Min Jiu

Black Promise🪶

2026-05-26T09:50:47.225Z

Qorong'ulikda topilgan nur

By Areum ep 2

Kengash zalida asta-sekin sukunat cho‘ka boshlagandi.

Bir necha daqiqa avvalgi xonani to‘ldirgan sovuq ovozlar, muhokamalar va buyruqlar allaqachon tugagan, endi esa faqat polga urilayotgan qon tomchilarining tovushi eshitilib turardi. Xona markazida hali ham hech kim yaqinlashishga jur’at qilmayotgan bir jasad yotardi. Yoongi esa bunga hatto e'tibor ham qilmasdi ortiga qayrilib ham qaramadi.

Qo‘lidagi oppoq ro‘mol bilan barmoqlariga tekkan qonni sekin artar ekan, qadamlarini eshik tomon tashladi. Uning ortidan hech kim gapirmadi. Hech kim uni to‘xtatishga urunmadi. Chunki hamma bilardi. Bu paytda unga yaqinlashish…
o'lim bilan barobar.

Ulkan ikki qanotli eshiklar ochildi. Yoongi uzun, jimjit yo‘lak bo‘ylab yura boshladi. Marmar polga urilgan oyoq tovushlari bo‘sh qasr ichida aks-sado berardi. Devorlardagi qora shamchiroqlar xira yorug‘lik sochar, tashqarida esa yomg‘ir tomchilari baland oynalarga urilardi. Yoongi yomg‘ir ovozini yomon ko‘rardi. Har safar bu tovush qulog‘iga chalinganda, yuragining bir chetida eski jarohatlar esiga kelardi. U qasrning asosiy eshigidan chiqishi bilan sovuq shamol yuziga urildi. Qora kostyumining yoqasini biroz ko‘tardi. Hovlida allaqachon mashina tayyor turardi.

Mashina yonida esa har doimgidek jim va hushyor holda Jungkook turardi. Yoongi yaqinlashishi bilan Jungkook darrov orqa eshikni ochdi.

— Boss.

Yoongi hech narsa demay mashinaga o‘tirdi. Bir necha soniyadan keyin Jungkook ham haydovchi o‘rniga joylashdi. Mashina asta qasr darvozasidan chiqib, tun bag‘riga singib ketdi. Ichkarida sukunat, faqat yomg‘ir va moshinalarning past ovozi. Yoongi boshini orqaga qo'yib o'tirardi. Tashqaridagi chiroqlar yomg‘ir tomchilari ortida xiralashib ko‘rinardi. Ko‘zlarini yumdi, ammo bugungi voqealar xayolidan chiqmasdi. Qaltiragan ovoz, yolvorish, qo‘rquv va keyin sukut. U chuqur nafas oldi. Asabi hali ham tarang edi.

Jungkook orqa oynadan unga qisqa qarab qo‘ydi.

— Bugun o‘zingizni bosolmadingiz.

Yoongi ko‘zini ochmasdan javob berdi.

— Men sendan fikr so‘radimmi?

Jungkook labini qimirlatdi.

— Yo‘q.
Shunchaki… oxirgi paytlarda jahlingiz tez chiqyapti.

Yoongi asta ko‘zlarini ochdi.

— Sen ham menga nasihat qiladigan bo‘ldingmi?

— Yo‘q.
Faqat… dam olishingiz kerak.

Yoongi istehzoli kuldi.

— Bizning hayotimizda dam olish degan narsa yo‘q, Jungkook.

Jungkook bu safar javob bermadi. Shu payt mashina birdan sekinlashdi. Yoongi qoshini tirishtirdi.

— Nima bo‘ldi?

— Oldinda baxtsiz hodisa. Yo‘l vaqtincha yopilibdi.

Yoongining sabri yana taranglashdi.

— Shibal…

U boshini yon tomonga burib, oynadan tashqariga qaradi. Yomg‘ir kuchaygandi, tomchilar qora oynadan pastga yugurardi. Shahar chiroqlari ular orasida sinib, mayda yulduzlardek titrardi va birdan…

Uning nigohi bir joyda to‘xtab qoldi. Bekat yonida bir qiz turardi, yolg‘iz. Qo‘lida kichik chamadon. Yelkalariga tushgan uzun sochlari yomg‘irdan ho‘l bo‘lib qolgan, lekin…

U panaga qochmayotgandi, aksincha. U yuzini osmonga qaratgancha, ko‘zlarini yumib turardi. Go‘yo yomg‘irni kutgandek. Go‘yo har bir tomchini qalbi bilan his qilayotgandek. Atrofdagi odamlar soyabon ostiga yashirinar, yugurib o‘tishardi.

Ammo bu qiz… Faqat jilmayardi, sokin, beg‘ubor, erkin. Yoongi bilmagan holda biroz oldinga egildi. Nigohi undan uzilmay qoldi.

Ichida allaqachon unutilgan bir necha hislar uyg'ongandek edi. Yumshoqlik, iliqlik, notanish bir titroq. Go‘yo muzlab qolgan qalbiga birinchi marta iliq nur tegayotgandek.

Labining chetida sezilar-sezilmas tabassum paydo bo‘ldi. U pichirladi.

— …Yomg‘ir ichida ham shunchalik yorug‘ bo‘lish mumkinmi…

Jungkook orqa oynadan unga qaradi va bir lahza hayratda qoldi. Chunki…

Yoongi kulayotgandi.

Flashback

Ilk bor Seoulda...

Poyezd asta Seoul vokzaliga kirib keldi. Eshiklar ochilishi bilan odamlar birin-ketin tashqariga shoshila boshladi. Sofiya esa bir necha soniya joyidan qimirlamay o‘tirdi.

Qo‘llari tizzasidagi sumkaga mahkam yopishgan edi. U chuqur nafas oldi. Keyin sekin jilmaydi.

— Nihoyat…

Bugun… Uning yangi hayoti boshlanayotgandi. Poyezddan tushdi atrofga qaradi Seoul shunchalik katta, gavjum.

Chiroqlar, odamlar, turli tillardagi ovozlar. Shoshayotgan qadamlar. Bir lahza o‘zini juda kichikina his qildi. Qayerdan boshlashni bilmasdi.

Avval ish topish kerakmi?

Yoki yashash uchun joy?

U shu hayollar bilan sumkasini ko‘tarib, avtobus bekati tomon yurishni boshladi. Labida yengil tabassum. Qadamlarida ishonch.

—Hammasi yaxshi bo'ladi

Shu payt osmon gumburladi. Sofiya boshini ko‘tardi va kulib yubordi.

— Rostdanmi?

Birinchi tomchi burniga tushdi. Keyin ikkinchisi. So‘ng birdan kuchli yomg‘ir boshlandi.

Atrofdagi odamlar yugurib pana joy izlay boshlashdi. Sofiya esa to‘xtadi, ko‘zlarini yumdi, yuzini osmonga qaratdi.

Yuzida, sochlarida, qo‘llarida, yuragida. U yomg‘irni juda yaxshi ko‘rardi.

Yomg‘ir unga tinchlik berardi. Erkinlik berardi. Go‘yo Allohning rahmati osmondan tomchilab tushayotgandek.

U sekin pichirladi:

— Alhamdulillah…

Labida tabassum kengaydi.

— Yangi hayotimni shunday boshlatganing uchun rahmat…

U kichik chamadonini yoniga qo‘ydi. Qo‘llarini biroz yozdi. Go‘yo yomg‘irni quchoqlayotgandek. Atrofdagi dunyo birdan jim bo‘lib qolgandek edi.

Va u bilmasdi… Uni kimdir kuzatayotganini. Qora mashina ichidan. Sovuq qalbli bir yigit. Ammo aynan o‘sha lahzada… O‘sha sovuq qalbda ilk bor bir iliqlik paydo bo‘layotganini.

Sofiyani shunday turgan deb tasavvur qilila

Comeback:

Yoongi nigohini bekat yonida turgan qizdan uzolmay qolgan edi. Yomg‘ir hanuz kuchli yog‘ardi. Tomchilar mashina oynasiga urilib, uni qizdan ajratib turgandek edi.

Lekin negadir… Yoongi bu safar o‘sha oynani, o‘sha masofani yomon ko‘rdi. U qizni aniqroq ko‘rishni xohladi, yaqinroq. Jungkook orqa oynadan yana bir bor unga qaradi.

Yoongining nigohi qayerga qadalganini tushundi. Ammo indamadi. Yoongi esa buni o‘zi ham tushunmayotgandi.

Nega yuragi g‘alati urmoqda?

Nega u oddiy bir notanish qizdan ko‘zini uzolmayapti?

Nega… mashinadan tushgisi kelmoqda?

U sekin oldinga egildi. Qo‘li yon tomondagi soyabonga tegdi so‘ng uni qo‘liga oldi va eshikni ochdi. Jungkookning ko‘zlari kattalashdi.

— Boss—

Ammo Yoongi hech narsa demadi. Mashinadan tushdi. Sovuq yomg‘ir havosi yuziga urildi. U soyabonni ochdi va qadamlarini sekin bekat tomon boshladi.

Jungkook mashina ichidan kuzatib qoldi. Hayrat bilan.

—Boss nimalar qilyapsiz?

Bu u bilgan Yoongi emasdi. Bu hech qachon begonaga yaqinlashmaydigan, hech kimga ahamiyat bermaydigan inson edi. Ammo hozir…

U notanish bir qiz tomon yurayotgandi.Go‘yo bir kuch uni tortayotgandek.Yoongi bekatga yetib keldi. Qiz hali ham ko‘zlarini yumgancha turardi. Yuzini osmonga qaratgan. Labida yengil tabassum. Yomg‘ir esa uning yuzlarini erkalayotgandek. Yoongi bir necha soniya shunchaki unga qarab qoldi.

Shu qadar beg‘ubor. Shu qadar… yorug‘.

U sekin soyabonni Sofiyaning ustiga tutdi.

Birdan…

2-qism tugadi. Sizga yoqadi degan umiddaman.

Channel:Terrible fanficc.

Sengacha...❤️‍🩹

2026-05-21T11:22:19.212Z

"2026-2012"

< 8-qism > By Areum

Areumni yuragi qinidan chiqib ketadigandek urardi o'zi haligacha ishonmasdi bular bari o'ngida ro'y berayotganiga.

—Areum! nonushta qilmaysanmi so'radi onasi?

—yo'q qornim to'q mayli men shoshilyapman xayr shoshilgancha chiqib ketti.

Areum eshikni ochdi.

Bir lahza. Faqat bir lahza.

Lekin ikkalasi uchun ham vaqt go'yo to'xtab qolgandek edi. Areum eshik tutqichini mahkam ushlab turadi qarshisida... Yoongi turardi. Yoongi Areumni ko'rgach bir necha soniya unga tikilib qoldi. Chunki Areum odatdagidan boshqacharoq edi bugun o'ziga qaragan yuzida samimiy tabassum.

Areum Pov:

Yo Rabbim... bu rostdan ham bo‘lyaptimi?

Men... Min Yoongi bilan yuzma-yuz turibman.

Bu tush emasmi? Agar tush bo‘lsa, iltimos meni uyg‘otma.

Axir men uni... qanchadan beri bilaman. U bilan bir martta ko'rishish eng katta orzularimdan biri edi. Kelajakda qanday inson bo‘lishi, qanday qo‘shiqlar yozishi, qancha insonning qalbiga taskin bo‘lishini bilaman... Naxotki u meni qarshimda men uchun kelgan bo'lsa... Lekin hozir... u shunchaki mening qarshimda turibdi. Allohim... yuragim qinidan chiqib ketadiganga o‘xshaydi. Ya Robbim o'zing yordam ber!

Nihoyat Yoongi tomog‘ini qirib, gap boshladi.

— Ketishga tayyormisan?

Areum birdan hushiga kelib bosh irg‘adi.

— Ha... tayyorman.

Eshikni yopib tashqariga chiqdi. Bir necha soniya yonma-yon jim yurishdi. Yoongi birinchi bo‘lib gap boshladi.

— Oyog‘ing qanday? Haliyam og‘riyaptimi?

Areum pastga qarab kulimsiradi.

— Bir oz. Lekin kechagidan ancha yaxshi.

— Yaxshi.

Yana jimlik, keyin Yoongi kutilmaganda yana so‘radi:

— Kecha nega yig‘lading o'zi ?

Areumning yuragi bir soniya to‘xtagandek bo‘ldi.

— Nima?

— Uylaringga borganimizda.

Areum nima deyishni bilmay qoldi. U bir necha soniya nima deyishini o'ylab qoldi.

Aeum Pov:

Axir sizni ko‘rib yig‘ladim. Men sizni hayotda ko'raman deb o'ylamagandim hatto uzoqdan bo'lsa ham . Chunki bu men uchun mo‘jiza.

Areum hayolidan shu so'zlarni o'tkazarkan lekin bularni aytolmasdi va u shunday deya javob berdi.

— Men... shunchaki xursand bo‘lib ketdim.

Yoongi unga bir qarab qo‘ydi. U yolg‘on gapirayotganini sezgandek. Lekin hech narsa demadi. Bir necha qadamdan keyin Yoongi birdan to‘xtadi va Areumga qarab.

— Ber so'radi Yoongi.

— Nima? Areum hayron qolgancha

— Sumkangni gapini davom ettirdi Yoongi.

— Yo‘q, rahmat. Og‘ir emas Areum hayajondan nima deyishini bilmay.

— Ber dedim yana qat'iyat bilan so'radi Yoongi.

— Rostan ham kerak emas yana shu javobni aytdi .

Yoongi indamay Areumning orqasiga o‘tib, sumkaning ikki tasmasidan ushladi. Areum birdaniga bo'lgan ishdan hayron qoldi.

— Y-yoongi...

— Men ko‘taraman.

U shunday deb sumkani o‘zi ushlab oldi. Sumka hali ham Areumning yelkasida edi, lekin og‘irlikni Yoongi ko‘tarayotgan edi.

Areum Pov:

Allohim... men hozir nimani his qilyapman?

U juda yaqin. Juda-juda yaqin. Yuragimni eshitib qolmasin... iltimos. Ey Allohim bu qandayin baxt...

Areumning quloqlari qizarib ketdi. Yoongi esa buni ko‘rib, ichida g‘alati bir iliqlik sezdi.

Yoongi Pov:

Nega uni ko‘rsam ichim tinchib ketadi? Nega unga yordam bergim kelaveradi? Nega u xursand bo‘lsa... men ham xursand bo‘lyapman? Bu qanday tuyg‘u o‘zi..

Yoongi shu so'zlar bilan Areum bilan yonma-yon ketardi.

Shu payt Areum biroz oldinga qadam tashladi. Qo‘lidagi qo‘ltiq tayoq yo‘ldagi kichik toshga ilinib ketdi.

— Ah!

Hammasi bir lahzada bo‘ldi Areumning oldinga yiqila boshlagandi. U yiqilaman deb o‘yladi. Lekin... Bir issiq qo‘l uning belidan mahkam ushlab qoldi. Areum bu hodisadan ko;zlari katta-katta bo'lib ketgandi. U belidagi qo'l kimligini bilarni. U Yoongi edi u Areumni belidan mahkam ushlab turardi Areum uyalganidan yana ham qizarib ketgandi.

Areumning nafasi bir lahza to'xtab qolgandek edi. Yoongi uni o‘ziga tortib tutib qolgan edi. Ikkisi ham bir-biriga juda yaqin edi. Areum hatto Yoongining nafasini his qilardi.

Yoongi ham bir lahza qimirlamay qoldi. Qo‘li hali ham Areumning belida edi.

— Ehtiyot bo‘lolmaysanmi? — dedi u past ovozda.

Bunday ohangda jahl va xavotir aralash gapirdi Yoongi.

— Haligi kechirasiz... past ovozda gapirdi Areum.

Yoongi sekin qo'lini oldi, lekin xuddi qo'yib yuborgisi kelmagandek majburligidan qo'yib yuborgandek tuyuldi o'ziga. Yuragi tez urardi.

Yooni Pov:

Endi aniq. Bu oddiy achinish yoki do'stona munosabat emas. Lekin... unda nima?

Areum esa ichidan faqat bitta narsani takrorlardi.

Areum Pov:

Allohim... hozir meni Yoongi ushlab turdimi?

Men bu kunni hech qachon unutmayman... Yuragim sekinroq...

Yoongi biroz hazilomus tariqasida.

—O'zi shundog'am bir oyog'ing jarohatlangan ikkinchisini ham shu ahvolga solmoqchimisan biroz kulgu aralash.

Areum ham bu gapni hazil ekanligini tushungandi va u ham

—Balki axir men palakat qiz bo'lsam u ham kulib gapirdi.

Ular shu suhbatlar bilan makktabga ham yetib kelishgandi ichkariga kirishdi avvaliga sinfdoshlari Areumni ko'rib ahvolini so'rashid bo'lib o'tgan ishni Areum tushuntirganidan keyin ahvoli yaxshiligini aytganidan so'ng ular ham Areumni so'roq qilishdan to'xtashdi.

