@ariaaaa

My Dark Angel

2025-05-27T09:31:11.420Z

6-qism

Yeonjun POV
(Bu qismda Yeonjunni fikrlarini o‘qiymiz)

3 oy oldin

— "Va men aytdim. Ket!"
Nega men bu qiz uchun havotir olyapman, o‘zi?
Baribir hammasi yo‘qolsin!
— "Yaxshi, sen yutding, ketayapman," — deb javob berdim va mototsiklimga o‘tirdim.

Shamol yuzimdan urib o‘tayotgandi, lekin negadir Pharita xayolimdan chiqmayotgandi.
Nega bu menga shunchalik ta’sir qilyapti? U oddiy bir hazil edi-ku.
Har qanday boshqa qizlar kabi, faqat vaqt o‘tkazish uchun edi.

Unda nega bu meni bunchalik g‘azabga solyapti?!
— "La’nat!" — deb baqirdim.

Tormozni bosdim va birdan nafasim qisilib, boshim aylanishni boshladi. Orqamda mashinalar signal chalishni boshladi. Haqiqatdan yo‘lning o‘rtasida to‘xtab qolgan edim.

Yana mototsiklga o‘tirib, o‘zimga tanish joyga yo‘l oldim.

Onam meni kichkina yovuz bola bo‘lganimda olib borgan tepalik — u yerdan butun shahar ko‘rinardi.
Tepaga chiqdim, orqamga yotdim va yulduzlarga tikildim.

Og‘ir nafas chiqib ketdi, buni o‘zim ham sezmay qoldim.
Telefonimni oldim, kech bo‘lib qolganini bildim.
— "U allaqachon uyda bo‘lsa kerak, agar omadi kelgan bo‘lsa," — dedim.

Qo‘lim bilan yuzimni urdim.
— "Sen nima uchun havotir olyapsan, Yeonjun?!" — deb baqirdim.
—Yo‘q, men havotir olayotganim yo‘q.
—Faqat qiziqyapman, xolos.

Ammo aytishlaricha, qiziqish mushukni o‘ldirgan...
O‘rnimdan turdim, ichimda yomon bir tuyg‘u paydo bo‘ldi — nimadir noto‘g‘ri bo‘layotgandek.
Lekin bu fikrni haydadim.

O‘zimni o‘ylab, hattoki ahamiyat bermaydigan qiz tufayli bunchalik sarosimaga tushayotganimga ishonolmadim.
Mototsiklimga o‘tirib, Seuldagi kvartiramga yo‘l oldim.

O‘zimga dedim
— balki shunchaki bolalarcha o‘zgarishlar.
U qizdan ozgina uzoqlashishim kerak.

Axir men endi o‘smir emasman.
Uni to‘g‘ri tanimasam ham, qachon uchrashsam yoki ko‘rsam — doimo qandaydir muammoga aralashgan bo‘ladi.

Axir butun Koreyada sen aynan Jake bilan to‘qnashishing kerakmidi?!

Xudo haqqi, u qanday kaltafahm ekanini bilsang edi.
Yaxshi, men ham farishta emasman — hatto mutlaqo aksiman — lekin...
Men seni u bilan hech qayerga yetkazishga yo‘l qo‘ymayman.
Yo‘q, faqat u emas.

3 oydan so'ng

Ko‘zlarimni ochdim va qo‘lim kimningdir belida yotganini ko‘rdim.
Yo‘q, yo‘q, yo‘q...

O‘zimni tortib, yuqoriga qaradim — ko‘rganim: qizil sochli bir qiz, yalang‘och holatda, adyol ostida yotardi.
Ko‘zlarimni devorga qadab, yana orqamga cho‘zildim.

Barakalla, Yeonjun.
Zo‘r ish qilding.
Barakalla, la’nat bo‘lsin...

Aytishim kerakki, ziyofada ishlar biroz qo‘ldan chiqib ketdi.

Qiz bir payt uyg‘onib, "Xayrli tong, jonim," deb eng asabga tegadigan ohangda aytib, meni o‘pmoqchi bo‘ldi.

Men o‘rnidan turdim:
— "O‘ylashimcha, kiyimlaring anavi stulda. Agar iltifot qilib ularni olib, chiqib ketsang, juda yaxshi bo‘lardi."

Nega men bu qiz uchun mas'uliyat olishim kerak?
Balki bu gapni yumshoqroq aytishim mumkin edi, lekin oxir-oqibat u kiyimlarini olib, chiqib ketdi.

Men onamning qabri oldiga borishga qaror qildim.
U yerga anchadan beri bormagandim. Uning qabri yoniga o‘tirdim.

— "Ona, oxirgi vaqtlarda ichimda nimadir yomon narsa bo‘layotgandek tuyulmoqda. Bu faqat mening xayolimmi yoki men orqaga, Seulga qaytishim kerakmi, bilmayman.
Agar siz shu yerda bo‘lganingda, menga nima qilishim kerakligini aniq aytgan bo‘lardingiz va bu to‘g‘ri qaror bo‘lardi... Lekin endi sizsiz nima qilaman?

Siz men yig‘laydigan yagona odamsan. Ishoning, yaxshi bola bo‘lishga harakat qilaman, lekin o‘ylaymanki men otamga o‘xshab qolganman... Kechirinh meni...
Sizning kabi ayolga u kabi odam bilan farzand bo‘lishga to‘g‘ri kelgani uchun uzr..."

Yonoqlarimdan bir tomchi yosh oqib tushdi.
Boshlig‘imni chayqadim.

— "Seulda bitta qiz bor... Ha, bilaman, hozir siz qoshlaringni ko‘tarib, kulayotganingni tasavvur qilyapman, lekin bu unday emas, ona. U boshqacha...
Men hammasini barbod qildim, bizda nimadir bor edi shekilli, lekin men har doimgidek hammasini rasvo qildim.
Do‘stlarim oldida uni masxara qildim, unga 'sen hazil ekansan, bezor qilasan' deb aytdim."

— "Men uni yoqtirmayman, yoki shunaqa. Faqat hammasi bir g‘alati. Uni ilk bor ko‘rganimda zo‘rlanishi mumkin edi, men uni qutqardim.
Keyin esa Jake bilan gaplashayotgandi, men uni o‘sha jonzatni tanishdan saqladim.
Shundan keyin birga juda sokin, ajoyib kun o‘tkazdik..."

— "Nimadir bo‘ldiki, men uni ikkinchi bor ko‘rganimdayoq, himoya qilish istagini his qildim.
Lekin u menga 'ket' dedi va men ketdim...
Bu qiz... u boshqacha..."

— "Ismi Pharita, onasi ham juda mehribon.
Men undan faqat bir yil katta bo‘lsam ham, u meni boshqara oldi.

Agar boshqa qiz menga shunday qilib 'ket' deganida, ko‘chada uni sharmanda qilgan bo‘lardim, lekin...
Unga hurmat ko‘rsatishim kerakligini his qildim. Balki kechikdim.
Men haqiqatan ham barbod qildim, ona..."

— "Ona, Jake seni ko‘rgani kelmayapti, chunki u qo‘rqoq...
Lekin seni juda yaxshi ko‘radi.

Men esa siznii hozir juda sog‘inyapman, lekin xavotir olmang.
Sizning o‘g‘ling — g‘amgin emas.
U kuchli, jasur. Sababi u — sizning o‘g‘ling."

Men jilmaydim, onamni tasavvur qildim — o‘sha qattiq yig‘ilgan sochi, yumshoq va ajinli yuzi bilan.
Qalbim og‘ridi.

— "Men jasurman, ona... lekin faqat bugun, shunchaki bitta marta yig‘lashim mumkinmi?"

Ovozimda titroq paydo bo‘ldi.

Tizzalarimni ko‘ksimga yig‘dim va yuzimni qo‘llarimga yashirdim.

Va aynan bolaligimdagi kabi yig‘lashni boshladim — xayolimda onam quchib, “Hammasi yaxshilanadi” deb shivirlayotgandek...

Va aynan bolaligimdagidek, yig‘lab yubordim — onamning quchog‘ida bo‘lgandek tasavvur qilib, u sekin shivirlayotgandek:
"Hammasi yaxshi bo‘lib qolmaydi, narsalar shunchaki yaxshilanib ketmaydi, lekin ular asta-sekin o‘zgaradi. Sabrlik bo‘l..."
— derdi va jilmayardi.

Lekin hozir hech narsa o‘zgarayotgani yo‘q.
Hech nima.

— "Ona, sizning farzanding adashgan va yolg‘iz... Qayting, iltimos..."

Telefon jiringladi.

Men: “Nima balo kerak yana?”
Jake: “Yeonjun, sen zudlik bilan qaytishing kerak! Qayerdasan hozir?!”
Men: “Nima bo‘ldi? Nega qaytishim kerak?”
Jake: “Mahalladagilar aytishayapti, Pharita katta muammoga botgan emish.”

Bu nima degani?!

Men: “...Men parvo qilmayman.”
Jake: “Nima?”
Men: “Aytdim-ku, menga bu qizning ishi yo‘q. Sen borib ko‘rsangchi?”
Jake: “Qara, ikalamiz bu narsani yoqtirmasligimiz aniq, lekin biz akamiz. Men seni juda yaxshi bilaman, sen bu qizni o‘ylayotganingni ko‘rib turibman.”
Men: “Unga ‘qiz’ deb befarosat gapirma.”
Jake: “Ko‘rdingmi! Baribir g‘am yeyayapsan! Men harakat qildim u bilan gaplashishga, lekin u e’tibor bermadi.
Iltimos, qaytib kel, menimcha, uning onasi bilan nimadir bo‘lyapti. So‘nggi ikki oy ichida hech kim u ayolni ko‘rmagan.”
Jake davom etadi: “Ikkalamiz ham yaxshi bilamizki, agar uning onasi bilan nimadir bo‘lsa, Pharita hozir ich-ichidan sinib yotgan bo‘lishi mumkin. Biz bunday holat qanday og‘irligini bilamiz.”

Men: “Men onamnikiga bordim.”
Jake: “Bilgan edim... Lekin men hali bunga tayyor emasman.”
— “Yeonjun, qayt.”

Bu o‘sha yomon his bo‘lsa-chi?..

Men: “Xo‘p, ertaga boraman.”
Jake: “Yeonjun…”
Men: “Ertaga yoki umuman emas. O‘zing tanla.”
Jake: “Mayli… onamga uni sevishimni ayt.”
Men: “Aytdim allaqachon, Jake.”
Jake: “…Rahmat.”

(Telefonni qo‘ydi)

— “Pharita, nima bo‘lyapti o‘zi?…”

Uning ismini tilga olganim zahoti butun tanamdan sovuq yurib o‘tdi.
Quturganday ko‘chaga yugurdim va Seul tomon hayday boshladim.

Yo‘lda ketarkanman, ob-havo yomonlashib borardi.
Pharita, iltimos, sog‘-omon bo‘l…

Ko‘chalar bo‘m-bo‘sh edi.
Ko‘prikdan o‘tayotganimda sochimni orqaga tashladim va kimnidir ko‘rdim.

Ko‘zlarim kattalashdi, yuragim urishni boshladi.

Mototsiklimdan tushib, o‘sha qiz tomon yugurdim.
Belidan ushlab, uni yerga tushirdim.

U boshini ko‘tarib, menga qaradi...

U menga qaradi.
Pharita…

— "Aqlingdan ayrildingmi, ahmoq?! Nima qilishni o‘ylagan eding o‘zi?! O‘lib qolishing mumkin edi!"
— "Nega seni har safar eng yomon holatda topishimga to‘g‘ri keladi, ha?!"

U jim edi.
Men uning ko‘zlariga qaradim.
U menga qarayotgandek edi… lekin ayni paytda ko‘zlari:

bo‘sh,
singan,
ezilgan edi.

Pharita…

— "Men seni qanday darajada muhtoj bo‘lsang, shunday darajada muhtojman…
Shuning uchun qol. Iltimos, ketma.
Hamma ketganiga chidashim mumkin, lekin…
sen emas.
Xudo haqqi, sen emas…"

6 qism tugadi

#Aria

Xayollar qal'asi

2025-05-08T14:24:31.927Z

FINAL

– Go‘zal ko‘rinyapsiz, Malikam, – dedi xizmatkorim, to‘y libosimdagi ko‘rinmas ajinlarni tuzatarkan.

Men o‘zimni oynada ko‘rdim, va ha, chindan ham chiroyli edim. Ammo fikrim bu haqida emasdi. Uch haftalik tayyorgarlikdan so‘ng, nihoyat, to‘y kunim yetib kelgan edi. Men xonamda edim, biroq saroydagi katta zalda odamlarning shovqinini eshitib turardim – marosim aynan o‘sha yerda bo‘lib o‘tadi.

Mehmonlar allaqachon kelib bo‘lgan, kelajakdagi turmush o‘rtog‘im ham o‘sha yerda edi. Bu fikr yuragimni og‘ritdi, chunki men aslida sevgan insonim emas, boshqa birov meni kutayotganini bilar edim. Ammo shohona hayot ana shunday – xalq baxti uchun o‘z baxtingni qurbon qilish kerak.

Shularni o‘zimga takrorlar ekanman, zinapoyadan pastga tushdim va taqdirimdan ajratib turgan eshik oldida to‘xtadim. Guldastani mahkam ushlab, bir necha bor chuqur nafas oldim.

– Ajoyib ko‘rinyapsan, jonim, – dedi otam yonimga kelib.

Men unga jilmaydim, lekin bu jilmayish ko‘zlarimga yetib bormadi. Bu shunchaki odob edi, va u buni darhol fahmladi.

– Tayyormisan? – deb so‘radi u, qo‘lini uzatarkan.

– Bo‘lishim mumkin bo‘lgan darajada tayyorman, – dedim va qo‘lini tutdim. Eshik yonidagi soqchiga qarab, ochishini aytdim.

Mehmonlar menga tabassum bilan boqishdi. Men ham ularga iljaydim va asta-sekin yo‘l oldim. Otamning qo‘liga mahkam yopishdim – u meni odamlardan o‘tkazib, borishim kerak bo‘lgan joyga yetakladi.

Qarshimda Jungkook turardi – qora kostyum kiygan, chetlariga oltin naqshlar ishlangan. Sochlari yon tomonga taralgan, lablarida tabassum. U chiroyli ko‘rinardi, buni bilardim. Ammo yuragim bunga befarq edi.

Biz Jungkook qarshisida to‘xtaganimizda, otam peshonamdan o‘pdi va qo‘limni Jungkook uzatar ekan, “Uni ehtiyot qil” deb pichirladi. Jungkook tabassum qildi – meni dalda bermoqchi edi.

Ruhoniy marosimni boshladi, lekin men diqqat qilmayotgandim. Biz, kelin va kuyov, yuzma-yuz turar, qo‘l ushlashgan edik. Barcha mehmonlar bizga boqib, go‘zal juftlik deb pichirlashardi.

Men faqat ruhoniy Jungkook dan meni xotinlikka qabul qilishga rozimisiz deb so‘raganida o‘zimga keldim. Jungkook darhol “ha” deb javob berdi. Endi navbat menga kelgan edi. Ruhoniyga, so‘ngra qarshimdagi yigitga qaradim. O‘ng tarafimga burilib, otamning ko‘zlariga termuldim. U muloyim jilmaydi – meni kutayotgan edi. Yengil xo‘rsinib, past ovozda “ha” dedim.

Ruhoniy davom etdi – “kimda-kim bu nikohga qarshi bo‘lsa, endi aytsin” dedi. Shu on ichida xayolimda Teahyung paydo bo‘lib, bu jinnilikdan meni olib qochayotganini tasavvur qildim. Ammo u kelmasligini bilar edim. Yana xo‘rsinib, taqdirim muhrlanganini, buni hech narsa o‘zgartira olmasligini qabul qildim.

Ruhoniy yakuniy so‘zlarni aytishga hozirlik ko‘rayotganda, to‘satdan:

– To‘xtang! – deb qichqirdi podshoh, o‘rnidan turib. Mehmonlar hayrat bilan unga tikildi. U oldimga yurib keldi, qo‘limni Jungkookda olib, ko‘zlarimga qaradi: – Bor,
Rosie

– Ota, siz nima deyapsiz…

– Bor, Teahyungni top. Seni muhabbatsiz turmushga majburlaganim uchun o‘zimni kechira olmayman.

– Lekin, dadam, siz aytgandingiz…

– Bilaman. Biz har doim biror yo‘l topganmiz, bu safar ham topamiz, – yuzimdan oqayotgan yoshni artdi. – Baxtingni top, jonim.

Jungkookga qarab uzr so‘radim. U esa jilmaydi va meni sevmayotganimni bilganini aytdi. Hammasi joyida bo‘lishini tiladi. U chin dildan sevib qoladigan biror insonni uchratishini umid qildim. U bunga loyiq edi. Ammo hozir, men boshqa narsani qilmoqchiman.

Ko‘ylagimni ushlab, biroz ko‘tardim-da, mehmonlarning hayratli hushtaklari ostida yugurib chiqdim.

Yugurib ketyapti d3b tasavvur qiling☺️

Men koridorlardan yugurdim, yuragim tezroq urishini keltirib chiqaradigan insonni topishga oshiqardim. U meni kulgusi va hazillari bilan butunlay o‘zgartirib yuborgan edi. Xodimlar menga tikilishdi — ko‘zlarida hayrat, nega to‘y libosida yugurib yurganimni tushunmay turishardi.

Nihoyat tashqariga chiqdim va to‘xtamadim. Imkon qadar tezroq otxonaga qarab yugurdim. Eshikdan yarim yo‘l o‘tgach, to‘xtab poyabzalimni echdim va qo‘limda ushlab, yura boshladim. Ichkariga sokinlik bilan kirib bordim va Teahyungning Snowflake (Qorparcha) ismli otning peshonasini silab, unga bir nimalar deya pichirlayotganini ko‘rdim. Unga sezilmay yaqinlashdim, nima deyayotganini eshitishga harakat qildim.

