Therapy

2025-05-21T19:34:16.002Z

Episode 1.

Mana yana bir yangi kun. Shahar axolisi uyg‘onmoqda. Tong quyoshi ko‘chalarni tilla tusga bo‘yardi, Ilk shabada orqali bahorning nafasi seziladi hali shamolda sovuqlik bor, ammo unda yashirin iliqlik ham bor. harakatlar asta sekinlik bilan kopayardi. Hammaning qo‘lida qahva, quloqlarda musiqa, yuzlarda esa shoshilinch tabassumlar.

Jane o‘zining sevimli sport mashinasida universitet tomon yo‘l olar edi. Sarg‘ish sochlari shabada bilan o‘ynar, mashinasining orqa o‘rindig‘ida esa uning yillik kurs ishi mukammal psixologik tahlil sumkasida kutardi.

U psixolog bo‘lishni orzu qilganiga ancha bo‘lgan. Oilasi uni yurist yoki moliyachi bo‘lishga undagan bo‘lsa-da, u inson qalbining ichiga kirishni tanlagan edi. Bu tanlov unga erkinlik berardi. Yoki shunday tuyulardi.

Yonida eng yaqin dugonasi Mina energiyaga to‘la, har doim boshqacha so‘zlar aytadigan, lekin qalbi beg‘ubor qiz. Ular bir-birini bir qarashda tushunardi.

Jane

Universitet hovlisiga kiraverishda Jane chuqur nafas oldi. Bu binoga har kirganida yuragi bir xil urar edi hayajon bilan. Uning qadami aniq, nazari sokin, ammo ichki olami yuzlab fikrlar bilan band. U psixolog bo‘lishni tanlaganida, bu oddiy kasb emas, balki hayotining yo‘li bo‘lishini his qilgandi.

Bugun dars emas, bugun qaror kuni edi. Bugun amaliyot uchun ruxsatnoma topshiriladigan, keyin esa yo‘nalish tanlanadigan kun. Har bir talaba kutgan, lekin ko‘pchilikda xavotir uyg‘otadigan kun.

Mina yonida edi. U har doim Jane bilan yonma-yon yurar, go‘yo qalbi ham, nafasi ham birdak edi. Jane sukutni tanlasa, Mina so‘z bilan bo‘shliqni to‘ldirardi.

— Ustoz bugun rozi bo‘lsa, nihoyat klinikaga chiqamiz, — dedi Mina entikib. — Sen tayyormisan?
— Bilmadim... ha, lekin bilasanmi, bu juda katta mas’uliyat, — dedi Jane ohangdor tovushda.
— Sen bu joyga hammadan ko‘ra ko‘proq loyiqsan. Yillar davomida o‘zingni qanchalik sinab ko‘rding — esingdami, o‘sha birinchi kursdagi esse? “Inson ichki og‘rig‘ini so‘z bilan tuzatish mumkin.” Hali ham o‘qiyman uni.

Dekanat eshigiga kelishdi. Ichkaridan professor Kimning ovozi eshitilib turardi — qattiq, qat’iy, ammo adolatli. U ruhshunoslik fakultetining asosiy ustunlaridan biri edi. Uning ruhsatisiz amaliyotga chiqish mumkin emasdi.

Eshik ochildi. Navbat Jane va Minaga keldi.

Ichkariga kirishdi. Janob Kim stolda o‘tirgan holatda, ko‘zoynagini olib, daftarlar orasida nimadurni izlayotgandi. Ular salom berishdi. Janob Kim boshi bilan javob qaytardi, lekin ko‘zlari yana hujjatlarda.

— Demak, sizlar ikki kishi amaliyotga chiqmoqchisizlar, — dedi u oxiri ko‘zoynagini taqib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri ularga qarab.
— Ha, professor, biz tayyormiz, — dedi Jane shijoat bilan.
— Siz tayyormisiz? Yo‘q, tayyor emassiz. Sizlar hali nazariyani to‘liq o‘rganib tugatmadinglar. Amaliyot bu shunchaki daftar to‘ldirish emas. Bu inson qalbi bilan ishlash. Bu mas’uliyat, xatolikning bahosi juda og‘ir bo‘ladigan maydon.

