@chiroy

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-08-28T17:45:02.825Z

Chapter 9

Ertalabdan telefonning jiringi Haenani uyg'otib yubordi. Uyqusirab telefonni yotog'idan qidirdi. Topolmay o'rnidan turishga majbur bo'ldi. Telefon pastga tushib ketgan ekan shuni erinibgina oldi. U vaqtgacha qo'ng'iroq allaqachon o'chib bo'lgandi. Haena telefonni ekranini yoqib ko'rib Miraedan qo'ng'iroq bo'lganini ko'rib shoshib qoldi, uyqusi ham butunlay o'chib ketgandi allaqachon. Tezda qaytib telefon qildi.
- Mir!
- Haena, hali uhlayabsanmi? Qani tez turib tayyorlan.
Miraening ovozida sokinlik va shu bilan birga nimagadir shoshayotgani sezildi Haenaga. O'zi odatda Mirae muhim bo'lmagan ishlarda telefon qilib o'tirmaydi. Agar ko'p marta telefon qilaverganida ham Haena aniq shunday qadrlab, oshiqib javob bergan bo'lardi doim.
Mirae ko'p gapirib o'tirmaydi. Haena Mireachalik irodali qiz emas. Turaman deganidan keyin ham ancha vaqt o'tib so'ng turdi o'rnidan. O'zicha hayoliga ertalabdan kelgan ilk qo'shiqni hirgoyi qigancha yuzini yuvib chiqish uchun vannaga kirib ketdi.
Shu qo'shiqni yana esida bor joyini pichirlab qaytib chiqdi. Oynaga qarab sochini tarab tepadan yig'di. ''Nega sochim Miraenikiday uzun bo'lmaydi hech qachon'' Yana yig'gan sochini yechib bir tarab yoyib qo'yaqoldi. Maktab formasini kiyib xonasidan chiqdi. Yana telefoni jiringladi. Bu yana Mirae ekanini bilardi. Tezda javob berdi kuttirishni ham, kutishni ham istamadi.
-Chiqdingmi?,- Mirae endi umuman shoshmay gapirayotgani Haenaga ham qandaydir sokinik berganday bo'ldi. Agar boshqacha tonda gapirganida balki yolg'on gapirgan bo'lardi chiqdim deb. Mehmoxonadan kelayotgan ovozlar Haenaning diqqatini tortdi negadir. Begona qizning ovozi biroz hayron qoldirdi ham. Akasining ovozi ham bu sasga aralashgandan so'nggina battar qiziqib mehmonxonaga yaqinlashib avval kimligini bilmoqchi bo'ldi.
- Mening yonimga kelganingdan rosti juda xursand bo'ldim.
Namjoon oldidagi qizning yuzlaridan ko'zini uzmay tinglar, unga yuragi achib gapirardi. Haena yillar davomida ilk marta akasini bu ahvolda ko'rib yuragi allanechuk urib ketdi hayajonlanib. Haena hozir akasining oldiga borish, uni bezovta qilish ayni dam o'rinsizdek tuyuldi va hech narsa demay chiqib ketishni afzal bildi. Sumkasini qo'lida mahkam ushlab olib, oyoq uchida yurib mehmonxonadan uzoqlasha borganida, o'sha begona ovoz uning uga tanish,qadrdon laqabni aytganini eshitib to'xtadi.
- Quyoshcha ko'rinmayabdi?
Haena buni eshitdi-yu deyarli muzlab qolayozdi turgan joyida. Bu begona ovoz emas, bu Misoning ovozi. Eshitib ko'zlai deyarli yoshlanib ketdi hech o'ylamasdan o'zini Misoning bag'riga otgisi kelib ketdi.Mirae bilan qanchalik yaqin bo'lsa Misoni ham o'ziga shunchalik yaqin ko'rar, opam derdi uni doim. Shu o'tgan ikki yil davomida Mirae ikkisi doim uning nomini oqlab kelishdi. Uning to'satdan ketib qolganini o'zlaricha tushunib olganlar bor edi albatta.Bir Miraening oilasigagina bu mavzuda umuman so'z ochishga imkon bo'lmagan.
Haena oyoqlari o'z-o'zidan harakatlanib mehmonxonaga, akasi va Misoning oldiga kirdi. Miso divanda chekkada, hijolat bo'lganday suyanib o'tirar, Namjoon uning oldidagi kichkina stulda o'tirardi. Xonaga kirgan Haenani ko'rgan Miso ko'zlari quvonchdan porlab ketganday bo'ldi.
- Opa, o'zingizmisiz?
Haena hamon ko'zlariga ishonmay yaqinlashib so'radi.
- Menman, quyoshcha. Kel yonimga.
Haenaning ko'zidan istar-istamas yosh oqib, yuziga tusharkan Misoning bag'riga bordi. Orziqib quchoqladi. Mirae nimani his qildiykin shuncha vaqtdan so'ng yana ko'rganida. Yana quchoqlaganida. Shu hayoliga keldi-yu Miraeni tezroq ko'rgisi kelib ketdi. Miso ham Haenani sog'inib-sog'inib iliq quchoqladi.
– Darsinga kech qolyabsan. Qani bo'l. Maktabga shoshinglar.
Miso Haenani shoshiltirgan bo'lib gapirdi. Haena hali to'yib gaplashmoqchi edi. Ketgisi kelmay turib qoldi. Buni huddi Haenaning ichidan o'qiganday "Endi ko'p gaplashamiz, quyoshcha. Endi ketib qolmayman" dedi. Haena chiqib ketishdan avval Misoni yana quchoqladi. Shu vaqtda divanning boshqa chekkasida suyab qo'yilgan suyanchiq hassaga ko'zi tushdi yu butun badani ustidan muzlay suv quyganday eti junjikib ketdi.
– Miso? Bu senikimi?

Aktrisa bo'laman deb katta tavakkal bilan uyidan chiqib ketgan, istaganiga yetish uchun bir paytlar har narsaga tayyor bo'lgan bu mag'rur, kuchli qizni bu ahvolda ko'raman deb sira o'ylamagandi. Ichida takror-takror menikimas desin deb umid qilayotganida Misoning yengil jilmayishi, Namjoonning jim o'tirishi yuragini o'rtab o'tdi.
– E'tibor berma bu vaqtinchalik. Kichik ko'ngilsizlik. Seni ham Miraedek qaytadan ovutgim yo'q. Darsinga chop endi.
Namjoon Haenaga endi boraver degandek bosh silkib qo'yganidan so'ng sekin yurib chiqib ketdi. Uydan hafsalasizgina chiqib ozgina uzoqlikda Miraeni ko'rib oldiga yugurib bordi. Miraening yuzida Haena kutganchalik g'amginlik yo'q. Haena Miraega nima deyman, nima deb ovutaman deb ming hayollarni o'ylayotgandi.
- Miso keldi!
Mirea aksincha hayajonlanib, quvonchdan porlab qanotlarida yengil uchib ketishga tayyor kapalakday turardi oyoqlarida.
- Ko'rdim...ha...
- Ko'rdingmi? Qayerda?
- Hozirgina ko'rdim. Miso biznikida hozir.
Haena deyarli maqtangandek gapirdi.
- Ertalabdan ha?
Haena bosh irg'ab qo'ydi.
- Ketdik endi maktabga. Kech qolyabmiz.
Haena Miraedan o'zi gap boshlashini kutar, lekin shu vaqtning o'zida unga savol berishni ham istab, har dam, har damda og'iz juftlab qarab-qarab qo'yardi. Lekin uzoq vaqt ikkisi ham bir og'iz ham gaplashishmay ketishdi.
- Men kechasi uhlamadim.
- Nega?
- Kechasi bilan Miso bilan gaplashib chiqdik. Lekin umuman charchamayabman. Uyqum ham kelmadi.
- To'g'risi hech narsaga tushunmayabman. Nimalar bo'ldi o'zi kecha?
Bir tarafdan Misodan havotir olayotgani sabab sekingina so'radi buni. Dadasi hech narsa demadimi? Onasi Misoni ko'rib nima qildi. Bular haqida tasavvuri yo'q hayolida.
- Dadam uni kecha o'zi olib keldi. Miso avval yashagan uydan hamma narsalarni ko'chirib keishdi. Shuning uchun kech qolishibdi.
- Sen umuman bilmaganmding?
Haena sabrsizlanib so'radi. Barini batafsil bilishni istab Miraening gapini bo'lib qo'yganini sezmay qoldi.
- Qayerdan bilaman. Miso qaytib kelishi hayolimning bir chekkasiga ham kelgan emasdi. Tasavvur qilyabsanmi u to'satdan uyga dadam bilan kulib kirib keldi. Ichimga sig'madim quvonchdan. Oyim ham juda baxtli edi. Endi hammasi iziga tushdi.
Miraening hayajon bilan gapirishini Haena im diqqat bilan eshitb ketardi. Bu safar gapini bo'madi. Maktabga yaqinlashib qolishgan lekin yana orada jimlik bo'lib qoldi.

- Mir... Misoning oyog'iga nima bo'ldi?

- Miso menga qo'ng'iroq qilgandiku. Shunda dadam unga qo'ng'iroq qilgani uchun ekan. Qo'rqibdi gaplashishga. Uning syomkada jarohatlanganini eshitib undan havotir olgan ekanlar. Ha, sen havotir olma harakat qilsa hech qiyinchiliksiz yurib ketarkan. Ozrq vaqt kerak. Dam oladi. Uyda eski ishini qilmoqchi.

- Dasturlash esidan chiqmabdimi?

- Qaydam. Eslab ketar. Uning o'zi beqaror. Qarab tur yana nimadir o'ylab topmasa men ham ismimni Miso deb o'zgatiraman. O'zi bugun qaysi darslar bor. Ishonasami umuman dars qilmadim.

- Ishonmayman.

- Yo'q rostan bu safar...

- Mirae!

Maktabga kirib kelishimiz bilan maktab stadionida yugurayotgan bir guruh yigitlar orasidan biri ajralib chiqdi. U to'g'ri bizning oldimizga qarab bir tez yurib, bir yugurib kela boshladi. Uning sochi uzu emas, lekin yugurayotganida shamolda yengil uchib turishi uchun yetarli. Yigitlarning hammasi bir xil formada lekin unga boshqalarnikidan boshqacha yarashib turganday tuyulib ketdi. Uning bo'yi ham boshqalarnikidan uzunroqmi? Menga shunday tuyulyabdimi? U menga qarab kelyabdi. O'zimni qo'yarga joy topa olmayabman. Shu yerda turaveraymi yoki men ham ozroq unga qarab yurishim kerakmi? U rostan ham menga qarab kelyabd. O'zi kecha qilgan ishim uchun hali uyalyabman.

- Mir, sen mendan nimalarnidir yashiryotganingni sezyabman.

Haenaning to'satdan bunday ilmoqli gapirishidan o'zimga kelib unga o'rinli javob berib ulgurasimdan Jungkook odimga yetib kelib bo'lgandi.

- Darsga ketyabsizlarmi?

-Ha.

- Hali erta ku. Mirae men bilan yur.

-Hecham erta emas.

Jungkook Miraenng qo'lidan ushlab olgandi Mirae cho'chib ketdi hurkak qushday qo'lini tortib olishni ham, unga indamay ergashib ketishga ham ikkilanib Jungkookga qoldi.

- Olib ketaver uni. Darsgacha vaqt bor. Agar kech qolsa ham o'zim hal qilaman. Ketaveringlar.

- Haena!

Bu qiz ustimdan kulyabdi. Meni masxara qilishga bahona kerak bunga.

- Yugura olasanmi?

- A? Nimaga?

- Men bilan yugur.

U boshqa hech narsa demadi mendan javob ham kutib o'tirmasdan meni qoldirib yugurib ketdi. Meni yugurtirish uchun keldimi oldimga. Ertalabdan nia keragi bor. Haenaning ortidan ketsammikan u ham nima hayoliga kelsa shundan ssenariy tuzib bo'ldi. Tirjayib ketgandan sezdim o'zi.
— Kelyapsanmi?

— Qayergacha yugurish kerak?

Erinibgina so'radim uning ortidan baqirib. U mendan 10 qadamcha uzoqda edi.

— Uzoqda emas. Maktabdan chiqmaymiz ham.

— Yugurgim kelmayabdi.

— Unda sekin yuramiz. Darsga kech qolma deb yugur degandim.

— Baribir dars qilmaganman. Sekin yuraveraylik.

— Kel, ozroq yuguraylik.

Jungkook qo'l soatiga qarab qo'yib qandaydir umid ko'zlari bilan menga qarab gapirganiga yuragim boshqacha hislarni tuyib ketdi. U meni sehrlab olganga o'xshaydi. Aqlm va hislarim mos kelmayabdi. Unga taslim bo'lgim kelmayabdi lekin...

— Menga yetib ol!

Miraega tomon sekin ikkilanib yaqinlashib kelayotgan Jungkookning yonidan Mirae unga qarab kulib yugurib o'tdi. Jungkookning yuzi shunday yorishib ketdiki. Mirae buni ko'rib yuzi qizarib ketdi. So'ng orqaga qaramay tezroq yugura boshladi. Yetib olmasligi uchun.

"Mening har holda mening oyog'im jarohatlanmagan menga yetolmaydi" deb qo'ydi o'ziga.

Lekin adashgandi. Mirae og'ir nafas olib orada shodon kulib yugurib borayotganida yoniga Jungkookning yaqinlashganini payqab qolib, yo'lga qarash esidan chiqqarday yiqilayozdi. Jungkook shoshib uni tutib qoldi. Maktab bog'i yo'lagi o'rtasida ular to'xtab qolishdi.