– U bugun turmushga chiqadi, bilasanmi, – dedi u, ovozini biroz balandlatib, meni eshitishini istayotgandek. – U o‘sha shahzodaga turmushga chiqmoqda. U malika, albatta shahzodaga turmushga chiqadi. U mendek odamlarga emas. Nima deb o‘ylagandim o‘zi? Uning do‘stligini saqlab qolishim mumkin edi, lekin men xudbin edim va hammasini barbod qildim. – u jimib qoldi. Yana gapira boshlaganda, ovozidan ko‘z yoshlari sezilib turardi. – U mendan yaxshiroq insonni haqli. Axir men kimman o‘zi? Otboqar. Ha, albatta. – Ot uning qo‘lini yalab, go‘yoki uzr so‘ragandek bo‘ldi. – Men uni sog‘indim, Snowflake.

– Men ham seni sog‘indim, – deb pichirlab qo‘ydim. Ammo u eshitdi.

– Rosie?

– Bilasanmi, hozir men turmushga chiqayotgan bo‘lishim kerak edi. Ammo chiqa olmadim.

– Nega? Nima bo‘ldi?

– Chunki sen bo‘lding, Teahyung. Sen do‘st bo‘lding, va menga haqiqiy do‘stlik qanday bo‘lishini ko‘rsatding. Sen, o‘sha shirin tabassuming va jonga tegadigan hazillaring bilan, birga bo‘lganimizda menga butun dunyoni unuttirarding. Sen, issiq o‘pichlaring bilan, meni hammasini unutib, yuragim xohlagan narsani qilishga majbur qilding. – Men gapirar ekanman, unga yaqinlashdim. U joyidan qimirlamadi, faqat meni kutdi. – Bugun men faqat seni o‘yladim, u shahzodani emas. Sen, Kim Teahyung meni o‘zingga oshiq qilding.

U menga tikildi, ko‘z yoshlari yuzidan oqardi. Men bosh barmog‘im bilan ularni artdim.

– Men turib, ularga “Jeon Rosie” deb atashlariga toqat qila olmadim, – dedim, yuzini silab, lablariga yaqinlashib. – Chunki yuragimda men har doim “Kim Rosie ” bo‘lib qolaman.

U lablarini mening lablarimga kuch bilan bosdi, go‘yoki bu xayol emasligiga ishonch hosil qilmoqchi edi. Poyabzallarimni tushirib yubordim, u meni quchdi, men ham uni bag‘rimga bosdim. Uning issiq lablari mening lablarimni ochishga undar, bu o‘pichda bir oz umidsizlik bor edi — bu haqiqatligiga ishonch hosil qilish zarur edi.

Biz ajraldik, peshonalarimiz tegib turar, nafaslarimiz bir-biriga aralashib ketgan edi. Biz bir-birimizda yo‘qolgan, tashqi dunyodan ajralgan edik. Men ko‘zlarimni yumgancha, uni yana his etishni – anchadan beri sog‘ingan hislarni – his qildim.

– Men hamon otboqar yigitman. Men senga munosib barcha narsani bera olmayman, – dedi u, dardli ohangda. – Men sen uchun to‘g‘ri inson emasman.

– Menga boshqa hech narsa kerak emas, faqat sen, – dedim uning yuzini kaftlarim bilan tutib. – Sen balki “to‘g‘ri” inson emassan, lekin sen men xohlaydigan yeg‘onasan. Endi va har doim.

Biz yana o‘pishdik — u jinsi shim, futbolka va etikda, men esa to‘y libosida, otxonada. Tashqaridan qaraganda bu juda g‘alati va joysiz ko‘rinishi mumkin edi, lekin biz uchun bu eng to‘g‘ri lahza edi. Bilardim, bu oson bo‘lmaydi, lekin biz buni uddalaymiz. Yo‘lini topamiz.

Oradan vaqt òtdi

Tòy Kuni

Men uning ko‘zlarida yo‘qolib qolgandek edim, muhabbat bilan tikilardim, atrofimizdagilar esa bizni tomosha qilardi. U qo‘llarimni mahkam ushlab turardi va tabassumi meni dunyodagi eng go‘zal ayoldek his qilardi.

Chap tarafimda, marosimni olib borayotgan ruhoniy ortida, u menga birinchi bor ko‘rsatgan sharshara joylashgan edi. O‘sha joyda biz birinchi bor o‘pishgan edik, bir necha hafta avval. Albatta, biz shunday unutilmas joyda o‘z sevgimizni muhrlardik. Mehmonlar esa bu joyning biz uchun qanday ahamiyatga ega ekanini bilishmasdi — bu bizning sirimiz edi.

Biz qasamyodlarimizni aytdik: yaxshi-yomon kunlarda bir-birimiz bilan bo‘lishga va o‘lim bizni ayirguncha birga yashashga so‘z berdik. Shundan so‘ng, bizni er-xotin deb e’lon qilishdi. Janob va xonim Kim. Ruhoniyning ruxsatini kutmasdan, Teahyung oradagi masofani yopdi va lablarini meniki bilan birlashtirdi — go‘yoki u buni hammaga ko‘rsatishga shoshilayotgandek, meni rasmiy ravishda o‘zining deb e’lon qildi.

Odamlar olqishlar aytishdi, baxt tilashdi, lekin mening butun e’tiborim faqat turmush o‘rtog‘imda edi — endi u meniki edi.

Bayram soatlab davom etdi. Raqsdan va tabassumdan charchagan edim, lekin chin dildan baxtli edim — buni hamma ko‘ra olardi. Teahyungning qo‘lini ushlagancha yangi uyimiz tomon yo‘l olar ekanmiz, o‘zimni butunlay to‘liq his qilardim.

Qirol va qirolicha sifatida toj kiyish marosimidan so‘ng saroyda yashashimiz kerak edi, lekin hozircha, biz shunchaki yangi turmush qurganlar edik. Shuning uchun, meniki bo‘lgan uydan joy oldik — bu uyda men farzandlarimizni tarbiyalayotganimizni ko‘rib turgandek edim.

Mashina eshik oldida to‘xtaganida, erim tushdi va eshikni ochish uchun mashinani aylanib o‘tdi. Men tushmoqchi bo‘ldim, lekin u meni ko‘tarib olib, ichkariga qo‘llarida olib kirdi, bu meni xursandchilikdan qichqirishimga sabab bo‘ldi.

— Teahyung, nima qilayapsan? — dedim, kulib.

U shunchaki kulimsiradi va meni ichkariga olib bordi. Menga tanish uy edi, har bir xonasini kaftimdek bilardim, lekin Teahyung ilk bor bu yerga qadam bosayotganiga qaramay, yo‘lini topishda qiynalmadi. Ko‘p o‘tmay, o‘zimizni yotoqxona — endi bizning yotoqxonamiz — oldida, men uning quchog‘ida, orqam biroz ko‘ksiga tiralgan holda topdik.

U ochiq lablarini bo‘ynimga bosdi, bu esa og‘zimdan ingraydigan tovush chiqishiga sabab bo‘ldi. Belimni quchgancha, meni o‘ziga tortdi. Ko‘ylaklarimiz orasidan ham, uning issiqligi yuragimni kuydirardi.

U asta-sekinlik bilan to‘y libosimni orqamdan yecha boshladi. Har bir tugmani sekinlik bilan ochdi. To‘liq ochilgach, ko‘ylakni yelkamdan pastga tushirdi, u oyoqlarim ostida to‘planib qoldi. Ostimda oddiygina oppoq, krujevali korset va ichki kiyim bor edi, paypoqlarni ushlab turgan kamar — bularning barchasini aynan uning uchun tanlagandim.

Ko‘ylakdan chiqib, orqaga o‘girildim va unga o‘zimni ko‘rsatdim. U ko‘zlarini yumgancha menga tikildi, go‘yoki bu haqiqatga ishonolmayotgandek. Uning galstukini yechib, men ham uni kiyimdan asta-sekin xalos eta boshladim.

Biz shoshmasdik — har bir harakat, har bir teginish, bir-birimizni qanday his etishimizni o‘rganish edi. Uning qo‘llari tanam bo‘ylab pastga-yuqoriga harakat qilardi, meni mahkam ushlab, issiq terisi orqali meni larzaga solardi.

O‘zimizni to‘shakda, u mening ustimda, ikkalamiz ham yalang‘och holda topganimizda, men uning yuzini siladim, kulimsirab:

— Men seni sevaman, — deb pichirladim uning lablariga.

— Men ham seni sevaman, malikam, — dedi u, va uning lablaridagi tabassumni his qildim.

U meni o‘pib, mahkam quchoqladi. Va shu tariqa, biz birga yangi hayotimizni boshladik.

FANFIK TUGADI

Translated by Aria

Xayollar qal'asi

2025-05-05T14:06:37.890Z

5-qism

U yonoğimni silab, lablarini muloyimlik bilan meniki bilan to‘qnashdi. Uning lablari issiq va yumshoq edi, mening lablarimni o‘z xohishiga ko‘ra shakllantirar, sabr bilan o‘pardi. Qo‘llarimda uning oq futbolkasini siqib ushlab turardim, uni qo‘yib yuborishni istamasdim.

U yuzimni bir oz egib, o‘pichni chuqurlashtirdi. Uning tili lablarim orasidan sirg‘alib o‘tib, meni erkalardi. U menga yopishib turganida o‘zini juda yaxshi his qilardi, pastki labimni tishlari orasiga olib, belimdan mahkam ushlagancha turardi. Yuragim gursillab urardi, go‘yo ko‘kragimdan otilib chiqmoqchidek.

Men undan ajralishni xohlamasdim.
Lekin havo yetishmay, nafas olishim kerak edi.

Uning nafasi yuzimga urilib, ongimni jamlashimni qiyinlashtirardi. Kimligimni unutgudek bo‘lardim. Uning bag‘rida men shunchaki bir qiz edim, kelajakdagi qirolicha emas.

Bu fikr xayolimdan o‘tishi bilan, otam yodimga tushdi. Agar u bu holatdan xabar topsa, qanday xafa bo‘lishini o‘yladim. Teahyungni o‘zimdan itardim va nafas olishga urindim. U menga xavotir bilan qaradi, men esa bu ishni haddan oshirib yuborganimni angladim.

Men shahzodaga turmushga chiqishim kerak edi, shunda qirolicha bo‘la olaman. Bu mening maqsadim edi. Bu mening burchim edi.

Qarshimda turgan yigitga qaramasdan, orqaga o‘girilib:
"Qaytishimiz kerak," – deb pichirlab, otlar turgan joy tomon yurdim. Faqat keyin esladim – men ularning qaerda ekanini bilmasdim.

— Bu tomonga, Malikam.

Men indamay unga ergashdim. Baribir nima deyishim mumkin edi? “Hey, men ham seni sevib qolganman, lekin boshqa birovga turmushga chiqaman,” deb aytsam nima foyda? Bu hech narsani o‘zgartirmasdi. Men taqdirimni tanlay olmasdim, uni allaqachon boshqalar tanlab bo‘lgandi. Mening vazifam — shunchaki buyruqlarga bo‘ysunish edi.

Otxonaga qaytishimiz davomida hech kim og‘iz ochmadi. U ham indamadi, ehtimol meni ranjitib qo‘ydim deb o‘ylayotgandir. Uning miyasi qandaydir yo‘l bilan bo‘lib o‘tgan voqeani ortga qaytarishga harakat qilayotganini deyarli eshitib turardim.

Yog‘ochdan qurilgan bino oldiga yetganimizda, otimdan tushdim va jilovni unga topshirdim.

— Kechirasan, — dedim, oxirgi marta uning ko‘zlariga tikilarkanman.

— Nima uchun uzr so‘rayapsiz, Malikam?

— Bilmayman… Ehtimol, seni sevib qolganing uchun uzr. Chunki men — seni sevib qaytarolmaydigan yagona insonman.

Bir necha lahzaga ko‘zlarimiz bir-biriga qadalgandi. Men bu yerdan ketishim va uni boshqa hech qachon ko‘rmasligim kerakligini bilardim. Qanday qilib boshqa erkakka turmushga chiqa olaman, agar yuragim hanuz unga tegishli bo‘lsa? Har kuni uni ko‘rib, aslida u bilan bo‘lishni xohlab yashasam, bu qanday hayot bo‘lardi? Men bunga dosh bera olmasdim. Bilardimki, oxir-oqibat ikkovimiz ham azob chekamiz.

Unga yaqinlashdim va uning lablaridan o‘pdim — xayrlashuv o‘pich edi bu. Uning ko‘zidan bir tomchi yosh dumalab tushdi. Men esa bunga chiday olmadim. Orqamga o‘girilib, otxonadan chiqib ketdim, endi u yerga qaytmaslikka qat’iy qaror qilgancha.

Bir necha hafta o‘tdi, lekin hech narsa o‘zgarmadi. Men hali ham shahzodalar bilan vaqt o‘tkazardim, asosan Jungkook bilan, va hali ham Teahyungni yuragimni ezadigan darajada sog‘inardim. O‘sha kundan beri hech qachon uning oldiga bormadim, chunki agar borsam, boshqa birovga turmushga chiqishga hech qachon rozi bo‘lmasligimni bilardim.

Shuning uchun yuragimdagi butun og‘riqni yutib, jasoratli niqob taqdim, yuzimga soxta tabassum taqardim. Atrofdagilar bu soxta ifodamga ishondi. Ota-onam esa nimadir joyida emasligini sezayotgan bo‘lsa ham, hech narsa demasdi. Otam yakshanba kuni meni o‘z kabinetiga chaqirgach, hammasi tugaganini angladim. Endi qaror qabul qilish vaqti kelgandi.

Og‘ir yog‘och eshikni taqillatib, ichkariga kirdim va onam yonidagi stulga borib o‘tirdim. U menga kulimsirab qaradi, ammo men bunga javob qaytarmadim.

— Rosie, biz sen bilan gaplashishimiz kerak, — dedi otam.
— Bilaman, lekin siz gapni boshlashingizdan oldin, men qarorimni aytmoqchiman, — dedim men va bir oz to‘xtadim, otamning biroz hayratlangan ko‘zlariga e’tibor bermay. — Men shahzoda Jungkookni tanlayman.

Sukut. Qirol rafiqasiga qaradi-da, boshini chayqab xo‘rsindi. Go‘yoki bu javobni kutmagandek edi. Axir, meni bu yerga chaqirganining sababi shu emasmi?

— Rosie, bu masalani hal qilishdan oldin, sendan bir narsa so‘ramoqchiman va men to‘liq haqiqatni eshitishni xohlayman, — dedi u.

— Men to‘liq haqiqatni eshitmoqchiman, — dedi u, gapiga urg‘u berib ko‘zlarimga tikilar ekan. — Kim Teahyung senga kim bo‘ladi?

Nima? U Teahyung haqida qayerdan biladi?

— Uhm, u bir do‘st… — dedim, lekin to‘xtadim. Men uni endi do‘st deb atay olmasdim. — U ilgari do‘st edi, lekin endi biz bir-birimiz uchun hech kim emasmiz, xavotir olmang.

Ovozimdanoq og‘riq va qayg‘u sezilib turardi. Ammo u mendan haqiqatni so‘ragan edi va bu — haqiqat edi. Biz endi bir-birimiz uchun hech kim emasmiz. Chunki biz bo‘lmoqchi bo‘lgan narsa, mumkin emas edi.

— Sen o‘sha yigitni sevasanmi? — deb so‘radi otam.

— M-men… Bu muhim emas, — dedim boshimni egib. — Men o‘z burchlarimni bilaman va ularga sodiq qolaman. To‘g‘ri ishni qilaman, dada, xavotir olmang.

Butun xona bir daqiqagacha sukunatga cho‘mdi, faqat nafaslarimizning ovozi eshitilardi. Bu jimlik meni yanada notinch qilardi.

— Dada, boshqa biror narsa aytmoqchimisiz?

— Uhm… — u qirolicha tomon qaradi, u esa boshini chayqab, nimadir demoqchi bo‘lib, lekin jur’at eta olmagandek ko‘rindi. — Yo‘q, jonim, hammasi shu.

— Xo‘p unda, da’vogarlarimga qarorimni bildirishim kerak. Meni kechiring.

Og‘ir yurak bilan xonadan chiqib ketdim .

5-qism tugadi

Translated by Aria

Xayollar qal'asi

2025-05-02T07:34:21.189Z

4-qism

Bu meni bezovta qildi, chunki bu uning shaxsiyati haqida bilganlarimga to‘g‘ri kelmasdi. Bu menga o‘z fikrlarimni savol ostiga olishga olib keldi, go‘yoki men yanglishganimni tan olishim kerak edi. Men buni kamdan-kam hollarda qilaman, asosan, chunki ichki sezgilarim doimo meni ahmoqona vaziyatlardan ogohlantiradi. Men odamlar bilan ishonchni shu narsaga tayanib beraman yoki bermayman. Shahzoda haqida noto‘g‘ri fikrda bo‘lganimni tan olish — bu o‘zimni ahmoqdek his qilishim bilan bir xil edi.

Jungkook menga barcha turdagi xohish-istaklarim haqida savollar berdi. Mening eng sevimli rangim, filmi, kitobi va qo‘shig‘imni so‘radi. Nima uchun tabiatni shunchalik yaxshi ko‘rishimni, eng yoqtirmagan narsamni so‘radi. Menda qanday qo‘rquvlarim borligini va ular nimaligini so‘radi. Natijada, uning yonida bo‘lish aslida yomon emas edi.

Shunday qilib, Malika Rosie, - dedi u, savatdagi non bo‘lagini olish uchun pastga qarab. - O‘zingizni menga uylangan holda tasavvur qila olasizmi?

