсата сотма! — жаҳл билан бақирдим.<br />— Жаҳл қилма, лекин Марям гўзал қиз, буни ҳамма кўриб турибди.<br />Амир ҳақ эканини билсам-да, синглим менга ёлғон гапирди деб ўйлашни истамасдим.<br />Хонага кирганимда, ичкарида тинчлик эди. Кийим алмаштириш хонасига ўтиб, чамадонни кўрдим. Ноза менга жилмайиб боқди.<br />— Бу нима? — деб сўрадим эҳтиёткорлик билан.<br />— Мен... бир неча кунга бирор жойга кетишимиз керак деб ўйладим. Ёки хоҳламайсизми?<br />— Хоҳлайман! Сен билан қаерга бўлса ҳам бораман, Нозам.<br />Унинг табассуми янада самимийлашиб, яноқларида чуқурчалар пайдо бўлди. Қўлидан тутиб, машинага етакладим.<br />Ёзги уйимизгача бўлган йўл, бу сафар гўё қисқадек туйилди. Етиб келганимизда Нозага қарадим — унда нимадир ўзгарган ва бу менга ёқаётганди.<br />— Бу ер менга жуда ёқади... — деб пичирлади у ва уй ўртасида тўхтади.<br />Мен эшикни ёпдим, жавоб беришга улгурмасимдан у ювиниш хонасига ўтиб кетди. Камин қаршисига бориб, оловга тикилдим — бу мени тинчлантирарди. Қадаҳга ичимлик қуйиб, бир симплаб ютдим.<br />Шу пайт телефоним жиринглади.<br />— Эшитяпман. Ўқишида ҳеч қандай гап йўқ. Ҳаммаси жойида, Марям дарсларни қолдирмаган, — деди Амир. Жилмайиб қўйдим, синглим менга ёлғон гапирмабди.<br />— Қўриқчиларни кўпайтир. Душманларим етарли, яқинларимга зарар етишини истамайман.<br />Сингилларим учун қайғурардим. Марям жуда содда ва меҳрибон қиз, ҳамон &quot;оқ отли шаҳзода&quot;га ишонади. Аммамиз уларга шундай эртакларни ўқиб берарди-да.<br />Асабий ҳолда кўйлагимнинг юқори тугмаларини ечиб, ўриндиққа суяндим ва оғир тин олдим.</p> <p id="Gzs5">Эшик ғийқиллади, лекин у томонга қайрилиб қарамадим. Лекин Нозанинг атри ифорини туйганимда, лабларимга нимтабассум югурди, бошимни кўтардим-у... қотиб қолдим.<br />Ноза оппоқ, шаффоф тунги кийимда турарди. Бу кийим унинг гўзаллигини яширишдан кўра, кўпроқ намоён этарди. У лабини тишлаганча, мен томонга дадил қадам ташлаб келаркан, мен унга тикилиб туриб, ҳаёлимда вужудларимиз қандай қилиб бир бутун бўлишини тасаввур қилардим...<br />Ва бу сафар бизни ҳеч ким тўхтатолмайди...</p> <p id="9TA1">57-боб</p> <p id="Y8pb">Ноза</p> <p id="zxTC">Мен эрим томонга бир қадам босиб, унинг қаршисида тўхтарканман, эрим мени бошдан-оёқ синчковлик билан кузатиб чиқди. Умар менга қўл теккизмасди, аммо мен унинг вужудидаги кучли хоҳишни ҳис қилиб турардим. Унинг кўзларидаги чақноқ учқунлар, таранглашган танаси ва юзидаги нимтабассум ҳамма нарсадан дарак бериб турарди.<br />Юрагим шунчалик тез урардики, нафас олишни ҳам унутиб қўйгандим. Биринчи марта бир эркак қаршисида бундай очиқ кийимда туришим. Эрим ярим яланғоч танамнинг ҳар бир миллиметрини хотирасига муҳрлашга уринаётгандек узоқ термулиб қолди.<br />Бунга қарор қилишим осон бўлмади. Ичимда уят ва кучли истак ўртасида кураш кетар, аммо тонгдаги воқеалардан сўнг, мен якуний қарорга келган эдим... Англаб етдимки, бу эркакнинг оғушида бўлиш мен учун катта мукофотдир. Бу никоҳ — менинг нажотим, Умарнинг ўзи эса халоскорим.<br />Мен уни севардим, аммо қуруқ сўзлар у учун етарли эмас, у мендан амалий исбот кутарди... Унинг нигоҳи кўксимда тўхтаганида, уятдан ловиллаб кетдим. Бу дадил қадамим эримнинг мен учун қилган барча яхшиликларига, унинг чексиз туйғуларига бўлган жавобим эди.<br />Ким ўйлабди дейсиз... бу никоҳни шунчаки қоғоздагигина деб ўйлагандим. Аммо мен Умарга кўнгил қўйдим ва ҳозир унинг қаршисида ҳар қандай ишга тайёр ҳолда турибмам.<br />Вужудимни майин тебратиб, унга яқинлашдим ва қўлимни елкасига қўйиб, унинг тиззасига ўтирдим. Эрим ҳайратини яширишга уринса-да, буни сезиб турардим.<br />— Ноза... — дея гап бошлади у. Унинг бўғиқ, хириллаган овозидан кўзларимни юмиб олдим. — Шуни билгингки, мен энди тўхтамайман.<br />Унинг бармоқлари юзимда оҳиста кезди. Мен жилмайиб, унга янада маҳкамроқ ёпишарканман, унинг эҳтироси вужудимга уриларди.<br />— Мен сиз хоҳлагандек келдим, — деб пичирладим. Менинг сўзларимдан унинг нигоҳи янада қорайиб кетди. Лабларимни намлаб, унинг ярим очиқ лабларига яқин келдим: — Тўхтаманг... Мен бутунлай сизникиман, Умар.<br />Эримнинг қўли бошимнинг орқа қисмидан маҳкам тутди. У мени ўзига тортиб, лабларимни ўзига бўйсундирди. Умар гўё оч қолган йиртқичдек мени ўпарди. Аввалига унинг шиддатидан қўрқиб кетдим, у жуда талабчан эркак... ва бу ҳали бошланиши эканини тушунардим.<br />— Меникисан... фақат... меники...<br />Умар яна лабларимни забт этди, бу сафар янада кучлироқ. Унинг бўсалари мени бутунлай сархуш қилиб қўйганди. Қўлларим билан унинг елкаларидан худди нажоткор кемага ёпишгандек тутиб олдим. Мен янада кўпроқ нарсани талаб қилиб талпинардим, у эса оҳ тортиб юборди.<br />Умар сочларимни маҳкам чангаллаб, ўзига тортди. Бу худди ёввойи вужудни бўйсундиришдек эди. Бир қўли билан кийимимни пастга тушириб, кўксимни очди. Сўнг ўрнидан туриб, мени тўшакка ётқизди. Унинг нигоҳлари вужудимда кезаркан, ҳаяжоним ортарди. Бутунлай унинг ихтиёрида бўлсам-да, у барибир мени уялтирарди.<br />У кийимларидан халос бўлди, мен эса ийманиб кўзимни олиб қочдим ва лабимни тишладим. <br />— Танангиз жуда гўзал...<br />Бу сўзларидан жилмайиб, яна уялиб кетдим. Ундан бироз чекинган эдим, у чақмоқдек тезликда оёғимдан тутиб, мени ўзига тортди ва оёқларим орасига кирди. Кўзим унинг бақувват, баркамол вужудига тушаркан, у ҳаммани ўзига мафтун қила оладиган даражада эканлигини кўрдим... Фақат ҳозиргина нега барча аёллар Умар Шахмарнинг рафиқаси бўлишни орзу қилишини тушуниб етдим.<br />Умар кўксимдан ўпганида, ихтиёрсиз инқиллаб, кўзларимни юмдим. Қўлларим эса унинг қора сочлари орасига кирди.<br />— Умар... — деб юбордим, у кийимларимни бутунлай ечиб юборганида.<br />У худди ўз мулкига эга чиқаётган эгадек ўпарди. Унинг лаблари... сармаст қилади, сеҳрлайди, ақлдан оздиради. Умарнинг бармоқлари вужудимда сирғаларкан, мен фақат лабимни тишлаб, завқдан кўзларимни чирт юмиб турардим. Унинг қайноқ нафаси эса бўйним узра кезарди.</p> <p id="MPwj">— Мени... ақлдан оздиряпсиз... — Унинг лаблари юзимда кезар, мен эса унинг қўлида энг бахтли аёлга айланаётгандим.<br />У секин-аста вужудимга кириб бораркан, мен оёқларим билан унинг елкаларига ёпишганча инқиллардим. Эрим менинг ҳар бир ҳаракатимни кузатар, бундан завқланарди. У бахтли эди. Мен у хоҳлагандек унинг ёнига келдим ва ўзимни бутунлай унга топширдим.<br />У вужудимга кирган лаҳзада вужудим эҳтиросдан қалтираб кетди. Бор овозим билан қичқириб, ёввойи мушукдек эримнинг елкасини тирнадим. Бир зум қотиб қолдим ва оғриқдан инграб юбордим.<br />— Шшш... ўзингни бўш қўй... — деб пичирлади у меҳр билан. У ҳар бир ҳаракатини эҳтиёткорлик билан қилар, юзимдаги ёшларни ўпиб артарди.<br />— Мени бағрингизга босинг, — деб ўтиндим паст овозда.<br />Умарнинг қўллари мени қуршаб олганида кўзларимни юмиб, унинг ўткир атри билан қоришиб кетган қайноқ танасининг ҳидини симирдим ва ўзимни тинчроқ ҳис қила бошладим... Оғриқ секин-аста чекиниб, ўрнини битмас-туганмас завққа бўшатиб берди. Эрим ўзини зўрға тияр, унга жуда қийин бўлаётгани билиниб турарди.<br />Бошидан тутиб, бўса сўраб талпиндим, Умар эса юзимдан маҳкам тутиб, шафқацизларча, аммо эҳтирос билан ўпа бошлади. Ҳаракатлари ҳам шиддатли тус олди.<br />— Ноза, — пичирлади у бўйнимдан тишлаб.<br />Бир лаҳза ҳузур-ҳаловатдан кўз олдим қоронғулашиб кетгандек бўлди.<br />— Яна... — деб сўрардим ўзим ҳам нима истаётганимни билмай.<br />Эрим белимдан маҳкам тутиб, бор вужуди билан менга талпинди. Инграшимни тўхтата олмасдим, ич-ичимдан нимадир узилиб кетгандек эди... Ҳаммаси хиралашди. Мен ўзимни ҳеч қачон бундай бахтли ҳис қилмагандим...<br />— Ум-ар...<br />Эрим менга ўзимга келишга вақт бермади. Мени тезда ўзига қаратиб, маҳкам бағрига босди. Бир қўли билан сочларимни чангаллаб, бўйнимга ёпишди. Худди йиртқичдек... Мен унинг танасининг ҳидини қайта-қайта симирардим.<br />— Исмимни айт... овозингни эшитишни истайман... — Унинг сўзлари жодудек янграр, қўллари вужудимда кезар, ҳар бир тегиниши танам бўйлаб кучли оқим каби ўтарди.<br />— Умар... — овозим чиқмай қолди, лекин оҳларим орасида ягона ва суюкли эркагимнинг исмини қайта-қайта такрорлардим...</p> <p id="x791">58-боб</p> <p id="wJgN">Ноза</p> <p id="UOK6">Дераза ортида момақалдироқ гумбурлаганини эшитиб, кўзларимни секин очдим...<br />Бошимни буриб, эримга қарадим. Унинг киприклари қуйи тушган, нафаси бир маромда — у ухлаб ётарди. Лабимни тишлаб, жилмайиб қўйдим. Эримнинг бақувват қўли белимдан маҳкам, хўжайинларча қучоқлаб олган.<br />Бу шунчалик табиий туюларди-ки... Айниқса, ўша кечадан, бизнинг илк кечамиздан сўнг.<br />Умар ҳаттоки уйқусида ҳам мени қўйиб юбормасди. Ҳозир бу мен учун нақадар муҳимлигини у билса эди; у мени сўзларсиз ҳам ҳис қилиб турарди.<br />Қўлларим билан эримнинг юзини ўргана бошладим. Уйқуда бўлса-да, у жуда жиддий, мағрур ва забт этиб бўлмасдек кўринарди. Юз тузилиши кескин: бўртиб турган ёноқ суяклари, қиртишланган ияклари... Унинг қаттиқ тишларининг изи ҳали ҳам менинг сезгир теримда акс этиб турибди.<br />Умар кутилганидан ҳам жўшқин экан, мен ўзимни йўқотиб қўйгандим, у эса ҳеч иккиланмай, тўхтамай &quot;ўзиникини&quot; олди. Унинг эркалашларидан, тегинишларидан ақлдан озаёздим. Бу шунчаки девоналик эди. Шундай ширин азоб эдики, бу туйғуга қайта-қайта таслим бўлишни истардим.<br />Нигоҳим унинг қатъий чизилган лабларида тўхтади; уларга бир қарашнинг ўзиёқ юзларимни ловиллатиб юборди. Шу лабларнинг теримда кезган ҳар бир сониясини эслардим. Улар гўё олов бўлиб куйдирган, вужудимда ҳузурбахш &quot;чандиқлар&quot; қолдиргандики... Қанча вақт ўтганини билмайман, фақат унинг душ қабул қилишимга ёрдам берганини ва мени яна бағрига босиб, тўшакка олиб келганини эслайман.<br />Бутун баданим оғрир, қорнимнинг пастида ёқимсиз симиллаш бор эди, ихтиёрсиз юзимни буриштирдим. Умар мени аямади... Бармоқларим ўз-ўзидан унинг юзида кезиб, пешонасига тушган соч толасини оҳиста четга сурди.<br />Қачон уни бундай қаттиқ севиб қолишга улгурдим? Билмасдим... Ҳаммаси бехосдан содир бўлди. Туйғулар ихтиёримга бўйсунмади, ҳаммаси бир лаҳзада ўзгариб кетди.<br />Енгил табассум билан ортимга ўгирилдим ва табиат ҳодисасини кузата бошладим. Жала қуярди; шиддатли шамол осмондан ерга оқиб тушаётган сув оқимини ҳар томонга сочишга уринарди...<br />Хона чироқлари ёришиб, момақалдироқ қаттиқ гумбурлаганида, эримнинг қўлини маҳкамроқ қисдим ва лабимни тишладим.<br />— Нега ухламаяпсан? — унинг бўғиқ, хириллаган овозини эшитдим.<br />Нима деб жавоб беришни билмай жим қолдим ва унга боқдим. Эримнинг кўзлари юмиқ эди... Жавоб ўрнига уни янада маҳкамроқ қучоқлаб олдим. Шунчалик ҳорғин эдимки, дарров ширин уйқу домига ғарқ бўлдим, лекин унинг сўзлари қулоқларим остида аниқ янгради:<br />— Ухла, митти маликам... ухла.<br />Эрталаб ёрқин қуёш нурларидан кўзларимни қисганча очарканман. тўшакда ёлғиз эканлигимни англадим. Қаддимни ростладиму, танамдаги оғриқдан юзимни буриштирдим.<br />Кўзларим билан эримни қидира бошладим, лекин у ҳеч қаерда кўринмасди. Ўрнимдан турдим ва ҳаттоки юриш ҳам менга қийинчилик туғдираётганини тушундим.<br />&quot;Баракалла...&quot; <br />Секин қадамлар билан душга йўналдим ва қайноқ сув остида турдим. Сув ўз вазифасини бажарди: оғриқлар секин-аста чекина бошлади.<br />Умар намунали эр эди. Мен доим шундай оилани орзу қилганман... Қачонлардир умидимни бутунлай узгандим, лекин ҳозир ўзимни усиз тасаввур қилолмайман. Мен унга тегишлиман... у эса менга... фақат менга.<br />Тўсатдан бошимдан маҳкам тутиб, кимдир ўзига тортганини сездим... Эрим лабларимни ўзиникига бирлаштирди, унинг шиддатига етолмай қолдим; қўллари вужудимни ўргана бошлади...<br />У ўпишдан тўхтамасди... Тилини шиддат билан оғзимга киритиб, нафасимни қайтара бошлади. Умарнинг эҳтироси жўшиб бораркан, белимдан даст кўтарганида чинқириб юбордим, оёқларим билан унинг танасини маҳкам қучоқлаб олдим. У бир ҳаракат билан мени яна бир бор ўзиники қилди.<br />— Менинг гўзал рафиқам...<br />Унинг сўзларига фақат табассум билан жавоб бердим; бу инсоннинг оғушида, унинг ихтиёрида бўлганимда, дунёдаги бошқа барча нарсалар ўз аҳамиятини йўқотарди.</p> <p id="KOCf">Эҳтирослар бироз тинди. Умар мени оҳиста ерга туширганида оёқларим қалтирарди... у эса жилмайиб турарганча, бу ҳолатдан завқланарди.<br />— Сени қийнаб юбордим-а... — деди у қизариб кетган юзимга термулиб.<br />Унинг сўзларидан уялиб, сувни ўчирдим. Эримга ўгирилган эдимки, яна унинг кучли қўллари асирасига айландим. Лабларимдан енгил ўпиб, ортига ўгирилди.<br />— Сени нонуштада кутаман, Ноза, — деди-да, белига сочиқни ўраб чиқиб кетди.<br />Мармар деворга суяниб, деярли сирғалиб йиқилаёздим. Юрагимни ушлаганча, тинчланишга ҳаракат қилдим...</p> <p id="Q5YQ">Ўзимни тартибга келтириб, кўзгуда ўз аксимга боқар эканман, бир ҳақиқатни англадим: кўзларим порлаяпти, юзларимда қизиллик, лабларимда эса бахтиёрлик кулгуси... Мен бахтлиман.<br />Беш йил... Кераксиз бир инсон учун беш йилимни сарфладим. Ҳаммасига чидадим, нима учун? Шу ҳақида ўйласам, томоғимга аччиқ бир нарса тиқилади...<br />Секин қадамлар билан пастга тушиб, чуқур нафас олдим. Ташқарида қуёш чарақлар, тунги даҳшатли момақалдироқдан асар ҳам қолмаганди.<br />Умарни кўрдим, у айвондаги диванда ястаниб ўтирганча, кўз узмай мени кузатарди. Унинг нигоҳлари вужудимни тилар, мен эса лабимни тишлаб у томонга юрдим.<br />— Ёнимга кел...<br />Босиқлик билан бош силкидим ва ёнига ўтирмоқчи бўлдим, лекин эрим бунга рози бўлмади. У белимдан тутиб, мени ўз тиззасига ўтқазди. Унинг танаси билан бир бутунга айландим.<br />— Менинг гўзалим... — деди Умар. Унинг сўзларидан ўзимни дунёдаги энг севимли ва гўзал аёлдек ҳис қилдим...<br />Нигоҳимни олиб қочсамда, юзимдаги табассумни яширолмасдим. Эрим менга узоқ тикилиб қолди. Аввал ҳам у менга кўп ва узоқ тикилишини сезардим... лекин ҳозирги қарашлари мутлақо бошқача.<br />— Ноза, сен менга ҳеч қачон ёлғон гапирмайсан-а? — сўради у тўсатдан. Унинг бағрида қотиб қолдим... ҳатто киприк қоқишга ҳам қўрқардим.<br />Қуриб қолган лабларимни намлаб, шошилиб жавоб бердим:<br />— Йўқ...<br />У мамнуният билан бош силкиди ва бармоқлари билан лабларимни оҳиста босди. Ҳар бир ҳаракати билан унинг нигоҳлари қорайиб борарди.<br />— Синглим Марямга нима бўляпти? Ўзи нима гап?<br />Вужудим музлаб кетди... у мендан жавоб кутмоқда. Эрим ҳақиқатни билмаслиги керак, акс ҳолда уни тўхтатиб бўлмайди. У на синглисини, на у кўнгил қўйган йигитни аямайди... Турли миллатлар... бу ердагилар буни қабул қилишмайди. Ва бир навниҳол қизни нобуд қилишади.<br />— Билмайман, Умар... — дедим паст овозда. Бу гапим Шахмаранлар оиласи учун қандай оқибатларга олиб келишини ҳали ўзим ҳам тасаввур қилолмасдим.</p> <p id="vdhR">59-боб</p> <p id="7SBG">— Нима бўлишидан қатъи назар, ўзингиз у билан гаплашиб, бор ҳақиқатни билишингиз керак. Бу унинг ўзини бундай тутишига нима сабаб бўлганини тушунишингизга ёрдам беради.<br />Эрим розилик аломати сифатида бош силкиди. Умарнинг барибир ҳақиқат тагига етишига ишончим комил, аммо бу қачон юз беради — буни ҳеч ким билмасди.<br />Унинг муносабати қандай бўлишини ҳам тахмин қилиб бўлмасди. Бунинг ортидан бизни нима кутаётганини тасаввур қилишга ҳам ботинолмайман. Унга ёлғон гапиришни истамасдим, бироқ биламанки, бу ерларда ҳеч ким бундай ҳақиқатни қабул қилмайди. Шунинг учун ҳам ҳозирги ёлғоним — эзгулик йўлидаги бир алдашдир.<br />Умар ҳамон нигоҳини мендан узмас, унинг кўзларида нима ёзилганини ўқиш мен учун қийин эди: у мени қизиқиш билан кузатяптими ёки юзимдаги ёлғонни сезиб қолдими?<br />Унинг кўзларига тик боқишга қийналардим, ўз эримга ёлғон гапирганимдан ич-ичимдан уялардим. Аммо бу — қандай йўл тутишни билмай қолган вазиятим эди.<br />Вужудимда икки инсон курашмоқда. Бир томондан Умарнинг синглисига таскин бергим келса, иккинчи томондан эримнинг олдида хиёнаткор бўлиб қолишни истамасдим.<br />Эримнинг ёлғонга нисбатан қандай муносабатда бўлишини Икром билан боғлиқ воқеада яхши кўриб олганман. Шунинг учун ҳам ҳозир тарозининг икки палласи тенг келиб қолган, бу эса мен учун ҳаётимдаги энг оғир синовдир.<br />Умар нигоҳи билан бўйнимни &quot;эркалади&quot;, мен эса ихтиёрсиз кўзларимни юмдим...<br />— Кўзларингни оч... Сени кўришни истайман! Сенинг сеҳрли кўзларингни...<br />Суюкли инсоним билан эҳтиросли ва қайноқ лаҳзалар интизорлигидан бошим айланиб кетди. Мен унга... унинг ғамхўрлигига, тафти ва тегинишларига муҳтожман. Яқинлигимиздан янада кўпроқ завқ олгим келарди. Бу туйғу қалбим учун нажот кемасига ўхшарди.<br />Умар лабларимдан ўпди, унинг қўллари мени ўзига шундай тортдики, танамиз бир бутун бўлиб бирлашди. Бармоқларим учигача титроқ турди, унинг шиддатига етолмай, кўйлагига маҳкам ёпишиб олдим. Ҳали бу борада тажрибасиз ва уқувсиз бўлсам-да, Умарга мени кашф этиш, аёллик латофатимни уйғотиш ёқарди. Мен унинг маромига мослашишга уринардим, аммо бу жуда қийин. Умар ҳаддан ташқари жўшқин ва эҳтиросли эркак.<br />Мен эса унинг сай-ҳаракатларини қадрлайдиган &quot;аълочи ўқувчи&quot; бўлишга интилардим, эримга мен билан қизиқарли бўлиши мен учун жуда муҳим. Мен у учун ҳар куни янгидан кашф этиладиган жумбоқ бўлишни истардим.<br />Мен шунчаки мулойим аёл бўлиб қолмай, у учун турлича бўлишни хоҳлардим. Токи ҳар бир висол кечаси унинг хотирасида бир умрга муҳрланиб қолсин. Ҳали кўп нарсани ўрганаётган бўлсам-да, ўйлайманки, эримга муносиб рафиқа бўла оламан. Ниҳоят, у оғир нафас олганча мендан бироз узоқлашди.<br />— Жуда ширинсан... Худди асалнинг ўзисан.<br />Табассумимни яширолмай лабимни тишлаб қўйдим. Эрим мени бахтли қила оларди. Энг муҳими, у менга қайтадан яшашни, орзу қилишни ва биргаликдаги келажагимизга ишонишни ўргатди.<br />Нигоҳим унга михланиб қолган, эримга шунчаки термулиб туриш ҳам менга завқ берарди. <br />Эрим ҳақида яна кўплаб илиқ сўзлар айтишим мумкин, лекин ҳозирча буларни фақат ичимда такрорлардим. Ибо-ҳаёйим бу сўзларни унинг юзига очиқ айтишга йўл қўймас, унинг муносабатидан чўчирдим. Бу балки аҳмоқликдир, лекин шундай. Мен ҳали ҳаммасини ўрганяпман, бу дарс эса менга жуда қийин кечмоқда.<br />Ўйлаш доим айтишдан осонроқ. Шунинг учун ҳам кўнглимдаги энг гўзал сўзларни ҳозирча қалбимнинг тубида асраб турибман. Қачондир ҳаммасини баралла айтишни ўрганарман, аммо ҳозир эмас.<br />— Нонушта қилиб олиб, кейин уйга қайтамизми? — сўрадим ундан. Бу саволимдан унинг қошлари чимирилди.<br />— Мен сен билан яна бир неча кун ёлғиз қолишни истардим. Лекин ҳақлисан, қайтишимиз керак...<br />Мен финжонга қўл чўзган эдим, эрим мендан олдин ҳаракат қилиб, ўзи чой қуйиб узатди. Бу ерларда яна қайси эр ўз аёлига шунчалик эҳтиром кўрсатаркан?</p> <p id="kB20">Бу саволга ҳеч кимда тайинли жавоб йўқ эди. Аммо ҳамма биладики, бундай муносабат эркакнинг ўзига, унинг дунёқараши ва аёл кишига бўлган ҳурматига боғлиқ.<br />Болалигимдан отамнинг онамга бўлган ғамхўрлигини кўриб ўсганман. Доим шундай оилани орзу қилардим. Бу менга идеалдек туюларди. Ҳар бир қизалоқ каби мен ҳам ҳаётимда шундай муносабатларни кўришни истардим.<br />Биринчи омадсиз никоҳим менга қувонч келтирмади, аксинча, ҳаётимнинг энг гўзал йилларини хазон қилди. Шунинг учун ҳам ҳозирги эримни кузатарканман, юрагим ҳаяжондан ҳапқириб, аввалги турмушимни эслайман. Ва англайманки, Умар билан ўтадиган ҳаётим ҳақиқатан ҳам жуда бахтли бўлиши мумкин.<br />Эрим ширинликларни қанчалик севишимни билгани учун ликопчамни ноз-неъматлар билан тўлдирди. У шарқона ширинликдан бир бўлак олиб, лабларимга яқинлаштирди. Мен ихтиёрсиз равишда оғзимни очдим ва карамел таъмини туйдим... Ҳузур қилиб кўзларимни юмдим, лекин бу ишимдан дарров пушаймон бўлдим. Эрим менга термулиб турарди, у бармоқлари билан лабимга теккан ширинлик қолдиғини оҳиста артиб қўйди.<br />— Қўйинг... ўзим ейман, — дедим паст овозда. У бу гапимдан ҳайрон бўлди.<br />— Нега экан?<br />— Умар, сиз... сиз мени уялтиряпсиз! — Мен унинг оғушидан чиқиб, ўз жойимга ўтирдим, аммо ортимдан эримнинг кулгиси эшитилди.<br />Ширинликдан бир бўлак еб, нақадар оч қолганимни ҳис қилдим. Умарнинг менга қадалган нигоҳидан яноқларим ловуллаб кетди.<br />Худди ёш боладек уялардим, ҳамон эримнинг менга бундай тикилишига кўниколмаябман. Унинг нигоҳлари доим қатъий ва ишончли, меники эса ҳамон уятчанг ва иккиланувчан эди. Бизнинг фарқимиз ҳам шунда: у — арслон, мен эса — ўлжа.<br />— Тўйдингми? — сўради у. Мен тасдиқ маъносида бош силкидим, у эса қўнғироққа жавоб бериш учун ўрнидан турди. Мен ҳам ўзимни қадрдон ҳис қиладиган уй ичига кирдим.<br />Эшик олдида тўхтаб, йиғиб қўйилган тўшакка қарадим. Бу ердаги ҳар бир нарса менинг ҳақиқий аёлга, Умарнинг ҳақиқий рафиқасига айланган лаҳзаларимни ёдимга соларди.<br />Шу дам, белимни эримнинг қайноқ қўллари қучоқлаб олди... Кутилмаган тегинишдан сесканиб тушдим.<br />— Мен ҳам ҳали ҳамон кечаги тун ҳақида ўйлаяпман... — унинг шивирлаган овозидан бутун вужудимга титроқ югурди. — Сен ҳам унутолмайсан...<br />Ё Парвардигор... унинг сўзларидан эриб кетаёздим. Кўз олдимда ўша қайноқ лаҳзалар гавдаланди. Умар қандай йўл тутишни ва нима дейишни жуда яхши билади. Лабимни тишларканман, нафасим тезлаша бошлади.<br />У менинг ҳолатимни кўриб завқланаркан, лаблари билан бўйнимдан тишлаб қўйди, мен эса лаззатдан кўзларимни юмдим, аммо унинг қўллари пастга сирғалган ҳамоно яна шошиб кўзларимни очдим.<br />— Ҳали ҳам оғрияптими? — сўради у оҳиста.<br />Уятдан юзларим қизариб кетди.<br />— Бироз, — ростини айтдим. Эрим мени ўзига қаратиб, кўзларимга тик боқди.<br />— Мен имкон қадар мулойим ва эҳтиёткор бўлишга ҳаракат қилдим, — унинг бу гаплари кечаги жинниликларини эслаганимда бироз кулгили туюлди.<br />Бир лаҳза ўйланиб қолдим: агар у айтган &quot;мулойимлик&quot; шундай бўлса, у ҳаяжон отига минганда қандай бўлар экан?<br />Яна лабимни тишлаб қўйдим. Аммо бир нарсани биламан — ўз эркагим билан муҳаббатнинг барча қирраларини кашф этишга мутлақо тайёрман...</p> <p id="C81V">60-боб</p> <p id="97XB">Ноза</p> <p id="NkwP">Қўрғонга қайтар эканмиз, хаёлимда фақат Марям ва у билан бўлган сўнгги суҳбатимиз айланарди. Бу қизалоққа жуда ичим ачир, қандайдир жуда жиддий воқеа содир бўлганини сезиб турардим. Шунчаки, бўлар-бўлмасга қизлар бундай аччиқ-тиззиқ бўлиб жанжаллашишмасди.<br />Мен сингилларимни яхши кўрардим ва улар учун энг яхшисини илинардим. Бироқ бу сафарги низо оддий опасининг синглиси билан айтишувидан анча жиддийроқ кўринди.<br />Ўша куни гапни нимадан бошлашни билмасдим, Марям менга ҳаммасини сўзлаб беришига ишончим комил эмасди. Лекин таваккал қилиб суҳбат бошлашга қарор қилдим. Қизалоқ менга ишонишини кўриб турардим, ҳар ҳолда шу пайтгача шундай эди.<br />— Опанг билан нималарни бўлишолмадингизлар? — деб сўрадим, унга босим ўтказмаслик учун гапни энг оддий саволдан бошлаб.<br />У баттар йиғлаб юборди ва ўзини қучоқлаб олди.<br />— Менга айтиб бер. Сенга ёрдам беришни жуда хоҳлайман, лекин қандай қилишни билмаяпман.. Агар бу сир бўлса, орамизда қолади, бунга ишонишинг мумкин.<br />У &quot;йўқ&quot; дегандек бош чайқади. Кўзлари йиғидан қизариб кетган, пастки лаби қалтирарди.<br />— Айтолмайман... ҳамма билиб қолади.<br />Унинг аҳволидан тушундимки, вазият ўта қалтис. У мендан нажот кутаётгандек мовий кўзларини жавдиратиб менга тикилди.<br />— Ҳеч кимга айтмайсизми? Ҳамманинг дили хуфтон бўлади. Бу гап орамизда қолишига ваъда беринг.<br />Бир оз ўйланиб қолдим, лекин унинг чорасизлигини кўриб, тасдиқ маъносида бош силкидим.<br />— Йўқ, айтмайман, — дедим қатъий оҳангда.<br />У қўллари билан яноқларидаги ёшни артишга уринди, аммо кўзёшлари тинмай қуйилар, унга бўйсунмасди.<br />— Ноза опа... мен севиб қолдим... — ниҳоят тилга кирди у.<br />Мен жилмайиб унга яқинлашдим:<br />— Бу-ку жуда яхши! Нега унда йиғлаяпсан? Унга айт, келсин, акангдан ва дадангдан қўлингни сўрасин...<br />Марям оғир тин олиб, мендан юзини ўгирди. Лаблари орасидан ўксиган товуш чиқди... Ва қалтирай бошлади.<br />— Марям, сенга нима бўлди?<br />— Унинг миллати ҳам, дини ҳам бошқа...<br />Унинг фарёди ва сўзларидан юрагим қинидан чиқиб кетаёзди. Буни қабул қилишмайди! Асло! Шунинг баробарида, бу қизнинг ҳаётини хазон қилишлари ҳам тайин. Қонун-қоида шундай.<br />— Ким у? — деб сўрадим пичирлаб. Эримнинг синглиси саволимдан сесканиб тушди.<br />— Ратмир Верховсев... Даҳшатдан кўзларим катта-катта бўлиб кетди.<br />Ратмир Верховсев! У ҳақида бир неча бор эшитганман. Шу атрофларда яшайди. Айтишларича, у ўта совуққон ва тошбағир инсон. Энг ёмони, у бизнинг халқимизнинг, Шахмаранлар сулоласининг ашаддий душмани. Умарнинг душмани...<br />— Марям, нима деяпсан?! Ўзингдамисан?! — овозим титраб кетди, у эса ўзини бағрига босганча бош чайқарди.<br />— У бизнинг душманимиз. У христиан-ку! Қабул қилишмайди, Марям! Ҳеч қачон!<br />У менга бутунлай бошқача нигоҳ билан боқди. Қаршимда энди ўша биринчи кундан бери ҳамма билан кулиб гаплашадиган шўх қиз йўқ эди...<br />— Агар у душманимиз бўлмаганида, балки бирор нима қилиш мумкиндир, лекин ҳозир асло иложи йўқ!<br />— Биламан, лекин уни севаман, мени тушунинг...<br />У кўзларини юмиб, қўлини юрагига қўйди.<br />— Мен хоҳламаган эдим, юрагим танлади! Тушуняпсизми?! Қанча қочмайин, барибир ҳар қадамда уни учратдим!<br />Кўксимда оғриқ тургандек бўлди, гўё бу тақиқланган туйғулар Марямнинг вужудини нимталаб ташлаётгандек эди.<br />Муҳаббат доим мураккаб бўлган. Аммо бу вазиятда икки инсоннинг бирга бўлиши мутлақо имконсиз. Бу икки оилани ҳам ҳалок қилади. Оилавий урушлар камдан-кам ҳолларда тинчлик билан тугайди.<br />— Мария билиб қолди, жанжал кўтарди... шунинг учун уришиб қолдик.<br />У деразани очиб, юзини шамолга тутди. Мен эса уни синчиклаб ўрганишга ҳаракат қилардим.<br />Қандай қилиб бу ёш қиз бундай одамга кўнгил қўйди? Бу барча қоидаларга зид-ку. Уларни нима яқинлаштириши мумкин? Қаерда ва қандай танишишган? Ҳаммаси тушунарсиз, мантиқсиз ва хатарли.</p> <p id="bGXI">У шунчалик гўзалки, ўз ҳаётини барбод қилишга ҳайф эди.<br />— У-чи... у сени севадими?<br />У жим... фақат унинг азоб чекаётганини кўриб турардим.<br />— Севаман, деди... Ҳатто уйланишга ҳам ваъда берди...<br />Унга ишонмаётгандек тикилиб қолдим, мени ваҳима босди.<br />— Марям, бунинг охири нима билан тугашини биласан-ку, тўғрими?<br />Унинг лабларида аччиқ истеҳзо пайдо бўлди.<br />— Мен учун ўлим ва шармандалик билан...<br />Демак, у ҳаммасини билиб туриб шу йўлдан кетган!<br />— Наҳотки ҳаётингни барбод қилмоқчи бўлсанг?<br />Марям секин ювиниш хонасига ўтди, сув овози эшитилди. У нақадар юпқа муз устида юрганини тушунмаяпти, у учун бу йўлнинг охири фожиа билан тугайди.<br />Агар Умар ҳаммасидан хабар топса, синглисини дарров бошқасига узатиб юборади, Верховсев билан эса уруш бошланади...<br />Қиз бир оз ўзини қўлга олиб қайтиб чиқди ва ўрнига ётиб, устини ёпди. Мен унинг ёнига чўккалаб, нам юзларини силадим.<br />— Сен жуда ёшсан, гўзалсан... <br />— У бизнинг оиламизнинг душмани. Агар сенга зарар етказса-чи? Ёки... — гапимни охирига етказолмадим, у кўзларини юмиб пичирлади:<br />— У менга қўл теккизгани йўқ...<br />Енгил тин олдим...<br />— Бу адоват кўп йиллардан бери давом этиб келяпти ва шунчаки тугаб қолмайди, Марям. Сабабини билмайман-у, лекин бу урушни ҳеч ким, ҳатто сенинг муҳаббатинг ҳам тўхтатолмайди... — буни жуда паст овозда айтдим. Марямнинг бу аччиқ ҳақиқатни инкор қилмаганидан ҳайратда эдим.<br />— Ҳақлисиз... мен... мен муносабатларимизга нуқта қўяман.<br />Агар ҳаммаси у айтганчалик осон бўлганида эди, ҳамма низо тезда ҳал бўларди. Лекин бу жуда чигал вазият, унинг тугунини ечиш ҳеч кимнинг қўлидан келмайди.<br />Бу масалани ҳал қилиш учун нима содир бўлиши кераклигини тасаввур қилиш ҳам қийин.<br />Кўзларимни қисиб унга қарадим, у рост гапираётгандек эди.<br />Лекин у ҳақиқатан ҳам Ратмир Верховсевдан воз кеча оладими? Энг муҳими — бу туйғулар самимийми?<br />У Умардан ўч олиш учун унинг синглисидан фойдаланмаяптимикан?<br />Саволларнинг охири кўринмасди...</p> anvarovna_dilshoda:7MdeI2z5OV2026-04-15T04:52:47.698Z2026-04-15T04:52:47.698Z

