Calia

~HOLY SIN~

2025-06-13T14:43:26.472Z

Orqadan: — "Karina!" — degan ovoz quloqlarini kesib o‘tdi.

U sekin o‘girildi. Ovoz tanish edi. Unga qarab iljaygan yigit — Dohoon, bolalikdagi sinfdoshi. Karina bir zumga hayratda qoldi, lekin ko‘zlarida tabassum porladi.

— “Sen bu yerda nima qilyapsan?” — dedi u jilmayib.

Dohoon unga yaqinroq bordi: — “Men bu yerda o‘qiyman. Seni ko‘rib, ishonmadim... Voy, hali ham shunaqa ko‘rkam ekansan.”

Karina qizarib, sochini orqaga tashladi.
Ammo bu so‘zlarni bir necha qadam narida turib eshitayotgan kimdir bor edi... Jungkook.

U jimgina, labini tishlab, ularni kuzatardi. Ko‘zlari Karinaning yuzidagi ifodani o‘qishga urinardi.
U yurdi. Uzoq emas. To‘g‘ridan-to‘g‘ri ularning yoniga kelib to‘xtadi.

— “Salom,” — dedi u qattiq ohangda. Ko‘zlari beqaror, ammo tanasi tik turardi.

Karina cho‘chib qaradi:
— “Ah… bu Dohoon. Bolalikdagi sinfdoshim.”

Jungkook boshini qimirlatib:
— “Hmm. Yaxshi.” — dedi va Karina yoniga turib, ohista, lekin o‘ziga xos himoyalovchi tarzda belidan tutdi. Qo‘li qattiq emas, ammo aniq sezilardi.

Karina yuragining urishini his etdi. Bu oddiy harakat emasdi. Unga tayanishga undagandek, himoya qilayotgandek edi. Ammo bu hali sevgi emasdi. Bu — birinchi signal edi.

Dohoon esa ko‘zlarini shiftga qadab: — “Men ketaman, boshqa ko‘rishamiz.” — dedi va jilmayib orqaga burildi.

Jungkook qimirlamadi. Karina esa asta pastga qaradi

— “U… shunchaki do‘st. Hech kim emas,” — deb pichirladi u.

Jungkook jim turib, chuqur nafas oldi, lekin hech nima demadi.

Ammo qo‘li hanuz belida edi. U bu qo‘lni olib tashlashni istamadi. Karina ham qarshilik ko‘rsatmadi.

* * *

Jungkook ketayotgandi. Qadamlari og‘ir, yuragi biroz g‘ash edi. Dohoonni ko‘rgani, Karinaning kulgusi, ularning qulay suhbatda bo‘lishi — yuragini g‘ijimlagandi.

Ammo u bu hislarni tan olishni xohlamasdi. Shunchaki:
— “Men sen uchun emasman,” — deb o‘ziga o‘zi pichirladi.

Lekin qadamlari sekinlasha boshladi…
U o‘girildi.

Karina hanuz u yerda edi. Uy eshigi oldida, endigina kalitini chiqarayotgan edi. U orqasidan chaqirdi:

— “Karina.”

Karina hayron bo‘lib o‘girildi: — “Hmmm?..”

Jungkook asta yaqinlasha boshladi. Qadamlarida g‘azab yo‘q, lekin nima deyishini o‘zi ham bilmasdi.

— “U bola… Dohoon. U senga yoqadimi?”

Karina unga qarab turdi. Bir zum sukut.
Keyin ohista kulimsiradi, lekin bu kulgu quvnoq emasdi, balki hayratli edi.

— “Siz buni so‘rashyapsizmi?..”

Jungkook qarab turdi: — “Shunchaki bilmoqchiman.”

Karina bir qadam unga yaqinlashdi, yuzida sokinlik:

— “U meni yaxshi do‘stim. Bolaligimdan. Shunchaki… hech qanday alohida tuyg‘u yo‘q.”

Jungkook sekin boshini qimirlatdi, ko‘zlari yengilroq edi. Karina yuragini tutib dedi:

— “Sizga bu ahamiyatlimi?..”

Jungkook hech narsa demadi. Biroz qarab turdi. So‘ng Karinaning yonidan yurgandek bo‘ldi, ammo to‘xtab:

— “Men… shunchaki… seni kim bilandir ko‘rishga o‘rganmaganman, shekilli.”