Dars boshlandi hamma darsda aktiv bo'lib o'tirardi shular qatorida Areum ham endi u oldingidek jim o'tirmasdi imkoni bo'lishi bilan darslarga javob berardi ustozlarni ham unga biroz mehri va hurmati ortgandi Yoongi esa dars vaqtida bir bir yashirincha Areumga qarab qo'yardi.

Dars tugadi hamma narsalarini yig'itirib uyiga ketayotgan Areum ham narsalarini yig'ishtirayotgan payt Yoongi birdaniga tashqariga chiqib ketti unga aytmasdan.

Areum Pov:

Qayerga ketti ekan nima endi o'zim ketamanmi. Mayli muhim ishi chiqqandirda balki meni tashqarida kutayotgandir.

U shu hayollar bilan shoshilib narsalarini yig'ishtirdida tashqariga maktab zaliga chiqdi ko'rgan sahnasidan joyida qotib qoldi biroz xafa ham bo'ldi.

To'g'risida Yoongi turardi yonida bir qiz yaxshilab etibor bersa kechagi o'yindagi qiz ekanligini ko'rdi Yoongini qo'lida esa qandaydir narsa bor edi xuddi sovg'adek Areum birdan orqaga bir qadam tashladi va ortiga qaramay tashqariga chiqib ketdi.

Areum jahl yig'i aralash tez tez qadamlar bilan maktabdan chiqib ketardi xuddiki oyoqlarini og'rig'i qalb og'rig'ini oladigandek oyog'ini yerga qattiq bosib yurardi qadamlari borgan sari tezlashardi og'riq ham shunga yarasha edi.

Areum Pov:

To'xtaa.. Qalbim nega bunday bezovtasan axir u kim bilan bo'lishi yoki bo'lmasligni men hal qilmaymanku meni bunga haqqim ham yo'q lekin negadir qalbim og'riyapti ichimda nimadir yonayotgandek.. Lekin men bilishim bo'yicha Yoongi sevgan qiz uni rad etgan nega hozir u boshqa qiz bilan yana unga sovg'a ham olipti balki o'sha qizdiraa yoq' yo'q hayollarim bo'ldi bu meni ishim emas bo'ldi bas..

U shunday deya ichida ming xil his ming xil fikrlar bilan ketarkan birdaniga ko'z oldi qorong'ulashib ko'zi xiraroq uyini o'z uyini ko'ra boshladi o'zini haqiqiy uyini u bu manzaradan daxshatga tushdi

Areum Pov:

Nahotki bu tush bo'lsa yo'q men hozir uyg'onolmayman axir men unga aytolmadim uni sevishimni qadrlashimni muxlisi ekanligimni nega? men hozir uyg'onolmayman ammo uyimni ham sog'indim bilamdim ikki o't orasida qolib kettim.

Va birdan unga kimdir urilib ketti u endi ancha o'ziga kelgandi atrofiga qaradi u yana maktab oldida u bundan bir xursand bir xafa xolda turardi urilish natijasida Areum yerga yiqilgandi yiqilgani bilan ko'zidan shash qator ko'z yoshlar chiqardi bir tomondan Yoongini oldiga qaytgani bo'lsa yana boshqa tomondan ichidagi qalbidagi o'griq sabab bulardan tashqari oyog'i ham qattiq og'rirdi bularga chidolmay oxiri yig'lab yubordi.

Buni ko'rgan yonidagi bilmay turtilib ketgan yigit qo'rqib ketti.

—Hey kechirasiz men bilmasdan turtilib kettim ahvolingiz yaxshimi so'radi yigit.

Areum hali ham hech narsa demay yig'lab turardi endi bu safar oyog'i yanada qattiq og'riyotgandi chunki hali ketayotganda oyog'ini qattiq bosgani sabab bo'lgandi.

Bu manzarani uzoqdan ko'rib yugurib kelayotgan yigit birdan Areumni oldidagi yigitni ura ketdi.

—Nima qilding?so'radi jahl bilan Yoongi.

—Kechirasiz men hech narsa qilmadim shunchaki bilmay turtilib kettim.

—yolg'on gapirma sen nimadir qilgansanki u shu qadar yig'layapti.

Shu onda ular oldiga bu voqeani ko'rib kelayotgan Hyungsik keldi va Yoongini to'xtatmoqchi bo'ldi.

—Yoongi bas qil? qat'iy gapirdi Hyungsik.

—To'xta u hech narsa qilgani yo'q gapini davom ettirdi.

—Men buni ko'rdim jahl bilan gapirdi Yoongi.

—Yo'q sen noto'g'ri ko'rding. Ular shunchaki bilmasdan bir biriga turtilib ketdi bu yigit Areumga yordam bermoqchi edi.

Biroz sukunat Yoongi o'zini biroz bosib olgandi va ko'zlari yigitdan Areum tomon qaratildi. Hali ham yerda yig'lab o'tirardi xuddi hech narsani ko'rmagandek ahmiyat bermasdan o'tirardi. Yigitdan asta qo'llarini oldi. Yoongi Areum tomon sekin kela boshladi ehtiyotkorlik bilan tizzalab Areumni qarshisiga o'tirdi.

—Areum sokin muloyim ohangda gapirdi Yoongi.

Qo'llari bilan Areumni yuzidagi ko'z yoshlarni artgancha yana gapirdi

—Qayering og'riyapti.

Areum asta boshini ko'tarakan ko'zlari hali ham nam yig'lamaslikka urinardi.

U chuqur nafas oldi va qarshisidagi insonga qarab ichidan

Areum Pov:

"Ey Allohim…” Men noshukur bandangni kechir… Qanchalik noshukur ekanman…

U asta qo‘lini ko‘kragiga qo‘ydi. Yuragi tez urardi.

Agar bu tush bo'lsa men uni quchgancha uyg'onishni xohlayman hech bo'lmasa unga sevishimni aytolmasam ham...

Va u shu hayollar bilan yana ko'zidan o'zi sezmagan holda yosh oqdi va hech o'ylamasdan Yoongini qattiq quchib oldi. Shunchalik qattiq quchdiki go'yo shu orqali uni qo'yib yuborishni istamagandek. Go'yo bu oxirgi imkoniyatdek.

Yoongi birdaniga bunday bo'lganidan o'zini biroz yo'qotib qo'ygandek bo'ldi.

U nima bo'lganini tushunmay qoldi va hayollarini bir yerga yig'ib pat ovozda.

—Areum! Nima bo'ldi?

Areum javob bermasdi faqat mahkam quchgancha Yoongini ko'ksiga boshini qo'ygandek turardi. Yoongi sekin qo'llarini ko'tardi va u ham Areumni ehtiyotkorlik bilan quchdi leki hali ham nima bo'lganini bilmasdi.

8-qism tugadi maroqli mutolaa...

Xatolar uchun uzur.

Sengacha...❤️‍🩹

2026-05-19T17:20:41.363Z

"2026-2012"

< 7-qism > By Areum

Onasi shunday deya qizini oldiga kirdi va:

— Seni ko'rgani sinfdoshlaring kelibdi. Dedi onasi biroz norozi ovozda.

—Nima? Ular rostan ham kelishiptimi meni ko'rganiyaa...

—Har holda meni ko'rgani emas qani tezroq pastga tush ular kutib qolishdi o'zingni yig'ishtirib ol qizim yaxshi gapirayotganimda o'zingni o'nglab ol sen qiz.

—Men nima qildim axir ha mayli chiqib turing hozir chiqaman...

—Nima qildimmush qilar ishni qilib qo'yib tezroq tush deya onasi chiqib ketdi.

Areum Pov

Endi... nima qilaman nahotki bu o'ngimda bo'layapti Yoongi u men uchun keldimi ko'zlarimga ishonolmayapman lekin hozir chiqib nima deyman huhhh yig'lab yuborsamchi nima bo'ladi ehh mayli tezroq tushishim kerak ularni kuttirib qo'ymay... deya Areum tayyorlanib pastga tushdi.

Areum o'zi yurishga qiynalgani uchun unga qo'ltiq tayoq olib berishgandi shu bilan u tepadan mehmonxonaga qarab tushib kelardi yuragi shunchalik qattiq urardiki yonidagi insonga bemalol eshitilardi mehmonxonaga kirgandan so'ng.

Yoongi Pov.

Nima shunchalik yomonmi hatto o'zi ham yurolmayapti nima deb gap boshlasam ekan deb endi gapiraman deganda.

—Salom Areum ancha yaxshi bo'lib qoldingmi deya Hyungsik gap boshladi.

Areum eshik oldida turib qolgandi oldinga yurishga kuchi yo'qdek go'yo xuddi nimadir bo'ladigandek faqat Yoongiga qarab turardi hatto Hyungsikni gapini ham eshitmadi.

—Haligi u hali yaxshi tuzalmagani uchun biroz o'zida emas deya qizini olib kelish uchun turdi onasi.

Qizim kiraqol edi ular seni ko'rgani kelishibti qani endi ichkariga kirchi deya qizini olb kirmoqchi bo'ldi onasi.

Areum birdan hushyor tortib.

—A haligi ha men onajon deya gapini tugatmasdan turib ko'z yoshlar o'zidan o'zi chiqib keta boshladi. Bu sevinchdan.

—Hoy qizim nima bo'ldi qayering og'riyapti nima qildi senga qizim xavotir aralash gapirdi onasi.

—Areum yaxshimisan deya oxiri o'zini tutib turolmay gapirdi Yoongi.

Areum esa ko'ksiga qo'lini qo'yib yig'lardi hamma hayron unga nima bo'lganini bilish istagida va Areum o'zini qo'lga olib gapira boshladi.

—Ha rahmat yaxshiman sizlarni ham ovora qilib qo'ydima deya yig'i aralash gapirdi.

—Yo'g'e nega unaqa deysan qani kelaqol yonimizga dedi oldidagi stolga shama qilib Hyungsik.

Areum sekin asta ular tomon borardi va Yoongini oldiga kelib o'tirdi onasi ham biroz hayron qoldi qizi nega yig'lagani va aynan uni yoniga o'tirgani unga qiziq edi.

—Rostan ham yaxshimisan deya so'radi Yoongi.

—Ha albatta yaxshiman xavotir olmanglar kelganingizdan juda xursand bo'ldim.

—Lekin hozir yig'laganingchi savol ta'riqasida so'radi Hyungsik.

—Haligi ko'zimga nimadir kirgandi shunga ko'zimdan yosh chiqib ketdi deya javob berdi Areum.

Bu gapiga o'zi ham ishonmasdi lekin majbur shunday bahona qilishga.

—Ha aytgancha Areum endi qachondan maktabga chiqasan so'radi Hyungsik Yoongi ham qo'shilib.

—Ertadan (ichida) xudo xohlasa.

—Rostan yaxshi tezroq tuzalib ketgin kulimsiradi Hyungsik.

—Qizim hali otang kelsin yana maslahatlashamiz.

—Oyi nimasini maslahatlashamiz axir kecha menga shunaqa degandingizku? norozi ohangda.

—Kecha bu kecha edi endi bugun boshqa holat bo'lyapti qizim.

—Men ertadan boraman dedim oyi iltimos qarshilik qilmasangizchi jahl aralash gapirdi.

Bundan Yoongi va Hyungsik biroz noqulay bo'lishib gapga qo'shilishdi kata janjal bo'lib ketishidan oldin.

—Xolajon nimasini o'ylaysiz axir biz bormiz o'zimiz unga ko'z quloq bo'lamiz xavotir olmang deya gapirdi Hyungsik.

—Ha albatta men birga qizingiz bilan borib kelaman to tuzalgunigacha gapga qo'shilib Yoongi.

Areum bu gapdan shok holatida qoldi.

Areum Pov.

Nahotki men u bilan birga menga nimadir bo'lyapti negadir juda ham xursand bo'lib ketyapman Yoongi bilan birga borish.

Ular ikkisi Areumni onasini oxiri rozi qilishdi va Areum bilan maktabga birga ketishga kelishib olishdi va ketishdi ular ketishgach onasi Areumga norozi ohangda.

—Mana niyatingga ham erishding lekin hozir otang keladi o'shanda ko'ramiz ahvolingni shu payt otasi kirib keldi.

—Nimani ko'rarkanmiz onasi nima bo'lyapti qizimni nega xafa qilyapsan.

—A sizni kelganingizni sezmapmiz yaxshi keldingizmi gapirdi onasi.

—Ha yaxshiman gapni aylantirmasdan gapir nima haqida gapirayotgandingiz?

—Otasi asti so'ramang bu ahmoq qizingiz esini yeb qo'yipti nima emish yangi dinga o'tganmish bizni dinimiz yoqmasmish.

—Oyiii! Hali men yoqmadi demadimku norozi ohangda.

—Qizim onangni gapi to'g'rimi nima sen boshqa dinni qabul qildingmi qaysi dinni nega qabul qilding qanday sabab borki sen o'z diningdan kechib boshqa dinga o'tding.

—Ota to'g'risinni aytsam men bu dinni endi emas oldindan men shu dinda bo'lganman va buni sabablari bisyor men sizlarni yuzingizni yerga qaratadigan hech narsa qilmadimku nega buncha xavotir olasizlar ha men boshqa dindaman va bu Islom dini va men bu tanlovimdan hech qachon afsus qilmayman!

—Qizim yaxshilab o'yladingmi bu qaroringdan qaytmaysanmi?

—Yo'q ota iltimos meni tushuning o'zim mustaqil qaror qabul qildim allaqachon va men bundan qaytmayaman!

—Xo'sh nima ham derdim qizim senga ishonaman seni bu qarorga kelishingga arzirli sababing bo'lgan men buni tushundim qizim deya gapiridi otasi muloyimlik bilan.

—Axir dadasi qanday qilib bunchalik beparvo gapiryapsiz nima bir martta bo'lsa ham qizingizni urushmaysizmi axir u erkalanib ketyapti borgan sari...

—Onasi jim bo'l qizimiz endi ancha katta bo'ldi o'zi nima qilayotganini juda yaxshi biladi biz uni qarorlariga dalda bo'lib qo'llab quvvatlashimiz kerak men bu qaroridan yomonlik ko'rmayapman qani buyog'ini ham ko'ramiz nima bo'larkin.

—Dadasiiiii.... gapini tugatmasdan oldin otasi yana dakki berdi onasiga.

—Rahmat katta rahmat ota ishonchingizni oqlayman hali mendan faxrlanib yurasz deya xursandligidan xonasiga chiqib ketti Areum!

—Dadasi uni erkalatib yuboryapsiz axir nega uni bir martta bo'lsa ham urishmaysiz.

—Bas qil onasi nega urishishim kerak o'zi bittayu bitta qizimiz bo'lsa uni ustiga men unga ishonaman bu mavzu shu erda yopildi qayta ocha ko'rma qizinga ham gapirib yurma men senga oxirgi gapimni ayttim! deya otasi ham xonasiga kirib ketdi.

Areum xonasiga kirib avval tahorat oldi va javonini ko'zdan kechirib qidirib qidirib oxiri bitta uzun ko'ylak bilan katta sharf topdi va kiyinib ibodatga o'tdi ibodatini qilib bo'lgach oxiri duo qila boshladi.

Areum Pov.

Allohim o'zingga shukur shu kunlarga yetkizganing uchun o'zing menga darmon bo'lganing uchun Allohim men seni taqdiringda roziman yaxshimi yomonmi meni endigi yo'limni osonlashtir to'g'ri yo'lni o'zing ko'rsat ey Robbim tog'risini aytsam bir badangda ko'nglim boy ey Allohim buni sen allaqachon bilib bo'lgansan va sendan o'tinib so'rayman uni o'zing panohingda asra yomon narsalardan o'zing asra uni yo'lini doimo yorit unga doim dalda ber Allohim o'zing uni mag'firat yo'liga chorla men ojiz bandangni qo'lidan hech narsa kelmaydi uni qalbimga solgan yagona zot bu shaksiz sensan ya Robbim senga hamdu sanolar bo'lsin uni menga tanitganing va bu yerga olib kelganing uchun ming shukur ey Allohim!.... deya uxlab qoldi.

Yoongi va Hyungsik Areumni uyidan chiqqandan keyin yo'lda bir birlari bilan maslahatlashib ketishayotgandi.

—Mana Arumni ham ahvoli yaxshi ekan xayriyat lekin bir narsa meni o'ylantiryapti Yoongi?

—Nima ekan?

—Haligi Areum bizni oldimizga kelganda yig'ladiku shuni sababini hali ham tushunolmadim.

—Ha men ham so'ragim keldi lekin ahvolini battar qilmay deya gapirmadim.

—To'g'ri mayli nima bo'lsa ham yaxshi ekan endi ertaga uni qay birimiz maktabga birga olib boramiz? kulimsiradi Hyungsik.

—Albatta menda bu so'zni Yoongi hayolida o'ylayapman deb o'ylagandi og'zidan qanday chiqib ketganini o'zi ham sezmay qoldi...

—Nima... nima eshitmay qoldim kulib yubordi Hyungsik.

—Haligi... nima deyishini bilmay qoldi Yoongi.

—Ana endi qo'lga tushding sen majnunga aylanib ulguripsanku kulib gapirdi Hyungsik.