51-боб

<p id="kkWP">51-боб</p> <p id="yz0A">Ноза</p> <p id="gl1F">Умар белимдан маҳкам тутиб, пастга тушишимга ёрдам берди. <br />— Раҳмат, — деб қўйдим пичирлаб.<br />Бу мўжиза эди! Унутилмас лаҳзалар!<br />У миннатдорчилигимга жавоб қайтармади, шунчаки тим қора кўзлари билан менга тикилиб тураверди. Биз уй томон етакловчи йўлакчадан пастга тушаётганимизда, улкан арғимчоқни кўриб тўхтаб қолдим.<br />Умар қаерга қараётганимни дарров фаҳмлаб, лабига нимтабассум югурди. У қўли билан ўша томонни имлаб, ўзи олдинга тушди. Мен эса кичкина қизалоқдек унинг ортидан эргашдим.<br />— Ўтир, кичкинтой Нозам.<br />Ўзимни тутолмай, юзимда кенг табассум ёйилди. Арғимчоққа ўтириб, гуллар чирмашган арқонларни маҳкам чангалларканман, Умар мени ўзига тортиб, сўнг шиддат билан қўйиб юборди. Мен юзимни шамолга рўпара қилганча, енгил тин олдим.<br />— Қаттиқроқ...<br />Эрим куч билан итарди ва мен бутун борлиғим билан эркинликни ҳис қилдим. Охирги марта қачон ўзимни бунчалик бахтли ва кучли сезган эдим? Ҳеч қачон. Фақат шу эркакнинг ёнидагина мен ўзга ҳеч ким ҳаёлига келтиришга ҳам ботинолмайдиган нарсаларга изн бера олардим.<br />Юрагим тез ура бошлади. Умар чарчаганимни сезди шекилли, арғимчоқни тўхтатиб, менга қўл узатди. Мен ҳам унинг кафтларига таяниб, биргаликда секин қадамлар билан уйга йўл олдик. Бизни бутун оила билан кечки овқат кутарди.<br />Меҳмонхонадаги камин оловида чўғлар ўйнар, мен эса унинг рақсини кузатиб ўтирардим. Бу вақти Умар телефонда гаплашар, қандайдир ҳужжатларни кўздан кечириб, ўз ишларини ҳал қиларди. Кўп ўтмай у телефонни ўчириб, ювиниб чиқди. Ёнимга келиб ётди-ю, чарчоқдан кўзларини юмди. Мен унга талпинганча, яланғоч кўкрагидан қучоқлаб, қўлларимни оҳиста юргиздим.<br />— Бугунги кун учун раҳмат. Ўзимни жуда бахтли ва шу билан бирга эркин ҳис қилдим.<br />Унинг мушаклари бир лаҳзага тошдек қотди. Сўнг бармоқлари билан орқамни силаб, бир тутам сочимни бармоғига ўради. Эрим жавоб бермади, мен ҳам энди умидимни узиб, уйқуга кетаётганимда, уйқу аралаш унинг овозини эшитдим:<br />— Сен асирам эмассан, Ноза. Сен менинг хотинимсан.<br />Эртаси куни нонуштадан сўнг қизлар билан сайрга чиқдик. Умар, қайнотам ва Хадича амма билан нимадир устида жилмайиб суҳбатлашиб ўтирарди.<br />— Сенга шундай қарамоқдаки... — деди Марям.<br />— Ким?<br />Марям кулимсираб, бошини сарак-сарак қилди.<br />—Акам сенга қарашдан ўзини тиёлмаяпти.<br />Юзларим ловуллаб кетди. Бошимни буриб эримга қарадим ва унинг ўткир нигоҳига дуч келдим. У кимдир билан гаплашиб тура туриб, ўрнидан турди ва биз томон кела бошлади.<br />— Айланамизми? — деб сўради у.<br />Қизлар пинҳона қиқирлаб қўйишди.<br />Мен Умарга бош ирғаганча, юзимда майин табассум билан унга эргашдим.<br />— Хўш, асал ойимиз сенга ёқяптими? — деб сўради у кутилмаган оҳангда.<br />— Ҳаммаси ўйлаганимдан ҳам ажойиб. Ҳамма жуда бахтли.<br />— Шунақа дегин...<br />Умар қўлларини чўнтагига солиб, олдинга юрди. Мен унинг кенг елкаларига тикилиб борарканман, унга янада яқинроқ бўлишни истардим. Тўхтаб, дарахтда жуда яқин тургандек туюлган олмага қўл чўздим, лекин бўйим етмади.<br />Кутилмаганда Умар мени даст кўтарди. Қўрқиб кетганимдан қичқириб юбордим.<br />—Қўрқитиб юбордингиз-ку...<br />У эса индамади. Мен иккинчи олмани ҳам узиб оларканман, эримнинг қўли оёқларимни оҳиста силаб ўтди, юрагим дук-дук ура бошладиркан, вужудимда ҳаяжон ғунча очди.<br />Умар мени ерга туширгач, унга қизил олмани узатдим. У олмани олди-ю, шундайин чиройли жилмайдики... <br />— Қайтишимиз керак, ҳозир ёмғир ёғади.<br />Уйга қайтаётганимизда кутилмаганда момақалдироқ гулдираб, юрагим шув этди. Атроф қоронғулашиб, салқин туша бошлади-да, сўнгра шилдираб ёмғир қуйиб берди.<br />— Ланъати, улгурмадик...<br />Умар чуқур тин олиб, мени ўриндиқли айвонча остига етаклади. Мен юзимни ёмғир томчиларига тутиб, кўзларимни юмдим. Қўлларимни ёзиб, айлана бошладим. Бу ажойиб-ку ахир...</p> <p id="x1Rj">Эрим ўзини тутолмай, менга пешвоз чиқди. Нам сочларидан сув томчилари оқиб тушар, нигоҳи эса эҳтиросга тўла. У бутун вужудимни кўздан кечириб, ютунганча менга яқин келди.<br />&quot;Китобларда нима дейилган эди? Агар ёмғир остида бўса олсанг, ўтмиш билан бутунлай хайрлашиб, янги ҳаёт бошлаш мумкин. Умрининг охиригача бирга...&quot;<br />Умар қимирламас, фақат менга тикиларди. Унинг қўли қўлимга тегаркан, кейинги сонияда унинг лаблари менинг лабларимга қовушди. Мен буни ўзим хоҳлаган эдим...<br />Бу оддий бўса эмас эди. Эрим бошимдан маҳкам тутиб, эҳтирос билан мени ўпарди. Мен қўлимни унинг бўйнига қўйиб, тажрибасизлигим билан унга жавоб қайтардим. Бутун вужудимга ёқимли бир илиқлик ёйилди.<br />Иниллаб юбордим, Умар эса янада шиддатлироқ, бутун борлиғи билан бу туйғуга берилиб ўпишда давом этди. Қўлларим унинг сочларини чангаллаган он, у бўғиқ овозда хириллаб юборди. Бармоқлари нам сочларимни муштига ўради.<br />Унинг кўзлари ҳар доимгидан ҳам қоронғу — худди тун каби. Мен ийманиб кўзларимни юмдим, Умарнинг бармоқлари лабларимда кезди.<br />— Сен жудаям гўзалсан, — унинг овози ҳаяжонга тўла эди. — Бошқа аёлларга қарашни ҳам истамайман. Менга сендан бошқа ҳеч ким керак эмас. Бу билан нима қилишни ҳам билмайман...<br />Мен жилмайиб, бошимни кўтардим ва осмонда камалакни кўрдим. Бу иқрор кўп нарсани англатарди...<br />Орадан бир неча кун ўтиб, уйга қайтишга қарор қилдик: қизларнинг ўқиши бошланаётганди, мен ҳам Университетга боришим керак. Бу бир неча кун ичида Умар билан анча яқинлашиб қолдик. Мен энди ундан қочмасликка, кўзларига тик қарашга ҳаракат қилардим. У эса менинг бу уринишларимни кўриб турарди.<br />Ўша бўсадан сўнг, унинг ёнида кўпроқ уяладиган бўлдим. Эримнинг шиддатидан бироз чўчирдим ҳам. Аммо унинг мени аёл сифатида кўриши, менинг тегишларим уни ақлдан оздириши — менга завқ бағишларди...<br />Бошимни буриб, эримга қарадим. У рулда ўтирганча телефонда гаплашар, нигоҳи ўта жиддий ва қатъий, у мен билан бўлгандаги ҳолатидан бутунлай фарқ қиларди.<br />Бирдан қаршимизда қора автомобил тўхтади. Хавотир билан эримга қарадим, у дарҳол телефонни ташлаб, қуролини чиқарди.<br />— Умар, нима қиляпсиз?! — дедим қўрқув билан . Лекин у менга эътибор ҳам бермади.<br />Эрим машинани тўхтатиб, ваҳимали қиёфада ташқарига чиқди. Мен унинг ортидан эргашарканман, орқасига яшириндим. Сўнг у қараётган томонга кўз ташладим.<br />Ва мен ҳаётимда ҳеч қачон кўришни истамаган инсоннинг нигоҳига дуч келдим. Бир зумда ичимда ҳамма нарса остин-устун бўлиб кетди. Қўрқувдан музлаб қолдим, қўлларим мушт бўлиб тугилди.<br />Мен ўтмишни тарк этган бўлсам-да, ўтмиш мени тарк этишни истамасди...</p> <p id="KqcJ">52-боб</p> <p id="SCfO">— Ноза... — Икром исмимни пичирлаб айтди-ю, менга томон бир қадам босди. Мен уни тўхтатиш учун бошимни сарак-сарак қилиб, &quot;яқинлашма&quot; дегандек ишора қилдим.<br />— Ҳаддингдан ошма, Солиев! — эрим қўлини тўппончасига юборди. — Сен бу қилмишинг билан жонингдан айриласан! Ўз оёғинг билан ўлиминг сари келибсан! Яқинлашишга журъат эта кўрма!<br />Икром менга тикилиб турарди. У ўзгарган: нигоҳлари оғирлашган ва қатъий, сочларига эса оқ оралаган. У нигоҳини Умарга бурди ва ўз қуролига қўл чўзди.<br />— Йўқ... — пичирладим мен ва ўзимни қўлга олиш учун кўзларимни юмдим.<br />— Менга Ноза билан гаплашишга имкон бер.<br />Умар бу гаплардан сўнг баттар қутурди ва Икромнинг устига ташланди. Бўлаётган воқеалардан бутун вужудим титраб, бир нуқтага йиғилиб қолдим. Совуқ тер босаркан, қўлларим қалтирай бошлади.<br />— У менинг хотиним!<br />Икром зарбадан мувозанатни йўқотиб, ерга йиқилгач, қўрқувдан қичқириб юбордим, кўзларимда ваҳима қотиб қолганди.<br />— Умар, мен у билан гаплашишим шарт!<br />— Ҳаромзода, сени тирик қолдирмайман!<br />Эримнинг сўзлари мени даҳшатга солди. Мен олдинга отилиб, қалтираётган қўлларим билан унинг елкасидан тутдим. У менга бир қараб қўйди-ю, қилган ишимдан афсусланиб кетдим. Унинг кўзларида заррача меҳр йўқ эди. Нигоҳи қаҳрли ва шафқациз. У ғазаб отига минган, ҳар қандай учқун бу оловни янада алангалатиб юбориши мумкин эди.<br />Умар қаддини ростлаб, ёнимда турди. У бурнини ушлаб, унга нафрат билан боқиб турган Икром томон ўгирилди. Икромнинг бурни синган чоғи.<br />— Ноза, мени эшит... илтимос, — деди собиқ эрим ёлвориб. Умар эса яна тўппончасига ёпишди.<br />— Ноза, мен афсусдаман, эшитяпсанми? Ноза...<br />Ўқ овози янграганда, беихтиёр қулоқларимни беркитиб, кўзларимни чирт юмдим. Икром бўғиқ овозда бақирди ва ортиқ гапира олмади — унинг елкасидан қон сизиб чиқарди.<br />Эрим Икромнинг қаршисида чўккалаб, ғолибона жилмайди. Бу ўз аёлини ҳимоя қила оладиган эркакнинг нигоҳи эди.<br />— Мен буни узоқ кутган эдим, Солиев! Бутун уруғингни қириб ташлаш вақти келди...<br />Умар ҳазиллашмаётганди. У ўзини йўқотиб қўйган, ҳеч кимни, ҳатто мени ҳам кўрмасди. Мен севиб қолишга улгурган ўша инсон ҳозир бу ерда эмасди. Ҳозир унинг кўзларида фақат ваҳшийликни кўрдим ва ундан қўрқишим кераклигини тобора кўпроқ англай бошладим.<br />Тўғри, у менга тегмаслигини билардим. Шунчаки бунга кучи етмайди... Шу кунгача у менга бирор марта овозини кўтармаган, жисмоний оғриқ беришни-ку ҳатто тасаввур қилолмайман. У буни исботлаб келмоқда.<br />У менинг ҳимоям! У менинг паноҳим! У барибир ўша Умар: севувчи, одобли, эътиборли ва ғамхўр... Ўзимни шундай деб юпатардим.<br />— Ўлдир! Мен бунга лойиқман, — деди Икром.<br />— Умар, кетайлик... — деб ёлвордим кўз ёшларимни тўкиб. Бўлаётган ишлардан кўнглим айниб, ўзимни ёмон ҳис қилаётгандим.<br />Аммо у мени эшитмасди. У тўппончасига тикилар, собиқ эримнинг нигоҳи эса мендан узилмасди. Икромга ичим ачидими? Йўқ. У ҳамма нарсага ўзи айбдор. Ҳаётимни барбод қилди. Умидларимни синдирди. Ҳаётимнинг бу босқичида кимга бўлса ҳам ишониш мен учун жуда қийин, қайта ишонишни ўрганаманми-йўқми, билмайман. Ҳар ҳолда, ҳозирча...<br />— Албатта ўлдираман, лекин шошилма... — эримнинг овозидан нафрат ёғилди. Мен баттар қалтираб, қаттиқроқ йиғлай бошладим.<br />— Нима, Умар Шахмаран, Нозани тортиб олишимдан шунчалик қўрқасанми? — деди Икром елкасини тутганча.<br />Мен бирор сўз дейишга улгурмадим. Умар уни ортиқ аямади. Унинг қўллари қонга беланаркан, Икром инграб, эримни итариб юбормоқчи бўлди, лекин яраланган елкаси бунга йўл бермади.<br />— Ҳеч ким, ҳеч ким унга қўл теккизолмайди! У МЕНИКИ!<br />Қонни кўриб аҳволим оғирлашди, ортга тисарилдим ва увишиб қолган бармоқларим билан нам юзларимдаги кўз ёшларимни артдим.<br />— Бас қилинг! Умар, уни ўлдириб қўясиз. Тўхтатинг! — деб бақирдим ўзимни тутолмай.</p> <p id="vMQn">Эрим тўхтамас, Икромга тобора кўпроқ азоб берарди. Лекин бундан ҳеч кимга енгиллик бўлмасди. <br />— Умар...<br />Овоз чиқариб йиғлардим, лабларим титрар, оёқларимда жон қолмаганди. Эрим тўппончасини Икромга қаратганида, кўзларим катта-катта очилиб кетди. Икром қуролига етолмади ва таслим бўлиб, менга қаради.<br />— Мени кечир...<br />Бор-йўғи икки оғиз сўз, лекин улардан менга енгил бўлмади. Ваҳоланки, мен унинг хотини бўлган пайтларимда, у шундай пушаймон бўлишини, ёлвориб кечирим сўрашини қанчалар кутгандим. Аммо энди кеч... У кечикди. Мен энди бошқасини севардим.<br />— Овозингни ўчир, ифлос!<br />— Икром!<br />Чириллаган овозни эшитиб, бошимни кўтаришга ҳаракат қилдим. Анора югуриб келди-ю, ўз танаси билан эрини тўсиб олди. Унинг кўзлари йиғидан қизариб кетган, аввалгидек мафтункор кўринмасди. Ҳозир қаршимда озиб-тўзиб кетган, кўзлари сўнган, азобланган бир аёл турарди. У менга бироз жилмайиб боқди. Икром эса хотинига норози қиёфада қаради.<br />— Ундай қилманг, илтимос... — унинг овози қалтирарди.<br />Умар оғир тин олиб, тўппончасини пастга туширди. У Анорани четлаб ўтиб, яна Икромга етиб олмоқчи бўлганида, Анора баттар йиғлаб, эримнинг оёқлари остига тиз чўкди.<br />— Анора, кет бу ердан! — деб бақирди Икром, лекин аёл бош чайқаб рад этди.<br />—Нарёққа ўт! — Умарнинг овозидан сесканиб кетдим.<br />— Биламан, биз айбдормиз... — у кўз ёшларини артиб, Умарга ёлвориб боқди. — Ҳаммамиз айбдормиз, лекин ўтинаман, эримнинг жонига қасд қилманг... илтимос. — Унинг кўзлари мени топди. — Мени кечир, Ноза. Бизни кечир...<br />У лабларини тишлаб, Икромга ўгирилди. Икром эса кўзларида ёш билан унга тикиларди.<br />Аёл киши сифатида унга ичим ачиди. Уни қайсидир маънода тушунардим. Билардимки, унинг ҳам ҳаётида кўп қийинчиликлар бўлган, у ҳам ҳар бир аёл каби бахтли бўлишни истаган. Икром унга муносиб эмасди.<br />— Биз сизларни бошқа безовта қилмаймиз, шундайми Икром? — Икром заифгина бош силкиб, аёлининг қўлидан тутди.<br />Умар эса муштларини тугиб, таслим бўларкан, тўппончасини яшириб, таҳдидли оҳангда деди:<br />— Агар яна бир марта йўлимдан чиқсанг, — у Икромга юзланди, — сени тирик қолдирмайман! Аёлингга раҳмат айт!<br />Бошимда кучли оғриқ турди. Бир неча қадам ортга тисарилдим-у, мувозанатни йўқотиб йиқилдим.<br />Хотирамда қолган сўнгги нарса, эримнинг даҳшатли ҳайқириғи бўлди:<br />— Ноза!</p> <p id="dwVV">53-боб</p> <p id="R1T1">Ноза</p> <p id="AvJw">Орадан бир неча кун ўтди...</p> <p id="zZQO">Кўз олдимда фақат ўша машъум саҳна гавдаланарди. Ҳеч кимни кўришни ҳам, эшитишни ҳам истамасдим. Ҳаттоки эримни ҳам. Хонам эшиги очилганини эшитиб, кўзларимни юмиб олдим ва ўзимни ухлаб ётгандек кўрсатдим. Аслида эса уйғоқ эдим, шунчаки ҳеч ким билан гаплашишга мажолим йўқ.<br />Умар аҳволимни кўриб, мен билан гаплашишга уринар, аммо менда жавоб беришга қувват топилмасди. Унинг ғазаб отига минганини кўриб, жуда қўрқиб қолгандим, унга тик қараш мен учун азобга айланди. Бўлган воқеадан сўнг унинг қонга беланган қўллари ҳамон кўз олдимдан.<br />Мен уни севардим, бу ҳақиқатни ҳеч нарса ўзгартира олмасди. Ундан ўзимни олиб қочаётган бўлсам-да, бу туйғуларим сўнганини англатмайди. Шунчаки, бироз ёлғиз қолишга, ўзимга келиб олишга муҳтожман.<br />Умар хона бўйлаб юриб, ёнимда тўхтади. Унинг қўли сочларимни оҳиста силаганини ҳис қилдим, лекин у буни жуда иккиланиб қилди. Гўё менга озор бериб қўйишдан қўрқаётгандек... Бир дақиқа ўтар-ўтмас у шошилиб ювиниш хонасига йўл олди, мени эса парчаланган ва синиқ бир ҳолда қолдирди.<br />Ичимда улкан бир бўшлиқ... Биринчи никоҳимнинг омадсиз кунлари ҳаёлимда жонланарди. Ўшанда ҳам бахт топмаган эдим, фақат оғриқ ва умидсизлик.<br />Эрим чироқни ўчириб, ёнимга ётди, лекин менга қўл теккизмади. Унинг оғир нафас олишидан ухламаётганини сезиб турардим. Тўсатдан унинг қўли елкамга тегди, мен эса кутилмаган тегинишдан чўчиб, ўзимни тўшакнинг энг четига олдим. Бу беихтиёр содир бўлди, дарҳол пушаймон бўлдим-у, аммо энди кеч. <br />Эримнинг мендан узоқлашганини, сўнг ўрнидан туриб, нималардир деб сўкинганча кетаётганини эшитдим. Гапларини англаб бўлмасди, лекин унинг ғазабда эканини тушуниш қийин эмас. У машинаси калитини ва телефонини олди. <br />&quot;Фақат кетманг...&quot; — дедим ичимда ёлвориб.<br />Аммо у эшикни қаттиқ ёпиб чиқиб кетди. Авваллари у ўзига бундай қўполликни асло эп кўрмасди. Совуққотиб, кўрпани бошимгача тортдим, вужудим қалтирай бошлади...<br />Тун ўтди, лекин у қайтмади. Илк бор усиз ухладим. Ҳар бир товушга &quot;келди шекилли&quot; деб умид билан қулоқ тутардим, аммо у йўқ. Охири умидимни узганча тўйиб-тўйиб йиғладим ва чарчоқдан кўзим илинибди. <br />Туш кўрибман... Саҳрода эмишман. Қуёш аёвсиз қиздирар, иссиқдан юришга ҳолим йўқ. Ортимга қараб, &quot;у мени таъқиб қилмаяптими?&quot; деб ҳадиксирардим. Нега Умардан қочяпман? Оёқларим қумга ботиб борар, охири чидолмай йиқилдим ва ожизликдан чинқириб юбордим.<br />Устимга бир соя тушди. Бошимни секин кўтариб, унинг тим қора кўзларига дуч келдим. Бу нигоҳ гўё мени куйдириб юборарди. Ундан чекинмоқчи бўлдим, лекин Умар менга ишончсизлик билан қараб, сўнг ўта қўпол оҳангда деди:<br />— Агар мени лақиллатишга уринсанг, сени асло кечирмайман!<br />Ундан қочмоқчи бўлдим, бироқ у оёғимдан тутиб, ўзига тортди ва лабларимга эҳтиросли, аммо шафқациз бўса билан ёпишди. Кўзларимни шартта очиб, чуқур нафас олдим.<br />Бу туш... Ичимдаги иссиқдан бутун танам терлаб кетганди. Душга йўл оларканман, ҳали ҳам даҳшатдан титрардим. Ҳаётим нималарга айланиб кетяпти?<br />Кўйлагимни кияётганимда телефоним жиринглади. Умармикин деган умидда экранга ҳам қарамай гўшакни кўтардим.<br />— Ноза... — Икромнинг овозини эшитиб, ҳайратдан оғзим очилиб қолди.<br />— Нега менга қўнғироқ қиляпсиз?!<br />— Гаплашиб олишимиз керак. Охирги марта, ўтинаман. Мени эшитишинг шарт...<br />— Мен сизга ҳеч нарса қарздор эмасман, Икром ! — дедим қўпол оҳангда ва кўйлагим матосини ғижимладим. — Бошқа қўнғироқ қилманг! Эшитяпсизми, асло!!!<br />— Илтимос, Ноза. Бошқа безовта қилмайман, сўз бераман. Фақат бир марта кўришайлик. Ўтинаман!<br />&quot;Агар Умар билса, нима қилади?&quot; деб қўрқардим, аммо барча нуқталарни қўйишим кераклигини ҳам англардим.</p> <p id="nrM1">— Майли. Манзилни юбораман, — дедим овозим қалтираб. Энди ортга йўл йўқ эди.<br />Белгиланган вақтга қадар қўрқувдан қалтираб ўтирдим. Эрим ҳали ҳам уйга келмаганди. Умид қилардимки, у ҳеч нарсани билмайди. Агар билса ҳам, у мени тушуниши керак — мен Икром билан ўтмишимни бутунлай ёпишим шарт.<br />Бурилиб, собиқ эримни кўрдим. У қўлтиқтаёқда, жуда қийналиб келарди, юз-кўзлари кўкарган. Жойига ўтираркан, менга айбдорона боқди. Гап-сўз бўлмаслиги учун мен фақат бегоналарнинг қадами етадиган чекка бир кафени танлагандим.<br />— Келганинг учун раҳмат, — деди у заифгина бош силкиб. — Ноза, биламан, мен туфайли неча йил азоб чекдинг. Мен қўрқоқ эдим. Ҳақиқий қўрқоқ...<br />Тан оламан унинг сўзларидан ҳайратда қолдим. Қаршимда бутунлай бошқа одам тургандек. Мен сочларимни ёпиб турган рўмолимни ва кўзойнагимни тўғрилаб қўйдим; бу қиёфада мени таниб бўлмасди.<br />— Буни тушунганингиздан хурсандман. Лекин энди ҳеч нарсани тузатиб бўлмайди, — дедим қатъият билан. Икром оғриқдан юзини буриштирди.<br />— Тузатолмайман, лекин бугундан кейин сени бахтли бўлишингни истайман. — Менинг лабларим титраб кетди, Икром аҳволимни кўриб саросимага тушди. — Агар Умар билан қолишни истамасанг, менга айт...<br />— Нима қиласиз? — унинг фикри қизиқ туюлди менга.<br />— Аввал сени у ердан олиб кетаман. Ҳаммасини янгидан бошлаймиз.<br />Ўзимни тутолмай, столга уриб юбордим:<br />— Қандай бўлсангиз, шундайлигингизча қолибсиз, Икром!<br />У бош чайқади:<br />— Йўқ, мен ўзгарганман, қасам ичаман.<br />— Бас қилинг! — дедим оғир тин олиб. — Сизни кечиролмайман, қанчалик уринмай, бўлмаяпти. Менга жуда кўп азоб бердингиз. Лекин сизга раҳмат айтаман...<br />У ҳайрат билан менга тикилди:<br />— Нима учун?<br />— Чунки сиз билан яшашни ҳам, сизники бўлишни ҳам бошқа асло истамайман. Сиз менга ҳеч кимга ишонмаслик кераклигини ўргатдингиз. Мени оловга отдингиз, Умар эса ўша оловдан қутқариб олди. Мен уни севаман. Тушуняпсизми?<br />Унинг кўзлари косасидан чиққудек бўлди. Мен ўрнимдан туриб, сўнгги бор унга қарадим.<br />— Сиз Аноранинг қадрига етинг. У сизни севади. Агар у ҳам кетса, ёлғиз қоласиз , Икром. Кеч бўлмасдан уни қадрланг.<br />У гўё бўлаётган ишларга ишонмаётгандек ожизгина бош силкиди:<br />— Алвидо, Ноза...<br />Уйга юзимда табассум билан қайтдим. Ўзимни қушдек енгил ҳис қилардим. Умар ҳали ҳам қайтмаганди, буни ўйлаб яна маҳзун бўлдим, кечаги воқеаларни эслаб йиғлаб юбордим. У мени ташлаб кетди...<br />Мен каравот четида ўтириб, бурнимни тортиб йиғлаётганимда, кутилмаганда кимдур қўлимдан қаттиқ ва шафқацизларча тутди.<br />— Умар? — қичқириб юбордим.<br />Эрим ғазабдан ўзини йўқотган, нигоҳлари ўта ваҳший эди. Мен қўрқув билан ундан кўзларимни олиб қочдим...</p> <p id="LKjK">54-боб</p> <p id="1JBG">Ноза</p> <p id="waAI">— Кўзимга қара! — буюрди у. Мен жавоб бермагач, иягимдан маҳкам тутиб, ғазабдан қорайиб кетган кўзларига қарашга мажбур қилди.<br />— Бугун қаерда эдинг? — деб сўради эрим. Вужудим таранглашиб, лабимни тишладим.<br />— У... уйда...<br />— Менга ёлғон гапирма! — Умар овозини кўтарди. Мен ундан бундай кескинликни кутмагандим. — Сен Икром билан учрашдинг! Мендан яширинча!<br />Вужудимни ваҳима қоплади, айтилмаган сўзлар тилимда қотиб қолганча, қалтираб, кўйлагим этагини маҳкам чангалладим. У мендан узоқлашиб, ўзини босиб олишга уриниб кўзларини юмди. Аммо бунинг иложи йўқ— эримнинг ғазаби тошқин каби жўшиб борарди. У балкон эшигини очиб, тоза ҳавога чиққанида, оёқларимда жон қолмаганидан диван четига ўтириб қолдим. Нафасим бўғзимга тиқилар, ҳавога тўймаётгандек эдим. Ўзимни қўлга олишга қанчалик уринмай, бунинг уддасидан чиқолмасдим. Кўз ёшларим юзимга қуйилди, Умар овозимни эшитмаслиги учун пастки лабимни қонатгудек тишладим.<br />У сигарет тутунини ҳавога пуфлаб, панжараларни маҳкам сиқиб турар, мен томонга қайрилиб ҳам қарамади. Англадимки, у яна чекишни бошлабди... Ваҳоланки, яқинда бу одатни ташлаганди.<br />Мен уни алдамоқчи эмасдим, шунчаки бошқа чорам йўқ эди. Агар ҳаммасини очиқ айтсам, у мени асло қўйиб юбормасди. Умар билан ортга қарамай, янги ҳаёт бошлашим учун эса собиқ эрим билан учрашиб, сўнги нуқтани қўйишим шарт эди.<br />Ўрнимдан туриб, секин эримнинг ёнига бордим. У асабий ҳолда қора кўйлагининг тугмаларини ечиб, енгларини шимариб қўйди. Мен гап бошламоқчи бўлиб оғиз жуфтладим, аммо қўрқувдан овозим чиқмай қолди.<br />Ютунганча ҳавони симирдим — ундан тамаки ҳиди келарди. Унинг ўгирилиб менга боқишини кутдим, лекин у қайсарлик билан узоқларга тикилиб тураверди.<br />— Мени лақиллатишга уриндинг... — у жимликни паст ва бўғиқ овозда бузди. — Хўш, ниятингга етдингми?<br />Унинг гапларига чидолмай, хонага қайтиб кирдим ва баттар йиғлаб юбордим. Умарнинг ортимдан келганини сезмабман. У қўлимдан тутиб, мени ўзига шундай тортдики, унинг тошдек қаттиқ кўксига урилдим.<br />— Қўйиб юборинг!<br />У гапимга эътибор ҳам бермади, фақат йиғидан шишган юзимни кўздан кечирди. Мен қутулиш учун кучлироқ силтандим.<br />— Тинчлан!<br />Мен таққа тўхтаб, томоғимга тиқилган аччиқ луқмани ютдим. Алам ичимни куйдирарди. Умар қўлларини бўшатиб, юзимдаги ёшларни артганча, кўзларини қисиб менга боқди. Шу лаҳзада мен қаршимда яна ўша менинг ғамимни ейдиган, кўнглим хира бўлишимни истамайдиган ғамхўр инсонни кўрдим...<br />— Сен учун бу иш унчалик жиддий эмасдек туюлаётгандир, лекин сени хафа қилишга мажбурман. Агар бизникилардан бирортаси бу учрашув ҳақида билса...<br />— Мени ўлдиришадими? — деб сўрадим. Унинг кўзлари қорайиб кетди, у менга бир қадам яқинлашиб, нафасимиз тўқнашадиган даражада яқин келди.<br />— Ҳеч ким, ҳеч қачон сенга қўл теккизишга ботинолмайди! Сен менинг хотинимсан! Сен Шахмарансан! — деб бўкирди у.<br />Мен қуриган лабларимни намладим, у буни кўриб оғир ютинди.<br />— Ҳар бир қадаминг учун мен жавобгарман. Сен нотўғри иш қилдинг!<br />— Мен у билан гаплашиб олишим шарт эди...<br />— Сен мен билан маслаҳатлашишинг шарт эди! — сўзимни бўлди у.<br />Мен жим қолдим. Умар ҳақ эди. Ўзим ҳам нотўғри қилганимни англардим, лекин ўшанда бошқача қарор қилгандим.<br />— Кечиринг... — дедим-да, ниҳоят ундан узоқлашдим.