Karina yuragida nimadir siljigandek bo‘ldi. U bu gapni eshitgach, ko‘zlari pastga tushdi.

— “Men ham hali sizga o‘rganmaganman,” — dedi u asta, — “...lekin bu — o‘rganishni istamayman degani emas.”

Shu payt ularning orasida jimjitlik paydo bo‘ldi.
Faqat shamol.
Faqat yuraklar.

Jungkook hech narsa demadi. Yuzidagi ifoda sal yumshadi. Keyin Karinaning yonidan o‘tgach, eshik oldida sekin to‘xtadi:

— “Bugun yomon emas eding,” — dedi u yarim kulimsirab. “U bola oldida ham…”

Karina kulib bosh chayqadi: — “Siz ham... unchalik sovuq emas ekansiz.”

Ular bir-birlariga uzoq qarab turishdi.

Keyin Karina eshigini ochdi, ichkariga kirmasdan oldin pichirladi: — “Yaxshi tun, Jungkook.”

Jungkook sekin orqaga yurdi. Ammo yuragi, birinchi marta, sokin bo‘lib ketayotgandek edi.

Jeon jungkook

Min karina

Kim dohoon

HOLY SIN

2025-06-08T12:54:52.124Z

Karina Seulga ilk marta qadam qo'yganida, yuragi ikkilangandi. Busandagi dengiz shovqini, buvisining iliq qo'llari, qum ustida Jungkook bilan o'tkazgan o'sha paytlar. barchasi orqada qolayotgandi. Ammo o'sha kecha— u unutolmaydigan, yuragida muhrlangan bir kecha edi.
Jungkook unga o‘sha kuni "Céleste" degan edi. Osmondan tushgan yulduzim... Bu so‘zlar Karinaning qalbiga shunchalik chuqur o‘rnashgandi-ki, har safar uni eslaganda lablariga beixtiyor tabassum yugurardi.
Endi ular boshqa shaharda edi. Ammo yurakdagi rishta — masofa bilan uzilmaydi. Chunki u kecha... u quchog‘i, u nigoh — barchasi hali ham tirik edi.
Karina Seulga kelganidan bir hafta o‘tganida, Jungkook unga birinchi bo‘lib yozdi:

Jungkook:
Céleste... Seul qanday? Men seni eslab yuribman.

Karina:
Yaxshi. Bu yer hali begona tuyuladi, lekin... sen yozganingda, yuragim biroz iliqlashadi.

Ular yozishmalarini davom ettirishdi. Har kuni, har kecha, har bir bo‘sh vaqt — ularning orasidagi aloqa yanada mustahkam bo‘lib borardi.

* * *

Karina maktabga o‘rganishga harakat qilardi. Lekin har narsa begona, sovuq tuyulardi. Jungkook bilan yozishmalar esa uni ancha yengillashtirardi. Yigit unga har safar mehr bilan dalda berardi:

"Senga kim qarasa, ko‘zingdan osmonga chiqib ketadi. Bu shahar seni tushunmasa ham, men tushunaman."

Bir kecha, Karina shiftga qarab yotarkan, yuragida savollar girdobi aylana boshladi. Telefonini qo‘liga olib, nihoyat bosiq tarzda yozdi:

"Sen menga doim shirin so‘zlar aytasan... bu rostmi, yo shunchaki odatmi?"

Javob uzoq kutilmadi:

"Men seni o‘zimga yaqin deb his qilaman, Céleste. Shu yetarlimi?"

Karina ko‘zlarini yumdi. Yuragi biroz tinchlanganday bo‘ldi. Bu so‘zlar — unga nafas, unga ishonch edi.