—Bu nima deganing gapingga ehtiyot bo'l qanaqa majnun bitta maktabda o'qiganimiz uchun aytgandim axir sen bizga teskari tarafda o'qiysanku?

—Ha yana qochyapsan lekin bu endi ish bermaydi qani menga bir boshidan gapirchi qanday qachon bunchalik oshiq bo'lib qolding sen bola?

—Jim bo'lasanmi yo'qmi hech qanaqa oshiq emasman shunchaki unga yordam bergim keldi shu xolos.

—Demak achinganingdan unga yordam beryapsanmi shunda?

—Ha shunday! bu javobni Yoongini o'zi ham kutmagandi.

—Nimaaa hayron qoldi Hyungsik bu haqida Areum bilsa qattiq ranjiydi bu gapni bir aytting boshqa gapirib yurma Hyungsik hazil aralash gapirdi.

—Bo'ldi bo'ldi bugun ancha charchadim uyingga ketaqol senam men uyimga kirdim ertaroq uxlayman deya Yoongi uyiga kirib ketdi.

—Ha majnun mendan yashiraverchi mayli yaxshi dam ol deya Hyungsik ham uyiga ketdi.

Yoongi uyiga kelgach oshxonada onasi ovqat tayyorlardi otasi esa hali ishdan kelmagandi.

—Ha o'g'lim keldingmi? so'radi onasi.

—Ha keldim deya javob qaytardi Yoongi

—Nimadir yeysanmi o'g'lim yana so'radi onasi

—Yo'q hech narsa yemayman o'zingiz yeyaverinng deya Yoongi xonasiga kirib ketti.

U xonasiga kirarkan yuragi xuddi taskin topgandek lekin ichida bir necha g'alati hislar uni tinch qo'ymasdi oxiri fikrini bir joyga yig'ib olish uchun qo'liga gitarasini oldida sekin asta chala boshladi

Bu Yoongini eng yaxshi tinchlantira oladigan narsa edi u faqat chalamsdi u ich ichidan his qilib har bir notadan qalbidagi hislarni aytardi go'yo

Va chalib bo'lgach o'zini ancha yengil his qildi va uxlashga yotdi.

Ertalab quyosh endi chiqar payti Areum hayajondan erta turib olgandi javonini titkilarkan hamma kiyimlarini birma bir kiyib chiqti juda ham hayajonda u bugun har safargidanda boshqacha edi ko'zlari har safargidanda chaqnardi. U oynaga qararkan o'ziga o'zi dedi:

Areum Pov

Nahotki! nahotki men Yoongi bilan.... ishongim kelmayapti hozir quvonchdan sakrab ketaman qanchalik baxtlimana lekin bu tush bo'lmasinda iltimos tushim bo'lmasin lekin nima bo'lganda ham shunchalik baxtlima Allohimga ming shukur!...

U shunday deya kiyimlarini kiyib tayyorlanib turardi.

Oynaga qarab yana ham xursandligidan sochlarini qo'llari bilan tarab turardi

Ertalab Yoongi bugun barvaqt turib ertaroq uyidan chiqti u ham ichidan nimalardir o'tardi lekin hali ham unga bu noaniq bo'lib tuyulaverardi Areumni uygiga yaqinlasharkan yuragi biroz tartibsiz ura boshladi bundan o'zi ham hayron edi

Yoongi Pov

Aywww yuragim nima bo'lyapti o'zi menga nega ichimda xuddi.. yuragim nega bezovtaa u shu hayollar bilan Areumni uyiga ham yetib kedi va qo'ng'iroqni chaldi

Qo'ng'iroq ovozini eshitgan Areum yuragi yanada bezovta ura boshladi Duk.. duk..

U tezda pastga tushib yana bir ketishdan oldin o'ziga qarab eshikni ochti

7-qism ham tugadi. Maroqli mutolaa..

Black Promise🪶

2026-05-15T19:01:36.466Z

Qorong'ulikda topilgan nur

By Areum ep1

Yakshanba 9:45

— Suna deb baqirdi Sofiya jahl aralash.

—Nima? so'radi Suna.

—Nega meni narsalarimga tegaverasan qara kiyimlarim hammasi aralashib ketibti.

—Shunga shunchami nahotki bittayu bitta singlingizdan kiyimlaringizni qizg'ansangiz ensasini qotirib gapirdi Suna.

Suna 16 yosh Sofiani singlisi. Xarakteri: Quvnoq, xushchaqchaq. Opasini asabiga tegish bo'yicha chempion

—Yo'g'e endi katta bo'lib qolib meni mensimayapsanmi deyman.

—Opajon buncha tez jahlingiz chiqadi hozir yig'ishtirsak bo'ldiku shunga baqirish kerakmi.

—Haaa asablarim o'zi sen kam eding qani yig'ishtir bo'lmasam ko'raylikchi bir mahoratingni singlisini turtib gapirdi Sofia.

—Eee bo'ldi qiling opa endi men kichkina qizchamasman va bu sizni narsalaringiz o'zingiz yig'ishtiravering meni ishlarim bor. Masxara qilgancha kulib

—Hali shunaqami qani buyoqqa kelchi jahl va kulgu aralash singlisini quva ketdi.

Shu payt Sofiani telefoniga xabar kelgandi.

—Opaa bo'ldi qarangchi sizga xabar keldi balki muhimdir gapni olib qochdi Suna.

—Pismiq hozir sen shoshmay tur deya telefonini qo'liga olib xabarni ochib ko'rarkan ko'zidan yosh oqib xursandligidan sakrab ketdi.

Sofiani shunday odati bor edi nimadandir qattiq xursand bo'lsa o'zida yo'q xursand turgan joyida o'ynab ketardi

—Singiljoonnn men shunchalik baxtlimankii deya singlisini mahkam quchdi.

—Bo'ldi qiling opa aqldan ozdingizni yoki nima latareyadan yutuq chiqdimi so'radi Suna.

—Eee qanaqa yutuq qanaqa lotereya undan ham ajoyib xushxabar men qabul qilindim o'qishga kirdim oxiri xursandligidan baqirib ketdi Sofiya

—Rostan opa juda ham xursand bo'ldim tabriklayman deya u ham opasini mahkam quchdi.

Shu payt ichkaridagi qichqiriqdan qo'rqib ketgan onasi yugurib ichkariga kirdi

—Nima bo'ldi qizlarim hansirab gapirdi.

—Onajonn opam o'qishga kiribtilar qarang qancha qiyinchilikdan so'ng opamni o'qishga qabul qilishibti xursandchiligidan onasini quchib gapirdi Suna.

—Allohimga ming shukur qizim Sofiya darajang bundanda baland bo'lsin deya qizini quchoqlab yuzidan o'pib qo'ydi.

Bu xabarni shu kuniyoq butun mahalla hamma qo'shnilaru qarindoshlargacha aytishgandi hamma xursand ayniqsa Sofiyani ota onasi qizlari bilan faxrlanishardi.

———KETISH KUNI...

Bir pasta o'qish kuni ham kelgandi Sofiya ancha tayyorlanib narsalarini yig'ishtirgancha oilasi bilan xayrlashardi bir tomondan ketayotganidan oilasidan uzoqda yurishga ko'nikmagani uni qiynasada bir tomondan orzulari ushalishga birinchi qadamni qo'ygandek xursand edi...

—Qizim! Mayin ohangda gapirdi otasi.

—Balki sen bilan birga borarman a seni joylashtirib qaytarmidim seni o'zingni jo'natish qiyin bo'lyapti.

—Yo'g'e otajon axir men katta qiz bo'lib qolgan bo'lsam mendan xavotir olmanglar yana bu yerda ham ishingiz qolib ketadi axir bu ishga ancha muncha ter to'kmadingi deya ota onasini mahkam bag'riga bosgancha yig'i aralash gapirib.

—Opajon meni ham esizdan chiqarmangga yana u yerga borib bizga qo'ng'iroq qilib turing sizdan xabar kutamizaa gapirdi Suna.

—Albatta singiljon nahot seni esdan chiqarsam ukalarimga yaxshi qara yana urushib yurmanglara hazilomus tariqasida kuldi va yo'lga otlandi.

Flasshback

Sofiyani Sunadan tashqari yana 2 ta ukasi bor. Ularni biri 10 ikkinchisi esa endi 5 yoshga to'lgandi. Sofiya Koreyaning top univeriga o'qishga kirgandi u birinchi yil o'qishga kirolmagan va ikkinchi yil qattiq o'qib o'qishga topshirgan. Seuldagi univerni psixologiya yo'nalishida tahsil oladi.

Ichki muzokaralar...

Shahardan ancha uzoqda, tuman bilan o‘ralgan tepalik ustida ulkan bir qasr qad rostlagan edi.

U oddiy qasr emasdi. Qora toshlardan qurilgan devorlar… Uchli minoralar…
Har burchagida kuzatib turgandek tuyuladigan qoramtir oynalar…

Qasrga eltuvchi yo‘lning boshida baland temir panjaralar turardi. Panjaralarning ikki tomonida qurollangan qo‘riqchilar jim turar, faqat shamolning sovuq uvillashi eshitilardi.

Temir darvozalar sekin ochildi. Ichkariga kirgan zahoti qimmatbaho qora avtomobillar birin-ketin saf tortib turgani ko‘zga tashlanardi. Boylik, qudrat va qo‘rquv.

Bu joyning havosidan ham xavf ufurib turardi.

Heukwol qarorgohi

Qasr ichiga kirilgach, uzun yo‘laklar qorong‘i chiroqlar bilan yoritilgan, marmar pollarda esa qadamlardan aks-sado taralardi. Yo‘lak oxirida ulkan ikki qanotli eshik turardi. Heukwolning yuragi.

Kengash zali

Eshiklar ochilishi bilan katta, sovuq xona ko‘rindi. Markazda uzun qora stol. Stolning bir tomonida oltita inson sukut bilan o‘tirardi.

Kim Namjoon.
Yoongining o‘ng qo‘li. Qo‘lidagi hujjatlarga qarab, sokin ovozda gap boshladi:

— Busandagi yuk xavfsiz yetib bordi. Yangi dori partiyasi ertaga chegaradan o‘tadi. Politsiya ichidagi odamimiz yo‘lni tozaladi.

Yonida o‘tirgan Jeon Jungkook planshetini stolga qo‘ydi.

— Kecha ikki noma’lum shaxs tashqi hududga yaqinlashdi. Kuzatuv kameralari yuzini aniqladi. Odamlarim ularni topmoqda.

Park Jimin labida yengil tabassum bilan kompyuter ekraniga qaradi.

— Kang Do-hyunning uchta yashirin hisobini buzdim. U yangi odam savdosi yo‘nalishini ochgan. Xaridorlar ro‘yxati ham qo‘limda.

Kim Taehyung kresloga suyanib, barmoqlari bilan stolni sekin taqillatdi.

— Tokio hamkorlari biz bilan yangi kelishuv istayapti. Ammo ular narxni tushirmoqchi.

Jung Hoseok yengil kulimsirab dedi:

— O‘g‘irlangan zargarlik buyumlari bugun oqshom sotiladi. Faqat bitta muammo… xaridor juda ko‘p savol beryapti.

Oxirida jim turgan Kim Seokjin boshini ko‘tardi.

— Hamkorlar orasida xoin bo‘lishi mumkin. Kimdir ichkaridan ma’lumot uzatyapti.

Xonaga sukut cho‘kdi. Ammo hali ham stol boshida o‘tirgan insonning yuzi ko‘rinmasdi. U kreslosini hammaga teskari qilib o‘tirgan edi. Faqat qo‘lida aylantirayotgan kumush pichoqning yaltirashi ko‘rinardi.

Bir necha soniyadan so‘ng… Kreslo sekin burildi. Sovuq nigoh.

Undan yovuzlikning isi kelib turardi.

Min Yoongi

Min Yoongi.

Ko‘pchilik uning haqiqiy ismini bilmasdi. Ko‘pchilik hatto yuzini ham ko‘rmagan. Ular uni faqat bitta nom bilan tanirdi Heukmin.

Yoongi stolga tirsagini qo‘yib, barchaga birma-bir qaradi.

— Busandagi ish…

U Namjoonga tikildi.

— Xatosiz bajarildimi?

— Ha.

Yoongi Jungkook tomonga burildi.

— Hudud xavfsizmi?

— To‘liq nazoratda.

— Jimin.

— Kang Do-hyun kuzatuv ostida.

Yoongi boshini yengil qimirlatdi.

Ammo birdan—

TAQ!

Eshik shiddat bilan ochildi. Bir ishchi ichkariga yugurib kirdi. Qo‘llari titrar…
Nafasi bo‘g‘ilar…

— B-boss… m-men…

U gapira olmay qoldi. Yoongi sekin o‘rnidan turdi. Qadam tovushlari zal bo‘ylab aks sado berdi.

— Gapir.

Ishchi yutindi.

— K-kechagi… mahbus…

U duduqlanardi.

— U… qochib ketdi…

Bir lahza. Mutlaq sukunat. Keyin Yoongi asta kuldi. Ammo bu kulgi iliq emasdi.

Qo‘rqinchli edi. U ishchining yoniga kelib, sochidan ushlab uni tiz cho‘ktirdi.

— Shibal…

Yoongining ovozi pichirlashdek past edi.

— Bitta ishni ham eplay olmasang…

Pichoq uning bo‘yniga sovuq tegdi. Ishchi yig‘lab yubordi.

— Boss… iltimos… yana bir imkon—

— Unda menga keraging yo‘q.

Keyingi soniyada zalni dahshatli qichqiriq kesib o‘tdi. Hech kim qimirlamadi. Hech kim qarshilik qilmadi. Bir necha daqiqadan so‘ng Yoongi qo‘lidagi qonni oppoq ro‘mol bilan artdi. Xuddi hech narsa bo‘lmagandek. Stol boshiga qaytib o‘tirdi.

— Davom eting.

Namjoon chuqur nafas oldi. Jimin ko‘zini ekraniga qaytardi. Jungkook esa bir lahza yerga qarab qoldi. Faqat Jin Yoongiga uzoq tikildi.

Chunki u bilardi. Bu sovuq yurak ostida hali hech kim ko‘rmagan bir zulmat yashardi.

Va aynan o‘sha zulmat… Tez orada Sofiya bilan to‘qnashardi...

Mana 1-qismni ham tugatib oldim maroqli mutolaa...

Terrible fanficc kanali uchun Min Areumdan.

Black Promise🪶

2026-05-12T16:48:38.203Z

Qorong'ulikda topilgan nur

By Areum

Rollarda:

Min Yoongi axallusi Heukmin

Min Yoongi 33 yoshda. Koreya davlatidagi katta Heukmin mafiya boshlig'i. Taxallusi va laqabi Heukmin. U Koreyada eng shavqatsiz va qo'rqmas, noyob inson sifatida tanilgan taxallusi ham shundan kelib chiqqan.

Xarakteri: Qo'pol, qilaman degan ishini albatta qiladi, bitta gapida turadi, yozuv bo'lsa ham yosh bolalarga mehribon, yuzaki jiddiy va yovuz ko'rinsada ich ichidan biroz bo'lsada mehribon inson.

Lee Sofiya.

Lee Sofiya 19 yoshda. Koreyaningning chekka bir qishlog'idan Seulga o'qish maqsadida kelgan qiz.

Xarakteri: Oddiy narsalardan ham xursand bo‘ladi, juda sabrli, samimiy, barchaga yordam berishga tayyor, qiyinchilikka chidamli, ko‘p narsani ichiga yutadi, odamlarni tez tushunadi, muloyim lekin irodali. Ba’zan o‘zini unutib boshqalarni ko'proq o‘ylaydi

Kim Namjoon laqabi (Cipher) Yoongining o'ng qo'li.

RM — Cipher (O‘ng qo‘l ) Xavfsizlik uchun mas’ul)

Yoongining eng ishonchli odami va har bir rejadagi birinchi tayanchi. Sovuqqon, hisob-kitobli va doim bir necha qadam oldinni o‘ylaydi. Tashkilot xavfsizligi, ichki tartib va yashirin operatsiyalar uning nazoratida. U gapirganda hamma tinglaydi, chunki xato qilishni hech qachon odat qilmagan.

Jeon Jungkook laqabi (Hawkeye) Yoongining hamkori va himoyachisi.

Jungkook — Hawkeye (Hamkor | Himoyachi)

Yoongining yonida har qanday xavfga birinchi bo‘lib qarshi turadigan inson. Tezkor, kuchli va aniq—zarba bersa, xato qilmaydi. Kerak bo‘lsa snayper, kerak bo‘lsa himoyachi. Yoongi unga o'zidek ishonadi, chunki Jungkook doim uni har qanday vaziyatda himoya qilib kelgan.

Jung Hoseok laqabi( Phantom) Yoongining yaqin do'sti.

J-Hope — Phantom (Yaqin do‘sti | Hacker)

Kulib turgan chehrasi ortida nihoyatda xavfli aql yashiringan. Har qanday tizimga kirish, sirlarni topish va iz qoldirmasdan yo‘qolish uning eng katta quroli. Yoongining eng yaqin do‘sti sifatida, ba’zan uning og‘irligini yengillashtiradigan yagona inson ham shu.