<br />Кўзгуда ўз аксимни кўриб, дахшатга тушдим. Кўзларим йиғидан шишган, юзимда қон қочган эди. Умар менга қандай қилиб меҳр билан қараши мумкинлигини, мени қандай қилиб хоҳлашини тушунолмасдим.<br />— Нега у билан учрашдинг? — унинг овозида рашк оҳангини туйдим.<br />— Охирги марта гаплашишимиз керак эди. Мени тушунишга ҳаракат қилинг...<br />Эрим чарчоқ билан қўлларини қора сочлари орасига юргизди ва менга тикилди. У қанчалик ғазабда бўлмасин, менга ҳеч қачон жисмоний озор бермасди. Ҳа, у менга бақирди, лекин мен нафақат эримни, балки бутун клан бошлиғини алдагандим.</p> <p id="sbBe">Менинг бу қилмишим учун... у мендан воз кечиши, ҳатто жазолаши ҳам мумкин. Бу ерларда бошқа эркаклар ўз аёллари билан шундай йўл тутишарди, лекин Умар ундай эмасди.<br />— Мени жазолашга ҳақингиз бор.<br />Бу сўзларимдан у ғалати илжайди, лекин буни табассум деб бўлмасди.<br />— Сен мени собиқ эринг билан тенглаштиряпсанми?! — у қўрқинчли қиёфада мен томонга юраркан, қўрқувдан ортга тисарилдим ва каравотга йиқилдим.<br />У эса устимга энкайди.<br />— Наҳотки мен сенинг кўзингда шунчалик ёмон бўлсам?<br />— Йўқ... мен буни назарда тутмагандим! — лабимни тишлаб яна йиғлай бошладим. — Умар... сиз... сиз мени қўрқитяпсиз. — Мен ундан нарига силжимоқчи бўлдим.<br />Эрим бу гапларимдан кейин гўё ўзига келди ва бошқа яқинлашишга уринмади.<br />— Сенга қанчалик ғазабимни сочмай, сенга тегмайман. Озор бермайман... — деди у алам ва хафагарчилик билан мендан ўгирилиб. — Шу кунларда бу никоҳ сен учун ҳеч нарсани англатмайдигандек туюлганди. Бугун бунга тўла ишонч ҳосил қилдим.<br />Унинг гаплари юрагимга пичоқ санчилгандек ботди. Кўзларимни маҳкам юмиб, лабларимни қонагунча тишладим.<br />— Сен яхшилаб ўйлаб кўр. Шундай қўрқув ичида яшаб ўтасанми ёки ҳамма нарсага қарамай, ҳақиқий ҳаётни бошлайсанми? Менинг аёлимга, Шахмаранга муносиб тарзда яшашни назарда тутяпман.<br />Чиқиб кетишидан олдин Умар паст овозда қўшиб қўйди:<br />— Мен ёнимда кучли ва самимий Нозани кўришни истайман.<br />Яхшиси у мени урганида эди... Балки ҳозиргидек оғримаган бўларди.</p> <p id="VVkc">55-боб</p> <p id="GdLr">Умар</p> <p id="9kzf">Солиев йўлимда пайдо бўлишга журъат этди, аёлим эса мени тўхтатишга уринди. Ўша сонияда мен ўзим учун мутлақо бегона бўлган туйғуни ҳис қилдим. Рашк?! Шу пайтгача ҳаётимда бунақаси бўлмаган эди.<br />Ҳеч қачон бирон аёлни рашк қилмаганман. Аёлларини рашк қилган эркакларни кўриб, устидан кулардим. Менимча, фақат ўзига ишонмаган эркакгина рашк қиладигандек эди, аммо ҳаммаси бутунлай бошқача экан. Ноза — меники! Унга ҳеч ким қўл теккизишга ботинолмайди.<br />Ҳатто қарашга ҳам ҳаққи йўқ! Унинг вужуди, юраги, бутун борлиғи — фақат менга тегишли. Икромнинг аёлимга суқланиб тикилаётганини кўриб, қутуриб кетдим. Ўзимни бошқаролмай қолдим...<br />Кейинги воқеалар худди тумандек хира. Урардим, тўхташни билмас, ҳеч кимни эшитмасдим. Кўз олдимда фақат унинг Ноза билан гаплашгани, кечирим сўрагани ва уни мендан тортиб олишига ишора қилгани турарди.<br />Агар хотини бўлмаганида, у аллақачон ўлиб кетган бўларди. Анора ўз танаси билан Икромни тўсиб олди. Йиғлаб, ўша ифлос эрини ўлдирмаслигимни сўраб ёлворди. Бу аёлнинг кўзларида ўз эрига бўлган самимий муҳаббатни кўрдим. Шунингдек, битмас оғриқ ва чорасизликни ҳам.<br />Ҳеч бир аёл бундай муносабатга лойиқ эмас. У бировнинг оёғи остида тиз чўкиб ёлвормаслиги керак. Мен бунга йўл қўймасдим, лекин Икром — мен эмас. Унинг аёлига айбдорона боқишини кўриб турардим. Уни севадими? Балки, лекин бунга ишончим комил эмасди. Гарчи бу мени қизиқтирмаса ҳам.<br />Тўхтадим ва уларга раҳм қилдим. Шундан сўнг Ноза ҳушини йўқотди. Ўзига келганида эса ҳатто юзимга қарашни истамади. Нигоҳини олиб қочиб, мендан ўзини четга тортди.<br />Шу зайлда бир неча кун ўтди. Бир куни тунда уйга қайтганимда, Ноза ухлаб ётганди. Бир лаҳзага уни қучоқлаб, ўзимга босгим келди. Буни жуда соғингандим.<br />Ёнига ётиб, уни бағримга босмоқчи бўлдим, аммо у мени итариб юборди. Ундан ғазабландим, авваллари ўзимга бундай ишни эп кўрмасдим. Лекин у жуда совуқ муносабатда эди. Балки мени собиқ эри билан солиштираётгандир деб ўйладим. Унга вақт беришга қарор қилдим, тазйиқ ўтказмасликка ўзимни мажбур қилдим. Унинг ҳолатини тушунишга уринардим, гарчи бу дунёдаги энг қийин иш бўлса-да.<br />Шу пайт мен ёллаган тансоқчи қўнғироқ қилди. Ноутбукни четга суриб, Амирга ўгирилдим. У менга телефонини узатди: экранда Нозанинг Икром билан ўтириб, нималардир ҳақида самимий суҳбатлашаётгани акс этган суръатлар пайдо бўлди. Уйга қандай етиб борганимни эслолмайман.<br />Йўлда машинани қандай ҳайдаганимни, оқибатлари нима бўлишини ўйламадим ҳам. Ғазабдан ёнардим! У собиқ эри билан учрашганини мендан яширди...<br />Ноза қандай қилиб бундай қила олди? Мен уни бундай ишга қодир эмас деб ўйлардим. Бизнинг оламда бу — хиёнат ҳисобланади. Аёл киши ўз фарзандларидан айрилиб, эри томонидан ўлдирилган қанча воқеаларни кўрганман...<br />Менинг дунёйимда бундай ишни кечириб бўлмайди, акс ҳолда буни ожизлик деб билишади.<br />Фақат бир нарса қалбимга оғриқ берарди: Ноза мени ҳеч ким ўрнида кўрмабди. Ўтган бир неча кун ичида буни англаб етдим.<br />Биз яқинлашганимиз сайин, у ўтмиши туфайли мендан узоқлашарди. Мен эса чарчадим. Кўп чидадим, ҳамма нарсада унга ён босдим.<br />Нозани севардим, кўп нарсага кўз юмганимнинг ягона сабаби ҳам шу. Ўзимни зўрға қўлда тутардим.<br />У мендан қўрқиб қалтирар, аччиқ кўз ёшлари билан қилган ишидан пушаймонлигини кўрсатарди.<br />— Мени жазолашга ҳақингиз бор, — деди у.<br />Унинг сўзларидан илжайдим. Ноза шунча вақт ичида бир нарсани — унга қанчалик кўнгил қўйганимни тушунмабди. Менинг аёлимга бошқа ҳеч ким қўл теккизолмайди! Аммо унинг &quot;жазолаш&quot; ҳақидаги гаплари сабр косамни тўлдирди, у эса йиғлаганча мени итара бошлади.<br />— Умар... сиз... мени қўрқитяпсиз...<br />Кўзларимни юмиб, бу никоҳдан умидимни узган ҳолда қаддимни ростладим. Аёлим менинг тегишларимга тоқат қилолмасди, бошқа нарсаларни гапирмаса ҳам бўлади.</p> <p id="PFs8">— Сенга қанчалик ғазаб қилмай, сенга тегмайман. Озор бермайман... — дедим босиқ овозда. Аммо унинг сўзлари ва ўзини тутиши қалбимни парчалаётганди. У мени бир махлуқдек кўрарди.</p> <p id="0Vj2">Балки унинг ҳам менга нисбатан туйғулари бордир, лекин у ўтмишидан ўтиб, янги ҳаёт бошлашга журъат қилолмасди.<br />— Шу кунларда бу никоҳ сен учун ҳеч нарсани англатмайдигандек туюлганди. Бугун бунга тўла ишонч ҳосил қилдим.<br />Ундан ўгирилдим. Энди унинг кўзларига қарашга, йиғлашини кўришга тоқатим қолмади.<br />— Сен яхшилаб ўйлаб кўр. Қўрқув ичида яшайсанми ёки ҳамма нарсага қарамай, ҳақиқий ҳаётни бошлайсанми? Шахмараннинг аёлига муносиб тарзда. Мен ёнимда кучли Нозани кўришни истайман.<br />Балки бу гаплар унга оғир ботгандир, лекин у ўтмиши билан видолашиб, ўзига муносиб ҳаёт кечириши керак.<br />Ундан воз кечмайман, кечолмайман ҳам. Машинани телбаларча ҳайдаб, тўғри офисга кетдим. Ҳеч кимни кўрмасдим. Тамаки қолдиғини деразадан улоқтирдим.<br />Тинчланиш ва уйга қайтиш учун куч тўплаш умидида тонггача ишладим. Нозани ёлғиз ва йиғлаган ҳолда қолдириб кетганим учун ўзимни қўярга жой тополмай, столга мушт туширганча, дераза ёнига бордим. Тонг отган, мен бу ерда одатдагидан кўпроқ қолиб кетгандим. Ноза билан турмуш қургунимча уйдан ташқарида тунаб қолишим мумкин эди, лекин энди доим унинг ёнида бўлишга ҳаракат қилдим. Аммо у буни қадрламади. Менга шундай туюлди.<br />Ноза ҳамон ўтмишга ёпишиб олган, шу сабабли биз келажак қуришга қийналаётган эдик. Эшик тақиллаб, Амир кирди ва менга синовчан боқди.<br />— Қизиқ, ҳали ҳам Солиевни ўлдирмабсан, у ҳозир хотини билан вақт ўтказяпти.<br />— Агар Икромни йўқ қилсам, Ноза мендан нафратланади ва уни бутунлайга йўқотаман.<br />Амир кулимсиради:<br />— Аёлинг — сенинг заиф нуқтанг.<br />— Ва бош оғриғим, — деб қўшиб қўйдим.<br />— Умар, уни тушунишга ҳаракат қил, келинга янги ҳаётга кўникиш қийин бўляпти. Балки у Икром билан сени ҳимоя қилиш учун учрашгандир?<br />— У менга хабар бериши керак эди! — деб бақирдим ўзимни тутолмай.<br />Амир оғир тин олиб, бош чайқади.<br />— Сен ўзгарибсан, жуда жиззаки бўлиб қолибсан.<br />Унга қўл силтаб, столимга яқинлашдим.<br />— Мен, у нега сенга айтолмаганини тушунаман. Ахир сен Икромни ўз қўлларинг билан бўғиб ўлдирардинг. Аёлинг сенинг муносабатингдан қўрққан.<br />Ҳамма биларди — мен ҳеч кимни аямайман. Қарорларимни ўзим қабул қилардим. Ноза сабабли ўзгаргандим, мулойимроқ бўлиб қолгандим. Душманларимга ҳам иккинчи имкон берадиган бўлдим.<br />Ланъати! Бу менинг таназзулимга айланаётганди. Телефон жирингларкан, экранда тўй суратимиз пайдо бўлди. Йўқ, Ноза бунга журъат қилолмайди. У қўнғироқ қилмайди...<br />Амир жилмайиб эшик томон йўналди. Кастюмимни олиб, дўстимнинг ортидан эргашдим. У ким биландир ҳазиллашиб куларди. Уни биринчи марта бундай қувноқ кўришим.<br />— Жаноб Умар, бир соатдан кейин &quot;Брендбук&quot; ҳамкорлари билан учрашувингиз бор, — деди котиба Мира.<br />— Бекор қил! Ишим бор!<br />— Лекин қандай қилиб...<br />— Бекор қил дедим! <br />Машинага ўтириб, газни босдим. Бу вазият кўнглимни хира қилард, қалбимда ақл ва юрак ўртасида уруш кетарди.<br />Нима қилишни билмасдим. Нозани севардим, лекин туйғуларимиз ўзаро эмаслигини ҳам билардим. Ким бўлишимдан қатъи назар, уни ўзимни севишга мажбурлай олмасдим.<br />Уйим эшиги олдида тўхтаб, чарчоқ билан атрофга боқдим. Ишларим кўп эди, лекин мен унинг ёнига келдим. Нимадир мени бу ерга кучли тортарди. Усткийимимни ечиб, чуқур нафас олдим.<br />Уйда жимжитлик. Юқорига кўтарилиб, ётоқхона эшигини очдим ва ғужанак бўлиб ухлаб ётган Нозани кўрдим. Шовқин солмай каравот ёнига борганча унга тикилиб қолдим. Менинг кўзимда у дунёдаги энг гўзал аёл эди.<br />Унинг киприклари ҳамон нам, демак, яқиндагина кўзи илинган. Ёнига чўкдим-у, кўзларимни юмдим. Лекин кўнглим нотинч. Балки илк бор бир-биримиздан хафа, бегонадек ётганимиз учундир.</p> <p id="WMu7">Тўсатдан Нозанинг менга талпинганини, совуқ қўллари билан юзларимни силай бошлаганини ҳис қилиб, қотиб қолдим. Бу мутлақо кутилмаган ҳолат эди.<br />— Бошқа чорам йўқ эди, — деди у хириллаган овозда. — Яхши бўлсин дегандим, лекин ҳаммаси ёмон бўлди.<br />Унинг қалтираётганини сездим. Муздек бармоқлари юзимда кезар, нафаси бўйнимни куйдирарди.<br />— Сизни севишимни эндигина англаганимда, сиз мендан узоқлашдингиз...<br />Нозанинг лаблари ёноғимга тегди. Мен эса эшитганларимга ишонолмай қолдим...<br />Кўзларимни очдим ва вақтни бой бермай, унинг лабларига ёпишдим. Белидан маҳкам қучоқлаганча, нозик вужудини ўзимга тортдим...</p> anvarovna_dilshoda:xuCZ8fWqml2026-04-15T03:46:58.509Z2026-04-15T03:46:58.509Z

46-боб

<p id="Pp5y">46-боб</p> <p id="BEIY">Умар</p> <p id="AhjN">Аёллар учун гуллар?! Эҳтимол, бу энг муҳим эътибор белгиси бўлса керак, уларга бу ёқади. Мен ҳам ўзимга нега энди йўқ, деб савол бердим. Тўғриси, ҳаётимда биринчи марта аёл кишига гул совға қилаётганимни ўзимга тан олишим қийин кечди.<br />Мен ҳеч қачон романтик бўлмаганман. Бошқа эркакларнинг ўз аёллари учун нималардир сотиб олаётганини кўрсам, устидан кулардим.<br />Аммо ҳозир аёлимнинг реакциясини кўриб туриб, ўша эркакларни тушуна бошладим. Кулгилими? Балки, лекин ҳозир эмас. Ноза жилмайди — бу эркак киши ўз совғаси учун олиши мумкин бўлган энг олий баҳодир. Ваҳоланки, бу шунчаки гуллар эди, лекин у қандай жилмайди-я!<br />У қирмизи атиргуллардан сармастдек гўё. Бу гуллар севги ва эҳтирос рамзи. Уни нақадар хоҳлаётганим эса биргина яратганга аён.<br />Ҳамма менинг Нозага уйланганимни билади. Кўпчилик ҳайрон қолди, чунки мени яхши танишарди. Менинг бу дунёга қарашим бутунлай бошқача. Шунчаки &quot;уйланди&quot; деган ном учун ёки кимнингдир кўнгли учун оила қуришни истамасдим. Бу аёл кишига нисбатан адолацизлик бўларди.<br />Менинг ёнимда ҳар қандай бошқа қиз бахтсиз бўлиши аниқ эди. Шунинг учун бу фикрдан аллақачон воз кечгандим. Ҳар ҳолда, ўшанда шундай деб ўйлардим ва бу билан хотиржам яшардим.<br />Хўш, нима ўзгарди? Жуда кўп нарса. Аёлим қалбимга кириб келган бир нур парчасидек. Мен унга бундан беш йил олдин, уни илк бор кўрганимдаёқ кўнгил қўйгандим. Шунчалар нозик ва гўзал эди-ки...<br />Айтишганидек, ақлимни йўқотдим. Ақлдан оздим. Бу аёлни телбаларча истардим. Тушларимда унинг тим қора кўзларини кўрардим, уни қандай қучоқлашим, ўпишимни... У менга жилмайиб турганини.<br />У мен учун тақиқланган мевадек. Ҳозир эса Ноза менга тегишли, сўнгги нафасимга қадар у менинг аёлим бўлиб қолади. У билан бир умр яшаш учун мен ҳамма нарсадан воз кечишга тайёрман.<br />У мени қучоқлаганини ҳис қилдим. Қўллари кўксимга ғоят журъацизлик билан тегди. Телефонни чўнтагимга солдим-да, унинг қўлларини силаб, ортимга ўгирилдим ва уни ўзимга тортдим.<br />Ноза кўзларимга худди исён қилаётгандек тикилиб турарди. Кўзларимни юмдим, лекин ўзимни жиловлай олмадим. Унинг лабларига ёпишдим. Бу шунчаки мўъжиза эди! Мен буни шунчалар узоқ кутган эдимки, буларнинг бари ҳақиқатда содир бўлаётганини дарров англай олмадим.<br />Аввалига тилим билан лабларини секин силадим, Ноза қотиб қолди. Бир лаҳза қилган ишимдан афсусланишга улгурдим ҳам, аммо аёлим менга жавоб қайтарди ва бир қўли билан бўйнимдан тутди. Бу эса мени бутунлай ақлдан оздирди.<br />У менинг кўзимга шунчалар жозибали кўринардики, унга тўёлмасдим. Уни ўзимга маҳкам босиб, унга нақадар муҳтожлигимни ҳис қилдирдим. Қўлимни белида юритиб, сочларини кафтимга жамлагандим, Ноза инқиллаб юборди, унинг реакциясидан лаб четида мамнуният билан илжайдим. Менинг ҳар бир тегинишимга билдирилган бу реакция менга ёқарди. У қанчалик мендан қочмасин, барибир таслим бўлиши керак эди. Бунга ишончим комил. Ундан узилолмасдим, уни шу ерда, иш столим устидаёқ ўзимники қилишга тайёр эдим, лекин ўзимни тийдим.<br />Оғир нафас олиб, унинг бўйнига яқинлашдим. Ноза ютуниб қўйди, мен эса унинг тафсини симирдим. Унинг ифори мени ақлдан оздирар, ундан ғоят ширин бир тароват таралар ва шу билан бирга у мени ўзига магнитдек тортарди. Ширинликни ёқтирмаслигимни ҳисобга олсак, бу ерда ҳамма нарса аксинча кетди.<br />Пешонамни унинг пешонасига тирадим. Ноза кўзларини юмганча турарди, лаблари оташ бўлиб ёнар, оғзи эса бироз очиқ. Бу лаблар мени шундай чорлардики, уларнинг таъмини яна бир бор тотиб кўргим келди. Бармоқларим билан уларни силагандим, Нозанинг узун киприклари титраб кетди.<br />— Нақадар итоаткор... — пичирладим мен. У кўзларини очди. Бир сония менга тикилиб турди-да, нигоҳини олиб қочиб, хижолатдан бошини эгди.</p> <p id="Fhlv">— Ноза, сен жудаям гўзалсан, — унинг иягидан кўтардим. У худди гулдек қизариб кетганди, кўзларини яширишга урунарди. Унинг хижолат бўлишидан, лекин барибир мендан узоқлашмаётганидан ҳайратда эдим.<br />— Агар билсам, бу гулларни анча олдинроқ сотиб олган бўлардим, — Ноза ҳамон менга қарамасликка ҳаракат қилиб, жилмайди.<br />— Менга қара, — дедим паст овозда. У чуқур тин олди ва иккиланиб кўзларини кўтарди. Унинг кўзлари ўзгача бир нур билан порларди. — Гўзал кўзларингни ҳеч қачон мендан олиб қочма. Ҳеч қачон. Фақат менга қара. Мана шундай.<br />Нозанинг чеҳраси ёришиб кетди, табассуми янада кенгайди, бу мени ҳам жилмайишга мажбур қилди.<br />— Мен... мен шунчаки нима бўлаётганини тушунмаяпман...<br />— Бўлиши керак бўлган нарса содир бўляпти, — унинг гапини бўлдим мен. — Биз шошилмаймиз. Сенга берган ваъдам эсимда.<br />Ноза тез-тез нафас ола бошлади. Тахминимча, у никоҳ кечамиздаги суҳбатимизни эслади.<br />— Лекин сенга тегмаслик — мен учун энг катта жазо. Шундай деб ўйламайсанми?<br />Унинг кўзлари катта-катта бўлиб кетди, у яна нигоҳини яширишга жой излади. Майли, бу менга ёқарди ва мени баттар эҳтиросга соларди.<br />— Сени хоҳлайман... — Менинг бу очиқ иқроримдан, у дув этиб қизариб кетди. Ҳозир у ортига қарамай қочиб кетса керак деб ўйлагандим. Мен унга яқинлашганимда, у довдираб қолди ва бошини кўксимга яширди.<br />Қучоғимда бир неча дақиқа тургач, Ноза ўзини қўлга олди ва менга қарашга журъат қилди. Унинг нигоҳи аввалгидек эмас, унда нимадир ўзгарган эди.<br />— Гуллар учун раҳмат... — деди у. Мен бош ирғадим, у гулларни олиб кетишга шайланди.<br />— Улар жуда гўзал... — деди у жуда паст овозда.<br />— Сендан гўзал эмас...<br />У тошдек қотиб қолди, сўзларимни эшитганига шубҳам йўқ. Гулларни қўлига олиб, эшик томон йўналди, бироқ чиқишдан олдин тўхтаб, менга иккиланиб қаради.<br />Мен унга қараб кўз қисиб қўйдим, у оғзини бироз очганча гулдастасини маҳкамроқ қучоқлади. Мен кулиб бош чайқадим.<br />— Сенга нима қилсам бўлади, Нозам?<br />Мен бу саволнинг жавобини билардим.<br />Уни асраш, севиш ва у муҳтож бўлган ҳамма нарсани бериш. Унга дунёдаги энг исталган аёл эканлигини кўрсатиб қўйиш...</p> <p id="11t5">47-боб</p> <p id="0y6H">Ноза</p> <p id="FlZR">Қўлларим титрар, оёқларимда мадор йўқ эди. Вужудимни мен учун мутлақо янги бўлган туйғулар қоплаб олган. Ўтирганча гулларга термулдим: улар нақадар маҳобатли, уларнинг гўзаллиги хонага ўзгача кўрк бериб турарди.<br />Бармоқларим билан лабларимни силадим — улар ҳамон ёнаётган эди. Илк ҳаяжонли ўпичимизни эсладим, юзим баттар қизариб кетди. Бу ҳаётимдаги энг гўзал онлардан бири!<br />Эримнинг мени ўзининг аёли сифатида кўришини, жозибадор деб ҳисоблашини билиш мен учун ҳақиқий бахт эди. Энг муҳими, мен бу сафар ўзимни олиб қочмадим, ўпичига жавоб қайтардим, унинг қучоғида — бу хавфсиз масканда хотиржам тура олдим.<br />Умар маҳорат билан ўпар, гўё оч қолган йиртқичдек эркаларди. Аввалига қўрқиб кетдим, лекин кейин ўзимни қўлга олдим. Унинг тегинишларидан баданим жимирлаб кетар, ўзимни бутунлай унинг ихтиёрига топширгандим. У сездими-йўқми, билмадим-у, лекин унинг нигоҳлари, қучоқлари ва тегинишларидан ақлдан озаёздим. Бу менга жуда ёқарди! У мени хоҳлаётганини очиқ айтар, лекин ўзим тайёр бўлишимни кутарди. Бу эса унга бўлган боғлиқлигимни янада кучайтирди.<br />Ўзимга иқрор бўлдим: қаерда бўлмай, кўзларим фақат Умарни изларди. У ёнимда бўлмаса, қандайдир ғашликни ҳис қилардим. Бу туйғулар мен учун бегона, лекин мен уларга кўникиб, ўзимни ўрганаётгандим ва бу менга завқ бағишларди.<br />Чуқур нафас олиб, пастга тушдим.<br />Умар уйда йўқ, демак, иши чиқиб кетган, шунчаки менга айтмаган деб хулоса қилдим. Қайнотамнинг ҳовлисидаги қўриқчи эшикни очди. Атроф жимжит, лекин иккинчи қаватдан қизларнинг кулгиси эшитиларди. Тез юриб ўша томонга бордим ва Замирани кўриб қолдим.<br />— Замира?! — дедим ҳайрат билан. У менга жилмайиб қаради.<br />— Оҳо, ниҳоят бизни эслаб қолибсиз-да, — деди Мария аразлагандек қилиб. Мен кулиб, унинг ёнига ўтирдим.<br />— Эрталаб ҳам келгандим, лекин ухлаб ётган экансизлар.<br />— Шунчаки эримни ёлғиз қолдиролмадим, беш дақиқа ўтириб, яна унинг ёнига чопаман деб қўя қол, — деди у кулиб.<br />Хижолатдан нигоҳимни олиб қочдим, улар эса жўр бўлиб қаҳ-қаҳ уришди.<br />— Бас қилинглар, — Замира ўрнидан туриб, ёнимдаги стулни сурди ва ўтирди. — Мен энди Солиевларникида ишламайман.<br />— Нега? Қандай қилиб? — У елкаларини қисди.<br />— Умар Шахмаран у ерда қолишимни хавфли деб ҳисоблади. Бугундан бошлаб шу ерда бўламан.<br />— Бундан жуда хурсандман. Ўзи анча олдин Умар билан шу ҳақида гаплашмоқчи эдим.<br />Замира бош ирғади, лекин бироз иккиланди.<br />— Солиевларнинг уйида нима гаплар, Замира? — сўради Мария.<br />— Ноза кетганидан кейин ҳамма нарса ўзгарди. Амина хоним янги келинни ҳам худди шундай усуллар билан қийнаяпти, лекин фарқи шундаки, Икром уни ҳимоя қиляпти. Ва ҳаммангизнинг никоҳингиздан хабар топишди...<br />Қизлар менинг реакциямни кутишди, лекин мен фақат жилмайиб қўйдим. Уларнинг ҳаёти мени қизиқтирмасди. Икром ўз йўлини танлади, мен эса ўзимникини. Балки унинг ўша қилмишлари бўлмаганида, мен ҳеч қачон у уйдан кетолмасдим, Умарга турмушга чиқолмасдим ва ўзимни ҳақиқий бахтли аёлдек ҳис қилолмасдим...<br />Куннинг қолган қисмини ошхонада ўтказдик: кечки овқат тайёрлаб, ҳамма нарса ҳақида суҳбатлашдик.<br />— Тўлишиб қолибсан, Ноза.<br />Эшик томонга қарадим, у ерда эримнинг аммаси худди ёш маликадек турарди. У нақадар кўркам аёл! Ўзига қараган ва жуда гўзал. У яқинроқ келиб, мени бошдан-оёқ кузатди. Унинг синчков нигоҳи остида кўзларимни ерга қаратдим. Бироқ бироз хижолат бўлдим.<br />Умар ҳар оқшом менга мевалар ва ширинликлар берарди, бу ухлашдан олдинги анъанага айлангандек гўё. Қизиғи шундаки, у ортиқча гап-сўзсиз, фақат биргина нигоҳи билан ҳамма нарсани еб тугатишга мажбур қиларди. Мен эса бу масалада унга итоаткор эдим.<br />Ҳозир кўзгуга қарасам, ҳақиқатан ҳам юзимга ранг кириб, ўзимга келиб қолганимни сезаман.</p> <p id="xG50">Хадича амма қошиқни олиб, мен пиширган овқатдан тотиб кўрди.<br />— Нақадар мазали! Умарга албатта ёқади!<br />Менинг ҳам мақсадим шу эди — эрим пиширган овқатимга баҳо бериши, мен билан боғлиқ ҳар бир нарса уни қизиқтириши. Уни нима билан хурсанд қилишни доим билишни истардим. Унинг дидини билишни, ҳар қандай вазиятга шай туришни хоҳлардим. Энди мен унинг хотиниман, эрим ҳақида ҳамма нарсани билишим ва бажаришим шарт.<br />Пастга тушиб, қайнотамнинг ёнига ўтирдим. Эримнинг ўгай онаси менга норози ва ўғринча қараб қўярди.<br />— Ноза, ўқишлар қандай кетяпти? Ёрдам керакмасми?<br />— Раҳмат, дада, ҳаммаси жойида. Фақат вақти-вақти билан ўқишга бориб турсам бўлди.<br />— Жуда яхши. Менинг қизларимга ўхшаб ўқишни ташлаб юбормасанг бўлгани.<br />Жилмайдим.<br />Умар билим олишимни қаттиқ талаб қилган. У менинг буни хоҳлашимни, лекин сўрашга журъатим етмаслигини тушунган. У менга уйланиш билан катта таваккал қилганди. Ахир у уруғ бошлиғи, ҳамма эса мени туғмас деб ўйларди.<br />Пастга тушаётиб эримни кўрдим. Қадамларимни секинлаштириб, унинг нигоҳини тутдим. У чарчаган кўринсада, кийимларини алмаштириб, душ қабул қилгани сезилиб турарди.<br />У ёнимда тўхтади, унинг ифорини туйдим. Умар индамай фақат менга тикиларди. Лекин шунинг ўзиёқ баданимга титроқ югуриши учун етарли эди.<br />Кутилмаганда у мени оҳиста ўзига тортиб, қучоқлаб олди. Нимадир деб менга пичирлагандек бўлди: эрим жуда толиққан, ҳолдан тойган ва менга муҳтож.<br />Сочларини силаб, кўзларимни юмдим.<br />— Ноза, сени ҳеч кимга бермайман. Сен меникисан, — деб пичирлади Умар. Бу гапидан ҳайратда қолдим. Унинг лаблари бўйнимда юрар, мен эса эриб борардим, қўлларим унинг яқинлигидан қалтирарди.<br />У бошини кўтарди, қора кўзлари кўзимга қадалди.<br />— Нарсаларингни йиғиштир, Ноза.<br />— Нима? — тушунолмай унга тикилдим. Умар қўлларини бўшатиб, мендан узоқлашди. Бир лаҳзада ичимга ваҳима кирди.<br />— Сиз... мени ташлаб кетяпсизми? — деб сўрадим паст овозда. Ўзим сезмаган ҳолда кўзларимдан ёш қуйилиб кела бошлади...</p> <p id="rNQ0">48-боб</p> <p id="U4YI">Ноза</p> <p id="nRQp">— Мен бундай деганимни эслай олмайман, — Умар қўлини менинг яноғимга олиб келиб, кўз ёшларимни эҳтиёткорлик билан артди. — Биз асал ойига кетяпмиз, Нозам.<br />Мен чуқур нафас олиб, бироз тинчландим. Аммо эшитганларимни тўлиқ англагач, янада довдираб қолдим. Мен унинг сўзларини хаёлимда айлантиргунимча, Умар жим туриб, менинг реакциямни кузатиб турарди.<br />Нигоҳим унинг қўлларига тушди.<br />Бармоқларининг урилган ва қизарган бўғимлари тезда диққатимни тортди. Мен эрим авлиё эмаслигини, унинг мен билмаган қоронғу томони борлигини тушунаман, лекин Шахмаран кимнидир ўлдириши мумкинлиги ҳақидаги ўй ёқимсиз эди.<br />Унга қараб, у қанчалик қаттиққўл бўлмасин, барибир менинг эрим эканлигини, Умар адолатли инсон эканлигини ўзимга такрорлардим. Буни биринчи кунларданоқ тушунганман. Ундан қўрқишга ҳожат йўқ.<br />— Бу жуда кутилмаган...<br />— Биз тўйдан кейин дарҳол кетишимиз керак эди, лекин баъзи ҳолатлар бизга қарши бўлди.<br />— Қаерга борамиз? — сўрадим мен кичкина қизалоқдек қизиқиб.<br />— Бизнинг ёзги уйимизга. Сенга ёқади. У ерда табиат жуда гўзал.<br />Мен унга қараб жилмайиб турганимда, эрим қўлимдан ушлади ва стол безатилган пастки қаватга бошлаб тушди. Ҳамма ўтирганча бизни жим кузатарди. Умар тўхтаб, мен учун стулни суриб қўйди — бундан бир лаҳза қотиб қолдим, ҳамма бизга қараб турганидан хижолат бўлганча ўтирдим.<br />— Оҳо, жаноб Умар ташриф буюрибдилар-ку. Ўғлим, қаерда эдинг?<br />Қайнотам ғалати оҳангда гапира бошлади, мен дарҳол унга қарадим. Умар отасига қаради, улар ўртасида нимадир содир бўлаётганди. Мен буни ҳали тушунолмасдим.<br />— Кейин, ота. Ҳаммаси кейин, — жавоб берди Умар. Қайнотам бош силкиди ва нигоҳини унинг қўлларидан олиб қочди.<br />Кечки овқат пайтида ҳамма нималардир ҳақида гаплашарди. Мен баъзан саволларга жавоб берардим, лекин фикрим бутунлай бошқа нарсада эди . Энди хаёлим эртанги кун билан банд. Юрагим фақат шу ҳақидаги ўйдан тезроқ ура бошлади.<br />Асал ойи. Умар билан ёлғиз? Мен бунга тайёр эмасдим. Эримга бўлган ҳисларимни ҳали ҳам тушунмасдим. Бу севгими? Ёки миннатдорчиликми? Ўзини тушуниб олиш жуда қийин.<br />Бошимни эрим томонга буриб, унинг қора кўзлари ва ўрганувчан нигоҳига дуч келдим. Умар хотиржам ва тинч кўринарди. У олдинга эгилиб, ликопчамни нон ва пишлоқ билан тўлдирди.<br />— Ҳаммасини охиригача е, — деди эрим паст, лекин қатъий оҳангда. Бу тўлиқ бўйсунишни англатарди.<br />Ўша лаҳзада бу жуда кўплигини айтмоқчи бўлдим, лекин у овқатланишда давом этди ва менга огоҳлантирувчи нигоҳ ташлади. Мен жавобан бош силкиб, эримнинг сўзларини бажаришга мажбур бўлдим.<br />— Амма, шўрва жуда мазали экан. Бундайини емагандим.<br />Хадича амма табассум билан Умарга қаради, сўнг мени кўрсатди.<br />— Буни мен эмас, хотининг тайёрлади.