𝐂𝐨𝐫𝐝𝐞𝐥𝐢𝐚

𝑆𝐼𝐷𝐸 𝐼𝑁 𝑆𝐼𝐷𝐸

2025-05-20T17:30:45.055Z

5-ǫɪsᴍ

Pov Sujin:
Uyga qaytayotganimda, yelkamda og'irlikni his qildim. Faqatgina tanamdagi charchoq emas — ruhim ham charchagandi. Qadamlarim sekin, yuragim esa har bir urishda yana Jungkookning qilgan ishlarini eslatib turardi. Nahotki u shunchalar shavqatsiz bo'lsa? Kimman men? Nima qilayapman? Savollarim, javobsiz. Xonamga kirib, o'zimni karavotga otganimni, qanday uxlab qolganimni ham sezmadim.

Tong nurlari deraza pardalaridan yuragiga kirib kelayotgandek tuyulgan Sujin asta uyg'ondi.. Yengil, ammo qulay kiyimlarimdan birini tanlab, zinadan ohista tushdi. Uydagilar hali ham tinch uxlashmoqda, xuddi hech narsa bo'lmagandek.To'g'rida hali hech narsa bo'lgani yo'q hammasini esa vqat ko'rsatadi. Oshxonaga kirib, nonushta tayyorlashga kirishgan qiz yillar davomida tik oyog'da turib nonushta tayorlashni orzu qilgan.

Bugun o'sha orzuga eng yaqin bo'lgan kunlardan bir... lekin yuragimda nima uchundir chandiq bor. Pechdan iliq bulichkalarni olib chiqayotganida orqadan kelgan ohang, yuragini qisgandek bo'ldi.

Taehyung:
– Kecha tunda qayerda eding?

Uning sovuq, ammo aniqlik talab qiluvchi ohangi qizni titrashiga sababchi bo'ldi. Qo'lida turgan issiq bulichkalarni nazorat qilolmay, polga tushirib yubordi. Titroq qo'llari bilan ularni yig'ib olish uchun cho'kkalab egilganida, bilagidan issiq, lekin qat'iy qo'llar tutib qoldi.

Taehyung:
– Ular issiq. Savolimdan qochishingni keragi yo'q. Qayerga borganingni bilaman, ammo o'zing aytmaguncha, seni tinch qo'ymayman. Uni qo'lidan biroz tortib o'rnidan turg'izib: Endi esa gapir.

Uning ovozida shunchaki rashk yo'q edi. Unda nazorat, egallash tuyg'udi mujassam edi.

Sujin:
– Taehyung, tushuntiraman...

Taehyung:
– Men senga Jungkookga yaqinlashma deb ogohlantirgan edim. Lekin sen...

Eshik sharaqlab ochildi. Ichkariga havo emas, balki kuchli, murosasiz, ich-ichidan nimagaur talpinayotgan hislarga ega bo'lgan inson kirdi.

Jungkook:
– Agar u sen aytganingni qilmasa, nima bo'ladi? Sujin sening buyruqlaringni bajargan robot emas, Taehyung. Unga xo‘jayin emassan, shunchaki qoni qo'shilmagan qarindoahsan xolos, yaqini emas!

Jungkook g'azab bilan ichkarilab ularning qarshisiga keldi. Taehyung bir qadam orqaga chekindi, ammo nigohi hali ham Sujindan uzilmadi.

Taehyung:
– Sen aralashma, Jungkook. Uni yoshligidan beri bilasan. Sen uni... sen uni nogironligidan sabab qancha tahqirlaganlaring nafratlanganing bolaligingdan beri yuziga qarolmaganingni bilaman. Endi esa birdaniga uning qahramon bo'lib qoldingmi?! Aslida men emas u uchun sen hech kimsan tushunyabsanmi shuni!

Bu so'zlar havoni teshib o'tib Jungkookning jag'i taranglashishiga tishlari orasidan g'ichirlagan ohang chiqishiga sabachi bo'ldi. Ammo u jim qoldi. Sujin esa yerga tikilgancha hali hamon sukutda — ammo bu ikki erkakning tortishuvi ichida bo'ron ko'tarilayotganday tutuldi.

Jungkook yoniga kelib, bilagidan ushladi. Uning qo'llari iliq, lekin egalik qurshovida.

Jungkook Sujinga biroz turmulgamcha:
– Taehyung, uni qo'yib yubor.

Taehyung: Bu yerda ortiqcha inson sensan. Oshxonadan chiq. biz y'olg'iz gaplashim olishimiz kerak.

Jungkookning lab chetida kinoyali chilmaygan holda:
– Sening men sening aytaglaring bajarishga majburmanmi?

Pov Sujin:
Ularning orasida jim turgan edim, lekin yuragim ichkarida hapqirayotaganini o'zimdan boshqa hech kim sezmadi.
"Nega aynan ikkovi?"
Biri — Jungkook, kichkinaligimdan beri menga shunchaki nogiron bola sifatida qaragan, ko'zlarida nafrat aralash,kinoya bilan boqadigan inson.
Ikkinchisi — Taehyung, meni davolatganidan so'ng soxta mehr ko'rsatgan, lekin aslida meni nazorat qilishni,meni o'z manfaati uchun o'yinchoq qilishni afzal bilgan odam.

Men-chi? Yana kimning qo'liga tushaman? Yuragim o'zimnikimi yoki ular tanlaydigan yo'lga qarab ketadigan bir bo'lak go'shtmi?

Bularni ichimda o'ylab turganimda, faqat bitta narsa aniqligini ko'nglim sezardi "bu ikki yigit mening hayotimni egallash uchun emas" o'z xoxishlarini bajarish uchun kurashmoqda. Mening haqiqatim, istaklarim, va og'riqlarim esa yana jim, yana unutilgan.

Taehyung & Jungkook

Pov Sujin:
Ichimda nimadir olov bo'lib yonmoqda. Bu ikki yigit tortishuviga ortiq chiday olmayman, bilagimdan ushlagan ikki xil qo'l ikkisi ham borgan sari ushlgani og'riqli bo'lib bormoqda. Ikkalasidan ham charchadim. Meni o'rtada tortib, bir-birlariga qarshi qilayotgan bu jim urush meni yemirayotmoqda.

Sujin oxir sabr qila olmay ularning qo'llarini siltab tashladi. Ko'zidan yosh emas, yillar davomida yig'ilib kelgan g'am oqayotganini his qildi. Yuragi gursillab urarkan, tezda xonadan chiqishga harakat qildi ammo o'gay ota va onasining kirib kelishi unga biroz yengillikdek tuyuldi.