Miraening uzun sochlari shamolda huddi kinolardagidek yengil uchib turar, Jungkook Miraening qo'lidan birinchi marta ushlaganiga qaraganda mahkamroq ushlab olib, yuziga ilk marta yaqindan, juda yaqindan tikilib qaradi. Miraening uzun kipriklari ora-orada chiroyli ko'zlarini qizg'onib yashirgandek pirpirab turar, Jungkook Miraedan ko'z uzolmay qoldi.

— Ko'zlaring juda chiroyli... Kipriklaring... ko'zlaringni qizgo'ngani uchun uzun bo'lsa kerak.

Mirae kulib Jungkookni qo'lidan o'zinikini tortib oldi.

— Nimalar deyabsan? Qayerga ketyatgandik?

— Panjaragacha boramiz. Avval ko'rmagan manzarangni ko'rsatmoqchiman.

Mirae Jungkookning oldida ketar, uni Jungkook orqadan kuzatib bordi. Ular o'sha joyga kelishdi.

— Quyoshni qara. Chiroyli ha? Buni avval ko'rmaganing aniq

Miraening ko'zi quvonchdan chinakamiga porladi. Buni ko'rish Jungkookni ham hayajonlantirar, yana shu quvonchli yuzni ko'proq porlatgisi kelib ketdi.

— Bu rostdan juda chiroyli. Quyosh chiqishi bu yerdan juda go'zal ko'rinarkan.

— Aslida quyosh allaqachon chiqib bo'lgan. Yana ozroq kech qolsak buni ham ko'rolmasdik. Men buni ko'p kuzataman har doim ertalab mashg'ulotga kelganim uchun.

Mirae jim turib shunchaki uzoqda lekin juda yaqindek ko'rinayotgan katta qizil quyoshga tikilib turardi. Ular shunday jim turaverishdi.

— Tungi osmonni ham shunday yaxshi ko'rasanmi?

Jungkook muhim nimadir esiga tushgandek shoshib so'radi Miraedan.

— Ha. Menimcha buni hamma yoqtiradi.

— Kel bugun tunda meteor yomg'irini birga ko'ramiz.

— Bugunmi?

— Ha.

— Bilmadim... Mayli. Ruxsat olsam kelaman.

Mirae ketish uchun tayyorlana boshlab Jungkookning oldiga xayrlashish uchun keldi.

– Chiroyli manzara uchun rahmat. Ko'rishguncha.

— Mirae!

Mirae endi orqasiga o'girilib ketarkan Jungkook uni chaqirdi. Mirae orqaga qaradi. Lekin Jungkook bir oz indamay turib qoldi.

— Seni kutaman. Ko'changning boshiga borib xabar qilaman.

Mirae Jungkookga qarab bir kulib qo'ydi. Bu unga berilgan eng yoqimli javobday bo'lib tuyuldi. Mirae yurib borarkan uzun sochiga quyosh nuri tushib sehrli parilarnikiday tovlanar, shamol ham uni erkalaganday avaylab silab o'tardi sochini. Bu holda u dunyodagi eng yoqimli va go'zal qiz edi. Bu Jungkookni battar hayajonlantirib yubordi.

— Sen rostdan ham tushlarimdan kelgansan, malika...

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-08-26T08:35:31.128Z

Chapter 9

- Mir... Misoning oyog'iga nima bo'ldi?

- Dasturlash esidan chiqmabdimi?

- Qaydam. Eslab ketar. Uning o'zi beqaror. Qarab tur yana nimadir o'ylab topmasa men ham ismimni Miso deb o'zgatiraman. O'zi bugun qaysi darslar bor. Ishonasami umuman dars qilmadim.

- Ishonmayman.

- Yo'q rostan bu safar...

- Mirae!

- Mir, sen mendan nimalarnidir yashiryotganingni sezyabman.

Haenaning to'satdan bunday ilmoqli gapirishidan o'zimga kelib unga o'rinli javob berib ulgurasimdan Jungkook odimga yetib kelib bo'lgandi.

- Darsga ketyabsizlarmi?

-Ha.

- Hali erta ku. Mirae men bilan yur.

-Hecham erta emas.

Jungkook Miraenng qo'lidan ushlab olgandi Mirae cho'chib ketdi hurkak qushday qo'lini tortib olishni ham, unga indamay ergashib ketishga ham ikkilanib Jungkookga qoldi.

- Olib ketaver uni. Darsgacha vaqt bor. Agar kech qolsa ham o'zim hal qilaman. Ketaveringlar.

- Haena!

Bu qiz ustimdan kulyabdi. Meni masxara qilishga bahona kerak bunga.

- Yugura olasanmi?

- A? Nimaga?

- Men bilan yugur.

— Qayergacha yugurish kerak?

Erinibgina so'radim uning ortidan baqirib. U mendan 10 qadamcha uzoqda edi.

— Uzoqda emas. Maktabdan chiqmaymiz ham.

— Yugurgim kelmayabdi.

— Unda sekin yuramiz. Darsga kech qolma deb yugur degandim.

— Baribir dars qilmaganman. Sekin yuraveraylik.

— Kel, ozroq yuguraylik.

— Menga yetib ol!

"Mening har holda mening oyog'im jarohatlanmagan menga yetolmaydi" deb qo'ydi o'ziga.

— Ko'zlaring juda chiroyli... Kipriklaring... ko'zlaringni qizgo'ngani uchun uzun bo'lsa kerak.

Mirae kulib Jungkookni qo'lidan o'zinikini tortib oldi.

— Nimalar deyabsan? Qayerga ketyatgandik?

— Panjaragacha boramiz. Avval ko'rmagan manzarangni ko'rsatmoqchiman.

Mirae Jungkookning oldida ketar, uni Jungkook orqadan kuzatib bordi. Ular o'sha joyga kelishdi.

— Quyoshni qara. Chiroyli ha? Buni avval ko'rmaganing aniq

Miraening ko'zi quvonchdan chinakamiga porladi. Buni ko'rish Jungkookni ham hayajonlantirar, yana shu quvonchli yuzni ko'proq porlatgisi kelib ketdi.

— Bu rostdan juda chiroyli. Quyosh chiqishi bu yerdan juda go'zal ko'rinarkan.

— Aslida quyosh allaqachon chiqib bo'lgan. Yana ozroq kech qolsak buni ham ko'rolmasdik. Men buni ko'p kuzataman har doim ertalab mashg'ulotga kelganim uchun.

Mirae jim turib shunchaki uzoqda lekin juda yaqindek ko'rinayotgan katta qizil quyoshga tikilib turardi. Ular shunday jim turaverishdi.

— Tungi osmonni ham shunday yaxshi ko'rasanmi?

Jungkook muhim nimadir esiga tushgandek shoshib so'radi Miraedan.

— Ha. Menimcha buni hamma yoqtiradi.

— Kel bugun tunda meteor yomg'irini birga ko'ramiz.

— Bugunmi?

— Ha.

— Bilmadim... Mayli. Ruxsat olsam kelaman.

Mirae ketish uchun tayyorlana boshlab Jungkookning oldiga xayrlashish uchun keldi.

– Chiroyli manzara uchun rahmat. Ko'rishguncha.

— Mirae!

Mirae endi orqasiga o'girilib ketarkan Jungkook uni chaqirdi. Mirae orqaga qaradi. Lekin Jungkook bir oz indamay turib qoldi.

— Seni kutaman. Ko'changning boshiga borib xabar qilaman.

— Sen rostdan ham tushlarimdan kelgansan, malika...

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-07-22T18:34:29.323Z

Chapter 7

Jungkook va Jimin avvaldan yaqin do'stlar. Ular bir guruhda o'ynashgan. Ikkisi ham juda yaxshi o'ynashardi. So'ng ikki xil jamoaga ajratishgan ularni murabbiylar. Sababi Jimin boshqa maktabga o'qishini o'tkazgan va endi bu maktabning jamoasida bo'lishi kerakmas. Lekin ular alohida boshqa-boshqa guruhlardaligi va ba'zida ular bir-birlariga qarama-qarshi o'ynab qolishganida ham o'rtadagi hurmat yo'qolmagan. Har o'yinda o'rtalaridagi bir-biriga bo'lgan qadrdonliklari ortsa ortdi lekin kamaymadi.
Mirae u yerda boshqa turishni istamadi. O'zini noqulay his qildi. Lekin Jungkook bilan hayrlashmasdan ketishga ham ikkilandi.

– Men ketdim.

Shunday deb sekin aytdi-yu orqasiga o'girildi ketish uchun. Jungkook Jimin bilan gapini shu joyda to'xtatdi. Hamma narsa butunlay esidan chiqdi. Miraening orqasidan qarab qoldi. Mirae ancha uzoqlashgandi undan. Jungkook unga bir zum qarab turdi. So'ng orqasidan yugurishni istadi-yu lekin shikastlangan oyog'i erkin yugurishiga yo'l qo'ymadi. Miraening orqasidan uni chaqirib qichqirdi:

– Mirae!

Mirae orqasiga qararkan. Bir joyda turib undan ko'z uzmay qarab turgan Jungkookni ko'rdi.

– Nima?!

– Orqanga qayt!

Mirae ancha uzoqlashib qolgandi. Qaytishga erindimi yoki boshqa nimadir sababmi qaytmadi telefonini ryukzagidan olib Jungkookga qarab turib unga qo'ng'iroq qildi.

– Gapir.

Jungkook indamay turaverdi. Mirae ham jim turdi. Hech kim gapirmadi. Bir-birlariga uzoqdan tikilib turaverishdi bir-birlariga. Mirae goh-goh kulib qo'yardi. Jungkookga nima bo'ldi ekan deb o'ylardi ichida. U juda g'alati ko'rinardi. Mireaga shunchalik tikilib qarardiki,

go‘yo bir soniya ko‘zini uzsa, Mirae yo‘qolib qoladigandek. Telefonning narigi tomonida faqat ularning nafas olishi eshitilib turardi.

Jimin esa buni chetdan kuzatib turib, kuldi. Jungkookning bu qarashlarini u juda yaxshi bilardi. Jungkook nimanidir gapirolmay qolganida doim shunday bo‘lardi — gapirmaydi, faqat qarab turadi.

— Nega indamaysan? — dedi Mirae oxiri chidamay.

Jungkook sekin boshini egdi.

— Shunchaki… ketib qolishingni xohlamadim.

Bu gap juda past ovozda aytilgan bo‘lsa ham, Miraening yuragi tez urib ketdi. Uyaldi. So'ng ko‘zlarini unga tikib, boshini ko'tarib Jungkookka tikildi.

Atrof jimjit edi. Mashg‘ulot tugagani uchun stadion ham bo‘shab qolgandi. Chiroqlar maydonni yoritardi. Salqin shamol Miraening sochlarini yengil uchirib yubordi.

— Jungkook… oyog‘ing bilan uzoq tik turding... Og'rimayabdimi?

— Bilmayman, — dedi u kulimsirab. — O‘ylashga ulgurmadim.

Mirae nozik kuldi. Jungkook ham uning kulganini ko‘rib yengil kuldi. Go‘yo hozirgina ichidagi og‘ir narsa biroz yengillashgandek bo'ldi.

Jimin asta yonlariga ĺkelib, Jungkookning yelkasiga urib qo‘ydi.

— Seni oyog'inga nima bo'ldi? Dramatik bo'lib ketibsanmi?

— Jim bo‘l, — dedi Jungkook kulib.

— Men bo‘lmasam ikkalang ham bir-biringga qarab tong ottirasanlar.

Mirae kulgisini yashira olmadi. Jungkook esa biroz hijolat bo‘lib boshini boshqa tomonga burdi.

Jimin telefoniga qarab qo‘ydi-da:

— Men ketdim. Murabbiy yana kech qolding deb yozyapti. Keyin ko‘rishamiz.

Jungkook unga qarab bosh irg‘adi.

— Ertangi o‘yinda yutqazma.

Jimin yengil kuldi.

— Sen o‘ynolmasang ham gapirishni eplaysan, bolakay.

— Baribir sendan yaxshiroqman.

— Tushingda.

Ikkisi kulib bir-birlariga qo'l berib hayrlashishdi. O‘rtalaridagi eski do‘stlik hali ham o‘sha-o‘sha edi. Raqobat kuchli, lekin hurmat undan ham kuchliroq.

Jimin ketgach, yana jimlik cho‘kdi.

Mirae telefonni qulog‘idan olib, sekin dedi:

— Endi nima qilamiz?

Jungkook bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng kutilmaganda dedi:

— Yaqinroq kelsang aytaman.

— O'zing kel.

– Oyog'im og'riyabdi.

Mirae kulib istehzoli bosh chalqadi.

– Yaxshi yurganding ku.

— Birga yuramiz.

Miraening yuragi yana g‘alati urib ketdi. U sekin yurib ortiga qaytdi. Jungkook esa uni o‘ziga yaqinlashayotganini ko‘rib jilmaydi. Mirae yoniga kelib, yur deganday ishora qildi va yana yo'lga qaradi. Jungkook uning ryukzagidan ushlab yengil tortdi.

— Nega buncha uzoqqa ketding?

— Noqulay bo‘ldim.

— Nega?

Mirae javob bermadi. Yurishda davom etdi.

— Mirae…

— Hm?

— Sen ketayotganingda… g‘alati bo‘lib ketdim.

Mirae bu safar ko‘zlarini olib qochdi. Yuragi juda tez urardi.

– Ketdik, tez yur yoqmay ketyabdi gaplaring.

– Yomon gapirib yubordimmi?

– Yo'q...ha..gapirma!

Jungkook Miraening gaplariga kulib javob qaytarib ulgurmasidan Miraening telefoni jiringladi. Miraening ham yuzida nim tabassum bor edi telefoniga qaraguncha. Unga qo'ng'iroq qilgan raqamga qaradi-yu, yuzi oqarib ketdi. Jungkook buni sezdi shekilli unga havotirli qarab:

– Kim?