* * *

Ikki hafta o‘tgach, ular nihoyat Seulda ko‘rishishga kelishishdi. Karina uyalardi — ko‘nglida qandaydir hadik bor edi. Jungkook esa har doimgidek sokin, ammo ichidan yonib turardi.
Ular Han daryosi bo‘yida uchrashishdi. Kuzgi yaproqlar yerga to‘kilar, daryo yuzida yengil shamol yelib o‘tar edi.
Jungkook birinchi bo‘lib yaqinlashdi. Uning nigohi Karinanikidan tushmas, ammo yondoshayotgandek yondoshardi — ehtiyotkor, yurakdan.
— Céleste... — deb qo‘ydi u past ovozda. — Seni yana ko‘rishimga ishongim kelmayapti.
Karina nigohini pastga qaratdi. Sochining uchlarini o‘ynar ekan, shivirladi:
— Menga ham bu g‘alati tuyulyapti. Garchi ko‘p gaplashgan bo‘lsak-da, bu... boshqacha.
Jungkook unga bir qadah issiq shokolad uzatdi. Qarshilik ko‘rsatmay oldi. Ular daryo bo‘ylab sokin yurishdi. Suhbat oraliqdagi sukut bilan aralashib borardi. Har bir jimlik — so‘zlardan ko‘ra kuchliroq edi.
Bir joyda to‘xtashdi. Jungkook daryoga qaradi, keyin Karinaning yuziga. Uning ko‘zlarida xavotir ko‘rinar, ammo orqasida bir narsa yashiringan edi. Xuddi ichki kurash.
— Bilasanmi, — dedi u ohangdor ovozda, — seni ilgari tanimasam ham, yuragingdan nimadir menga tanish tuyuladi. Go‘yo... sen meni ilgari ham ilhomlantirgandeksan.
Karina bir lahza jim qoldi. So‘ng sekin bosh irg‘adi.
— Balki ba’zi odamlar oramizda yashirin rishtalar bilan bog‘langandir. Buni tushuntirib bo‘lmas...
Jungkook unga yengil jilmayib qaradi. Suhbat yana davom etdi — bu safar biroz ochiqroq, ammo haligacha ehtiyotkor. Karina uni tinglar, ammo har bir so‘zga hayajon bilan javob berardi.

* * *

Uchrashuvdan keyin Karina tonggacha uxlay olmadi. Yuragi juda tez urardi. Har lahza o‘sha shamolda hilpiragan yaproqlar, Jungkookning ko‘z qarashi, va u aytgan "ilhom" so‘zi xayolida jonlanardi.
U birinchi marta yuragidagi hisni qabul qilishni boshlayotgandi — lekin bu unga quvonchdan ko‘ra, mas’uliyat kabi tuyulardi. Chunki bu his faqat chiroyli bo‘lib qolmasligi mumkin edi. Jungkook oddiy yigit emasdi. Uning ichki olami murakkab, keskin, ehtirosli edi. Karina buni his qilar, ammo aytolmasdi.
Ertalab Jungkookdan xabar keldi:

"Seni kuzatmay ketganim uchun kechirasan. Balki ertaga seni yana ko‘rishim mumkinmi?"

Karina uzun xabar yozmadi. Faqat bitta so‘z:

"Ha."

Uchrashuvlar davom etdi. Har safar ular ko‘rishganda, Jungkookning nazari kuchliroq, egallovchanroq bo‘lardi. U Karinaning har bir harakatini, nigohini, hatto jimligini kuzatar — go‘yo uni o‘qiyotgandek. Bu e’tibor Karinaning qalbida titroq uyg‘otardi.

* * *

Karina har safar Jungkook bilan uchrashganda, o‘zini g‘alati his qilardi. U nafaqat uyalardi, balki yuragidagi tuyg‘ularni yashirish uchun ichki devor qurardi. U kulardi, suhbatlashardi, ammo yuragidagi hayajon va xavotirni hech kim bilmasdi. Ayniqsa Jungkook. Chunki u bunga loyiq edi — va ayni paytda xavfli edi.
Bir kuni Jungkook unga uzoq tikilib, shunday dedi:
— Sening ko‘zlaringda bir narsa yashiringan, Céleste. Aytilmagan, lekin his etilgan. Menga uni ochib bera olasanmi?
Karina nigohini chetga oldi. Yutindi. So‘ng jilmayib, qo‘lini kurtkasining cho‘ntagiga yashirdi.
— Ba’zan odam yuragidagi tuyg‘ularni so‘zlar bilan emas, sukut bilan ifodalaydi...
Jungkook jiddiy qarab turdi. So‘ng sekin bosh irg‘adi:
— Xo‘p... Men kutaman. Lekin shuni bil — har safar sen jim turganingda, men seni yana-da ko‘proq his qilaman.
U shunday deyayotgan edi, orqadan bir qiz ovozi eshitildi:
— Karina?
Karina hayron bo‘lib ortiga o‘girildi. Uning ko‘zlari ochildi, ajablandi, ammo yuzida jilmayish paydo bo‘ldi. U asta yaqinlashib kelayotgan yigitga qarab shunday dedi:
— Sen bu yerda nima qilyapsan?
Jilmayishi ehtirosli emas, balki do‘stona edi. Ammo Jungkook yigitning yuziga, keyin Karinaning ifodasiga qarab, ich-ichidan qizishdi. Kim edi bu? Nega Karina bucha erkin jilmaydi unga qarab?