Men o‘ylab ko‘rdim. Jungkook bilan hayot boshqa bo‘lardi, ya'ni turmush qurish boshqacha bo‘lardi, lekin men u o‘zini unga bag‘ishlasa, yaxshi er bo‘lishini bilardim. U mening idealim bo‘lmagan, kichkina qiz bo‘lganimda orzu qilganim kabi emasdi, lekin u mehribon va diqqatli edi, eng noxush ko‘rinishi ortida. Bu biror narsaga arziydi.

Yaxshi, men buni sinashimni ko‘rishim mumkin, bu allaqachon ba'zi boshqa odamlar bilan qiladigan narsalarga qaraganda ko‘proq, janob.

U jilmaydi. Jilmayganda yaxshi ko‘rinar edi, ko‘proq jilmayishi kerak edi. Uning jozibali lablari ochilib, oq tishlarini ko‘rsatdi, yuzidagi harakatdan ko‘zlari deyarli to‘liq yopildi. U chiroyli edi.

Biz yana bir oz vaqt suhbatlashdik va oxir-oqibat, unga bo‘lgan fikrim butunlay o‘zgardi.

Kunlar o‘tib borardi. Jungkook vaqt-vaqti bilan men bilan vaqt o‘tkazish uchun kelardi. U o‘zining mag‘rur va asabiy xarakterini mehribon va samimiy kishiga aylantirdi. Men uning yonida kulib, uning kompaniyasidan zavq olishni boshladim. Otamning mamnun bo‘lganini aytish ozgina xato bo‘lardi.

Shahzoda Jungkookning mening tanlovim bo‘lishini o‘ylardi. U haqiqatdan ham to‘g‘ri o‘ylagan bo‘lishi mumkin. Men unga boshqa hech kimda yo‘q darajada qulay edim. Bundan tashqari, otam boshqa qizlar orasidan uni ko‘proq yoqtirardi. Bu win-win holatiga o‘xshardi.

Ammo bularning barchasiga qaramay, u menga faqat do‘st edi. Mehribon, iliq va sabrli, lekin shunchaki do‘st. Uni ko‘rganimda yuragim tez urmasdi, u yo‘q bo‘lsa, og‘riq his qilmasdim. U menga tashrif buyurgan kunlarda, boshqa ishlarga cho‘mib, uni sog‘inmasdim. U atrofda bo‘lishi yaxshi edi, lekin unga ehtiyojim yo‘q edi.

Har kuni mas'uliyatlarimni tugatgach, men Taehyungni ko‘rishga borardim. U menga aziz do‘stga aylangan edi. Uning yonida bo‘lish men uchun xavfsiz edi, chunki uning hukm qilishidan qo‘rqmasdim. U nimanidir aytmoqchi bo‘lsa, buni aytardi, so‘zlarini menni xafa qilaman deb qo‘rqmasdan. Bu bizning bog‘lanishimizda eng yaxshi narsa edi: men unga malika emas, haqiqiy qiz edim.

"Kun davomida malika bo‘lishdan xalos bo‘lganim uchun, ich-ichimdan minnatdorchilik bildirgan holda", men bexavotir stallar tomon yurdim, Taehyung bilan suhbatlashishga shoshilib. Yetib borganimda, u Snowflake va qora otni o‘z hujayralaridan chiqarib, jilovlarini maydon o‘rtasidagi ustunga bog‘lab qo‘ygan edi. U ularga cho‘tkani qo‘llayotgandi va ular saddalangan edi.

Salom Tea, - deb salom berdim, u mendan bu laqabni so‘ragan edi va u og‘zimdan tabassum bilan chiqib ketdi.

Salom Rosie, - dedi u, qilayotgan ishini tugatib, cho‘tkani chetga qo‘ydi.

Men qayergadir boryapmanmi? - deb so‘radim, otimdagi sadolga ishora qilib. Snowflake juda qo‘rqoq edi va faqat men yoki Teahyung minishga ruxsat berardi. Shuning uchun, agar u saddalanib qo‘yilgan bo‘lsa, ehtimol bu men uchun edi.

Ha, biz qayergadir boryapmiz, - dedi u jilmayib. - Senga biror narsani ko‘rsatmoqchiman.

Men rozi bo‘lib, oq otimga mindim, u qora otga mindi. Hayvonlarni harakatga keltirib, biz o‘rmon ichidagi tanish yo‘lda yurishni boshladik. U sekin yurardi, go‘yoki menga unga ergashish uchun vaqt berayotganday.

Otlaringiz shu tezlikda yuradimi? - deb so‘radim uning yonidan. - Ehtimol, o‘sha kuni uni Jungkook-ga berib yuborardingiz.

Oh, shahzoda bu otni minolmaydi. Midnight tayyorlanmagan uy hayvoni emas, - dedi u jilmayib, otning bo‘ynini silab, hayvoniga bo‘lgan g‘ururini ko‘rsatdi.

Ismini kim qo‘ydi?

Men. U men uchun soat o‘n ikkaligida havoda tarqaladigan to‘q qora qorong‘ulikni eslatadi, - deb javob berdi u, beparvo.

Shunday ekan, u nima uchun shu qadar sekin yuribdi, agar unda shuncha kuch bo‘lsa?

Chunki u menga ishonadi, - dedi u, menga qarab.
- Agar biror kishiga ishonchingiz komil bo‘lsa, hayotingizni uning qo‘llariga qo‘yishingiz mumkin, va siz bilasizki, nima bo‘lishidan qat'iy nazar, xavfsiz bo‘lasiz.

Uning so‘zlarini aytayotganda, chuqur nigohi menga qaraganida, yuzim qizarib ketdi.

Taxminan o‘n daqiqa davomida ot minib sukutda ketganimizdan so‘ng, Teahyung to‘xtadi. Men hali ham u bilan ilgari bo‘lgan reaksiyamdan larzaga tushgan edim. Yuragimda tarqalgan o‘sha iliqlik, hatto borligidan bexabar bo‘lgan joylarimgacha yetib borgan hissiyot nima ekanini o‘ylagim ham kelmasdi. Qanday bo‘lmasin, bu tuyg‘ularni otxonadagi yigitga nisbatan his qilmasligim kerakligini bilardim.

Snowflakedan tushgach, u ikkala jilovni ham daraxtga bog‘ladi. So‘ng meni yashil butalar orasidan yetaklab o‘ta boshladi, yelkamga qo‘lini qo‘yib, yo‘ldan yo‘naltirar edi. Uning badanidan taralayotgan issiqlikni libosim ostidan ham sezib turardim. Endi yo‘ldan ancha uzoqlashib ketgan edik.

— Qaytib yo‘lni topasan, degan umiddaman, chunki men qaerda ekanimiz haqida hech qanday tasavvurga ega emasman, — dedim.

— Xavotir olma, Malikam, sog‘-omon qaytasan, — dedi u, ovozidagi tanish tabassum bilan.

Odamlar menga Malika deb murojaat qilishlarini yomon ko‘rardim. Bu menga doimo mukammal bo‘lishim kerakligini, oddiy odamlar kabi xato qilishga haqqim yo‘qligini eslatardi. Ammo bu so‘z Teahyungni lablaridan chiqqanida, u yoqimli laqabdek eshitilardi. U aytganida esa, men qizarib ketardim.

To‘satdan u yurishni to‘xtatdi. Men unga qarab kutdim.

— Xo‘p, ko‘zingni yum, — dedi u.

Men darhol unga bo‘y sundim, xuddi qora otga ishonganimdek, unga ham hayotimni ishonib topshirdim. U meni ehtiyotkorlik bilan yetakladi, yiqilib ketmasligimga ishonch hosil qildi. Bir necha daqiqadan so‘ng, u yana to‘xtadi.

— Endi ochishing mumkin, — deb pichirladi, kutganimdan ham yaqinroq qulog‘imga.

Ko‘zim oldidagi manzara nafasimni to‘xtatdi. Daryoning narigi tomonida sharshara bor edi, uning shovqini havoni to‘ldirgan. Yashillik suvning moviyligi bilan aralashib, xuddi ertakdagi manzarani yaratgandi. Men og‘zim ochilgancha tikildim — bunday go‘zallik tushda bo‘lishi kerakdek tuyulardi.

— Bu shunchaki… so‘z topolmayapman, — dedim chin dildan. — Qanday topding buni?

— Bir kuni atrofda yurgandim, — deb javob berdi Jimin, suv tomon qarab. — Uni topganimda, faqat bir narsa o‘yladim: “Pharita buni ko‘rishi kerak.” Shunda bildimki, bir kun seni bu yerga olib kelishim kerak.

— Juda chiroyli.

— Ha, shunday, — dedi u. Men unga qaradim va qarasam, u endi sharsharaga emas, menga qarab turardi. — Malika, qanday qilib kimnidir sevayotganingni bilasan?

— Hmm, bilmayman, — deb javob berdim, barmoqlarim bilan o‘ynab. — O‘ylaymanki, bu tuyg‘uni his qilasan.

— Lekin qanday qilib? — deb yana so‘radi u, menga bir qadam yaqinlashib. — Qanday qilib bu tuyg‘u sevgi ekanini bilasan?

— Bilmayman... s-sen shunchaki... — boshim chalkashib ketdi. U shunchalik yaqin ediki, aniq javob bera olmasdim. — Uni doim sog‘inib turasan.

— Hmm, yana nima? — deb so‘radi u, shu qadar yaqin ediki, tanasidan taralayotgan issiqlik menga urilar edi.

— U faqat seniki bo‘lishini xohlaysan, — dedim, tilim chalkashib, miyam to‘g‘ri ishlamayotgandek edi. Uning hidini his qilardim, va bu boshimni aylantirardi. — Uni o‘pishni xohlaysan.

— Lekin men buni qila olamanmi? Ya’ni… uni o‘psam bo‘ladimi? — dedi u, qo‘lini yuzimga ohista tekkizib. — U ham xohlayotganini qanday bilaman?

— U seni to‘xtatmaydi, — dedim, unga yaqinlashib va ko‘zlarimni yumib.

4-qism tugadi

Translated by Aria

My Dark Angel

2025-05-01T02:57:32.893Z

"Akajon?.."
"Onam qayerda?!" — u baqirdi.
Men hissiz holatda unga qarab yig‘lab yubordim, o‘zimni tuta olmadim.
U meni quchoqladi va qulog‘imga hammasi yaxshi bo‘ladi, dedi.
Lekin hech qachon yaxshi bo‘lmaydi.
Hech qachon bo‘lmagan ham.
Men uning bilagidan ushlab, onam yotgan joyga — pol ustida hushsiz yotgan holda — yugurib bordim.
U tezda tez yordam va politsiyani chaqirdi.
Vaqt og‘riqli tarzda o‘tdi.
Men unga onam bilan qolishini aytdim, men esa u uyga qaytguncha hamma narsani tartibga keltiraman, dedim — u yoqtirganidek bo‘lishi uchun.
Ular ketishdi.
Bo‘sh.
Sindirgan.
Parcha-parcha.
Azoblangan.
Hech narsa o‘zgarmaydi, to‘g‘rimi?
Men polga sochilib yotgan chinni bo‘laklarini yig‘a boshladim.
Men esa — keraksiz bir parcha bo‘lib — qo‘limni kesib oldim va darhol qonay boshladi.

Lanit bo‘lsin.
Hech narsa o‘zgarmaydi.

3 oydan sòng

"U uyg‘onmadimi hali, Pharita?" — akamning xavotirli ovozi telefon orqali eshitildi.
Men unga qaradim — nafas olish niqobi taqilgan holda, kasalxona karavotiga go‘yoki qamalgan tanasiga.
"Yo‘q..." — dedim men.
"Sabirli bo‘l, u albatta uyg‘onadi", — dedi u.
Lekin u shu gapni oxirgi uch oy davomida aytib kelmoqda.
Onajon, kechirasiz… Men sizni himoya qila olmadim.
"Shifokorlar… uni hayotiy moslamalardan uzishni qayta ko‘rib chiqishimni so‘rashdi…" — ovozimda titroq paydo bo‘ldi, ko‘z yoshlarim ketidan oqib tushdi.
"Va—"
"Yo‘q, shifokorlar adashishyapti, unga faqat vaqt kerak, u uyg‘onadi, Pharita!" — dedi u umidsizlik bilan.
"Akajon… u birgina nafas uchun mashinaga ulangan holatda azob chekyapti-ku!"
"Menga farqi yo‘q! U keta olmaydi! U bizni tark eta olmaydi…" — endi akamning ham ovozi titrardi.
Men uni tushunardim, u ham og‘rigan edi.
Men ham.
Lekin onam undan ham ko‘proq azob chekayotgan edi.
"Bularning hammasiga sen aybdorsan! Sen uni yolg‘iz qoldirding — bilib turibki, u kelishi mumkin edi! Sen onamning asta-sekin o‘limiga yo‘l qo‘yding! Sen uni tashlab ketding!" — u baqirayotgan edi, bu so‘zlar miyamga o‘tkir pichoq kabi sanchilardi.

U qo‘ng‘iroqni tugatdi.
Men telefonimni qo‘yib qo‘ydim va onamga qaradim.
"Men sizni himoya qila olmadim…" — deb pichirlab aytdim.
Men sizni himoya qila olmadim.
Yig‘i yuzimdan shivillab oqardi, men peshonasidan o‘pdim va shifoxonani tark etdim.
Depressiya har bir hujayramni to‘ldirdi, meni boshqardi, yetakladi, itardi.
Shamol baqirayotgandek tuyuldi.
Atrofga qaradim… o‘zimni ko‘prik chekkasida topdim.
Qachon kelib qoldim bu yerga? Qachon chiqib oldim? Nega hali sakramadim?
Men o‘lishga loyiqman.
"XUDOYO, MENING HAYOTIMNI OL, LEKIN UNIKINI EMAS!"
Mening ukam onamga muhtoj.
Men ham onamga muhtojman.
Lekin men unga loyiq emasman. Men uni himoya qila olmadim.

3. Asta-sekin ko‘zlarimni yumdim.
2. Bir qadam oldinga.
Kechiring meni.
Meni kechiring, sizni himoya qila olmaganim uchun.
1. Oyoqlarim yer bilan aloqani uzdi.

Men sovuq suv meni ichiga tortib ketishini, tubsiz to‘lqinlar orasida g‘arq bo‘lishimni kutgandim. Hech qachon qaytib chiqmasligimni.
Lekin…
Kimdir belimdan mahkam ushlab, orqaga tortdi. Men yana oyoqlarim bilan yerga turgan edim.
Ko‘zlarim katta ochilgan, yuragim vahimali tarzda urayotgan edi — men tirik edim.
Qarshimda turgan inson tirsaklarimni ikki tomonidan mahkam ushlab turardi.
"Yeonjun …" — deb pichirlab aytdim.
"Sen aqldan ozdingmi?! Nima qilayotganingni bilasanmi?! O‘lishing mumkin edi!"
"Nega doim seni eng yomon holatlarda topaman?!"
Men indamadim.
U pastga qaradi va qarashlarimda yo‘qolganimni ko‘rdi. Ko‘zlarim yoshga to‘lib, to‘xtamay oqardi.
U og‘ir xo‘rsindi, sochlarini orqaga surib qo‘ydi.
"Lanit bo‘lsin!" — deb baqirdi va yonidagi fonarga musht tushirdi.
So‘ng ortga o‘girildi va… menga yaqinlashdi.
Quchoqlash uchunmi?
"Shshsh… men bu yerdaman. Hammasi asta-sekin o‘zgaradi", — dedi u.

Hammasi yaxshi bo‘lmaydi.
Lekin…
Hamma narsa asta-sekin siljiydi.
Oldinga qarab harakat qiladi.

Men uni mahkam quchoqladim, u esa menga yig‘lashga ruxsat berdi. Butun vujudim titrar, yuragimda esa vahima hukm surardi. Hozir men o‘lik bo‘lishim, hammani va hamma narsani ortimda qoldirgan bo‘lishim mumkin edi — bu fikr meni butkul zaiflashtirdi.
Men uning bag‘rida eridim.
U meni yerdan ko‘tardi va polga o‘tirib oldi.
Ehtimol, menga o‘zimni xavfsiz his qilishim uchun.
U meni o‘z oyoqlari orasiga o‘tqazdi, quchoqlab, yanada yaqiniga tortdi va qulog‘imga mayin ovozda shivirladi:
"Endi hammasi yaxshi, chunki sen tiriksan. Men bu yerdaman va seni hech qachon tark etmayman."

Nafasim asta-sekin barqarorlasha boshladi.
"Men seni himoya qilaman", — dedi u.
Men esa qiyin holatimda pichirlab:
"Men bunga loyiq emasman…" — dedim.
U esa:
"Aqling joyidami?" — deb javob qildi.

"Men onamni himoya qila olmadim. Hozir u komada, o‘lim yoqasida… va barchasi mening aybim. Chunki… otam kelganida—"
U meni yanada mahkam quchoqladi va pichirladi:
"Hech narsani tushuntirma. Faqat shuni angla: sen hali ham tiriksan. Nafas ol, Eun."
Avvalgi qo‘pol va g‘azablangan ohangi yo‘qolgan edi. Endi faqat iliqlik va himoya tuyg‘usini his qilardim.

"Ketdik," — dedi u va meni mototsikliga mindirdi.
Shlemini taqdi va biz harakatga tushdik.

U qanday qilib doim meni eng past holatimda topadi?
Onamning bo‘shab qolgan uyining eshigini ochganimda — yuragim yana zirqirab og‘ridi.

Men qotib qoldim.
Shunda Yeonjun asta qo‘lini mening qo‘lim ustiga qo‘ydi — iliq edi.
U eshikni ochishimga yordam berdi. Men unga qaradim.
Gururim g‘alaba qozona olmadi.
"Iltimos… sen bu yerda qolishing mumkinmi?" — deb pichirlab so‘radim.
"Sen menga shunaqa itoatkorcha qarab turganingda qanday qilib yo‘q deyishim mumkin?" — dedi u kulimsirab.
Biz ichkariga kirdik.