Mirae qo'ng'iroqga javob bermadi. Shunchaki qarab turaverdi.

– Men ketishim kerak. Ehtiyot bo'lib tez uyinga qayt! Tushundingmi meni?!

– Senga nima bo'ldi?

Mirae Jungkookga ikkilanganday qaradi.

— Tushuntirishga vaqt yo'q.

Mirae shoshib bir yugurib, bir tez yurib qorong'ulikda ko'zdan yoqolib ketarkan Jungkook ichida nimadir bo'shliq bilan qarab qoldi ortidan.

Mirae telefoniga har daqiqa qarab bordi. O'z uyiga yetgach to'xtab qoldi. Tanish uyning tanish derazasidan chiroqning yoniq ekanini ko'rib Haenaga qo'ng'iroq qildi. Haena ham kutib o'tirganday tezda javob berdi qo'ng'iroqqa.

– Mir?

– Haena...

– Yaxshimisan?

Mirae jim turdi. Haena havotirlanib unga tinmay savol bera boshladi.

– Yaxshimisan dedim?! Qayerlarda yuribsan? Uyinga necha marta bordim seni so'rab?

– Haena! Opam...opam qo'ng'iroq qildi menga hozir.

𝓛𝓲𝓴𝓮 𝔂𝓸𝓾

2026-06-05T14:34:48.744Z

Kim Seokjin va Min Yoongi boshchiligidagi majlis boshlangan. Jiddiy masalalar ko'rib chiqilar, qarashlar jiddiy, vaziyat juda tarangday edi. Lekin hammasi doimgiday tartib bilan hammaga o'ziga tegishli ish navbati bilan bo'lib berilar, mas'ulyatni hammalari his qilishadi.

2 soatcha davom etgan majlis nihoyat tugadi. Majlisda qatnashganlar oldilaridagi har xil qog'ozlarni, kimlardir noutbukini, kimlardir bloknotlarini yig'ishtira boshlashdi. Majlislar zali to'ridagi Kim Seokjin esa hotirjam kursiga suyangancha o'tirardi. Shu o'tirishda hammani kuzatib, nazorat qilayotganday. Ishchilarning hammasi "meni kuzatyabdi" deb o'ylardi uning bu qarashlaridan. Uzun stolning narigi tarafida Yoongi. U ham bemalol o'tirardi.

Yoongi Dina bilan nimalarnidir maslahatlashar, ora-orada kulishib qo‘yishardi. Seokjin majlis davomida ham Dinaga ko‘p qarab qo‘ydi. Ba’zida sezib, ba’zan sezmay balki tan olgisi kelmay. Yoongi Dinaga tushuntirishda davom etaverdi. Eshik ochiq va shovqin ko‘tarilganidanmi Dina Yoongining oxirgi gaplarini to‘liq anglolmadi.

– Uzr, eshitolmadim, xonada maslahatlashsak bo‘ladimi?

Yoongi unga qarab kulib yana nimadir dedi-yu lekin bu ham Dinaga umuman eshitilgani yo‘q. Dina boshqa narsa demay stoli ustidagi qog‘ozlarni yig‘a boshlagandi, Yoongi qizning qulog‘igacha egilib pichirlab gapira boshlagandi. O‘zini hujjatlar bilan banddek ko‘rsatayotgan Seokjinning ko‘zi ularga tushunarsiz va g‘azab bilan qaradi. Rostdan ularga qarab asabiylashib ketgani sezilardi.

– Min Yoongi!

Seokjin ovozini ko‘tarib uni chaqirdi. Yoongi unga tik qaradi. Hech nima demadi.

– Sen bilan gaplashib olishimiz kerak.

Gapini davom ettirdi Seokjin. Dina ularga bir qaradi-yu barcha yigqqan narsalarini ko‘tarib o‘rnidan turdi. Uncha baland bo‘lmagan poyafzalida tez-tez yurib xonadan chiqib ketdi.

– Nima gaping bor?

Hali ham chiqib ketgan qizning orqasidan qarab qolgan Yoongi Seokjinga qarab gapirdi.

– Nimalarni buncha berilib maslahat qilayapsan u bilan?

– Kimni aytayapsan?

– Anavi, amaliyotchi qiz bilan?

Yoongi istehzoli kulib qaradi so‘ng unga

–Qizlar bilan ishing bo‘lib qolibdimi?

– Qanaqa qiz?! Kompaniya sirlarini hammaga ham aytaverma dimoqchiman.

– Sirlarni bo‘lishmadim tentak! U juda ham iqtidorli qiz, u bilan ishlamoqchiman yangi uylar dizaynini.

Seokjin indamadi.
Qog‘ozlarni yig‘ishtirgandek bo‘lib o‘rnidan turdi.

– Ko‘ramiz.

– Ishonmaysanmi?

– Men odamlarga emas, natijaga ishonaman.

Yoongi uning orqasidan kulib qoldi.

Ko'p o'tmay majlislar zali butunlay bo'shab qoldi. Xizmatchi 2 ta ayol xonani tozalashga kirishdi. Seokjin tozalikka ham jiddiy qarashini bilishardi shu sabab ko'zga ko'rinadigan va ko'rinmaydiga hamma joyni bir boshdan tozalashni boshlashdi.

Min Yoongi va uning jamoasi o'zlarining ofislariga otlanishdi. Dina avtobusda qaytish uchun bekat tomonga yura boshladi.

– Dina!

Dina bilan birga yonidagi qizlar bilan qo'shilib qarashdi Yoongiga. Dina unga qandaydir u yoqmayotganday nigoh bilan qarab turdi.

– Mashinaga o'tir, qayoqqa boryabsan?

– O'zim keta olaman, janob.

Hijolat bo'lib yana bekat tomonga yurib ketdi.

"Hammaning oldida hijolat qildi meni. Hech nimani ishonib bo'lmasligini bilardim o'zi shunga. Esidan chiqib qolarmikan yo ataylab qilarmikan buni? Ha, to'g'ri ataylab qiladi. Boshqalar nima deb o'ylaydi, axir?! Biladi menga bunday gaplar yoqmasligini. Kelib xato qildimmikan bu yerga."

O'z hayollariga berilib borayotgan qizning o'ylarini telefonining jiringlashi bo'lib yubordi.

– Eshitaman

– Qayerga ketayabsan o'zingcha? Adashib qolmadingmi?

Dinaning yuzidagi o'ychanlik o'chib endi tabassum yugurganday bo'ldi.

– Ustimdan kulyabsanmi?

– Sen?! Sizlayotganding. Ha, to'xta, "janob" deganingda yuzingni ko'rganingda edi.

Telefon orqasidan Yoongining kulishi aniq-tiniq eshitilib turar, Dinaning gaplarini, harakatlarini eslab qotib-qotib kulardi. Dinaning bir vaqtning o'zida ham qo'shilib kulgisi ham jahli chiqardi undan.

– Bas qil! Ko'p asabimga tegayabsan!

Yoongi hali ham kulib-kulib qo'yar, Dinaning hozirgi ahvolini ko'rgisi kelardi.

– Bas qil endi!

So'ng Yoongi yana jiddiy tonda gapirishni boshladi.

– Tez qayt ishga.

– Qaytyabman.

– Senga rostan bir katta ish bermoqchiman. Kelsang gaplashamiz.

Dina telefonni o‘chirarkan, chuqur nafas oldi. Yoongining asabga teguvchi, ammo g‘alati tarzda uni tinchlantirgan kulgisi qulog‘i ostida qolgandi. U bekatga kelgan avtobusga chiqdi hayolida faqat ishni o'ylardi. Avtobus ko'p yurmay katta bino oldidan o'tdi va yaqindagi bekat oldida to'xtadi. Dina tushib kompaniya binosi tomon tezgina yura boshladi. Hayolini endi mas’uliyat va qandaydir qiziqish egallagan edi.

"Katta ish? Ko‘ramiz, janob Min, mening iqtidorimga qanchalik ishona olasan..."

Ofisga qaytganida, ilk borgan joyi Yoongining xonasi bo'ldi. Yoongi uni kutib o'tirgandi o'zi Dina kirishi bilan chizmalar va yangi loyiha hujjatlari solingan katta papkani stolning oldirog'iga surib qo'yib qoshini qoqib Dinaga ishora qildi.

– Mana bular shahardan sal chekkaroqdagi yangi zamonaviy uylar majmuasining chizmalari bilasan bu katta loyiha. Menga shunday dizayn kerakki, u ham hashamatli, ham juda shinam bo‘lsin. Minimalistik lekin qimmat ko'rinsin. Portfoliyongdagi ishlarga qaragda buni sening diding bilan eplay olamiz deb o‘yladim. Qani, o‘zingni ko‘rsat, amaliyotchi qiz.

Dina hujjatlarni olyotganda Yoongining ko‘zlaridagi ishonchni ko‘rdi. Bu ishonch unga kuch bag‘ishladi. U darhol papkani qo'liga ko'tarib oldi. Ichini ochib qarab ham o'tirmadi.

– Deadline?

– Eplasang tezlashtir. Istasang ertagacha qil.

– Hazillashyabsanmi?

Dinaning ko'zlari hayratdan qotib qoldi.

– Nima?

– Harakat qilaman, janob Min.

– Janob Min?

Yoongi kuldi unga qarab so'ng qo'shib qo'ydi:

– Hazillashdim shu hafta tugata olsang tugat. Bo'lmasa keyingi hafta. Shu oy ohirida uni hamkorlarga tekshirib tasdiqlatishga beramiz va keyingi oydan ishingni reallikka ko'chiramiz Kim Seokjinga yoqsa ishing, amaliyotchi.

Dina jiddiy boshini tasdiqlab egib qo'ydi va xonadan chiqib o‘z ish stoliga o‘tirib, ishga kirishib ketdi.

Soatlab vaqt qanday o‘tgani sezilmadi. Dina tushlikni ham unutilgan qahva va bir necha bo‘lak pechenye bilan o‘tkazdi. Interyer dizayneri bo‘lish uning orzusi edi va hozir har bir chiziq, har bir ranglar uning qo‘lida jonlanayotgandi. U planshetdan ko‘ra o‘z qo‘li bilan chizishni, har bir detalni qalam bilan his qilishni yaxshi ko‘rardi. Chizg‘ich, qalamlar, turli ranglar... Stolining usti ijodiy tartibsizlikka burkandi. Har safar chizmasi ko‘nglidagidek chiqmaganida, u boshqatdan boshlar, chizg‘ichni qog‘oz uzra asabiylashib yurgizardi. Uning bor vujudi shu loyihaga qaratilgan, ko‘zlari toliqqan, barmoqlari qalam ushlayverganidan qavarib ketganidan og‘rirdi. Lekin u to‘xtamasdi. Yoongining va eng muhimi, mag‘rur Kim Seokjinning ko‘z oldida o‘zini isbotlashi kerak edi. Boya xonadan chiqqanda uning gaplarini eshitib qolgandi.

Shu payt Seokjin ofisi binosining yuqori qavatidagi majlislar zalida tozalik ishlari yakunlanayotgandi. Xizmatchi ayollardan biri uzun stolning to‘ridagi kursining tagini artayotganda, polda yaltirab turgan mayda narsaga ko‘zi tushdi. Uni qo‘liga oldi-yu, sherigini chaqirdi:

– Voy, qara, biron bir qiz taqinchog‘ini tushirib qoldiribdi chog‘i. Naqshlari buncha chiroyli bo‘lmasa? Eski ishlardan ekan.

Ular bu nozik va o‘ziga xos taqinchoqni nima qilishni bilmay, to‘g‘ri binoning boshqaruvchisi — Kim Seokjinning ofisiga olib borishga qaror qildilar. Ayollardan biri eshikni taqillatib kirib, uni stolga qo‘ydi.

– Janob Seokjin, majlislar zalini tozalayotganda topib oldik. Kimdir tushirib qoldiribdi.

Seokjin qog‘ozlardan bosh ko‘tarib, stol ustidagi taqinchoqqa qaradi. Uni qo‘liga olar ekan, ko‘z oldiga majlis davomida asabiylashib, qog‘ozlarini shoshilgancha yig‘ishtirib chiqqan Dina keldi. Bu o‘sha qizning bo‘ynida turgan nozik zanjir. Seokjin buni yaxshi esladi, chunki majlis paytida nigohlari beixtiyor shu qizga tushgandi.

– Yaxshi, qoldiraveringlar. Kimnikiligini bilaman, o‘zim berib qo‘yaman, – dedi ovozini iloji boricha xotirjam chiqarishga urinib.

Ishchi xonim chiqqach, Seokjin taqinchoqni kaftida aylantirib ko‘rdi. "Demak, Min Yoongi bilan shunchalar ovora bo‘libsanki, narsangni yo‘qotganingni ham sezmabsan da," deb o‘yladi ichida g‘alati bir g‘ashlik bilan. Taqinchoqqa qarab.

Ish vaqti tugagach, baribir o‘sha tomonga o‘tishi kerakligini o'zicha bahona qilib, buni qizning o‘ziga qaytarishni ko‘ngliga tugib qo'ydi.

Kech kirdi. Binodagi chiroqlar birin-ketin o‘cha boshladi. Dina nihoyat oxirgi chizmasiga yakuniy shtrixlarni qo‘ydi. U charchoqdan ko'zi ilinib ketayotgan bo‘lsa-da, qo‘lidagi tayyor loyiha varaqlariga qarab beixtiyor jilmaydi. Unga qarab charchog'i tarqaganday his qildi. Hammasini qo‘lda, mukammal darajada chizib chiqqandi. Varaqlarni birma-bir taxlab, qo‘liga oldi. Hatto ularni papkaga solishga ham sabri chidamay, quchoqlagancha ofisdan chiqdi. Yoongi allaqachon ketgan, hatto hamma ketgandi ofisda faqat u qolgandi.