Nonushta uchun dasturxon atrofida yig'ilishgan ekan tashqi tomondan bu har doimgiday oddiy tong, ammo tanalar ichida urush, ko'zlarda yonayotgan olov, qalblarda esa notanish hislar yashirinlik aks etardi. U joyida sokin o'tirsa ham, ikki yigitning nigohlari undan aslo uzilmasdi. Ko'zlarida savol... lekin hech biri uni ochiq ayta olmasdi.

Janob Jeon biroz tomog'ini qirib, gap boshladi. Ovozi har doimgiday qattiq, ammo unda biroz ishonch va ogohlantirish ham bor:

— Jungkook, bugundan boshlab qora dorilar bilan bog'liq ishlarga sen mas'ul bo'lasan. Seni shunchalik ishonchli insonlarimdan biri deb bildikki, kecha hamkorlarimiz bilan buni tasdiqladik. Bugundan ishga kirishishing mumkin. Meni uyaltirib qo'yma.

Jeon xonim, Janob Jeonning gaplariga qarshi chiqdi, ammo ovozi yumshoq, ammo keskinlik bilan ta'riflangan:

— Jeon, qizimizning oldida bunday gaplarni aytishing to'g'rimi?

Janob Jeon esa yuzida ohangsiz jilmayib, ammo qat'iyat bilan javob qaytardi:

— U ham endi ("Endi" so'zlarini eshitgan Sujin biroz ranjidi.Janob Jeon demak oldinlari Sujinni oila vakili deb hisoblamagan.)
bizning oilamiz vakili. Biz qilayotgan harakatlarning mohiyatini, orqasidagi maqsadni u ham tushunishi kerak. U endi kichkina qiz emas. Kecha hamkorlarimizga aytdim bugun Jungkook uni ham olib borib tanishtiradi.

Bu so'zlar uning ichimda yana bir bo'ron uyg'otdi. Ammo bu safar u emas Jungkook tezda so'zga kirdi. Uning ovozi xavotirli, yuragi titragancha g'ashlik chiqayotgan edi:

— Dada... axir bu juda xavfli. U hali bunday joylarga, bunday ishlarga tayyor emas.

Janob Jeon uni biroz ko'zdan kechirgamcha, keyin chuqur nafas olib ohangini pasaytirdi, lekin gapining og'irligi hali ham aniq:

— Jungkook, meni yaxshi bilasan. Men bir marta gapiraman. Yana bir narsa qora dori bilan shug'ullan deganim, uni iste'mol qil deganim emas. Esingda bo'lsin. Aslo... eshityapsanmi? Aslo narkotikni iste'mol qila korma. Boshqa seni avvalgi holating...

– Yetarli dada! Janob Jeonning gaplarini bo'lgan Jungkook uning gaplariga rozidek bosh siltab, o'z xonasi tomon ketdi.

Xonada havo muzlab qolgan, sukut va soatning chiqqillashi esa asab tolalarini yemirayotgani kabi keskin... Taehyung esa hamon Sujinga qarardi. Nigohlari changallab olganday, qiz xuddi arqonga bog'langanday hech qayerga qocholmasdi.

— Amaki... deya gap boshladi Taehyung ohista, lekin qat'iy ohangda. Men ham bunga qarshiman. Sujin endigina 18ga to'ldi. U hali bu ishlarning mohiyatini tushunmaydi.

Janob Jeon unga jahl bilan emas, aksincha, sokin va sinchkovlik bilan qaradi. Keyin nigohini qizga qaratdi. Endi hamma so'zlar, har bir qaror uning yelkasiga tushdi. U jilmaydi, ammo bu jilmayish orqasida og'irlik mujassam.

— Qolgani Sujinga bog'liq. Xohlasa Jungkook bilan boradi. Xohlamasa yo'q. Men uni majbur qilmayman. Bu endi sening qaroring, Sujin. Nima deysan?

Ichida yuzlab savollar, minglab vahimalar, ammo yuzida jimlik. Ko'zlari bir Janob Jeonga, bir Taehyungga qaradi. Ikkisining ham ko'zlarida intizorlik. Ammo yuragi unga: "O'z hayotingni o'zing tanla. Har qanday qaror seni o'zgartiradi." deyotgandek tuyuldi.

U ohista boshimni silkidi. Ko'zlarida na yosh, na hissiyat faqat charchoq.

— Ha... boraman, dedi sokin..

Sujin

Zinadan tushayotgan Jungkook bu gaplarni eshitib ko'zlarini yumib, bir necha soniya hech nima demay qoldi. Taehyung esa beixtiyor boshini bir chetga burdi. Ularning ikkisining ham yuragida men uchun kurash, ammo ularning yo'llari turlicha.

Janob Jeon esa yuzida g'alabaning jilvasi bilan ohangini ko'tarib gapirdi:

— Demak, hamma narsa hal bo'ldi.Hozir hamma o'z ishini boshlasin. Taehyung, sen avvalgi vazifalaringga qayt, Jungkook esa Sujinni olib boradi.

Sujin biroz oldin quyilgan choyni ichdi. Ammo endi u iliq emasdi. Tong issiq tuyulsa ham, qalbimda hali ham tun hukm surardi.

Pov Sujin:
Nihoyat... jimlik. Tonggi og'ir suhbat, og'ir qarorlar, sovuq nigohlar... Bularning bari ortda qolgandek. Uy ichini sukunat chulg'agandi. Hamma o'z ishiga ketdi, har kim o'z qismati sari. Ammo yuragim hali ham yer bag'riga botib yotardi.

Jungkook esa hali ham pastda, zinaning etagida, Sujinni tayyorlanishini kutar, gohida o'z hayollari, nigohi zinapoyalarga qadalgancha, go'yoki har bir qadamimni eshitishga urinayotganday. Tashqi tomondan u sokin ko'rinar, lekin ichida bir to'fon borligini sezilarli darajada. Sujin uchun sirni ko'tarib yurgan, ammo aytishga yuragi dov bermayotgan bir haqiqatni ko'nglida ko'tarib yurgan inson.

Quz zinadan tushar ekan, yuragi urishdan to'xtagudek bo'ldi. Nigohlar tutashdi. Uning ko'zlari chuqur, qorong'u, ammo bir nuqtada yongan olovga to'la edi. Bu nigoh... hech qanday so'zsiz, yuragiga kirib bordi.

Sujin yuzidagi shubhani yashirib, asta unga yaqinlashdi. Uning nigohi ostida o'zini ochiq, himoyasiz his qilsa-da, yuragini to'g'rilab, ovozini barqaror tutishga harakat qildi.

— Tayyorman. Ketamizmi?