Park Jimin laqabi (Dagger) Yoongining ish bo'yicha maslahatchisi.

Jimin — Dagger (Tashqi maslahatchi Diplomat)

Yumshoq tabassum va muloyim ovoz ortida juda o'tkir aql va iroda yashirin. Muzokaralarda hech kim undan ustun kelolmaydi, kerak bo‘lsa so‘z bilan, kerak bo‘lsa sukut bilan qarshi tomonning qalbini va ichki o'ylarini bilib oladi. Yoongi uchun tashqi dunyo bilan eng nozik tayanch aynan Jimin.

Kim Taehyung laqabi (Raven) Yoongini maslahatchisi.

Taehyung — Raven (Ichki maslahatchi)

Sirli nigohi bilan odamlarning aytolmagan gaplarini ham sezadi. Tashkilot ichidagi muammolar, yashirin niyatlar va xiyonat ehtimolini birinchi bo‘lib u payqaydi. Yoongiga qaror qabul qilishda ko‘pincha Ravenning ichki sezgisi yordam beradi.

Kim Seokjin laqabi (Ivory) Yoongining yana bir ichki maslahatchisi.

Jin — Ivory (Ichki maslahatchi | Muvozanat saqlovchi)

Tashqaridan sokin va nafis ko‘rinsa ham, ichkarida po‘latdek mustahkam. Yoongining g‘azabi haddan oshganda uni to‘xtata oladigan sanoqli insonlardan biri. Sovuq aql va vazminlik bilan jamoaning muvozanatini ushlab turadi, ba’zan esa eng og‘riqli haqiqatni aytuvchi ham aynan u.

Mana yangi fanficcni ham boshlab oldim bu tanishtiruv qismi edi maroqli mutolaa...

Sengacha...❤️‍🩹

2026-05-04T11:24:20.338Z

"2026-2012"

< 6-qism > By Areum

Va birdan Areum kimdir u tomon kelayotganini sezdi.

— Hoy! Kimdir bormi men bu yerdaman menga yordam bering iltimos!

Uni yoniga o'zi tengi bir yigit keldi va

—Yaxshimisiz! Hozir sizga yordam beraman xavotir olmang! deya Areumni chuqurlikdan olib chiqdi qorong'u bo'lgani uchun qiz va yigit bir birini ko'ra olishmagandi va chiroq turgan joyga yigit Areumni olib chiqdi.

Yigit Areumni bittada tanigan edi chunki boya o'yinda shu qiz ham bor edi.

—Siz! Siz bu yerda nima qilyapsiz qanday qilib bu chuqurlikka tushib qoldingiz?

Areum Pov

Nima u meni taniydimi lekin men uni hech ko'rmagan ekanman

—Nima siz meni taniysizmi haligi qorong'u tushganiga yo'lni uncha yaxshi ko'rolmaganim uchun shu ahvolga tushdim! Sizni menga Allohni o'zi jo'natdi katta rahmat!

Yigit hayron qoldi

Yigit Pov

Nima u meni tanimadimi naxotki meniya axir o'yinda bizga muxlislik qilayotgandiku ha balki u faqat bir kishiga muxlis bo'lgandur mayli nima bo'lganda ham uni qutqarib qolganimdan xursandman

—Rahmatga hojat yo'q meni o'rnimda boshqasi bo'lganda ham shu ishni qilgan bo'lardi! Ha meni tanimadingizmi men haligi siz ko'rgan o'yinda qatnashgandim sizni o'shanda ko'rgandim balki menga etibor bermaganingiz uchun tanimagandirsiz. Aytgancha ismingiz nima meni ismim Hyungsik

Hyungsik

—Ha odam ko'pligidan sizni ko'rmagan bo'lishim ham mumkin. Siz bilan tanishganimdan xursandman meni ismim Areum.

—Ha balki Areum chiroyli ism ekan men ham tanishganimdan xursandman.

Areum o'rnidan turib uyiga ketmoqchi bo'ldi lekin oyog'i qayirilgani sabab turolmadi

—Sekinroq oyog'ingiz yaxshigina jarohat olgan shekilli o'rningizdan turishga harakat qilmang o'zingiz yurolmasangiz kerak men sizga yordam beraman shifoxonaga borishimiz kerak menimcha

—Ha yiqilganimda qayrilib ketti qattiq og'riyapti lekin uyimga borganim maqul hozir ancha kech bo'lib qoldi shifoxonaga ertaga borarman

—Lekin ungacha yomonlashib ketmasmikan agar xohlasangiz ko'tarib olib boraman

—Yo'q... yo'q shartmas biror mashina chaqirib bersangiz ham sizdan juda minnatdor bo'lardim

—Yo'q meni noto'g'ri tushunmang haligi sizga shunchaki yordam bermoqchiman agar hohlamasangiz mayli taksi chaqirib beraman

—Yog'e noto'g'ri tushunganim yo'q shunchaki bu menga noqulayda

—Maylimi hech bo'lmasa uyingizgacha kuzatib qo'ysam

—Ha mayli

Areum rozi bo'ldi va Hyungsik uni uyiga olib bordi. Hyungsik Areumni to uyiga kirgunicha kuzatib turda va o'zi ham ketdi.

Hyungsik Pov

Yaqindan yana ham chiroyliroq ko'rinarkan samimiy va uyatchangga o'xshaydi ha Yoongi shunaqa qizni qo'ldan chiqarmassan lekin rostan ham o'zgacha qiz ekan

Hyungsik shunday o'yu hayollar bilan uyga yetib ham bordi va uyiga borib uxlab qoldi Areum hozir uyiga kelib faqat dam olmoqchi edi va ota onasi xavotirda uni kutib o'tirishardi hatto palitsiyaga ham xabar berib bo'lishgandi

Onasi

—Qizim Areum qayerda eding seni izlamagan joyimiz qolmadi qattiq xavotirlandik

Otasi

—Qizim ahvoling qanday nima bo'ldi o'zi

Areum o'zi yig'lagisi kelib arang o'zini tutib turgandi lekin bu gaplardan keyin ularni to'xtata olmadi. Yig'i aralash gapira boshladi

—Men juda ham qo'rqib ketgandim birdaniga adashib qoldim qorong'u tushgani sabab yo'lni ko'rishim yana ham qiyinlashgandi va birdan o'sha yo'l chetidagi chuqurlikka tushib ketdim yonimda telefon ham yo'q edi juda ham qo'rqib ketgandim nima qilishni bilmay qolgandim meni kechiringlar sizlarni ham xavotirga qo'ydim

Otasi va onasi bu gaplarni eshitgandan keyin Areumni mahkam quchib tasalli berishti

—Bizni kechir qizim senga yordam berolmaganimizdan qattiq qo'rqqandirsan aa biz qanday ota ona bo'ldik bitta qizimizni himoya qilolmasak. Deya onasi ham yig'lab yubordi

—Qizim onangni gapi to'g'ri bizni kechir senga ko'z quloq bo'lishimiz kerak edi hozirchi hozir ahvoling yaxshimi hech qayering lat yemadimi

—Oyog'im biroz og'riyapti lekin boshqa hammasi joyida xavotir olmang

—Yur unda hoziroq shifoxonaga borish kerak yura olasanmi qizim

—Yo'q yursam qattiq og'riyapti lekin sinmagan menimcha jiddiy narsa emas dam olsam o'tib ketsa kerak

—Yo'g'e qizim nega unday deysan borishimiz kerak nima bo'lganini aniqlab tezroq tuzatish kerak

Ular shunday deya shifoxonaga ketishdi va Areumni oyog'ini rengendan o'tkazishdi shifokor esa tashxis qo'ydi

Shifokor

—Xavotir olmang biroz qayrilganda paylari cho'zilibdi 1 2 kunda og'rig'i ketadi va bemalol yursa bo'ladi

—Xayriyat endi 2 kun maktabga bormasdan dam ol uyda qizim tezroq tuzalasan

—Yo'q oyi dada kerak emas o'zi yangi maktabga kelganimga 1 hafta ham bo'lgani yo'q

— Bu nima deganing qizim mana men borman maktabda o'zim javob olaman sen uyda qolib to'liq tuzalib ol! dedi otasi

—Otangni gaplari to'g'ri sen maktabni o'ylama deb gapida davom etdi onasi

—Axir qanday qilib men borishim kerak... asta gapirardi Areum

— Senga qarorimizni ayttik qizim mayli juda ham maktabga borging kelayotgan bo'lsa hech bo'lmasa 1 kun uyda qol ancha oyog'ing ham yaxshilanadi va haydovchi tayinlaymiz seni maktabga olib borib keladi. deya qaror qildi otasi

— To'g'ri aytasiz dadasi menam qo'shilaman qizzim o'zingni ham o'ylashing kerak darslar qolib ketmaydi xavotir olma. dedi onasi

—Axir men... gapini tugatmasdan rozi bo'la qoldi Areum

Areum Pov

Axir qanday qilib men 1 kun uyda mayli 1 kun o'tadi ketadi ularni gaplarida ham jon bor mayli uyda biroz dam olsam zarari yo'q ibodatlarimni ham qilishga vaqtim bo'ladi.Ular uyga qaytib kelishdi va Areum kelishi bilanoq uxlab qoldi

Ertalab allaqachon quyosh chiqib ulgurgandi lekin Areum hali ham shirin uyquda oxiri quyosh uning yuziga tushgandan so'ng sekin asta tura boshladi

U sekin asta ko'zlarini ocharkan yana qayta uxlagisi kelardi lekin o'zini majburlab bo'lsa ham turdi

U joyida o'tirgancha kechagi bo'lgan va hayotini tubdan o'zgartirgan narsalar haqida o'ylardi bundan buyog'i nima qilish kerakligi haqida ko'p o'ylardi.

Areum Pov

— Xo'sh men hozir o'tmishdaman desak ko'rinishim oilam barchasi boshqa lekin nega aynan nega bu yil... Boshim og'riyapti o'zimni qo'lga olishim kerak bu hodisalar bejizga emas bunda qandaydir sir bor va men buni bilish uchun ojizman bu faqat yaratganga ayon xolos u menga nima yaxshi ekanligini o'zimdanda yaxshi biladi va men unga ishonaman bo'ldi endi bugundan barchasi o'zgaradi o'zimni qo'lga olaman iloji boricha Yoongiga yordam berishga hech bo'lmasa u bilan do'st bo'lib qolishga harakat qilishim kerak qachon ketishimni ham bilmayman lekin harakat qilaman o'zimga vada beraman men endi hech narsani o'ylamayman kelajak haqida ayniqsa men taqdirga ishonaman. Huh ko'nglim biroz yengillashdi lekin rostan ham oilamni sog'indim ular meni qidirishayotgandir bilmadim u yerda nima bo'lyapti mayli Allohga tavakkal aytgancha bu yerdagi ota onam qaysi dinga etiqod qilar ekan menga qiziq balki musulmondirlar yo'q lekin bunga o'xshamayapti lekin endi men ham ibodatlarimni sekin asta boshlashim kerak avvalo biroz yopiqroq kiyimlar olishim kerak... g'alatiya javon to'la kiyim lekin birortasi kiyishga arzimaydi ha mayli buguncha men dam olaman...

—Yoongii... dedi ohista Areum va o'rnidan turib yuz qo'llarini yuvdi va pastga nonushta uchun tushdi.

—Ha qizim uyg'ondingmi yaxshi yotib turdingmi kecha keliboq uxlab qolibsan va bugun ertalab seni turg'izmadim yaxshilab uxlab olishing uchun. dedi ohista onasi

—Yaxshiman siz ham yaxshi dam oldingizmi haligi aytgancha dadam qayerda? so'radi Areum

—Ular ertalab vahli ishga ketgandilar. Nima qizim ishing bormidi? so'radi onasi

— ha yo'q shunchaki haligi onajon sizdan bir narsa so'ramoqchiman bu menga juda qiziq

—Mayli qizim bemalol

— Haligi biz qaysi dinga etiqod qilamiz? hayajonlanib Areum

— Nima qizim unutdingmi albatta xristianlik dinigada. Hayron qolgancha gapirdi onasi

—Nima xristian lekin meni esimda yo'q. Shu dinga etiqod qilishimiz shartmi gapirdi Areum

—Bu nima deganing qizim axir bu ota bobolarimizdan qolgan meros bo'lsa bu gapni bir aytting 2chi eshitmay jahl aralash gapirdi onasi

— Lekin men o'z dinimni o'zim tanlamoqchiman va allaqachon tanlaganman onajon men boshqa dindaman. Bu gap Areumni og'zidan chiqib ketti o'zi ham kutmagandi.

—Hoy qiz nimalar deyapsan qaysi dinga nega shu kunlarda o'zgarib qolding sen qiz. Ota onam indamaydi deb o'ylagan ishingni qilib yuripsanmi

— Men sizga haqiqatni ayttim men islom dinini ancha avval to'g'rirog'i tug'ilganimdan bu meni qismatim edi va men bu qarorimdan hech qachon afsuslanmayman buning uchun sabab bisyor onajon bu meni tanlovim o'zim uchun siz nima deb o'ylasangiz ham endi menga baribir men o'z yo'limni ancha avval tanlab bo'lganman va bundan qaytmayman.

—Sen qizga nimalar bo'lyapti o'zi yaxshi gapirsak aytganlaringni qilsak o'zingdan ketib qolyapsanmi hali kechga otang kelsin sen bilan o'shanda gaplashamiz hozir esa xonagga bor yaramas qiz. Jahl aralash gapirdi onasi.

—Mayli onajon men sizlardan xafa bo'layman lekin meni ham tushuninglar! deya Areum xonasiga chiqib ketdi.

Areum Pov

Uyimni o'zimni ota onamni yaqinlarimni sog'indim rostan ham o'zimni begonadek sezyapman hozir aytganlarim to'g'rimikan ehh bilmadim. Yoongi u chi qaniydi... u shunday deya hayol surgancha o'tirardi

Maktab hali ham o'sha o'sha hamma o'z ishi bilan kimdir sevgani bilan yana kimdir esa o'z kelajagi uchun tirishib harakat qilardi.

Bu vaqtda faqat bir inson bezovta bo'lardi bu Yoongi u negadir bugun boshqacha ichida ming xil savol.

Yoongi Pov

Men... Menga nima bo'lyapti negadir nimadir menga yetishmayotgandek nimadandir ko'nglim g'ash oldinlari hech qachon bunday bo'lmasdi. Balki... Yo'q... Yo'q bunday bo'lishi mumkinmas hozir hammasi o'tib ketadi tinchlan!

U faqat shunday hayollar bilan to dars oxirigacha jim va sokin o'tirardi balki Areum kelmagani uchundir uning ko'ngli g'ashdir..

Dars tugadi ba'zilar uyiga yana kimdir o'zi sevgan mashg'ulotiga boshqa kimdir esa shunchaki dugonalari bilan sayr qilish uchun shoshilib ketyapti faqat bir inson nima qilishini bilmay faqat o'ylardi barchasini his tuyg'ularini hayoti hammasi haqida lekin javob topolmasdi aslida javobi ayon lekin tan olgisi kelmasdi!

Yoongi ham nima qilishini bilmay oxiri do'stini oldiga borishga qaror qildi tayyorlanish o'zini chiniqtirish uchun aksincha ichidagi savollar tuyg'ulardan qochish chalg'ish maqsadida.

Yoongi do'stini zalga chaqirib o'zi ham yo'lga tushdi tasodifni qarangki do'sti ham zalda shug'ullanayotgan edi u do'stini kutib o'tirardi va Yoongi keldi.

Yoongi Hyungsikni oldiga biroz xafa holda kirib keldi nimadandir xavotirda ekanligi yaqqol sezilib turardi.

—Eeee Yoongi hozzir o'zi seni chaqiraman deb turgandim nima bo'ldi nega qovog'ingdan qor yog'yapti. so'radi kulimsirab

—Hech nima bo'lmadi shunchaki bugun charchadim shekilli biroz mashq qilaylik.

—Ha mayli mayli aytmasang aytma! Aytgancha anu senga aytgan qiz borku ismi Areum ekan u bilan biroz tanishib olgandim.

—Nimaa Areum tanishdingiz qachon? qayerda? norozi ohangda...

—Voyvoo buncha savolga ko'mib tashlamsang shunchaki tanishdik nimasi yomon lekin rostanam o'ylaganimdan ham samimiy yaxshi qiz ekan ayniqsa yaqindan yana ham chiroyli.

Bu gapga Yoongini biroz jahli chiqqandek bo'ldi o'zini arang bosib turgandek edi va bu tuyg'u unga begona va g'alati tuyulardi.

—Yaxshi tanishgan bo'lsangiz menga nima... kesatib gapirdi

—Bo'ldi endi aslida boshqa narsani so'ramoqchi edim shu qizga bog'liq...

—Tezroq gapir nima haqida so'ramoqchisan?