Dina binoning asosiy chiqish eshigidan tashqariga qadam qo‘ydi. Tashqarida yomg‘ir yog‘ib o‘tgan, havo salqin, yo‘l chetlarida ko‘lmaklar hosil bo‘lgandi. U charchagani va loyiha muvaffaqiyatli tugaganidan sarmast bo‘lib, hayolan uylar interyerini qanday qurishlarini, u chizgan uy dizayni haqiqatdan ishlanishini o'ylab xursand bo'lardi. Ko‘zini qo‘lidagi chizmalardan uzolmasdi. Varaqlarni varaqlar, yo‘lga umuman qaramasdi.

Seokjin endigina kelib turgandi ofisga, ashinasidan tushib, binoga yaqinlashayotgandi. Uning maqsadi Dinani ofisidan topish edi. To‘satdan u chiqish eshigidan chizmalarini bag‘riga bosib chiqayotgan qizni ko‘rib qoldi. Lekin qiz to‘ppa-to‘g‘ri yo‘l chetiga, mashinalar qatnov qismiga qarab ketayotgandi.
Aynan shu lahzada katta tezlikda kelayotgan mashinaning chiroqlari qorong‘u ko‘chani yoritib, to‘g‘ri Dina tomon yaqinlashib kelardi. Mashina tezligi shu qadar yuqori ediki, haydovchi tormoz berishga ulgurmasligi aniq edi. Dina esa buni sezmas, hali ham qo‘lidagi qog‘ozlarga tikilib qadam tashlardi.
Seokjinning yuragi orqag tortib ketdi.

– Dina! Yo‘ldan qoch!

Unga baqirdi-yu, o‘ylab o‘tirmasdan oldinga otildi.

Sekundlar ichida u qizning yoniga yetib bordi va bor kuchi bilan qo'lidan tutib, o‘zi tomonga, yo‘lakka qattiq siltab tortdi. Mashina esa vahimali signal chalib, ularning yonidan shovqin bilan o‘tib ketdi.
Dina nima bo‘lganini anglolmay, dahshatdan cho‘chib tushdi. Muvozanatni yo‘qotib, yo‘lakka yiqilib tushay dedi. Kuchli siltash oqibatida uning qo‘llari bo‘shashib ketgan va quchoqlab turgan barcha chizmalari havoga uchdi.

Varaqlarning bir qismi shamolda uchib, mashinaning g‘ildiraklari ostiga tushdi va bir lahzada loyga qorishib ketdi. Qolgan varaqlari esa yo‘l chetidagi qora, kir ko‘lmakka borib tushdi. Suvga tushgan chizmalardagi bo‘yoqlar, qalam chiziqlari suv bilan qorishib, ko‘z oldida eriy boshladi.
Dina qotib qolgandi. Uning yuragi qattiq urar, ammo ko‘zlari yo‘ldagi loyqa suvda oqayotgan qog‘ozlarda. U o‘zini qutqargan odamga emas, yo‘q qilingan mehnatiga qarardi. Bor kuchi, kun bo‘yi yemay-ichmay, barmoqlari og‘rib chizgan chizmalari endi yo‘q edi.
U g‘azab va alam bilan boshini ko‘tarib, qarshisida turgan Seokjinga qaradi.

– Nima qildingiz?! – uning ovozi titrab, baqirib yubordi.

– Men sening hayotingni qutqardim! Mashina urib ketishiga ozgina qoldi axir, yo‘lga qaramaysanmi?!

Seokjin ham hayajondan ovozini ko‘tardi, u ham qo'rqqandi qiz uchun.

– Sizga nima farqi bor?! U urib ketmasdi hali...

Dina o‘rnidan turishga ham holi kelmay, yo‘lakka o‘tirib oldi. U loy ko‘lmak ichidagi varaqlarni birma-bir qo‘liga ola boshladi. Suvga bo‘kkan, loy bo‘lgan qog‘ozlar qo‘lida titrab ketardi. Undagi chiroyli uylar tasviri endi shunchaki qora dog‘larga aylangandi.
Uning ko‘zlaridan yosh qalqib chiqdi va yuzidan oqib, loy qog‘ozlar ustiga tomchiladi. Dina qog‘ozlarni bag‘riga bosgancha, o‘tirgan joyida o‘ksib-o‘ksib yig‘lay boshladi.

– Men bularni kuni bilan chizgandim... Bitta-bitta qo‘limda chizib chiqqandim... Hammasi tamom bo‘ldi... Hammasi...

Uning ovozi unsiz yig‘iga aylanib ketdi.
Kun bo‘yi chekkan charchog‘i, asabiylashganlari va oxirida bor mehnati bir soniyada yo‘q bo‘lgani unga juda-juda alam qilayotgan edi. U Seokjinning o‘zini qutqarish uchun buni qilganini tushunsa-da, hozirgi og‘riq va alam ustunlik qilardi.

Seokjin esa yig‘layotgan qizning qarshisida nima qilishini bilmay, loyqa suvdagi qog'ozlarga va qizning titrayotgan yelkalariga qarab, indamay qotib turib qoldi. Kaftida mahkam siqib ushlab olgan Dinaning taqinchog'i esa hali ham uning kaftini qizdirib turardi.

– Bas qil... Ayollarning yig'lashini yomon ko'raman...

𝓛𝓲𝓴𝓮 𝔂𝓸𝓾

2026-06-05T13:57:57.171Z

Chapter 2

– Uzr, eshitolmadim, xonada maslahatlashsak bo‘ladimi?

– Min Yoongi!

Seokjin ovozini ko‘tarib uni chaqirdi. Yoongi unga tik qaradi. Hech nima demadi.

– Sen bilan gaplashib olishimiz kerak.

Gapini davom ettirdi Seokjin. Dina ularga bir qaradi-yu barcha yigqqan narsalarini ko‘tarib o‘rnidan turdi. Uncha baland bo‘lmagan poyafzalida tez-tez yurib xonadan chiqib ketdi.

– Nima gaping bor?

Hali ham chiqib ketgan qizning orqasidan qarab qolgan Yoongi Seokjinga qarab gapirdi.

– Nimalarni buncha berilib maslahat qilayapsan u bilan?

– Kimni aytayapsan?

– Anavi, amaliyotchi qiz bilan?

Yoongi istehzoli kulib qaradi so‘ng unga

–Qizlar bilan ishing bo‘lib qolibdimi?

– Qanaqa qiz?! Kompaniya sirlarini hammaga ham aytaverma dimoqchiman.

– Sirlarni bo‘lishmadim tentak! U juda ham iqtidorli qiz, u bilan ishlamoqchiman yangi uylar dizaynini.

O'z hayollariga berilib borayotgan qizning o'ylarini telefonining jiringlashi bo'lib yubordi.

– Eshitaman

– Qayerga ketayabsan o'zingcha? Adashib qolmadingmi?

Dinaning yuzidagi o'ychanlik o'chib endi tabassum yugurganday bo'ldi.

– Ustimdan kulyabsanmi?

– Sen?! Sizlayotganding. Ha, to'xta, "janob" deganingda yuzingni ko'rganingda edi.

– Bas qil! Ko'p asabimga tegayabsan!

Yoongi hali ham kulib-kulib qo'yar, Dinaning hozirgi ahvolini ko'rgisi kelardi.

– Bas qil endi!

So'ng Yoongi yana jiddiy tonda gapirishni boshladi.

– Tez qayt ishga.

– Qaytyabman.

– Senga rostan bir katta ish bermoqchiman. Kelsang gaplashamiz.

"Katta ish? Ko‘ramiz, janob Min, mening iqtidorimga qanchalik ishona olasan..."

Dina hujjatlarni olyotganda Yoongining ko‘zlaridagi ishonchni ko‘rdi. Bu ishonch unga kuch bag‘ishladi. U darhol papkani qo'liga ko'tarib oldi. Ichini ochib qarab ham o'tirmadi.

– Deadline?

– Eplasang tezlashtir. Istasang ertagacha qil.

– Hazillashyabsanmi?

Dinaning ko'zlari hayratdan qotib qoldi.

– Nima?

– Harakat qilaman, janob Min.

– Janob Min?

Yoongi kuldi unga qarab so'ng qo'shib qo'ydi:

Dina jiddiy boshini tasdiqlab egib qo'ydi va xonadan chiqib o‘z ish stoliga o‘tirib, ishga kirishib ketdi.

– Voy, qara, biron bir qiz taqinchog‘ini tushirib qoldiribdi chog‘i. Naqshlari buncha chiroyli bo‘lmasa? Eski ishlardan ekan.

– Janob Seokjin, majlislar zalini tozalayotganda topib oldik. Kimdir tushirib qoldiribdi.

– Yaxshi, qoldiraveringlar. Kimnikiligini bilaman, o‘zim berib qo‘yaman, – dedi ovozini iloji boricha xotirjam chiqarishga urinib.

Ish vaqti tugagach, baribir o‘sha tomonga o‘tishi kerakligini o'zicha bahona qilib, buni qizning o‘ziga qaytarishni ko‘ngliga tugib qo'ydi.

– Dina! Yo‘ldan qoch!

Unga baqirdi-yu, o‘ylab o‘tirmasdan oldinga otildi.

– Nima qildingiz?! – uning ovozi titrab, baqirib yubordi.

– Men sening hayotingni qutqardim! Mashina urib ketishiga ozgina qoldi axir, yo‘lga qaramaysanmi?!

Seokjin ham hayajondan ovozini ko‘tardi, u ham qo'rqqandi qiz uchun.

– Sizga nima farqi bor?! U urib ketmasdi hali...

– Men bularni kuni bilan chizgandim... Bitta-bitta qo‘limda chizib chiqqandim... Hammasi tamom bo‘ldi... Hammasi...

– Bas qil... Ayollarning yig'lashini yomon ko'raman...

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-05-29T18:00:54.040Z

– Men ketdim.

– Mirae!

Mirae orqasiga qararkan. Bir joyda turib undan ko'z uzmay qarab turgan Jungkookni ko'rdi.

– Nima?!

– Orqanga qayt!

Mirae ancha uzoqlashib qolgandi. Qaytishga erindimi yoki boshqa nimadir sababmi qaytmadi telefonini ryukzagidan olib Jungkookga qarab turib unga qo'ng'iroq qildi.

– Gapir.

go‘yo bir soniya ko‘zini uzsa, Mirae yo‘qolib qoladigandek. Telefonning narigi tomonida faqat ularning nafas olishi eshitilib turardi.

Jimin esa buni chetdan kuzatib turib, kuldi. Jungkookning bu qarashlarini u juda yaxshi bilardi. Jungkook nimanidir gapirolmay qolganida doim shunday bo‘lardi — gapirmaydi, faqat qarab turadi.

— Nega indamaysan? — dedi Mirae oxiri chidamay.

Jungkook sekin boshini egdi.

— Shunchaki… ketib qolishingni xohlamadim.

Bu gap juda past ovozda aytilgan bo‘lsa ham, Miraening yuragi tez urib ketdi. Uyaldi. So'ng ko‘zlarini unga tikib, boshini ko'tarib Jungkookka tikildi.

Atrof jimjit edi. Mashg‘ulot tugagani uchun stadion ham bo‘shab qolgandi. Chiroqlar maydonni yoritardi. Salqin shamol Miraening sochlarini yengil uchirib yubordi.

— Jungkook… oyog‘ing bilan uzoq tik turding... Og'rimayabdimi?

— Bilmayman, — dedi u kulimsirab. — O‘ylashga ulgurmadim.

Mirae nozik kuldi. Jungkook ham uning kulganini ko‘rib yengil kuldi. Go‘yo hozirgina ichidagi og‘ir narsa biroz yengillashgandek bo'ldi.

Jimin asta yonlariga ĺkelib, Jungkookning yelkasiga urib qo‘ydi.

— Seni oyog'inga nima bo'ldi? Dramatik bo'lib ketibsanmi?

— Jim bo‘l, — dedi Jungkook kulib.

— Men bo‘lmasam ikkalang ham bir-biringga qarab tong ottirasanlar.

Mirae kulgisini yashira olmadi. Jungkook esa biroz hijolat bo‘lib boshini boshqa tomonga burdi.

Jimin telefoniga qarab qo‘ydi-da:

— Men ketdim. Murabbiy yana kech qolding deb yozyapti. Keyin ko‘rishamiz.

Jungkook unga qarab bosh irg‘adi.

— Ertangi o‘yinda yutqazma.

Jimin yengil kuldi.

— Sen o‘ynolmasang ham gapirishni eplaysan, bolakay.

— Baribir sendan yaxshiroqman.

— Tushingda.

Ikkisi kulib bir-birlariga qo'l berib hayrlashishdi. O‘rtalaridagi eski do‘stlik hali ham o‘sha-o‘sha edi. Raqobat kuchli, lekin hurmat undan ham kuchliroq.

Jimin ketgach, yana jimlik cho‘kdi.

Mirae telefonni qulog‘idan olib, sekin dedi:

— Endi nima qilamiz?

Jungkook bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng kutilmaganda dedi:

— Yaqinroq kelsang aytaman.

— O'zing kel.

– Oyog'im og'riyabdi.

Mirae kulib istehzoli bosh chalqadi.

– Yaxshi yurganding ku.

— Birga yuramiz.

— Nega buncha uzoqqa ketding?

— Noqulay bo‘ldim.

— Nega?

Mirae javob bermadi. Yurishda davom etdi.

— Mirae…

— Hm?

— Sen ketayotganingda… g‘alati bo‘lib ketdim.