Jungkook jilmaymadi. Aksincha, ohangsiz, chuqur ovozda pichirladi:

— Tayyorsan? Menimcha unday emas.

Uning qadamlarida og'irlik bor. Oradagi masofa tobora qisqardi. Sujin ongsiz ravishda bir-ikki qadam ortga chekindi. Ammo orqada devor. Ortiq yo'l yo'q. Nafasi qisila boshlagan Sujinga bu holat begona, ammo qo'rqinchli emas faqat noaniq.

U Sujinni o'rab olganday, ikki qo'lini devorga qo'yib, qizni o'zaro poylab turardi. Yuragi gursillab urardi, ammo bu qo'rquvdan emasdi... Bu nimadir boshqa, notanish, ammo kuchli tuyg'udan darak berayotgandi.

— Jungkook... nimalar qilayapsan? Kech qolamiz... — dedi o'zini noqulay his qilgan qiz.

Ammo u gapini eshitmaganday, faqat termulib turardi. U nigoh orqali Sujinni tushunishini, ko'nglidagi bir dona haqiqatni ko'rishini istardi. Gapirmadi, harakati orqali so'zlardi.

— Jungkook, menga bunday qarama... — dedi, ovozi titrarkan.

Pov Jungkook:
Naqadar go'zal bu ko'zlar har qanday, insonni o'z domiga ga'rq qilyvchi qora tuynuk kabi portalayotgan bu ko'zlar shaydosiman. Bu ko'zlardan yosh tomchilaganini biror marta ko'rmagan bo'lsamda, uni hozir bir bor kulishini xoxlayman. Hirslarimni jilovlash uchun bor kuchim bilan harakat qilmoqdaman, lekin yuragim doim unga talpinmoqda. Undan boshqasi yuragimdagi muzni erita olmaydigandek tuyuladi.

— Endi sabr qila olmayman, — dedi u, ovozi past, ammo yurakdan chiqqancha, yuzini Sujinga yaqinlashtirarkan, yuragi naqadar kuchli urayotganini qiz bemalol eshita oldi. Nafasini tutdi. Ammo o'zimni bir zumda orqaga tortib, uning yelkasidan tutib, asta itara boshladi:

— Jungkook, iltimos... - dedi, ohangida aralashgan hislar bilan. Bu noto'g'ri. Bu mumkin emas. Men seni yana bir o'yinchog'ing bo'lishni xoxlamayman deya o'ziga o'zi pichirlagan qiz.....

Tipa shunaqa lekin bilagidan ushlamagan. Jk qo'llari devirga tiralgan db tasavur qililar.

Ammo u eshitmadi. Eshitishni istamadi. Balki eshitsa ham, yuragining shovqinidan so'zlari unga yetib bormayotgandir. Nigohlari yolg'izlik va g'azab bilan qorishgan hirs ichra yonayotgan yovvoyi olov. U yuragini muzlab yotgan tuyg'ular orasida Sujin orqali nafas olishga urinayotgandek edi. Shu sababli ham unga qarshi chiqish u qurgan butun ichki dunyoni qulatish bilan barobar.

Yaqinlashdi. Nafaslari bo'ynini silardi. Qo'llari devorga tiralgan, uning harakatlanishiga yo'l qo'ymaydi. Uga bir qarashida o'zini yo'qotayotgandekdi, yo'q, bu shahvat emasdi. Bu o'zini anglab yetmasdan, so'zsiz yordam so'rash singari. Ammo u shunchalar yo'qotganki o'zini, bu yordam istagi zo'ravonlik ko'rinishiga kirib ulgurgandi.

Bo'ynida issiq bir og'riq paydo bo'ldi. Ha og'riq eng alamlisi esa chorasizlik. Bu vaziyatdan chiqib ketish uchun tanasi kurashayotgan bo'lsa-da, yuragida nimadir... unga achinishdan ham og'irroq, lekin to'liq ishonch ham bo'lmagan bir tuyg'u uyg'ondi.

Jungkoom asta uzoqlashdi. Nafasi hanuz bo'ynida qolgandek tuyulardi.

Pov Jungkook:
Unga yaqinlashganim sari u mendam uzoqlashayotganini sezib turibman. Bu men xohlagan yaqinlik emasdi, bu ichimdagi bo'shliqni to'ldirish, og'riqlarni yengish, yolg'izlikni bosish uchun bergan mag'lubiyatimdan biri. Uning ko'zlarida og'riq ko'rdim. Qo'rqinchni emas. Nafrat ham emas. Faqat... og'riq. Va men, bu og'riqqa sababchi bo'lishni istagan yagona inson bo'lishni xoxlayman.

Sujin aqlini yig'ib bor kuchi bilan uni o'zidan itarar ekan, u ham asta orqaga chekingancha ko'zlari qayta unga termulsi, ichidagi olov endi muzga aylangan. Bo'ynida qolgan izni ko'rib yuragida egalik hislari esa qayta gavdalandi.

5 qism tugadi. Xato va kamchiliklar uchun uzur. Yoqdi deb umid qilaman. Komentariyada o'z fikringizni yozib qoldiring. Keyingi qism 30+ reaksiyadan so'ng chiqadi. Eslatma: Fanfic real voqealar asosida yozilmagan va hech qanday hayvonga zarar yetkazilmagan, shuningdek fanfikda ichib, chekish kabi sahnalar bo'lishi mumkin.

𝑆𝐼𝐷𝐸 𝐼𝑁 𝑆𝐼𝐷𝐸

2025-05-14T09:04:58.077Z

4-ǫɪsᴍ

Yuragi g'alati tarzda hapqirayotgan Sujin, pastga tusharkan, zalda Taehyungni ko'rdi. Qadamlari asta, yuragi esa g'am va savollarga to'la. Taehyung unga yaqinlasharkan, sovuq, nazoratni qo'ldan boy bermaydigan ovozda: Jungkookning xonasida nima qilayotgan eding? Nega uning yoniga bording?
Sujinning javobini kutmay gapida yana davom etdi: Umuman, u bilan gaplashishingni ham, unga yaqinlashishingni ham taqiqlayman. Unga yaqin yurishni bas qil Sujin.

Sujin bu daqiqada nima deb javob berishni bilmay, ich-ichidan g'ash bo'lib, oxiri sekinlik bilan gapirdi.

Sujin: Nega bunday qilishim kerak?

Taehyungning nigohi yalt etib, bir zumga jim bo'ldi. So'ng so'zlari ortida og'ir yukni yashirgancha javob qaytardi.

Taehyung: Chunki sen meni aytganimni bajarishga majbursan. Seni davolatgan kimligini unutgan bo'lsang eslatib qo'yishim mumkin. Men senga hayotingni qaytardim, esingda tut.