U bog‘imizga chiqib, eski o‘tinlarimizdan bir nechtasini olib keldi va mehmonxonadagi kaminni yoqdi.
U avval menga yumshoq adyol yopdi, keyin yana birini o‘ziga o‘radi. Biz kamin qarshisida yonma-yon o‘tirdik.

Xonada tinchlik hukm surardi.
Bu tinchlik… himoyalovchi edi.
Keyin u gap boshladi:
"Shunaqangi yig‘lab, ko‘z yosh to‘kib yurganingdan keyin ham qanday qilib bu qadar go‘zal ko‘rinishing mumkin — aytsam bo‘ladimi?"

Men unga qaradim.
U esa allaqachon menga qarab turgan edi.
Kulimsiradim.

"Men ham so‘rasam bo‘ladimi — nega doim meni himoya qilasan?"
"Balki… men seni himoya qilish uchun dunyoga kelgandirman," — dedi u. So‘ngra nigohini yana olovga burdi, lekin yuzidagi tabassum hech yo‘qolmadi.

"Shu gap rost bo‘lishiga umid qilaman…" — deb pichirlab aytdim.

Men emas, u ham shunday dedi:
"Men ham."

5-qism tugadi

Translated by Aria

Cold marriage Episode 12

2025-04-29T11:10:44.552Z

Qiziq, inson miyasi qanday ishlaydi.
U kutilmagan narsalarga jahli chiqadi, bu esa tananing boshqa a’zolarini ham g‘azablantiradi, natijada hech narsani ko‘rmay qolasan.
G‘azab, nafrat. O‘sha lahzada imkonsiz narsani ham qilishga tayyorsan, o‘zingni bunga qodir deb o‘ylamagan bo‘lsang ham.

Ammo xuddi shunday kutilmaganda tinchlanadi, xotirjamlikka qaytadi, seni esa aqldan ozayapsanmi, deb o‘ylashga majbur qiladi. O‘zingdan shubhalanishga sabab bo‘ladi.

Menda esa bu g‘azab tun davomida davom etdi, butun tanamga singib bordi va nihoyat, ko‘rpa ichida yotib uxlab qoldim. Ko‘zlarim yumilishi bilan hushsizlik meni o‘z domiga tortdi, jahlim esa unutilib ketdi. Muhim emas edi endi.

Ertalab uyg‘onganimda, bundan faqat burchakda yotgan siniq shisha qolgandi. Bu kechagi janjalning yagona dalili edi, men qanchalik jahlim chiqqanini va o‘z harakatlarimni nazorat qilolmay, qandaydir mustahkam narsani sindirib tashlaganimni eslatib turardi.

Chuqur nafas olib, ko‘rpani chetga surdim va hammomga yo‘l oldim. Ko‘zimdan uyquning oxirgi izlarini yuvib tashlab, kechagi yomon hislardan xalos bo‘lish uchun dush qabul qildim. Keyin esa qulay bo‘lgan kiyimni kiydim

Zinalardan tushib oshxonaga kirarkanman, Jiminning kalitlari peshtaxta ustida yotganini payqadim. U hali ishga ketmagan edi.

Kofe tayyorlash mashinasini yoqib, ovqat topishga harakat qildim. Atelyega ketishimga hali vaqt borligini hisobga olib, tezkor nonushta tayyorladim.

Ovqatimni tugatganimda, orqamda zina bo‘ylab tushayotgan qadam tovushlari eshitildi.

O‘rtamizda sukut hukm surardi, bu esa menga yoqmasdi.
Havo og‘irlik qilayotgandek edi.

— Xayrli tong, — dedim, ovqatni ikki likopchaga joylab.

— Xayrli tong, — u xuddi shunday hissiz ohangda javob berdi.

Ikki stakanga qahva quydim va ularni ovqat bilan birga peshtaxtaga, Jiminning oldiga qo‘ydim. U past ovozda “rahmat” deb g‘udranib qo‘ydi, men esa o‘z ulushimni olib, yoniga o‘tirdim. Ikkalamiz ham jim ovqatlandik.

O‘rtamizdagi o‘sha begona, lekin iliq do‘stlik endi yo‘qolgan edi. Uning o‘rnini noqulaylik egallagan. Men unga qaramadim, u ham menga qaramadi.

U ovqatini tugatgach, ishlatilgan likopcha va stakanini olib, yuvish uchun rakovina tomon yurdi. Keyin esa divanga borib, u yerdan kostyumining jaketini oldi.

Bugun u to‘q ko‘k kostyum kiygan edi, ichida yana oq ko‘ylak va bo‘ynida qora galstuk bor edi.

Men bularni faqat o‘tkinchi bir qarashda ilg‘ab oldim. O‘z idishlarimni ham rakovinaga qo‘yib, keyin yuvish uchun qoldirdim.

Kecha tushdan keyin peshtaxtaga qo‘yib ketgan sumkamni olish uchun o‘sha yoqqa bordim. Shu payt Jimin kalitlarini olib, ketishga hozirlandi. Men uni e’tiborsiz qoldirdim, sumkamni ochib, ichida kerakli narsalar bor-yo‘qligini tekshirib ko‘rdim. Keyin uni mahkam ushlab, u bilan birga liftga yo‘l oldim.

Lift ichida ham sukut saqladik. Faqat nafas olish tovushimiz va mexanik dvigatellarning ovozi eshitilib turardi. Lift garajda ochilganda, Jimin qo‘li bilan menga oldin chiqishimni ishora qildi.

Mashinalarimiz yonma-yon edi. Uning qora avtomobili mening kumushrang kupemning yonida turardi.

Mashina eshigini ochib, sumkamni yonimdagi o‘rindiqqa tashladim va ichkariga o‘tirdim. Shu payt u yo‘lovchi oynasiga barmog‘i bilan chertib, e’tiborimni tortdi. Oynani tushirgach, u qo‘llarini eshikka tirab turdi.

— Bugun kech qaytaman.

Men unga tikilib qoldim, bu hazilmi yoki yo‘qmi, tushunishga harakat qildim. U esa juda jiddiy edi, ko‘zlari bir lahzaga ham ikkilanmadi.

— Mayli, — deb past ovozda javob berdim.

bosh irg‘ab, mashinasiga yo‘l oldi. Men esa barmog‘imni tugmaga bosib, oynani yana ko‘tarib qo‘ydim. U orqaga harakat qilib, garajdan chiqib ketayotganida, men joyimda bir daqiqa o‘tirdim. U menga ochiqchasiga meni aldayotganini aytdi – bu haqiqat miyamda asta-sekin o‘rnashib borardi.

"Og‘zingni yopib yurmaganing uchun mana senga, Aria."

Kunlar bir-birini takrorlay boshladi.

Jimin bilan biz endi faqat "haqiqat kelishuvi" asosida yashayotgandek edik. Har doim kech kelishini ochiq aytar, hech bo‘lmasa endi urush-janjal yo‘q edi. Hech bo‘lmaganda…

Bir hafta o‘tdi, o‘sha chorshanba kechasi allaqachon unutilgan, u yana kech qaytdi. Men esa uni kutmadim, o‘zimni boshqa narsalar bilan band qilib, uyqum kelguncha shug‘ullandim.

O‘zimga o‘zim bu ahvol menga farqi yo‘qligini aytdim. Biz juda g‘alati holatda edik – na munosabat bor, na yo‘qligini aniq aytish mumkin. U yonimda bo‘lmaganda, o‘zimni yanada erkin his qilardim. Ammo yuragimning bir chetida nimadir g‘ashimni keltirardi – u men bilan emas, balki u bilan edi.

G‘ururim buni yomon ko‘rardi.

Ammo o‘zimni befarq bo‘lishga majbur qildim va chorshanba yana bir kun bo‘lib o‘tdi. So‘ng yana bir kun, yana biri…

Hafta oxirida esa akam bilan vaqt o‘tkazdim. Hayotimdagi tartibsizliklardan bir muddat qochishga harakat qildim.

Yakshanba kechasi telefonimga xabar keldi. Ekranda notanish raqam chaqnadi. Muhim narsa emasligiga ishonch hosil qilish uchun ochdim va Taehyungning yozganlarini o‘qib qoldim. U mening ahvolimni so‘rayotgandi.

Qanday qilib mening raqamimni topganini so‘raganimda, u shunchaki "o‘z yo‘llarim bor" deb javob berdi.

Bir oz gaplashdik. U meni kuldirishga muvaffaq bo‘ldi – g‘alati va ko‘pincha juda ahmoqona hazillari bilan. U bilan suhbatlashish oson edi.

Bir muddat gaplashdik. U meni kuldirishga muvaffaq bo‘ldi – g‘alati va ko‘pincha juda ahmoqona hazillari bilan. U bilan gaplashish oson edi. Agar kerak bo‘lsa, tasalli bera olardi, havo og‘irlik qilayotgan paytda esa kulgi bilan yengillashtirardi.

Men ahmoq emas edim – u baribir Jiminning do‘sti. Agar ular bir-birini bunchalik yoqtirgan bo‘lsa, demak, bir-biriga o‘xshash edi. Taehyung hozir Jiminning harakatlarini noto‘g‘ri deb aytayotgan bo‘lishi mumkin, lekin bu uning o‘zi xuddi shunday qilmasligiga kafolat bermasdi.

Jiminning Taehyungga bo‘lgan hasadi butunlay asossiz edi – men hech qachon Taehyungning to‘shagiga tushmas edim.

Lekin u yaxshi do‘st edi, va men uni shunchaki turmush o‘rtog‘im o‘zini tahdid ostida his qilgani uchun yo‘qotmoqchi emasdim.

Shunday qilib, biz suhbatlashishda davom etdik. Ertasi kuni uyg‘onganimda esa telefonimda "xayrli tong" degan xabar kutib turardi,

yuqorisida esa Taehyungning ismi chaqnardi. Uning bu harakati yuzimga tabassum olib keldi. Men o‘rnimdan turib, kunimni davom ettirdim.

Bu holat seshanba va chorshanba kuni ham takrorlandi.

Payshanba kuni uyg‘onib, yana bir xabarni ko‘rdim. Har doimgidek "Xayrli tong. Yaxshi uxladingmi?" deb javob yozib, ertalabki odatiy ishlarimni bajara boshladim – qulay kiyimlar kiyib, sochlarimni yig‘dim.

Zinalardan pastga tusharkanman, Jimin allaqachon stulda o‘tirgan edi. U qo‘lida qahva stakani ushlab, iPad’da nimanidir o‘qiyotgan edi.

— Xayrli tong, — past ovozda dedim, yonidan o‘tib, kofe tayyorlash mashinasi tomon yo‘l oldim.

— Xayrli tong, — dedi u, qurilmasini chetga qo‘yib, stakandan bir qultum oldi.

Bu bizning hozirgi muloqotimizning aniq namunasi edi. Asosan bir-ikki so‘zdan iborat gaplar. Agar gap cho‘zilsa ham, juda qisqa davom etardi.

Men uni sog‘inayotganimni tushunib yetdim. Uning tabassumlarini, hazillarini, hattoki meni masxara qilishlarini ham.

Endi esa biz faqat bir tom ostida yashayotgan begonalarga o‘xshardik.

Biz hech narsa yeb o‘tirmadik. Chaynalgan stakanlarimizni rakovinaga tashlab, darhol liftga chiqdik. Yana jimlik. Faqat mexanik tovushlar havoni to‘ldirib turardi – xuddi u yerda ikki odam emas, balki dasturlashtirilgan robotlar turgandek.

His-tuyg‘ulardan mahrum.

Har birimiz o‘z mashinamiz tomon yurib, xayrlashish ma’nosida bir-birimizga bosh irg‘adik. So‘ng garajdan chiqib, har kim o‘z yo‘liga ketdi.

Kun odatdagidek o‘tdi. Ish tinch va barqaror bo‘ldi, meni band qilib, hayotimdagi dramalar haqida o‘ylashga imkon qoldirmadi. Kechqurun yaqinlashgach, men va yordamchim ishni tugatib, uyga yo‘l oldik.

Uyga yetib kelganimda, kvartira bo‘sh edi. Ichimdagi noxush fikrlar yuzaga chiqishga harakat qildi. Ularni bostirish uchun oshxonaga yo‘l oldim. Bir oz vaqtimni olib, meni chalg‘itadigan murakkabroq taom tayyorlashga qaror qildim.

Kerakli ingredientlarni to‘plab, ularni mayda qilib to‘g‘ray boshladim. Har birini alohida idishga joylab qo‘yish fikri keldi – ya’ni, keyin yuvishim kerak bo‘lgan idishlarni ko‘paytirish. Lekin bu menga farq qilmasdi, chunki shu ish bilan band bo‘lib, yomon fikrlarni unutmoqchi edim.

O‘zimni ehtiyot qilardim. Pichoqni diqqat bilan kuzatib, qo‘limni kesib olmaslik uchun ehtiyotkorlik bilan ishlatardim. Endigina uni chetga qo‘ygandimki, Taehyung yuragimni yorib yuborgudek qilib, hayratdan sakrab ketishimga sabab bo‘ldi.

— Hmm, tashrif uchun yaxshi kun tanlabman, — dedi u, men esa qo‘rquvdan o‘zimni biroz orqaga tashladim.

— Qanday qilib ichkariga kirding? — dedim nafasimni rostlab.

— Uhh, Jimin bu yerga ko‘chib kelgan ilk kundan boshlab, men uchun bu yerga to‘g‘ridan-to‘g‘ri kirish huquqi bor, — javob berdi u, peshtaxtaga yaqinlashib, stulga o‘tirarkan.

— Ha, to‘g‘ri…

— Kechirasan, qo‘rqitib yubordim, — dedi Taehyung, kulimsirab.

— Hech narsa emas, muammo yo‘q, — dedim men, shkafdan qozon olish uchun harakat qilib. — Jimin hali kelmadi.

— Kelmasligini taxmin qilgandim. Kutishim mumkin, agar bu muammo tug‘dirmasa, albatta.

— U sening do‘sting, bu qanday muammo bo‘lishi mumkin?

U bir muddat jim qoldi. Idish-tovoq bilan band bo‘lib turganimda ham uning ko‘zlari menga qadalganini his qildim. Xuddi javobi yashiringan biror savolni izlayotgandek edi.

— Ha, to‘g‘ri, hech qanday muammo yo‘q, — dedi u birozdan keyin, yana o‘zining odatdagi kulimsiragan kayfiyatiga qaytib. — Xo‘sh, bu yoqimli hid nimadan chiqmoqda?

— Oddiy kechki ovqat tayyorlayapman.

— Shunday deb o‘ylayman. Yordam kerak emasmi?

— Sen chindan ham pishirishni bilasan deb o‘ylaymanmi?

— Uhh, yo‘q. Men shunchaki ingredientlarni uzatish yoki shunga o‘xshash narsalarni nazarda tutgandim.

Biz kulib yubordik. Men uning taklifini qabul qilib, yonimda turishini iltimos qildim va har safar so‘ragan ingredientimning qanday ko‘rinishda bo‘lishini tushuntirishga majbur bo‘ldim. Nihoyat, oxirgi mahsulotni ham qozonga tashlaganimizda, biz ichki bir hazilimiz ustidan kulib turardik.

Shu payt ko‘z qirim bilan eshik yonida bir soyani ilg‘ab qoldim. U harakatsiz turardi.

— Jimin, keldingmi? — dedim, uning borligini tan olib. Shu zahoti Taehyung to‘g‘ri turib oldi, kulgisi yo‘qoldi, faqat lablarida mayin tabassum qoldi.

— Aria, — dedi Jimin, oldinga yurarkan. — Hyung.

Taehyung boshini sal qimirlatib, salomlashdi. Men esa Jiminning ko‘zlarida chaqnayotgan dushmanlikni payqamaganlikka oldim.

— Kechki ovqat deyarli tayyor, — dedim men, ularni e’tiborsiz qoldirishga harakat qilib. — Agar avval dush qabul qilmoqchi bo‘lsang, bemalol.

Jimin bir muddat joyida qotib turdi, oldidagi manzarani baholayotgandek edi. Keyin qisqa "xo‘p" deb javob berdi va yuqoriga chiqib ketdi.

Men pechni o‘chirib, shkafdan likopchalar olish uchun harakat qilganimda, Taehyung gap ochdi.

— Ehtimol, men ketishim kerakdir.

— Nima? Yo‘q, yo‘q. Kechki ovqatga qolasan.

— Xohlar edim, lekin Jimin meni bu yerda bo‘lishimni istamayotganini his qilyapman.

— Juda yomon, chunki baribir qolasan.

So‘zlarimni tasdiqlash uchun uchta likopcha va uchta juft chopstik olib, ularni stolga qo‘ydim. Taehyung norozilik bildirib, e’tiroz bildirishni davom ettirdi, ammo men uni e’tiborsiz qoldirdim.

Jimin qaytib kelganida, u to‘q yuvilgan jinsi shim va bo‘sh turuvchi oq futbolkada edi. Taehyung esa hech narsa demay, men ko‘rsatgan joyga o‘tirdi.

Hammaga ovqat suzib, jimjitlikda yedik. Taehyung taomni maqtadi, Jimin ham unga qo‘shildi. Ikkovlari yana qo‘shimcha ovqat so‘rab, butun qozonni bo‘shatishdi.

Men esa ovqatlanish jarayonida ularni kuzatdim. Taehyung nimadandur bezovta ko‘rinsa-da, taomga diqqatini qaratib, hech narsa sezilmagandek tutardi. Jimin esa unga qattiq tikilib qarardi – xuddi uni bu yerda bo‘lishini istamagandek.

Ovqat tugagach, hammadan keyin turib, Taehyung bilan stolni yig‘ishtirdim.

— Afsuski, shirinlik yo‘q, — dedim unga uzrli tabassum bilan.