—Ha kecha baxtsiz hodisa... gapni davomini eshitmay Yoongi gapira ketdi

—Nima qanaqa baxtsiz hodisa nima bo'ldi unga nimadir bo'ldimi...

—Gapimni aytib olaymi avval eshit hali gapimni tugatmadimku. Xullas kecha kechqurun zaldan chiqib biroz yugurmoqchi edim bilmadim negadir yugurgim keldi va yo'lni yarmiga yetganimda kimdir yordam so'rayotganini eshittim va u tomonga bordim ne ko'z bilan ko'rsam u Areum qorong'uga oyog'i qoqilib chuqurga tushib ketipti uni ustiga oyog'i lat yegan va uni uyigacha olib borib qo'ydim shu orada tanishib oldik shuni so'ramoqchi edim u bugun keldimi balki kelmagandir bugun uni ko'rishga bormoqchi edim o'zi... deya gapini tugatdi

—Nima? Rostan shunday bo'ldimi nega buni oldinroq aytmaysan hozir ahvoli yaxshimikan oyog'ichi bugun nega ko'nglim g'ash bo'ldi desam... deya gapini tugatmasdan turib jimib qoldi...

—Aaa eshitmay qoldim nima deding yana qaytarchi nima seni bu ahvoling shuning uchunmidi ha pismiq kulimsirab bilgandim o'zi.

—Bo'ldi bu gaplarni vaqti emas hozir nima deb o'ylasang o'ylayver nima qilamiz shuni gapir uni ko'rishga bormoqchiman deganding.

—Ha yoqmay qolsin gapni boshqa joyga burishga ustasan aaa mayli bu safar ham hech narsa demayman lekin keyingi safar mendan qochib qutulmaysan...

—Bo'ldi qilsangchi borasanmi yo'qmi?...

—Ha albatta boraman nega bormas ekanman senga yo'l bo'lsin qayerga?

—Ishing bo'lmasin kettik unda vaqt ketkizmasdan.

Ular yo'lga tushishdi va Hyungsik yo'lda ham Yoongini g'ashiga tegib gapirib ustida kulib borardi.

Ular oxiri yetib kelishdi...

Bu vaqt Areum yana o'sha hayolar olamida edi...

Areum Pov

Yoongi... U hozir nima qilayotgan ekana meni bormaganimni sezmagan bo'lsa ham kerak hhh mayli u menga e'tibor berishga majbur emasku. Hali aytgan gaplarim to'g'rimikin nima bo'lganda ham haqiqiy ota onam bo'lishmasa ham menga juda mehribon lekin bir tomondan o'zim haqimda bitta bo'lsa ham haqiqatni aytganimdan ko'nglim xotirjam tortti nima bo'lsa bo'ldi buyog'i Allohdan endi faqat kutish qoldi.. Zerikib kettim tashqarida nimalar bo'layapti ekana..

U shunday deya derazadan tashqariga qaradi va ne ko'zlar bilan ko'rsinki tashqarida tanish yuz ifoda u ko'zlariga ishonmasdi va bir necha marotaba ko'zlarini ishqalab yana qayta ko'rardi bu tushmi yo o'ngimmi deyaa.

Yuragi juda ham tez urib ketti.

Areum Pov

Eyy Allohim o'zingga ming shukur nima bu haqiqatdan ham tushimmi yo o'ngimmi bilmay qoldim yuragim juda tez uryapti nima qilaman endi u meni ko'rish uchun keldimi nahotki!...

Ikki yigit bir birlariga gapirib yetib kelishganini ham bilmay qolishdi Yoongi biroz o'ziga kelib.

Yoongi Pov

Men nega bu yerga keldim o'zi nima uchun o'zim ham bilmay qoldim xuddi oyoqlarim menga bo'ysunmayotgandek u yerga kirib nima deyman unga ehh mayli tavakkal ahvoli qandayligini bilib olaman shu bahona...

—Yoongi qara Areumni oilasi juda boy shekilli uyini qara kattaligini.

—Menga nima men uni uyini tomosha qilgani kelganim yo'q.

—Biroz chehrang ochsangchi Yoongi biz azaga emas kasal ko'rgani ketyapmiz axir nima shunchaki gapirib ham bo'lmaydimi.

—Menga shunisi qulay deya eshik tugmachasini bosishdi va eshik ochildi eshikni Areumni onasi ochgandi.

Onasi tashqariga qaragan payti ostonada 2 yigit turardi ikkalsi ham maktab o'quvchi ekanligi ko'rinib turardi va onasi Yoongini avval ham ko'rgandi bittada tanigandi.

—Marhamat keling dedi onasi.

—Salom xonim yaxshimisiz haligi biz Areumni sinfdoshlari edik uni ko'rgani kelgandik deya javob berdi Hyungsik.

—Ha salom xonim ha biz uni ko'rgani kelgandik!

—Yo'g'e qizimni yangi maktabiga ko'chganiga hali 1 hafta bo'lmadiyu bir pasta sinfdoshlar bilan chiqishib oliptida aaa. deya kulimsiradi onasi.

—Mayli kiringlar sizlarni ham ko'p kuttirib qo'ydim hozir Areumni chaqiraman sizlar shu yerda o'tirib turinglar deya ularni mehmonxonaga joylashtirib Areumni xonasiga chiqib ketdi.

6-qism tugadi.

Maroqli mutolaa

Xatolar uchun uzur...

Sengacha...❤️‍🩹

2026-04-30T15:54:31.688Z

“2026 → 2012”

< 5-qism > By Areum

Sinf gavjum edi hamma bir biri bilan ovora. Areum yuragi biroz siqildi xayolida faqat ota onasi, oilasi, yaqinlari. U haqiqatdan ham ularni sog'ingandi lekin nima ham qila olardi.

Areum Pov:

Onajon Otajon qayerdasizlar men sizlarni sog'inyapman. Men hozir juda ham baxtlidekman lekin sizlarsiz bu menga tatimayapti. Allohim o'zing menga kuch ber, sabr qilishim kerak. Yoongi naqadar chiroyli hatto qo'pol bo'lsa ham negadir bu menga tasir qilmayotgandek men taslim bo'ldim ha bu aniq u meni hech narsasiz mag'lub etdi. Yetti uxlab tushimga kirmagandi uni hayotda ko'rish uni ustiga men u bilan tengdoshman va bu ko'rinish biroz boshqacha lekin menga yoqdi.

Areum ichida ming fikr bilan faqat jim o'tirardi ichidagi azob qayg'uni yashirishga urinardi hech kimga sezdirmasllikni boshqalarni etiboriga tushmaslikni xohlardi bir tomondan u Yoongiga shu taraflama o'xshab ketardi. U sekin boshini stol ustiga qo'ydida Yoongi tomon sekin qaray boshladi paytdan foydalanib unga termulib o'tirardi...

U shunday qarab turardi

Areum Pov:

Nega u bunchalik ideal hatto hozzir ham ko'zimga eng yorqin porlayotgan yulduzdek ko'rinyapti lekin biroz boshqacha yoshroq va ya shirinroq... Eeee tovba qildim nimalar deyapsan o'zim o'zimni tushunolmayapman tavba shunchalik aqldan ozdiradimi aaa qani endi u bilan bemalol anchagina suhbat qursam unga muxlisi ekanligimni yaxshi ko'rishimni ayta olsam qaniydi lekin kuchim yetmaydi. Ahhh nega men shundayman oddiy gapirsam nima bo'ladi yeb qo'ymaydiku shunchaki gapiraman...

Areum shu so'zlar xayolida jim Yoongiga termulgancha yotardi. Yoongi esa sezgandek o'zini g'alati his qila boshladi noqulaylik u nima qilishini bilmasi hozir u tomon o'girilsa nima bo'ladi u faqat shu haqida o'ylab turardi..

Yoongi Pov:

G'alati bo'lib ketyapman xuddi kimdir menga qarab turgandek balki u Areum menga qarab turgandir hozir u tomon o'girilsamikin yo'q agar u menga qarab turgan bo'lsa nima qilaman uni noqulay ahvolga tushirib qo'ymaymani

Yoongi shunday deya chiday olmay Areumga qaradi va Areum birdan oziga kelib hijolat tortdi qizarib ketgandi.

Areum Pov:

Ahmoq qiz o'zingni yig'ishtirib ol u seni telba deb o'ylamasligi kerak nimalar qilyapmana lekin unga qancha qarasam ham to'yolmayapman...

Va birdan qo'ng'iroq chalindi va hamma keyingi darsga tayyorlanayotgandi bu jismoniy tarbiya darsi edi ko'pchilikni sevimli darsi hamma qatori Yoongini ham. Chunki u voleybol o'ynashni yaxshi ko'rardi bu musiqadan keyingi eng sevimli mashg'ulotlaridan biri edi.

Areum Pov:

Keyingi dars jismoniy tarbiya naxotki men uni haqiqatdan ham sevimli o'yinini o'ynaganini ko'ra olaman shunchalik xursand bo'ldimki ichimdan kapalaklar uchib chiqayotgandek!...

U shunchalik xursand ediki o'zi sevgan insonni ko'rgani va u sevgan mashg'ulotini o'z ko'zi bilan ko'rishi bu juda ham katta baxt edi (Buni faqat Armylar his qila oladi) qanchalik xursandligini.

Hamma zalda to'plangan negaki hamma Yoongini o'yinini ko'rishni xohlardi chunki u juda yaxshi o'yinchi ya'ni hujumchi edi. U yerda yana bir inson Areum ham uni kuzatib turardi u ko'p odamlarni ko'rib hayron qoldi ayniqsa qizlar ko'p edi.

Areum Pov:

Ohho hatto shu yerda ham u mashhurga o'xshaydi. Muxlislarini aksariyati qizlar ha u haqiqatdan ham ajoyib. Lekin ichimda g'alati tuyg'u bezovtalik uni shuncha qiz yoqtirishini bilish meni g'azablantirayotgandek...

Areum o'zi bilmagan holda rashk qilayotgandi juda ham qattiq Yoongi juda ham yaxshi o'ynardi shunchalik berilib jon jahdi bilan. Ular boshqa maktabdan kelgan yigitlar bilan bellashayotgandi tabiiyki ular yutishdi va bundan zal bir lahzada shovqin suron bo'lib ketdiki hamma xursandligidan hatto Areum ham.

Yoongini o'zi ham xursand bo'lib ketti yuzidan xursandligi tayin edi uning yorqin tabassumi zalni yanada yorqinlashtirib yuborgandek go'yo..

Areum Pov:

Aywww yuragim qinidan chiqib ketay deyapti men uni bunchalik xursand samimiy chin dildan kulganini haqiqiy hayotda birinchi martta ko'rib turipman nega u bunchalik beg'ubor va juda ham kelishgan. Men uni qaytadan sevib qoldim shekilli!... Qaniydi yugurib borib bag'rimga bosa olsam qaniydi ehhh. Mayli uni ko'rib turganimni o'zi ham katta baxt aslida.

Dars tugadi hamma tezlikda uyiga shoshilib ketayotgandi Yoongini kayfiyati yaxshi u juda xursand edi. Areum Yoongi tomon yurib kelayotgandi lekin undan oldin bir qiz u tomon Areumdan oldin kelib bo'lgandi u Yoongiga nimadir gapirayotgandi va unga sovg'a berib ketdi. Areum esa g'alati bo'lib ketdi ichida ming xil savollar.

Areum Pov:

Hhhh sovg'ani olishinichi yo'q desa ham bo'lardi nega u qiz unga osilyapti o'zini yig'ishtirib olsa bo'lardi. To'xta to'xta o'zimni o'nglab olishim kerak axir bu uning hayoti ehh nima bo'lganda ham men hech narsa qilolmayman balki uni yaxshi ko'rar lekin qalbim og'ridi!...

O'g'il bolalar kiyinish xonasi:

Yoongi sovg'ani olib kiyimini almashtirishga kirdi u yerdagi do'sti unga savollar berardi.

Hyungs (Yoongini do'sti):

-Ha Yoongi oshiqlaring kundan kunga ortib bormoqda bunaqada biz nima qilamiz ekan. Hazil tariqasida gapirdi.

Hyungsik Yoongini do'sti

Yoongi:

-Menga nima menga baribir ma ol menga kerak emas.

Hyungsik:

-Eee qo'ysangchi hazillashdim bu sovg'a senga bo'lsa uni qanday olaman?

Yoongi :

-Menga baribir sovg'ami boshqasimi menga kerak emas deyapman.

Hyungsik:

-Unda nega olding senga baribir ekan deya kulimsiradi

Yoongi:

-E bo'ldi qil to olmayman degunimgacha ketib qoldi qo'limga ushlatdiyu birdaniga yugurib ketdi ulgurmadim hatto u qizni yaxshi ko'rolmadim ham tanimadim ham.

Hyungsik:

-Qoyileee senga qizlar sovg'a etibor bersayu sen hatto u qizni tanimasang ham balki qaramagandirsan aaa?

Yoongi:

-Ha to'g'ri qaramadim chunki menga qiziq emas!

Hyungsik:

-Bo'ldi endi buncha qovog'ingdan qor yog'masa hazillashdim dedimku... Aytgancha anu senga tikilib turgan qiz kim edi men uni oldin ko'rmagandim, lekin chiroyli qiz ekan.

Yoongi:

-Qaysi qiz? Deya hayoliga birinchi Areum kelgandi

Hyungsik:

-Haligichi seni oldinga kelmoqchi edi yoningda odam borligini ko'rib yana qaytib ketib qolgan qiz borku menimcha yangi kelgan.

Yoongi:

-Nima? U meni oldimga kelmoqchimidi?

Hyungsik:

-Naxotki bizni bag'ritosh do'stimizda qiziqish uyg'otgan qiz u bo'lsa. dedi kulimsirab...

Yoongi:

-Bas qil men shunchaki qiziqdim xolos bundan ortig'i emas!

Hyungsik:

-Ha shundaymi shunchaki qiziqish sen oldinlari hech qachon qizlar haqida qiziqmagansan shuni bilasanmi?

Yoongi:

-Mayli gapirmadim bo'ldi endi so'roq qilaverma kettik dars ham tugadi...

Hyungsik Pov:

Mayli mayli shunday qochaverginchi qayoqgacha borarkinsan. U qiz haqida biroz malumot kerak shekilli...

Hyungsik:

-Mayli yur kettik.

Ular darsdan keyin ham yana tortishib gap talashib ketishdi

Areum Pov:

Ahmoq qiz bo'ldi endi o'zingni qo'lga ol!

Har safar unga qaraganimda! Bir savol meni o'ylantiradi... Balki... unga erisha olarman

Yo'q... bu imkonsiz! Balki boshqa dunyoda. Ammo bu degani uni boshqa bilan baxtli ko'rishga majbur bo'lishim....

Mana shu... Mana shu meni qiynaydi! Balki qismatimga bitilgandir.

Ey Allohim faqat yagona o'tinchim sensan menga yordam ber men nima qilishni bilmay qoldim yuragim qattiq og'riyapti nima qilay ayt o'zing to'g'ri yo'lni ko'rsat balki u meni yoqtirmas boshidanoq unga yoqmagandirman.. Mayli nima bo'lsa ham yaxshilikka...

U shunday deya maktabdan chiqdi va uyga bu ahvolda borgisi kelmadi faqat yolg'iz qolgisi o'ylab olishi kerak edi. Areum odam gavjum joylardan ko'ra tinch sokin joylarda bo'lishni yoqtirardi. U faqat yurardi qayerga nima uchun ketayotgani ahamiyatsiz edi u faqat o'ylardi hayotida nima bo'layotgani hislari haqida hayoli hozir faqat shunda edi.

Va birdan hushyor tortti va anchagina yo'l bosganini tushundi qorong'u ham tushib qolgandi lekin u bu yerlarni bilmasdi xuddi adashib qolgandek.

Areum Pov:

Men qayerdaman endi qanday qaytaman ehh hayol surmaslik kerak edi mana oqibati endi qayerga boraman nima qilaman...

Va u shunday deya yo'lini davom etdi qorong'u tushgandi yo'lar ko'rinar ko'rinmasdi birdaniga Areumni oyog'i qoqilib o'sha yo'l chetidagi chuqurlikga tushib ketti.

U yer unchalik chuqur emasdi lekin bunday qorong'uga chiqish amri mahol edi

Areum Pov:

Ey Alloh peshonamda shu ham bormidi endi bitta shu qolgandi o'ziyam g'irt palakat qizmanda endi qanday chiqaman yo kimnidir chaqirsammikin nima qilay qo'rqyapman o'zimni arang ushlab turipman yig'lab yuboray deyapman o'zi ham kimni chaqirsam ekan kimdir bormi o'zi bu yerda.

U shunday hayol surgancha axiri chaqirishga qaror qildi chunki qo'rqib ketgandi qorong'uda va yana kimsasiz joyda bir o'zi hayoliga ming fikr kelardi

Areum:

-Hoy kimdir bormi meni kimdir eshityaptimi iltimos menga yordam bering!

U shunday deya bir necha bor aytdi hatto baqirdi ham lekin hech kimdan sado yo'q edi. U yanada qo'rqib ketti nima qilishini bilmasdi.