Sujin bosh egdi. Bir necha soniya sukutda qoldi. Ich-ichida qaynayotgan savollar, pushaymonlik, tushunmovchilik uni ezayotgandi.

Pov Sujin:
Hayotimning iplarini yana boshqa birov boshqarayotganidan yuragim siqilmoqda. To'g'ri, Taehyung meni davolatdi. Menga yurish imkonini berdi. Ammo bu qarzdorlik degani emas, bu menga insoniy hurmatdan mahrum bo'lish haqqini bermaydi... Ammo hozir o'zimni ojiz his qilaman. Va men, yana kutishga mahkumman. Taehyungning "bir kun sababini tushuntiraman, o'sha kun kelganidan mening bir shartimni bajarasan" degan va'dasi ortidan yashayapman.

Sujin shunchaki boshini qimirlatdi va indamay oshxona tomon yo'l oldi.

Kechki ovqat vaqtida xonani og'ir sukunat bosib turardi. Taehyung doimiy nigohini Sujindan uzmay, jim o'tirar, Sujin esa o'zini bu nigohlardan yashirgisi kelardi. Boshqa tarafda esa Jungkook Taehyungning Sujinga nazar tashlayotganini payqarkan, yuragida g'ayrita'biiy g'azab va hatto hasadni ham his qildi. Ammo u bu hisning tub mohiyatini anglay olmasdi.

Tun shivirlay boshlagan payt, hammayoq osoyishtalik og'ushida. Yarim tun bo'lishiga qaramay Sujin o'z xonasi derazadan qarab tashqarini kuzatarkan, Jungkookning doimgiday uydan chiqib, mashinasiga o'tirayotganini ko'rdi. Yuragidagi notinchlik unga tinchlik bermadi balki qiziquvchanlik. Sujin nimadir sezgandek, u ham ortidan chiqdi va taksi chaqirib, Jungkookni yashirincha kuzatishga qaror qildi.

Shahar chiroqlari ostida Jungkook mashinasi bir tungi klub oldida to'xtadi. Sujin esa hanuz ortdan yetib kelarkan, yuragida allaqanday vahima, ko'zlarida shubha mavjud. Club ichiga kirganida, dimog'iga urilgan spirtli ichimliklar, baland musiqa va begona tanalarning hidi uni chalg'itdi. Ammo u bu bezovta muhitga qaramay, ortga qaytmadi.

Night club

U hayotidagi ba'zibir javoblarni topish niyatida. Shubhalar, savollar va yashirin og'riqlar uni klub ichiga yetakladi. Har qadamida yuragi tezroq ura boshladi. Ammo bu safar u cho'kmaslikka, orqasiga qaramaslikka va nihoyat haqiqat bilan yuzma-yuz kelishga tayyor edi.

Lekin Sujinning bilagidan ushlagan begonaning qoʻli, uni to'xtatishga majbur qildi. U o'zini himoyalashga harakat qilar, lekin harakati kuchsiz, nafratdan emas, yuragini qamrab olgan chorasizliklarning biri bo'ldi. Jungkook esa allaqachon o'zi buyurtirgan vip xonalardan birida o'z hirslarini qondirish bilan band.

Yarim soat otmay ostida to'lg'onishdan charchagan qiz hushini yo'qotganini sezgan Jungkook hali ham ichida olov misoli yonayotgan hirslarini jilovlay olmay qizga kirib chiqishda davom etardi, ammo pastda bolayotgan shovqin sabab u biroz sekinlashdi, lekin to'xtamadi, pastdagi ovoz kuchayib yig'i ovoziga aylanar ekan Jungkookning asablari taranglashib, qizdan a'zosini chiqarib kiyinib tepa qavatdan tushdi. Jungkookning ko'zlari pastda yarim yalong'och holda bir to'da erkaklarning davrasida turgan Sujinga tushib, ichida allaqachon alangalanayotgan olov birdan shamol urgan cho'g'dek lovullab, yuragini kuydira boshladi. U Sujinning bu yerda, bu holatda turganini ko'rib, nafas ololmay qoldi. Bu g'azabmi yoki egalik o'zi ham farqlay olmadi. Ammo yuragi shunchalik hapriqib urar ediki, atrofdagi shovqinlar, musiqa va yengilxushlik ichida faqat Sujinning sharmandali holdagi qiyofasi, yuzidagi vahima unga ko'rinib turardi.

U pastga tushar ekan, ovozida avvalgidan mutlaqo farqli, hatto o'zi ham eshitishga o'rganmagan baland ohangda Sujin tomon yetib kelar ekan.
Jungkook: Hammang yo'qol deb baqirdi hamki butun klub tinchidi.

– Ho'jayin, bu qiz o'z ixtiyori bilan klubga keldi. Herin esa uni shunday kiyintirib mijozlarga pullamoqchi bo'ldi, men sizga xabar bemoqchi edim lekin... siz..

– Yetarli! uning gaplarini eshitishni xoxlamagan Jungkook ovozida buyruq ohangi, yuragida esa toshib chiqqan g'azab va adashgan hislar bilan o'zini sovuq tutishga urungan. Atrofdagilar dahshatdan ortga chekinishini kuzatgan Jungkook asta esa hech kimga parvo qilmasdan Sujinga yaqinlashdi.

Sujin hali ham titrar, butun tanasi qo'rquvdan qaltiray boshlar ekan, ichki titroqni bosolmagan holda, ko'zlarini yerga qadagancha turardi. Jungkook unga tikilgancha ichki alamini yutib, asta ustidagi kostyumini yechib, ehtiyotkorlik bilan Sujinning yelkalariga yopdi. Bu harakat mehrdan emas, o'zini rashk azobidan tiya olmayayotgan insonning jim uzriday tuyuldi.

Nigohi Sujinning ko'zlariga qadalganda, hech bir so'z demay, uni ko'tarib oldi. Uni ko'targan ko'yi, o'z xonasiga olib kirdi. Ammo bu faqat tanaga emas, qalbga ham panoh bera oladigan joy bo'lishi kerakligini o'zi ham endi tushunayotgandek edi.

Jungkook Sujinni ehtiyotkorlik bilan ish stolining ustiga qo'ydi. Unga qarab turar ekan, uning nigohlarida o'zaro aralashgan tuyg'ular to'fonidek porlardi. Rashk, alam, azob va, eng chuquri, egalik istagi. U Sujinga termularkan, bu qarashlar go'yoki "sen menga keraksan" deya qichqirayotgandek tuyulardi.