— Hechqisi yo‘q, kechki ovqat yetarli bo‘ldi, — u ham tabassum bilan javob berdi.

Shu payt, Jimin stolning narigi tomonidan qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib turib dedi:

— Hyung, sen bilan bir soniya gaplashsam bo‘ladimi?

Kattasi rozilik bildirgach, Jimin uning oldida ofisga yurib ketdi, Taehyung esa uni ortidan ergashdi. Eshik ular ichkariga kirishi bilan yopildi.

Men esa bu fursatdan foydalanib, idishlarni yuvdim va ularni keyinroq quritish uchun bir chetga qo‘ydim. Muzlatkichni tekshirib, ichida muzqaymoq borligini payqadim. Aynan shu paytda Taehyung Jimining xonasidan chiqib keldi.

— Hey, men muzqaymoq topdim. Biz …

— Rahmat, Aria. Lekin ketishim kerak.

Uning ovozidagi g‘alati ohang e’tiborimni tortdi. Uning yuzida hech qanday tabassum yo‘q edi, faqat jiddiy va… xafa ifoda?

— Nima bo‘ldi?

— Hech narsa. Ertalab muhim ishlarim borligini esladim, xolos, — dedi u, zo‘rg‘a ko‘rinadigan, ko‘zlariga yetib bormagan bir kulimsirash bilan. — Kechki ovqat uchun rahmat.

— Hechqisi yo‘q.

Men uni kuzatib qoldim. Taehyung liftga kirib, ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi. Oradan ko‘p o‘tmay, Jimin oshxonaga kirdi. Uning ko‘zlari g‘azab bilan porlab turardi, lekin u biror so‘z ham aytmadi, faqat stolning narigi tomonida turib, menga tikildi.

— Muzqaymoq yeysanmi? — dedim men, unga ortimni o‘girib, muzlatkichdan sovuq shirinlikni oldim.

— Ha.

Ikkovimizga ham solib, yonma-yon o‘tirdik va yana jimjitlikda ovqatlandik. Tugatganimizdan so‘ng, shunchaki o‘tirib, oldimizga tikildik. Havo taranglashganini his qildim. Jiminning tanasi tortishib, ichidan portlashga tayyor turgandek edi.

Va kutganimdek, u portladi.

— Unga yaqinlashma.

— Nima? — dedim, eshitgan gapimga ishonishni istamay.

— Taehyungdan uzoqroqda bo‘l.

— Sen hazillashyapsan, to‘g‘rimi? — xo‘rsinib, past ovozda pichirlab qo‘ydim. — Jiddiy bo‘lolmaysan.

— Aksincha, men hayotimda hech qachon bundan ham jiddiy bo‘lmaganman.

Men unga tikildim, ichimni yana o‘sha g‘azab kuydirayotgandi. U qanday qilib shunchalik yurak yutib, menga nima qilishim va nima qilmasligim kerakligini ayta olardi? Go‘yo u aytgani bilan men unga bo‘ysunishim kerakdek.

— Ha, albatta, — dedim beparvo ohangda, o‘rnimdan turib, muzqaymoqni yana muzlatkichga qo‘ydim. Jangdan qochish maqsadida muhokamani yopishga harakat qildim.

— Men hazillashmayapman, Aria.

— Hmm. — Bosh irg‘ab, iflos idishlarni olib, ularni yuvish uchun chayqashni boshladim. Zudlik bilan xonamga chiqib ketmoqchi edim, chunki yana janjallashishimni xohlamasdim.

Lekin Jimin ketishimga yo‘l qo‘ymadi. U qo‘limdan ushlab, harakatimni to‘xtatdi.

— Jiddiy gapiryapman.

— Jimin, biz bu masalani qayta muhokama qilmaymiz.

— Yo‘q, muhokama qilmaymiz, — dedi u, meni o‘ziga qaratib, yelkalarimdan mahkam ushlagan holda. — Chunki sen men aytganday qilasan va undan uzoqroqda bo‘lasan.

— Faqat sen shunday deding debmi? — g‘azabdan yonib, uning qo‘llaridan qutulishga harakat qildim. — Unday bo‘lishini o‘ylama ham.

— Aria, u sen uchun yaxshi emas. Men uni yaxshi bilaman, nima qilishi mumkinligini ham bilaman, — davom etdi u, menga javob berishga imkon qoldirmay. — U seni ishlatadi va keyin yuragingni sindiradi.

— Aytmoqchimanki, xuddi sen qilganingdekmi?

Meni tingla...

Yo‘q, sen meni tingla. - deya aytdim, uni urishga bo‘lgan ishtiyoqimni zo‘rg‘a tiyib. - Birinchidan, sen u haqida adashyapsan. Ikkinchidan... - men gapirishga og‘iz ochishi bilan davom etdim. - ... men unga yuragimni bermayman, xuddi shu xatoni ikki marta takrorlamayman. Va uchinchidan, sen menga nima qilishimni buyura olmaysan.

Aria, sen tushunmayapsan...

Yo‘q, men barchasini juda yaxshi tushunaman. Sen dunyodagi eng ikkiyuzlamachi odamsan. Menga boshqa ayolning bag‘rida tunab, uyga kech qaytishingni aytasan-u, mendan sadoqat kutasan. Jiddiy gapiryapsanmi, Jimin?

U bir zumga yuzimga sinchiklab tikildi, xuddi mening yuragimni o‘qigandek. Sekund o‘tmay, uning ko‘zlarida bir anglash sezildi va kinoya bilan kulib yubordi.

Endi tushundim. Muammo men boshqa ayolning bag‘rida vaqt o‘tkazishim emas, shundaymi? - dedi u qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib. - Asl muammo shundaki, men sening bag‘ringda emasman.

Nima?

Kechirasan?

Aria, shunchaki so‘raganingda bo‘lardi. Bunday dramalar qilish shart emas edi.

Sen aqlingdan ozganmisan? - endi balandroq tovushda so‘radim. - Men seni o‘z karovatimga qo‘yishni xohlamayman, agar sen sayyoradagi so‘nggi erkak bo‘lsang ham!

Rostdanmi? Biz o‘rtamizdagi o‘sha o‘pishlar bunday demagan edi.

Bu aktyorlik edi.

Albatta, shunday. - dedi u kinoya bilan kulib.

Ko‘z oldim qizargan edi.

Men seni xohlamayman. - dedim qat’iy ohangda.

Isbotla. - dedi u, menga shunchalik yaqin turib, oramizda deyarli bo‘shliq qolmagandi. - Meni o‘p va hech qanday his-tuyg‘usiz qol. Ilgari qanday o‘pgan bo‘lsang, shunday o‘p, lekin mening qo‘limda titrama. Shunda men senga ishonaman.

Men unga tikildim, lablarim ingichka chiziqqa aylangan holda. O‘zimga qayta-qayta shuni takrorlardim: uni urish hech narsani yaxshilamaydi.

Yoki balki buni qila olmaysan?

Bu oxirgi tomchi bo‘ldi.

Men oldinga tashlandim, oyoq uchlarimga ko‘tarilib, lablarimni uning lablariga bosdim, qo‘llarim esa uning bo‘ynining orqasidan ushladi. Lablarimiz ilk bor tegishi bilan badanimdan titroq o‘tdi va bilardimki, u ham buni his qildi. Chunki u g‘alabasini tabassum bilan qarshiladi va o‘pishni davom ettirdi.

Buni qilmasligim kerak edi, uning belimdan quchoqlagan qo‘llaridan chiqib ketishim va xonamga qochishim kerak edi. O‘sha yerga berkinib, bo‘ron o‘tib ketishini kutishim lozim edi. Lekin men uni itarishga harakat qilganimda, u yanada mahkamroq ushladi va o‘pishni yanada chuqurlashtirdi.

Men hamon kurashar, qo‘llarim bilan uni itarishga harakat qilardim, lekin kuchim yetmasdi. Uning lablari mening qarshiligimni asta-sekin eritib yubordi. Qo‘llarim endi uni itarmas, balki yelkasiga ohista qo‘nib, uni o‘zimga yanada yaqinlashtirardi.

U o‘pishni yanada chuqurlashtirdi, sochimdan ushlab, boshimni yanada qulayroq holatga burdi. Tomog‘imdan chiqmoqchi bo‘lgan ingranishni eshitishi bilan, u ham past ovozda g‘ing‘illadi va belimni yanada mahkamroq siqdi.

Bu aqldan ozish edi.

"Jimin yovvoyi olovga o‘xshaydi, juda yaqinlashsang, yonib ketasan."

Men yaqinlashdim.

Uning bag‘rida yonib ketdim, u tilini lablarim orasidan o‘tkazganida esa nafaqat o‘pdi... u menga egalik qildi.

Meni o‘ziga qaratib olardi. Meni mahkam ushlardi, qo‘yib yubormas, bu lahzaning hech qachon tugashini istamasdi.

Xudoyim, men aqlimni yo‘qotdim.

Bir lahza o‘tib, qattiq tovush yangradi. Deraza ortidan chaqmoq yaltirab o‘tdi va bu meni o‘zim nima qilayotganimni anglashim uchun yetarli darajada cho‘chitdi. Jiminni bor kuchim bilan itarib yubordim va bir qadam orqaga chekindim. Yana bir chaqmoq derazadan o‘tib, tashqarida momaqaldiroq gumburladi.

Nafasim tiqilib qoldi, lablarim shishib ketgandi, ongim esa butunlay chalg‘igan edi. Tanaim ziddiyat ichida edi. Bir tomondan, bu odamni tarsaki bilan urib, unga boshqa menga tegmasligini aytishim kerak edi. Boshqa tomondan esa, aynan shunday qilishim va keyin yana uni o‘pishim kerak edi.

Men o‘zimga Jimin yonida ishonolmasdim. Go‘yo u aqlimni butunlay tortib olgandek edi, fikrlarimni shunday bulutlantirardiki, natijada faqat u qolardi. U xavfli edi. Zaharli.

Radiatsiyali.

— Agar yolg‘iz bo‘lsak, menga yana bir bor tegishga botina ko‘rma, — tishlarim orasidan g‘azab bilan pichirlab, u oldinga bir qadam tashlaganida yana orqaga tisarildim. Uning birinchi bo‘lib o‘pganimni butunlay e’tiborsiz qoldirayotganidan qat’i nazar. — Hech qachon.

— Aria…

— Yo‘q, — dedim, zinadan bir necha qadam yuqoriga ko‘tarilib, unga orqamni o‘girar ekanman. — Men sening kirli kichik sirlaringdan biri emasman. Bunga hech qachon rozi bo‘lmayman.

Shu so‘zlar bilan yuqoriga yugurdim, xonamga kirib, eshikni qulfladim. Yog‘och eshikka suyanib, lablarimni ushladim. Uning o‘pishining sharpasi hamon sezilardi, haligacha issiqligi meni ta’qib qilardi.

Sochlarimni changallab, eshik bo‘ylab pastga sirg‘aldim va yuzimni tizzalarim orasiga yashirdim, hafsalam pir bo‘lib nola qildim. Qanday qilib shunchalik ahmoq bo‘lishim mumkin edi? Jiminni o‘pib, o‘zimni isbotlamoqchi bo‘ldimmi? Uning tuzog‘iga aynan o‘zim tushdimmi?

Bu hiyla ekanini bilishim kerak edi. Bilishim kerak edi, men bu… bu… oramizdagi qandaydir narsaga qarshi tura olmasligimni anglashim lozim edi.

Va aynan o‘shanda tushundimki, yonish eng yomon narsa emas ekan. Chunki olov seni yutib, teringga sakrab tursa ham, sen hali ham bardosh bera olasan. O‘zingni tirik his qilasan.

Haqiqiy xavf esa, olov o‘chganida boshlanadi. Chunki undan faqat kul qoladi. Va har qanday shabada seni shamolga uchirib yuborishi mumkin, bo‘laklaringni tarqatib yuborib, ularni yana birlashtirishni imkonsiz qilib qo‘yishi mumkin.

Seni hech qachon butun qilolmasligi mumkin.

12-qism tugadi
#Aria

Kostumi to‘q ko‘k kiygani rasmini topa olmadim

Cold marriage Eposide 11

2025-04-29T11:09:01.755Z

Bu oson emas edi, ayniqsa onam meni sezilarsiz tarzda sahnaga sudrab chiqayotganida, meni raqs auktsioniga yozdirish niyatida bo‘lganida. Ha, tushunaman, bu yaxshi maqsad uchun, va agar oddiy holat bo‘lsa, yordam berishdan mamnun bo‘lardim, lekin bu shunday emas edi.

(Tushuntirish Aria onasi tomonidan raqs auktsioniga majburan olib chiqilmoqda.

Raqs auktsioni shunday tadbirki, unda odamlar ma’lum bir mablag‘ evaziga biror kishini raqsga taklif qilish huquqini sotib oladi. Bu ko‘pincha xayriya maqsadida o‘tkaziladi.)

Tunda allaqachon dahshatli falokat yuz bergan edi.

Ammo onam baribir onam bo‘lgani uchun, meni oldinga boshlashda davom etdi, bu ish uchun mas'ul odam bilan gaplashib, unga jilmaydi, so‘ng "omad tilayman" deb pichirlab, bizning stolimizga qaytdi. Shu payt, mening go‘yoki erim esa meni ko‘zlari bilan kuzatib turardi.

Ajoyib, juda ajoyib.

Sahnaga olib boruvchi bir necha zinadan chiqib, u yerdagi boshqa ayollar yonida joylashdim va xonani beparvo kuzatdim. Erkak ro‘yxatini yana bir bor tekshirib chiqqach, oldimizga borib, mikrofonni qo‘lga oldi va tadbir boshlanishini e'lon qildi.

— Xonimlar va janoblar, bizning auktsionimiz rasman boshlandi. — Ko‘pchilik olqishladi, kimdir hushtak chaldi, bu esa hammaga kulgi ulashdi. — Xo‘sh, xo‘sh. Pullaringizni sarflash uchun cheksiz imkoniyatlar bo‘ladi, lekin eng yoqimli auktsiondan boshlaymiz. Raqs auktsioni.

Yana odamlar qarsak chalishdi, endi esa yanada ko‘proq erkaklar hushtak chalardi. Yonimdagi ayollar tabassum qilishdi, ba'zilari qo‘l silkitib, ba'zilari esa havoga o‘pich yo‘llashardi. Men esa shunchaki turardim, hech kimga maxsus qaramay, mayin jilmayib, bularning tezroq tugashini kutardim.

Go‘yo men yetarlicha muammo bilan shug‘ullanayotgandek emasdim.

— Xo‘sh, barchangiz bu qanday ishlashini bilasiz, to‘g‘rimi? — dedi MC, mening sahnadan qochib ketish istagimni butkul payqamay. — Bu yerda go‘zal xonimlarimizni tanishtirib chiqamiz. — U yon tomonga burilib, kimlar haqida gapirayotganini odamlar tushunishi uchun ishora qildi. — Keyin esa savdolarni boshlaymiz. Eng yuqori baho kimdan bo‘lsa, u raqsga tushish imkoniyatini qo‘lga kiritadi. Juda oddiy, agar mendan so‘rasangiz. — dedi va tomoshabinlar kulib yuborishdi.

U birinchi ishtirokchini oldinga chiqishni so‘rab, ro‘yxatini tekshira boshladi.

— Mana, kechamizning birinchi xonimi. Uning ismi Sana, va men aniq bilamanki, hammangiz uni taniysiz. — dedi, jilmayib.

Albatta, hammamiz uni tanirdik, u Prezidentning qizi edi. Va o‘zini xuddi shunday tutardi. Haddan tashqari erkalik bilan ulg‘aygan Kim Sana Seulning haqiqiy "it girl"i edi.

MC u haqida bir nechta gap aytdi, Sana esa tomoshabinlarga tabassum bilan qarab, oxir-oqibat ba’zi qiziqqan erkaklarga o‘pich yo‘lladi. U modeldek pozalar qilib turdi, shu bilan birga unga tikilgan narxlar oshib boraverdi. Oxir-oqibat, u tanish bo‘lgan bir erkak uni 500 000 dollar evaziga yutib oldi.

Odamlar qarsak chalishdi, Sana esa kamtarinlik qilayotgandek ta’zim qildi, go‘yoki bu summadan hayratga tushgandek. E’tibor markazidan chiqib ketarkan, u yonimizdan o‘tib ketayotib, asl fe’l-atvorini namoyon qildi:

— Ko‘ramiz-chi, ichingizdan kim mendan ham qimmatroqqa sotiladi?

Yonimdagi ayollar asabiy jilmayishdi va diqqatlarini yana MC’ga qaratishdi. Hammamiz bilardikki, Sana kechaning eng yuqori narxga chiqadigan ishtirokchisi bo‘lishini. Bu esa uning allaqachon shishib ketgan ishonchiga yana-da hissa qo‘shardi

Daqiqalar o‘tib, yonimdagi har bir ayol oldinga chiqib, savdoga qo‘yildi. Albatta, hech biri Sana erishgan summaga yaqin ham bora olmadi. Men esa joyimda qotib turardim, refleks bilan jilmayib, shunchaki tashqi ko‘rinishni saqlab, navbatimni kutardim.

Va nihoyat, u yetib keldi.

— Endi, bizning so‘nggi, ammo hech qanday kam bo‘lmagan xonim. Xonim Park Aria. — U yoniga bir qadam qo‘ygach, men odamlar tomonga mexanik jilmaydim, yana hech kimga alohida e'tibor bermay. — Jeonlar oilasining kenja farzandi. U moda sanoatida o‘z nomini yaratishga muvaffaq bo‘lgan va... Xudo biladi qanday qilib, Park Jiminni o‘ziga tortib olgan.

Odamlar bunga kulishdi, ehtimol, haqiqiy javobni bilishni xohlashardi.

Oh, faqat bilsangiz edi...