<br />У жилмайди ва бошқа ҳеч нарса демади. Мен ундан кўпроқ сўзлар кутгандим, лекин ҳеч нарса бўлмади. Умар жим эди, лекин бир неча дақиқадан сўнг қўлимга қўл чўзиб, уни бироз сиқиб қўйди. Фақат мен эшитадиган даражада пичирлади:<br />— Мени тобора кўпроқ ҳайрон қолдиряпсан, — унинг нигоҳи лабларимга тушди.<br />Одатимга кўра тилим билан лабимни яладим ва Умарнинг кўзларида жиловланмаган эҳтиросни кўрдим. У мени истамоқда, бу унинг вужудидаги ҳар бир ҳужайрадан ўқиларди. Биринчи марта менга эркак киши бундай хоҳиш билан қаради ва бу менинг эрим.<br />— Ҳаммамиз шу ерда йиғилганимиз қандай яхши, — деди қайнотам.<br />Унинг овозини эшитиб, нигоҳимни Умардан олиб қочдим ва хижолатимни яширишга ҳаракат қилдим.<br />— Ҳа, бўлмаса тутиб ҳам бўлмайди. Ё Умар ишда, ё кимдир ўқишда. Бугун эса ҳамма бирга.<br />Умарнинг аммаси жилмайиб, рўмолини тўғрилади.<br />— Оилавий бирор ёққа боришимиз керак эди ўзи.<br />Бизнинг асал ойимиз-чи? Агар улар ҳам биз билан боришса нима бўлади? Майли, бунинг нима ёмон жойи бор. Мен эримга қарадим, у жим ўтириб эшитар, шу билан бирга менга қараб турарди. У қўл чўзиб графинни олди. Ўша пайтда мен шундай дедим:</p> <p id="ee4r">— Балки бизга қўшиларсизлар?<br />Стол атрофида бирдан жимжитлик чўкди. Умар йўталиб, кўзларини қисди.<br />— Қаерга йиғиляпсизлар ўзи? — сўради Мария.<br />— Биз... бир неча кунга қаергадир бормоқчи эдик. Нега бутун оила билан бормаслигимиз керак, шундайми, Умар?<br />Ҳамма Умарга қаради, лекин унинг нигоҳи менга михланганди. У бошини чайқади. Юзида табассумдан асар ҳам йўқ, бу мени хавотирга солди. Уни ғазаблантирдимми? Энг кўп қўрққаним шу эди.<br />— Ҳа! Мен розиман, хотинжон! — деди у жуда баланд овозда ва ҳамма жилмая бошлади.<br />Ундан қочиш аҳмоқлик эди, буни билардим, лекин у мен билан ҳар доим шундай бўлишини тушунишим керак. Мулойим ва тушунадиган. Мен унинг эътиборини тортишдан тўхтаб қолмайманми? Мен унга доим қизиқ бўлиб қоламанми?<br />Умар қўлимдан ўзига тортди, мен шокдан оғзимни очиб қолдим, ҳеч ким менинг ҳолатимни сезмади.<br />— Қанча қочсанг ҳам, барибир меники бўласан. Жуда оз қолди, — унинг сўзлари миямда акс-садо берди. Мен қочиб кетмаслик учун ўзимда зўрға куч топдим.<br />Шу гаплардан сўнг у ўрнидан туриб, отасининг ёнига борди. Қайнотам бош силкиб ўрнидан тургач, улар четга ўтишди. У ерда Умар сабр билан отасининг уришганини ва қўлларига ишора қилганини эшитди. Умар қўл силтади ва нимадир деб эшик томонга йўналди, лекин кетишдан олдин менга бош ишораси билан уйимизга киришимни буюрди.<br />— Хайрли тун, дада... — дедим мен. Қайнотам менга доимгидек жилмайиб қўйди, лекин менинг сўзларимдан эрим тўхтаб, менга қизиқиш билан қараганини сездим.<br />— Сизларга ҳам, қизим!<br />Зинадан юқорига кўтарилдим, Умар шошмасдан ортимдан келарди. Хона эшигини очиб, чуқур нафас олдим. Умар биринчи бўлиб душга кирди. Отаси билан гаплашганидан кейин у янада ўйчан бўлиб қолгандек.<br />Эҳтимол, унинг қандайдир муаммолари бордир, лекин мен унга ёрдам беролмасдим, ҳатто сўрашга ҳам ботинолмасдим. Диванга ўтириб, ўзимни қучоқлаб, чарчоқ билан керишдим, кўзларим юмилиб борар, лекин ухлаб қолмасликка ҳаракат қилдим.<br />Кўзларимни юмдим ва яноғимда майин тегишни ҳис қилдим, кейин эса... мени кўтариб қаергадир олиб кетишди, мен эса эримнинг иссиқ танасига қаттиқроқ ёпишарканман, унинг юраги қанчалик тез ураётганини эшитардим.<br />Умар мени чойшаб устига ётқизиб, юмшоқ адёл билан ўради. Эҳтимол, бу шунчаки тушдир, лекин жуда ёқимли эди. Кўзларимни очишни хоҳламасдим, лекин эримнинг сўзлари мени бунга мажбур қилди.<br />— Қанчалик гўзалсан... ва фақат меники...</p> <p id="RJOf">49-боб</p> <p id="Y3U8">Умар</p> <p id="Gg57">Асал ойи. Мен аллақачон Нозанин билан ёлғиз қолишни режалаштиргандим. Тўйдан кейин дарҳол кетмоқчи эдик, лекин ишлар чиқиб қолиб, барча режалар ўзгариб кетганди. Энди эса ортга сурмасликка қарор қилдим.<br />Бирга бўлиш учун шунча йил кутдим, интизорлик билан қанча вақтимни йўқотдим. Ҳозир хотиним ёнимда, бундан муҳимроқ нарса йўқ. У кўп азоб чекди, ҳамма нарсадан узоқдаги бу вақт унинг қалб жароҳатларини даволаши мумкин.<br />У мени ташлаб кетмоқчи деб ўйлаганидан ҳайрон бўлдимми?<br />Йўқ. Нозанин ёлғиз қолишдан қўрқарди, жароҳатлари ҳали янги, руҳий тикланиш жараёни жуда қийин кечаётганди. Менинг хотиним жуда ҳиссиётли ва таъсирчан. Биргина ёмон сўз кифоя — у йиғлаб юборади.<br />Уни қўйиб юбормайман. Усиз ҳаёт — менинг даҳшатим. У мени ҳали охиригача тушуниб етмади, менга тўлиқ ишонишни ўрганмади. Уни, хотинимни, менинг Нозамни ташлаб кетгандан кўра, ўз юрагимга ўқ узишимни ҳали билмайди.<br />Унинг қилган ишидан шокда эдим. Бундай нарса хаёлимга ҳам келмаганди. Мен билан ёлғиз қолмаслик учун бутун оиламни йиғибди-я! Менинг қизалоғим мендан яширинмоқчи бўлди, лекин бунинг иложи йўқлигини тушунмасди.<br />Унинг ўзи билан, ички дунёси ва ўйлари билан курашишини кузатиш мен учун жуда қизиқ. Нозанин ўзи билан урушарди ва буни сезмаган ҳолда менга интиларди. Мендан ҳимоя, далда изларди. Эҳтиёткорлик билан, қадамма-қадам менга ишонар ва тобора ўз ҳисларини яширмай қўйганди.<br />Кечалари аввалгидек мендан ўгирилиб олмас, гўё орамизда ҳеч қандай тўсиқ йўқдек, менга қисилиб, ширин пишиллаб ухларди.<br />Душдан фақат ички кийимда чиққанимда, Нозанинг ухлаб қолганини кутмагандим. Мени кўргач, у хонадан чиқиб кетиши керак эди, одатда бу уни уялтирарди. Лекин мен доим шундай ухлаганман ва одатларимни ўзгартиришни хоҳламасдим. Нега энди? Биз эр-хотинмиз, қолаверса, унга етарлича вақт бердим, кўникиши керак.<br />Яқин бориб, уни қўлларимга олдим ва ўрнига ётқиздим, у эса нимадир деб ғулдиради. Нигоҳим унинг лабларига тушиб, бармоғим билан уларни силадим...<br />— Қанчалик гўзалсан... ва фақат меники...<br />Нозанин гапларимни эшитди шекилли, аста кўзларини очди. Ҳозир ҳам, қучоғимда у жуда ширин кўринарди. Унинг нигоҳи танам бўйлаб югурди, бир лаҳза довдираб, хижолат бўлди ва дарҳол кўзларини пастга туширди. Яноқлари қизариб кетди.<br />Ноза ўрнидан туриб, тез қадамлар билан ювиниш хонаси томон кетаркан, мен жилмайиб унинг ортидан қараб қолдим.<br />Қорним билан ётиб, кўзларимни юмдим. Баъзан тунда уйғониб, у ёнимда ёки йўқлигини текширардим. Биринчи кунлари буларнинг ҳаммаси туш, сароб бўлиб, уйғонсам ғойиб бўладигандек туюларди.<br />Душдан чиққан Ноза майин қадамлар билан чироқни ўчириб, ёнимга ётди. Унинг баданидан келаётган ширин ифорни, илоҳий нектар каби ҳидни зумда туйдим.<br />Менда анча пайтдан бери яқинлик бўлмаган. Истасам бўларди, лекин никоҳдаги хиёнат мен учун эмас. Тўғриси, бу аёлдан бошқа ҳеч кимни хоҳламайман ҳам. Танам фақат унга шундай реакция беради.<br />Қўлимни хотинимнинг белига қўйиб, уни ўзимга тортдим. У довдираб қолмади, гўё мендан шуни кутаётгандек эди. Юпқа мато остидаги майин терисини силадим, у таранглашди, лекин таслим бўлди. Унинг тинч нафас олаётганини ҳис қилдим. Унга қараб турганимда, Нозанин мен томонга ўгирилди ва оёғини оёғимнинг устига ташлади. Мен жилмайиб, уни ўрашга ҳаракат қилдим, лекин у қўлимни силтаб ташлаб, нимадир деб пичирлади.<br />Эрталаб яноғимда майин тегишни ҳис қилсамда, кўзларимни очмадим, Нозадан кейинги ҳаракатни кутдим. У ишончсизлик билан юзимни силади ва бошини елкамга қўйди.<br />— Умар, уйғонинг. Ҳали йўлга чиқишимиз керак-ку, — деди у майин овозда.<br />У бошини кўтариб менга қаради, мен ҳам унга боқдим ва бошдан-оёқ кузатдим. Хотиним пушти рангли енгил кўйлакда эди. Мен унга бош силкиб ўрнимдан турганимда, жилмайиб қўди. Душга йўналарканман, ҳаётимдаги ҳамма нарса ўзгарганини пайқадим. Энди ёнимда мени эрталаб уйғотадиган, ишдан кутиб оладиган ва шунчаки ёнимда бўладиган аёл бор.</p> <p id="ngSL">Белимга сочиқ ўраб ювиниш хонасидан чиқдим ва хотинимни кўрдим. Нозанин қўлларини қовуштириб мени кутиб турарди. Унинг кўзлари танам бўйлаб кезаркан, ютиниб олди ва қаддини ростлади. Кўзларида дастлабки кунлардагидек қўрқув йўқ эди, фақат хижолатни кўрдим. У томонга юра бошладим, у эса тез-тез нафас олиб, оғзини бироз очди ва кўзлари катта-катта бўлиб кетди.<br />У гўзал, жуда ҳам гўзал.<br />Мен йиртқич ҳайвон каби секин ва ишонч билан ўлжам томон одимлашда давом этдим.<br />Ноза сафарга тайёр. Мамнун кўринарди...<br />— Умар, нима қиляпсиз..., — унинг овози титраб кетди. Ҳўл танамга қараб, &quot;йўқ&quot; дегандек бош чайқади.<br />— Кечаги қилмишинг, Нозанин. Шундайлигича қолади деб ўйламаганмидинг?<br />— Лекин... мен...<br />У қотиб қолиб, нима деб жавоб беришни ўйлагунча, мен унга жуда яқин келдимда, қўлимни унинг сонига қўйдим...</p> <p id="O9rI">50-боб</p> <p id="OTwq">Ноза</p> <p id="fny7">Эримнинг бақувват танасидан кўз узолмай қолдим — бу ҳайратланарли манзара эди. У менга эҳтирос билан тикилиб турар, кўзларида ҳайвоний бир куч билан уйғунлашган шиддатли хоҳиш сезиларди.<br />Умар қўлини сонимга қўйиб, бироз сиқди. Мен кутилмаган ҳаяжондан қўлларимни унинг ҳўл кўкрагига босдим, у менинг тегинишимдан кўзларини юмиб, бурни билан яноғимни силади.<br />Унинг лаблари лабларимга яқинлашаркан, мен ҳам кўзларимни юмиб, унга яқинроқ бўлиш учун бир қадам ташладим. Енгил ҳаракат ва унинг лаблари лабларимга тегди. Шу лаҳзада эшик тақиллаганидан чўчиб тушдим ва Умардан ўзимни четга тортдим.<br />— Ҳалиям шу ердамисизлар? Биз кутяпмиз-ку!<br />Умар юзи синглисининг овозидан буришиб кетди ва паст овозда сўкинди. — Ҳозир тушамиз!<br />Умар кийим алмаштириш хонасига йўналгач, мен лабларимни бармоғим билан силаб, жилмайиб қўйдим. Бўса охирига етмагани одамни янада ҳаяжонга соларкан.<br />Зинадан пастга тушганимизда, меҳмонхонада тўполон эди. Умар ёнимда тўхтади ва Марияга ғазабнок қаради, ҳеч нарсадан ҳабари йўқ Мария эса унга шунчаки жилмайиб қўйиб, машинага ўтирди.<br />Эримга қарадим, у ўзи учун одатий бўлмаган енгил кийимда эди: оқ футболка ва қора шим. У қуёшдан ҳимояловчи кўзойнагини ечиб, менга ёнидаги ўриндиққа ўтиришимни ишора қилди.<br />Йўл давомида жим кетдик. Умар индамай машина ҳайдар, баъзан мен томонга қараб қўярди. Мен унинг эътиборини жуда хоҳлардим, лекин эрим биринчи қадамни ўзим ташлашимни кутмоқда.<br />У шунчаки кутарди...<br />Ойнани очиб, юзимни қуёш нурларига тутдим. Қуёш теримни майин силаркан, роҳатдан кўзларимни юмдим. Енгил шамол сочларимни юзимдан тўзитди. Кўзларимни очганимда Умарнинг нигоҳига дуч келдим. Нигоҳларимиз тўқнашган, кўзларини қисиб, мендан нигоҳини олиб қочди.<br />—Ҳали узоқ юрамизми? — сўрадим.<br />— Етиб келдик, — қисқа жавоб берди у.<br />Мен бош силкиб, ташқарига қарадим. Биз катта тошли уй олдида тўхтадик. Кўрганларимдан ҳайратда оғзим очилиб қолди. Табиат ўз сеҳрини кўрсатган эди. Худди эртакдагидек гўзал! Атроф тўла гуллар, улкан боғ ва узоқроқда кичик кўл кўриниб турарди.<br />— Сенга ёқдими? — сўради Умар.<br />Унинг овозидан чўчиб тушганча, унга қарадим. Кейин фақатгина жилмайиб бош силкидим, холос — ҳайратдан тилим айланмай қолганди. Эрим қўлимдан тутиб, эшикни очди. Машина товушини эшитиб ортимга қарадим: қайнотамлар биздан бироз кейин етиб келишганди.<br />Умар билан нафақат яхши, балки қизиқарли ҳам. У ўзининг ғамхўрлиги ва эътибори билан мени ҳайрон қолдиришдан тўхтамасди. Ҳар бир аёл ўз эркагида кўришни хоҳлаган нарсани у менга бера оларди.<br />Эрим хонамиздаги пардаларни кенг очиб юборди. Мен ҳам унинг ёнига бордим. Деразадан боғга қараса бўларди, у ерда улкан палма дарахтлари бор эди.<br />— Сеҳрли манзара экан... — деб пичирладим.<br />Умарнинг қўллари елкамга тушди ва табиат гўзаллигидан ва бир-биримизнинг борлигимиздан завқланиб, жим турдик. Тўсатдан қандайдир овоз — пишиллаш ва от овози эшитилди. Ҳайрат билан эримга ўгирилдим.<br />— Бу отми?<br />Умар жилмайиб, мени қаергадир бошлади. Боғдан ўтиб, ниҳоят тўхтадик. Бошимни кўтариб, юзимда табассум билан қотиб қолдим. Умар қора отнинг ёнига бориб, жиловини ушлашига, от пишиллади, мен қўрқиб бироз орқага чекиндим.<br />— Нега бунча норозисан? — деб сўради эрим отдан, от эса жим эди.<br />— Кел бу ерга, қўрқма, — деди Умар.<br />Мен эҳтиёткорлик билан ёнига бордим, лекин масофа сақладим.<br />— У ғазабланганга ўхшаяпти... — дедим секин.<br />Умар бошини чайқаб, отнинг кўзларига қаради ва юмшоқ оҳангда гапирди. <br />— У ғазабда эмас, Нозанин. Сен шунчаки ундан қўрқяпсан, шу билан хато қиляпсан.<br />Ҳайратдан оғзим очилиб қолди, лекин Умар жуда жиддий эди.<br />— Қандай қилиб қўрқмаслик мумкин? — сўрадим.<br />У эса елка қисиб жилмайди.</p> <p id="4sSZ">— Ҳаммаси жуда оддий, Ноза, — у кўзларимга қаради. — Қўрқишни тўхтатиб, ҳаракат қилишни бошлаш керак.<br />У нима демоқчи эканлигини тушундим ва бош силкидим. Ўзимни қўлга олиб, яқинроқ бордим ва ишонч билан қўлимни унинг қўли устига қўйиб, отнинг пешонасини силадим. От бир зум қаттиқроқ пишиллади, мен эса қўрқиб эримга қарадим.<br />Лекин у давом этишимни ишора қилди. От тинчланмагунча у айтганидек қилавердим.<br />— Кўряпсанми? — пичирлади эрим қулоғимга. — Сен Пуляни тинчлантирдинг.<br />— Пуля? — қайта сўрадим. Эрим бош силкиди.<br />— Ҳа, у жуда тезкор.<br />Мен қора тулпорга ҳавас билан боқдим. Шубҳасиз, у ўз эгаси каби шиддатли ва тезкор эди.<br />— От минишни биласанми?<br />— Ҳа, лекин...<br />Умар гапимни тугатишга қўймай, бир қарияни ёнига чақирди ва унга пичирлаб нимадир деди. Тез орада Пулянинг қаршисида турардим ва титраётган бармоқларим билан жиловни ушлашга ҳаракат қилардим. Умар белимдан ушлаб, ўзига қаттиқ босди.<br />— Умар, мен фикримдан қайтдим, — дедим ҳаяжон билан. Лекин ортимдан унинг бўғиқ кулгисини эшитдим.<br />— Наҳотки менинг хотиним шунчалик қўрқоқ бўлса?<br />— Мен жиддий айтяпман, — дедим аразлаган оҳангда.<br />Эрим чуқур нафас олиб, бир овоз чиқарди, шундан сўнг от секин юра бошлади.<br />— Нозанин, биламан, отангнинг отхонаси бўлган ва сен ажойиб от минардинг. Ҳозир нима бўлди? — у мен ҳақимда ҳамма нарсани билариан. Ҳайрон қолдим.<br />— Лекин у пайтда дадам ёнимда эдилар, йиқилсам тутиб қолардилар.<br />— Мен ҳам ёниндаман. Йиқилишингга йўл қўймайман. Менга ишон.<br />Эримга қарашга ҳаракат қилдим. У ҳозир жуда жиддий кўринарди. Мен унга заифгина жилмайиб, қўлига қўлимни теккиздим.<br />Бир неча дақиқадан сўнг сочларим иссиқ шамолда ҳилпираётганини ҳис қилдим. Умар мени маҳкам тутиб турар, унинг лаблари яноғимга тегиб ўтарди.<br />Кўзларимни юмдим ва болалигимни эсладим. Ўша туйғулар ва ҳислар мени қамраб олди. Ўшанда отам ғамхўрлик қилган бўлса, энди эрим...<br />Умарнинг соқоли бўйнимга ботганида кулиб юбордим. От тезлашиб борарди, у ҳақиқатан ҳам ўз номига муносиб эканини тушундим.<br />Бошимни эримнинг елкасига қўйиб, бутунлай бўшашдим. Умар эса жиловни тортиб, отни тўхтатаркан, мен унга янада қаттиқроқ ёпишдим. Ҳис-туйғуларим тошиб чиқди, кўзларимдан беихтиёр ёш оқди. Бу инсон мени бахтли қилаётганди.<br />Мен эримга кўнгил қўя бошлагандим... Ўзим ҳам сезмаган ҳолда Умарни севиб қолгандим.</p> anvarovna_dilshoda:_PP893Gdel2026-04-15T03:45:22.735Z2026-04-15T03:45:22.735Z

41-БОБ

<p id="ULkR">41-БОБ</p> <p id="xp0p">Икром</p> <p id="Zo9t">Анора ўзини орқага ташлаб, чуқур ва оғриқли инқилларди. Унинг кўзлари юмиқ, бармоқлари эса сочларимга маҳкам ёпишди. Мен унга босилдим ва нафасимни тартибга солишга уриндим. У эса бармоқлари билан орқамни силаб, мамнуният билан жилмайди. У орамиздаги бу яқинлик нимадир ўзгартиради, деб ўйларди. Мен эса унинг устидан турдим-да, унга бир бор бўлсин қайрилиб боқмай, душ томон йўналдим.<br />Мен у билан бирга эдим, лекин кўз олдимда Нозани кўрардим. Унинг кўзлари, унинг юзи... Мен ақлдан озаётган эдим. Менга фақат у керак эди. Мен ҳамма нарсани хато қилганимни эндигина англаб етаётгандим. Кўп нарсага эришаман деб ўйлаган эдим, аммо энг қимматли нарсамни бой берибман. Илгари унга қанчалик азоб бераётганим ҳақида ўйламасдим, лекин ҳозир вужудимни жирканч бир туйғу қамраб олган.<br />Сочиққа ўралиб, кийим хонасига ўтдим. Анора мени нигоҳи билан кузатиб турарди, лаблари қалтирар, кўзларида ҳали тўкилмаган ёшлар қотиб қолганди.<br />— Сиз... сиз ҳеч нарсани ҳис қилмадингизми? — у ҳиқиллаб юборди ва кафти билан оғзини ёпди.<br />Уни ранжитишни истамасдим, лекин ёлғон гапиришга ҳам кучим етмади.<br />— Анор, бас қил. Менинг жавобимдан сенга барибир енгил бўлмайди.<br />— Айтинг! — у овозини кўтарди, мен эса кўзларимни маҳкам юмдим.<br />— Ҳеч нарсани ҳис қилмадим, — унга ўгирилдим, — Энди кўнглинг жойига тушдими?! Ахир ўзингга баттар оғриқ бердинг-ку! Нега ўзингни бундай қийнайсан...<br />У қаттиқроқ йиғлаб юборди ва мен ўзимни аҳмоқдек ҳис қилдим. Уни ўзимга тортиб, озгина бўлса-да таскин бериш учун қучоқладим. Яна бир аёлнинг мен сабабли азоб чекишига, собиқ хотиним каби мендан нафратланишига йўл қўёлмасдим.<br />У мени қучоқламади, лекин итариб ҳам юбормади.<br />— Мен собиқ қайлиғимнинг ўлимидан кейин қасам ичган эдим... — унинг овози оғриққа тўла эди.<br />Мен билан муносабат бошлашидан олдин у унаштирилган бўлганини биларидим. Унинг қайлиғи Камрон автоҳалокатда вафот этган, Анора эса ўзига келиши учун жуда узоқ вақт керак бўлганди. Ҳатто ўз жонига қасд қилмоқчи ҳам бўлган, ўшанда мен ёнида туриб, унга тасалли берганман, ёрдам берганман. Бизнинг ҳикоямиз асли мана шундай бошланганди.<br />— Ҳеч кимни ёнимга йўлатмайман, ҳеч кимни севмайман деб сўз бергандим, — давом этди у, — лекин ваъдамда туролмадим.<br />Қўлим билан сочларини силадим, у бошини кўтариб, йиғидан қизарган кўзлари билан менга боқди. Лабларида азобли бир табассум қотиб қолди.<br />— Сизни севиб қолдим, лекин билардим... у мени севганидек — сиз мени севолмайсиз...<br />— Анор, сен мен учун жуда қадрлисан.<br />Мен ёлғон гапирмадим — бу ҳақиқат эди. У билан кўп нарсани англаб етдим, аммо бу туйғу севги эдими? Шубҳасиз, севги эди. Унда Нозага нисбатан нимани ҳис қиляпман? Мени шунчаки виждон азоби қийнаяптими? Ёки ўзимда бутунлай кўмиб ташламоқчи бўлган ўша туйғуларми?<br />Ҳозир аёлимга қараб, ўзимдан кўпроқ нафратлана бошладим.<br />— Бизни кечки овқатда кутишяпти.<br />Мен кийимларимни олиб, тезда кийиндим. Аноранинг ювиниш хонасига кириб олиб йиғлаётганини эшитардим. Ахир у бугун яна бир бор ҳақиқатнинг кўзига тик боқди. Собиқ қайлиғи у учун ҳамма нарса эди. Уни телбаларча севарди, у учун ҳамма нарсадан воз кечишга тайёр эди.<br />Ҳозир эса Анора менинг хотиним, мени севарди, лекин мен унинг юрагини парчалаб ташлаябман.<br />У ҳар қандай одамга муносиб жавоб бера оладиган, ўзини хафа қилдирмайдиган қиз эди, чунки уни ҳимоя қиладиган ҳеч ким йўқ. Аммо унинг ичида икки инсон бор: бири исёнкор ва дадил қиз, иккинчиси эса синган, хаёлпараст бир аёл.<br />У менинг уйланган эркак эканлигимни биларди, шу сабабли мени ўзидан узоқлаштиришга урунарди. Нозага ачинар ва ҳар сафар мендан уни қўйиб юборишимни, у бошқа биров билан бахтли бўлиши кераклигини айтиб ёлворарди. Ва ўз деганига эришди ҳам — Ноза мендан кетди...</p> <p id="SZHT">Бунда Анорани айблайманми? Йўқ. <br />Пастга тушдим ва оиланинг бошқа аъзолари ўтирган столга жойлашдим. Онам менга ўғринча қараб қўйди. Анора ҳам индамай ёнимдаги стулни суриб ўтирди. Ранги синиқ, кўзлари қизарганди.<br />— Икром, — сукунатни онамнинг овози бузди, мен унга бурилдим, у эса Анорага нафрат билан қараб турарди, — сенинг хотининг худди бошқа дунёдан келгандек.<br />Анора менга қаради, мен унга тинчланиши учун бош ирғадим.<br />— Нега у кечки овқатни тайёрлашга ёрдам бермади?! Бу қандай тарбия ўзи?! Фақат ўз хонасида ўтиришни билади...<br />Муштим билан столга қаттиқ урдим. Ҳамма сесканиб тушди, Анор эса оғир ютуниб, нигоҳини олиб қочди.<br />— Бас қилинг! — бақирдим мен, онам кўзлари катта-катта бўлиб менга қаради.<br />— Нимага эришмоқчисиз?! Нима хоҳлайсиз ўзи?! Доим норозисиз! — онамнинг қўлидан тутдим, у қўлини бўшатишга уринди, лекин мен уни маҳкамроқ сиқдим.<br />— У — менинг хотиним!<br />— Болам, мен ахир...<br />Ўрнимдан туриб Анорани ортимдан етакладим, унинг қалтираётганини ва қўрқаётганини ҳамон ҳис қилардим.<br />— Сиз унга ҳам Ноза каби муносабатда бўлмоқчисиз! Лекин бу сафар бунга йўл қўймайман.<br />Менинг ҳайқириғимдан ҳамма столдан турди ва ортимдан чиқишди. Отам ҳаяжон билан хонасининг эшигини очди.<br />— Нима бўляпти бу ерда?!<br />Онам бу сафар қандай ёлғон тўқишни ўйларди. Мен эса яраланган йиртқичдек тишларимни ғижирлатдим.<br />— Агар ўшанда Нозани ҳимоя қилганимда, ҳозир уйимизда бундай тартибсизлик бўлмасди!<br />Отам асабийлашиб қошларини чимирди.<br />— Тинчлан, Икром! — деди акам, лекин мен унинг гапларини қулоғимга илмадим.<br />Онамга қарадим ва дедим:<br />— Журъат қила кўрманг! — кейин ҳаммага ўгирилдим, — Анора билан бундай муомалада бўлишга журъат қила кўрманглар!<br />Аёлим яноқларидаги ёшни артаётганини кўрдим. Шу пайт эшик тақиллади, ҳамма жим бўлиб, диққатини ўша томонга қаратди. Қўлида қозон кўтариб Лайло кирди ва ҳаммамизни кўриб жилмайди.<br />— Кечангиз хайрли бўлсин, Солиевлар!<br />Онам бир неча қадам олдинга юриб, унинг рўпарасида турди ва нигоҳи билан норозилигини кўрсатди.<br />— Сенга нима керак, Лайло? — сўради у.<br />— Сизларга бир нарсани кўрсатишим керак! — бақирди кенжа синглим.<br />Отам ўзининг ваҳимали нигоҳи билан уни жим бўлишга мажбур қилди.<br />— Мен сизларга тўй палови олиб келдим. Шахсан сизлар учун тайёрладим.<br />Онам жилмайиб, унинг қўлидан қозонни олди.<br />— Шундай десанг бўлмайдими?<br />Лайло қаҳ-қаҳ уриб кулди, мен эса кўзларимни тепага қаратиб, синглимга қарадим. У ёнимга келиб, телефонидаги суратни очди. Ва мен Нозани кўрдим...<br />— Кимнинг тўйи?<br />— Умар Шахмаран уйланибди! — деб баланд овозда жавоб берди у. Мен эса ҳамон келинлик либосидаги собиқ хотинимга тикилиб турардим. Менинг хотиним эмас. Ўзганики.<br />— Кимга уйланибди? — сўради акам тасбеҳини ўгириб.<br />— Нозага. Сизларнинг собиқ келинингизга. У энди Шахмаран хоним бўлди.<br />Кутилмаган хабардан телефон қўлимдан тушиб кетди, ҳамма нигоҳлар суратга михланди.<br />Анора ҳам сесканиб тушди ва бир муддат қотиб қолди. Сўнгра ўғринча менинг реакциямни кузата бошлади.</p> <p id="V8sK">42-боб</p> <p id="C4g1">Умар</p> <p id="2tyK">Вақт жуда тез ўтаётганди. Илгари буни пайқамасдим, аммо уйланганимдан сўнг ҳаётимда нимадир ўзгарди. Буни эндигина англаб етдим. Оилада барқарорлик пайдо бўлди, ёнимда эса аёлим... суюкли аёлим бор эди.<br />Ноза билан турмуш қурганимизга уч ҳафтадан ошди. Мен унга ғамхўрлик қилишга интилардим ва у менинг ҳаракатларимни кўриб турарди. Энди у менинг олдимда сесканиб тушмас, нигоҳларимга тик боқоларди, бироқ орамизда ҳамон айтилмаган гаплар бор. Унинг сукунати баъзан мени қаттиқ қўрқитарди.<br />Ноза шунчаки жим қолар, хаёлидан нималар ўтаётганини билолмасдим. Аввалига бунга унча эътибор бермаган бўлсам-да, энди тушуняпманки, оилавий ҳаётда бу катта муаммо. Унинг қалбига рухсациз бостириб кирмоқчи эмасдим, майли, ўз дунёси бўлсин, лекин бутунлай ўзига қамалиб олишига ҳам йўл қўёлмасдим. Бу узоқ давом этса, ўша айтилмаган гаплар қордек тўпланиб, охири кўчки каби бостириб келиши мумкин.<br />Эҳтимол, Ноза менга ишонолмаётгандир, кечинмаларини айтишдан ҳайиқаётгандир, ўтмишидан қўрқаётгандир. Ҳеч ким унга озор бермаслиги учун жимликни қалқон қилиб олган. Бу унинг ҳимоя реакцияси эканини яхши тушунардим, шунинг учун ҳам уни қистамасдим. Лекин барибир менга ишонишини, кўнглини очишини хоҳлардим, шундагина унга айнан қаерда ёрдамим кераклигини аниқ билган бўлардим.<br />Энди биз оиламиз. Биз бир бутунмиз ва мен унинг кўнглини олишга эришаман.<br />Унга ўша конвертни берган кунимни эслаб, беихтиёр жилмайиб қўйдим. Аёлим ҳақиқатдан ҳам бахтли, нигоҳларида чексиз ҳайрат бор эди. У ҳатто ўзи билмаган ҳолда жилмайди — мен унинг табассумида нақадар гўзал ва самимий эканини кўрдим.<br />У қоғоздаги ҳар бир сатрни диққат билан ўқиб чиқди. Сўнгра менга ҳайратга тўла кўзлари билан боқди.<br />— Лекин қандай қилиб? — унинг овози қалтираб чиқди. Мен унга яқинлашиб, вароққа ишора қилдим.<br />— Ҳамма маълумотлар тўлдирилган, Ноза Шахмаран, — дедим унга қараб. У хижолатдан бошини эгди.<br />— Фақат мутахассисликни танлаш қолди, қайси соҳада ўқимоқчисан?<br />У менга иккиланиб қаради.<br />— Архитектор бўлишни хоҳлайман, — деди у журъацизлик билан. Мен эса ҳайрон қолдим.<br />— Демак, бизнинг изимиздан бораркансан-да? — деб аниқлаштирдим. У жилмайди.<br />— Нега энди йўқ?<br />— Унда қизларга етиб олишимиз керак. Улар сендан бор-йўғи бир йил олдин битиришади.<br />— Биз? — сўради у қайтадан.<br />— Ҳа, сенга ҳамма нарсада ўзим ёрдам бераман.<br />Унинг кўзлари ўша заҳоти қувонч ёшларига тўлди. Йиғлоқи! <br />Менга ҳамон ўша ҳайрат билан боқиб турди-да, кутилмаганда мени қучоқладида, бурнини бўйнимга босди. Бир лаҳза қотиб қолдим; бу ҳиссиёт шунчаки сониялик бўлиши мумкинлигини тушуниб, уни қўрқитиб юбормасликка ҳаракат қилдим.<br />Аммо аёлим шу дақиқада мендан қўрқмаётганини кўриб, уни маҳкам қучоқладим. Бу жуда ҳаяжонли эди, ҳар ҳолда мен учун шундай. Мен содир бўлаётган воқеанинг нақадар муҳимлигини ҳис қилдим ва бунга айнан мен сабабчи эканимдан бахтиёр эдим.<br />— Раҳмат сизга, — пичирлади у қучоғимда турган кўйи.<br />Қимирлашга қўрқардим, бироқ узоқ вақт бундай яқин бўлиш ҳам жуда хавфли. Юпқа мато ортидан унинг бадани ҳароратини ҳис қилардим — бу одамни ақлдан оздириши мумкин. Тасаввурим ҳаддан ортиқ ишлай бошлади, лекин хоҳишларимни жиловлашга уриндим.<br />Ўша кундан кейин Ноза мен билан деярли гаплашмади. Сабабини билмасдим, тушунолмасдим. Бу эса на ишга, на бошқа нарсага диққатимни қаратишга йўл қўймади. Охири уйга, отамнинг ҳовлисига — уни кўриш умидида йўл олдим.