Mina tilini tishlab turardi. Jane esa ichkarida nimadir silkinayotganini his qildi. Yuragi o‘zini aybdordek his qilgandek bo‘ldi, lekin... bu uning orzusi edi. U o‘zini bu joyda ko‘rardi, chunki u ha. hech kimdan kam emas.

— Kechirasiz, lekin men tayyorman. Yillar davomida faqat o‘qidim. Inson ruhining eng nozik joylarini tushunishga harakat qildim. Bu menga sinov bo‘lishi mumkin, lekin bu imkoniyatni olmasam, hech qachon o‘rganolmayman.

Mina ham yelkasi bilan unga tayanib turardi.
— Biz nazariya o‘rganishdan charchadik. Endi amalda ham yurakni eshitishni o‘rganmoqchimiz, — dedi u qat’iyat bilan.

Janob Kim indamadi. Yuzida qattiqlik bor edi, lekin nigohida... qiziqish.
U ro‘yxatga qaradi, nimadir belgiladi. So‘ng og‘ir jimlikdan keyin:
— Yaxshi, sizlarga amaliyot uchun joy topildi.
— Rahmat! Qaysi klinika? — degan Mina entikib.
— “Solace” xususiy ruhiy klinikasi. Shahar chekkasida. Ko‘pchilik undan cho‘chiydi. U yerga faqat eng murakkab holatlar yuboriladi. Men sizlarning ishingizni befarq kuzatmayman. Shunday bo‘lishini istagansizlar, mana har qanday xolatga tayyor bo‘linglar.

(“Solace” — shahar chekkasidagi mashhur xususiy ruhiy klinika. Tashqaridan oddiy bino, ichkaridan esa ichki og‘riqlarni shifolovchi, lekin ko‘p narsa sirligicha qoladigan joy)

Jane jim qoldi. Ichida nimadir silkinib o‘tdi. Shu damda u o‘z hayoti, kelajagi uchun ortga qaytmasligini his qildi. U bu yo‘lni tanlagan edi. Va bu yo‘l uni, ehtimol, o‘zgartirar. Yoki hayotini ostun ustun qilar.

U darchadan tashqariga qaradi. Havo iliqlashgan, daraxtlar kurtak yozgan edi. Ammo yuragida yana o‘sha sovuq shamol esayotgan edi. Chunki “Solace” — bu shunchaki klinika emas edi. Bu uning sinovi edi. Va bu sinovni ular hali boshlamadilar ham.

Mina

Amaliyot. Birinchi kun.

Ertalabning sovuq shamoli deraza ortidan silliqgina esib o‘tardi. Jane mashina oynasidan tashqariga qarab turardi — shahar asta sekin uyg‘onayotgan edi, ammo uning qalbida noaniqlik g‘alati bir og‘riq bor edi.

Yonidagi Mina esa jim edi. Oddiy holida so‘zlari bilan quvontiruvchi, kuldiruvchi do‘sti bugun tinch, o‘zicha bir tortinchoq ko‘rinardi. Jane unga tikilab qaradi, Mina esa jilmayib qo‘ydi — “Men yoningdaman” degandek.

Mashina shahar chekkasiga burilgach, atrof o‘zgarib ketdi: baland binolar yo‘qoldi, ko‘p daraxtlar, xiralashgan ko‘chalar — va nihoyat, “Solace” klinikasi ko‘zga tashlandi.

Bino oddiy, biroq toza va tartibli edi. Derazalari keng, ularning orqasida nimadurlar sirli edi, bilib bo‘lmas bir olam yashiringan edi. Jane yuragida qandaydir g‘alati his paydo bo‘ldi — bu qo‘rqinch, yoki kutilmagan umidmi?