Savdolar oddiy tarzda boshlandi, asta-sekin oshib borardi. Stolimiz tomonga qarab, Jiminning nigohini tutdim. U menga yirtqich qush kabi, o‘z o‘ljasini kuzatayotganidek tikilardi. U butun kecha hech kim uchun pul tikmadi va haykaldan farq qilmay, jim turardi. Shu payt esa boshqa erkaklar mening raqsga tushishim uchun tobora ko‘proq pul taklif qilishardi.

Narx oshgani sari, ba’zi erkaklar ishtirokdan chiqib ketdi. MC kimning yutganini e'lon qilmoqchi bo‘layotganda, kutilmaganda yangi ovoz eshitildi.

— 400 000 dollar.

Bu Jimin emas edi. Chunki men undan ko‘z uzmagan edim. Diqqatimni boshqa tomonga qaratib, devorga suyanib turgan Taehyungni ko‘rdim. U kulimsirab, qo‘lini tushirdi.

— Devordagi janobdan 400 000 dollar! Kimdir…

— 450 000 dollar.

Jimin.

Men sahnada turgan joyimdan unga qaradim. U o‘rnidan turib, menga sinchkovlik bilan tikilardi. Hatto qo‘lini ham ko‘tarmasdan, shunchaki narxni baland ovozda aytdi va oldinga bir qadam tashladi.

— 450 000 dollar xonimning eri tomonidan! Kim orttiradi? — dedi MC tezlik bilan, yana kimdir aralashmasidan oldin.

— 500 000 dollar. — dedi Taehyung, belini tik tutib, oldinga bir qadam tashlab. Qo‘llari esa cho‘ntagida edi.

— 500 000 dollar...

— 550 000 dollar. — dedi Jimin, sekin sahnaga qarab yurarkan, nigohlari menga qadalgancha.

— 600 000 dollar. — deb javob qaytardi Taehyung, bu esa tomoshabinlardan hayratli shovqin chiqishiga sabab bo‘ldi. Ayniqsa, o‘zini “tunda eng katta summa men uchun tikiladi” deb o‘ylagan qizil sochli bir qizning rangi o‘chib ketdi.

Mana senga, "Men Prezidentning qiziman" xonim.

— 650 000 dollar. — dedi Jimin shivirlagan holda. Lekin butun zal uni eshita oldi, chunki hamma hayratdan jim bo‘lib qolgan edi.

— 700 000 dollar. — deb yubordi Taehyung, mamnun jilmayib, endi u ham sahnaga yaqinlashayotgan edi.

Yonimda turgan MC og‘zini ochgancha qotib qoldi.

Jimin bir lahzaga yurishini to‘xtatdi va zalning narigi tomonidan turib turgan Taehyungga nigoh tashladi. U esa o‘ziga ishonch bilan jilmayib turardi, go‘yo bu o‘yinga chaqirayotgandek. Lekin Jiminning jilmayishi yanada kengaydi, u oxirgi qadamlarini sahna chetigacha tashladi va menga tik qaradi.

— 1 000 000 dollar.

Zalda hamma bir vaqtda chuqur nafas oldi — shokka tushish darajasida. Ko‘z qirim bilan Taehyungning qo‘llarini taslim bo‘lgandek ko‘tarib, orqaga chekinganini ko‘rdim. U hamon xotirjam kulib turardi.

Jimin qo‘lini menga uzatdi. Uni ushladim va sahnadan tushishimga yordam berdi. Shu payt, odamlar hushlariga kelib, qarsak chalishni boshlashdi.

— Xo‘sh, bu... shunday bo‘ldi, chamamda, — dedi MC, hali ham nima bo‘layotganini tushunishga harakat qilib, lekin bu faqat unga emas, zalda o‘tirganlarning hech biriga ham ayon emas edi. U tezda o‘zini qo‘lga oldi. — Xo‘p, endi esa g‘ayritabiiy narsalarni sinab ko‘ramiz. Bizning kimoshdi savdolarimizning boshqa qismi endi ochiq!

Men uning gaplariga e'tibor ham qilmadim. Sahnadan sekin tusharkanman, Jimin menga yordam berdi. Yerga xavfsiz tushganimdan so‘ng, u qo‘lini belimga o‘rab, meni stolimiz tomon olib bordi. Odamlar esa sahnada bo‘layotgan boshqa narsalarga e'tibor qaratishdi.

— Bu nima edi? — sekingina, faqat u eshita oladigan darajada so‘radim.

— Bu shunchaki Taehyung o‘zini Taehyungdek tutgani edi, — dedi u lablarida mayin tabassum bilan.

— Sen tushunib turibsanmi, men bilan raqsga tushish uchun bir million dollar to‘lashing kerakligini?

— Xabardorman, — dedi oddiy ohangda.

Men yurishimni to‘xtatdim va unga qaradim. U esa boshi biroz qiyshaygan holda, nigohimga javob qaytardi. Uning ko‘zlarida hazil yo‘q edi, shubha ham sezilmadi.

Asabimni buzadigan darajada xotirjam edi.

— Sen aqldan ozgansan, — dedim, kursimga borish uchun yana yurishni davom ettirib.

— Mendan yomonroq so‘zlar bilan ham atashgan, — dedi u kulimsirab. — Va men hech kimning sen bilan raqsga tushishiga yo‘l qo‘ymoqchi emasdim.

— Sen bizning nikoh “tafsilotlarini” eslayapsan, to‘g‘rimi?

— Ha, eslayman. Lekin sen baribir mening xotiningsan. Va men bo‘lishishni yoqtirmayman.

Jahl bilan chuqur nafas oldim va oxir-oqibat kursimga yetib bordim. Keyin esa likopchadagi bitta kanapeni olib, og‘zimga tiqdim. Chunki bu joy ham, vaqt ham unga tegishli “munosib javob” berish uchun mos emas edi.

Vaqt o‘tib borardi, men esa yeb-ichishda davom etardim. Xudo biladi, oradan qancha vaqt o‘tganidan keyin nihoyat auktsion yakunlandi. MC sahnadan tushdi, va yana musiqa yangray boshladi. Stakanimni stolga qo‘yganim hamono yonimda kimningdir soyasi paydo bo‘ldi.

Taehyung.

— G‘alaba qozonmagan bo‘lsam ham... — dedi u, qo‘lini cho‘zib. — … raqsga tushishni xohlaysanmi?

Men yengil kuldim va yonimga qaradim. Jimin boshqa erkaklar, jumladan, bizning otalarimiz bilan suhbatga shu qadar berilganki, Taehyungning yaqinlashganini ham sezmay qoldi.

— Mamnuniyat bilan, — dedim va qo‘limni uning kaftiga qo‘yib, o‘rnimdan turdim.

U meni zalning o‘rtasiga olib bordi. U yerda allaqachon uch juftlik musiqaga ohangdoshlik bilan sekin harakatlanardi. Taehyung qo‘lining birini belimga qo‘ydi, ikkinchisi esa qo‘limni tutib, avtomatik ravishda kuy ohangida harakatlana boshladi.

— Xo‘sh... — dedim men. — Nega auktsionda Jimindan ustun kelishga harakat qilding?

— Harakat qilganim yo‘q.

Men tushunmay, qoshlarimni chimirdim. U esa yengil kulib tushuntirdi:

— Men u mening garovlarimni qoplashini bilar edim. Bu shunchaki do‘stlar o‘rtasidagi kichik o‘yin edi.

— U bir million dollar sarfladi.

— Xo‘sh, u to‘lay oladigan odam-ku, — dedi Taehyung bemalol.

Siz ikkovingiz bilan bir gap bor. Balki shuning uchun ham do‘stsizlar.

Biz jim harakatlanib turardik. Boshqalar ham bizdan o‘rnak olib, sheriklarini raqs maydoniga boshlab kelishdi. Biz asta-sekin gavjumlikdan uzoqlashib, zalning tinchroq burchagiga o‘tib borardik.

— Senga bir narsa so‘rasam bo‘ladimi? — dedi Taehyung, lablaridagi tabassumi biroz so‘narkan.

— Albatta.

— Nega bunga rozi bo‘lding?

Men qoshlarimni chimirdim. Bu? Bal? Auktsion?

— Men Jiminni nazarda tutdim, — tushuntirdi u, endi yuzida hech qanday tabassum yo‘q edi.

— Nimani demoqchisan?

— Men sizning “bitimingiz” haqida bilaman.

Bir soniya muzlab qoldim. Qo‘rquv yuragimni qamrab oldi. Ammo Taehyung hech narsa bo‘lmagandek, meni sekin harakatlantirishda davom etdi.

— Xotirjam bo‘l, men hech kimga aytmayman. Men boshidanoq buni bilardim va shu vaqtgacha og‘zimni ochmadim. — U to‘g‘ri ko‘zimga tikilib qaradi. — Meni shunchaki, bunday kelishuvga nega rozi bo‘lganing qiziqtiradi.

— Agar sen buni bilsang, demak, men tanlovim yo‘qligini ham bilasan.

— Aslida bor edi. Sen yo‘q deyishing mumkin edi. Axir o‘z hayotingni o‘zing ta’minlay olasan-ku. Men ayollar modasi haqida hech narsa bilmayman, lekin hatto men ham sening bu sohada juda yaxshi ekaningni eshitganman.

— Bu shunchaki oddiy tanlov emas edi, Taehyung. — Ko‘zimni bir soniyaga yumdim. — Otam doimo o‘zi xohlagan narsaga erishib kelgan. Har doim. Agar unga qarshi chiqsang, u odamlarni jazolaydi, faqat o‘zining xo‘jayin ekanini isbotlash uchun. Agar men yo‘q deganimda, u meni butunlay yo‘q qilish uchun o‘ziga ma’lum bo‘lgan yagona narsani qilgan bo‘lardi. U shuni oyoq osti qilib tashlagan bo‘lardi, shunchaki, bunga qodirligini ko‘rsatish uchun.

— Karyerangni.

Bu savol emas edi. U nimani nazarda tutganimni aniq tushungan edi, ammo men baribir bosh irg‘ab tasdiqladim.

Kimdir bevosita aralashmagan odam bilan gaplashish yaxshi edi. Akam yoki hatto Jimin emas. Taehyungning bu bilan aloqasi yo‘q, undan hech qanday manfaat chiqmaydi. Shuning uchun uning fikri samimiy bo‘lishiga ishonsam bo‘lardi.

— Bilasan-ku, u... tunlarini yolg‘iz o‘tkazmaydi, to‘g‘rimi?

— Bilaman. Uchinchi kechasi u o‘ziga tegishli bo‘lmagan atir hidida kirib kelganda, buni payqamaslik qiyin.

— Bunday hayotga chidashga majbur emassan.

— Akam ham xuddi sen kabi gapiradi.

— U haq. — Taehyung menga jiddiy tikildi. — Jimin mening do‘stim. Ochig‘i, avval uning bu xatti-harakatlarini tanqid qilish uchun hech qanday sababim yo‘q edi. Men ham biroz vaqt shunday yashaganman, tan olaman. Lekin hozir vaziyat o‘zgargan.

— Unga ko‘ra, unchalik ham emas.

Atrofga qaradim, Taehyungning qo‘llari orasida yengil harakat qilarkanman, ko‘zlarim sarson edi. Nihoyat, Jiminni topdim. U hali ham o‘sha odamlar bilan gaplashayotgan, mening yo‘qligimni hatto payqamayotgandi.

— Sen uni yoqtirasan. — dedi qarshimdagi yigit.

— Unday emas.

— Aria, senga do‘st sifatida maslahat bersam bo‘ladimi?

Men bosh irg‘adim.

— Yoqtirma. Butunlay o‘zini berib qo‘yma. Jimin – yovvoyi olovga o‘xshaydi, unga ortiqcha yaqinlashsang, faqat kuyasan.

— Ishon, bu darsni ancha yillar oldin olganman. — dedim, o‘tmishdagi bir halokatli kun xotiramdan lip etib o‘tarkan.

— Shunga qaramay...

— Hyung, sen xotinimni o‘g‘irlayapsan.

Ikkimiz ham burildik va Jimin bilan to‘qnash keldik. Uning yuzida yengil qotillik ohangi bor edi. Go‘yo Taehyung uning do‘sti emas, balki dushmani edi. Raqibi.

— Men shunchaki uni xursand qildim, axir sen kattalar bilan band eding, — deb javob berdi Taehyung, orqaga bir qadam tashlab, qo‘limni o‘pib xayrlashdi. — Ko‘rishguncha, Aria. Jimin.

Yoshrog‘i faqat bosh irg‘adi, do‘sti esa bizning yonimizdan o‘tib, zalning uzoq burchagidagi barga yo‘l oldi. Shu lahzada butun kechadagi voqealar va Taehyung bilan bo‘lgan suhbat bosim kabi boshimga tushdi.

— Uyga ketmoqchiman, — dedim, yuzimda hech qanday ifoda aks etmay.

— Hozir? Biz hali...

— Sen bilan birga ketaman yoki yolg‘iz boraman, Jimin, lekin men uyga ketaman.

U menga tikilib qoldi, go‘yo men unga shunday gapirishga jur’at qilganimga ishonmayotganday. Yoki balki men shunchaki jasorat qila olaman deb o‘ylamaganmidi? U otam emas edi, va men hech qachon o‘zimni hurmatsizlik qilayotganim uchun bosh egmayman. Ayniqsa, menga nisbatan qanday munosabatda bo‘lishni o‘zi ham hal qilolmayotgan odam oldida.

Oradan bir umr o‘tgandek tuyulgan sukunatdan keyin, u nihoyat gapirdi.

— Mashinani chaqiraman.

Men faqat bosh irg‘adim va sumkamni olish uchun stolga yo‘l oldim. Jimin esa ortimdan yurdi, telefon orqali nimadir deb, keyin uni cho‘ntagiga solib qo‘ydi. Stolga yetib borganimizda, hamma jim bo‘lib, bizga qaradi.

— Nima bo‘ldi? — so‘radi Jiminning onasi, tashvishlangan holda.

— O‘zimni yaxshi his qilmayapman, — deya jilmayishga harakat qildim va sumkamni oldim. — Kechani biroz erta tugatishim kerak bo‘ladi.

— Voy, nimadir kerak emasmi? Men...

— Hammasi joyida, ona, — orqamdan o‘g‘li javob berdi, shu payt mening onamning nigohi meni o‘rab turganini sezdim. U meni hukm qilayotgandek edi. — Ariani men uyga olib boraman.

Yuzimdagi tabassumni saqlab, ichimdagi chalkashliklarni hech kim sezmasligi uchun xayrlashdim va Jimin bilan birga chiqish tomon yurdim. Jurnalistlar va kameralar avvalgidan kamroq edi, lekin ba'zilari hamon shu yerda edi. Bizni ko‘rib, yana joylaridan turib, shovqin ko‘tara boshlashdi.

Bu safar esa, men ularga ahamiyat bermasdan, to‘g‘ri ochiq turgan qora mashina eshigiga yo‘l oldim va iloji boricha tezroq ichkariga o‘tirdim. Jimin ham joylashgach, eshik yopildi. Men boshimni orqaga tashladim va ko‘zlarimni yumdim. Shunchaki ushbu tunni unutishni istadim.

Hammasi halokat edi.

Tirbandlik bo‘lmagani uchun mashina tez orada bizning binoga yetib keldi. Nima uchundir Jimin belimdan tutib, meni o‘zi bilan birga yetaklashga urinardi. Men undan uzoqlashmoqchi bo‘ldim, lekin u faqat tezroq yurib, qo‘llarini belimga mahkamroq bog‘ladi va yonida olib yurishda davom etdi.

Nihoyat, biz qorong‘i xonadonga kirib bordik. Lift eshiklari ortimizdan yopilib, pastga qarab harakatlana boshlaganida, Jiminning ovozi xonani to‘ldirdi.

— Nima gap o‘zi?

— Jimin, charchadim. Keling, bu haqida gaplashmaylik...

— Yo‘q, — u tishlarini g‘ijirlatib, smokingini yecha boshladi. Galstuk tugunini bo‘shatdi. — Biz gaplashamiz. Hozir va shu yerda.

— Men jiddiy gapiryapman, Jimin. Bu masalani yopaylik.

— Yopmaymiz! — u qarshi chiqdi va smokingini chetga uloqtirdi. Kiyim matosi polga tushib, jimjitlik ichida qo‘nib qoldi. — Avvaliga, menga qarshi turib, mening ustimdan yurasan. Keyin esa, meni o‘pasan va qochib ketasan. Oxir-oqibat esa Taehyungning bag‘rida aylanib yuribsan.

— Yo‘q, unday bo‘lmaydi, — men uning gapini bo‘ldim, u yana nimadir demoqchi bo‘lsa ham. — Menga shunday qiliqlaring bilan kelishga haqqing yo‘q! O‘zingni hasadga to‘la odam qilib ko‘rsatma. Bu senga yarashmaydi!

— Aria, men senga aytdim. Men hech qachon bo‘lishmayman, — Jimin qattiq ohangda gapirdi va menga qarab yaqinlasha boshladi. — Hech qachon bo‘lmaganman, hech qachon bo‘lmayman ham. Buni erta tushunganing ma’qul.

Men kulib yubordim. Eng istehzoli kulgimni chiqarishga harakat qildim. Jimin yurishdan to‘xtadi, labi ingichka chiziqqa aylandi, ko‘zlari g‘azabdan yonardi. Ha, bu g‘azab edi. Uning jigarrang ko‘zlaridagi o‘sha chaqnashni adashishning iloji yo‘q edi. Bu esa meni yanada qattiqroq kulishga majbur qildi.

— Qanday kulgili joyi bor?

— Keling, sizga tushuntirib beray, — dedim men, kulgimni to‘xtatib, ammo ovozimdan istehzo yo‘qolmagan edi. — Erim menga hech kim bilan bo‘lishmayman deb aytayotganini eshityapman. Xuddi shu erim har tun boshqa bir ayolning bag‘ridan chiqib, tong otguncha uyga qaytayotgani yetmagandek.