<br />— Йўқ, уни эрталабдан бери кўрмадик. Дам олаётган бўлса керак, Умар, — деб тушунтирди аммам. Мен бош ирғаб қўйдим.<br />Демак, у ҳеч қаерга чиқмаган. Хона эшигини очиб, атрофга кўз югуртирдим. Ичкари қоронғу эди. Чироқни ёқишим билан Нозани кўрдим. У каравотнинг мен ётадиган томонида, ғужанак бўлиб, менга орқа ўгириб ётарди. Секин унинг ёнига юрдим.</p> <p id="SVaw">— Ноза, — деб чақирдим, лекин у жавоб бермади.<br />Қошларимни чимириб, юзини кўриш учун ёнига ўтирдим. Нам соч толалари юзини ёпиб турар, уларни четга олмоқчи бўлдим-у, тошдек қотиб қолдим. У оловдек ёнаётган эди!</p> <p id="YH0f">— Ланъати! — овозимни чиқариб сўкиндим, унинг аҳволи ёмон. — Нозам, кўзларингни оч. Менга қара!<br />Уни бироз кўтардим, лекин у қимирламасди.<br />Мени ваҳима босди. Уст кийимимни ечиб, оёқларим остига отдим. Уни қўлларимга олганча, ювиниш хонаси томон кўтардим. Довдираб қолгандим, нима қилишни билмасдим. Жўмракни очиб, салқин душ остида уни ўзига келтиришга қарор қилдим.<br />— Ноза! — деб такрорлардим қайта-қайта, аммо у садо бермасди.<br />Лабларимни пешонасига босдим — у ловулларди. Кўзлари юмуқ, киприклари ҳам қилт этмасди. Нафас олиши ҳам жуда суст. Бир сония ҳам ўйламай, сувни янада совуқроқ қилдим. Танаси жимирлаб кетди, мен эса жағларимни маҳкам қисдим.<br />— Умар... — тўсатдан унинг заиф овозини эшитдим ва енгил тортиб жилмайдим.<br />— Ҳаммаси жойида. Хавотир олма.<br />У ҳамон кўзларини очмасди. Уни стулга ўтқазиб, ўзимнинг баданимга ёпишиб қолган ҳўл кўйлагимни ечиб ташладим. Сўнг бир ҳаракат билан унинг кўйлаги замогини очдим. У стулда жуда омонат ўтирарди; Ноза нимадир деб ғўлдиради-да, қўлимни маҳкам сиқди. Бошини бўйнимга яшириб, тез-тез нафас ола бошлади.<br />Унинг ҳўл сочларини силаб, қўлимни белига туширдим ва кўйлагини оёқлари остига сирғатиб туширдим. У ўзида эмасди, шекилли, ҳаракатларимга ҳеч қандай реакция билдирмади. Уни ваннага ўтқаздим, сув шу заҳоти ич кийимларини ҳўл қилди. Беихтиёр ютуниб, нигоҳимни унинг танасидан олиб қочдим ва фақат юзига қарашга ўзимни мажбур қилдим.<br />Ўзимни қўлда тутиш учун менга жуда катта куч керак. Рўпарамда мен севган аёл деярли яланғоч ҳолда турарди. Лекин ҳозир унинг соғлиғи ҳақида ўйлашим керак эди, лекин қаршингда бундай маъсум фаришта турганда, мияни ишлатиш нақадар қийин...</p> <p id="L7vB">43-боб</p> <p id="b9Z7">Анора</p> <p id="mOCZ">Ётган кўйи тўй суратимизга тикилардим, кўзларимга беихтиёр ёш қуйилиб келди. Икром ота-онасининг қаршисида мени ҳимоя қилди, аммо бу ҳеч нарсани ўзгартирмади. Мен ҳамон эрим учун ҳам, унинг оиласи учун ҳам, ҳамма учун бегонаман.<br />Эрим ўзини Нозага ошиқ деб ўйлайди, лекин ундай эмас. Уни виждон азоби қийнаяпти, бўлган воқеаларда ўзини айблайди. Агар бу ҳақиқий севги бўлганида, у шунча йиллар давомида мен билан бир тўшакда ётмаган бўларди.<br />Аввалига уни ўзимдан итарардим, ахир ҳаётимда фақат бир инсонга тегишли эдим. У кетиши билан менинг бир қисмим ҳам ўлганди.<br />Ўшанда Камрон билан унаштирилгандик, тўйимизга бор-йўғи икки ҳафта қолганди. Ўша куни у мен билан хайрлашди, худди қўйиб юборгиси келмаётгандек маҳкам қучоқлаб, ўпиб қўйди. Қанийди, ўшанда кетишига йўл қўймаганимда... Орадан бир муддат ўтиб қўнғироқ қилишди — қайлиғим автоҳалокатга учрабди.<br />Аччиқ кўзёшларимни ютиб, у томон югурдим, оёқларим бир-бирига чалкашиб, қоқилиб кетардим. Машинадан асар ҳам қолмаганини кўриб, тошдек қотиб қолдим: ҳамма ёқ олов ва шиша парчалари ичида эди. Бир чеккада қонга беланиб Камрон ётарди. Чорашизликдан дод солиб унинг ёнига чопдим, тиз чўкканимда оёғимга катта шиша парчаси кириб кетганини сездим — оёқларим қонга беланганди. Лекин у вақти бунинг умуман аҳамияти йўқ эди. <br />— Камрон! — деб қичқирдим, у эса менга азоб чекаётган нигоҳи билан боқиб, жилмайишга уринди.<br />— Менинг Анорам... келдингми... — пичирлади у. Мен бош ирғаб, юзидаги қонларни қўлларим билан артдим.<br />— Чиданг, тез ёрдам келяпти! Мени ташлаб кетманг, эшитяпсизми?! — Йиғлардим-у, оппоқ кўйлагим қирмизи рангга бўялаётганини сезмасдим ҳам.<br />— Йиғлама... — у қўлини секин кўтариб, юзимни силади, менинг йиғим чинқириққа айланди.<br />— Камрон, илтимос, чиданг! — деб ёлворардим. У эса заиф бармоқлари билан ҳамиша ёқтирганидек узун сочларимни силади. — Сен ҳали бахтли бўласан...<br />Йўқ дегандек бош чайқадим ва бошимни унинг кўксига қўйдим. — Йўқ, йўқ. Бўлолмайман!<br />У қўлимни маҳкам қисди. Эгилиб, унинг лабларидан ўпдим. Кўзёшларим юзимдан оқиб тушаётганини ҳис қилардим.<br />— Анора... сени севаман...<br />— Мен ҳам сизни севаман!<br />— Доимо... — у оғриқдан юзини буриштирди-да, кўзларини юмди. Лабларидан сўнгги оҳ чиқди, қўли бўшашиб, менинг қўлимни қўйиб юборди.<br />— Йўқ! Камрон! Камрон!!! — Уни елкаларидан тортиб, сўнгги бор маҳкам қучоқладим.<br />Кўзёшларим бўғзимга тиқилар, бутун танам қалтирарди. Ундан кўзимни узолмасдим.<br />—Биз жасадни олиб кетишимиз керак, — деган овозлар эшитилди.<br />Мен унга янада қаттиқроқ ёпишдим ва қадрдон исини симирдим.<br />— Йўқ... уни ташлаб кетмайман...</p> <p id="476C">Хотиралар фақат азоб беради. Кўзёшларимни артиб, тиззаларимни қучоқлаб олдим. У мени чин дилдан севган ягона инсон эди. Менга ғамхўрлик қилар, жанжалга асло сабаб бермасди. Унинг ёнида яшардим, у кетгач эса шунчаки кун кечиряпман.<br />Ҳеч кимни ёнимга йўлатишни истамагандим, лекин Икром эътиборимни қозонди. Гаплари ва қўллаб-қувватлаши билан ишончимга кирди. Кейин билдимки, у бошқасига уйланган экан, лекин Ноза билан яшашни истамасди. Бечора қиз бу деворлар орасида азоб чекарди, қолганлар эса бахтли эди. Икромга Нозани қўйиб юбориши, унга азоб бермаслиги учун кўп ёлвордим. Оила аъзоларининг қийноқлари унинг ҳаётини дўзахга айлантирганди.<br />— Уни қўйиб юбор, майли у ҳам бошқаси билан бахтли бўлсин.<br />— Бўлмайди, ҳозир эмас...<br />Бу ҳолат то мен ҳомиладорлик ҳақида ёлғон гапириб, ўша қизни бу уйдан қутқариб олмагунимча давом этди. Менинг йўқотадиган нарсам йўқ эди, унинг эса бутун ҳаёти ҳали олдинда. Ўшанда шундай деб ўйлагандим ва ҳозир аминманки, у ҳақиқий эркакка турмушга чиқди.<br />Умар Шахмаран қаттиққўл одам бўлса-да, адолатли. Ўйинни ҳалол ўйнарди. Нозанинг омади келди.</p> <p id="Nyj2">Мен эса Икромни севиб қолдим, шу сабабли ҳамон шу ердаман. Кўп нарсага чидаб, ҳамма нарсага кўз юмдим. Аслида унга нисбатан бирор нарсани ҳис қилишни истамагандим. Шунча жанжаллар, унга ўз ожизлигимни кўрсатмаганман... Хўш, бунинг охири нима билан тугайди? У қачондир мени севармикин? Билмайман.</p> <p id="xMnA">Лекин ишонч билан айта оламанки, Камронни севганимдек ҳеч кимни севолмайман. Биринчи қайлиғимга бўлган туйғуларим бўлакча эди: покиза ва маъсум. Бу туйғуларни ҳеч нарса билан тенглаштириб бўлмайди.<br />Қисқа сочларимни йиғиб, пастга тушдим, сув ичгим келаётган эди. Йўлда қайнонамга дуч келдим, у менга нафрат билан боқди.<br />— Қачон ўғлимга фарзанд туғиб берасан?! — деб пишқирди у. Бу аёлнинг бетгачопарлигидан ҳайратда қолдим, Ноза унга қандай чидаган экан-а?!<br />— Бунинг сизга дахли йўқ, — дедим гапини шарт кесиб. Унинг қошлари тепага кўтарилди, тўсатдан тирсагимдан маҳкам сиқиб, жонимни оғритди. Беихтиёр инграб юбордим.<br />— Ифлос! Мен билан қандай гаплашяпсан?! Тарбиясиз! — Илондек вишиллаб қўлимни янада қаттиқроқ сиқди. Уни итариб юбордим.<br />— Мен кўп нарсани биламан. Агар оғзимни очсам, бу шаҳардан биринчи бўлиб сиз ҳайдоласиз! — дедим мардона туриб. Унинг қўрқиб кетганини сездим, ютуниб, қўлларини мушт қилди.<br />— Оғзингни юм! Бор, менга чой дамла! — деб бақирди қайнонам. Мен эса унга қараб жилмайдим.<br />— Керак бўлса, ўзингиз дамланг! Мен сизнинг хизматингизни қиладиган чўри эмасман! Асло мени Ноза билан адаштирманг!<br />Қайнонам бир зум ўйланиб қолди-да, хўрсиниб деди:<br />— Сен бу уйда ҳеч нарса қилмаяпсан. Одамлар бизни ғийбат қилишади. Эрта туришга ҳаракат қил, нонушта тайёрла ва...<br />— Мени тушунмадингизми?! — гапини қўпол ва кескин бўлдим. — Мен сизга чўри эмасман.<br />Хонамга қараб кетаётиб, унинг ортимдан айтган гапларини эшитиб қолдим:<br />— Оҳ, нақадар илон-а! Сенга ўғлимни уйлантиргунча, Нозани шу уйда қолдирсам бўлар экан. Аҳмоқман! Аҳмоқ!</p> <p id="JvRW">44-боб<br />Умар</p> <p id="CXHv">— Нозани шунчаки шамоллаб қолган, деб айтма менга! — чидаб туролмай бақириб юбордим.<br />Оилавий шифокоримиз қарийб ярим соатдан бери уни кўздан кечирарди. У ҳеч нарса демас, аммо нигоҳи жуда жиддий. Баъзан пешонасини уқалаб қўяр, у одатда бирор нохуш хабар бўлгандагина шундай қиларди.<br />Айтишга сўз тополмаётгандек. Қаттиқ асабийлашаётган бўлсам-да, ўзимни қўлга олишга, шифокорни чалғитмасликка уриндим. Ноза арвоҳдай оппоқ бўлиб ётар, бу мени баттар ваҳимага соларди. Ҳозир бутун хаёлим фақат бир нарсада — хотинимнинг тезроқ оёққа туришида эди.<br />Шифокор чуқур нафас чиқариб, Нозадан узоқлашди. Мен дарҳол унинг очилиб қолган оёқларини ёпиб қўйдим. Хотинимнинг, менинг Нозамнинг ҳозир барча қаршисида ҳимоясиз ётиши, уни бегона эркак — ҳатто у шифокор ва менинг дўстим бўлса ҳам — кўздан кечириши менга оғир ботаётганди.<br />— Умар...<br />— Ланъат бўлсин! Ноза уйғонмаяпти, кўзларини очмаяпти! — унинг гапини ғазаб билан бўлдим.<br />— Иситмаси йўқми? Касалликнинг илк кунларида қандай эди? — сўради у хотиржамлик билан.<br />— Йўқ, биринчи куни танаси оловдек ёнаётганди, лекин иситмаси кўтарилмади. Совуқ душ қабул қилди, шундан сўнг бадани музлаб қолди. Худди ҳозиргидек.<br />У бош ирғади. Икки кундан бери Ноза кўзини очмай ётибди, мен эса ақлдан озаёздим. У қалтирар, бутун вужуди титрарди-ю, мен қандай ёрдам беришни билмасдим.<br />Мен ўзимни кучли бир арслон деб билардим, аммо ҳозир ва шу ерда ожиз бир мушукчага айланиб қолгандим. Гўё мени қафасга солиб қўйишгандек. Биринчи марта ўзим учун мутлақо янги туйғуларни кашф қилаётганимни англадим. Маълум бўлишича, бу жуда оғриқли экан. Атрофда ҳамма ҳаракатда, нималардир билан банд, сен эса ўзингга жой тополмайсан.<br />Яна Нозага қарадим, у ҳамон оқариб ётарди. Бир лаҳза кўзларимни юмдим.<br />— Умар, бу шамоллаш эмас, — Мироннинг овозига бошимни бурдим, — бу психологик бузилиш. Сизларга психолог ёрдами керак.<br />Буни кутмаган эдим. Ташхис гўё ўлим ҳукмидек янгради. Атрофимдаги деворлар айланиб кетаётгандек туюлди. Бу ёпишқоқ хаёллардан қутилиш учун кўзларимни тез-тез пирпиратдим. Нигоҳим бироз тиниқлашгач, текис нафас олишга ҳаракат қилдим.<br />— Бу нима дегани?<br />— Бу деганики, аёлинг ҳаётининг энг оғир кунларини бошидан ўтказган. У доимий стрессда яшаган, руҳий кечинмалар унга ёмон таъсир қилган. Инсон организми жуда нозик механизм, у ҳам синади. Ҳозир, у бироз бўшашганида, руҳияти ва тана аъзолари бунга шундай реакция билдирди. Сабр косамиз қачон тўлишини билиш бизга берилмаган.<br />Ҳаммасини билардим, аммо аҳвол бунчалик ёмон бўлиши мумкинлигини ўйламагандим. Ноза кўз ўнгимда шамдек сўниб борарди. Ҳаётимда биринчи марта нима қилишни ва қандай йўл тутишни билмай қолдим.<br />Айбдорнинг каттаси ўзимман. Асрай олмадим, нимадир эътиборимдан четда қолди, олдиндан ҳисоб-китоб қилолмадим. Энг бошиданоқ бу никоҳга қаршилик қилмай, розилик беришим керак эди. Шунда ҳозирги каби муаммолар бўлмасди.<br />У билан гаплашишим, кўнглидагиларини билишим керак эди. Аммо у ҳамиша қобиғига беркиниб оларди. Уни безовта қилишни истамагандим, ўзига келиб олиши керак деб ўйлагандим. Лекин, нимадир бой берилди шекилли .<br />— У жуда озғин, бу уни заифлаштиряпти, — шифокор қоғозга нимадирларни ёзиб, менга узатди. — Мана бу витаминларни сотиб оласан. Даволаш курсини белгиладим. Ва Умар, унинг овқатланишини назорат қил. Кўпроқ мевалар. Албатта, шўрва ва гўшт ейиши шарт. — У халатини ечиб, ўгирилди. — У вазн орттириши керак.<br />— Тушундим, нима керак бўлса ҳаммасини қиламан, фақат у тузалса бўлди.<br />Мирон менга самимий жилмайдида Нозага диққат билан тикилди, бу мени сергаклантирди. Балки у нимадир айтмаётгандир, лекин буни билолмасдим.<br />— Уни ёлғиз қолдирма. То тўлиқ ўзига келмагунича, доимо ёнида кимдир бўлишига ҳаракат қил.</p> <p id="FVph">Мирон чиқиб, эшикни ёпди. Шунчалик ҳаяжонда эдимки, ҳатто унга раҳмат айтиш ҳам хаёлимдан кўтарилибди. Сўнгги кунларнинг хира осмонида кичик бир умид нури кўринди. Мен хотинимга ўзим қарайман ва у албатта тузалади, бунга ишончим комил. <br />Дераза ёнига бориб, Ноза севганидек ёруғ осмонга термулдим.<br />— Ноза, — деб чақирдим уни, аммо жавоб ўрнига сукунат ҳукм сурди, — қуёш чиқиши билан дераза ёнига келишни канда қилмасдинг.<br />Каравотга, хотинимнинг ёнига бориб ётдим. Унинг муздек танаси мени қўрқитарди, уни иситгим келди. Уни кузатиб, кўзларини очишини, менга боқишини кутдим, аммо ҳеч нарса ўзгармасди.<br />Биринчи марта унга тўсиқларсиз термулиб ўтирардим. Унинг табиий гўзаллигидан — узун киприклари, тўла лабларидан завқландим. Ноза жуда гўзал , буни ўзи ҳам сезмасди. Акс ҳолда, бу гўзалликдан қурол сифатида фойдаланган бўларди.<br />Тўсатдан Ноза қалтирай бошлади ва оғриқли инқиллади. Бир муддат довдираб қолдим, сўнг уни эҳтиёткорлик билан ўзимга тортиб қучоқладим. У менга биринчи шабода эсиши биланоқ баргларини тўкадиган нозик гулдек туюларди.<br />— Мен шу ердаман, Ноза. Сен ёлғиз эмассан... Мен ҳамиша ёнинда бўламан...<br />У қўлимни заифгина қисди, бу мени жилмайишга мажбур қилди. Шу кунлар ичида биринчи марта.<br />— Менинг гўзалим, Нозам, — пичирлаб, устимизга адёлни ёпдим. Танасидан таралаётган совуқликни ҳис қилар эканман, уни бутун дунёдан асраш, иситиш хоҳиши янада кучайди.<br />Бир неча дақиқа ўтгач, у тинчланди ва менга янада қаттиқроқ ёпишди. Балки менинг ҳароратим унга куч бергандир. Чуқур нафас олдим, кўнглим енгил тортди. У ёнимда, мени ҳис қиларди ва бундан ўзини яхши сезаётган эди. Тез орада у тузалиб кетади. Мен бу кунни интиқлик билан кутардим.<br />Унга кўп нарсаларни айтиб бергим келарди. Қалбимни очгим бор эди. Аммо у эшитадиган ва тушунадиган ҳолга келганида, мен бирор нарса дейишга журъат қилолмайман. У ҳали жуда заиф бўлади, уни безовта қилиш мумкин эмас. Демак, ҳаммаси кейинга қолади.<br />Майли, ўзига келсин, энг яхши шифокорларни топаман. Керак бўлса, дунёнинг исталган шифохонасига олиб бораман. Мен доим ёнида бўламан.<br />Келажак ҳақида шундай ширин хаёлларга берилиб, қандай ухлаб қолганимни сезмай қолибман. <br />Уйқу орасида юзимга нимадир нозик нарса тегаётганини, кейин секин лабларимга, сўнг иягимга тушаётганини ҳис қилдим. Бирдан кўзларимни очдим ва хотинимни кўрдим. Ноза уйғоқ эди. У қўлини иягимдан олди ва кўзларимга тикилди.<br />Унинг нигоҳи толиққан ва бироз хира. Лекин энг муҳими — у кўзларини очди...</p> <p id="7Flp">45-боб</p> <p id="ZtJJ">Ноза</p> <p id="PkW6">Бутун вужудим зирқираб оғрир, бошим ёрилай дегандек лўққилларди, ҳатто оғриқдан кўзларимни маҳкам юмиб олдим. Бошимни буриб, кўзимни очганимда ёнимда эримни кўрдим. У ухлаб ётар, шу билан бирга, у мени ҳам майин, ҳам ҳукмронлик билан қучоқлаб олганди. Нафасим ичимга тушиб кетди.<br />Иккиланибгина митти кафтимни узатдим ва унинг юзидаги ўсиб қолган майсалардек қаттиқ соқолини силадим. Бу жуда ёқимли туйғу эди, бунинг устига у ухлаб ётгани учун мен буни бемалол, очиқчасига қила олардим. Ўзимдаги бу жасоратдан ичимда нимадир остун-устун бўлиб кетди.<br />У секин кўзларини очди, мен эса шошиб қўлимни тортиб олдим. Умар қаддини ростлаб, менга хавотир билан тикилди. Ёки менга шундай туюлдими? Наҳотки у ўз туйғуларини шундай кўрсата олса? Ишонгим келмасди.<br />— Ноза... — пичирлади у хириллаган овозда ва қўлларини менинг қўлларим устига қўйди, — ўзингни қандай ҳис қиляпсан?<br />Жавоб бергим келмади. Ичимда ўзим ҳам тушунмаётган ғалати бир жараён кечмоқда. Ҳеч нарсага хоҳишим йўқ, ич-ичимда қандайдир бўшлиқ пайдо бўлган ва бу мени қўрқитарди. Умар менга тикилиб туриб, гўё ҳамма жавобларни кўзларимдан топиб олгандек эди.<br />— Ҳаммаси яхши, — деб жавоб бердим, у эса норози бўлиб нигоҳини олиб қочди.<br />Эрим таранг ҳолатда эди, мен эса ўзимни шунчалик йўқотиб қўйганимдан, нигоҳимни қочирган кўйи оёқларимни мармар полга туширдим. Умар ўрнидан туриб, мен эшитмайдиган даражада паст овозда нимадир деб пичирлади. Заифгина хўрсиниб, оёққа турдим ва гандираклаб кетдим. Шукур-ки мени тутиб қолишга улгурди ва ўзига тортди.<br />— Эҳтиёт бўл, ҳали заифсан, — деди. У бутунлай уйғонган ва безовта эди.<br />Унинг атири ифорини туярканман, роҳатдан бошим айланиб кетди. Мен ҳамон эримга нисбатан қандай туйғуларни ҳис қилаётганимни тушунмасдим. Аммо ундаги ҳамма нарса менга ёқарди. Менинг кўзимга у мукаммал инсон бўлиб кўринар, ваҳоланки, бундай одамлар дунёда бўлмайди дейишади.<br />У менга ювиниш хонасига етиб олишга ёрдам берди ва ёнимда турди. Бир қўли билан белимдан тутиб, иккинчиси билан жўмракни очди. Бурним унинг иякларига тегиб кетди, мен эса унинг юзига тикилиб қолдим. Эрим негадур жиддий ва хаёлчан эди. У ҳамма нарсани худди энг муҳим масалани ҳал қилаётгандек ўта эҳтиёткорлик билан бажарарди. Бошимни кўтариб, унинг нигоҳига дуч келдим — у шу вақтгача кўзгу орқали менга тикилиб турган экан. Кейин сочиқни ҳўллаб, бўйнимни артди. Кўзларимни юмдим, унинг бу ғамхўрлигидан йиғлаб юборгудек эдим. Менга ким бундай муносабатда бўлган? Ота-онамдан бошқа ҳеч ким. Бу шунчалик ҳаяжонли, шунчалик титроқли эди.<br />Отам жуда меҳрибон инсон эди, бизни севар ва асрарди. Ҳаммага нисбатан қаттиққўл бўлса-да, қизларига унинг қаҳри келмасди. Онам билан ҳам ҳавас қиларли умр кечирган. У ҳеч қачон онамга овозини кўтармаган. Ҳозир эса эримда отамни кўраётгандекман. Ҳаттоки Умарнинг қарашлари ҳам менга уни эслатарди.<br />У сочларимни четга суриб, танамни ўзига янада маҳкамроқ босди. Лабларидан бир нафас чиқди. Кўзларимни очдим. Эрим кўз узмай менга қараб турарди.<br />— Яхшими? — унинг овози бўғиқ чиқди.<br />Бош ирғадим, аммо жуда секин. У нимтабассум қилди ва ҳўл қўли билан юзимни силади. Бу менга шунчалик ёқимли эдики, ўша лаҳзада унинг тегинишлари ичида эриб кетишга тайёр эдим.<br />— Раҳмат, — деб миннатдорчилик билдирдим, у эса шунчаки бош чайқади. Умарнинг нигоҳи илиб қолди.<br />Хонага қайтдик ва эрим мени қолдириб, сездирмасдан чиқиб кетди. Дераза ёнига бориб, оқ пардаларни сурдим ва ойнани очдим. Юзимга тоза шабада уриларкан, нафас олишим енгиллашди.<br />Вужудимда тушунарсиз бир заифлик бор.<br />Ўзимга ўзим қандай тушунтиришни билмасдим-у, лекин туйғуларимдан қўрқардим. Менга Умар мендан воз кечадигандек ва бошқасини топадигандек туюларди. Мени эса ҳаётидан улоқтириб ташлайдигандек... Бироқ у бундай инсон эмаслиги билан ўзимга тасалли берардим. У менга нисбатан бундай пасткашлик қилмайди.</p> <p id="BZjv">Хонадаги босим оғирлашганини ҳис қилдим. Умар ёнимда туриб, қўлларини чўнтагига солди. Мен қараётган томонга — юлдузларга боқди.<br />— Нимадан бунчалик қўрқасан? — бундай саволни эшитиб, сесканиб тушдим.<br />— Мен... мен қўрқмаяпман, — деб тутилиб қолдим, у эса истеҳзо билан кулиб қўйди.<br />— Мен сен ҳақингда ҳамма билганидан ҳам кўпроқ нарсани биламан.<br />— Сизни тушунмаяпман.<br />Умар менга қарамасди, бундан хурсанд эдим. Акс ҳолда, у кўзларимдан ҳамма нарсани англаб олган бўларди.<br />— Ғалатисан, Ноза. Ғалатисан.<br />У бошини мен томонга бурди ва индамади, нимадир уни тутиб турарди. У жуда хотиржам, мен эса унинг ҳаётига аста-секин ўрганиб бораётгандим. Эримнинг ўзини назорат қила олиши менга ёқарди. Нигоҳимни олиб қочиб, стол устидаги егуликларга кўзим тушди.<br />— Овқатланишинг керак, — унинг овози одатдагидан қатъийроқ чиқди. Умар мендан узоқлашиб, диванга ўтирди. У бармоқлари билан таралаётган хушбўй ҳиди иштаҳани очадиган мазали таомларга ишора қилди.<br />— Бошла, — деди у қатъият билан ва қўшимча қилди: — Бизнинг суҳбатимиз ҳали тугамади.<br />Унинг синчков нигоҳлари остида ўтириб, овқатланишга мажбур бўлдим, акс ҳолда эрим мени тинч қўймасди.<br />Ўша оқшомдан бери бир неча кун ўтди. Умар овқатланишимни қаттиқ назорат қилар, одатдагидан кўра кўпроқ уйда бўларди. Мен бирор иш билан банд бўлганимда, шунчаки жим ўтириб мени кузатиб турарди. Йўқ, мен Умардан қочмасдим, лекин у ҳам бу мавзуда қайта гап очишга уринмади.<br />Бугун қайнотамнинг ҳовлисидан қайтаётиб, курерни кўриб қолдим.<br />— Ноза Шахмаран? — сўради у. Бош ирғадим, у менга қизил атиргуллардан иборат улкан гулдастани тутқазди.<br />— Балки адашгандирсиз? — деб сўрадим, лекин йигит жилмайиб, бош чайқади. Гулларга ҳайрат билан боқдим.<br />— Кимдан эканлигини билсам бўладими?<br />— Умар Шахмарандан, — деб хотиржам жавоб берди-ю, мен бир оғиз ҳам сўз айта олмай қолган жойимда курер кетди.<br />Жилмайдим.<br />Ўзим ҳам сезмаган ҳолда, кўзларимда ҳалқалаган ёш билан гулдастага қарадим. Ҳаётимдаги илк гуллар ва улар эримдан.<br />Ортимга ўгирилиб, Умарни кўрдим. У телефонда жуда қаттиққўллик билан гаплашиб, буйруқлар берарди, аммо кўзи менда эди. Зинадан кўтарилиб, унинг кабинети эшигини очдим.<br />Эрим ҳамон телефонда гаплашар, лекин менга орқа ўгириб турарди. Гулдастани иш столига қўйдим-да, унинг ёнига бориб, кенг елкаларидан маҳкам қучоқладим. Умар эса бир лаҳза қотиб қолди. Сўнгра телефондаги кимгадир кейинроқ қўнғироқ қилишини айтди ва телефонни қўйди.<br />У менинг қучоғимда нафасини ичига ютиб турар, юрагим кўксимдан чиқиб кетгудек урарди. Қўлларим унинг кўкрагида эди. У қўлларимни ўз қўлларига олиб, эҳтиёткорлик билан айирди ва шу сониянинг ўзида мени ўзига ўгириб, қўлларини ортимда бирлаштирди. Бунда унинг юзи меники билан бир чизиқда пайдо бўлди.<br />Заррача уялмай унинг лабларига тикилдим. Эрим мени тўғри тушунди. Ва унинг лаблари меникини билан бирлашди. Лабларимда оловли бир ҳароратни туйдим. Унинг талабчан ўпичи менга ҳеч қандай имкон қолдирмаган эди...</p> anvarovna_dilshoda:98WxTSl_aL2026-04-14T16:25:56.107Z2026-04-14T16:25:56.107Z

36-боб