Pov Sujin: Yuragim haligacha tinmay urmoqda. Qo'rquvmi bu, yo boshqa tuyg'umi ajrata olmayman. Uning menga qarab turgan ko‘l'zlari ikki qorong'ulik quyoshiga o'xshaydi. Charaqlaydi ammo nur shochmaydigan qora quyosh. Go'yoki meni ichiga tortmoqchi, yutib yubormoqchi. Belimda his qilayotgan qo'llari sabab biroz o'zimni noqulay his qilarkanman, uning kuchli, lekin charchagan qo'llari hozir nafaqat tanamni, balki ruhimni ham siqib borayotgandek.

Qiz asta boshini ko'tarib, uning ko'zlariga tikildi. Shu zahotiyoq yuragining bir chetida unga qilgan ishlari ko'z oldidan o'tdi.

Sujin: A~ka… Tushuntirib beraman…

So'zlar tomog'ida tiqilib qoldi. Qo'rquv, izoh berishga bo'lgan istak va o'zini aybsiz ko'rsatishga urinish, barchasi bir-biriga to'qnashib, og'zidan bir so'z ham chiqmadi.

Jungkook esa jim. Lekin jimligi tinchlikdan emasdi.

Jungkook: Nega bu yerdasan? Va… nega aynan shu kiyimda?

Nihoyat sukutni buzgan Jungkook uning ko'zlarini tark etmagan holda qat'iy savol berdi. So'zlari og'ir, ammo ko'zlarida yashiringan alanga hali ham so'nmagandi. U sekin qizning tanasiga qarar, go'yoki o'zini yeb bitirayotgandek, lekin hanuz nazoratni yo'qotmaslikka urinayotgan edi.

Sujin bu nigohlar ostida qayta titradi. U endi ustidagi kostyumni gijimlab, yoqa qismini ushlashga urunarkan bu unga panohday, bu holatdan yashirinish uchun so'nggi imkon deb tuyuldi.

Jungkook buni sezdi. Va bir oz labining chetida kulimsirab, Sujinning belidan ushlab ohista o'ziga tortdi. Endi ular orasida na so'z, na havo bor, faqat yurak urishlari.

Pov Sujin: Nega unga qarshilik qila olmayapman? Nega uning nigohlarida nafrat emas, nimadir so'rayotgan iltijoni ko'ryapman? Uning mehri ham nafratdek og'riqli. Yuzimga yaqinlashayotgan nafasi... tanamni emas, vijdonimni qamrab olganmoqda.

Sujin uning ko'zlariga ortiq tik boqishni istamadi.Jungkookning barmoqlari asta Sujinning ko'ylagini tushirishga urinar ekan bu harakatlar haddan tashqari chuqurlashib ketishini tushungan qiz asta Jungkookni qo'llaridan qutulib, stol ustidan tushmoqchi bo'ldi. Ammo uning belini mahkam quchgan qo'llar sababli yana joyida qoldi, harakatni to'xtatdi.

Jungkook ohangini pasaytirib, yuzini Sujinning bo'yniga yaqinlashtirdi. Nafasi qizning terisida aks sado berar, lekin bu iliqlik emas, egalikdan darak bermoqda.

Jungkook: Senga savol berdim. Nega bu yerda yuribsan?

Sujin yuzini chetga burib, nima deb javob berishga o'ylanayotgan qiz birozdan so'ng gapirdi.

Sunin: Sizga hisob berishga majbur emasman.

Ovozida qo'rquv hissi borligiga qaramay o'zini dadil tutgan qiz, Jungkookning asabiy kulishiga sababchi bo'ldi.

Jungkook: Rasmiyatchilikni yig'ishtir. "Siz" deyish shart emas. Va... meni aka deb ham atama. Bu so'nggi ogohlantirishim. Endi esa, savolimga javob ber. Nega bu yerga kelgan eding?

Pov Sujin: Hayollarim qorong'ulikda adashganday. Ammo yuragimda yongan olov menga bir haqiqatni aytmoqda: men bu yerga uni narkotik ishlatayotganini suratga olish uchun kelganman. Oldin ham ko'rganman, ammo bu safar dalil kerak edi. Ha, ko'zlarim bu yerda bo'lishimga sababni unutgan, lekin ongim hanuz haqiqatni biladi.Janob Jeon… u har doim Jungkookdan narkotikdan yiroq yurishini qat'iy talab qilgan. Ammo men bugun bu buyrug'ining qanday rad etilayotganiga yana bir bor guvoh bo'lganim sababli uning ortidan ergashdim.

Derazadan kirib kelgan sovuq shamol tanasiga urilar, har bir zarbasi Sujinni hushyorlikka undardi. Titroq butun tanasini egallagandi. Lekin ayni lahzada belidan kelgan issiq qo'llar sababli noqulay ahvolga tusha boshladigan qiz uning harakati muloyim, istak bilan, lekin ichida olov yongan, g'azab aralash bir hissiyot bor ekanligini sezmay qolmadi.Bu harorat meni issitmasdi. Bu Sujinni qamrab olayotgan jonsiz alanga edi.

Jungkook asta qizni sochlarini silarkan, barmoqlari ataylab uning jig'iga tegayotgandi.

Jungkook: Bu yerga yana bir bor qadam bosishga jur'at qilma.

Yuziga ohista tikilib, muzdek, ammo qat'iy ovozda gapirgan Jungkook biroz o'ylanib yana gapida davom etdi.

Jungkook: Senga kiyim yuboraman… keyin esa... bu yerni tark et.

U ortiq bir og'iz so'z aytmadi. Qattiq yurak bilan eshikni yopib chiqib ketdi. Sujin esa... yolg'iz qoldim. Jimlik, kuchli qichqiriqlardan ham battar bo'ladi ba'zida. Shu jimlikda titrayotgan qiz sovuqdan emas, ichidagi qorong'ilikdan ko'ngli g'ashlana boshladi.

Ko'p o'tmay, klubning ayol xodimlaridan biri eshikni ochib, unga kiyimlar uzatdi. Yuzida qandaydir qiziqish aralash tabassum bo'lgan xodim

– Siz ham... Janob Jungkookning "suyuklilaridan" birimisiz?

Deya savol berarkan. Ko'zlari kattalashib tili aylanmay qolgan qiz bir si'z aytolmadi.

Xodim: Tushunmadingiz chog'i… Janob Jungkook biror ayolga qo'l tekkizsa, u ayol boshqa hech qachon o'zini avvalgidek his qilmagan. U hech kimni ayab o'tirmaydi. Lekin… men bugun uni ilk bor... sizlarni bunday holatda ko'rishim.

Sujin: Janob Jungkook dedingizmi?..

Xodim: Albatta. Bilmasmidingiz? Bu klub unga tegishli. Har bir xona, har bir tun, har bir lazzat, uning qo'lida.