Jeon jungkook

Min karina

Part 2 tugadi
Davomi bor..

Holy sin

2025-06-03T14:58:21.593Z

hayot shunchalar shavqatsizki bazida õzingni juda yolğiz va ilojsiz his qilasan lrkin bir kun hayotinga shunday inson kirib keladiki u bir deganda seni bu zulmatdan olib chiqadi va istagan payt seni yõq qiladi

Busan. Har doimgidek sokin tong. Bahor nafasi shaharni ohangrabodek quchib olgan. Bu shaharda 17 yoshli Karina buvisi bilan yashaydi. Yolg‘iz, ammo sabrli qiz. Ota-onasi bir necha yil avval avtohalokatda vafot etgan. Onasi uni maktabga olib borayotganida, yo‘l chetida turgan yuk mashinasi to‘xtamay kelib urilgan. O‘sha kungi quyuq tuman, mashinaning tezligi va haydovchining charchog‘i bu fojiani yuzaga keltirgan. Karina esa buvisining qo‘lida ulg‘aygan.

Karina 17 yosh u juda yoqimtoy huddi farishta kabi edi

Karina uyatchan, bosiq qiz. Tashqi ko‘rinishidan ham so‘zsiz muloyimlik ufurib turadi: jingalak to‘q jigarrang sochlari yelkasiga to‘kilib tushgan, ko‘zlari esa qorong‘ulikda porlaydigan yulduzlar kabi. Kichik shaharda yashasa-da, uning ichki olami ulkan orzular bilan to‘la.

U har kuni ertalab buvisi bilan nonushta qilgach, qirg‘oqqa qarab ketadi. U yerda suvning harakati, shamolning ohangi bilan yuragini tinchlantiradi. Uning uchun bu joy xavfsizlik qalqoni edi.

Bir kuni, u odatdagidek dengiz bo‘yida o‘tirganida, uzoqdan qora kiyimdagi baland bo‘yli yigit yaqinlashdi. U yigit Jeon Jungkook edi.

Jeon jungkook 29-yosh
Kelishgan va yoqimtoy yigit. seulda mashxur katta kampanyasiga ega

Seuldan Busanga qisqa ta’tilga kelgan. Qora ko‘zoynagi, qattiq nigohi va sirli holati uni boshqalardan ajratib turardi. U Karinaning yonidan jimgina o‘tdi, ammo bir zum to‘xtab, uning yuziga qaradi. Ko‘zlari to‘qnashdi. Karina nigohini tezda olib qochdi, yuragi battar ura boshladi.

* * *

Oradan kunlar o‘tdi. Karina uni yana dengiz bo‘yida ko‘rdi. Bu safar Jungkook salom berdi.

– Salom. Sen har doim shu
yerda o‘tirasanmi?
Karina cho‘chib qaradi. Lekin yigitning ovozidagi yumshoqlik uni tinchlantirdi.

– Ha... bu yerda jimjitlik yoqadi.

– Men ham jimjitlikni yoqtiraman, – dedi Jungkook, uning yoniga cho‘kkan holda

Bu ilk suhbat ularni asta-sekin yaqinlashtira boshladi. Karina avvaliga o‘zini uzoq tutdi, ammo Jungkook hech qanday zo‘ravonlik yoki shoshilinch harakat qilmas, faqat uning yonida bo‘lishni xohlardi. U Karinaning har bir so‘zini diqqat bilan eshitardi, unga vaqt ajratardi, va eng muhimi

— uning his-tuyg‘ulariga hurmat bilan qarardi.
Jungkook Karinaning oilasi haqida so‘ramadi. Faqat bir kuni, Karina o‘zi ichidagilarni to‘kdi.

Ular meni juda yaxshi ko‘rishardi... Ayniqsa onam. U meni oxirgi marta quchganida, yana ko‘rishamiz degandi... bilmasdim bu so‘nggi quchoqlashuv ekanini.