<p id="VJOL">36-боб</p> <p id="7YXD">Умар</p> <p id="SPew">Танамга қандайдир совуқ ва нафис нарса тегаётганини ҳис қилгач, кўзларимни очиб, уйқусираб атрофга қарадим. Тонг саҳар, соат олтини кўрсатарди.<br />Ноза менга юзланиб, қаттиқ ухлаб ётар эди. <br />Акс ҳолда, унинг нозик қўли менинг яланғоч кўкрагимда нима қилади?<br />Мен илжайиб қўйдим.<br />Уйғонганида аҳволи нима кечар экан-а?<br />Яноқлари шу заҳоти қизариб кетади, ўзи бўлса яна мендан қочиб қолади. Бундай дақиқаларда у нақадар гўзал. Шунчалик бегуборки... Аёлимнинг қўлига майингина тегиб қўйдим, у ҳали ҳам уйқуда, шунинг учун қўлини ўз кафтимга олиб, кўксимга босдим.<br />У садо чиқармади, фақат қўлини бўшатиб, кафтини терим бўйлаб юритди. Бу уйқусираб, онгсиз равишда қилинган ҳаракат эди, аммо ичимдаги эҳтиросни жиловлаш учун кўзларимни маҳкам юмишимга тўғри келди. Гарчи бу мени қутқара олмаган бўлса-да. Унинг тегиниши гўё теримни куйдириб ўтди. Бу бутунлай бошқача эди — у менга тегса, бошқа ҳеч бир аёлда ҳис қилмаган туйғуларни туярдим. Бу бизнинг илк бор қўл бериб кўришишимиз ёки тегинишимиз эмасди, албатта. Аммо бу ерда, ҳозир, ётоқда... бу умуман бошқа гап эди.<br />Ҳа, мен бошқа аёллар билан ҳам бирга бўлганман, лекин улар билан бир ётоқда ухлаб қолмаганман. Ҳеч бирини бағримга босиб тунни ўтказмаганман. Аммо ҳозир қучоғимда мени ўзига маҳлиё қилган, лекин барча қонун-қоидаларга кўра менга тақиқланган ўша аёл бор эди.<br />Нозаниннинг меники бўлишини хаёлимга ҳам келтирмагандим. Унинг турмуш қурганлигини билардим ва ўзимдан ўта норози эдим. Туйғуларимни назорат қилолмай, бировнинг хотинини севиб қолганим мени қаттиқ ғазаблантирарди.<br />Бармоғимдаги никоҳ узугига қараганча, уни айлантириб кўрдим — у янги тангадек ярқираб турарди.<br />Тўй маросими ажойиб ўтди. Меҳмонлар, мусиқа, рақслар... ёнимда эса гўзал бир аёл, менинг аёлим... Ноза энди Шахмаран фамилиясини олди. Мен айнан шуни истаган эдим. Кутдим, кунларни санадим, лекин унинг кўзларида қўрқув бор. У буни яшириб ўтирмасди, аслида у туйғуларини яширишни билмасди ҳам. Шунинг учун ҳам кўзларидаги бу ваҳима яққол ўқиларди. Мен сабр тўплаб, у менга қачон ишона бошлашини кутардим. Осон бўлмаслигини билардим, лекин ғалаба худди унинг ҳозирги тегинишларидек ширин бўлишини англаб турардим.<br />Аёлим уйқуда нимадир деб пичирлади, мен яна унга қарадим. Менга эшитилгандек туюлди деб ўйладим, лекин йўқ, Ноза шивирлаб гапирарди.<br />— Нозанин... — бармоқларимни унинг сочлари орасидан юритиб, чаккасидан орқага ўтказдим ва бўйнини очдим.<br />У жавоб бермади, фақат лаблари четида нимадир деб жилмайди, у билан бирга мен ҳам жилмайдим. Аёлим пичирлашдан тўхтаб, уйқусини давом эттирди. Шунчалик ғаройиб, шунчалик нозик эдики, уни тасодифан хафа қилиб қўйишдан ҳам қўрқардим.<br />Ҳаётимда биринчи марта бир аёлни бутун борлиғи билан истаётган эдим. Бу ерда гап фақат жисмоний эҳтиросда эмас, балки унинг менга тегишли бўлишида эди. Нафақат танаси, балки руҳи билан ҳам.<br />Хаёллардан чалғиб, яна хотинимга қарадим ва унинг узун, тўқ жигарранг сочларини бармоғимга эҳтиёткорлик билан ўрадим.<br />Ўзимни тутолмай, унга бироз эгилдим-да, яноқларидан ўпдим. Бурнимни сочларига теккизиб, ифоридан тўйиб нафас олдим. Уни ушлагим, ўпгим ва нафақат бу... ҳамма мушакларим таранглашиб, охирги нуқтага етди.<br />Ҳатто аёлимдан олдин уйғонганимга афсусланиб ҳам қолдим — ҳозир ичимдаги инстинктлар ва туйғулар мени ақлдан оздираётганди. Бир аёлни телбаларча истай туриб, уни шунчаки кузатиб ўтирадиган ва об-ҳаво ҳақида ўйлайдиган эркак топилмаса керак.<br />Бу сафар унинг шовқин билан нафас чиқарганини ҳис қилдим — томир уриши тезлашиб борарди. Уни уйғонганини тушундим.<br />Унинг қўли ҳали ҳам елкамда турарди. Мен қўлимни унинг тунги кўйлаги устидан юритган эдим, у кўзларини катта очиб менга қаради; нигоҳида ҳам савол, ҳам хижолат мужассам эди.</p> <p id="xFT8">— Хайрли тонг, миттивой, — у қўлини қаердалигини кўриб қолди ва шоша-пиша елкамдан олганча,менга ҳайрат билан боқди.<br />— Х... хайрли тонг, — у нигоҳини олиб қочиш ҳамоно, ўзини четга олишга уринди.<br />Қўлимни тортиб оларканман, у устидаги юпқа кийимини тўғрилаб олди. <br />— Ҳали вақтли, ухлашинг мумкин.<br />У соатга, сўнг менга қаради. Бу сафар у биринчи марта танамга эмас, тўғри кўзларимга тик боқди.<br />— Уйқум очилди...<br />— Унда тайёрлан, кетамиз.<br />Қўлидан тутдим, у ҳар доимгидек муздек эди.<br />— Қаерга?<br />— Нонуштага.<br />Жавобимга индамай бош ирғади ва гўё кеча унутилмас тун ўтказгандек (ҳолбуки ҳеч нарса бўлмаганди) каравотдан учиб туриб, ўзини тартибга келтириш учун чиқиб кетди. Мен эса бу вақтда телефонимни олиб, ўзимга костюм танладим. Ноза ёнимдан ўтиб кийим хонасига кирди. Бир неча дақиқадан сўнг у кийиниб чиқди ва узун сочларини тарай бошлади. Эгнида майда гулли оқ енгил кўйлак бор эди, ташқарида ҳаво исиб кетгани учун бу кийим унга жуда ярашганди.<br />Ноза кўзгуда менинг нигоҳимга дуч келди-да, дарҳол бошини эгиб, оёқкийимига қаради. Уйғонган пайтимиздаги у ҳақидаги ўйларим мени нонуштадан кўра бошқа нарсаларга кўпроқ чорлаётган бўлсада, ювиниб, ўзимга келишим керак эди.<br />Ётоқхона эшигини очиб чиқдим, Ноза ортимдан эргашди. Гарчи олдинда кетсам ҳам, унинг ширин атри ифорини ҳис қилар ва енгил қадам ташлаётганини тасаввур қилардим.<br />Машина ёнига келиб, аёлимга йўл бериш учун эшикни очдим. У эса жилмайиб, ўз жойига ўтирди. Афтидан, ҳозир унинг ҳаёлида мен ҳақимда жуда кўп саволлар бор эди, буни юзидан қийинчиликсиз ўқиш мумкин . <br />Йўл бўйи Ноза менга ўғринча қараб қўяр, лекин нигоҳида кечаги қўрқув йўқ эди. Нимадир унга менга нисбатан ишонч берганди, менимча. Бу кеча унга мен у учун муросага боришимни, кутишга ва туйғуларини ҳурмат қилишга тайёрлигимни кўрсатиши керак эди.<br />Ойнани очдим ва кўйлагимнинг юқори тугмасини ечдим. Ноза кутилмаганда нигоҳини олиб қочиб, лабларини тишлади, унинг бу ҳаракати мени жилмайишга мажбур қилди. Энди яхши тушуниб турардим: унинг вужуди менига жавоб қайтаряпти, бу эса мени қувонтирмай қолмасди.</p> <p id="YiDC">— Гапир, Икром Нозанинг турмушга чиққанини билдими?<br />— Йўқ, лекин у ҳамон уни қидиряпти.<br />Дераза ёнига бориб, юпқа шиша ортидан ташқарига тикилдим.<br />— Демак, унга буни хабар қилиш керак...<br />Амир жилмайиб, менга бош ирғади.<br />— Унда буни ўзим ҳал қиламан.<br />Мен Икромнинг ўз оёғи билан ўлимига келишини кутардим. Уни тирик қолдирмаслик учун сабабларим кўп, лекин бундай одам учун ўлим — тақдирлаш билан баробар бўлиб қоларди.<br />Ўз жойимга ўтириб, ишни давом эттирдим. Қанча вақт ўтганини билмайман-у, лекин бошимни чангаллаб, оғриқдан инграб юбордим. Бир неча қаторни кўздан кечириб, Миранинг ёнига бордим, у аста-секин ухлаб қолаётган эди. Столига қалам билан урган эдим, сапчип тушди ва менга норози қараб қўйди.<br />— Яна бир бор текшир. Нотўғри чоп этибсан.<br />У бош ирғади ва варақни сумкасига солди.<br />Калитларни олиб, машинам томон йўналдим. Ташқарида ҳаво салқин эди — бу иш кунининг охиридаги ёқимли совға бўлди. Атрофга назар солиб, қўриқчиларни кўрмадим, ўша заҳоти чарчоқ тарқаб кетди. Нимадир нотўғрилигини сезарканман, бир сониядан сўнг қўлимда тўппонча пайдо бўлди.<br />Телефон жиринглади, экранга қарасам Ноза қўнғироқ қилаётган экан. <br />Аёлимнинг қўнғироғига жавоб беришга улгурмасимдан, телефонни қўлимдан тушириб юбордим, кейинги сонияда эса ўқ овози янгради. Кўзларимни юмганча, даҳшатли оғриқдан бақириб юбордим...</p> <p id="Rt3f">37-боб</p> <p id="MDZo">Мен машинадан пастга тушиб, ишчи йигитга Ноза томондаги эшикдан узоқлашиши учун ишора қилдим — буни ўзим бажаришни истардим. Машинани айланиб ўтиб, эшикни очдим ва аёлимга қўлимни узатдим. Нозага ғамхўрлик қилиш менга жуда табиий туюла бошлаганди. У иккиланганича кафтини кафтимга қўйди ва ёнимда турди.<br />— Кетдик...<br />Унинг нигоҳи рестораннинг ташқи кўринишида тўхтаб қолди, бу ҳақиқатдан ҳам мукаммал меъморий ечим эди. Нозанинг табассумидан англадимки, бу ер унга жуда ёқди. Мен уни оҳиста, аммо қатъият билан ўз томонимга тортдим. Аммо, у ҳамон менинг тегинишларимдан бироз таранглашарди.<br />Рестораннинг ички безаги ҳам ташқи кўринишидан қолишмай, ҳам қимматбаҳо, ҳам ортиқча дабдабасиз эди. Ҳашамат ва минимализмнинг уйғунлиги.<br />Мен аёлимга илтифот кўрсатиб, ўриндиққа ўтиришига ёрдам бердим ва қаршисидан жой олдим.<br />— Бу ер жуда чиройли экан...<br />У ҳали ҳам хурсанд бўлиб палмаларга тикиларди. Мен унга бироз яқинроқ эгилдим:<br />— Сенга ёқдими?<br />— Ҳа!<br />Официант келиши билан Ноза яна нигоҳини олисга қаратди, мен эса иккимиз учун буюртма бердим.<br />— Кечаси яхши дам олдингми? — деб сўрадим кутилмаганда.<br />Ноза лабларини ялади; у ўзининг бу ҳаракати қанчалик таъсирли эканини ва менга қандай таъсир қилишини тасаввур ҳам қилолмасди.<br />— Ҳа... яхши.<br />У яқинлашиб келаётган официантга қаради.<br />— Ёқимли иштаҳа!<br />Официант қандай тез келган бўлса, шундай ғойиб бўлди. Ноза чой ва круассан тановул қила бошлади. Ҳа у ҳақиқатдан ширинликка ўч эди. Мен ҳам унга тақлид қилиб бир бўлак тишладим-у, юзим бужмайиб кетди, буни кўрган Нозанинг юзига эса сониялик табассум югурди.<br />Телефонимга келган ўқилмаган хабарни кўрдим. Ноза шубҳаланмаслиги учун бироз четга бурилишимга тўғри келди.<br />— Тинчликми? — сўради у паст овозда.<br />— Иш юзасидан бир нечта масалаларни ҳал қилишим керак. Нонуштадан кейин сени уйга ташлаб ўтаман.<br />У бош ирғади ва овқатланишда давом этди.<br />Отамнинг уйи ёнида тўхтаб, унга қарадим. Ғалати, лекин уни қўйиб юборгим келмаётганди. У ҳам машинадан тушишга шошилмас, кўзларини кўтариб, менга тортинчоқлик билан боқди.<br />— Кўпга кетасизми? — Ноза журъацизлик билан сукунатни бузаркан, мен жилмайдим, аёлимнинг бу эътибори кутилмаган, аммо жуда ёқимли эди. <br />— Имкон қадар ушланиб қолмасликка ҳаракат қиламан.<br />Унга яқинлашдим, у лабларимга қаради-ю, қотиб қолди. Яноқларидан майингина ўпиб, унга тикилдим. У бир сонияга кўзларини юмди ва тез-тез нафас ола бошлади. Туширилган киприклари остидан лабига олиб борган қўлимни кузатди. У ҳеч нарса демасди, лекин ўзини олиб қочмас, мени итармасди ҳам. Айнан мана шу нарса менга ишонч берарди.<br />У қизариб кетди, ҳавони бурни билан ичига ютди-да, эшик тутқичига ёпишди. Машинадан тушгач, ортига ўгирилиб, менга қандайдир хавотир билан қаради. Уни нима безовта қилаётганини тушунолмадим. У иккиланганича отамнинг ҳовлисига кириб кетди.</p> <hr /> <p id="Gk5E">Офисга боргунимча бутун йўл давомида хаёлим Нозанин билан банд бўлди. Менга хабар беришларича, Солиев ҳар ерда ўзининг собиқ хотинини — менинг Нозамни қидираётган эмиш. Рулни қаттиқ сиқдим, лекин оғриқни сезмадим. Ҳамма унинг ўша фохишага уйланганини билади, лекин у ҳали ҳам Нозанинг ортидан қолмаябди. У ҳали ўзини нима кутаётганини ва мен ўз нарсам учун курашда нималарга қодир эканлигимни билмайди чоғи. <br />— Менга каҳва олиб кел.<br />Мира бош ирғагач, мен кабинетимга кириб, кўзларимни юмдим. Ишлар йиғилиб қолганди. Тўй сабабли ҳамма нарсани кейинга суришга тўғри келган. Столдаги ҳужжатларни имзолаётганимда қадам товушлари эшитилиб, спорт кийимидаги Амир кириб келди.<br />— Бугун уйда бўлишимиз керак эмасмиди? Менинг бугун учун режаларим бор эди, — у чарчаган ҳолда сочларини тартибга келтирди.<br />Унинг гапларини қулоғимга илмадим.</p> <p id="Gdtw">38-боб</p> <p id="GzmP">Ноза</p> <p id="0HFo">Шунча йилдан бери илк бор шундай хотиржам ухладим. Менга иссиқ ва шинам эди, дахшатли тушлар қийнашидан қўрқмасдим. Ёнимда, бир тўшакда менинг эрим ётарди. Унинг борлигини вужудимдаги ҳар бир ҳужайра билан ҳис қилардим. У менга шунчалик яқин эдики, танам унинг нафасига ҳам, тегинишларига ҳам ҳаддан ташқари кескин жавоб қайтарарди.<br />Умарнинг нигоҳи мени қўрқитар, юзида кучли истак ўқилиб турарди, лекин у сўзида туришини биларидим. Эрим менга тегинмади, ҳолбуки унинг бунга тўла ҳақи бор. Агар кимдир никоҳ кечаси бўлмаганини, эркак киши бир аёлнинг раъйига қараб йўл тутганини билса, у одамлар устидан ўз ҳукмини йўқотиши мумкин, аммо у бу таваккалга борди.<br />Бу унинг учун жиддий қадам эди. У ўзини ҳақиқий эркакдек тутди, бу эса мени ўзига маҳлиё қилди ва бундан кейин ҳам, ҳар қандай масалада Умар сўзида туришига умид уйғотди. Билмайман менга нима бўлди, шунчаки биринчи никоҳ кечамизда Икромнинг айтган ҳақоратли гапларини эслаб, йиғлаб юбордим.<br />Балки, Умар ҳам менга азоб беришидан, кўзёшларимни кўриб, бошқасига кетиб қолишидан қўрққандирман. Аммо ҳамма нарсага қарамай, у мен билан қолди, тонгда эса биз ҳашаматли ресторанда нонушта қилдик.<br />Унинг ёнида ўзимни эркин ҳис қилардим, у бизнинг никоҳимиз учун курашишга тайёрдек туюларди. Мен эса ўз туйғуларимга, ҳатто эримнинг ҳисларига ҳам ҳали ишончим комил эмасди.<br />Унинг мени қанчалик кузатиши, узоқ вақт кўз узмай тикилиб туришини сезмаслик қийин. У ҳурмат, ғамхўрлик кўрсатар, ҳаддидан ошмасди. Мен ҳам айнан шуни истагандим.<br />Тушуна бошладимки, бу инсонлар даврасида бахтли бўляпман, аввалги — ҳақиқий, қувноқ ўзимга қайтяпман.<br />Нонуштадан кейин Умар иш билан кетиши кераклигини айтди, мен эса ғамгин бўлиб қолдим. Уни қўйиб юборгим келмаётганини англаганимда, бу ўзимни ҳам ҳайрон қолдирди. Ўзимдан бундай туйғуларни кутмагандим, ҳамма нарса мен учун янги эди. Ўзимни тутишни мутлақо билмасдим ва бу табиийки, сирларимни фош қилиб қўярди. Унинг кетишини хоҳламасдим, ичимда нимадир &quot;бу эркак кетса, уни бошқа кўрмайсан&quot; деб пичирлаётгандек эди.<br />— Кўпга кетасизми? — деб сўрадим эҳтиёткорлик билан. У нимтабассум қилди, яноқларида зўрға сезиладиган кулгич пайдо бўлди.<br />— Имкон қадар ушланиб қолмасликка ҳаракат қиламан.<br />Мен ҳамон жойимда ўтирардим, у менга яқинлашди — ўта хавфли яқинлик. Нигоҳим унинг офтобда қорайган бақувват қўлларига тушди.<br />Унинг лаблари яноқларимга майингина тегиб ўтди, мен эса уни итармадим. Унинг бу тегиниши теримда кўринмас из қолдираётган эди. Биргина енгил тегиниш, аммо юрагимда қанчалик кўп ҳис-туйғу ва ҳаяжон уйғотди-я! Ўзимни исталган аёлдек ҳис қилдим.<br />Яноқларим ёнар, юрагим ўзига жой тополмасди. У қўлимни олиб, иссиқ лабларига босди ва ўпиб қўйди. Нафас ололмай қолдим ва машина эшигини очиб, ўпкамни ҳавога тўлдирдим; оёқларим қалтирар, қўлларим муздек эди. Умарга қарасам, у менга қараб бироз жилмайиб қўйди.<br />У тажрибали эркак ва менинг хижолатимни жуда яхши тушунарди, мени очилган китобдек ўқирди. Лекин барибир ўзимни тутишга ҳаракат қилдим. Биз ҳеч қачон бошқа инсоннинг туйғуларига юз фоиз амин бўлолмаймиз, шунинг учун яна алданиб қолишни истамасдим.<br />Хавфсизлигим ҳақидаги хавотир мени тарк этмасди, Шахмаран мени кузатиб турар, мен эса эшикни очиб қайнотамнинг уйига кирдим. Эримга &quot;қолинг&quot; деб айтолмадим. Бунга ҳаққим йўқ деб ҳисобладим. Балки бу унга ёқмас деб ўйладим. Орамизда эндигина куртак ёзётган муносабатларга путур етказишни истамадим. Уйга кирганимда, Умарнинг машинаси ўрнидан жилиб, узоқлашганини эшитдим.<br />Иккинчи қаватга кўтарилсам қайнатамни кўрдим, у ҳам мени кўриб жилмайди.<br />— Менинг гўзал келиним келибдилар-ку!<br />Унинг сўзларидан ичимда капалаклар учгандек бўлди, ёнига ўтирдим. У аввалгидан кўра яхшироқ кўринарди. Кўзлари остидаги қора ҳалқалар йўқолган, лабларида самимий табассум бор эди.</p> <p id="VNb5">— Умар қаёққа ғойиб бўлди?<br />— Ишдан қўнғироқ қилишди, кетишига тўғри келди.<br />У бош ирғади ва яқин атрофда турган ёшгина хизматчи қизни чақирди.<br />— Ҳа, жаноб.<br />— Бизга каҳва келтир, меники шакарсиз бўлсин.<br />Мен жилмайиб қўйдим, энди Умар кимга ўхшашини тушунгандекман. Қайнотам менга савол назари билан қаради.<br />— Умар ҳам шакарсиз ичади.<br />У бошини бироз эгиб, кулиб юборди, мен эса хижолат бўлиб қолдим.<br />— Шунча қисқа вақт ичида ўғлимни ўрганиб олибсан-да.<br />Хижолатдан бошимни эгдим.<br />— Бу яхши... — у давом этди.<br />— Ноза, сен кичкина бўлганингда, отанг менга сен ҳақингда гапириб, &quot;Менинг митти Нозаним&quot; дерди.<br />Аччиқ жилмайиб қўйдим. Дадажоним мени ҳамиша шундай чақирардилар.<br />— Умар ўшанда ҳали бола эди. Буни эшитиб, отангга ёпишиб олган: &quot;Мен шу қизалоқни ўзим билан олиб кетаман&quot; деб.<br />Ўзимни тутолмай жилмайдим.<br />— Сени ҳимоя қилишга сўз берганди. Биз ўшанда, албатта, унинг гапларини жиддий қабул қилмагандик, лекин сизларга қараб кўряпманки — Умар сўзида турибди. Ўзининг &quot;митти қизалоғини&quot; ёнига олди, ҳимоя қиляпти ва асраяпти.<br />Қотиб қолдим. Ҳаёлимда мени ўзи билан олиб кетмоқчи бўлган митти Умарни тасаввур қилишга уриндим. Эримнинг феълини ҳисобга олсак, агар мен Икромга турмушга чиқмаганимда, у барибир менинг эътиборимга эришган бўларди. Катта эҳтимол билан ҳамма нарса бошқача бўларди, лекин афсус... Ҳолатимни сезган қайнотам, эътиборимни қайтариш учун бироз йўталиб қўйди.<br />— Ноза, ҳаммаси жойидами?<br />— ... Ҳа, дада, — деб юбордим тўсатдан. У кутилмаганда уни &quot;дада&quot; деб атаганимдан шошиб қолди.<br />Унинҳ кўзлари ёшга тўлиб, мендан юзини ўгирганча, кутилмаганда ўрнидан турди.<br />— Билгин, нима бўлишидан қатъий назар, мен ҳамиша сенинг ортингдаман, — бу сўзлардан кейин у бир зум тўхтади. Мен ҳам ўрнимдан туриб, ёнига бордим. — Агар бугун мени ўз отангдек қабул қилган бўлсанг, мен бундан жуда хурсандман, Ноза.<br />У елкамдан қучоқлади ва эшик ортида ғойиб бўлди.<br />Умарнинг ўгай онаси — Дилбарни кўриб қолдим. У биздан сал нарида туриб менга нафрат билан тикилиб турарди. Мен унга парво қилмай, ошхона томонга йўналдим. Қизлар нималардир пишириб, бизнинг тўйимизни муҳокама қилишаётган экан.<br />— Келинпошша, бу ерда нима қиляпсиз?<br />— Сизларнинг олдингизга келдим.<br />Улар бир-бирларига қараб кулиб юборишди.<br />— Сизларда асал ойи бўлиши керак-ку, сиз бўлса биз билан чучвара тугмоқчимисиз?<br />— Унинг ишида зарур масалалар чиқиб қолди... — деб тушунтирдим нимагадир.<br />Помидор, пичоқ ва салат учун керакли сабзавотларни олдим.<br />Кечки овқатдан сўнг ўз хонамга йўналдим. Умар ҳали ҳам йўқ. Бу бироз хавотир уйғотарди, лекин ёмон хаёлларни қувдим. Янги мақомимга ҳали кўникмаганим учун бесабаб хавотирланаётганимга ўзимни ишонтирдим.<br />Эримнинг уйи жуда катта, уч қаватли эди. Ҳаммасини кўздан кечириш учун анча вақт керак бўларди. Кеча кеч бўлгани учун ҳеч нарсани томоша қилолмагандим. Ошхонага кирсам, ёши улуғ бир аёлни кўрдим. У менга қараб қотиб қолди.<br />— Сизга халақит бермайманми? — деб сўрадим эҳтиёткорлик билан. У бўшашди ва ҳатто жилмайди.<br />— Бу сизнинг уйингиз, хоним, киринг. Бирор нарса хоҳлайсизми?<br />Ошхонанинг гўзал интерерини кўриб, ҳайратимни яширолмадим.<br />— Нақадар чиройли, нақадар ёруғ! Ошхона мебеллари ҳам ажойиб экан, — деб ҳайратландим ва столларни худди бузиб қўйишдан қўрққандек эҳтиёткорлик билан силадим.<br />— Шундай, хоним. Менга ҳам бу ерда ишлаш жуда ёқимли.<br />— Мени шунчаки Ноза десангиз ҳам бўлади.<br />У ҳайратдан кўзларини катта очди, лекин ҳеч нарса демади. Фақат журъацизгина жилмайди.<br />— Мен Жамиламан, сиз эса менинг хонимимсиз, — деди у қатъий оҳангда.<br />Рози бўлишга мажбур бўлдим. Энди мен бу уйнинг бекаси эдим ва белгиланган тартиб-қоидаларга риоя қилишим шарт.<br />Ошхонадан чиқиб, Умарнинг иш кабинетига кирдим. У ер тўқ рангларда безатилган, жавонлар китобга тўла эди. Гўзал эркакнинг гўзал кабинети. Мебеллардан тортиб майда аксессуарларгача ҳаммаси мукаммал ўйланган.</p> <p id="tnwp">Хонамизнинг рўпарасида катта Жакузи бор эди, унинг деворларида нақшинкор шамдонларда шамлар турарди. Шамлардан таралаётган ҳид жаннатни эслатарди. Чироқлар ўчирилган ёки жуда хира, бу эса хонага ўзига хос сирлилик ва яқинлик бағишларди. Ютуниб қўйдим ва ўз хаёлларимдан уялиб, тезда у ердан чиқдим.<br />Ташқарида қоронғу тушган, ҳаво тоза ва бироз салқин. Эрим ҳали ҳам келмаганди, кўнглим ғаш, ичимда аллақандай қўрқув бор эди. Балконда ёлғиз туриб, панжараларни маҳкам чангалладим, хавотир тўлқин каби ёпирилиб келарди. Чуқур нафас олиб, телефонимни олдим ва Умарнинг рақамини тердим.<br />Гудок кетарди, лекин у гўшакни кўтармасди. Қўлимни секин туширдим ва кўксимда тушунарсиз оғриқни ҳис қилдим. Тиззаларимда мадор қолмади, қалтироқни босиш учун ўтириб олдим, бўғзимга бир нарса тиқилди.<br />Ўзимни ёмон ҳис қилдим, гўё ҳаво етишмаётгандек. Бўйнимни тўсиб турган кўринмас тўсиқни олиб ташламоқчидек қўлим билан силадим. Ярим тун бўлган, нима қилишни билмасдим: ухлашга ётайми ёки эримни кутайми? Мабодо кутганим унга ёқмай қолсачи?<br />Шу хаёллар билан панжарага суяниб ухлаб қолибман.<br />— Нозанин?<br />Умарнинг овозини эшитиб, сесканиб тушдим. Кўзларимни очиб бошимни кўтардим, у қаршимда турарди. Эрим чарчагандек кўринар, юзи жиддий, менга хавотир билан тикиларди.<br />— Ухламадингми? — сўради у ҳорғин овозда.<br />Унга қарадим, лекин қоронғуда ҳеч нарсани илғаб бўлмасди; қаддимни ростлаб, бир қадам олдинга юрдим. Ўзим ҳам нимага эришмоқчи эканимни тушунмасдим. У менинг ҳаракатимни кузатарди. Йўқ, мен бошқа аёлнинг атри ҳидини сезмадим — аслида нега сезишим керак? Эҳтимол, эрлари уйга кеч қайтганда ҳамма аёллар шундай қилишса керак. Менда бу хоҳиш қайдан пайдо бўлганини ўзим ҳам унча тушунмадим.<br />Бироз томоғимни қириб, ўйлаб олишга вақт топдим ва бироз хижолат билан унинг саволига жавоб бердим. &quot;Нима қиляпман ўзи? Олдин менда бундай одатлар йўқ эди. Бу рашкми?&quot;. Назаримда, бу хислат аёлларга туғилишига берилади, фақат ҳар ким ҳам ундан моҳирона фойдалана олмайди.<br />— Мен... — деб сўз бошладим ғўлдираб.<br />У сочларимни юзимдан олди ва бир зум унинг бармоқлари қалтираб кетди, мен буни пайқадим.<br />— Мени кутдингми? — сўради у ҳамон ўша ҳорғин овозда.<br />Унинг саволидан ўзимни ноқулай ҳис қилдим. Жавоб бермадим. У кўзларини юмди ва қандайдир ғалати тарзда гандираклади. Нима қилишни билмай, уни белидан маҳкам қучоқлаб олдим. Умар ғалати инграб юборди ва ўзига-ўзи нимадир деб пичирлади.<br />У мендан юзини ўгирди, мен эса унинг оппоқ кўйлагига қарадим. Нимагадир костюмини четга сурган эдим... қўлларим қонга беланди. Унинг кўйлаги қон билан бўялганди.<br />— Умар?! — қўрқувдан чинқириб юбордим.<br />Эрим эса менга азоб чекаётган нигоҳ билан боқди. У менинг тилимдан ўз исмини эшитди... биринчи марта...</p> <p id="yqmc">39-боб</p> <p id="at81">Ноза</p> <p id="GDUE">Қўлларим қалтирарди. Хонамиз эшигини очдим, Умар бирорта садо чиқармай ичкарига кирди. Юзида ҳеч қандай туйғу акс этмасди, аммо у жуда оқириб кетганди, бўлаётган воқеалардан юрагимга ваҳима тушди.<br />— Касалхонага боришимиз керак, — дедим ҳаяжон билан овозимни кўтариб. Эрим эса менга хотиржамгина қараб қўйди.<br />— Йўқ, ҳеч қаерга бормаймиз, — деди Умар гапиришимга имкон бермай. — Шифокорнинг кўригида бўлдим.<br />Оғир ютуниб, унга қарадим. Умар секин қадамлар билан ювиниш хонаси томон йўналди. Мен нима қилишни билмай, ортидан боришга журъат қилолмай жойимда қотиб қолдим. Уни ёлғиз қолдирайми ёки... Нима қилиш керак?<br />Жасоратимни йиғиб, унинг ортидан кирдим. Эшикни секин очганимда, Умарнинг кўйлак тугмасини ечишга уриниётганини, аммо буни уддалай олмаётганини кўрдим. Унга оҳиста яқинлашганча қўлига тегиндим, у дарҳол ўткир қора кўзларини менга қаратди.<br />— Мен ёрдам бераман... — дедим қатъият билан ва жавобини кутмай рўпарасида турдим.<br />Қалтираётган бармоқларим билан тугмаларни бирин-кетин ечишни бошларканман, эрим яна бир қадам олдинга юриб, орадаги масофани бутунлай йўқотди ва мени ўз домига олди. Бошимни кўтармай ҳамма тугмаларни ечиб чиқдим. Юрагим одатдагидан тез урар, ўзимни назорат қилолмасдим.<br />Бу жудаям ҳаяжонли лаҳза. Унга озор бермасликка ҳаракат қилиб, эҳтиёткорлик билан кўйлагини елкасидан туширдим. Менинг тегинишларимдан Умарнинг танаси худди тошдек қотиб борар, бу эса мени хавотирга солди. Балки унга ёқмаётгандир? У шовқин билан нафас чиқариб, хириллаган овозда гапирди:<br />— Буёғига ўзим эплайман, чиқаверишинг мумкин.<br />Унинг сўзлари менга оғир ботди, Умар эса сочларини ўнглаб, мендан узоқлашди. Бўғзимга тиқилган аламни ютиб, эшик томон йўналдим. Ичимда хафалик ва ғашлик бор эди. Шу сонияда қўлимда унинг бақувват тутқичини ҳис қилдим. Умар мени кўтариб, қандайдур совуқ нарсанинг устига ўтқазди — бу пардоз столи эди, мен босим билан олдинга силжидим.<br />Умар бир ҳаракат билан оёқларимни айирди, кўйлагимнинг чоклари сўкилиб, оёқларим янада кўпроқ очилиб қолди ва у ўртамда турди. Унинг ҳаракатлари шунчалик кескин ва ишончли эдики, эътирозга ўрин қолдирмасди. Мени бирдан саросима босиб, нафасим тезлашди, қорнимнинг пастида нимадир ғалати ва ёқимли симиллади. Умар менга эҳтиросли нигоҳ билан боқиб турарди.<br />Мутлақо янги туйғуларни ҳис қилардим, аммо унга қаршилик кўрсатишни асло истамасдим. Кўйлагим оёқларимни очиб қўйгани, нозик терим унинг шимининг дағал матосига тегиб тургани мени заррача хижолат қилмасди. Бу шунчалик яқин ва сирли эдики, ўз туйғуларимдан ўзим қўрқиб кетдим. Умар қўли билан бўйнимни силади ва сочларимни четга сурди.<br />— Мендан хафа бўлдингми? — сўради у истеҳзо билан мени кузатиб.<br />— Й... йўқ, — тутилиб қолдим, бу унга ёқаётгани кўриниб турарди.<br />У қўлларини сонимга қўйганди, кўзларим катта-катта бўлиб кетди, у эса менинг реакциямдан мамнун ҳолда, юзини менга янада яқинлаштирди.<br />— Нозанин, мени васвасага солма... — бу гап гўё афсундек янгради.<br />Нигоҳимни олиб қочишга уриндим, аммо у қўйиб юбормади.<br />— Ўзимни имкон қадар тутиб туришга ҳаракат қилябман. Лекин унутма, мен эркакман. Буни асло унутма... Нозанин...<br />Бош ирғадим ва нафасимни тартибга солишга ҳаракат қилдим. Мен шундай ҳисларни туяётган эканман, у нималарни ҳис қилаётган эди? У мени хоҳлаётганини очиқчасига айтди. Хижолатдан бошимни эгиб, унинг ярасига қарадим.<br />Юзим қизариб кетди, қоним ичимда қайнаб борарди. Нафақат юзим, бутун вужудим ёнарди. Инсоннинг оддийгина тегиниши қандай қилиб шунчалик завқ бағишлаши мумкин? Унинг ҳар бир тегинишини ҳис қилиш нақадар ёқимли...<br />Эрим менга пахта узатди, қалтираётган бармоқларим билан унинг ярасини тозалашни бошладим. Унинг нигоҳи менга михланган эди. Ўша ўткир қора кўзлар қаршисида хаёлларим чалкашиб, қўлларим янада қаттиқроқ қалтирарди. Ярага бинт қўйиб, устини пластир билан ёпиштирдим.</p> <p id="VLp0">— Бўлди... — дедим зўрға. Эрим бош ирғагач, мен ниҳоят бошимни кўтаришга журъат этдим.<br />— Қониқдингми?<br />Лабларимни қаттиқ тишлаб, уни ўзимдан узоқлаштирдим. У бироз чекинди, аммо бу фақат мени бошдан-оёқ кузатиш учун эди. Кўйлагим мени жуда очиқ кўрсатиб қўйганини эслаб, тезда ўрнимдан турдим ва хонага қараб кетдим. Дераза ёнига бориб, уларни ланг очиб юбордим. Менга айни вақт тоза ҳаво жуда керак. Кафтларим терлаб кетганини сезиб, беихтиёр уларни кўйлагимга артдим.<br />Кўзларимни юмганча, тинчланмоқчи бўлдим, аммо қадам товушларини эшитдим. Эрим хонага кириб, каравотга ётди. У ўзини тутишга уринса-да, унга қанчалик қийин ва оғриқли эканини кўриб турардим. Ёнига бориб, каравот четига ўтирдим.<br />— Қорнингиз очми? — дедим вазиятни юмшатиш учун.<br />У бошини менга бурди.<br />— Ҳа, — деди паст овозда. Бош ирғадим-да, эшик томон юрдим.<br />Ҳали ҳам ҳамма ҳайрат ва қўрқув билан гапирадиган бу инсоннинг хотини эканлигимга ишонолмасдим. Ошхонага тушиб, сабзавотли шўрва ва гўштли гуручни иситдим. <br />Умар ҳамон ўша ҳолатда ётар, хаёлчанлик билан телефонини айлантирарди. Эҳтиёткорлик билан ёнига ўтирдим ва унинг гўзал, майин нигоҳини илғадим. Эрим индамай овқатланаётганида, мен кийим хонасига ўтиб, йиртилган кўйлагимни алмаштириб, тунги кўйлагимни кийдим. Йиртилган кўйлакка қараб, ўша яқинлик лаҳзасини эсларканман, нимтабассум қилдим. Ҳамма нарсани жуда секин бажарардим, балки чарчагандирман. Ҳа, шундай.<br />Хонага қайтганимда, эрим кўзларини юмиб, ғалати нафас олиб ётарди. Бир зум тўхтаб қолдим, сўнг ўзимни унинг ёнига боришга мажбур қилдим.<br />— Умар, ухлаб қолдингизми? — деб сўрадим паст овозда.<br />Эрим жавоб бермади. Елкасига оҳиста тегинишим ҳамоно, у кўзларини очди. Қўлимни дарҳол тортиб олиб, қаддимни ростладим. У ҳушини йўқотмасликка ҳаракат қилиб, мени кузатиб турарди.<br />— Мана оғриқ қолдирувчи, — дедим таблеткани кўрсатиб, — енгил тортасиз...<br />У ишонқирамай бош ирғади, лекин дарҳол ичди. Бўшаган ликопчаларга қарадим, у ҳамма овқатни ебди — бу яхши белги. Жилмайиб, сочларимни юзимдан олиб қочдим.<br />— Нозанин, ётиб ухлаб ол, — деди эрим хириллаган овозда. Юзи жуда оқириб кетганди.<br />Унинг устини ёпиб қўйдим, у менинг бу ҳаракатимдан бироз кулимсиради. Ўз томонимга ўтиб, каравотнинг энг чеккасига ётдим. Умар ухлаб қолаётганди, лекин мен унинг аҳволи оғирлашиб қолишидан қўрқардим.<br />— Бу қандай содир бўлди? — овозим қалтираб сўрадим. Эрим кўзлари юмиқ ҳолда мен томонга ўгирилди.<br />— Бу ҳақида ўйлама... — деб жавоб берди у, лекин мен тинчлана олмасдим.<br />— Буни ким қилди?<br />Умар бармоғи билан иягини силади, саволларим билан уни қийнаб юборганимни тушундим.<br />— Ухла, Нозанин, ухла... — деди у чарчаган ҳолда.<br />Бир неча дақиқадан сўнг кучли чарчоқни ҳис қилиб, кўзларимни юмдим ва ўзимнинг бояги ҳаракатларимни эслаб, беихтиёр паст овозда кулиб қўйдим.</p> <p id="9bRP">40-боб</p> <p id="ipk0">Умар</p> <p id="XwQr">Ёнимда ётган Нозага қарадим ва хаёлимда кечаги воқеалар жонланди.