Jiminning yuzi oqarib ketdi. Rostdan ham men bilmagan deb o‘yladimi? Yoki men uni bu haqda yuziga solmasligimga ishonib yurganmi?

— Unda sizga bir narsani aytay, janob erim, — dedim, unga so‘zlashga fursat bermasdan. — Siz kim bilan vaqt o‘tkazishim, nima qilishim haqida qaror qila olmaysiz. Menga hasad qilishga yoki mendan hisob so‘rashga haqqingiz yo‘q, — men unga yaqinlashdim, oramizda deyarli masofa qolmadi. — Bu gaplarni o‘sha ayolingizga ayting, har kecha uni tashlab ketayotgan o‘zingiz-ku!

Jimin hayratdan karaxt bo‘lib qoldi. Og‘zi ochilib, hech qanday ovoz chiqmadi. Men esa ortimga burilib, zinapoya tomon yurib ketdim, uni qorong‘i yashash xonasining o‘rtasida yolg‘izlik ichida qoldirib. Biroq, birinchi pog‘onaga yetganimda, u qo‘limdan ushladi.

— Aria...

— Yo‘q, — dedim men, qo‘limni keskin tortib oldim. — Kelishuvimiz shunday edi. Siz o‘zingizning hayotingizni yashaysiz, men esa o‘zimnikini. Endi bu shartlarni o‘zgartirishni so‘ramayman, — dedim, yana bir nechta pog‘onani chiqib.

— Lekin sen mendan xotin sifatida nimanidir talab qilish huquqiga faqat er bo‘lishni boshlaganingda ega bo‘lasan. Bir soniya ham oldin emas. Men senga bo‘yin egib yashamayman, xohlaganingda tortib oladigan ip bilan bog‘lab qo‘yishingga yo‘l qo‘ymayman. Menda shundoq ham shunday odam bor — otam.

Men zinapoyaning qolgan qismini qattiq bosib chiqib, yotoqxonamga kirdim va eshikni qarsillatib yopdim. Poshnali tuflilarimni echib, har tomonga uloqtirdim. Ulardan biri guldonga tegib, uni yerga tushirdi. Chinni sinib tushganida ovoz butun xonani tutib ketdi.

Yerda yotgan siniq shishalarga qarab turarkanman, ko‘z yoshlarim beixtiyor yuzimdan dumalab tushdi.

#Aria

Xayollar qal'asi

2025-04-26T12:06:40.595Z

3-qism

Shahzoda va Piknik

Raqamlar va yana raqamlar. Ular meni masxara qilayotgandek edi, xuddi men yechimni topishga jur’at eta olarmikanman, deb. Har kuni o‘tkazadigan ko‘plab sinovlardan yana birining xatosini aniqlashga harakat qilayotganimga kamida ikki soat bo‘lgandi. Men bu xatoning borligini ko‘rardim, lekin sababini topa olmasdim. Hech bo‘lmaganda hozircha yo‘q. Bo‘ynim qattiq og‘riyotgandi, chunki kağızlarga bosh egib juda uzoq vaqt tikilgan edim. Besh daqiqa tanaffus qilishga qaror qilib, bo‘ynimni cho‘zdim — xuddi shu payt ofis eshigi ochildi.

— Malikaxon Rosie? — deb so‘radi bir xizmatkor, ichkariga kirib.

— Ha?

— Shahzoda Jungkook pastda sizni kutmoqda.

U nima? Nega?

Men xizmatkorga hayron bo‘lib qaradim, u aytgan gapni to‘g‘ri eshitganimga ishonishga harakat qildim.

— Aynan nima sababdan kelganini aytdimi?

— Xo‘sh, yo‘q, malikaxon, — dedi u bir zum to‘xtab, so‘ng davom etdi. — Lekin qo‘lida piknik savati bor edi.

U oxirgi qismini aytar ekan, jilmaydi, ehtimol shahzodaning bu ishi unga eng romantik harakatdek tuyulgandir. Ammo men yaxshi bilardim — u shunchaki qo‘lga kiritish poygasida boshqalardan oldinda bo‘lishga urinayotgan edi, xolos.

— Iltimos, unga ayting, e’tiboridan juda mamnunman, lekin hozir juda bandman, — dedim.

— Bekor gap, — deb gapimni bo‘ldi otam. — Boraqol, qizim.

— Ammo dada, men hali buni tugatmadim-ku, — dedim, topib bo‘lmayotgan mashqni ko‘rsatib.

— Bor, Rosie. Qaytganingda bu mashq hanuz shu yerda bo‘ladi.

Chuqqan nafas olib, xizmatkorga o‘n daqiqada tushishimni aytdim. Xonamga kirib, o‘zimni tartibga solishga qaror qildim. Sochim bugun biroz tartibsiz edi, shuning uchun uni chap yelkama-yelka qilib o‘rib qo‘ydim.

“O‘zingni majburlagin, borishing kerak,” deb o‘zimga aytib, zinapoyadan asta-sekin pastga tusha boshladim. Pastga yetganimda, Jungkook divandan turdi-da, qarshimga kelib to‘xtadi.

— Malika Rosie, bugun juda go‘zalsiz, — dedi u kulimsirab, qo‘limning ustidan o‘pib.

— Shahzoda Jungkook, — dedim men, biroz bosh egib. — Tashrifingiz meni hayratga soldi, tan olaman.

— Xo‘sh, men o‘yladimki, bir-birimizni yaxshiroq tanishimiz kerak.

— Rostdanmi? Nimani nazarda tutgandingiz?

— Eshitishimcha, siz ochiq osmon ostida vaqt o‘tkazishni yaxshi ko‘rarkansiz, malikaxon. Shuning uchun piknikka chiqishni taklif qilmoqchi edim.

Hech bo‘lmasa, u men haqimda ma’lumot to‘plagan, shuni tan olish kerak edi.

— Joyni ham tanladingizmi? — deb so‘radim, bu safar u qanchalik puxta rejalashtirganiga qiziqib.

— Ovqatlarni men tanladim, — dedi u divanda turgan savatga ishora qilib. — Joyni siz tanlaysiz, malikam.

— Unday bo‘lsa, ortimdan yuring

Jungkook yonimda ketar ekan, men bu “piknik” degan bahona bilan u nima qilishni mo‘ljallaganini o‘ylab borardim. Ochig‘i, u mening er sifatida birinchi tanlovim emasdi, lekin ehtimol men uni yetarlicha tanimasdim. Balki, uni tanib ko‘rishim kerakdir. Masala shundaki, men bunga unchalik ham istak bildirayotganim yo‘q edi.

Yog‘ochdan qurilgan otxona oldiga yetganimizda ichkariga kirmoqchi bo‘ldim, lekin Jungkook bilagimdan ushlab to‘xtatdi.

— Shu yerda kutmaganimiz maqul emasmi?

— Men otlarni egarlatib qo‘yishni so‘rashim kerak. Agar siz shu yerda kutmoqchi bo‘lsangiz, ixtiyoringiz, janobim.

U bir zum o‘ylab qoldi, lekin oxirida baribir men bilan birga, sal ortimdan ichkariga kirdi. Katta xonaning chap tarafida Teahyung otlar uchun suv to‘ldirayotganini ko‘rib qoldim, shuning uchun to‘g‘ri uning oldiga bordim.

— Jungkook.

— Oh, Ros... — deb yuzini menga qaratdi, lekin men yolg‘iz emasligimni ko‘rib, o‘zini to‘g‘riladi. Salomlashib, engilib hurmat ko‘rsatdi. — Malika Rosie

— Salom. Iltimos, Snowflake va yana bir otni egarlab berasizmi?

— Albatta. Uzoqqa borasizlarmi?

— Hm, unchalik emas. Piknikka ketayapmiz, — dedim, bu fikrdan ko‘zimni devorga o‘girib, faqat Teahyung ko‘radigan tarzda loqaydlik bilan ko‘z yumdim.

— Tushunarli, — dedi u, tabassumini yashirishga harakat qilib.

U avval mening oq otimni tayyorladi — egarladi va unga ozroq ozuqa ham solib qo‘ydi. Ishini tugatgach, otni menga olib keldi va jilovni tutqazdi.

— Siz ilgari ot minib ko‘rganmisiz, janobim? — deb so‘radi u Jungkookdan, u esa atrofga g‘alati qarashlar bilan alanglab turgan edi.

— Uh, bu nimaga aloqador? — deb so‘radi shahzoda, biroz himoyalanayotgan ohangda.

— Kechirasiz, janobim. Faqat sizga tez yuguruvchi ot beraymi yoki itoatkorini, shuni bilmoqchi edim.

Men sekin kulib yubordim, kulgimni yashirishga harakat qilib. Teahyung aslida Jungkookdan kulayotgan edi — u hatto ot minib yurishni biladimi, yo‘qmi, shuni so‘rayotgandi. Ammo shahzoda buni umuman tushunmagan ko‘rinar, va bergan javobi bu savolga javob sifatida yetarli edi — u ot minib ko‘rmagan.

— Itoatkorini.

Teahyung bosh irg‘ab, bir jigarrang otni egarlashga o‘tdi, unga ham ozuqa solib, tayyorladi. Keyin jilovni Jungkookga uzatdi, u esa uni olish uchun biroz ikkilandi.

— Yordam kerakmi, janobim? — deb so‘radi Teahyung

— Uh, h-ha, kerak.

— Marhamat, — dedi Teahyung, jilovni ushlab, egar yonidagi kamarga ishora qilib. — Oyog‘ingizni shu yerga qo‘ying va tepaga sakrashingiz uchun turtki oling.

Shahzoda bir oz qiynaldi, lekin bir necha urinishdan so‘ng, nihoyat ot ustiga chiqishga muvaffaq bo‘ldi. Teahyung yana jilovni uzatdi, lekin u faqat unga tikilib turdi. Xudo haqqi!

— Menimcha, uni men yetaklaganim yaxshi bo‘ladi, — dedim sekin kulimsirab.

Teahyung bosh irg‘ab, jilovni menga uzatdi.

— Ehtiyot bo‘ling, malikaxon, — dedi u qisqa bosh egib, yana ishlariga qaytdi.

Jungkook safar davomida deyarli gapirmadi. Ehtimol, yiqilib tushishdan qo‘rqgandir. Orqaga qaraganimda, u qotib qolgan, xuddi daraxtday, qimirlamasdi ham. Qanday qilib u tabiatni sevuvchi qizga uylanmoqchi, agar hatto ot minib ko‘ra olmasa?

O‘rmon yo‘lidan yetaklab borar ekanman, sokinlik bilan toza havoni ichimga tortdim. Bu mening sevimli mashg‘ulotlarimdan biri edi. Yashilliklar orasida sayr qilish, ularning go‘zalligini va tinchligini his qilish. Men shu narsalarni birga qadrlay oladigan odamga turmushga chiqishni istardim, ammo Jungkook bunday emasdi.

Manzilimizga yetib borgach, men Snowflake’dan tushdim va uning jilovini yaqin atrofdagi daraxtga bog‘ladim. Qora sochli shahzoda harakatsiz turardi, men unga ot ustidan tushishga yordam berdim. U deyarli yiqilib tushdi, lekin o‘zini tezda tikladi, men esa uning jigarrang otining jilovini o‘zimning oq otimnikining yoniga bog‘ladim.

Yerga qadam bosgach, Jungkook yana o‘ziga keldi. U yana o‘sha maftunkor va gapdon Jungkookga aylandi. U o‘zi olib kelgan adyol ustiga ovqatni joylashtirar ekan, tan olishim kerak, men hayratda qoldim. U bu safar haqiqatan ham harakat qilgan edi.

Bu safar u faqat o‘zini emas, meni ham qiziqtirib, savollar berdi. U ilgari uchrashgan vaqtlarimizdan ko‘ra ko‘proq meni tanishga intilayotganday edi. Bu esa biroz g‘alati tuyuldi.

Bu meni bezovta qildi, chunki bu uning odatdagi fe’l-atvoriga to‘g‘ri kelmasdi. Bu holat unga nisbatan fikrimni qayta ko‘rib chiqishga majbur qilayotganday edi, go‘yoki men yanglishganimni tan olishim kerak edi.

Men kamdan-kam hollarda bunday qilaman, chunki ko‘pincha ichki sezgilarim meni ahmoqona holatlardan ogohlantiradi. Men odamlarga ishonch bildirishda aynan shunga tayanganman. Ammo shahzoda haqida noto‘g‘ri fikrda bo‘lganimni tan olish — o‘zimni ahmoqdek his qilishim bilan barobar edi.

3-qism tugadi

Translated by Aria

My Dark Angel

2025-04-23T15:58:55.684Z

4-qism

Aniq va yorqin moviy osmon ko‘zimni noxush tarzda og‘ritayotgan edi va nihoyat meni ham, mushugimni ham uyg‘otdi.
Ertaga yangi ish joyimdagi birinchi kunim bo‘lishini esladim, ammo hali uyimdan u yerga qanday borishni ham tekshirmagan edim.
Shuningdek, Beomgyu allaqachon ketganini ham esladim.
Turib, haddan tashqari katta va junli mushugim Oreo uchun ko‘proq joy qildim — u har doimgidek tanasini cho‘zib, yotoqning yarmini egalladi.
Hammomga borib, biroz o‘zimni tartibga keltirdim va pastga tushdim.

"Hammasi tayyormi?" — deb so‘radi onam, karton qutini ochib, ichidan chiroyli o‘ralgan qozon-tovoqlarimizni asta-sekin olib chiqarkan.
"Ha, lekin biroz qo‘rqyapman… qiziq, chunki hali ertagacha vaqtim bor," — deb javob berdim oyoq kiyimlarimni izlar ekanman.

"Qo‘rqma, shunchaki o‘zingning g‘alati tabiatingda bo‘lgin, hammasi joyida bo‘ladi," — dedi va ikkovimiz bu gapga kulib yubordik.

"Oyi, mening oq tuflilarimni ko‘rmadingizmi?" — dedim ularni topolmaganim uchun.

"Ha, ular tashqarida. Kecha kiygan eding, ho‘l bo‘lib qolgan, shuning uchun qurishi uchun tashqariga qo‘ydim. Borib olib kel."

", mayli, ketdim," — dedim va onamning peshonasidan yengil o‘pib, tashqariga yugurdim. Eshik yonida oq krossovkalarim turardi.

Krossovkalarimni kiyib tashkariga chiqdim . Va ish joyimga qayerdan borishni o‘ylar ekanman orqamdan òzimga tanish bo‘lmagan ovoz eshitildi
"Salom "
Unga qaradim, — uzun bo‘yli, o‘tkir nigohli, jigarrang sochli bir yigit turardi.
.

"Bu yerda yangimisan?" — deb so‘radi u, jilmayib.
"Ha, shunday," — dedim.

"Zo‘r-ku. Men esa to‘g‘ridan-to‘g‘ri qarshingda yashayman. Agar yordam kerak bo‘lsa yoki nimagadir ehtiyojing bo‘lsa, shunchaki ko‘chani kesib o‘t va menga kel, uyalmagin," — dedi u kulib.

"Aslida…"

"Allaqachon yordam so‘rayapsanmi?" — deb kuldi u.
"Gap shundaki, men ishga yetib olishim kerak, lekin yangi bo‘lganim uchun qanday borishni bilmayman. Balki yo‘lni ko‘rsatib bera olarsan?" — dedim biroz noqulay tarzda.

U kulimsirab javob berdi:
"Avvalo, hech bo‘lmasa ismingni ayt, jonim."

"Voy, kechirasiz, mening ismim Pharita," — dedim va qulog‘im orqasiga bir tolam sochimni surdim.

U menga shunday qarayotgandi — nigohi ichimni titratib yubordi, yuzim yana qizarib ketdi.

"Yoqimli ism. Meniki esa Jake," — dedi u, tomirli qo‘lini cho‘zib, meni salomlashishga chorladi.

Qo‘lini siqib jilmaydim, lekin ichimda chalkash hissiyotlar uyg‘ondi.
"Rahmat… lekin hozir chiqib, yo‘lni o‘zim topib ko‘raman. Yurib boraman, balki odamlar so‘rab toparman," — dedim o‘zimga ishonchsizroq ohangda.

To‘g‘risini aytganda, qaerga ketayotganimni aniq bilmasdim. Lekin hozircha faqat yurishim kerak edi.

Men o‘rnimdan turdim, shunda u:
“Bilasanmi, ishini qaerdaligini aytishimni so‘raganding, lekin balki seni olib borishimni xohlarsan? Mashinam ana shu yerda turibdi,” — dedi.

Men javob berishga shaylanayotgan edimki, uyning burchagidan kutilmaganda bir ovoz eshitildi:
“Yo‘q, u seni mashinangda ketmoqchi emas, ayniqsa sen bilan emas, Jake. Ket bu yerdan.”

Ikkalamiz bir vaqtda orqaga o‘girilib qaradik. Yeonjun?

Men uni ko‘rganimda u menga qaradi. Ikkalamiz ham kechagi voqeani hali unutmagandik.
“Yeonjun har doim eng noqulay vaqtda paydo bo‘ladi. Qolaversa, sen bu yoqimtoy qiz uchun qanday qilib qaror chiqaryapsan, ha?” — dedi Jake unga tikilib.

“Bu seni qiziqtiradigan masala emas, Jake. Nega uni shunchaki xayr deb kuzatib qo‘ymaysan va ketmaysan? Qanday tuyulyapti?” — dedi Yeonjunning ovozi yanada yaqinlashib, tovushi past va jiddiy edi.

Jake yengil kulimsirab qo‘ydi:
“Bu gaplar endi chaqiriqdek eshitilayapti. Barchamiz bilamizku, sen bunday chaqiriqlarda qanday yutqazishingni,” — dedi u.