Mirae bu safar ko‘zlarini olib qochdi. Yuragi juda tez urardi.

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-05-24T18:04:30.355Z

Chapter 6

Yomg'ir shu qadar qattiq yog'ardiki, hali beri to'xtamaydiganga o'xshardi. Haenaning usti boshi ho'l bo'la boshlagan, bu esa uning ichidagi iliq hislarni uyg'otardi. Tomchilar ochiq qo'liga donalab tez-tez tushishi uning ko'zlarini baxtdan porlatardi. O'rib yig'ilgan sochlarinida qisqichni olib tashladi. Yomg'irda shunday biroz yurdi. O'n besh daqiqalar yurgach o'zini charchaganday his qila boshladi. Shunda ham to'xtamadi. Yo'lni o'zim topib bora olaman deb o'yladi. Lekin yana yurishda davom etib bu yo'lning ohirini topavermaganidan keyin to'xtadi. Telefonini qo'liga oldi. Quvvati ham kam qolgandi. "Akamni chaqiraman" deb o'yladi.
Bir-ikki chaqiruvdan so'ng telefonning qarshi tomonidan Namjoonning ovozi eshitildi.

– Oyim havotir olib yotibdilar. Qayerlarda yurubsan?

Haena kamdam-kam holdagina akasidan hijolat bo'lardi. Akasi bilan odatda erkin gaplashishga o'rganib qolgandi. Hozir ayb o'zida bo'lmasa ham uyalinqirayabdi akasidan. Begona taksiga o'tirib olgani o'zini aybi, yo'lni bilmay bilaman deb tushib ketgani o'zining aybiday tuyuldi. Bir pas jim o'yga tolib qoldi oyoqlari ostiga hamon tushayotgan yomg'irga qarab. Jimlik uncha uzoqqa cho'zilmadi lekin bu Namjoonga yoqmadi. Ovozini pasaytirib endi ovoz toni havotirga almashdi.

– Yaxshimisan?

– Aka, adashib qoldim.

– Bu nima deganing? Qayerda adashasan?

– Adashib qoldim tamom! Hech kimga indamay turing o'zim boraman.

Telefonning quvvati tugayotganini bildirib signal eshitildi.

– Hozir telefonim o'chadi. Maktab atrofidami, qayerlardadirman. Adashib boshqa taksiga o'tiribman. U ham yurmay qoldi. Men tushib qoldim.

— Tez joylashuvingni tashla!

Namjoon gʻazablangan holda baland ovozda gapirayotgan vaqtda Haenaning telefonining ekrani bir qorayib yondi-yu, soʻng tez signal eshitilib, butunlay oʻchib qoldi. Haena haligacha yomgʻir ostida turar, u esa hech tinish niyatida emasdi. Telefonning oʻchib qolgan ekranidan koʻz uzmay qotib turib qoldi. Yomgʻir endi uning ustidan kulayotgandek tuyula boshladi. Atrof qorongʻulikka choʻkib ketganligiga ulgurgandi allaqachon. Koʻzlarini pirpiratib atrofga qarab, na biror uy na biror bir oʻrindiq hattoki aniq yoʻnalgan yoʻl ham yoʻq edi.
Mashinadan tushib ketganidan juda afsusda edi. Unga gapini uxlashishga ham ulgurmadi. Xoʻrligi kelib ketdi. Shu yoʻldan qandaydir mashina yoki avtobus, umuman biror transport oʻtib qolib, uni odam yuradigan joylarga olib borib qoʻyishini xayol qilib, shunga chin koʻngildan umid bogʻlagandi endi va bundan boshqa kutishdan, bu yerda qimirlamay turishdan maqsad yoq. Haena chekkaroqda kutish uchun yigʻlamsirab yurdi, qorongʻulikdan hech narsa tiniq ko'rinmaydi.
Shundoqqina orqasidan shitirlagan ovozni eshitib qo'rqib ketdi. Yuragi o'ynab orqasiga tez qaradi uning nimaligini bilish uchun. Yuragi qo'rquvdan o'ynab tez urib ketdi. Qaradi-yu qotib qoldi. Ko'zlaridan hech narsani anglab bo'lmay qoldi. Uncha uzoqda emas yonginasida, 2-3 qadam narida kuchuk turardi unga qarab. Bir qaraganda uni kuchuk deyish ahmoqlik. U katta, Haenaning ko'ziga esa o'z shaklidan ham katta, vahimali, vajohatli ko'rindi.
Haena bir qadam ortga tislandi. Yomg‘ir ham, adashib qolgani ham hech nima ko'ziga ko'rinmadi. Ko‘zlari faqat o‘sha bahaybat itda edi. It ham qimirlamas, faqat unga tikilib turardi. Qorong‘ulikda ko‘zlari yaltirab ko‘rinardi.
Haena yutindi. Nafasi qisilib ketayotganday edi. Yoki ataylab sekin nafas olayabdi.
– Yaxshi kuchuk... — dedi titroq ovozda, o‘zi ham nima uchun gapirayotganini tushunmay.
It birdan past ovozda irilladi.
Haenaning yuragi orqasiga tortib ketganday bo‘ldi. Oyoqlari qaltiray boshladi. Sekin ortga yurishga urindi, lekin yomg‘irda loy bo‘lib ketgan yerda oyog‘i toyib ketay dedi. Shu payt it bir qadam oldinga tashlandi.
Haena endi o‘zini tutolmadi.
Burilib yugurib ketdi. Qattiq yugurardi. Orqasiga qarashga umuman fursat yo'q edi.
Yomg‘ir ostida nafasi bo‘g‘ziga tiqilib yugurardi. Oyoq kiyimiga suv sachrab, loylarga botardi. Orqasidan esa sharpalar aralash vahimali vovullash eshitildi. It ham yugurayotgan edi. Huddi hozir yetib oladiganday.
— Yo‘q... yo‘q... — dedi Haena nafasi uzilib.
Yuragi shu qadar tez urardiki, qulog‘iga o‘z yurak urishidan boshqa narsa eshitilmay qolgandi. Ko‘zlariga yosh qalqdi. Yo‘l qorong‘i, sirpanchiq edi. Qayerga yugurayotganini o‘zi ham bilmasdi.
Birdan oyog‘i nimagadir ilishib ketdi.
Haena yerga yiqildi. Kaftlari loy va suvga botib ketdi. Tizzasi achishib ketdi. Orqasidan kelayotgan itning tovushi esa tobora yaqinlashayotganday.
Qo‘rquvdan nafasi titrab quloqlarini qo'llari bilan mahkam yopib oldi. Itning ovozi yaqindan kelayotgandi. Shunday qilsa, quloqlarini yopib olsa hammasi o'tib ketishiga ishonardi u. Yuragi tez-tez urardi itdan hali qo'rqib. Ko'zlarini ham mahkam yumib olgan ko'yi o'tirarkan sekin ko'zlarini ochganida uning qarshisiga kimdir kelib to'xtaganini ko'rdi. Avvaliga faqat uning oyoqlarini ko'rdi. Keyin sekin boshini ko'tarib qaradi. U odam ham Haena tengi egilib unga tikildi.

– Kimsiz?

Haena qo'rqib ketgan uning yuzini tiniq ko'rolgani ham yo'q. O'zining ahvolidan uyalib, hijolat bo'lib ketdi. Kiyimlarini, sochlarini to'g'irlagan bo'lib o'rnidan mag'rur turdi.

– Sen kimsan? Nima qilyabsan bu yerda?

– Men...men...adashib qoldim...bir kuchuk quvladi shu yerga kelib qoldim.

Yigit indamay bosh silkib qo'ydi.

– Qayerdansan o'zi?

– Shu shahardan. Bugun nimadir g'alati...

Yigit uyoq-buyoqqa bir qarab qo'ydi va bir hushtak chaldi. Shunda itning vovillagan ovozi eshitildi va uzoqdan u tomon yugura boshladi. Haena cho'chib yigitning yengidan ushladi avval, keyin esa uni urdi.

– Nega chaqirding uni?!

Yigit qo'lini Haenadan deyarli siltab tortib oldi.

– U mening itim! Ketaver!

– Qayerga ketaman shu mahalda. Hammasiga shu iting aybdor! Uni nega bog'lab qo'ymagansan?! Uni deb shu odam topmas bog'ga keldim. Hech bo'lmasa yo'lda edim. Kimdir o'tib olib ketardi.

– Men kuchugimni bog'lab boqmayman. U mening qulim emas.

Haenaning alami ichidan toshib ketar, bu amal uning ko'zlarini yoshlab yubordi. Hamma joyi loy, oyoqlari boya yiqilganda shilingan, hatto sochlari va yuzlari ham loy edi.

– Ortimdan yur.

Boshqa hech narsa demadi. So'zsiz yurib ketdi. Haena uning ortidan borishini ham, bormasligini ham bilmay qoldi bir zum. So'ng baribir boshqa borishga joyi yo'qligi, bu yerlarda bilmagani uchun uning ortidan yugurib ketdi. Orqasidan yetib avval indamay ketdi. So'ng noqulay bo'lsa ham baribir so'radi:

– Telefoningiz bormi?

Cho'ntagidan telefonini olib unga so'zsiz uzatdi. Haena ham oldi va akasining raqamini terdi.

– Iya, sizda akamning raqami bor ekan?

Yigit joyida to'xtab qoldi.

– Ber chi?

Telefonni o'zi qo'liga olib raqamni ko'rgach Haena Namjoonning singlisi ekanligini bildi. Namjoon va u avval birga o'qishgan universitetda. Bir yo'nalishda. So'ng unga ishi, o'qishi yoqmay qolib tashlab ketgandi. Hamma bilan deyarli aloqani uzgan birga o'qigan o'rtoqlari bilan. Lekin Namjoon va yana bir-ikki do'stlari bilan haligacha onda-sonda gaplashib turardi.

– Uning singlisi borligini bilmasdim.

– Uning sizdaka do'sti borligini bilmasdim.

– Biz do'st emasmiz. Kam gaplashib turamiz.

– Qo'ng'iroq qilsam maylimi? Havotir olyotgandir.

Yana qaytib berdi telefonni.
Haena akasiga qo'ng'iroq qildi. Lekin bu yerda aloqa yo'q. 2-3 marta qayta-qayta qo'ng'iroq qildi lekin ulanmadi sira ham. Telefonni qaytib uzatdi.

– Ketdik, - dedi yana. Yana javob kutmay yurib ketdi.

– Qayerga?

– Uyinga tashlab qo'yaman.

– Piyodami? Yo'lni aytsangiz o'zim ketaman.

– Yana itlar talashini istaysanmi?

So'ng ikkisi ham indamay jim ketishdi. Biroz yurishgach bir uyga yetishdi. Bu yer kichik qishloqchaga o'xshardi. Juda ham yoqimli joylar.

– Uyingiz shu yerdami?

– Ha

– Juda fayzli joyda ekan. Baxtli ekansiz.

– Shu yerda kut.

Haena indamay joyiga qoldi. Kelgan yo'llariga, orqasiga qaradi. Katta dalla. Vahima bilan shu dalaga vir itdan qochib kirib qolganiga ishongisi kelmasdi.

Yigit o'z uy eshigi tomonga yurib uyiga kirib ketdi. Haena esa aytilgan joyida jim turardi. Yomg‘ir endi tingan bo‘lsa ham, sovuq edi havo. Sovuq tanasiga singib ulgurgandi. Qo‘llarini bir-biriga ishqalab qo'yardi.

Oradan ko‘p o‘tmay eshik yana ochildi. Yigit qo‘lida qora rangli dubulg‘a bilan chiqdi. Ikkinchi qo‘lida esa kurtka bor edi.

– Kiyib ol, — dedi qisqa qilib.

Haena avvaliga tushunmay unga qarab turdi.

– Sovqotasan. Kiy.

Kurtkani qo‘liga tutqazdi. Haena indamay oldi. Kurtkadan yigitning atirining hidi anqib turardi. Biroz tutun hidi aralash hid. "Cheksa kerak" deb o'yladi ichida Haena.

Yigit hovli chetidagi tom ostiga bordi. U yerda qora mototsikl turardi. Temir qismlari yomg‘ir tomchilarida yaltirab ko‘rinardi. U mototsiklni bir harakatda oldinga chiqarib, rulini to‘g‘riladi.

Haena sekin yaqinlashdi.

– Rostdan ham shunda ketamizmi?

– Yo‘q. Senga maqtanishga olib chiqdim.

Haena labini burishtirdi.

– Qo‘pol ekansiz.

Yigit javob bermadi. Faqat dubulg‘ani unga uzatdi.

– Taqib ol.

Haena dubulg‘ani kiyishga urindi, lekin eplolmadi. Bir necha marta uringach asablashdi.

– Taqilmayapti... Kerakmas

Yigit bir xo‘rsinib unga yaqinlashdi. Haena jimib qoldi. Yigit uning qo‘llaridan dubulg‘ani olib, sochlarini ehtiyotkorlik bilan orqaga yig‘di. Sovuq barmoqlari qulog‘i yoniga tegib ketganida Haenaning eti jimirlab ketdi.

– Qimirlama.

Dubulg‘ani to‘g‘rilab taqib qo‘ydi.

– Bo‘ldi.

Yigit mototsiklga o‘tirdi.

– Chiq.

Haena bir soniya ikkilanib turdi. Keyin sekin orqasiga o‘tirdi. Mototsikl balandroq bo‘lgani uchun muvozanatini yo‘qotay dedi.

– Ehtiyot bo‘l!

Yigitning ovozi aralashgani bilan mototsikl bir oz qimirlagandi. Haena qo‘rqib ketib, uning kurtkasidan sekin ushlab oldi.

– Men yiqilib tushmaymanmi?