Sohil boyida deb tasavhr qilila

Jungkook indamadi. Faqat uning qo‘lini sekin ushladi. Karina yuragida yengillik his qildi — birinchi marta kimdir uni to‘liq tushunayotgandek edi.

Kecha u bilan gaplashdi. Gaplashdi degani... suhbat bo'ldi, ammo so'zlardan ko'ra ko'proq ko'zlar so'zladi.

Jungkook kechki soat to‘qqizlarda jo‘nashi kerak edi. Karina bu haqida o‘yl agan sayin yuragi g‘ash tortardi. Hozirgi hislari haqida aniq bir narsa deyolmasdi. Balkim karinani hayotida tushunadirgan inson paydo bõlgani sabab u tushunarsiz tuyğularni õzida his qilayotganidandir

Sokin tong. Sohil hali ham uning bosib o'tgan izlarini saqlab turgandek tuyulardi. Karina uzun palto ichida, qo'llarini cho'ntagiga solib, boshini past solganicha sokin, ammo chuqur nafas oldi.

Jungkook ketishidan avval, sohil bo‘yida yana bir bor uchrashishdi. Salqin shamol, sukunat, va ularning qarshisida oppoq to‘lqinlar.
Jungkook kelganidan beri bir oğiz ham sõz aytmadi

Uzoq sukutdan keyin karina bu jimlika cheklov ornatdi

— Yaxshi... vaqt o‘tdi. Ketishing kerak, to‘g‘rimi?
Jungkook yumshoq jilmaydi. Qaradi.

— Ha... Aytmoqchimanki... raqamingni olsam bo‘ladimi?
Karina boshini ko‘tardi. Nigohi biroz qochdi.

— Raqamim? Ha... bilmadim...

--Agar istamasang

— Yo‘q, unday emas.
Shunchaki...
U jim bo‘lib qoldi. Go‘yoki yuragidagi narsa tiliga yetib kelolmasdi.

— Faqat... meni tezda unutib yuborishingni istamayman.
Jungkook kulimsirab, cho‘ntagidan telefonini chiqarib, unga uzatdi. Karina asta raqamini terdi. Keyin u telefonni Jungkookga qaytarib berdi.
— Mana.

Jungkook esa, orqaga bir qadam tashlab, yana orga burildi

Karina ko‘zlarini keng ochgan holda unga termuldi.
Jungkook unga yaqinlashdi. U go‘yo nimanidir ichida yengdi, so‘ng Karinaning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi. Sekin, ehtiyotkorlik bilan uni quchdi.
Qattiq emas. Go‘yo kuch ishlatsa, uni sindirib qo‘ygandek. U bir lahza Karinaning sochlari orasiga yuzini kõmdi uning iforini huddiki sõngi bor his qilayotgandek va ohista quloğiga pichirladi

— Ehtiyot bo‘l, — dedi past ovozda. — Ko‘rishamiz...
Karina jim turdi. Faqat yuragining urishi go‘yo sohildagi to‘lqinlarga ohang berayotgandek edi.

O‘sha kechasi Karina faqat deraza oldida o‘tirib, uning quchog‘ini esladi. Yuragining qayeridadir iliqlik, ammo aniqlanmagan tuyg‘u bor edi. Ertasi tongda esa, u birinchi bo‘lib telefoniga qaradi. Xabar yo‘q.
Ammo kechqurun telefon titradi

Jungkook: Salom, Karina. Bu men — Jungkookman. Kecha kechasi Seulga yetib kelganim uchun yozolmadim. Uxlayotgandirsan deb, bezovta qilishni xohlamadim.
Karina uzoq vaqt ekranga tikilib qoldi. Yozmoqchi bo‘ldi, lekin so‘zlar topilmadi. Shunchaki, yana deraza oldiga qaytdi. Bir kun o‘tdi.
Jungkook: Xabaringni uzoq kutdim.
Yana jimlik. Karina o‘zini aybdordek his qilardi, lekin nima yozishni bilmasdi. Kechqurun.

Karina: Salom, kech javob berganim uchun uzr. O‘qishlarim bor edi, biroz band bo‘ldim.

Jungkook: Bilaman, sen doim band bo‘lasan. Lekin sen habar yozguningcha 1 kun o‘tdi, va men bu bir kun ichida sendan habar olmaganim sabab biroz havotirlandim. Céleste

--Jeon jungkook

--Min karina

1 part tugadi
Etiborila uchun raxmat