Pov Sujin:
Uning so'zlari... tomirlarimga sovuq suv yetib bordi. Men bu yerga uni fosh qilish uchun, narkotik iste'molini suratga olish uchun kelgan edim. Ammo bilmadim... kim kimni kuzatayapti? Menmi uni? Yoki... u meni?

Bu klub unga tegishli ekanligini anglaganimda, yuragi ezilgan qiz. Bu uning makoni. Bu xona uning dunyosining bir bo'lagi ekanligini anglab yetdi. O'zini bu yerda g'irrom nayrangchi kabi his qilgan.

Xodim chiqib ketdi. Kiyimlarni sekin kiydi, har tugmacha unga og'ir yukdek tuyularkan, kiyinishni tugatib eshikni asta ochdi. Zalga mayda qadamlar bilan yurib chiqdi. Tovush chiqarmaslikka harakat qilarkan, lekin ichidagi qo'rquv har bir qadamida aks sado berayotgandek edi.

To'satdan, zal oxiridan kelgan bir qichqiriq uni joyida muzlatishga majbur qildi..

Yuzini tepaga qarab ko'targan Sujin zal oxirida "Janob Jungkook uchun maxsus VIP xona" yozuviga ko'zi tushdi. Yuragim tez ura boshladi. Bu xona... u yerda nima bo'layotganini bilishni istamasada ammo yuragidagi g'alati bir tuyg'u uni u eshik sari taplintirardi.

Eshik yaqiniga kelganida, ichkaridan kelayotgan tovushlar… ularni anglash uchun hech qanday tasavvur kerak emasdi. Yig'i, ohang, tanalar urilishi... bu tovushlar yuragimni tilka-pora qilayotgan bo'lishiga qaramay, nafasim tiqilib qoldi. Xuddi o'sha kechadagidek (Anu oshxonadagi holatni esladi).

Pov Sujin: bu joy... bu inson... bu tuyg'ular...maqsad va istaklar uchun bosilayotgan har bir qadamlarim meni yanada yetuk qilganini anglab yetdim. Sen esa Janob Jungkook har bir qizga qilgan harakating uchun javob berasan.

4 qism tugadi. Yoqdi deb umid qilaman. Komentariyada o'z fikringizni yozib qoldiring. Keyingi qism 30+ reaksiyadan so'ng chiqadi. Eslatma: Fanfic real voqealar asosida yozilmagan va hech qanday hayvonga zarar yetkazilmagan, shuningdek fanfickda ichib, chekish kabi sahnalar bo'lishi mumkin.

𝑆𝐼𝐷𝐸 𝐼𝑁 𝑆𝐼𝐷𝐸

2025-05-04T07:31:49.849Z

3-ǫɪsᴍ

Xonadagi hamma nigohlar bir zumda eshikdan kirgan ikki inson tomonga burildi. Kimdir hayrat bilan qaradi, kimdir labida majburan jilmaydi, kimdir esa ich-ichidan hayratlandi.

Taehyung charchoq izlari bilan, ammo shon-shuhrat, kuch va qat'iy bo'lgan qadamlar bilan sekinlik bilan stol atrofiga yaqinlashdi. U bugun oddiy mehmon emasdi. Ko'zlaridagi qaror, labidagi sovuq tabassum va ortida turgan inson bularning barchasi bu tashrif oddiy emasligini anglatardi.

Taehyung: Salom, amaki. Salom, o'gay kelinoyijon. Senga esa, alohida salom, Jungkook. Esingizdami, men bir kun bu uyni egasi sifatida qaytaman degandim. O'sha kun bugun.

Bu so'zlar zalga bomba singari tushdi. Qaltirab qolgan stul tagidagi oyoqlar, shiftga tikilgan ko'zlar va o'tmishni unutishga harakat qilgan vijdonlar barchasi bir soniyada uyg'ondi.

Janob Jeon esa darhol Taehyungning nimaga sha'ma qilayotganini anglab yetdi. Bu uy Taehyungning marhum ota-onasiga tegishli bo'lgan. Ular fojiali tarzda hayotdan ko'z yumgach, uyning boshqaruvi Jeonga o'tgan, u esa bu mulkni o'z o'g'li Jungkook nomiga rasmiylashtirgan edi. Ammo endi... endi u haqiqiy egasi qaytgan edi.

Pov Sujin:
Bu yerda nimalar bo'layapti? Taehyung hozirgina meni “amaki ” dedimi?. Bu nimani anglatadi? Demak, u men bilan ham o'gay amakivachchami? Shuning uchun meni fohishaxonadan olib chiqdimi? Shuning uchunmi davolatdimi? Hamma narsa shu bilan bog'liqmi? Ammo... unda negaenj bu uyga qayta olib keldi?

Ichimda qaynayotgan savollar, yuragimdagi g'alayon meni charchatdi. Men bu oilaga tegishlimanmi yo'qmi hali ham bilmayman. Ammo bir narsani aniq his qilyapman: bu yerda men yana ortiqcha bo'lishim mumkin.

Jungkook o'zini qo'lga olib, muloyimlik bilan o'rnidan turdi. Bir necha yil ichida ulg‘aygan, ammo yuragidagi zulmat hali so‘nmagan Jungkook, sekinlik bilan Taehyung tomon yo‘naldi.

POV: Jungkook

U keldi. Nihoyat keldi. Va Sujin ham uning yonida. Men seni sog‘indim, Sujin. Yuragimdagi pushaymonlarni yillar ham yuvib ketolmadi. Sen hozir tik oyoqda turibsan. Ko‘zlarimga ishonmayapman. Lekin… yuragim yengillashdi. Hatto sen menga qarashni xohlamasang ham, yashayotganingni bilish — bu men uchun yetarli.

U sekinlik bilan Taehyung yonidan o'tib, Sujin qarshisida to'xtadi. Ammo Sujin undan ko'z olib qochdi, yuragi yana og'ridi.

Pov Sujin:
Yo'q, u bilan ko'zlariga qaray olmayman. U ham o'tmishimdagi og'riq, o'sha kunlarning so'zsiz guvohi. Suning uchun hatto nigohimni berishni istamayman. Bu xonada menga iliqlik beradigan yagona inson... bu onam, ha meni foxishaxonaga sotib yuborgan insonlardan biri.

U asta-sekinlik bilan onasi tomon yurdi. Bu yurish g'ururdan, darddan, or-nomusdan yasalgan yurish. Onasi esa, qizini yurayotganini ko'rib hayratini yashirmadi,hatto Janob Jeon ham.

Sujin: Oyijon... men qaytdim. Sizni sog'indim.