– Unda mahkamroq ushla.

– Ushladim.

– Mahkamroq dedim.

Keyin hech nima demay mototsiklni yurgizdi. Motorning tovushi tun sukunatini yorib yubordi. Mototsikl asta yo‘lga chiqdi. Shamol Haenaning nam sochlarini orqaga uchirardi.

Ular qorong‘i dala yo‘lidan chiqib, asta-sekin shahar chiroqlari tomon ketishardi.

– Ismingiz nima? — dedi past ovozda.

Yigit bir necha soniya javob bermadi.

– Yoongi.

Haena ko‘zlarini sekin yumdi.

– Men Haena.

– Bilaman.

Haena hayron bo‘lib boshini ko‘tardi.

– Akang sen haqingda gapirgan.

Haena kulib yubordi.

– Bilmagandim degandingiz ku?

– Esimga tushib qoldi.

– Nima deb aytardi? Yomonlarmidi?

– Yo'q. Shunchaki bir aytgan.

Shundan so'ng gaplashishmadi jim ketishdi. Haenani uyiga olib kirgach o'zi ketishga orqaga o'girildi.

— Kirmaysanmi?

– Yo'q.

– Akam xursand bo'lardi.

Indamadi. Bir zumda uzoqlashib ketib qoldi. Haena uning orqasidan ancha vaqt qarab qoldi.

Jungkook va Mirae birga uyga qaytishayotgandi. Mirae o'zidan ko'p u haqida o'ylardi. Yomg'irdan so'ng hamma joy ho'l, loy yana toyib yiqilmasin deb ikki ko'zi Jungkookda.

– Unday qarayverma.

Jungkook unga kulib qo'ydi. Mirae hijolat bo'lib o'zini chetroqqa oldi.

– Senga qaraganim yo'q.

– Men yaxshiman.

Mirae indamay qo'yaqoldi.

– Mirae

Jungkook Miraeni orqasidan chaqirdi. Ovozi ikkilanganday eshitildi.

– Hm? Nima?

– Sen bilan do'stlashdik ha?

– Ha desa ham bo'ladi.

– Senga nimadir aytsam meni ahmoq deb o'ylamaysanmi.

– Nima gap?

– Kel shu yerga o'tiraylik.

Jungkook shu yaqindagi o'rindiqni ko'rsatdi Miraega. Mirae o'tirdi. So'ng Jungkook ham o'tirdi.
Mirae havoning salqinidan eti sal junjikib o'tirardi. Uning sovuqqotganini sezib, Jungkook ustidagi maktab formasining kostyumini yechib uning yelkasiga avaylab tashladi. Mirae ko'zlarini unga qaratdi. Jungkook uning ko'zlariga qarab tabassum qildi.

– Ko'zlaring juda chiroyli ekan.

– Aa?

Mirae uning gaplarini anglab ko'zlari olib qochdi uyalib. Jungkookning o'zi ham aytgan gaplarini anglamay qoldi. Hamma gapi samimiy edi juda.

– Nima demoqchi eding?

– Har doim tushlar ko'raman. Tushlarimda bir qiz bor. Yuzini ko'rmaganman. Ovozini elas-elas eslayman xalos. Qizig'i shundaki u tushlarimga kirgan kuni men juda charchagan bo'laman. Nimagadir ikkilanib,o'ylanib uhlab qolgan vaqtim u tushimga kiradi va meni qaysi qarorimni

tanlasam yaxshiroq bo'lishini ko'rsatib berib ketadi. Uning ovozini eshitaman va uyg'onishni istamayman lekin uyg'onaman. Uyg'onganimda u sababmi bilmadim men o'sha kundan baxtli bo'lib yuraman.

Jungkook indamay jim bo'lib qoldi. Mirae u gapini davom ettirishini kutib turdi. Lekin uzoq vaqt o'rtada sukut bo'lgach o'zi so'rab qoldi.

– Keyin chi?

– Men uni topdim.

Mirae sal kam quvonganidan ko'zlaridan quvonchi ko'rinib turardi.

– Hayotda ya? Ko'rdingmi? Gaplashdingmi? Yuzini ko'rdingmi? Yuzini ko'rmaganman deding qanday taniding?

– Bitta bitta savol ber.

– Hammasini aytasan!

– Maktabda. Yuzini ko'rmadim. Ovozini eshitdim yana. Shuni bilamanki u shu maktabda. Uni topishga yordam berasanmi menga?

– Ovozni o'zidan ha?

– Yo'q. Uning sochlari ham uzun.

Mirae ko'zini suzib qo'ydi.

– Maktabdagi yarim qizlarning sochi uzundir.

– Uning sochi quyoshda porlaydi.

– Topgan gapingni qara.

Mirae o'rnidan turib ketdi. Jungkook ham o'rnidan turib uning orqasidan yugurdi.

— Topishasan ha?

Shu payt Mireaning oldidan kimdir kelib yo'lini to'sdi.

– Men ham topishsam maylimi, Jungkook?

Miraening yonidan o'tib Jungkookning yelkasidan qo'lini tashladi.

– Qayerdan paydo bo'lding, Jimin?

Jungkook va Jimin qo'l berib ko'rishib ketishdi.

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-05-22T15:20:45.176Z

Chapter 6

— Tez joylashuvingni tashla!

– Kimsiz?

Haena qo'rqib ketgan uning yuzini tiniq ko'rolgani ham yo'q. O'zining ahvolidan uyalib, hijolat bo'lib ketdi. Kiyimlarini, sochlarini to'g'irlagan bo'lib o'rnidan mag'rur turdi.

– Sen kimsan? Nima qilyabsan bu yerda?

– Men...men...adashib qoldim...bir kuchuk quvladi shu yerga kelib qoldim.

Yigit indamay bosh silkib qo'ydi.

– Qayerdansan o'zi?

– Shu shahardan. Bugun nimadir g'alati...

– Nega chaqirding uni?!

Yigit qo'lini Haenadan deyarli siltab tortib oldi.

– U mening itim! Ketaver!

– Qayerga ketaman shu mahalda. Hammasiga shu iting aybdor! Uni nega bog'lab qo'ymagansan?! Uni deb shu odam topmas bog'ga keldim. Hech bo'lmasa yo'lda edim. Kimdir o'tib olib ketardi.

– Men kuchugimni bog'lab boqmayman. U mening qulim emas.

Haenaning alami ichidan toshib ketar, bu amal uning ko'zlarini yoshlab yubordi. Hamma joyi loy, oyoqlari boya yiqilganda shilingan, hatto sochlari va yuzlari ham loy edi.

– Ortimdan yur.

– Telefoningiz bormi?

Cho'ntagidan telefonini olib unga so'zsiz uzatdi. Haena ham oldi va akasining raqamini terdi.

– Iya, sizda akamning raqami bor ekan?

Yigit joyida to'xtab qoldi.

– Ber chi?

– Uning singlisi borligini bilmasdim.

– Uning sizdaka do'sti borligini bilmasdim.

– Biz do'st emasmiz. Kam gaplashib turamiz.

– Qo'ng'iroq qilsam maylimi? Havotir olyotgandir.

Yana qaytib berdi telefonni.
Haena akasiga qo'ng'iroq qildi. Lekin bu yerda aloqa yo'q. 2-3 marta qayta-qayta qo'ng'iroq qildi lekin ulanmadi sira ham. Telefonni qaytib uzatdi.

– Ketdik, - dedi yana. Yana javob kutmay yurib ketdi.

– Qayerga?

– Uyinga tashlab qo'yaman.

– Piyodami? Yo'lni aytsangiz o'zim ketaman.

– Yana itlar talashini istaysanmi?

So'ng ikkisi ham indamay jim ketishdi. Biroz yurishgach bir uyga yetishdi. Bu yer kichik qishloqchaga o'xshardi. Juda ham yoqimli joylar.

– Uyingiz shu yerdami?

– Ha

– Juda fayzli joyda ekan. Baxtli ekansiz.

– Shu yerda kut.

Haena indamay joyiga qoldi. Kelgan yo'llariga, orqasiga qaradi. Katta dalla. Vahima bilan shu dalaga vir itdan qochib kirib qolganiga ishongisi kelmasdi.

Oradan ko‘p o‘tmay eshik yana ochildi. Yigit qo‘lida qora rangli dubulg‘a bilan chiqdi. Ikkinchi qo‘lida esa kurtka bor edi.

– Kiyib ol, — dedi qisqa qilib.

Haena avvaliga tushunmay unga qarab turdi.

– Sovqotasan. Kiy.

Kurtkani qo‘liga tutqazdi. Haena indamay oldi. Kurtkadan yigitning atirining hidi anqib turardi. Biroz tutun hidi aralash hid. "Cheksa kerak" deb o'yladi ichida Haena.

Haena sekin yaqinlashdi.

– Rostdan ham shunda ketamizmi?

– Yo‘q. Senga maqtanishga olib chiqdim.

Haena labini burishtirdi.

– Qo‘pol ekansiz.

Yigit javob bermadi. Faqat dubulg‘ani unga uzatdi.

– Taqib ol.

Haena dubulg‘ani kiyishga urindi, lekin eplolmadi. Bir necha marta uringach asablashdi.

– Taqilmayapti... Kerakmas

– Qimirlama.

Dubulg‘ani to‘g‘rilab taqib qo‘ydi.

– Bo‘ldi.

Yigit mototsiklga o‘tirdi.

– Chiq.

Haena bir soniya ikkilanib turdi. Keyin sekin orqasiga o‘tirdi. Mototsikl balandroq bo‘lgani uchun muvozanatini yo‘qotay dedi.

– Ehtiyot bo‘l!

Yigitning ovozi aralashgani bilan mototsikl bir oz qimirlagandi. Haena qo‘rqib ketib, uning kurtkasidan sekin ushlab oldi.

– Men yiqilib tushmaymanmi?

– Unda mahkamroq ushla.

– Ushladim.

– Mahkamroq dedim.

Keyin hech nima demay mototsiklni yurgizdi. Motorning tovushi tun sukunatini yorib yubordi. Mototsikl asta yo‘lga chiqdi. Shamol Haenaning nam sochlarini orqaga uchirardi.

Ular qorong‘i dala yo‘lidan chiqib, asta-sekin shahar chiroqlari tomon ketishardi.

– Ismingiz nima? — dedi past ovozda.

Yigit bir necha soniya javob bermadi.

– Yoongi.

Haena ko‘zlarini sekin yumdi.

– Men Haena.

– Bilaman.

Haena hayron bo‘lib boshini ko‘tardi.

– Akang sen haqingda gapirgan.

Haena kulib yubordi.

– Bilmagandim degandingiz ku?

– Esimga tushib qoldi.

– Nima deb aytardi? Yomonlarmidi?

– Yo'q. Shunchaki bir aytgan.

Shundan so'ng gaplashishmadi jim ketishdi. Haenani uyiga olib kirgach o'zi ketishga orqaga o'girildi.

— Kirmaysanmi?

– Yo'q.

– Akam xursand bo'lardi.

Indamadi. Bir zumda uzoqlashib ketib qoldi. Haena uning orqasidan ancha vaqt qarab qoldi.

Jungkook va Mirae birga uyga qaytishayotgandi. Mirae o'zidan ko'p u haqida o'ylardi. Yomg'irdan so'ng hamma joy ho'l, loy yana toyib yiqilmasin deb ikki ko'zi Jungkookda.

– Unday qarayverma.

Jungkook unga kulib qo'ydi. Mirae hijolat bo'lib o'zini chetroqqa oldi.

– Senga qaraganim yo'q.

– Men yaxshiman.

Mirae indamay qo'yaqoldi.

– Mirae

Jungkook Miraeni orqasidan chaqirdi. Ovozi ikkilanganday eshitildi.

– Hm? Nima?

– Sen bilan do'stlashdik ha?

– Ha desa ham bo'ladi.

– Senga nimadir aytsam meni ahmoq deb o'ylamaysanmi.

– Nima gap?

– Kel shu yerga o'tiraylik.

– Ko'zlaring juda chiroyli ekan.

– Aa?

Mirae uning gaplarini anglab ko'zlari olib qochdi uyalib. Jungkookning o'zi ham aytgan gaplarini anglamay qoldi. Hamma gapi samimiy edi juda.

– Nima demoqchi eding?

tanlasam yaxshiroq bo'lishini ko'rsatib berib ketadi. Uning ovozini eshitaman va uyg'onishni istamayman lekin uyg'onaman. Uyg'onganimda u sababmi bilmadim men o'sha kundan baxtli bo'lib yuraman.

Jungkook indamay jim bo'lib qoldi. Mirae u gapini davom ettirishini kutib turdi. Lekin uzoq vaqt o'rtada sukut bo'lgach o'zi so'rab qoldi.

– Keyin chi?

– Men uni topdim.

Mirae sal kam quvonganidan ko'zlaridan quvonchi ko'rinib turardi.

– Hayotda ya? Ko'rdingmi? Gaplashdingmi? Yuzini ko'rdingmi? Yuzini ko'rmaganman deding qanday taniding?

– Bitta bitta savol ber.

– Hammasini aytasan!

– Maktabda. Yuzini ko'rmadim. Ovozini eshitdim yana. Shuni bilamanki u shu maktabda. Uni topishga yordam berasanmi menga?

– Ovozni o'zidan ha?

– Yo'q. Uning sochlari ham uzun.

Mirae ko'zini suzib qo'ydi.

– Maktabdagi yarim qizlarning sochi uzundir.

– Uning sochi quyoshda porlaydi.

– Topgan gapingni qara.

Mirae o'rnidan turib ketdi. Jungkook ham o'rnidan turib uning orqasidan yugurdi.

— Topishasan ha?

Shu payt Mireaning oldidan kimdir kelib yo'lini to'sdi.