Areum Pov:

Endi nima qilaman qo'rqib ketyapman onajon iltimos uyga ketgim kelyapti nega men bu yerda Allohim o'zing yordam ber! Ayy oyog'im ham og'riyapti bu holatda o'zim bu yerdan chiqolmayman nima qilsam ekan...

Shunday deya oxiri yig'lab yubordi va kimnidir oyoq tovushlari eshitildi va birdan...

5-qism tugadi maroqli mutolaa

Xatolar bo'lsa uzur.

Sengacha...❤️‍🩹

2026-04-14T16:54:47.868Z

“2026 → 2012”

< 4-qism > By Areum

Yoongi chiqib ketgandan keyin xona ichi jim jit qoldi va birdan Areum o'rnidan turib uni ortidan yura boshladi xuddiki hozir bormasa kech bo'ladigandek nimadir uni bezovta qilardi..

Yoongi ketganidan beri maktab jim bo‘lib ko‘ringandi. Yo‘laklar uzun, odamlar begona, devorlar sovuq. Areum esa hech narsani sezmay yurardi — faqat bitta his uni boshqarardi uni topish.

Har bir eshik, har bir burchak, har bir soyaga qaradi. Lekin u yo‘q edi.

Areum Pov:
Nega qochyapsiz.. Men faqat sizni tushunmoqchiman...

U zinadan pastga tushdi va birdan… holsizlanib ketti. Bu safar — keskin Areum to‘xtadi , nafasi bo'g'ildi. Dunyo ko'ziga tor ko'rina boshladi..

Areum

Atrof xiralashdi tovushlar yo‘qoldi va yana o‘sha hissiyot — vaqt to'xtab qolgandek go'yo Areum ko‘zini yumdi va u yiqilmadi u tushdi. Sovuq havo, eski bino kichkina xona yosh bola burchakda o‘tirardi. Jim, yolg‘iz. Bu safar u aniq ko‘rdi bu Yoongi edi. Lekin juda kichkina juda himoyasiz u qo‘llarini qulog‘iga bosib olgan. Tashqarida baqiriqlar, ichkarida qo‘rquv eshik ochildi. Og‘ir qadamlar kattalar ovozi.

— Nega bunday qilyapsan?!
— Sen hech narsaga yaramaysan!

Bu so'zlar juda ham qattiq botardi Yoongi esa qimirlamasdi. Faqat ichkariga yashirinardi Areum yuragi siqildi.

Areum (o'zbek tilida):
Yo‘q… bu… sen nega?..

Keyingi sahna. Yomg‘ir, kechasi, yosh Yoongi ko‘chada turibdi. Nam, sovuq, qo‘lida kichik sumka u ketmoqda. Lekin qayerga — o‘zi ham bilmaydi Areum ko‘zida yosh paydo bo‘ldi. U bu og‘riqni his qildi. Bu tasvir emas edi. Bu — haqiqat edi.

Birdan hammasi qaytdi Areum yerga yiqilay dedi lekin kimdir ushlab qoldi. Issiq qo‘l, haqiqiy. U ko‘zini ochdi Yoongi. U qaytgan edi. U uni ushlab turardi.

— Sen nima qilyapsan?.. — dedi u past ovozda. Lekin ovozida g‘azab emas edi. Qo‘rquv bor edi Areum unga qaradi. Ko‘zlari hali ham nam.

— Men… seni ko‘rdim…

Yoongi qotib qoldi.

— Nima?

Areum (sekin):
— Seni… bolaligingda…

— Seni bu og'riqlaring…

Jimlik, og‘ir jimlik Yoongi bir qadam orqaga chekindi.

Yoongi (Pov):
Bu mumkin emas… u buni bilmaydi… hech kim bilmaydi… Yoongi qo‘lini siqdi.

— Sen charchagansan.

U ketmoqchi bo‘ldi. Lekin Areum uning yengidan ushladi. Bu safar qo‘rqmasdan.

— Men seni tushunaman…

Yoongi qimirlamadi. U birinchi marta nima qilishni bilmadi. Chunki u qochadigan joy qolmagan edi.

Areum (o'zbek tilida):
Men seni topdim… endi yo‘qotmayman… seni yolg'iz qoldirmayman..

Yoongi esa birinchi marta jim turib:

ketmaslikni tanladi.

Kechki uy odatdagidek sokin edi, lekin bu sokinlik Areum uchun tasalli bermasdi. U eshikdan kirib kelgan zahoti ichidagi og‘irlikni sezdi — go‘yo u faqat maktabdan emas, balki boshqa bir dunyodan qaytgandek edi. Poyabzalini sekin yechib, ichkariga o‘tdi, lekin uning harakati odatdagidan ehtiyotkorroq edi, xuddi biror narsani buzib qo‘yishdan qo‘rqayotgandek.

Onasi uni darrov qarshi oldi. Nigohida mehr bilan aralash xavotir bor edi. Otasi esa uzoqdan kuzatdi — u har doimgidek jim, lekin diqqatli edi. Areum o‘tirgach, bir lahza hech kim gapirmadi. Bu sukut ichida uning yuragi balandroq urayotgandek tuyuldi.

Areum Pov:
Men buni qanday tushuntiraman?.. ular tushunishmaydi…

Onasi yumshoq ovozda so‘radi:

— Bugun yana o‘zingni yomon his qildingmi? Areum boshini asta chayqadi.

— Yo‘q…

Otasi gapga qo‘shildi:

— O‘sha bola… seni ushlab qoldimi? Areum bir lahza to‘xtadi. Uning ko‘z oldida zinadagi lahza jonlandi — qo‘l, nigoh, va o‘sha tushunarsiz yaqinlik.

— U… oddiy emas.

Bu so‘zlar asta chiqdi. Onasi diqqat bilan qaradi.

— Qanday qilib?

Areum chuqur nafas oldi.

— Men uni… bilaman u butunlay boshqacha boshqalarga o'xshamaydi..

Otasi qoshini chimirdi.

— Qanday qilib?

Areum javob bermadi.

Chunki “kelajakdan” degan javobni aytib bo‘lmasdi. U faqat shuni dedi:

— U haqiqatdan ham boshqalardan farq qiladi...

Xona ichida sukut cho‘kdi. Onasi bu gapni to‘liq tushunmadi, lekin qizining ovozidagi ishonchni sezdi. Otasi esa asta dedi:

— Demak, u senga muhim.

Areum javob bermadi lekin ichida allaqachon tan olgandi.

Tong yorishganida Areum o‘zini boshqacha his qildi. Kechagi chalkashliklar o‘rnini asta-sekin aniqlik egallayotgandek edi. U oynaga qarab turdi — tashqi tomondan hammasi o‘sha, lekin ichida u endi oddiy qiz emas edi. U ikki narsani bilardi:

U Yoongini yolg'iz qoldirmasligini, bu uchrashuv tasodif emasligini

Areum Pov:
Men undan qochmayman qo'rqmayman ham… bu safar yo‘q… Men endi sharttaki bo'laman u uchun harakat qilaman.

Maktab yo‘laklari gavjum edi. Odamlar, shovqin, kulgi — hammasi odatdagidek. U uni tez topdi Min Yoongi deraza yonida turardi. Xuddi kechagidek oddiy. Hech kim bilmaydigan darajada oddiy.Areum bir lahza to‘xtadi. Yuragi tez urdi. Bu safar u qo‘rqmadi. U yaqinlashdi. Qadamlar sokin, lekin aniq edi.

Areum:

— Yoongi.

Ism labidan oson chiqdi. Yoongi boshini ko‘tardi. Nigohi sovuq, lekin ichida savol bor edi. Areum unga tik qaradi. Bu safar u faqat his qilmayotgan edi. U bilardi.

— Sen musiqa bilan shug'ullanasan a.

Bu gap oddiy eshitildi. Lekin Yoongi uchun bu hayratlanarli edi. U bir lahza hayron qoldi.

Yoongi Pov:
U buni qayerdan biladi?..

Areum davom etmadi. U shunchaki qarab turdi. Go‘yo “men ko‘p narsani bilaman, lekin hammasini aytmayman” degandek.

Kechqurun. Kichkina xona. Past yorug‘lik. Pianino yonida o‘tirgan yigit —

Min Yoongi u qo‘llarini notalarga qo‘ydi. Musiqa yozishni sekin boshlandi. Lekin bu musiqa oddiy emas edi. Bu — ichidagi savollarning ovozi edi.

Yoongi:

U meni qayerdan biladi?..

U ko‘zlarini yumdi Areumning nigohi yodiga tushdi. Bu oddiy qiziqish emas edi. Bu — tushunish edi va bu… uni qo‘rqitdi.

Uy ichida sukut. Ota-onasi bilan masofa. Gaplar yo‘q. Tushunish yo‘q. Faqat musiqa bor edi, va endi… yana bir inson.

Areum esa o‘z xonasida o‘tirardi. Qo‘li bilagidagi belgida. Bu safar u og‘rimadi.

Bu safar u… sokin edi.

Areum Pov:
Demak bu faqat o‘tmish emas… bu kelajak ham…

U asta pichirladi:

Areum:

— Men seni allaqachon sevganman… Va endi men seni yolg'iz qoldirmayman nima bo'lishidan qatiy nazar meni qabul qilmasligingni bilsam ham harakat qilaman. Bu gap hech kimga eshitilmadi. Lekin bu — haqiqat edi.

Maktab hovlisi odatdagidek shovqinli edi. O‘quvchilar guruh-guruh bo‘lib gaplashar, kimdir kulardi, kimdir shoshilardi. Ammo bu oddiy manzara ichida bitta nigoh bor edi — jim, sovuq, va doimiy. U uni kuzatayotgandi Min Yoongi. U odatdagidek boshqalardan biroz uzoqroq turardi. Qo‘llari cho‘ntagida, yuzida hech qanday ifoda yo‘q. Lekin ko‘zlari… faqat bitta insonni kuzatardi Areum. U bugun boshqacha edi. Kechagi qo‘rquvdan asar ham yo‘q. U sinfdoshlariga nimadir aytib kuldi. Go‘yo hech narsa bo‘lmagandek Yoongi qoshlarini biroz chimirdi.

Yoongi Pov:
Kecha… u butunlay boshqacha edi…

Qo‘lidagi titroq va bugun —

xotirjamlik. Bu mantiqqa sig‘masdi. Lekin eng katta savol boshqa edi.

U meni qayerdan biladi?..

Yoongi nigohini uzmadi. U yaqinlashmadi. U gapirmadi. Faqat kuzatdi.

Kechqurun.

Shahar chetidagi kichkina studiya. Yorug‘lik sust, devorlarda eski yozuvlar, notalar. Bu joy oddiy emas edi. Bu — Yoongining yashirin dunyosi edi. D-Town

U yerda bir nechta yigitlar bor edi. Oddiy kiyim, lekin nigohlari jiddiy. Ular uchun bu joy — shunchaki xona emas, balki chiqish yo‘li edi. Yoongi burchakda o‘tirgancha daftariga nimadir yozardi. So‘zlar. Og‘riq. Xotiralar.

— Yana yozayapsanmi?

Kimdir kulib so‘radi. Yoongi boshini ko‘tarmadi.

Yoongi:

— Ha.

U ovoz chiqarib aytmadi, lekin ichida boshqa narsa bor edi. Bugungi kun Areum. U ruchkani bir lahza to‘xtatdi.

Yoongi Pov:
Qanday qilib… kechagina kelgan qiz… men haqimda shuncha narsani biladi?..

U hech kimga musiqa haqida aytmagandi. Hatto bu guruh ham yashirin edi. Shunga qaramay… u bilardi. Bu fikr uning ichida bezovtalik uyg‘otdi. Lekin shu bilan birga… qiziqish ham.

Min Yoongi

Kechki vaqt sokinlik xuddi vaqt to'xtab qolgandek xonada hech kim yo'q faqat bir insondan tashqari Areum... U faqat pastga qarab o'tirardi nima qilishini bilmasdan ilojsiz nima bo'layotganini tushunishga harakat qilardi hayotidagi tub burilishni qabul qilolmayotgandi.. Lekin u bir narsani ich ichidan bilardi bu yerga bejizga kelmaganligini nimadir bo'lishini bilardi... Birozdan so'ng o'zini oilasi esiga tushdi o'sha lahzalar kulgi, mehr to'la ko'zlar u ich ichidan oilasini sog'ingandi.

Areum Pov:

Ehh hech narsaga tushunmay qoldim bu yer bu joy va eng asosiysi Yoongi men nega bu savollar meni qiynab ado qiladi, lekin u hali ham o'shandagidek umuman o'zgarmagan o'sha yuz, o'sha sokinlik, va o'sha qarashlar men asir bo'lgan ko'zlar men ularni haqiqadan ko'ryapman his qilyapman. Allohim nima deyishni bilmay qoldim buning uchun na xafa bo'lishni na xursand bo'lishni bilmayapman. Mayli Allohga tavakkal bu hodisalar bejizga emas men unga yordam berishim uni kulgisini qaytarishim kerak garchi kelajakni o'zgartirolmasam ham og'riqlarini biroz bo'lsada yumshatmoqchiman Allohim o'zing menga kuch ber!....

Ertasi kun. Maktab yo‘lagi Areum kitoblarini quchoqlagancha ketayotgan edi. U bir necha bor ortiga qaradi. Nega ekanini o‘zi ham bilmasdi. Chunki u sezardi. Kimdir borligini. Lekin Yoongi ko‘rinmas edi. U har doimgidek masofani saqlardi. Burchak ortida, zina yuqorisida, deraza yonida. U yaqinlashmadi. Chunki u o‘zini to‘xtatardi.

Yoongi Pov:
Yaqinlashma… yana xato qilma…

Bu oddiy qaror emas edi. Bu — o‘tmishdan qolgan qo‘rquv edi. U ilgari ham bir marta yaqinlashgan edi. Va o‘sha safar… u rad etilgandi. Shuning uchun bu safar u boshqacha yo‘l tanladi. U uzoqdan kuzatdi.

Areum sinfda o‘tirgancha derazadan tashqariga qaradi. Ichida g‘alati hissiyot bor edi. Go‘yo kimdir uni chaqirayotgandek. U asta boshini burdi va uzoqdan uni ko‘rdi Min Yoongi nigohlari to‘qnashdi. Bir necha soniya. Hech kim gapirmadi. Lekin bu sukut ichida juda ko‘p narsa bor edi. Savollar, sirlar va tushunarsiz bog‘lanish Areum yuragini ushladi. Bu safar qo‘rquv emas edi. Bu… yaqinlik edi.

Kechqurun yana o‘sha xona Yoongi oynaga qarab turardi. U qaror qabul qilgandi.

Yoongi:

— Agar u meni bilsa…

u sekin pichirladi.

— demak men ham uni bilishim kerak.

Bu oddiy qiziqish emas edi. Bu — izlanish edi va bu izlanish… ularning hikoyasini yanada chuqurlashtirardi.

Maktab kuni odatdagidek boshlangan bo‘lsa-da, Areum uchun hammasi boshqacha tuyulardi. U sinfga kirib joyiga o‘tirdi, daftarini ochdi, lekin nigohi satrlarga tushmadi. Ichida nimadir tinch emas edi. Bu qo‘rquv emas edi. Bu… kuzatilayotganini his qilish edi. U asta boshini ko‘tardi. Ko‘zlari yo‘lak tomonga tushdi va yana o‘sha his… U o‘rnidan turib tashqariga chiqdi, yo‘lak bo‘sh edi. Hech kim yo‘q. Lekin… baribir kimdir bor edi.

Zina tomon yurarkan, yuragi tez ura boshladi. Har bir qadami ichidagi noma’lum tortishuvni kuchaytirardi.

Areum Pov:
U shu yerda...

Zinaga yetganida, u bir lahza to‘xtadi. Pastga qaradi. Zinapoyalar cho‘zilib ketgandek tuyuldi. Birdan… ko‘z oldi xiralasha boshladi. Avval faqat burchaklar. Keyin markaz ham. Hamma narsa uzoqlashayotgandek. Ovozlar sustlashdi Areum qo‘lini devorga qo‘ydi. Nafasi notekis bo‘lib ketdi va shu payt tasvirlar kelib urildi. Yorug‘ sahna, qorong‘u zal va o‘rtada turib rap aytayotgan yigit… Min Yoongi

Uning ovozi bu safar yaqinroq edi. Aniqroq.

— “I was born with pain…”

Areum ko‘zlarini mahkam yumdi. — Bu… yana… Lekin bu oddiy xotira emas edi. Bu… go‘yo vaqt ichidan o‘tib kelayotgan parcha edi.

Yuqoridan kimdir kuzatayotgandi Min Yoongi u bu safar uzoq turmadi. Areumning holatini ko‘rishi bilan yuragi qisildi. Bu oddiy bosh aylanish emas edi. U tezda zinadan tushdi. Lekin yana to‘xtadi. Bir qadam qoldi.