<br />Миямда чақмоқдек урилган илк фикр шу бўлди-ки: &quot;Ҳозир ўламан ва Нозамни бошқа кўрмайман&quot;. Унинг гўзал кўзлари, маъсум ва уялинчоқ табассумини... Оғриқ чидаб бўлмас даражада эди, кўзларимни очишга уриндим, қўлларим эса беихтиёр қонли ярага ёпишди.<br />— Умар, мени эшитяпсанми?<br />Мен ёруғлик томон бошимни бурдим ва секин бош ирғадим.<br />— Эшитяпман, доктор... — қаердалигимни тушунмай, қадрдон дўстимнинг овозини зўрға танидим.<br />— Баракалла! Демак, ҳали ҳаммаси унчалик ёмонмас, — деди у ва ярамни нимадир билан тозалашни бошлади.<br />Мен оғриқдан инграб юбордим ва бутунлай ўзимга келдим.<br />— Ўқ муҳим аъзоларга тегмаган, Умар. Бахтинг бор экан... — Унинг гапларидан пичинг билан илжайиб қўйдим. Бу биринчи марта бўлаётгани йўқ. Баданимда чандиқлар кўп, ҳар сафар мени у дунёдан айнан шу инсон қайтариб оларди. У ўз ишининг даҳоси.<br />— Бу ерга қандай келиб қолдим?<br />— Амир олиб келди. Касалхонага боришни истамаган эмишсан, — у кўзойнаги устидан менга хаёлчан тикилди. <br />— Майли. Бугун шу ерда ётиб турасан, эртага янгидек бўлиб кетасан.<br />— Йўқ, доктор! Мен уйга боришим керак...<br />У пишқириб қўйди ва эшикка қаради. Кабинетга кирган Амир мени кўриб, нимтабассум қилди.<br />— Ўзингга келдингми? — сўради Амир.<br />Доктор қўлқопларини ечиб, халатини тўғрилади.<br />— Ҳа, вақтида олиб келибсан. Ўқ аъзоларга шикаст етказмаган, лекин қон анча йўқотилган. Умар бугун кечаси шу ерда, менинг назоратим остида қолиши керак. Унга остма дори қўйиш лозим.<br />— Қолмайман дедим-ку! — ўшқирдим ва ўрнимдан туришга уриндим.<br />Икки эркак мен томонга бурилиб, ўрнимдан туришга бўлган уринишларимни кузатиб туришди. Қонли кўйлагимни киярканман,баданим ёнар, бошим айланарди, аммо мен тезроқ уйда бўлишни истардим.<br />— Уни мажбурлаб бўлмайди, доктор.<br />Амир докторнинг елкасига қоқиб қўйди ва қўлимдан кастюмимни олди.<br />Мен Амирнинг ёрдами билан, азобланиб бўлса-да, машинанинг олд ўриндиғига ўтирдим. Ойнани ёпиб олдим, менга жуда совуқ туюларди. Сездирмасликка уринсам-да, бутун танам қалтирарди. Агар ҳозир ҳушимдан кетсам — ҳаммаси тамом бўлишидан қўрқардим.<br />— Ким ўқ узганини кўрдингми? — Амир калитни буради ва менга синчиклаб қаради.<br />— Йўқ, лекин тахминимча, бу Икром Солиев эди, — беихтиёр кулиб, бош чайқадим. — Ундан бошқа нарсани кутиш ҳам мумкин эмасди.<br />— Мени нотўғри тушунма-ю, лекин сенга ҳайронман. У сени ўлдирмоқчи бўлди, сен эса буни шундай қолдирмоқчимисан?<br />— Мени ёмон танир экансан, Амир. Айбдорларнинг ҳеч бири жазосиз қолмайди. Мен шунчаки вақтини кутяпман...<br />Амир кўзларини қисди — у сабрсиз одам эди. Буни хатти-ҳаракатларидан ҳам билса бўларди.<br />Уйимнинг эшигини очиб, атрофга назар солдим. Эҳтиёткорлик билан, садо чиқармай зинадан юқорига кўтариларканман, тўхтаб қолдим: аёлим ўзини қучоқлаб ухлаб ётарди. Шу сонияда ичимда бир илиқлик туйдим, танамдаги қалтироқ бутунлай босилгандек бўлди. У мени кутган...<br />Менинг Нозам... у кўника бошлаганди. Мен учун хавотир олган. Бу бизнинг муносабатларимиз учун, келажагимиз учун, биз учун яхши белги эди...<br />Уни бу аҳволда кўриб асабийлашишини, қўрқишини асло хоҳламасдим, аммо бўлган воқеани яшира олмасдим.<br />У гўё кўнгли сезгандек, ёнимдан бир қадам ҳам жилмади: қаршимда туриб, нималарнидир излади, синчиклаб текширди. Қизиқ, ҳамма аёллар шундайми? Ёки фақат севганларми? Аёл кишининг бундай хислати борлигини илгари билмасдим. Бу ҳам ҳаяжонли, ҳам ёқимли. Инсон бундай туйғуларни биринчи марта ҳис қилаётганида шундай бўлса керак.<br />Шунча йилдан бери биринчи марта менга кичкина боладек ғамхўрлик қилишди. Бу менга ёқаётганди. Пайқадимки, ўша Икром туфайли аёлим менга анча яқинлашиб қолди.</p> <p id="NMV3">У менинг тегинишларимдан қочмасликка ҳаракат қиларди. Ҳатто уни ўзимга тортиб, орамиздаги масофани йўқотмоқчи бўлганимда ҳам. Унинг танасига тегишни, ҳароратини ҳис қилишни ва нимага муҳтожлигимни кўрсатишни истардим. Аммо мен ўз сўзимни унутмадим. Ноза ҳам буни биларди: то ўзи хоҳлаб келмагунича, мен унга тегмайман...</p> <p id="2Mt9">Чуқур нафас олиб, кеча у менга ғамхўрлик қилгани каби, мен ҳам унинг устини ёпиб қўйдим.<br />Ноза каравотнинг мен ётадиган томонига сурилиб, митти бурнини ёстиғимга босиб олди. Роҳатдан илжайиб қўйдим, сўнг хонадан чиқиб, пастга тушдим.<br />Бўлган воқеадан кейин ётиб олмоқчи эмасдим. Ярам битиб кетади, менда бундан баттарлари бўлган. Лекин бу иши учун душманларимни жавоб беришга мажбур қиламан. Аёлимнинг ўтмишда тўккан ҳар бир томчи кўзёши учун Солиевлар оиласи жавоб беради.<br />Машина эшигини очиб, Нозанин номига келган конвертни олдим. Ҳеч қачон кеч эмас. Мен уни ҳар қандай йўл билан бахтли қилишни хоҳлардим.<br />Ҳеч қачон бир аёл менинг бошимни айлантириб, ақлдан оздириш даражасида ўзига ошиқ қила олади деб ўйламагандим. Ваҳоланки, у бунинг учун ҳеч нарса қилмаганди...</p> anvarovna_dilshoda:wUajW9wDNJ2026-04-14T16:23:50.167Z2026-04-14T16:23:50.167Z

31-боб

<p id="cTbV">31-боб</p> <p id="l2qs">Икром Солиев</p> <p id="Rpfm">Тонг саҳар эди. Эшикни очиб, ичкарига қадам қўйдим. Хотинимнинг хона бўйлаб асабий юрганини кўриб, асабий тишларимни ғижирлатдим. Уни телбаларча севардим деб айтолмайман, йўқ, лекин... у билан ётоқда менга яхши эди. У тажрибали аёл ва эркак сифатидаги барча эҳтиёжларимни жуда яхши тушунарди. Ҳар куни ишдан кейин имкон қадар тезроқ унинг ёнига ошиқардим. У мени азиз меҳмондек кутиб олар, унинг ёнида барча муаммоларни унутиб, ҳордиқ чиқарардим. Албатта, жуда кўп гапирарди, баъзан бу асабимга тегарди. Жазман бўлишига қарамай, талаблари ҳам талайгина эди.<br />Мен Ноза билан кўп йил яшадим. У ювош ва камтар қиз, ҳатто менга ортиқча назар ташлашга ҳам ботинолмасди. Уйланганимда жуда ёш эдим, ҳеч нарсани тушунмасдим, тажрибасиз эдим. Ҳаттоки, айнан у билан яшашга мажбур бўлганим учун ундан нафратланардим. Мени ўз хоҳишларимга қарши боришга ва севмаган аёлим билан яшашга мажбурлашган. Аммо мен биринчи кунданоқ унга ўз ўрнини кўрсатиб қўйганман.<br />Кейин нима бўлди?.. Кейинчалик у мендан мунтазам қочадиган бўлди, ҳатто мен билан бир дастурхон атрофида ўтиришни ҳам хоҳламасди. Бу ҳолат мени ғазаблантирар, жаҳлимни чиқарарди. У ҳамиша масофа сақлашга уринарди, агар тасодифан ёнига ўтириб қолсам, ўзини четга олиб, худди бегоналардек тутарди ўзини. Аслида эса шундай эди ҳам. <br />Яна нима кутиш мумкин? <br />У мен учун барибир бегона эди.<br />Мен кўп ишлардим, уйга қайтганимда эса у менга ғазабли нигоҳ ташлаб, юзини ўгириб оларди, кўзлари эса йиғидан қизариб кетган бўларди.<br />Бундай пайтда дарҳол онамнинг ёнига борардим, у ўзини бундай тутишининг сабабини билардим.<br />— Она, яна Ноза билан урушдингизми?<br />Онам рўмолини шартта ташлаб, мендан юз ўгирди.<br />— У ҳали ҳам сенга фарзанд туғиб беролгани йўқ! — Онам отамнинг ғазабидан қўрқиб, пичирлаб гапирди. Мен у томонга бир қадам ташлаб, бақирмасликка ҳаракат қилдим.<br />— Унга уйланишни хоҳламаслигимни яхши билардингиз! Лекин индамадингиз! Энди нега жанжал кўтаряпсиз?<br />— Болам, ёлвораман, пастроқ гапир.<br />Мен бош ирғаб, онамнинг ёнига ўтирдим.<br />— Анор ҳомиладор...<br />Онамнинг оғзи ланг очилиб қолди ва қувонч билан жилмайди.<br />Муштларимни тугиб, шартта ўрнимдан турдим.<br />— Мен буни хоҳламагандим. Ундан фарзанд кўришни истамасдим. У билан муносабатларни узмоқчилигимни айтиш учун боргандим, у эса ҳомиладорлигини айтди.<br />— Нақадар аҳмоқсан-а!<br />Истеҳзо билан кулиб, бош ирғадим.<br />— Ҳа, биламан. Йиллар давомида ҳам ўзимнинг, ҳам хотинимнинг ҳаётини барбод қилдим, лекин энди ҳаммасини тузатишим керак. Ҳали кеч эмас.<br />— Кеч! Сен сезмагандирсан, лекин Ноза сендан нафратланади. У сени қабул қилмайди!<br />Онам ўрнидан туриб ўзига сув қуйди, лекин ҳамон менга тикилиб турарди.<br />— Болани олдириб ташлатаман. Ноза билан эса ўзим келишиб оламан, керак бўлса — бошқа уйга кўчиб ўтамиз.<br />— Икром! — онам овозини кўтарди. — Сен бунақа иш қилмайсан! Анора менинг келиним бўлади ва фарзанд туғади! Ноза эса оғзини юмиб, уни қабул қилади.<br />Онам бўйнини қўли билан силаб, мени ёлғиз қолдириб чиқиб кетди.<br />Ҳаммаси айтилганидек бўлди — фарзанд учун Анорага уйландим. Ноза талоқ талаб қилиб чиқиб кетди, мен эса у мени шу йўл билан кечирар деган умидда розилик бердим. Мана, Анора билан никоҳимизга ҳам икки ҳафта бўлди.<br />У мени кўриб, дарҳол ёнимга югуриб келди ва ортимдан эшикни ёпди.<br />— Лаънат бўлсин, қаерда эдингиз?!<br />Мен унга эътибор бермай, қўлини силтаб ташладим. У яна мени ўзига тортишга уринди. Аноранинг бурни жийрилиб, ияги титраётганидан унинг асабийлик ёқасида эканини тушундим.<br />— Икром, нега менга бундай муносабатда бўляпсан?<br />— Жавобини ўзинг биласан.<br />У каравот четига ўтирди. Шундагина унинг очиқ-сочиқ, кўкракларига урғу берилган калта кўйлакда эканини пайқадим. Кўнглимга келган гапни айтиб, уни хафа қилмаслик учун юзимни ўгириб олдим. Қачон у бизнинг жамиятдаги турмуш қурган аёлларга муносиб тарзда кийинишни бошлар экан-а?!</p> <p id="ik90">— Мени айблаяпсанми? — у энди чиндан йиғлай бошлади, овози қалтирар, гаплари тушунарсиз эди.<br />— Бас қил! — деб юбордим. Бу суҳбат ва унинг кўзёшлари асабимга тегиб, улгурганди. <br />— Келинг, уриниб кўрайлик, ҳомиладор бўламан! Ваъда бераман!<br />Унга яқинлашиб, қаршисида турдим. У кўзларини менга кўтариб, ёшларини артишга ҳаракат қилди.<br />— Мени уйланишга мажбурлаш учун ҳомиладорлик ҳақида ёлғон гапирдингми?!<br />У бошини сарак-сарак қилиб инкор этди.<br />— Нозанинг мендан кетишини билардинг. Шунга эришмоқчи эдинг!<br />У мени итариб юборди.<br />— Етар! Ахир ўзингиз менга умид берганмисиз? Мен билан ётганмисиз? Нозани севмасдингиз-ку!<br />— Лекин сени ҳам севмаганман, ҳеч нарса ваъда қилмаганман. Сен шунчаки маъшуқа эканлигингни яхши тушунардинг.<br />У жилмайди ва қайта жойига ўтирди.<br />— Менга сизнинг муҳаббатингуз керак эмас.<br />Уст кийимимни ечиб, ерга отдим. Ичимда ғазаб тўлқини кучайиб борарди. Телбаларча бир ҳолат юзага чиқиши мумкин. Аноранинг ёнига яқин келдим. Тангрим, мени ўйламасдан бирор иш қилиб қўйишдан ўзинг асра.<br />— Лекин сиз менга уйландингиз, мен энди сизнинг маъшуқангиз эмас, хотинингизман! Менга Нозадагидек муносабатда бўлишингизга йўл қўймайман! Акс ҳолда...<br />У бўялган қошларини чимириб, вазмин овозда давом этди:<br />— Акс ҳолда, Икром, ҳамма сизнинг Ноза билан бирга бўлмаганингни билиб қолади. У ҳамма ўйлагандек бепушт эмас. Уни шундай аҳволга сиз туширдингиз.<br />У жилмайиб, нигоҳини юзимдан узмаган ҳолда кўйлагини ечди.<br />— Ўшанда сизни ҳаттоки онангиз ҳам халқнинг ғазабидан қутқариб қололмайди, ҳурматингизни ҳам, кучингизни ҳам йўқотасиз!<br />Анора қўли билан елкамни силади, кўйлагимнинг тугмасини ечиб, давом этмоқчи бўлди. Мен унинг қўлини шартта қайириб ушладим. У менинг ўз устидаги қудратимни ҳис қилиб, юзини бужмайтирди. Нигоҳим билан унга ғазаб билан тикилиб турардим. Агар қарашимдан олов чиқиши мумкин бўлганида, Анора ўша лаҳзанинг ўзидаёқ ёниб кетган бўларди.</p> <p id="z3C3">32-боб</p> <p id="UPdi">Ноза</p> <p id="39A5">Қалтираётган бармоқларим билан келинлик кўйлагимни силадим. Кўзгудан узоқлашолмай, нафасимни ичимга ютиб ўзимга тикилардим. Бу жуда ҳаяжонли эди. Аксимда бир гўзал қиз менга боқиб турарди: сочлари мукаммал турмакланган, кўзлари узоқ вақтдан бери илк бор порлар, у жилмаяр, энг муҳими — ўзини аёлдек ҳис қилаётган эди.<br />Ушбу никоҳдан нималарни кутиш кераклигини билмасдим, лекин шунчаки тинч ҳаётни орзу қилардим. Умар яхши инсон, аммо мен уни ҳали деярли танимасдим, хулоса чиқаришга эса эрта. Бу кўпроқ рулетка ўйинига ўхшарди — нима бўлишини ҳеч қачон билмайсан. Бир марта омадсиз рақам менга тушган эди...<br />Ҳаяжондан қўлларим музлаб кетди. Икромга турмушга чиқаётганимда бундай нарсаларни ҳис қилмагандим. Ўшанда қалбимда бўшлиқ бор эди ва уни ҳеч ким тўлдиролмаганди. Аччиқ жилмайиб қўйдим, ахир ўшанда мен ҳатто кўйлак ҳам танлай олмагандим, ҳеч нарсани ҳал қилишга ҳуқуқим йўқ эди, ҳамма нарсага қайнонам жавоб берарди. Амина хоним буйруқ ва кўрсатмаларни чапдастлик билан ёғдирарди.<br />Ҳамма учун у қарор чиқарарди. Ҳозир эса эгнимда ўзим танлаган либос бор. Тўғри, мутлақо мустақил эмас, лекин... менга танлаш имкониятини беришди ва бу кўп нарсани англатарди. Ҳар ҳолда, бу менга ва менинг танловимга бўлган ҳурматни кўрсатарди. Ғамгин ўйларни ҳайдашга уриниб, чуқур нафас олдим ва эшик тақиллаганини эшитдим. Ўгирилиб опамни кўрдим. У зумрадранг кўйлакда эди, бу либос унинг қоматини янада гўзал кўрсатар, юзида эса самимий табассум порларди. Унинг анча очилиб кетганини пайқадим.<br />— Мунча гўзалсан... — дедим-у, кўзларим ёшга тўлди.<br />У ёнимга келиб, мени маҳкам бағрига босди. Шунча йиллардан кейин мен уни яна кўриб турардим. Бу ҳам бир совға эди, балки энг асосийси.<br />— Сен келдинг! — дедим қувонч билан. У аллақачон ҳўл бўлган яноқларини артиб, сочларини юзидан олиб қочди.<br />— Эринг бунга қандай рухсат берди? Албатта жанжал кўтаргандир...<br />У бошини сарак-сарак қилди ва менга ҳайрат тўла кўзлар билан боқди.<br />— Сенинг эринг менинг эримга нима қилганини билмайман-у, лекин у ҳозир жуда ўзгарган. Болалар билан муносабати ҳам мукаммал. Уй сотиб олди, ҳозир ўша ерга кўчиб ўтдик. <br />— Ақлни йиғиб оладиган вақти келган эди ўзи.<br />Мен унинг қўлларидан тутдим.<br />— Ноза, сен жуда ўзгарибсан, — бу сўзларни айтганда унинг кўзлари чақнаб кетди.<br />— Шунга мажбур бўлдим...<br />У лабларини тишлади ва бошқа ҳеч нарса демади.<br />— Бу сафар никоҳингда бахт топишингни чин дилдан сўраб дуо қиляпман ва ўйлайманки, шундай бўлади ҳам. Турмуш ўртоғинг жуда эътиборли инсон...<br />Жавоб беришга улгурмасимдан унинг телефони жиринглаб қолди. Болалари қўнғироқ қилаётганини тушундим, у узр сўрагандек қараб, хонадан чиқди.<br />Катта деразалар ёнига бориб, оппоқ пардаларни бироз четга сурдим. Ташқарида ҳовузли катта боғ кўринарди. У ерда иш қизғин, дастурхонлар аллақачон тузалган. Официантлар у ёқдан-бу ёққа чопишар, кимдир шошилинчда синдириб қўйган қадаҳнинг овози эшитиларди. Тўй бошқарувчисининг овози келар — у синган қадаҳдан норози бўлиб, официантни ишдан ҳайдаш билан қўрқитарди. Ҳаяжон билан ютуниб, кўзларимни юмдим. Албатта, яна нима кутиш мумкин эди, ахир булар — Шахмаранлар-ку! Уларнинг катта оиласи ва жамиятда кенг алоқалари бор...<br />Умар ўз уруғининг бошлиғи, демак, унинг тўйида барча бўлиши аниқ. Меҳмонлар сони дақиқа сайин ортиб борар; одамлар гўё йўқликдан пайдо бўлаётгандек оқиб келишарди. Айниқса аёллар кўп эди. Ҳашаматли оқшом либослари, бриллиантлар жилоси, атирларнинг муаттар ифори — буларни ҳатто масофадан туриб ҳам ҳис қилиш мумкин. Ёнимда турган Мария ҳуштак чалиб юборди.<br />— Буларнинг устидаги тилла бутун заргарлик дўконларига етади...<br />Мен кулиб юбордим, ҳаёлларим бироз тарқалди, у эса менга кўз қисиб қўйди.</p> <p id="2Lcg">— Ҳозир куляпсан, лекин кейин ҳамма меҳмонлардан совғаларни қабул қилиб, оёқда қандай туришингни кўрамиз.<br />Кўзларимни тепага тикдим, бу ҳақида ўйламаган ҳам эканман. Аммо игна билан чизилгандек кийинган бу одамларга қараб, шуни тушунишим керак эди...<br />Мария янги меҳмонларни кутиб олиш учун чиқиб кетди. <br />Қанча вақт ўтганини билмайман, лекин баланд мусиқа овозини эшитдим. Эшик очилиб, Хадича аммо кирди. У менга жилмайиб, кўз тегмаслиги учун дуо пичирлади. Унинг ортидан қайнотам кириб, у ҳам амманинг ортидан жой олди. Юзимга узун фата ёпилди, қўлимга эса пион ва атиргуллардан иборат келинлик гулдастаси берилди...<br />Қадам товушларини эшитдим ва Умарнинг нигоҳини ўзимда ҳис қилдим. Кўз қирим билан унинг оппоқ кўйлак ва тўқ рангли костюмда эканини кўрдим. Ҳатто туфлиларини ҳам илғадим, лекин унга бирор марта ҳам тик қарамадим. Келин одат бўйича ерга қараб туриши лозим эди.<br />Мустафа Шахмаран қўлимдан тутиб, Умарга топширди. У қўлимдан тутдк ва мени бироз ўзига тортди. Юрагим телбаларча ура бошлади... ҳамма бирин-кетин чиқиб кетди ва эшикни очиқ қолдиришди.<br />— Жуда гўзалсан, Нозанин...<br />Умар менга тикилиб қараб, нигоҳимни тутишга ҳаракат қиларди.<br />— Раҳмат...<br />Овозим қалтираб кетди, лекин жилмайишга ҳаракат қилдим. Ҳаяжон энг чўққисига чиққан, аммо ўзимни қўлга олишим керак. Биз биргаликда залга йўналдик, олдимизда эса фотограф тинмай аппаратини чирсиллатиб, кўзларимни қамаштирарди. Жуда хавотирда эдим, шунча меҳмон ва уларнинг ҳар бири Умар Шахмаран кимга уйланаётганини биларди.<br />— Қўрқма. Мен ёнингдаман.<br />Умар гўё мени тинчлантирмоқчидек қўли билан белимдан силаб қўйди, бу тегинишни бутун вужудим билан ҳис қилдим, у жуда қайноқ эди.<br />— Ҳамма пичирлашябди...<br />У тўхтаб, чуқур нафас олди, мен ҳам шундай қилишга уриндим. <br />— Ишон, бунга ҳеч ким журъат қилолмайди.<br />Бу гапдан кейин бироз бўшашдим. Ўпкамга ҳаво тўлдириб, унга бош ирғадим. Боғга олиб борадиган улкан зинадан пастга тушдик. Ўзимда жуда кўп қизиқувчан нигоҳларни ҳис қилардим. Аммо ёмон ҳеч нарса содир бўлмади. Ёқимли мусиқа янграр, шарафимизга чалинаётган қарсаклар тинмасди.<br />&quot;Мунча чиройли!&quot;, &quot;Тўй кўйлагига қара! Мен унинг нархини биламан...&quot; каби гаплар қулоғимга чалинарди. Кейин эса бош айлантирувчи жараён бошланди. Умар қўлимни қўйиб юбормас, ҳатто гоҳ-гоҳида нафас олаётганимни текшириб қўярди. Юзим кўринмаётгани яхши бўлди.<br />Ўз жойимизни эгалладик. Никоҳимизни олиб борувчи аёл дарҳол қўлидаги китобни очиб, кўзойнагини тўғрилади. Мусиқа пастлади ва расмий қайд этиш бошланди.<br />&quot;Муҳаббат — инсонга берилган энг улкан хазина. Сизнинг ҳаётингиз қум соати каби, вақтнинг кўринмас ришталари билан боғланган икки нафис идишдир. Бу ришта сизни, тақдирларингизни боғлади. Бугун эса қалбларингиз бутун умрга бирга уриш учун аҳд қилмоқда. Никоҳингизни расман қайд этишдан аввал, сизларнинг истагингиз эркин, самимий ва ўзаро эканлигини эшитишни истардим. Ўз хоҳишингиз ва ихтиёрингиз билан ушбу никоҳга розимисиз?&quot;<br />Биринчи савол Умарга берилди, у ҳеч кимни куттирмай розилик билан жавоб берди.<br />— Келинпошша?<br />Ўз юрагимнинг уришини эшитдим ва энг масъулиятли паллада овозим жуда паст чиқиб қолмаслиги учун уни ишончлироқ чиқаришга ҳаракат қилдим. Менинг бу кичик сукутим Умарни бевосита таранглаштириб юборди.</p> <p id="kbJ7">33-боб</p> <p id="zSlE">— Ҳа! — деб жавоб бердим ва бошимни мағрур кўтардим. Эрим эса жилмайди, ҳатто бироз бўшашганини сездим.<br />Қалтираётган қўлларим билан ҳужжатларга қийшиқроқ қилиб имзо чекдим ва ручкани Умарга узатдим, унинг имзоси эса худди қиролларникидек чиқди. Умар қаддини ростлаб, ортимизда турган, кўзёшларини артаётган аммасига қаради. Хадича амма ёшларини артиб, унга жилмайиб қўйди.<br />— Энди эса, бир-бирингизга бўлган муҳаббат ва садоқат рамзи сифатида никоҳ узукларини алмаштиришингизни сўрайман.<br />Бир қиз бизга ўзим танлаган узукларни узатди. Умар қўлини қўлим устидан юритиб, бармоқларимга узук тақди. Мен тинчланишга ҳаракат қилардим, гарчи бу қийин бўлаётган бўлса-да. Эрим мени сўзсиз тушунарди, имкон қадар мулойим ва эҳтиёткор бўлишга уринарди. Ҳаммаси жуда гўзал эди. Умар қўлларимга тегиб, ўз бармоғига ҳам узук тақди.<br />— Сизларни эр ва хотин деб эълон қиламан! Никоҳингиз қонуний кучга эга! Умар, келинни ўпишингиз мумкин!<br />Агар боя шунчаки қалтираётган бўлсам, ҳозир оёқларим остидан ер қочиб кетаётганини ҳис қилдим. Бутун вужудим билан таранглашдим, бу ташқаридан ҳам сезиларди. Нафасим тезлашди. Умар юзимдаги фатани кўтариб, кўзларимга тикилди. Бугун илк бор у билан бу қадар яқин юзма-юз келишимиз эди. Орадан бир неча сония ўтди, лекин менга вақт бутунлай тўхтаб қолгандек туюлди. Умар яқинлашди ва лабларим четидан гўё вазнсиз, майингина бўса олди. Бу бўса шунчалик енгил эдики, уни ҳеч ким пайқамади ҳам десам бўлади. Мен қарсаклар, меҳмонларнинг ҳайқириқларини эшитардим, лекин улар гўё жуда олисдан келаётган садо каби эди.<br />Ҳозир мен бошқа бир оламда эдим, бўлаётган воқеалардан ўзимга келолмасдим. Нафақат лабларим, балки бутун вужудим унинг тегинишидан олов бўлиб ёнарди. Мен учун ҳамма нарса янги эди. Бу эркак устимдан қандай ҳукмронликка эга бўлдики, биргина тегиниши ичимдаги ҳамма нарсани остин-устун қилиб юборди. Умар бир қадам ортга чекинди ва мен унинг кўзлари қанчалик қорайиб кетганини кўрдим — худди тунда санчилган игнадек қоп-қора. Бу мени бироз қўрқитди.<br />Кейин бизни столга ўтиришга таклиф қилишди, мусиқа янграр, меҳмонлар совғалар бериш учун навбат билан кела бошлашди. <br />Бир вақт бошимни буриб Замирани кўриб қолдим. У кўзлари ёшга тўлган ҳолда менга қараб турарди, сўнг ёнимга келиб, ўзини бағримга отди.<br />— Замира! Қандай қилиб?<br />У Умарга ғалати қараб қўйди-да, сўнг нигоҳини менга қаратди.<br />— Мана шунақа гаплар.<br />Оғиз жуфтлашга улгурмасимдан, унинг ортидан Амир пайдо бўлди ва Умарга калитларни узатди. Унинг нигоҳи ёшгина Замирада тўхтади ва унга бош ирғади, бундан қизнинг яноқлари қизариб кетди. Қиз мени ҳам унутиб, унинг ортидан кетди. Эрим эса бу манзарани кузатиб, кўзларини қисди.</p> <p id="o5FE">34-боб</p> <p id="DlB9">— Келин-куёв рақсини эълон қиламиз!<br />Умар қўлимдан тутиб, залнинг қоқ марказига бошлади. Гўзал мусиқа янгради — бу менинг энг севимли куйим эди. Ўз тўйимда айнан мана шу мафтункор садо остида рақс тушишимни хаёлимга ҳам келтирмагандим. Бу биринчи рақс учун... менинг ҳақиқий биринчи рақсим учун энг мукаммал куй. У мени худди қопқондек ўз қучоғига олди ва шунчалик яқин тортдики, юзимда унинг нафасини ҳис қилдим.<br />Кўзларимни ерга қадатдим, унга тикилишдан шунчаки қўрқардим. Таналаримизнинг бу қадар яқинлиги ва унинг тафти бошимни айлантириб юбориши ҳеч гап эмасди. Ўзимни қўлга олишга ҳаракат қилдим. Ниҳоят эримга қарашга журъат қилганимда, Умар ҳаммадан беркитиб, бурнини чаккамга тегизди-да, сочимнинг ифорини ичига ютганини пайқадим. Бу жуда ҳам ҳаяжонли эди, ўша лаҳзада нималарни ҳис қилаётганимни тасвирлаб беришим қийин. Бу табий жараён — икки инсон бир-бирини таний бошлайди, ҳар биримиз иккинчи шеригимизни бутунлай кашф қиладиган йўлни қидирамиз. Мусиқа тугагач, мен эримдан чекинганча, ўзим билмаган ҳолатда кўйлагим этагини маҳкам қисдим ва нигоҳимни олиб қочдим. Бугун Умарнинг тик қарашидан жуда кўп марта кўзларимни олиб қочдим. Энди тик қарашни ўрганишим керак, ахир бу эркак билан бирга яшайман, олдинда кутилаётган воқеалар эса — муқаррар.<br />Қарашим керак, кўзларига тик қарашим керак, ахир мен мактаб ўқувчиси эмас, катта аёлман-ку! Аммо ҳозирча ўзимни жиловлаш жуда қийин.<br />Вақт жуда тез ўтаётгандек эди-ки, балки менга шундай туюлгандир, лекин олдинда турган кеча ваҳимаси мени тарк этмасди. Ҳаёлимда паришонлик ва саросима навбат алмашарди. Шунчалик ҳаяжонда эдимки, атрофда нималар бўлаётганини ҳам сезмасдим. Атрофимизда эса бизнинг тўйимиз эди, уни эслаб қолишни истардим, лекин ўйларим бутунлай бошқа нарса билан банд.<br />Ниҳоят эътиборимни атрофга қаратишга ҳаракат қилганимда, биз томон улкан тортни кўтариб келаётган уч официантни кўрдим.<br />Мария ва Мариям қўлимизга ханжарсимон пичоқни тутқазишди. Умар қўлини қўлим устига қўйиб, тортни кесди. У қачон санчқини олиб, менга катта бир бўлакни узатганини сезмай қолибман. Буни бир оғизда қандай ейишни билмасдим, лекин барибир оғзимни очдим... У буни кузатиб турди ва юзини ўгириб олди. Мен ҳам худди шундай қилдим: санчқини олиб, кичкинагина бўлак кесдим, эрим ширинликни ёқтирмаслигини яхши билардим. Шу лаҳзада тўхтаб қолдим: мен у ҳақида ўйлаган эдим... Эрим ҳақида ўйладим.<br />Шўх мусиқа бошланди. Мария қичқириб марказга чиқди ва қўлларини ҳар томонга силкитиб рақсга туша бошлади. Хадича амма яна ўзига-ўзи нималардир деб пичирлар, сабр тўпларди гўё, Марям эса тинмар қарсак чаларди. Базм айни қизиган палла эди, лекин менинг оёқларим аллақачон толар, ичимда эса кучли асабийлик бор эди.<br />— Ноза, биз кетяпмиз...<br />Музлаб қолдим. Юрагим тез ура бошлади, лекин ўзимни қўлга олиб, секин Умарга бош ирғадим. У менга синчиклаб қаради, сўнг отасининг ёнига бориб, уни қучоқлади ва қулоғига нимадир пичирлади. Мустафо амаки жилмайганча, оғлининг елкасига қоқиб қўйди. Хадича амма узоқдан менга жилмайди, лекин мен унга жавоб қайтаролмадим. Меҳмонлар билан хайрлашиб, машинага ўтирдик.<br />Машина эшиклари ёпилгач, орамизда сукунат чўкди. Биз ўша &quot;жарангдор&quot; сукунат ичида кетардик. Фақат ўз юрагимнинг дупурини эшитардим. Умарнинг уйига етиб келиб, эшикни очганимизда тун аллақачон чўкканди. Мен унинг ортидан эргашдим. Қўрғон жуда катта, қаватлари кўп, қаерга бораётганимизни билмасдим. Умар кутилмаганда тўхтади ва бир хонанинг эшигини очиб, чироқни ёқди ва ичкарига кирди. Аммо телефонининг жиринглашини эшитиб, менга асабий бош ирғади-да, ташқарига чиқиб кетди.<br />Ёлғиз қолдим. Хона бўйлаб юрарканман, нигоҳим улкан ётоқда тўхтади. Унинг нақшинкор суянчиғига тегиб кетдим-у, сесканиб тушдим. Қалтирашим баттар кучайди. Ҳаёлимда ўша машъум куннинг кадрлари жонлана бошлади...</p> <p id="IDP4">&quot;Менинг ҳаётимда бошқаси бор, агар сен бўлмаганингда ўшани хотин қилардим! Сенга қарагим ҳам келмайди!&quot;<br />Асабларим сўнгги нуқтада етдж. Ортга қараб қочмоқчи бўлдим, лекин ўзимда куч тополмадим. Умар мен ҳақимда ҳеч нарсани билмасди, у мажбурликдан уйланганди. Ҳамма ўйларим чалкашиб кетди. Чаккаларимда қон гупиллаб ураркан, бошимни чангалладим. Бугун жуда кўп нарсалар содир бўлди. Ўтмиш эса заррача ҳам унутилишга имкон бермасди. Ортимда эшик ёпилганини ва қулфда калит айланганини эшитдим. Кутилмаган товушдан сапчип тушдим. Умар йўл-йўлакай костюмини ечиб, каравот четига отди.