– Men ham topishsam maylimi, Jungkook?

Miraening yonidan o'tib Jungkookning yelkasidan qo'lini tashladi.

– Qayerdan paydo bo'lding, Jimin?

Jungkook va Jimin qo'l berib ko'rishib ketishdi.

𝓛𝓲𝓴𝓮 𝔂𝓸𝓾

2026-05-15T07:52:22.588Z

Chapter 1

Jin

Qanchalik qiyin kelishi noma'lum bo'lgan odamni kutish? Men har kuni kutaman. Ko'zimni ochaman va go'yo hozir oyim xonamga kirib meni boshimni silab uyg'otadigandek kutaman. Singlimni kutaman. Meni tashlab ketishgani uchun qattiq hafaman ulardan.
Ishga borish kerak. Derazadan qarasam hali quyosh chiqib ulgurmagan. Devorda bir ritmda chiqillab ovoz chiqarayotgan soatga qaradim. Soat tongi besh.
Ko‘zlarimni ishqalab sekin o‘rnimdan turdim. Oq parda ortidan kirayotgan xira tong nuri xonani sovuq rangga bo‘yab turardi. Deraza ochiqligi uchun ertalabki salqin havo xonaga sizib kirib etimni junjiktirib yubordi.

— Jin ursin… yana 5 minut uxlasam bo‘lardi, — deb kulib qo‘ydim o‘zimga.

Vannaga kirib, iliq suv ostida uzoq turdim. Suv yelkalarimdan oqib tusharkan, miyam asta uyg‘onardi. Bugun uchrashuvlar ko‘p. Investorlar, yangi loyiha, tugamaydigan qo‘ng‘iroqlar.
Lekin bu menga yoqardi.
So'ng sochimni sochiq bilan quritib, garderob oldida to‘xtadim.
Qora kostyummi yoki kulrang? Bir necha soniya o‘ylanib, qorasini oldim.
Menga hammasi yarashaveradi.
Ko‘ylak tugmalarini beparvo harakat bilan qadab, galstukni odatdagidek tez bog‘ladim. So'ng negadir asabimga o'ynab uni olib tashladim.

Bir tugma ochiq turgani yaxshiroq. Bilagimga soatimni taqdim. Endi mendan taralayotgan qimmat atir hidi xonaga butunlay tarqalib ketdi.
Oynaga qarab kulib qo'ydim.

— Perfect.

Mashina kalitini aylantirib ushladim-da, uydan chiqib ketdim. Mashinaga o'tirgach oynasida yana o‘zimga ko‘z tashladim. Uyqu aralash qarashlar, tartibli qora sochlar va mening o'sha qat'iy qarashlarim va jiddiyligimni bir vaqtda sezdirib turadigan tabassumim.
Shahar hali uyg‘onmagan edi. Men esa allaqachon hammasini zabt etishga tayyorman.
1 yilcha bo'ldi men ko'chada nonushta qilishga o'rganib qolganimga. Uydan chiqqan eng birinchi men boradigan joyim sevimga qahvaxonam bo'ladi. U yerdagi qahva va mevali choy menga yoqadi. O'sha joyda qahva ichib, choyini o'zim bilan olib ketaman.
Tanish kafe oldida to'xtab ichkariga kirdim. Deraza oldidagi joyga o'tiraman. Bu joyga doim men o'tiraman. Planshetimni ochib yangiliklarga bir ko'z tashlash bilan bandman.

— Har doimgidekmi, janob Jin?

Tanish afitsant yigitning ovozini eshitdim. U meni ko‘rishi bilan kulimsirab qo'ydi.
Men planshetdan ko‘z uzmay bosh irg‘adim.

— Americano. Va o‘sha mevali choy.

— Olib ketish uchun?

— Choyni olib ketaman.

– Nonushtaga yana nimadir yeysizmi?

– Yo'q.

— Siz kelmasangiz, tong boshlanmagandek tuyuladi bu yerda.

Jin yengilgina kulib qo'ydi.

Oradan ko'p o'tmay stolim ustiga qahvani qo'yib qo'yishdi.

– Marhamat, olib keldim.

Men notanish qizning ovozini eshitdim. Boshimni ko'tarib unga qaradim. U indamay kulib turaverdi. Uning ustidagi oppoq ko'ylagi. Oq. Yengi kalta oq ko'ylak. Sochlari yoyilgan. To'lqinsimon jigarrang sochlari yelkasidan tushib turibdi.

– Rahmat, – deyoldim faqat.

U yengil ta'zim qilib orqaga o'girildi. U qandaydir boshqacha tuyuldi menga. Oq ko'ylagi mening butun tanamni muzlatib qo'ydi. U nega formasini kiymagan?

– Nega ishxonangning formasini kiymading?

U menga qaradi. Kulib qaradi.

– Endi bu yer mening ishxonam emas. Siz ohirgi mijozimsiz.

Men indamadim. Oldimdagi qahvani qo'limga olib bir ho'pladim. Ta'mi boshqacha. Men yoqtirganimdek emas. Negadir asabiylashdim. Odatda bunday mayda narsalarga asabiylashmayman axir. O'sha qiz hali ketib ulgurmagandi. Bir-ikki stol naridagi stolni tozalash bilan band edi. Uni chaqirdim.

— Nega buning ta'mi boshqacha?

U yana kuldi. Nega? Men jahl bilan gapiryabman axir. Kulib, sokin javob qaytardi.

– Chunki uni men tayyorlamaganman.

Men battar asabiylashdim o'rnimdan turib ketdim. U tezda yonimga kelib oldi. Qo'limdan ushlab qayta o'tirishimga ishora qildi.

– O'tiring!

– Istamayman!

– Jim!

U aqldan ozganmi deb o'ylab qoldim. Lekin gapirmadim ham.

– Men afitsant emasman. Hozir dugonamning o'rniga ishlab turibman. Iltimos o'tiring. Unga gap tegishini istamayman. Bir pas o'tiring keyin sekin chiqib ketasiz.

U o'zini juda erkin tutardi. Huddi hech narsa bo'lmaganday mening oldimdagi stulga o'tirib oldi.

– Sizga men tayyorlagan kofe yoqadimi?

Qo'lini iyagiga qo'yib menga qarab o'tirishi...

– Men bandman.

Qaytib o'rnimdan turdim yana. U qo'limdan ushlab yana qayta o'tqazdi meni. Men butunlay hayron edim.

– Mening ismim Dina.

Menga qarab qo'lini uzatdi. Men qo'lini jim siqib qo'yaqoldim. Unga o'zimni tanishtirib o'tirgim kelmadi.

– Nega ishdan ketyabsan?

– Nihoyat o'zim istaganday ish topdim chunki. Buni uzoq kutgandim. Meni qabul qilishganiga hali ham ishongim kelmaydi.

Bir ish uchun buncha xursand kulmasa bu.

– Omad tilayman. Hayr.

Bu safar men ham unga qarab jilmayib qo'ydim.

– Rahmat. Bu yerga yana tez-tez kelib turing. Menga bu yer yoqadi.

– Kelaman.

Boshqa so'z ortiqcha. Mashinaga chiqib ketdim yana. O'tirgan vaqtim esimga tushib qoldi. Choyni unutibman. Qaytadan mashidan tushgandim o'sha qiz ham shoshib chiqdi eshikdan. Meni oldimga keldi.

– Qolib ketibdi...

Menga uzatib tikilib qarab turaverdi. Buncha ko'p uchradi bu menga. Sovuqqina "rahmat" dedim-u ishga yo'l oldim.

So'ng u ishga yetib keldi. Mashinasidan o'sha ishonchli qadamlari bilan tushib keldi. Jin — yirik development kompaniya CEOsi. Premium binolar, luxury mehmonxonalar,
biznes markazlar,
elit turar joylar quradigan yirik kompaniyaning prezidenti.

Jin ichkariga kirib keldi. Uzun koridor bo‘ylab yurarkan, telefonidagi xabarlarni ko‘zdan kechirardi. Yonida kotibasi bugungi rejalarni unga eslatib ketaverardi.

— Investorlar allaqachon yig‘ilgan, janob Kim. Faqat Han Group hali yetib kelmadi.

— Kechikish odatlari o‘zgarmabdi, — dedi Jin sovuqqina.

Lift eshiklari ochildi. Katta majlislar zaliga kirib kelishi bilan o'tirganlar turib unga ta'zim qilishdi. Sokin, qat'iy qadamlar bilan yurib to'rga borib o'tirib joyini egalladi. Soatiga qaradi.

– Ular kelishmasa o'zimiz boshlaymiz.

Jin boshqa investorlarga qarab gapirdi. Shu vaqt eshik ochilib kutilayotgan odamlar kirib kelishdi.
Ular kirishi bilan xonaning muhiti biroz o'zgarganday bo'ldi. Seokjindan o'ng tarafda o'tirgan kotibasi unga sal egilib pichirladi.

– Han Group keldi.

– Bildim, – dedi sovuqqina.

Eng avval xonaga Yoongi kirib keldi. Keyin boshqalar kirishni boshlashdi. Seokjinning ko'zlari ertalabki tanish qizga tushganida negadir yuziga tabassum yugurganday bo'ldi. Dina ham unga qarab hayronligi yuzidan sezilib turardi. "Yana o'sha. U nima qilyabdi bu yerda?", deb o'yladi ichida.

Yoongi joyiga o'tirarkan Seokjinga qarab yengil tabassum bilan qarab gapirdi:

– Ko'p kuttirmadim deb umid qilaman.

– Doim kech qolasan.

Seokjin istehzoli kulimsirab qaradi Yoongiga.

Yoongi yoniga o'tirgan qizga, Dinaga ishora qilib uni tanishtirgan bo'ldi.

– Bu bizning yangi interyer dizaynerimiz. 3 oy amaliyotda va sinovda.

Dina nozik kulib hammaga qarab boshini sal egib qo'ydi.

Yoongi tanishtirishga davom etish uchun Dinaga qaradi.

– Isming nima edi?

Dina endi gapirish uchun og'iz juftlaganida Seokjin "Dina" deb aytib yubordi. O'zi anglamay qoldi aytganini. Uning hayoliga ham, og'ziga ham beixtiyor keldi bu so'z. Hamma unga qarab qolganday tuyuldi unga. O'zini noqulay his qildi. O'ngg'aysizlanib oldidagi qog'ozlarni tartiblagan bo'ldi.

— Qani majlisni boshladik, – dedi o'zini jiddiyga solib.

𝓓𝓻𝓮𝓪𝓶

2026-05-12T17:33:03.494Z

Soomin hammaga qarab chiqdi. Jamoa tinmay shug'ullanardi. Ularni to'xtatishga o'ylanib qoldi. Berilib o'ynashayotgandi hammalari. Keyin hijolatomuz qizlarga qaradi.

– Ozroq kutib turolmaysizlarmi?

Haena indamay chetdagi kursiga indamay o'tirib oldi.

Mirae ham Haenaning yoniga sekin kelib o‘tirdi. Haena unga bir soniya qaradi-yu yana nigohini boshqa tomonga olib qochdi. Mirae ichida kulib qo‘ydi. O'zicha arazlab olganiga.

Sport zal ichida to‘pning polga urilgan tovushi tinmasdi. Ba'zan hushtak ovozi, ba'zan yigitlarning bir-biriga baqirib gapirishlari eshilardi. Havo ham biroz issiq, biroz dim.

Mirae zerikkanidan maydonga qarab o‘tirdi. Avvaliga hech kimga uncha e'tibor bermayotgandi. Keyin birdan ko‘zlari bir tanish yigitda to‘xtab qoldi.

– Ertalabgi yigit...Jungkook...

Mirae buni ichida aytdim o'yladi lekin ovozini Haena eshitib uni yelkasidan ushlab o'ziga qaratdi.

– Kim?

Mirae kulib Haena qaradi.

– Uni ertalab ko'rib qolgandim. Faqat shu. Ko'zimga issiq ko'rindi.

– Mayli... Aytmading ha menga.

– Nimasini aytaman buni?

Mirae yana zalga qaradi. Ko'zi endi faqat unda aylanib yurganini sezib qolib pastga qarab o'tirdi. U boshqa yigitlarga qaraganda ancha yaxshiroq o‘ynardi. Boshqalar jon-jahdi bilan o'yinga qarasa, u huddi ko'ngilchoqlik uchun o'ynaganday kulib, zavqlanib o'ynardi. To‘pni olishi bilan hamma harakati tezlashardi. Maydon ichida boshqa odamga aylanardi.

Mirae beixtiyor unga yana uzoqroq tikilib qoldi.

Shu payt Jungkook to‘pni ushlab chap tomondan yugurib keldi. Qarshisidagi o‘yinchini aldab o‘tib ketdi-yu, sakrab to‘pni savatga tashladi. To‘p savatdan chiroyli tushdi.
Lekin sakrab yerga Jungkookning oyog‘i noto‘g‘ri tushib ketdi.

Uning yuzi birdan og'riqdan tirishib ketdi. Gavdasi muvozanatini yo‘qotib yon tomonga oqsab tushdi.

— Jungkook!

Jamoadagilar ham bir zum to‘xtab qolishdi.

Mirae nima qilayotganini o‘zi ham anglamadi. O‘rnidan sapchib turib maydon tomonga yugurdi.

Haena hayron bo‘lib ortidan qarab qoldi.

— Mir?!

Jungkook esa tishini tishiga qo‘yib oyog'ini ushlab o‘tirib qolgandi. O‘ng qo‘lini to‘pig‘iga qo‘ygan, nafasi biroz o'zgargan.

Mirae uning yoniga yugurib borib oldiga cho‘kkalab o‘tirdi.

— Yaxshimisan? Qattiq og‘riyaptimi?