Yoongi Pov:
Yaqinlashma…

Ammo Areumning qo‘li sirpanib ketdi. Shu lahzada u o‘zini to‘xtata olmadi.U tezda yetib bordi. Areum yiqilishga yaqin edi. Lekin yana o‘sha qo‘l uni tutib qoldi. Hammasi bir lahzada sodir bo‘ldi. Areum ko‘zlarini ochdi. Hammasi hali ham xira edi. Lekin bitta narsa aniq edi u

Areum :

— Yoongi…

Bu safar uning ovozi juda past chiqdi. Titroq. Ammo unda qo‘rquv yo‘q edi. Bu safar u…

ishonch bilan aytildi. Yoongi jim qoldi. Lekin qo‘lini qo‘yib yubormadi.

Zinadan keyingi kun maktab boshqacha tuyuldi. Hamma narsa o‘sha-o‘sha — lekin ular o‘rtasidagi masofa o‘zgargandi. Min Yoongi bu safar uzoqdan kuzatmadi. U yaqinlashmadi ham. Lekin u… endi qochmadi. Areum sinfga kirganida uning nigohi allaqachon u yerda edi. Oddiy qarash emas — diqqat bilan, go‘yo biror javobni unda ko‘rmoqchidek Areum yuragini ushladi. Bu safar qo‘rquv emas edi. Bu… oshkor bo‘lishdan qo‘rquv edi. U o‘tirarkan, qo‘llari biroz titradi.

Areum Pov:
U biladi yo'q hali emas lekin sezyapti...

Dars davom etdi. Hech kim gapirmadi. Lekin ular orasida sukut orqali suhbat ketayotgandek edi. Tanaffus payti Areum yolg‘iz qoldi. Deraza yonida. Quyosh nuri tushib turardi.

U ko‘zlarini yumdi. Va ichidagi og‘riq asta yuzaga chiqdi. Uyi, onasi, otasi, uning haqiqiy uyi, yaqinlari.

Areum Pov:
Men ularni juda ham sog'indim...

Bu sog‘inch birdan kelmadi. Bu ichida yig‘ilib, endi chiqayotgan edi. U bu yerda yolg‘iz edi. Begona vaqt, begona hayot va faqat bitta tanish inson bor edi Yoongi.

Uning yonida bo‘lsa… hammasi biroz yengillashardi. Areum asta kuldi. Ko‘zlari namlandi.

Bu sevgi... Qachon bunchalik kuchli bo'lib ketdi men o'zimni qo'lga olishim qiyin bo'lyapti yuragim iltimos sekinroq...

4-qism tugadi.

Sengacha...❤️‍🩹

2026-04-13T17:14:09.642Z

“2026 → 2012”

< 3-qism > By Areum

Yo‘lak uzun tuyuldi har bir qadam og‘ir lekin Yoongi to‘xtamadi. Areumning boshi uning yelkasiga yengil tegib turardi. Nafasi juda sekin edi bu Yoongini bezovta qildi.

— Hey… eshityapsanmi?..

Javob yo‘q. Uning qo‘llari biroz mahkamroq qisildi maktab shifokori xonasining eshigi ochildi.

— Nima bo‘ldi?!

Shifokor o‘rnidan turdi. Yoongi ichkariga kirib, Areumni karavotga yotqizdi.

— U birdan hushidan ketdi. Ovozida hali ham o‘sha sovuqlik bor edi. Lekin chuqurroq tinglasak… Unda xavotir yashiringan edi. Shifokor tekshirishni boshladi Yoongi esa bir chetda turardi lekin ketmadi ko‘zlari Areumdan uzilmadi.

Jim qolgan yuraklar!

Maktab shifoxonasi ichida sukunat hukm surardi. Deraza ortidan tushayotgan xira yorug‘lik xona ichida sokin, ammo og‘ir muhit yaratardi. Karavotda yotgan qiz — Areum — harakatsiz edi. Nafasi sekin, yuzlari rangsiz. Uning yonida esa bir odam turardi.

Yoongi u qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turardi, lekin bu tashqi ko‘rinish ichidagi holatni yashira olmasdi. Nigohi bir nuqtaga — Areumga qadalgan u ketishi kerak edi oddiy holatda u allaqachon ketgan bo‘lardi. Bu uning ishi emas edi. Bu qiz — uning hayotining bir qismi emas edi.

Lekin… nega u hali ham shu yerda?

Yoongi Pov:
Men nima qilyapman... Nega ketmayapman?

U chuqur nafas oldi.. ko‘zlarini bir lahza yumdi. Lekin ko‘zini yumgan zahoti o‘sha manzara qayta jonlandi — Areumning yiqilishi, qo‘lining sovuqligi, uning zaifligi bu tasvir ichidan ketmadi.

Yoongi Pov:
Bu qanday ro'y berdi.. Nima sababdan

U yana sekin ko‘zini ochdi nigohi beixtiyor Areumning bilagiga tushdi o‘sha lahza… u nimanidir ko‘rgandek bo‘lgandi yorug‘lik , belgi. Lekin bu mantiqqa sig‘maydi.

Yoongi Pov:
Men shunchaki charchagan bo'lsam kerak.

Lekin yuragi bunga ishonmadi.

U asta oldinga bir qadam tashladi Areumga yaqinroq uning yuziga qaradi shunchalik sokin edi. Shunchalik… himoyasiz.

Yoongi lablarini qimirlatdi:

— Hey…

Ovoz juda past chiqdi. Go‘yo o‘zi ham eshitmasin degandek.

— Hali ham eshitayapsanmi?..

Javob yo‘q.

U boshini biroz egdi.

Yoongi Pov:
Men odatda bunday qilmasdim.. Hech kim uchun.

Bir lahza sukut so‘ng ichidan yana bir fikr chiqdi:

Lekin bu safar..

U bu savolga javob topolmadi lekin bitta narsa aniq edi:

u ketishni xohlamadi.

Areumning kipriklari asta titradi. Nafasi biroz tezlashdi va sekin ko‘zlarini ochdi. Avval hamma narsa xira edi, keyin asta-sekin aniqlasha boshladi shift, yorug‘lik va… yonida turgan inson Yoongi... Areum bir necha soniya jim qoldi. Yuragi birdan tez ura boshladi.

Areum Pov:
U men bilan yuragim iltimos sekinroq sezdirib qo'yasankuu... Endi nima qilaman.

Yoongi uning uyg‘onganini sezdi. Nigohi biroz o‘zgardi.

— Hushingga keldingmi?

Ovoz past lekin bu safar unda sovuqlik yo‘q edi Areum sekin bosh irg‘adi.

— Men… nima bo‘ldi?..

Yoongi bir lahza sukut qildi , so‘z tanlayotgandek.

— Sen yiqilding.

Areum sekin o‘tirishga harakat qildi boshida og‘riq bor edi. Lekin oldida inson xavotir olasligi uchun o'zini yaxshi ko'rsatishga harakat qilardi.

Areum Pov:
Men o'zi nima qilyapman nega uni ko'rishni orzu qilardim hozir u oldimda lekin nega unga hech narsa deyolmayapman nega axir ehh meni shu fe'lim hech o'zgarmadii... Mayli nima bo'lsa ham nimadir deyishim kerak.

U beixtiyor lablarini qimirlatdi:

Nega sen ketmading?

Yoongi qoshlarini biroz chimirdi. Savolni kutmagandi.

— …

U javob bermadi lekin bu jimlik — javobning o‘zi edi.

Shifoxona xonasi sokin edi, lekin bu sokinlik ichida yashiringan og‘irlik bor edi. Oqartirilgan devorlar, dori hidiga to‘la havo. U karavotda o‘tirgancha qo‘llarini mahkam ushlab olgan, barmoqlari biroz titrardi. Nafasi notekis edi. Go‘yo ichida nimadir sinib, yana qayta yig‘ilolmayotgandek. Eshik ochildi onasi va otasi ichkariga shoshilib kirib kelishdi.

— Areum!

Onasining ovozi titrab chiqdi. U darrov qizining yoniga yugurib borib, yuzini ushladi. Ko‘zlari yoshga to‘la edi.

— Qizim, yaxshisanmi?.. Nima bo‘ldi senga?..

Otasi esa uning yonida turib, jim qarardi. Lekin uning ko‘zlarida ham vahima yashirin emasdi savollar yog‘ila boshladi.

— Qayering og‘riyapti?
— Nega hushingdan ketding?
— Oldin ham shunaqa bo‘lganmi?..

Areum ularni eshitardi lekin… tushunolmasdi ovozlar chalkashib ketayotgandek edi. So‘zlar bir-biriga urilib, ma’nosiz tovushlarga aylangandek yuragi tez urdi, nafasi qisildi, ko‘zlari vahimaga to‘ldi.

Areum Pov:
Men ularni biladigandek lekin men bu yerda begonaman.

Onasi uning qo‘lini mahkam ushladi.

— Areum, menga qara… men onangman…

Bu gap… uni yanada qo‘rqitdi Areum birdan qo‘lini tortib oldi ko‘zlari katta ochildi, orqaga biroz surildi go‘yo himoyalanishga urinayotgandek.

— Yo‘q…

Ovozi juda past chiqdi titroq, chuqur qo‘rquvga to‘la u atrofga qaradi hammasi begona edi, hammasi lekin… bitta inson bundan mustasno edi!...

Uning nigohi yon tomonga burildi va u yerda… Min Yoongi turardi.

Areumning nafasi yana tezlashdi. Ko‘zlaridagi qo‘rquv endi yashirin emasdi. U atrofidagi barcha odamlarni begona his qilardi — ularning ovozi, ularning yaqinlashuvi, hatto ularning mehrli nigohlari ham uni tinchlantirmasdi. Aksincha, bu hammasi uning ichidagi vahimani yanada kuchaytirardi.

Onasi yana unga yaqinlashdi.

— Qizim, iltimos, qo‘rqma…

Areum boshini tez-tez chayqadi.

— Yo‘q… yo‘q…

Uning ovozi sinib chiqdi ko‘zlari yoshga to‘ldi u yana orqaga surildi, qo‘llari bilan o‘zini himoya qilgandek va shu payt… uning lablari beixtiyor qimirladi avval juda sekin, devorlar eshitmaydigan darajada.

— Yoongi…

Hech kim eshitmadi faqat u Yoongi uning ko‘zlari darrov Areumga qadaldi Areum yana pichirladi bu safar biroz aniqroq, titroq ovoz bilan.

— Yoongi…

Go‘yo bu ism uning uchun yagona tayanch edi, yagona haqiqat, yagona eslab qolingan narsa. U qo‘lini asta unga tomon cho‘zdi.

— Iltimos…

Bu so‘z juda past edi. Lekin ichidagi ma’no — juda chuqur.

Iltimos meni tashlab ketma!...

Xonadagi hamma qotib qoldi. Otasi hayrat bilan qaradi. Onasi esa ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi.

— U… nega aynan… uni chaqiryapti?..

Shifokor esa jim turib kuzatardi....

Yoongi esa qimirlamay turardi. Bu vaziyat… unga begona edi. U bunday hislarni bilmasdi lekin hozir… Areumning titrayotgan qo‘li… va faqat uni chaqirayotgan ovozi… ichida nimanidir sindirdi. U sekin oldinga qadam tashladi va Areumga yaqinlashdi.

Areum uning yaqinlashganini sezishi bilan biroz tinchlangandek bo‘ldi. Nafasi hali ham notekis edi. Lekin ko‘zlaridagi vahima… asta pasayishni boshladi go‘yo u nihoyat tanish bir narsani topgandek.

Areum (o'zbek tilida):
Faqat sen.. tushunyapsan shundaymi?

Yoongi bu so‘zlarni tushunmadi. Lekin his qildi.

Xona ichidagi og‘ir sukutni shifokorning ovozi buzdi. U bir necha soniya davomida kuzatib turgan manzarani xotirjamlik bilan tahlil qilayotgandek edi. U bu belgilar xotirani biroz yo'qolishi deya taxmin qilayotgandi. Lekin aslida u bilmasdiki bu qiz sog'lom lekin bu yerlik emas.

Shifokor sekin gap boshladi:

— Bu holat… vaqtinchalik xotira yo‘qolishiga o‘xshaydi.

Otasi darrov unga qaradi.

— Bu jiddiymi?

— Yo‘q, — dedi shifokor sokinlik bilan. — Bu ko‘p hollarda kuchli ruhiy zarba yoki haddan tashqari stress natijasida yuz beradi.

Onasi asta o‘tirib qoldi.

— Demak u… bizni tanimayapti?..

Shifokor bosh irg‘adi.

— Ha, hozircha unda umumiy xotira buzilishi bor.

U bir oz to‘xtab, keyin davom etdi:

— Lekin eng muhim jihati shundaki… u hammasini unutmaydi. Hammaning e’tibori unga qaratildi.

— Inson miyasi bunday paytda eng kuchli hissiy bog‘lanishlarni saqlab qoladi.

Otasi sekin pichirladi:

— Ya’ni?..

Shifokor aniq qilib aytdi:

— U kimnidir juda chuqur his qilgan. Balki… sevgan.

Xona yana jim bo‘lib qoldi og‘ir, aniq qochib bo‘lmaydigan haqiqatdek, otasi asta Yoongiga qaradi. Onasi esa Areumning qo‘lini ushlab, yig‘lab yubordi.

— Demak… u faqat… shu bolani eslab qolgan?..

Areum esa hali ham Yoongiga qarab turardi, unga biror so'z deya olmasdi lekin unga ishonardi u bu yerda yolg'iz emasligiga ishonardi

Areum Pov:
Meni bu yerga kelishim tasodif emasdir balki naxotki Allohim meni u bilan uchrashtirgan bo'lsang lekin men juda noilojdekman unga qanday yaqinlashaman gapiraman..

Shifoxona xonasida vaqt sekin oqayotgandek edi. Oqartirilgan devorlar, xira yorug‘lik va orada eshitilib turadigan apparat tovushlari bu joyni yanada sovuqroq qilib ko‘rsatardi. Areum karavotda o‘tirgancha hali ham ichki titroqni bosishga harakat qilardi. Uning yonida esa hamma asta-sekin chiqib ketayotgan edi — shifokor, ota-onasi ham tashqariga chiqib, gaplashib olish uchun vaqt berishdi.

Xona ichida ikki inson qoldi Areum va… Min Yoongi

Yoongi eshik yonida turardi. Go‘yo chiqib ketish uchun kelgan, lekin oxirgi qadamni qo‘ya olmayotgandek. Qo‘llari cho‘ntagida, nigohi pastga qadalgan. U o‘ziga tanish bo‘lgan sovuq qobig‘iga qaytmoqchi edi. Bu holatdan uzoqlashmoqchi edi. Lekin… qadam tashlay olmadi.

Yoongi Pov:
Bu mening muammoyim emas. Men ketishim kerak..

Lekin ichidan boshqa ovoz chiqdi:

Unda nega hali ham shu yaerdasan?

U boshini sekin ko‘tardi nigohi Areumga tushdi qiz hali ham unga qarab o‘tirardi qo‘rquv bilan, ishonch bilan va tushunarsiz bog‘liqlik bilan. Bu nigoh Yoongini qimirlatmay qo‘ydi.

U sekin oldinga bir qadam tashladi so‘ng yana va oxiri karavot yoniga kelib to‘xtadi.

— Sen… yaxshimisan?..

Bu savol oddiy edi.

Lekin uning ovozida yashiringan narsa — g‘amxo‘rlik edi.

O‘zi ham sezmagan holda Areum javob bermadi u faqat unga qarab turardi hayolida faqat bir gap:

Siz umuman o'zgarmagansiz lekin oldingidan ancha yosh va yoqimtoy.. E to'xta menga nimalar bo'lyapti ey qiz o'zingni bos...

Shu payt, uning bilagidagi belgi yana jonlandi.

Avval issiq, keyin achishuvchi og‘riq kabi tarqaldi va birdan… hammasi o‘zgardi.

Qorong‘u xonalar, sovuq devorlar, yolg‘izlik hidini eslatadigan sukut — bularning barchasi Areumning ongiga bir zumda yopirilib keldi. U bu manzaralarni ko‘rayotgandek emas, balki yashayotgandek his qildi. Kichkina bola burchakda o‘tirardi, ovoz chiqarmasdi, lekin uning ichidagi og‘riq butun xonani to‘ldirib yuborgandek edi. Bu og‘riq tanish emasdi, lekin juda yaqin edi. Juda chuqur.

Keyin pianino tovushlari… sovuq barmoqlar bilan qayta-qayta takrorlanayotgan notalar, go‘yo har bir bosilgan tugma ichidagi og‘riqni yashirish uchun urinish edi. So‘ng yomg‘ir ostida yolg‘iz yurayotgan yigit… u to‘xtamasdi, orqasiga qaramasdi, go‘yo orqaga qaytadigan joyi yo‘q edi.

Bu faqat tasvir emas edi. Bu — uning yuragi orqali o‘tgan hayot edi va Areum birdan tushundi. U bu og‘riqni ko‘rayotgani uchun emas… uni his qilayotgani uchun qo‘rqdi. Ko‘zlari asta ochildi. Xona yana o‘sha joy edi. Lekin u endi avvalgidek emasdi.