U og'riqlarini unutmoqchi bo'ldi. Fohishaxonadagi tungi yig'ilarni, yolg'izlikdagi jim so'zlarni, qalbiga urilgan pichoqdek so'zlarni barchasini unutmoqchi bo'ldi. Va onasini so'zsiz quchoqladi.

Pov Sujin: Har qanday og'riqqa qaramay, onasini bba'rida tasalli topishga intiladigan, yig'lasa ham ko'zida umid uchquni yashayotgan qizman. Men endi baxtli yashashni xohlayman. Lekin o'tmish og'ir, xotiralar qizg'in, yuragim esa siniq. Shu sabab, endi bu oiladan emas, balki o'zimni topgan joyda yangi hayotda yashashni istayman.

Onasi sukutda, ammo yurakdan chiqqan ilik ohangda javob berdi:

Onasi: Xush kelibsan. Qaytganingdan chin yurakdan xursandman.

Ammo uning ko'zlari bilan Jeon tomon, so'ngra Taehyung va Jungkookning suhbatiga ishora qilayotgani bu sukunat ortida yana bir necha dramali sahifalar yashiringanidan darak edi.

Janob Jeon, oxirgi marta kaftlarini bir biriga urib: Marhamat, dasturxonga o'tiringlar, dedi.

Ammo bu oddiy taklif emasdi. Bu fursat, sinov, va ehtimol, nimadandur foydalanish uchun imkoniyat.

Taehyung × Jungkook

Zalni sukut egallagan. Taehyungning so'zlari ortidan hammadan bir lahzalik jimlik kutildi. Sujin esa o'sha sukutda yuragining eng chekka burchagidagi qarorni tinglardi.

Sujin sekin qadam tashlab, onasining qarshisida to'xtadi. Nigohi barqaror, lekin yuragi hali ham g'amga limmo lim.

Sujin (ovozida og'irlik bilan): Hech kim ketmaydi. Men bu uyni tark etishni emas, u bilan kurashishni tanlayman.

Onasi hayratdan ko'zlarini yumdi. Yillar davomida bir bor Sujinning ko'zlariga tik qarashga jur'at etmagan ayol bugun uni ilk marta haqiqatdan "ko'rdi".

Janob Jeon og'ir xo'rsindi. U Sujin haqida necha yillar o'ylamagan, uni faqatgina muammo sifatida ko'rgandi. Ammo bugun qiz o‘z qadriyatini tiklab, kuch bilan uning oldida turardi.

Taehyung jim. Sujinning bu qarori unga quvonch olib keldi. U bunday jasorat kutmagan. Sujinning qarori nafaqat oilani, balki Taehyungning ham unga bo'lgan ishonchini mustahkamladi.

Pov Taehyung:
Men uni olib ketishga emas, o'zini topishga sababchi bo'lgan inson bo'lsam bas.

Jungkook stuldan asta turdi. U qadam tashlab Sujin yoniga yaqinlashdi. Ilk bora yuragidagi noaniqlik bilan qaysidur so'zini aytishga jur'at qidirayotgandi. Lekin o'z xonasi tomon ketdi.

Zalni tinchlik egalladi. Dasturxon atrofida endi ochiq yuraklar o'tirardi. Har kim ichki urushlari bilan band bo'lsada, bu safar har kim o'zgarishga tayyorlandi.

Shu ko'yi barcha o'z xonasiga joylashdi. Kun botar ekan hamma yana dadturxon atrofida yig'ilish uchun to'plandi, faqatgina bir insondan tashqari.

Sujin

Sujin o'zida kuch topib, nihoyat Jungkook bilan yuzma-yuz gaplashishga qaror qildi. Tushlikka chaqirish uchun uning xonasiga kirganida, Jungkook oynaga termilib, qayergadur ketish uchun tayyorlayotgandi.

Sujin (sokin ohangda): Salom... akajon, sizni kutishayapti.

Jungkook bu so'zdan g'azablanganidek jilmaydi. Nigohini oynadan olib, Sujinga qaratarkan ko'zlarida ilgari ham ko'rgan, lekin izohlay olmaydigan bir narsa bir vaqtning o'zida sovuq va shafqatsiz chaqnash bor.

Jungkook (keskin ohangda): Meni “aka” deb murojaat qilma. Men senga aka emasman. Hech qachon bo'lmaganman ham.

U asta Sujin tomon yurdi. Sujin ortga chekinmoqchi bo'ldi lekin Jungkook devor bilan o'zining orasi qoldirganligi uchun, qimirlay olmadi. U Sujinning ikki tomonini qo'li bilan to'sar ekan, bu yaqinlik Sujinni noqulay his qilishiga sababchi bo'ldi.

Jungkook unga tik boqib, Sujin yurak urishini his qilib turardi. Bu na muhabbat edi, na xotirjamlik. Faqat bezovtalik.

Jungkook: O'zgargansan. Kutmagandim... ayniqsa, shunday latofatli bo'lishingni.

U Sujinning yuziga tushgan bir tutam sochini ehtiyotkorlik bilan qulog'i orqasiga oldi. Harakati tashqaridan yumshoq ko'rinsada, bu lahzaning orqasida noaniq niyatlar yashiringani faqat Jungkookga ayon.

Jungkook: Tik turganingni ko‘rib, nogironligingni butunlay unutib yuborish mumkin. Ajoyib balki bu "Mo'jiza".

Sujin bu so'larga javob qaytarmadi. Uning nafratga to'la nigohlari bir lahza Jungkookning ko'zlariga qaradi. Ammo bu safar u jim turmadi. U endi avvalgidek ojiza emasdi.

Sujin: Endi men boshqacha insonman, Jungkook. O'tmishdagi Sujin allaqachon yo'q. Hop siz aytganday rasmiyatchilikni chetka surib gapiradigan bo'lsam, sen meni endi faqat hurmat bilan yodda tutishingiz mumkin. Bu uyda men hech kimning soyasi bo'lib yashamayman. Hatto sening ham, hech kimning mehriga, yordamiga muhtoj emasman.

U Junkookning qo'llarini pastga surib, asta o'zini devordan chetga olib chiqdi va orqasiga qaramay eshikdan chiqib ketdi. U o'zining ilk kichik, ammo muhim g'alabasini qo'lga kiritdi.

3 qism tugadi. Yoqdi deb umid qilaman. Komentariyada o'z fikringizni yozib qoldiring. Keyingi qism 30+ reaksiyadan so'ng chiqadi. Eslatma: Fanfic real voqealar asosida yozilmagan va hech qanday hayvonga zarar yetkazilmagan, shuningdek fanfickda ichib, chekish kabi sahnalar bo'lishi mumkin.