Ular eshikdan ichkariga ilk qadamlarini qo‘ydi. Harakatlari o‘ziga xos bir sokin va og‘irlik bilan qoplanib, har bir tovush atrofga tarqalardi. Klinikada ishchilar tinch, ammo ko‘zlari e’tiborsiz edi.

Jane va Mina direktor xonasiga yo‘l oldi. U yerda bosh vrach ularni kutayotgan edi. Erkak, qariroq, ko‘zoynagi ostidan tinch nazar solardi. Uning ovozi ohista, ammo og‘irlik bilan to‘lgan:

— Siz “Solace”ga kelganlar orasida o‘zingizni ko‘proq sinab korishga qaror qilgansiz. Bu yerda faqat murakkab holatlar boladi, habaringiz bor. Har bir bemormi alohida tarixi, alohida dunyosi bot. Siz bunga tayyormisiz?

Jane boshi bilan tasdiqladi, ammo ichida to‘plangan minglab savollar bor edi.

— Mana — bu bemorning holati. U 24 yoshda, ko‘p yillik ruhiy urushdan keyin klinikamizga kelgan. Siz bilan ishlash imkoniyati berildi. — bosh vrach faylni Jane qo‘liga uzatdi. — Bu ish oson emas. Uni yaxshi tushunishga harakat qiling.

Jane faylni ushladi. “Jungkook.” So‘z uning ongida ming marta takrorlandi. U hali bu ismning qanday kuchga ega ekanini bilmasdi.

— Jane, bu yo‘l oson bo‘lmaydi. Lekin biz yonma-yonmiz — Dedi Mina ishonch bilan

Jane chuqur nafas oldi. Bu yerda u faqat o‘qituvchi emas, inson qalbining sirlarini ochuvchi bo‘lishini anglar edi.

Shu damda u o‘zining yangi hayotining boshlanishini his qildi.

1-qism tugadi. Etiboringiz uchun rahmat ❤️.

Les Non Dits

2025-05-17T08:38:34.296Z

Yil 1764. Toskana tepaliklarida joylashgan Bellariva qishlog‘i tong havosida uyg‘onardi. Hali quyosh chiqmadi, ammo havoda yangi non va gulli suv hidlari allaqachon sekin yurardi. To‘q qizil tomli uylar orasidan tosh yo‘l o‘tardi, bu yo‘l bilan har tong bir qiz piyoda o‘tardi.
Jane — atigi 19 yoshda, ammo nigohida yoshidan yoshi katta sukunat bor edi. Uning uzun jingalak sochlari asta yelkalariga to‘kilar, u har safar bozor tomon ketayotib, yelkasi bilan bir dona charm daftarni siqib ushlab olardi. U kutubxonachining qizi emasdi, lekin har kuni o‘sha yerda edi — yozish uchun, o‘qish uchun, yoki shunchaki o‘zini unutish uchun.
U bilan har doim birga yuruvchi — Maria. Maria kuchliroq, sergaproq, ba’zida xo‘jayinlik qilishni yoqtiradigan qiz edi. Ammo u Jane’ni himoya qilardi — hamma narsadan: tanqid, yolg‘izlik, hatto o‘tmishdan ham.
— Bugun sen yana o‘sha eski daftarni to‘ldirasanmi? — dedi Maria, ikkovi tepalikdan pastga qarab tushayotgan chog‘.
— Bugun... bugun men o‘z hayotimni boshlayman, — dedi Jane, birinchi marta o‘zini aniq eshitgandek.
Ammo ular bilmas edi — Bellariva sokinligining ortida sirlar bor edi. Ular hali bu sirlar bilan to‘qnash kelmasdi. Ammo ko‘zlar kuzatardi. Soatlar urardi. Va Jane — o‘z hayotining qayerda boshlanib, qayerda tugashini hali anglamagan edi...