Jungkook boshini ko‘tarib unga qaradi. Ko‘zlari bir soniya kattalashib ketdi. Unga havotir bilan qarab turgan qiz bugun ertalab ko'rgan qizi edi.

— Sen?..

Soomin ham vahima bilan yugurib keldi. Deyarli yig'layotgandi.

– Aka! Nima bo'ldi? Og'riyabdimi? Oyim...oyimga qo'ng'iroq qilaman.

Mirae bir Soominga bir Jungkookga qarab oldi. Ular aka-singilligi sira hayoliga kelmagandi.

Jungkook Soominning qo'lidan telefonni olib qo'ydi.

– Yaxshiman. Bas qil da uyga qayt. Hozir qaytaman men ham uyga.

Soomin yig'lashdan beri bo'lib jim o'tirardi.

– Oyimga aytaman sizni. Aytib beraman hammasini.

– Mini, uyga qayt!

Mirae shundagina tez kelganini anglab yetdi. Biroz hijolat bo‘lib qoldi. Nima deyarini bilmasdi.

— H-haligi... oyog‘ing...

Jungkook Miraega qarab kulganday bo‘ldi.

— Men yaxshiman.

Lekin ovozi ishonchli emasdi.

Murabbiy ham tez yonlariga kelib cho‘kkaladi.

— Qimirlatma oyog‘ingni.

Jungkook indamay bosh irg‘adi. Mirae esa hali ham uning yonidan ketmay o‘tirardi. Negadir yuragi g‘alati tez urayotgandi.

Haena esa uzoqdan ularni kuzatib turib, Miraega tikilib qoldi.

Mirae esa hanuz Jungkook yonidan ketmagandi. Uning cho‘kkalab o‘tirishi, xavotir bilan gapirishi Haenaning ichida nimadir uyg'otgandek Miraega qarab kulib-kulib qo'yardi. Oldin Miraeni bunday ahvolda hech ko'rmagandi chunki.

Murabbiy Jungkookning oyog‘ini ehtiyotkorlik bilan ushlab ko‘rdi.

— Qattiq qayrilgan bo‘lishi mumkin… Hozircha bosma, maylimi? — dedi u qat’iy ohangda.

Jungkook og‘riqni yashirishga urinib kulimsiradi.

— Mayli, murabbiy. Uncha og'rimayabdi.

Mirae yengil nafas oldi, lekin baribir uning ko‘zlari Jungkookning oyog'idan uzilmadi.

— Yura olasanmi? — dedi u past ovozda.

— Sinab ko‘raman, — dedi Jungkook va sekin qo‘llariga tayangancha o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi.

Lekin oyog‘ini bosishi bilan og‘riq o‘qday o‘tdi, qotib qoldi.

Mirae darrov yelkasidan ushlab qoldi.

— Yo‘q, yo‘q, bunday qilma! O‘tir!

Uning ovozi beixtiyor balandroq chiqib ketdi.

Jungkook yana kuldi, bu safar biroz rostakam kulgu aralash.

— Havotir olma hammasi yaxshi.

— Bu hazil emas...

Ularning orasidagi bu qisqa sukunatda Mirae qo‘lini sekin tortib oldi, lekin baribir yaqin turardi. Go‘yo Jungkookni yiqilib ketishdan o'zi ushlab turganday.

Haena esa bularni ko‘rib jim qoldi. U hatto qimirlamadi ham.

Murabbiy qo‘li bilan boshqa yigitlarga ishorasi qildi:

— Uni chetga olib chiqamiz. Qani yordam bering.

Ikki yigit kelib Jungkookni ehtiyotkorlik bilan yelkalaridan ushlab oldi. Mirae o'zini chetga oldi. Jungkook unga qarab turdi.

– Rahmat, farishta

Mirae bilinar-bilinmas jilmayib qo'ydi.

— Ertalab yordam berganing uchun...

Zalning bir burchagiga o‘tirg‘izishgach, Jungkook chuqur nafas oldi.

— Men yaxshiman, — dedi u yana hazil ohangida.

Mirae unga qarab boshini chayqadi.

— Sen doim shunaqamisan? Joning og'riyabdi ku axir.

— Agar kulmasam, og‘riq meni yutib yuboradi.

Bu gapni u juda past ovozda aytdi. Mirae bir soniya jim qoldi.

Shu payt murabbiy telefonini chiqarib:

— Shifokorga olib borish kerak.

Mirae darrov gapirmoqchi bo‘ldi, lekin Jungkook oldinroq gapirdi:

— Men o‘zim ketaman. Shunchaki… biroz dam olsam bo‘ldi.

– Shifokorni chaqiravering. U yurolmaydi.

Mirae Jungkookga qarab ham o'tirmasdan javob berdi.

Jungkook unga bir soniya qarab qoldi. Keyin sekin bosh irg‘adi.

Maktab shifokori keldi. Uning oyog'ini tekshirib, bog'lab ketishdi.

– 3-4 kun dam olasiz endi.

– 3-4 kun? Bu juda ko'p! 1 haftadan so'ng musobaqa bor ku.

– Bu haqida unutsangiz ham bo'ladi. Boshqa kimdir o'rningizga tushgani ma'qul.

– Ko'p harakat qilgandim.

– O'zingizga yaxshi qarasangiz 3-4 kunda balki yaxshi bo'lar lekin bu qaytish degani emas.

Jungkok indamadi ortiqcha gapirishni istamadi shekilli. So'ng shifokorlar ham ketishdi. Oldida kamchilik qoldi. Mirae ham ketishini ham, qolishini ham bilmay turardi. Haena allaqachon zaldan chiqib ketgandi. Soominni ham Jungkook ketkazib yuborgan.

– Uyga taksida qaytaman. Hammangiz keting!

– Yur, taskigacha borishinga yordam beraman.

Jungkook Miraega qaradi. O'zi asabiylashib turgandi. Miraening unga qarab kulib turganini ko'rib o'zining ham yuziga tabassum yugurdi negadir.

– Yura olaman. Ketdik.

Jungkook rostan endi boyadigan yaxshiroq yurolyotgandi. Oqsoqlanib, sekin yursa ham.

Avvaliga sekin yurib kalidorga chiqishdi. Maktabda deyarli odam qolmagandi. Darslar tugaganiga 1 soatcha bo'lgandi.

Maktab bog'iga chiqishdi. Shunda ko'rdiki, Haena Miraeni kutib o'tirgan ekan. Haena ularni ko'rib ko'zini suzib qo'ydi.

– Men Jungkookman.

Jungkook Haenaga o'zini tanishtirdi.

– Mirae bilan do'stlashib oldik. Sen uning yaqin do'stisan shekilli.

Haena o'zini majburlab kulib uning qo'lini yengilgina siqib qo'ydi.

– Haenaman.

– Hae, taksi chaqirganman yur birga qaytamiz.

– Yaxshisi, taksida o'zing ketaver Haena. Biz alohida ketamiz.

– Nega?, – Mirae unga tushunarsiz qarab javob kutdi.

– Yo'lda tushuntiraman.

Miraening ichida nimadir unga ishonishni, hali bugun ko'rishgan, hali yaxshi tanimaydigan shu odamga ergashishni ma'qul derdi. Haenaga bir qaradi. U hafa bo'lmasmikan deb. Yo'q u aksincha Miraega qarab kuldi.

– O'zlaringiz to'laysizmi? Mir, oqshom uyda kutaman seni.

Mirae orqada Jungkook oldinda yurib borib maktabdan chiqishdi. Yana quyosh botayotgan mahal. Hamma joyga salqin tusha boshlagan. Yoqimli havo bo'layotgandi.

– Boshqa taksi chaqiraymi?

– Yo'q.

– Piyoda ketolmaysan..siz...Xullas.

Jungkook kuldi uning gapini topolmay qolganidan.

– Senlab gapiraver. Elektr somokotda ketamiz.

– Nega?

– Menga mashinada yurish yoqmaydi. Bu zo'r bo'ladi. Yur men bilan.

Jungkook Miraening qo'lidan ushlab olib o'zi bilan yetakladi. Ko'p yurishmadi yaqinginadan skuter topildi.

– Men bunda ucholmayman.

– Qiyinmas bu.

– Ketavering meni uyim uzoq emas o'zim ketaman.

Jungkook Miraening qo'lidan yana ushlab oldi.

– Birga ketamiz.

– Yo'q.

– Chiq. Bir chiqib ko'r.

Mirae yoqar-yoqmas chiqdi.

– Orqamda turasanmi oldindami?

– Aaa?

– Nima?

Mirae nima deyishni bilmay ko‘zlarini katta ochib unga qaradi. Jungkook esa skuter rulini bir qo‘li bilan ushlab, ikkinchi qo‘li bilan hali ham uning qo‘lini qo‘yib yubormagandi.

— Oldinda tursang yiqilib ketasan, — dedi kulib. — Orqamda tur.

Mirae sekin bosh irg‘adi. Keyin sekin uning orqasiga chiqdi.
Jungkook Miraening qo'lini sekin qo'yib yubordi.

— Ushla! Yiqilib tushaman hozir!

Jungkook kulib yubordi uning gaplaridan.

— Yiqilsang ushlab olaman.

— Ishonchsiz gapirding.

— Bo‘lmasa mahkam ushla.

Mirae asta uning ko'ylagidan ushladi. Nozikkina ushladi. Lekin skuter joyidan qo‘zg‘alishi bilan qo‘rqib ketib, beixtiyor belidan mahkam ushlab oldi.

Jungkook yana kuldi unga qarab qo'yib.

— Kulma! Men bunaqa narsaga chiqmaganman oldin!

— Bilinib turibdi.

Shamol Miraening uzun sochlarini ortga uchirardi. Quyosh esa asta-sekin botib, osmonni to‘q sariq rangga bo‘yayotgandi. Yo‘llarda odam kamaygan, atrof sokinlashib qolgan edi.

Mirae avvaliga qo‘rqib ko‘zlarini yumib olgandi. Keyin asta ochdi. Salqin shamol yuziga urildi. Negadir yoqimli edi. Rostan ham endi skuter unga yoqib qoldi.

Jungkook esa odatdagidan sekinroq haydayotgandi. Oyog‘i hali ham og‘rirdi, lekin buni bildirmaslikka urinardi.

— Og‘riyaptimi hali ham? — dedi Mirae past ovozda.

— Biroz.

— Unda to'xtaymizmi?

– Yo'q.

– Nega axir?

— Chunki hozir kayfiyatim yaxshi.

Mirae tushunmadi. Bir necha soniya jimlik cho‘kdi. Faqat shamol va skuterning past ovozi eshitilib turardi.

Keyin Jungkook birdan gapirdi:

— Bilasanmi... bugun yiqilganim yaxshi bo‘ldi.

— Nimaga?

— Sen bilan do'stlashdim.

— Men... shunchaki yordam berdim. Sen ham menga yordam berganing uchun. Biroz o'tib Jungkook skuter tezligini pasaytirdi.

— Muzqaymoq yeysanmi?

— Hozir-a?

— Hozir.

— Oyog‘ing og‘riyapti-ku.

— Sen havotir qilganing sari kamroq og‘riyapti. Oyoqqa muzqaymoqning nima aloqasi bor?

Mirae yuzini burib qo'ydi. Indamadi boshqa.

Skuter yo‘l chetidagi kichkina do‘koncha oldida to‘xtadi. Jungkook tushmoqchi bo‘lganda oyog‘i yana og‘rib yuzlari tirishib ketdi.

Mirae darrov uning qo‘lidan ushlab qoldi.

— Sekin!

Jungkook unga qarab qoldi. Miraening ko‘zlari yana o‘sha haqiqiy xavotir bilan to‘lib turardi. Va negadir Jungkook bir lahza og‘riqni ham unutdi.

– Shu yerda o'tir. O'zim kelaman muzqaymog'ingni.

Shu yerdagi yo'l chetidagi skameykani ko'rsatdi. Mirae do'kon tomonga yurib ketdi. Orqasidan Jungkookning ovozi eshitildi:

– O'zinga ham ol!

Haena chin dildan xursand edi Mirae uchun. Miraeni endigina bunday kimdir bilan ochilib gaplashganini ko'rishi. Maktabdan chiqishi bilan oldida turgan mashinaga o'tirib oldi. Haena mashinaga o'tirgach boshini orqaga tashlab ko'zini yumdi. Mashina harakatlanishni boshladi. Shahar chiroqlari bir-bir yonishni boshlagandi. Haenaga nimadir g'alati tuyulib boshini ko'tarib mashina oynasidan qaradi. O'ziga notanish ko'chalardan o'tib borardi.

– Men bu yerlardan o'tmasdim avval... Manzilda adashdim... Kechirasiz meni orqaga qaytara olasizmi?

– Qayerga borasiz?

– Orqaga maktabga qaytaravering. Men chaqirmagandim taksini. Adashishgan shekilli.

So'ng mashina orqaga qayrildi. 10 daqiqa o'tmasdan yarim yo'lda mashina to'xtab qoldi. Haena osmonga qarab ketayotgandi. Havo aynishni boshlagandi.

– Nima bo'ldi?

– Yoqilg'isi tugadi shekilli. Yurmayabdi

– Men unda shu yerdan qaytaman orqaga. Bir amallab qaytarsiz o'zingiz.

Haena yonida turgan ryugzagini olib mashinadan tushib ketdi. Ortgacha ko'p qolmagandi. Lekin kam ham emas yarim soatcha yurish kerak edi. Havo ham salqinlashib boshlagan. Bahor havosi. Boyagina quyosh charaqlab yotgan osmon endi qora bulutga to'layotgandi. Haena shoshilib tez-tez yurar lekin hali uzoq ketib ulgurmasidan birdan yomg'ir yog'ib yubordi.