<br />Шу лаҳзада асабларим бутунлай дош беролмади — чинқириб юбордим ва туйғуларимни жиловлай олмай, йиғлай бошладим...</p> <p id="kTG7">35-боб</p> <p id="K3x3">Мен яноқларим бўйлаб оқаётган кўзёшларимни артишга ҳаракат қилдим, қўлларим қалтирарди. Кўзларимни кўтариб, эримга қарашга журъат қилолмадим. Аммо унинг оғир ва чуқур нафас олишидан амин эдимки, у аллақачон уйланганига пушаймон бўлишга улгурган. Бошқача бўлиши мумкин ҳам эмасди-ку? У мен ҳақимда ҳеч нарса билмасди, мен ҳам у ҳақида ҳеч нарсани билмасдим, биз бегона эдик. Шу билан бирга, у ёнимда турганида ўзим учун мутлақо бегона туйғуларни ҳис қилаётган эдим. Мана, у қаршимда турибди, менинг эрим, бизнинг илк кечамиз, мен бўлсам ёш боладек ҳиқиллаб йиғлаяпман. <br />У мен ҳақимда нима деб ўйлайди? <br />Ўйларим онгимни чархпалакдек айлантириб турганда, Умар яқинлашиб, рўпарамда турди, мен унинг туфлиларига тикилиб қолдим, ҳатто нафас олишни ҳам унутибман. Ўз феъл-атворимдан уялардим, ҳам жуда қўрқардим, ҳам бу ҳолатим нимагадур кулгили туюларди.<br />— Нозанин, нега йиғлаяпсан? <br />Мен қаттиқ ютуниб қўйдим. Эрим мендан жавоб чиқмаслигини тушуниб, кутилмаганда иягимдан тутди-да, нигоҳимни кўтаришга мажбур қилди. Унинг кўзлари зулмат ва оловдек ёнар, йўлида тўғаноқ бўлган ҳар қандай нарсани кул қилишга қодир эди. Инсон нигоҳида қандай сеҳрли қудрат бор-а, биргина қараш билан ҳеч қандай сўзсиз ўй-фикрларни тушунтириб бериш мумкин. Умарнинг нигоҳи айнан шундай эди ва у ҳозир менга худди шундай боқарди. Мен қочишга уриндим, унинг қўлидан тутдим, лекин у қўлимни маҳкамроқ сиқиб, мени ўзига бутунлай ёпиштириб тортди.<br />— Менга жавоб берасанми?! — у чидолмасдан овозини кўтарди.<br />Бир қўли билан йиғидан шишган юзимни силаб, оғир тин оларкан, мен унга маҳлиё бўлишдан тўхтолмасдим. Ҳозир у жуда яқин, унинг атирининг ҳиди мени чулғаб олганди. Ичимда ҳам қўрқув, ҳам туйғулар уммони тўлқинланар, ўзимни назорат қилолмасдим. Боягина унга қарашга қўрқаётган эдим, энди эса кўзимни узолмай қолдим. Шу дақиқада у нақадар келишган эди... Аслида у доим шундай бўлган, лекин агар мен унинг кўзларига тез-тез мана шундай тик қараганимда, ҳозир қалтираб турмаган бўлардим. Ичган винойим аллақачон тарқаб кетган, аммо ҳозир бу ерда туриб, мен бироз маст бўлиб қолгандекман назаримда. Нима бўлаётганини тушунолмаётгани учун унинг ҳам асабийлашаётгани сезилиб турарди. Кун бўйи давом этган чарчоқ ҳам ўз сўзини айтар, лекин у таслим бўлмоқчи эмасди ва ҳали ҳамон жавоб кутарди.<br />— Сиз ҳеч нарсани билмайсиз, — деб юбордим кутилмаганда.<br />Умар менга ғалати қараб қолди.<br />— Нимани билмас эканман, Нозанин? Менга айт.<br />— Мен... — у лабларини маҳкам қисди ва бармоғимда узук бор-йўқлигини текшириб, қўлимга тегинди.<br />— Мендан нимани яширяпсан, Нозанин?<br />Мен беихтиёр тилим билан лабларимни яладим, у буни кузатиб туриб, кўзларини қисди ва сабри тугаётганини кўрсатиб, нафасини ташқарига чиқарди. Сўнг қўлларини чўнтагига солиб, мендан узоқлашди. Юзимда ҳали ҳам унинг тафтини ҳис қилардим, яноқларим ёнарди, кўзларимга эса яна ёш келди. Нафасим сиқила бошлагач, фатани ечиб ташладим ва кўзларимни юмдим. Менинг илк никоҳ кечам худди аввалгидек ёмон ўтаётган эди — мен кўзёш ичида турибман, эрим эса хаёлларга чўмганча қаергадир тикилиб қолган, бошқа менга яқинлашмасди.<br />— Мен қачон ўзинг иқрор бўлишингни кутгандим.<br />Эрим менга бурилиб, пичинг билан жилмайди.<br />— Сен мени кимга уйланаётганимни билмайди деб ўйладингми?<br />Оғиз очдим, лекин бирорта ҳам сўз ҳам айта олмадим. У секин менга яқинлашиб, ортимга туриб олди. Бўйнимда унинг нафасини ҳис қилдим, баданимга чумоли ўрмалагандек, бутун вужудимни иссиқлик чулғади — булар мен учун мутлақо янги туйғулар эди. Илгари ҳеч бир эркак менга бу қадар яқин бўлмаган. Бу жуда ёқимли ва ҳаяжонли туйғу экан. Унинг қўллари эҳтиёткорлик билан елкамга тушганида, сесканиб тушдим ва у буни сезди. Ўша лаҳзада тажрибасизлигим мени сотиб қўяётган эди.</p> <p id="xDjX">— Мен биламан... сен ҳали ҳам бокира эканлигингни биламан Нозанин.<br />Юрагим кўкрагимдан чиқиб кетаёзди, унинг сўзларидан ҳушимдан кетаман деб ўйладим. Буни айтиш мен учун қанчалик қийин бўлса, у шунчалик осон айтди. Худди бир афсундек, худди узоқ вақт сақланган ва энди бемалол айтиш мумкин бўлган сирдек.</p> <p id="T9hH">Нафасим тезлашди, у томон ўгирилдим ва ўзимни унинг кўзларига қарашга мажбур қилдим.<br />— Менга буни айтиш шунчалик қийинмиди? — деб сўради Умар.<br />У мени айблаётганмиди?<br />Шундай бўлиб чиқди. Киприкларимдаги ёшни артдим. Айтилмаган гапларнинг оғирлиги елкамдан тушган бўлса-да, кичкина қизалоқдек елкаларимни қисдим. Сўнг у бир қадам олдинга юрди, мен эса яна орқага чекиндим ва орамизга қўлимни тўсиқ қилиб қўйдим. У бу ҳаракатимни кузатиб турсада, ҳеч нарса демади.<br />— Мен хоҳламайман... ҳали тайёр эмасман... — овозим пичирлаб чиқди.<br />Умар қошларини кўтариб, норози қиёфада нигоҳини олиб қочди.<br />— Мен аёлларни ҳеч нарсага мажбурламайман, Нозанин. Буни тушунишинг керак, — у ҳамон қўлимга қараб турганча бу сўзларни секин талаффуз қилди. Ва бирданига орамиздаги тўсиқни олиб ташлаб, мени ўзига тортди, мен эса беихтиёр &quot;оҳ&quot; деб юбордим. Йиғлаган кўзларимга боқаркан, бошини эгиб, ўзига-ўзи асабий нималардир деб пичирлади. Афсуски унинг сўзларини эшитолмадим. — Кун келади, сен ўзинг менинг ёнимга келасан. Менинг аёлим бўласан, Нозанин. Ўз хоҳишинг билан.<br />Қўлларим қалтираб кетди, оғзим худди саҳродагидек қуриб қолди. Бу етмагандек, менга янада яқинлашди ва нимочиқ лабларимга пичирлади:<br /> — Энди эса, урф-одатларимизга кўра, кўйлагингни ечишга ёрдам бераман.<br />Умарнинг қўли аста секинлик билан қўлимни силади ва мен баттар қисилиб олдим, лекин кўйлагимнинг занжирини ечишига рухсат бердим. Кўйлакнинг кўкрак қисми тушиб кетмаслиги учун уни қўлларим билан маҳкам тутиб олдим. Занжир ечилгач, Умар мендан узоқлашмади, аксинча, яқинроқ келди. Қорнимнинг пастида тўсатдан нимадир ёниб кетди — бу бутунлай нотаниш туйғу эди. Оппоқ кўйлак матосини қаттиқроқ қисиб, ювиниш хонаси томон югурдим. Ортимда эса жуда оғир нафас олаётган эрим, кўзларини асабий юмганча қолди. Яхшиямки, ўша пайтда унинг юзини кўрмадим. Ташқаридан қараганда жуда кулгили кўринган бўлсам керак. Қўрққан қизалоқ худди ўлжадек овчидан қочиб кетмоқда.<br />Жўмракни очиб, юзимга муздек сув урдим, лекин яноқларим ҳали ҳам қизил, оёқларим эса қалтирарди. Кўйлак ерга тушди ва мен фақат ички кийимда қолдим. Умар мен унинг аёли бўлишимга ишончи комил эди. Лекин бунинг учун қанча вақт кераклигини у билмасди. Мен эса қўрқоқман, бу ўзимга ҳам ёқмасди. &quot;Қандай қилиб ўзимни ёввойи каби тутсам, бу эркак билан бирга яшайман?&quot; <br />Буларнинг ҳаммаси жуда қийин, лекин ўзимга келишим керак. Атрофга назар солиб, шкафни очдим. У ерда биринчи кечам учун мўлжалланган кўйлак турарди: узун ва жуда очиқ бўлмаган. Ишончим комил, буни Хадича амма танлаган, бунинг учун ундан миннатдор эдим. Тезда кийиниб, эшикни ёпиб чиқдим. Умар хонада йўқ эди, каравот бўш, мен кўрпа остига кириб, энг чеккага ётиб олдим. Кучли ҳаяжон сабаб кўз юмолмадим.<br />У кетибди... мени яна ташлаб кетишибди. Умар бошқа аёлнинг олдига кетди деган ўй билан кўзларим ёшга тўлди. Ахир хонада ҳатто чироқ ҳам ёнмасди, ваҳимали сукунат ҳукмрон эди. Ёлғиз ётардим.<br />Шу лаҳзада ёнимга кимдир ётганини ҳис қилдим. Эътибор бермасликка ва қимирламасликка ҳаракат қилсамда, белимни бақувват қўллар қучоқлади ва мени ўзининг яланғоч кўкрагига босди, мен эса бирорта садо чиқаролмадим. Фақат секин бошимни буриб, эримни кўрдим. <br />&quot;У қолибди. Кетмабди&quot;.<br />Жилмайганча кўзларимни юмдим. Кўзёшлардан асар ҳам қолмади. Энди мен уни бутун вужудим билан ҳис қилардим. Унинг тафти шунчалик иссиқ ва тинчлантирувчи эдики, бу туйғуни билмасдан қандай яшаган эканман деб ўйлаб қолдим. Ҳаяжон ва қўрқув чекинди, гўё бу қучоқлар мени бутун дунёдан ҳимоя қилишга қодирдек эди.<br />Мен ҳатто қўлимни унинг қўли устига қўйишга журъат қилдим, ўша лаҳзада буни жуда-жуда хоҳлагандим... Нақадар ажойиб туйғу, нақадар гўзал...</p> anvarovna_dilshoda:RYkS4JggdB2026-04-12T15:58:36.241Z2026-04-12T15:58:36.241Z

28-БОБ

<p id="IVI5">28-БОБ</p> <p id="i0uy">— Мана, келинимиз ҳам ташриф буюрдилар. Маросимни бошласак ҳам бўлади.<br />Мустафа амаки юзида табассум билан гап бошлади. Охирги пайтларда у фақат кулар, ўғлининг ниҳоят уйланаётганидан чин дилдан бахтиёр эди.<br />Мен Умарнинг ёнига бориб, унинг ёнидан жой олдим.<br />— Ундай бўлса бошладик, марҳамат, ўтиринглар.<br />Имом тасбеҳини ўгириб, ҳовлиққанча нафас ростлади. Умар чордона қуриб ўтирди, мен ҳам унга эргашдим. Имом дуо ўқишни бошлади, атрофда фақатгина унинг қироат қилаётган овози эшитиларди. Хонадаги барча аёллар ёпиқ либосларда, бошларига рўмол ўраган ҳолда ўтирардилар.<br />— Сен, Мустафо ўғли Умар, Шавкат қизи Нозанинни ўз никоҳингга олишга розимисан?<br />Имом отамнинг исмларини ҳам тилга олди. Мен секин бошимни унга бурдим, у ҳам менга тикилиб турарди.<br />— Розиман.<br />— Розимисан?<br />— Розиман.<br />— Розимисан?<br />Унинг ўткир нигоҳига дош беролмай, қўлларимга қарадим.<br />— Розиман.<br />Умар мени ўз рафиқаси сифатида қабул қилди.<br />— Сен, Шавкат қизи Нозанин, Мустафо ўғли Умарни жуфти ҳалоли бўлишга розимисан?<br />— Розиман, — дедим паст овозда. Имом жилмайиб давом этди.<br />— Розимисан?<br />— Розиман.<br />— Розимисан?<br />— Розиман.<br />Ёнингда турган бу эркак ўз вужуди, борлиғи билан мени босиб тушаётгандек эди. Ундан таралаётган шиддатли, телба бир энергияни ҳис қилиб турардим.<br />— Мустафо, ўғлингнинг никоҳига розилик берасанми?<br />— Бераман.<br />— Сизлар бўлаётган воқеаларни гувоҳи сифатида хотирангизга муҳрлаяпсизларми?<br />— Ҳа, муҳрлаяпмиз, — биздан унча узоқ бўлмаган жойда ўтирган гувоҳлар бош ирғашди.<br />— Эрингдан қандай маҳр талаб қиласан?<br />Хонага қабристон сукунати чўкди. Ҳамма эътибор менга қаратилди.<br />— Мен ҳеч нарса талаб қилмайман.<br />Имом худди бошқалар каби жилмайиб, Умарга қаради.<br />— Дубайдаги уйни бераман, — деди Умар кутилмаганда. — Меҳмонхона. Онамнинг номидаги ресторан. Ва етмиш килограмм олтин.<br />Бошим шартта унга бурилди. Бу ақлсизлик эди! У қаддини ростлади ва менинг ҳайратимни кўриб, қошларини маъноли кўтариб қўйди. Имом қотиб қолди, Мария унга бир стакан сув узатди.<br />— Мен қайнота сифатида келинимга ўзимнинг заргарлик дўконимни совға қиламан, — деди Мустафа амаки.<br />&quot;Тўхтатинг уларни! Бу жуда кўп!&quot; деб бақириб юборгим келди.<br />— Мен эса келин томондан вакил сифатида куёвдан ҳар ой Нозинанинг картасига камида минг доллардан тушириб туришини талаб қиламан.<br />Мариям ўз нутқини якунлаб, мен билан нигоҳлари тўқнашгач, қўрққанидан ютуниб қўйди.<br />— Мен нима сўрасам экан?! — Мария ўйланиб қолди-да, бирдан ҳайқирди: — Куёвимиз ўз қўрғонини рафиқасининг номига расмийлаштиришини талаб қиламан, бу билан у камбағал бўлиб қолмайди!<br />Ҳамма қаҳ-қаҳ уриб кулиб юборди. Умар ҳам жилмайди, юзида кичкина кулгич пайдо бўлди.<br />— Йўқ, бу ортиқча. Ростдан. Керак эмас.<br />У мен томонга эгилди. Қайноқ нафаси юзимни куйдиргудек бўлди.<br />— Ҳаммаси жойида. Мен розиман.<br />Нафасим ичимга тушиб кетди. Унинг яқинлигидан кафтларим терлаб кетди. Эртага бутун шаҳар Умар маҳр учун менга нималар бергани ҳақида гапиришини, миш-мишлар ҳали-бери тинмаслигини англаб турардим.<br />Имом ҳамон ҳайратдан катта очилган кўзлари билан ёзувларга тикилиб турарди. У томоғини қириб, қўлига Қуръонни олди.<br />Барча маросимлар якунланди ва мен қонун-қоидаларимизга кўра Умар Шахмараннинг рафиқасига айландим.<br />— Табриклайман. Яратган никоҳингизни хайрли қилсин!<br />Биз ўрнимиздан туриб, имомга миннатдорчилик билдирдик. Мустафа амаки уни кузатиб қўйди.<br />— Дастурхон тузалган, юринглар.<br />Хадича амма уст-бошини тўғрилаб, чиқиб кетаётган қизларнинг ортидан қаради. Умар ёнимда туриб, костюмини ечди — унинг бу ҳаракатидан баданимга чумоли ўрмалагандек бўлди. Аммаси буни сездими-йўқми, билмадим, лекин менинг реакциямдан жилмайиб қўйди:<br />— Тўйгача бир-бирингиз билан учрашмасликка ҳаракат қилинглар. Ноза, сен ўз хонангда қолишда давом этасан.</p> <p id="katA">Умар норози қиёфада кўйлагининг енгларини шимарди.<br />— Хўп бўлади, амма.<br />Аммаси тушунган ҳолда бош ирғади ва тезда хонадан чиқишга ошиқди.<br />Мен чуқур нафас олиб, Умарга ўгирилдим. У бир қадам олдинга ташлади ва қўлларини белимга қўйди.<br />Кутилмаганда, эрим бир ҳаракат билан мени ўзига тортди. Вужудимни ўз танасига шунчалик маҳкам босдики, ҳатто унинг юрак уришини ҳам сезиб турардим.</p> <p id="wBP7">29-боб</p> <p id="EIu0">Мен унинг тубсиз қора кўзларига тикилиб қолдим. Улар мени янги бир куч билан сеҳрлаб борарди. Магнитдек ўзига чорлар, ўзига тортарди...<br />У қўлини бироз бўшатди; оёқларим пахтадек юмшаб, қўлларим эса худди қаҳратон қишда кўчада қолгандек музлаб кетди.<br />— Тўғри қилдинг. Баракалла! Буни муносиб баҳоладим.<br />Мен унга савол назари билан қарадим.<br />— Нима ҳақида гапиряпсиз?<br />— Дилбарнинг жойини кўрсатиб қўйганингни айтяпман.<br />&quot;Демак, у бутун суҳбатимизни эшитиб турган экан-да&quot;. Кўзларимни ерга қадатиб, унинг буғдойранг қўлларини томоша қила бошладим. Кўйлагининг тирсаккача шимарилган енгларидан олтинранг туклар кўриниб турар, билагидаги вазмин соат бу манзарани якунлаб турганди.<br />Мардона куч. Мана шу ниқоб остига яширинган ибтидоий эркаклик қудрати.<br />Унга қарамасликнинг иложи йўқ... Лабимни тишлаганча, қаршимдаги эркакни чанқоқлик билан кузатишда давом этдим. У ҳозир бўйинбоқ ва костюмсиз, эркин... худди ўлжасини еб тўйган йиртқичдек хотиржам.<br />У икки бармоғи билан иягимдан кўтариб, юзимга шунчалик яқин келдики, нафасини ўз юзимда ҳис қила бошладим.<br />— Сенда адашмаган эканман.<br />Томоғимга тиқилган қуруқ луқмани ютишга ҳаракат қилдим. Эримнинг нигоҳи сониялар ўтган сайин қорайиб борар, у лабларимга тикиларди; сўнг нигоҳи секин иягимдан пастга сирғалиб, бўйнимдаги шиддат билан ураётган томиримда тўхтади.<br />У эҳтиёткорлик билан мен томонга эгилди-да, лабларини лабларимга тегинди. Улар теккан жойга гўё бутун қоним қуйилиб келгандек бўлди. Илк бўсамни иккинчи эрим ҳадя этди. Бу қанчалик ғалати эшитилмасин, шунчалик гўзал манзара эди...<br />Мен шартта ўзимни орқага тортдим, уялганимдан ерга қараб, эшик томон отилдим. У эса қўлларини чўнтагига солиб, пичинг билан жилмайиб қўйди. У ўзидан мамнун эди. Бегубор бир бўса қанчалик буюк кучга эга эканини яхши тушунарди.<br />Бутун вужудим худди қайноқ қум устида югургандек қалтирарди. Қўл-оёқларим бўйсунмас, ичимда ўт ёнарди, бу ўзимга ҳам тушунтириб бериш қийин бўлган нотаниш бир туйғу эди.<br />— Келинпошша, сенга нима бўлди?<br />Йўлда Марияга дуч келиб, қўрқиб кетганимдан қўлимни юрагимга қўйдим. У оловдек ёнаётган ва мени сотиб қўяётган яноқларимга тегинди.<br />— Сени қўрқитмоқчи эмасдим. Тавба, бурнинггача қизариб кетибсан-ку! Мазанг қочдими?<br />— Ё... йўқ, ҳаммаси яхши.<br />Мария менга ғалати қараб қўйди, лекин ортиқча гапирмай, ёнимда жим кетаверди. Гўё мени ўз ўйларим билан холи қолдиргиси келгандек эди.<br />Меҳмонхонадаги дастурхон аллақачон тузалган. Ҳамма кечки овқатни тановул қилар, юзлардаги табассум ва эркин муҳитдан уларнинг кайфияти чоғ экани кўриниб турарди. Мен тезда жойимга ўтирдим ва бошимни кўтармасдан бир стакан муздек сувни ичдим. Сув ичимдаги оловни бироз босиб, ўзимга келтиргандек бўлди.<br />Эшик очилиши билан беихтиёр кўзларимни кўтардим. Умар меҳмонхонага кириб, ҳамма билан кўз уриштириб чиқди; сўнг мени топди, юзи ўта жиддий эди. Унга қараб, бу инсон нималарни ҳис қилаётганини тушуниш қийин. У умуман туйғуларга берила оладими ўзи?<br />У стулни суриб, стол тўрига, менинг чап томонимга ўтирди.<br />У бутунлай бошқача эди. Мен шу пайтгача барча қизлар орзу қиладиган ўша Шахмаранга — Умарга турмушга чиқаман деб тасаввур ҳам қилмагандим. Мен шундай ҳаётга лойиқмидим?<br />Бу саволга жавоб бериш қийин, билмайман. Аммо у менга ачингани учун уйланди деган ўй ҳали ҳам ҳаёлимдан кетмасди.<br />Кечки овқат давомида эримнинг синовчан нигоҳини ҳис қилиб турдим, бироқ қатъият билан унга қарамадим. Шуни тўғри деб билдим.<br />Овқатдан сўнг ҳамма хоналарига тарқалди. Ўз хонамга киргач, туфлиларимни ечиб, роҳатдан енгил тин олдим. Кўйлагимни ечгим келмасди. Кўзгу олдида ўзимга бироз маҳлиё бўлиб турдим-да, сўнг душга йўналдим. Ёқимли муолажадан сўнг ўзимни анча яхши ҳис қилиб, сочиққа ўралганча ташқарига чиқдим. Бир қўлим билан ҳўл сочларимни қуритиб, иккинчиси билан балкон эшигини очдим. Атроф қоронғу ва сокин, фақатгина ой нури қўрғонни ёритиб турарди. Шу сукунатдан завқланиб бироз турдим.</p> <p id="nmiJ">Аммо бошимни буриб, Умарнинг нигоҳларига дуч келдим. У панжарага суяниб, индамай менга қараб турарди. Мен эса шошилинч хонага кириб кетишдан бошқа чора тополмадим.<br />Дарҳол ўрнимга ётиб, кўзларимни юмдим. Кун давомидаги чарчоқ ўз сўзини айтди. Ўша заҳоти ухлаб қолдим.<br />Кўзларимни очганимда эса тонг отганди. Узун кўйлагимни кийиб, нонуштага тушдим. Умар менга қарамас, нигоҳини олиб қочарди, бу мени ҳайрон қолдирди. У ҳеч ким билан гаплашмасди, фақат аммаси унга қараб жилмайиб қўйди, лекин уни нима бундай ғазаблантираётганини тушунолмадим.<br />Балки бирор хато қилиб, уни ранжитиб қўйгандирман? Ўзимни айбдордек ҳис қила бошладим.<br />Хадича амма қаҳва ичишга тушди.<br />Умар юзини бужмайтириб, ўрнидан турди ва хизматчи қизга юзланди:<br />— Мен юқорида бўламан, қаҳвамни ўша ерга олиб чиқ.<br />У кўз қири билан менга қараб қўйиб, чиқиб кетди. Лабимни тишладим.<br />— Ўзим олиб чиқаман, — дедим ёшгина хизматчи қизга ва у енгил тин олди.<br />Қолганлар индамай, фақатгина қараб қолишди.<br />Маълум бўлишича, Умар қаҳвани шакарсиз ичар экан, мен эса аксинча, ширинликсиз яшолмасдим.<br />Юқорига кўтарилиб, хонага кирганимда, у деразага орқа ўгириб турганини кўрдим. У индамай ташқарига тикиларди. Мен эҳтиёткорлик билан патнисни столга қўйдим.<br />Идишларнинг овозини эшитиб, у менга ўгирилди.<br />— Ноза?<br />Мен қаддимни ростлаб, унга майингина жилмайдим. У менга томон бир неча қадам ташлади.<br />— Қаҳвангизни олиб келдим.<br />Унинг кўзларида яшин каби чақноқ нурлар пайдо бўлди. У қаҳва учун миннатдорчилик билдиргандек бош ирғади ва ўз жойига ўтирди. Нигоҳи билан ёнига ўтиришимга ишора қилди. Бу аранг сезиладиган ишорани илғаб, ёнига ўтирдим.<br />У билмаган ҳолда менинг қаҳвамни олди ва бир қултум ичди. Кутилмаган таъмдан юзини бужмайтирди, мен эса беихтиёр кулиб юбордим. Шу лаҳзада кўзларимиз тўқнашди.<br />— Бу менинг қаҳвам эди... у шакарли...<br />— Умримда бундай ширин қаҳва ичмаганман.<br />У сувни олиб, бир нафасда ичиб юборди.<br />Мен иккинчи финжонни унга яқинроқ сурдим-да, ўзимникини қайтариб олдим. Бир қултум ютдим. Роҳатдан ва ёқимли таъмдан беихтиёр кўзларим юмилиб кетди. Бир сониядан сўнг кўзимни очганимда, қаршимдаги эркакнинг ёниб турган нигоҳига дуч келдим. Унинг томоғи асабий ўйнади, тишлари орасидан нималардир деб пичирлади ва менга бир қути шоколад узатди.</p> <p id="qPUj">30 - боб</p> <p id="jO2p">— Ёки ширинликни ёқтирмайсанми?<br />Умар кўзларини бироз қисиб, менинг реакциямни кузата бошлади.<br />— Ёқтираман... жуда ҳам... раҳмат, — дедим нафасим ичимга тушиб.<br />Худди у фикридан қайтиб қоладигандек, жавоб беришим билан дарҳол қўлимни чўздим.<br />У гўё маъқуллагандек, аранг сезиладиган даражада бош ирғади ва шоколадни менга узатди. Энди унинг ширинликни мутлақо емаслигига ишончим комил эди. Ахир ширинликсиз қандай яшаш мумкин?!<br />Митти вужудим билан, худди кичкина қизалоқдек шоколад еётганимда, у ёнимда бирор садо чиқармай ўтирарди. Кўраётган манзараси уни анча хурсанд қилган шекилли, менга бурилиб, майингина жилмайиб қўйди.<br />— Ҳақиқатдан ҳам ширинликни умуман ёқтирмайсизми? — бу ўй мени тарк этмасди ва мен ўз сўзимда туриб сўрадим.<br />Бу саволимдан сўнг унинг юзидаги ифода ўзгариб, бироз асабий тус олди.<br />— Ноза, сезишимча, менга тинмай расмият билан мурожаат қиляпсан.<br />Суҳбат ва кайфиятнинг бундай кескин ўзгаришини кутмагандим. Ўзимга жуда баланд эшитилгандек туюлган бир тарзда ютуниб қўйдим ва паст овозда жавоб бердим:<br />— Шунчаки барча урф-одатларимизга амал қилишга ҳаракат қиляпман.<br />Лекин Умарни бу нарсалар заррача қизиқтирмасди. Эркак оғир тин олиб, менга тикилди ва қатъий овозда деди:<br />— Биринчи навбатда — мен сенинг эрингман. Жамиятдаги мавқеим мен ҳақимда кўп нарсани айтиши мумкин, аммо мен сендан бошқа эркаклар ўз аёлларидан талаб қиладиган нарсаларни талаб қилмайман.<br />У вазмин, лекин ўта ишончли оҳангда гапирар экан, қимир этмасликка ҳаракат қилардим, ҳатто нафас олишга ҳам қўрқардим.<br />— Бу ўлкаларда эркаклар ўз аёлларига қўядиган талабларида кўпинча ҳаддан ошиб кетишади.<br />Мен тезда бош ирғаб уни тасдиқладим. Бунга нафақат қўшилганим, балки бу эркакнинг гапига эътироз билдириш қийин бўлгани учун ҳам шундай қилдим. Унинг оҳанги, овозидаги ишонч ва кўзларимга тик қараб туриши ҳар қандай одамни кўндира оларди. Ҳа, мен аввал ҳам айтганман: &quot;Урф-одатлар қанча-қанча аёллар тақдирини барбод қилди&quot;.<br />Қанчаси бор эди шундай аёлларнинг? Кўпчилиги эрларига ёқишга, кўнглига қарашга уринишарди — токи улар иккинчи оила ҳақида ўйламасин деб. Энг муҳими эса фарзанд туғиб бериш. Албатта, ўғил. Аёллар хўрликларга чидашарди, эрларининг сон-саноқсиз маъшуқаларига кўз юмишарди. Уларнинг эрига гап қайтаришга, ўз туйғулари ва азобларини айтишга ҳақлари йўқ эди.<br />— Келинпошша!<br />Ҳаёлларимни бўлиб, ёнимизга Марям келди.<br />— Кетишимиз керак, режа бўйича тўй кўйлагини танлашимиз лозим.<br />У акасига қараб жилмайиб қўйди.<br />— Ака, декан билан гаплашиб қўйинг, уни учратиш жуда қийин бўляпти. Ўқиш бошланишига жуда оз вақт қолди...<br />Умар унга қисқа бош ирғади ва қиз қувонганича ортига югуриб кетди. Кетаётиб акасига &quot;ҳаво бўсаси&quot; юборди, Умар эса бунга жавобан жилмайиб қўйди.<br />— Ноза, сен ўқишингни давом эттиришни хоҳлармидинг?<br />Бошимни шартта эримга бурдим. Турмушга чиққунимча буни қанчалик қаттиқ истаганимни у билмасди.<br />— Кеч бўлди... шекилли бу ҳақда ўйлашга.<br />— Ҳеч қачон бундай дема!<br />Унинг оҳанги яна қатъийлашди, овозидан баданимга чумоли ўрмалагандек бўлди. У мен билан ҳали ҳеч қачон бундай гаплашмаганди. Нимадир ғалати бўлди... У қўлимга тегиб, уни сиқиб қўйди. Гўё вужудимга оловли шар урилгандек бўлди. Юзимга бироз қизиллик югурди, лекин нигоҳимни узолмадим... узишни хоҳламадим ҳам.<br />— Ҳеч қачон кеч эмас, Нозанин. Агар сенда заррача умид ва хоҳиш бўлса, ҳамма нарсага эришса бўлади.<br />У юзимга яқинлашди. Юрагим янада қаттиқроқ ура бошлади. Унинг кафти менинг муздек қўлимни иситарди; бу бақувват қўллар ичида ўзимни жуда қулай ҳис қилаётган эдим. Чаккаларимда қон гупиллаб урар, лабларим нимадир демоқчи бўлгандек бироз очилган, аммо сўз айтишга ботинолмасдим.</p> <p id="7m2i">— Мени тушундингми? — у ишонч билан кўзларимга тикилди.<br />Мен шартта ўрнимдан туриб, орамиздаги яқинликни буздим. Умар нигоҳи билан мени кузатиб қолди. Жавоб бермасдан пастга тушиб кетдим, қуруқшаган лабларимни яладим ва ичимдан ёноқларимни тишладим.<br />Қизлар машинада мени кутиб ўтиришарди, зериккан қиёфалари билан кутишдан чарчаганликларини билдиришарди. Мен уларнинг ёнига ўтирдим ва ўзимни гўё ҳеч нарса бўлмагандек тутишга ҳаракат қилдим. Хадича Шахмаран менга кўз қири билан қараб қўйди-да, сўнг кимдир билан телефонда гаплашиб, тўйга таклиф қилишда давом этди. Кейин ҳайдовчига ишора қилди ва машина жойидан қўзғалди.<br />Мария менга яқинроқ сурилиб, паст овозда пичирлади:<br />— Умид қиламанки, биринчи кечагача сабр қиласизлар. <br />Уялганимдан юзим баттар қизариб кетди, унинг лабларида эса саволи нишонга текканидан мамнунлик табассуми югурди. Мен ўзимни четга олиб, кўзларимни тепага тикиб қўйдим.<br />Кейинги бўлаётган воқеалар худди туман ичидагидек ўтди. Тўй кўйлаклари, кийиб кўришлар... Консултант қизлар ортимдан қолмай чирқиллашарди, лекин таклиф қилинган нарсаларнинг бирортаси менга ёқмасди. Ҳаммадан уяла бошладим.<br />Ё кўкрак қисми жуда очиқ, ё орқа қисми очиқ... Менга бунақаси мутлақо ёқмасди. Гарчи бу менинг иккинчи никоҳим бўлса-да, бунақанги ғалати туйғуларни биринчи марта ҳис қилаётган эдим.<br />— Мен Умарга қўнғироқ қилдим, маълум бўлишича, у Париждаги мода уйидан бир нечта кўйлак буюртма қилган экан, — деди Хадича амма.<br />Мария шартта олдинга интилди ва кўзлари косасидан чиққудек бўлди:<br />— Шундайми?! Унда бу ерда нима қилиб юрибмиз? Қани, уйга кетдик! Умар Шахмаран хотини учун нималарни танлагани ва қанча сарфлагани менга жуда қизиқ!<br />Хадича амма қўлимдан тутиб, мени ўша &quot;ҳушмуомала&quot; қизлар даврасидан олиб чиқиб кетди.<br />Бир соатдан сўнг яна уйда эдик. Атрофда сукунат ҳукмрон, мен иккинчи қаватга кўтарилиб, меҳмонхонага кирдим.<br />— Ё Раббий! Жаннатга тушиб қолдик-ку! — деб бақириб юборди Мария, кўйлакларга ҳайрат билан боқиб.<br />Кўрган манзаримдан жойимда қотиб қолдим. Нигоҳим бир кўйлакда тўхтади: елкаси бирозгина очиқ, лекин бу асло беҳаё кўринмасди; бел чизиғи аниқ берилган бўлиб, қоматни мукаммал кўрсатиши керак эди. Кўйлак нуқсонсиз ва қимматбаҳо кўринарди. Кенг этаклари тикилган мунчоқлар билан жилоланарди. Мунчоқларга тушаётган қуёш нурлари эса уларни қимматбаҳо тошларга айлантириб, кўйлакни янада гўзалроқ кўрсатарди...</p>