Jane

Maria

Kutubxona gumbazi ostida Jane har tongdagidek tanish stulga cho‘kdi. Stul g‘ichirlagan tovush bilan sal norozi kabi edi — go‘yoki “yana seni kutdim” degandek. Yon daftarini ochdi. Yozuv nozik, ammo qat’iy edi. Har bir satrda yuragining bir bo‘lagi yashiringandi.
Uning daftari – oddiy kundalik emas. Bu — ichki sukunatning yolg‘iz guvohi.
“13-may. Bugun yana bir narsa o‘zgarmadi. Va aynan shu meni bezovta qiladi. Men har tong uyg‘onaman, lablarimda sukunat bilan. Lekin yuragimda bir savol: bu yerda yashayotganim rostmi, yoki bu faqat kutishmi?”
Bu satrlarni yozayotganda, kutubxonaning boshida tilla qoplamali ruchka yaltirab ko‘ziga tashlandi. Bu ruchkani u ilgari bu yerda ko‘rmagan. U mayin yurib, sekinlik bilan stolga yaqinlashdi. Ruchka yonida eski, to‘q ko‘k muqovali maktub bor edi — muqovada faqat bir harf: J.
Jane maktubga qo‘l cho‘zdi. Ammo orqasidan kimdir astalik bilan dedi:
— U seni kutayotgan edi.
Bu — kutubxonachi ayol — madam Clémence edi. U yoshligida saroyda xizmat qilgan, hozir esa kitoblar bilan yashar edi.
— Meni? Bu nima? — so‘radi Jane.
Madam Clémence boshini quyi egdi, sekin gapirdi:
— Ba’zi sirlar inson ulg‘ayganida ochiladi. Bu sening birinchi qadaming, Jane.
Jane maktubni ochmadi. U uni ko‘ksiga bosdi. Yana osmonga qaradi. Birinchi marta yuragida nima qilishni bilayotgandek edi.

Oradan kunlar otdi

U o‘sha kuni maktubni ochmagan bo‘lsa-da, yuragi tinch emas edi. Kechqurun Bellariva osmoni binafsha rangga kirgan chog‘, Jane nihoyat xonasiga qaytib, tilla ruchkani qo‘liga oldi. U jim edi, go‘yoki hammasi shu lahzani kutgandek. Maktub sekin ochildi. Qog‘oz engil, ammo hidli edi — eski limon daraxtlari va xotiralar hidi.
Ichkarida faqat bitta jumla bor edi: "Ko‘chaga chiqqin. Eshiklar gapira boshlaganda, jim turma." Jane o‘rnidan turdi. Bu shunchaki hazil bo‘lishi mumkinmidi? Jane Maria bilan bir uyda yashaydi, Maria yotoqda edi, lekin Jane unga hech nima demadi. Yuragi sirli kuchga tortilayotgandi. Tashqariga chiqqanida, Bellariva ko‘chalari sokin edi. Shamol tosh yo‘laklar ustidan o‘tib, eski binolarning derazalarini shitirlatardi. Faqat bitta yo‘l — Via delle Ombre — chiroq bilan yoritilgan edi. U yerga ilgari hech bormagan. U yurdi. Yurdi-yu, bir eshik ochiq turganini ko‘rdi. Eski yog‘och, ustida o‘yma tasvirlar: yugurayotgan otlar, yelkanli kemalar... Jane ichkariga qaradi. Faqat qorong‘ulik. Ammo yuragida bir narsa “kir” dedi.
U astalik bilan ichkariga qadam qo‘ydi. Shu zahoti orqasidagi eshik sekin yopildi.
Oldida deraza yo‘q edi. Faqat javonlar, kitoblar, rangsiz rasmlar. Va burchakda — tilla ramkada uning bolalikdagi surati.
Jane ko‘zlarini kattaroq ochdi.

Library.

Wound

Therapy

Les Non Dits

Oradan kunlar otdi