Yeonjun hozirda mening uyim eshigi oldida edi va bu gapdan keyin qo‘llarini musht qilib siqib oldi.

Butun vaziyat meni jiddiy bezovta qildi. Men oldinga yurib, ularning oldida to‘xtadim. Ikkalasiga ham qarab dedim:
“Bo‘ldi endi, bolalarcha harakat qilishni bas qiling. Xavotir olmanglar, ish joyimni o‘zim topaman — bu eng to‘g‘ri yo‘l.”

Shunday deb orqamni o‘girdim va yurib ketdim.
To‘g‘risini aytsam, qaerga borayotganimni o‘zim ham bilmasdim, lekin yurishda davom etdim. O‘n daqiqacha piyoda yurganimdan keyin kutilmaganda bir mototsikl yonimda to‘xtadi...

“Rita” — dedi u.

Ovoz kimga tegishli ekanini bilish uchun hatto qarash ham shart emasdi — bu, albatta, Yeonjun edi.

“Ket,” — dedim men.

“Sen u yerga qanday borishni ham bilmaysan. Rita” — dedi u yana.

“Bu mening muammom.”

“Sen hali ham kechagi gaplar uchun jahl qilyapsan. Qara, men o‘sha payt ichgan edim. Iltimos, tushun, aytganlarim bema’ni gaplar edi,” — u xo‘rsinib gapirdi.

“Menga sen qancha qiz bilan o‘pishganing qiziq emas, hatto ko‘chada meni baqirib haqorat qilganing ham. Axir o‘sha kuni sen o‘zing meni shunchaki hazil deb aytganding, to‘g‘rimi?”

“Bu yerda o‘zingni jabrdiyda qilma. Men seni boshqa yigit bilan ko‘rdim!”

U Beomgyu haqida gapiryaptimi hozir? Bu ortiqcha. Endi men bu gaplarni eshitishga toqat qilolmadim va yurib ketdim.

“Xudo sabr bersin,” — dedi u. So‘ngra mototsikldan tushdi va menga qarab yurdi. Uning yo‘g‘on ovozi har bir soniyada yanada asabiylashib borardi.

“Aytaman. Shu mototsiklga. O‘tir,” — dedi u past, lekin keskin ohangda, yuzimga juda yaqin turib.

Ammo bilmadim, nimagadir undan cho‘chimadim. Hattoki cho‘chigandek bo‘lsam ham, ichimdagi bir narsa menga o‘z fikrimda turishni buyurdi.

Men unga bir qadam yaqinlashdim

Xuddi o‘sha ohangda men ham pichirlab dedim:
“Men esa senga aytdim — ket.”

U qoshlarini ko‘tarib, xuddi “bu kabi kuchsiz qizdan bunday gapni kutmagandim” degandek qaradi.
Keyin kulimsirab, bir qadam orqaga chekindi, qo‘li bilan sochlarini artib qo‘ydi va juda sokin ohangda shunday dedi:
“Yutding. Ketayapman.”

Nima?!
U mototsiklga o‘tirdi va ketdi.

Qanday qilib bir necha kun avval shunchalik muloyim bo‘lgan inson hozir nafratlanadigan odamga aylanishi mumkin?
Shunchaki ketib qolishini kutmagandim. Har holda, yo‘limda davom etdim. Yo‘lda odamlar bilan gaplashib, manzilni so‘radim va asta-sekin ish joyimga yo‘l topdim.

Yengil nafas oldim.
Telefonimni chiqarib qarasam, bu yerga yetib kelishimga butun bir yarim soat ketgan ekan.

Endi ish joyim qaerda ekanini taxminan bilardim, binoning atrofida yurib chiqdim. Shu payt kichik, gullarga to‘la, juda chiroyli bir bog‘chaga duch keldim.

Uzoq, yog‘ochdan yasalgan skameykaga o‘tirdim va fikrlarimni erkin qo‘yib yubordim. Ko‘zlarim esa har bir chiroyli gulni tomosha qilishga mahliyo bo‘lib qolgan edi.

Ko‘p o‘tmay, onamga xabar yozdim:
“Nihoyat manzilni topdim. Hozircha boshqa qiladigan ish yo‘q, shuning uchun ehtimol tez orada qaytaman.”

U hali xabarni o‘qimagan edi, lekin yuborilgan.
Baribir oxir-oqibat o‘qiydi.

Qaytadan o‘rnimdan turdim va uyga qarab yo‘l oldim. Faqatgina tilagim — avvalgi ikki yigitning hech biriga duch kelmaslik edi.

Bir marta,
ikki marta,
uchinchi marta qo‘ng‘iroq chaldim — eshik ochilmayapti.

Onam uydan chiqib ketgan ko‘rinadi.
Unga qo‘ng‘iroq qilaman:
tring tring
Telefon uyning ichida chalinayapti.

Nima?

Derazadan qarasam — qutilar polga tashlab yuborilgan, buyumlar har joyda sochilib yotibdi.

Yo‘q...
Yo‘q…
Yo‘q!

“ONA!!” — deb baqirdim, eshikni mushtlab.

U qaytib kelgan.
Bu u bo‘lishi kerak.

Yuzimdan yosh oqib tushdi.
Atrofga qaradim va yo‘l chetidan bir tosh oldim. Hech ikkilanmay, katta derazamizni sindirdim va ichkariga kirdim.

Men onam tomonga yugurdim va uni mahkam quchoqladim.
So‘ng otamga qaradim — u ko‘zlarimga ham qaramay, shunchaki dedi:
“Pharita, otangga salom ham aytmayapsanmi?”

Ko‘z yoshlarim orasida baqirib yubordim:
“Bu yerda nima qilyapsiz?!”

Onamning boshini sekin ko‘targanini sezdim, pastga qaradim.
Ko‘z atrofidagi o‘sha nozik ajinli terida — yashil, qizil va binafsha ranglar aralash ko‘karishlar...

Yuragim ezilib ketdi.
“Onam…”

O‘rnimdan turdim, oshxonadagi stol ustida turgan pichoqni oldim va u tomon yugurdim.

U birdan o‘rnidan turdi, qo‘llarimni tutib, meni devorga tirab qo‘ydi.
Baqqirib, tepib, itarishga urinardim.

“Ey iflos! Meni qo‘yib yubor, qasam ichaman, seni o‘ldiraman!” — tomog‘im qattiq og‘ridi.

Tomog‘im og‘ridi, chunki u qo‘llarimni qo‘yib yubordi va endi bo‘g‘zimdan bo‘g‘a boshladi — pichoqni tushirib yuborishimga majbur qilganidan keyin.

“Uni tinch qo‘y!!” — onamning ovozini zo‘rg‘a eshitdim.

Yon ko‘zim bilan qarasam, onam zo‘rg‘a o‘rnidan turib, unga tomon yugurdi.
U meni bo‘g‘ib turgan qo‘lini yechdi, men oxirgi zaif nafaslarim bilan yerga yiqildim — boshim aylanayotgan edi.

Shunda u ikkala qo‘li bilan onamni orqaga itarib yubordi va yana menga yaqinlasha boshladi.

U sochimdan tortib, meni zalga sudrab olib bordi.
Yangi singan uy ichini qattiq baqiriqlar to‘ldirib yuborgan edi.

Zalga yetib borgach, pastga qarab, juda sokin ohangda dedi:
“Men seni bunaqa tarbiyalagan emasman, Pharita.”

“Sen aynan shunaqa tarbiyalading! Urish, bo‘g‘ish, sudrash — hammasi shuning o‘zi!” — deb baqirdim, o‘rnimdan turarkanman.

“Endi biz sening mulking emasmiz…” — dedim men qat’iy ohangda.

Har doimgidek, u meni yuzimdan qattiq tarsaki tushirdi — shunchalikki, yana yiqilib tushdim.

Ko‘zimni chirt yumib, onamga qaradim — u pol ustida yotardi. Harakatsiz.
“ONАМ!!!”

“Uni tinch qo‘y,” — dedi u, menga egilib.
“Ikkalang ham — siz ifloslar doim meniki bo‘lasizlar.”

U yana bo‘ynimdan ushlab, meni ko‘tarishga harakat qildi.

Shunda… u to‘satdan polga qulab tushdi.

Men devorga suyandim, yiqilib tushmaslik uchun. Qaradim — orqa tomonda bir silueta bor edi.
Yuqoriga qaradim…

4-chi qism tugadi

Translated by Aria

Xayollar qal'asi

2025-04-22T02:39:12.603Z

2-qism

Odamlar musiqa ohangiga tebranib, ichimlik ichib, ziyofatdan zavqlanayotgan edi. Men esa, aksincha, kimnidir o‘ldirib qo‘ymaslik uchun o‘zimni zo‘rg‘a tutayotgan edim. So‘nggi bir soat ichida bir shahzodadan boshqasiga o‘tib yurganimdan boshim yorilay deyapti. Ular faqat o‘zlarini maqtashni va nimaga ega ekanliklarini gapirishni xohlashardi, bir marta ham mendan bu yerda bo‘lishni xohlarmidim, deb so‘rashmadi.

Ularni tinglab turib, ancha narsani bilib oldim, bu aniq.

Shahzoda Jungkook — o‘zini yaxshi ko‘radiganlardan. U o‘zini shu qadar sevardiki, sevimli mavzusi ham o‘zi edi. Qilich bilan qanday zo‘r jang qilishi, qora rangda sochlari qanday chiroyli ko‘rinishi, kiyimlari mamlakatdagi eng zo‘r matodan tikilgani haqida gapirardi. Mag'rurlik — u uchun laqab ham emas edi.

Shahzoda Jimin esa shunchaki g‘alati edi. U yaxshi yigit, lekin og‘zidan chiqqan so‘zlar unchalik mantiqli emasdi. Nimadir begona sayyoraliklar va teleportatsiya haqida gapirardi. Aslida u fantastik filmni tasvirlab berayotgandek tuyuldi.

Shahzoda Namjoonni esa… qanday aytgani to‘g‘riroq bo‘ladi? Yelkasi sust. U bilan gaplashish nisbatan oson edi, lekin o‘n daqiqalik oraliqda u uchta stakanni sindirdi, bir nechta odamga urilib ketdi va to‘satdan burilib, yonidan o‘tayotgan bechora ofitsiantni yiqitdi, qo‘lidagi barcha shampan vinolari bilan birga. Ana shu payt undan qochib qutuldim.

Shahzoda Yoongi esa hozirgacha eng yoqimli inson edi. U ko‘p gapirmasdi, menimcha, bu narsalarga unchalik ahamiyat bermagani uchun. Lekin, baribir, bekorchi gaplar bilan to‘ldirilgan suhbattan ko‘ra, qulay sukunatda bo‘lganim afzal edi.

Hozir men bir guruh odamlar bilan gaplashayotgandek ko‘rinib, o‘zimni juda band qilib ko‘rsatayotgan edim. Ko‘z qiri bilan qarasam, Jungkook va Namjoon menga yetib olishga urinayotgan edi, xonaning ikki tomonida turishardi.

O‘zimni uzrli qilib, suhbatdan chiqib, boshqa tomonga qarab yurishni boshladim, go‘yoki ularni ko‘rmagandek. Orqamga tez nazar tashlasam, Namjoon endigina bir kampirga urilib ketgan, kampir esa endi uni koyiyotgan edi. Lekin Jungkook hali ham menga qarab kelayotgan edi.

Eshikdan o‘tib, yurishda davom etdim. Men u bilan yana gaplasha olmayman. Agar yana o‘zining qanchalik ajoyibligi haqida eshitsam, ehtimol, yuziga musht tushirarman. Shunday qilib, siz tushunyapsiz, bu kelajakdagi malikaning ortiqcha mojarodan qochish harakati edi. Otam bu bilan faxrlanishi kerak.

Qachonki o‘zimni tutib olganimda, allaqachon tashqarida edim. Orqamga qarab, u hanuz meni quvlayaptimi, tekshirmay ham yurishda davom etdim. Otxona eshigi ochiq edi, ichkaridan xira bir nur taralib turardi. Bu noqulay libos va oyoq kiyimlarimga qaramay, imkon qadar tez harakat qilib, ichkariga o‘tib, devor ortiga yashirindim va tashqariga qarab mo‘raladim.

Jungkook saroy eshigiga yetib keldi, lekin uni faqat qorong‘u tun qarshi oldi. U ikki tomonga qaradi, ammo meni topa olmadi shekilli. Boshini chayqab, orqasiga burildi va yana ichkariga qaytib ketdi. Devorga suyanib, ko‘zlarimni yumib, yengil nafas oldim.

— Malika Rosie?

Tepaga qarasam, Teahyung menga tikilib qarayapti. Ehtimol, malikaning ziyofat davom etayotgan paytda nega tun yarmida otxona oldida turganini, ayniqsa kimdandur yashirinayotgani ayon bo‘lsa, tushunishga harakat qilayotgandir. U oldingi kuni kiygan kiyimlariga o‘xshash narsa kiygan edi, faqat bu safar jinsi shim va futbolkasi butunlay qora rangda edi.

— Salom, Teahyung — dedim va u yengil ta'zim qildi.

— Sizga nimadir kerakmi, xonim? — dedi u juda odob bilan.

— Yo‘q, faqat kimdandur yashirinayapman, — deb kulib tan oldim. — Va yana, Rosie deb ayt, boshqa unutma.

— Kechirasiz? — dedi u, hayron bo‘lib.
— Aytdim-ku, kavalermdan yashirinyapman, — deb takrorladim, uning reaksiyasini kuzatib. — Aftidan, malikalikni qabul qilishlari uchun, men turmushga chiqishim kerak emish.

— Unda nega bu yerda yashirinyapsiz? Axir u yerda bo‘lib, ulardan birini tanlashingiz kerak emasmi?

— Xo‘sh, siz ularni uchratganmisiz? Agar uchratgan bo‘lsangiz, nega aynan bu yerda ekanligimni tushungan bo‘lardingiz.

— Ular bunchalik yomon bo‘lishi mumkin emas-ku. Axir ular shahzoda.

— Ha, ular buni juda yaxshi bilishadi. Shuning uchun ham o‘zlarini butun olam markazi deb o‘ylashadi.

Shu gapimdan so‘ng Jimin kulib yubordi. U shunchalik qattiq kuldiki, ko‘zlaridan yosh chiqib ketdi. Men uning menga kulganidan ranjimoqchi bo‘ldim, lekin bo‘la olmadim. U bola kabi samimiy kulayotganida juda yoqimli ko‘rinar edi, shuning uchun men ham kuldim.

Oxiri o‘zini qo‘lga olganida, u nimadandir hayron bo‘lib qolgandek tuyuldi.

— Turing-chi, nega sen malika bo‘lishing uchun albatta turmushga chiqishing kerak?

— Chunishimcha, yolg‘iz ayol boshqaruvchi bo‘lishga ishonchli emas emish.

— Bu mutlaqo bema'nilik, — dedi u, jahl bilan. — Tilimga uzr.

— Hech narsa emas. Ha, men ham shunday deb o‘ylayman, lekin mening fikrim bu masalada unchalik ahamiyatga ega emas.

— Demak, sen hech tanimaydigan biror odamga turmushga chiqasan, shunchaki yolg‘iz bo‘lganing uchun malika bo‘lolmaysan, deb? — Men boshimni qimirlatib tasdiqlaganimda, u hafsala bilan xo‘rsindi. — Bu to‘g‘ridan-to‘g‘ri tentaklik.

— Ha, menga aytma ham, — dedim xo‘rsinib.

Bir oz jim turdik, atrofdagi tun tovushlarini tinglab. Teahyungning yonida bo‘lish yoqimli edi. U meni hayratlantirish uchun o‘zini boshqa birov qilib ko‘rsatishga urinmasdi.

— Aytgancha, bugun juda chiroyli ko‘rinyapsan, — dedi u.

Unga qaradim, lekin u osmonga tikilib turardi. Bu samimiy iltifotdan yonoqlarim qizishib ketdi va tezda undan yuz o‘girdim, past ovozda “rahmat” dedim. O‘sha o‘zini shahzoda deb ataydiganlarning hech biri bugun meni chiroyli deb aytmagan edi, aytishgan taqdirda ham, bu Jungkookning so‘zidek chin yurakdan bo‘lmasdi.

— Hey, men senga bitta maslahat bersam bo‘ladimi? — dedi u, yuzimga qarab. Men bosh irg‘aganimda davom etdi:
— Ularning nechta kamchiligi borligini bilib bo‘lding. Endi ularning yaxshi tomonlarini qidir. Axir baribir ulardan biriga turmushga chiqishingga to‘g‘ri keladi, hech bo‘lmasa eng yomon emasini tanlaganing yaxshi.

Men biroz jilmaydim va bosh irg‘ab, eshik tomon yo‘l oldim.

— Teahyung? Rahmat.
— Nima uchun?
— Maslahat uchun… va do‘st bo‘lganing uchun. Menimcha, sen men tanigan yagona do‘stimsan.

Saroy ichkarisiga qaytib, raqslar bo‘layotgan zalga yo‘l oldim. Endigina ichkariga kirganimda, otam menga qarab yurib keldi.

— Rosie, qayerda eding? — deb so‘radi u.

— Sal havodan bahramand bo‘lib chiqdim, dada. Shunday chiqib ketganim uchun uzr.

Otamga yaqinlashib, yuzidan o‘pdim. Atrofga qaradim — shahzodalar xonaning har xil burchaklarida edilar. Xo‘sh, harakat qilib ko‘rishim kerak-ku, to‘g‘rimi? Shunday qilib, o‘zimga ishonchli ko‘rinishga harakat qilib, shahzoda Jimin tomon yurdim — yana uning aqldan ozgan tasavvurlari haqida eshitish uchun.

Lekin men bilmagan narsa shuki, podshoh men otxonadagi yigit — Teahyung bilan gaplashayotganimni ko‘rib ulgurgan edi.

2-qism tugadi

Translated by Aria