Areum :
Siz shuncha og'riq bilan yashayapsizmi?...

Uning ovozi titrardi. U hali ham ko‘rganlarini unutolmayotgandi.

Areum

U sekin nafas oldi, ko‘zlari Yoongiga tushdi. U ichida shuncha og‘riqni yashirgan, lekin buni hech kimga ko‘rsatmagan inson edi.

U asta qo‘lini uzatdi. Bu harakat majburiy emasdi, o‘ylangan ham emasdi. Bu — yurakning o‘zi qilgan tanlov edi. Yoongi qimirlamadi. U bu lahzani tushunmasdi, lekin undan qochmadi ham. Go‘yo ichida nimadir “yana bir qadam tashlasang, hammasi o‘zgaradi” deb ogohlantirayotgan bo‘lsa-da, u bu safar orqaga chekinmadi. Areumning barmoqlari uning qo‘liga tegdi.

Areum Yoongi

Issiq, haqiqiy va g‘alati darajada tanish.

Bu oddiy tegish emasdi — bu ikki xil yolg‘izlikning bir nuqtada uchrashuvi edi.

Areumning ichida birgina o‘y jarangladi:

Men seni yolg'iz qoldirmayman...

Va shu lahzada Yoongi ham bir narsani sezdi — u qanchalik qochmasin, qanchalik o‘zini yopmasin, bu qiz allaqachon uning ichidagi eng yashirin joyga yetib bo‘lgandi. Bu esa… uni eng ko‘p qo‘rqitadigan narsa edi.

Shifoxona xonasida o‘sha bir lahza uzoq davom etgandek tuyuldi. Hech kim gapirmadi, hech kim qimirlamadi. Faqat ikki qo‘l orasidagi kichkina masofa yo‘qolgan edi — Areumning barmoqlari Yoongining qo‘lini ushlab turardi. Tashqaridan qaraganda bu oddiy holatdek ko‘rinar edi, lekin ichkarida butun dunyo o‘zgarayotgan edi.

Min Yoongi esa qimirlamay turardi. U bu lahzani his qilayotgan edi, lekin tushunishni istamasdi. Chunki tushunsa — hammasi o‘zgaradi. Va u o‘zgarishdan qo‘rqardi. U ko‘p narsani yo‘qotgan inson edi, shuning uchun yana nimagadir bog‘lanish fikri uning ichida og‘irlik tug‘dirardi.

Areum esa buni bilmasdi. U faqat his qilardi. Ichida g‘alati sokinlik paydo bo‘lgandi, go‘yo u uzoq izlagan narsasini topgandek.

Areum Pov:
Men sizni axiri topdim uchratdim endi sizni xafa qilishlariga ranjishingizga yo'l qo'ymayman...

Yoongi esa bir qadam orqaga chekindi. Bu harakat juda kichik edi. Lekin u ichidagi qarorni bildirardi. U qo‘lini asta bo‘shatdi Areumga qaramadi chunki qarasa — qolib ketardi. U buni sezardi. Shuning uchun u o‘zini majburladi. Ovozini past tutdi.

— Men… ketaman.

Bu oddiy gap edi. Lekin ichida urush bor edi. U chiqib ketmoqchi edi. Chunki qolsa — bog‘lanib qolardi va u bunga tayyor emasdi.

Areum Pov:
Nega qochyapsiz mendanmi yoki o'zligingizdan!...

3- qism tugadi...

Sengacha...❤️‍🩹

2026-04-13T10:32:17.586Z

“2026 → 2012”

< 2-qism > By Areum

Tong yorug‘i asta xonaga kirib kelayotgandi. Areum sekin ko‘zlarini ochdi, lekin bir lahza qimirlamay yotib qoldi. Kechagi voqealar tush emasligini yuragi allaqachon tan olgandi. Ichida nimadir og‘ir turardi — bu qo‘rquv ham emas, aniq nom qo‘yib bo‘lmaydigan hissiyot edi.

U shiftga tikilib, chuqur nafas oldi.

Areum Pov:
Bu rost… men qaytib keldim… lekin qayerga?.. nima uchun?..

Ko‘zlarini yumdi. Kechagi duosi esiga tushdi. Allohdan yordam so‘raganini aniq esladi. Lablaridan sekin pichirlash chiqdi:

— Allohim… meni bu yerda yolg‘iz qoldirma…

U o‘rnidan turdi, lekin tanasi hali ham bu hayotga moslashmagandek edi. Har bir harakat begona, har bir nafas og‘ir tuyulardi.

U maktabga ketayotganida atrofdagi hamma narsa go‘yo o‘z joyida edi, faqat u o‘zi noto‘g‘ri joyda yurgandek edi. Odamlar shoshardi, mashinalar o‘tardi, lekin Areum uchun vaqt biroz sekinlashgandek edi.

U yo‘lni bilardi.

Lekin bu “bilish” xotiradan emas, majburiy singdirilgandek edi.

Areum Pov:
Men bu ko‘chani qayerdan bilaman?.. bu mening hayotim emas-ku…

U beixtiyor sekin pichirladi:

— Men bu yerga tegishli emasman…

Shamol sochlarini yengil silkitdi. Ichida esa ikki dunyo urilayotgandek edi — biri o‘zining haqiqiy hayoti, biri esa hozir majburan yashayotgan hayot.

Daegu street

Sinf:

Sinf eshigi oldida u bir soniya to‘xtadi. Yuragi tez ura boshladi. Ichkaridan kulgu va gaplar eshitilardi. U eshikni ochdi. Hammaning nigohi darrov unga qadaldi. Yangi qiz begona u asta yurib bordi va sinfni ko‘zdan kechirdi. Hamma joy to‘la edi. Faqat bitta o‘rindiq bo‘sh uning yuragi yana tezlashdi o‘sha joy Yoongining yonida Min Yoongi u sekin borib o‘tirganda qo‘llari sovuq edi. Areum o'zida yo'qotib qo'ygandek edi go'yo chunki u bir umr ko'rishishni bir marta bo'lsa ham uzoqdan bo'lsa ham ko'rishni istagan insoni qarshida turardi u nima qilishini bilmasdi yuragi shunchalik qattiq urardiki xuddi otilib chiqib ketadigandek edi go'yo...

Areum Pov:

Yo'q sekinroq xuddi ichimdan nimadir hozir bortlab ketadigandek men bu yerda va uni yonida ha bu ush emasdi aniq endi nima qilaman uni oldida qanday o'tiraman ahhh yuragimm!

Areum sekin bordida Yoongini oldiga o'tirdi hech narsa demadi deyolmadi yuragini arang ushlab turgandi qo'llari o'zidan oldin unga talpingandek

Areum yon tomonga qaradi. Yoongi daftariga tikilib o‘tirardi lekin bu oddiy qarash emas edi. Bu — charchagan insonning qarashi edi.

Ko‘z ostidagi soyalar, barmoqlarining sekin qimirlanishi, daftar chetida yozilgan notanish satrlar… U shunchaki o‘quvchi emas edi u kurashayotgan edi hayot bilan, o‘zi bilan, pul bilan va orzular bilan. Areum yuragida og‘irlik sezdi.

Areum Pov:
Nima axir bu nega iltimos bunday bo'lmasin men endi nima qilaman nima qila olaman u uchun nima bo'lsa ham men bor kuchim bilan harakat qilaman...

Areum nigohini undan uzolmadi. Ichida ikki his mavjud edi:

unga yaqinlashish istagi va rad etilish qo‘rquvi u qo‘lini sekin qisdi.

Areum Pov:
Hozir unga gapirsam nima bo'ladi ayww nega gapirolmayapman ...

Bir lahza ko‘zlarini yumdi. So‘ng yana sekin pichirladi:

— Nega ?..

Bu savolga javob yo‘q edi. Lekin yuragi allaqachon sezgandi.Dars davomida birdan Yoongining ruchkasi qo‘lidan tushib ketdi kichkina tovush lekin Areum darrov egildi ruchkani olib, unga uzatdi barmoqlari bir lahza tegib ketdi bu oddiy teginish emas edi Areum yuragi qattiq ura boshladi Yoongi esa bir lahza qotib qoldi so‘ng sekin oldi.

Yoongi:
— Rahmat.

Qisqa lekin kechagidan boshqacha yumshoqroq. Areum yuragini ushlab qoldi nafasi tezlashdi.

U beixtiyor pichirladi:

— Nima bo‘lyapti menga… Bu safar o‘zbek tilida gapirdi Yoongi boshini biroz burdi qoshlarini chimirdi tushunmadi lekin qiziqdi bu til… unga begona edi lekin Areum… endi oddiy qiz emasdi.

Dars tugadi Yoongi jim turib chiqib ketdi Areum esa o‘tirgancha qoldi qo‘llari titrardi ichida esa bitta aniq his bor edi:

u endi ortga qaytolmaydi u sekin ko‘zlarini yumdi.

Areum Pov:
Men seni yolg'iz qoldirmayman... Yoongi...

Va shu bilan u bilmagan holda… o‘z taqdirini tanlab bo‘lgandi.

Kech tushgandi. Quyoshning oxirgi nurlari deraza oynasidan ichkariga kirib, xona ichida sokin, ammo biroz g‘amgin muhit yaratardi. Areum eshikni sekin ochib uyga kirdi. Bu uy… boy, keng, chiroyli — hamma narsa mukammaldek. Lekin baribir uning yuragida nimadir yetishmasdi. Bu joy unga tegishlidek tuyulardi, ammo bir vaqtning o‘zida begona ham edi.

— Areum-ah… keldingmi?

Otasi uni eshik oldidayoq kutib oldi. Ovozi mehrga to‘la edi. Ko‘zlarida esa charchoq bilan aralashgan cheksiz muhabbat ko‘rinardi. Areum bir lahza to‘xtab qoldi.

Areum Pov:
U… meni juda yaxshi ko‘radi… lekin men… men kimman bu yerda?..

Otasi uning yoniga yaqinlashib, boshini mehr bilan siladi.

— Buguning qanday o‘tdi, qizim?

Areum lablarini zo‘rg‘a qimirlatdi.

— Yaxshi…

Areum Pov:

Qanday aytaman axir men sizni haqiqiy qizingiz ham emasman men xuddi bu yerda yolg'iz hech kimsasiz qolgandekman hamma hammasi begona...

U gapini ichida tugatdi ko‘zlari bir lahza namlandi. Areum xonasiga kirib, eshikni sekin yopdi. Tashqi dunyo bilan aloqani uzgandek bo‘ldi. U asta karavotga o‘tirdi va qo‘llariga qaradi va o‘sha payt…

Bilagidagi belgi sekin yorisha boshladi avval juda nozik keyin esa kuchliroq Areum birdan cho‘chib ketdi. Bu… yana…

U qo‘lini ushladi. Yuragi tez ura boshladi belgi issiq edi hatto kuyayotgandek ko‘z oldi birdan qorong‘ilashib, ichida g‘alati his uyg‘ondi — bu oddiy qo‘rquv emas edi. Bu ogohlantirish edi.

Areum Pov:
Bu nimani anglatadi... Nega bu bunday..

Birdan xayoliga bitta inson keldi Yoongi uning sovuq qarashi charchagan ko‘zlari yolg‘izligi Areum nafasi qisilib qoldi yo‘q… bu… u bilan bog‘liqmi?.. Belgi yana kuchliroq yondi go‘yo tasdiqlayotgandek Areum ko‘zlarini yumdi.

Areum Pov:
— Iltimos… unga hech narsa bo‘lmasin… Shunday deya u uxlab qoldi....

Areum

Ertasi kuni maktab yo‘li odatdagidan boshqacha edi. Har bir qadam og‘ir, har bir nafas notinch edi. Areum yuragidagi bezovtalikni tushuntira olmasdi, lekin u aniq bir narsani his qilardi — nimadir bo‘ladi va bu “nimadir” yaxshi emas edi. U sinfga kirganda yana o‘sha nigohlar, o‘sha begonalik hissi qaytdi. Lekin bu safar u bunga e’tibor bermadi u faqat bitta insonni qidirardi Yoongi u o‘z joyida o‘tirardi boshini past qilgan xuddi kechagi kabi lekin bugun u biroz boshqacha bezovta edi xuddi nimadandir xavotir olayotgandek edi...

Areum Pov:
Kecha.. Bu bezovtalik..

U qo‘lini sekin ushladi belgi hali ham issiq edi. Dars davom etardi, lekin Areum uchun vaqt to‘xtagandek edi. U Yoongiga qarashdan o‘zini to‘xtata olmadi. Har bir kichik harakat, har bir nafas — hammasi uning ichida aks-sado berayotgandek edi Yoongi esa xuddi boshqa dunyoda edi u daftariga nimadir yozardi lekin bu oddiy dars yozuvi emas edi. Bu… qochish edi haqiqatdan muammolardan o‘zidan.

Areum asta pichirladi:

— Nega o‘zingni buncha qiynaysan…

Yoongi eshitmadi yoki eshitib, e’tibor bermadi. Lekin shu lahzada uning qo‘li biroz titradi ruchkasi qattiqroq bosildi qog‘ozda chiziq paydo bo‘ldi ichidagi bosim tashqariga chiqayotgandek edi. Birdan Areumning bilagidagi belgi yana yonib ketdi. Bu safar oldingidan ham kuchliroq u og‘riqdan ko‘zlarini qisdi nafasi tezlashdi.

Areum Pov:
Hozir nimadir bo'ladi.. Sezyapman..

U atrofga qaradi hammasi oddiydek lekin yuragi bunga ishonmadi birdan tashqaridan baland tovush eshitildi kimdir baqirdi sinf ichida shovqin ko‘tarildi Areum yuragi qattiq urdi nigohi Yoongiga bordi.

Areum Pov;
Iltimos.. Faqat sen emas..

Belgi yana yondi Bu safar — og‘riq bilan. Shovqin asta pasaydi, lekin Areum ichidagi bo‘ron tinmadi. U qo‘lini mahkam ushlab turardi, go‘yo shu orqali nimanidir to‘xtata oladigandek U asta boshini ko‘tardI Yoongi ham bir lahza unga qaradi. Ularning nigohlari to‘qnashdi bu oddiy qarash emas edi. Bu… savol edi. Tushunarsiz bog‘liqlik edi va ichida yashiringan og‘riq edi Areum yuragi siqildi.

Areum Pov:
Bu belgi.. Bu taqdir..

U sekin nafas oldi va ichida bitta aniq qaror tug‘ildi:

U nima bo'lishidan qatiy nazar Yoongini yolg'iz qoldirmaydi...

Sinf ichidagi shovqin odatdagidek edi, lekin Areum uchun barcha tovushlar asta-sekin uzoqlashib borayotgandek tuyulardi. Quloqlarida g‘alati shovqin paydo bo‘ldi, go‘yo suv ostida qolib ketgandek. Nafasi qisila boshladi. Bilagidagi belgi esa bu safar avvalgidan ham kuchliroq yonardi — oddiy issiqlik emas, balki ichkaridan kuydirayotgan og‘riq edi. Areum qo‘lini mahkam ushladi, lekin bu foyda bermadi.

Areum Pov:
Yo'q.. Yana emas!

Nigohi yon tomonga qaraldi Yoongi boshini ko‘targan edi. Uning ko‘zlarida birinchi marta aniq bir o‘zgarish bor edi — bu befarqlik emasdi. U nimanidir sezgandi. Balki Areumning rangsizlanib borayotgan yuzini, balki qo‘lini ushlab og‘riqni yashirishga urinayotganini.

— Hey…

Bu so‘z uning labidan deyarli sezilmay chiqdi. Areum esa endi o‘zini ushlab turolmasdi. Ko‘z oldi qorong‘ilashdi. Tanasi yengillashib, boshqaruvdan chiqayotgandek bo‘ldi.

U oxirgi bor pichirladi:

— To‘xtasin…

Va shu zahoti tanasi oldinga qulab tushdi.

Areum Yoongi

Bir soniyaga vaqt to‘xtagandek bo‘ldi. Keyin hamma narsa birdaniga harakatga keldi.

— Areum!

— O‘qituvchini chaqiring!

— Suv olib keling!

Lekin ularning ichida eng tez harakat qilgani — Yoongi edi. U o‘rindig‘idan keskin turdi va Areum yerga urilishidan oldin uni ushlab qoldi. Qizning tanasi juda yengil tuyuldi. Juda sovuq Yoongi bir lahza qotib qoldi qo‘llari Areumni ushlab turardi yuragi esa tushunarsiz tezlikda ura boshladi.

Yoongi Pov:
Bu… nima bo‘ldi unga?..

U odatda bunday vaziyatlarga aralashmaydi hech kimga.. hech qachon.. Lekin hozir… U qo‘yib yubora olmadi.

— Yoongi, o‘qituvchini chaqiraymi?!

Kimdir baqirdi.

Yoongi keskin boshini ko‘tardi.

— Yo‘q.

Qisqa javob qat’iy u Areumni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib oldi sinf birdan jimib qoldi chunki bu — odatdagi Yoongi emas edi u hech qachon bunday qilmasdi hech kim uchun.

2-qism tugadi

Maroqli mutolaa...