𝑆𝐼𝐷𝐸 𝐼𝑁 𝑆𝐼𝐷𝐸

2025-05-01T01:17:14.520Z

1-ǫɪsᴍ

Nogironlar aravachasi...

Hammasiga o'zim sababchimanmi? Lekin men ham bunday bo'lishini xoxlamagan edim. To'g'ri, yura olmaydigan, nogironlar aravachasiga mixlanib qolgan qizni kimga keragi bor...?

Bu og'ir haqiqatni qabul qilish har kim uchun ham oson emas. U nafaqat yurishdan, balki bolalikdagi ko'plab orzu-havaslardan ham mahrum. Ammo bu holat hech qachon uning qalbidagi umidni so'ndira olmadi. Avtohalokat yoki tasodifiy fojia emas edi bu shunchaki uning oyoqlari ishlamaydi. Otasi unga butun mehrini berdi, yuragi hasta bo'lishiga, hayotning og'riqli kunlariga qaramay, bor kuchi bilan qizini davolatishga harakat qildi. Onasi esa ularni tashlab ketdi... va boshqa hayotni tanladi. Shu bois Sujinning mehrga, qo'llab-quvvatlashga bo'lgan ehtiyoji faqat otasi bilan bog'liq edi.

Ammo taqdir yana bir sinov berdi, u 8 yoshida otasidan ham ayrildi. Yolg'iz, himoyasiz, och holda ko'chalarda qoldi. Biroq Sujin taslim bo'lmadi. Hayot unga qancha sinov bermasin, u sabr bilan, matonat bilan qarshi tura oldi. Umidlarini yo'qotmadi. O'qidi, izlandi, o'z ustida ishladi.

U yurmasligi mumkin edi, lekin uning orzulari uchardi. Har bir og‘ir kun uni yanada kuchliroq, qat'iyatliroq qildi. Sujin – hayotda bardavomlik, iroda va umid timsoliga aylandi. Sujinning onasi esa Koreyadagi eng badavlat erkaklardan biriga turmushga chiqqanidan beri Sujin haqida o'ylab ham ko'rmagandi. Sujinning onasi, yuragining bir chekkasida hali ham onalik mehrini saqlagan bo‘lsa-da, qizini o'sha badavlat eri Jeonning uyiga olib keldi. Bu yangi hayot, Sujin uchun umid bo'lishi kerak edi, lekin u yerda uni sovuq qarashlar va begonadek muomala kutib turardi.

Ayniqsa, yangi o'gay akasi Jungkook undan nafratlanardi/hech oy'lab ko'rganmisiz balki har nafrat ortida bir sabab bordur. U har safar Sujingga qarasa, uning nogironligini eslatib, ayblar, uni o‘zini ojiz his qilishga majbur qilardi.

Pov Sujin:
Nima bo'lganda ham tan olishga majburman u endi akam. Lekin unda odamiylik degan fazilatlardan birortasini ham ko'rmadim. Hech narsa qila olmayman, qo'limdan hech narsa kelmaydi, sabr qilaman, sababi hech bir inson peshonasiga yozilgan taqdirdan qochib keta olmaydi.

Hayollar og'ushida derazani yonida nogironlar aravachasida o'tirgan Sujinning ko'ziga pastda Jungkookning bo'yniga osilgancha unda tinmay tihqirlik ila bo'sa olayotgan qizga etibor qaratdi. Bu birinchisi emas, Jungkook doim otasi va o'gay onasi uyda yo'q bo'lgan payt allaqanday yarim yalangoch kiyim kiygan qizlarni olib kelar, hatto tuni bilan mijja qoqmay, ehtiroslik kechalar o'tkazardi.

Sujin suv ichish uchun oshxonaga kirdi. Ammo kirishi bilan ko'ngli allaqanday g'ashlik bilan stol ustida behayolik manzarasi notanish qiz ehtiros girdobida, uning bag'rida esa... Jungkook. Ularning harakati, ifodasiz shavqatsiz nigohlar, go'yo bu uyda hech qanday axloq va insof qolmagandek jinsiy aloqada bolishardi.

Sujin qotib qoldi/balki birinchi bor real hayotda buni ko'rayotgani tifayli. Naqadar jirkanch tuyuldi Sujin uchun bu holat. Stol ustida to'lg'anayotgan qizning esa yuzida noaniq zavq, Jungkook esa o'zining singlisi qarshisida bo'lishiga qaramay hech qanday uyat, hech qanday insoniylik alomatini ko'rsatmasdan kirib chiqishda davom etardi. Bu yuraksizlikmi? Yoki faqatgina o'zini o'ylash?Jungkook Sujinga ko'z tashladi, ammo bu qarashda uzr emas, aksincha qasddan qilinayotgan sha'ma bor edi.

Jungkook o'z ishini davom ettirish ko'yi labining bir chekkasida tabassum aks etarkan: Nima uchun oshxonaga kirganing esingda bo'lsa kerak. Yoki bizni shunday tomosha qilib turish yoqyabdimi senga.

Sujin hech nima demadi/deya olmafi. U sukutdan kuch topdi. Nigohi esa pastga qaratilgandi, bu holatga ortiq dosh bera olmgan qiz ortiga, o'z xonasiga qaytdi.

Sujin

Pov Jungkook:
Ha, bu o'sha ko'zlar. Mungli, sokin, lekin ichida butun dunyosi chayqalayotgan ko'zlar. Ularga qancha qarasam, yana va yana qaragim keladi. Bu ko'zlar yig'lamaslik uchun o'zini tutadi, lekin mening qarshimda har safar zaiflashadi. Shunday zaifki, men bu zaiflikda o'z kuchimni ko'raman. Yig'la, iltimos qil, yalin... Unda yuragimga singib ketgan qorong'ulik bir zum bo'lsada jim bo'ladi. Balki shu orqali o'zimni bir daqiqa bo'lsa ham tirik his qilarman. Chunki men uzoq yillardan beri nafrat bilan yashadim. Nafrat bilan yondiradigan ona tomonidan tashlab ketilgan yetim bola soyasida qoldim. Men bu vaqtgacha bironta ayol bilan chin dildan birga bo'lmadim. Barchasi faqat bitta sabab o'z hirslarimni qondirish uchun. Men hali ham ichimdagi bo'shliq bilan kurashaman.Bu bo'shliqni sening ko'z yoshlaring to'ldirishi mumkin, lekin sen hech qachon mening oldimda yig'lamaysan, lekin har kuni kechasi derazang oldiga kelib yig'lashing pastda kuzatib turgan inson kimligini o'ylab ham kormagansan, sening ko'zlaringda o'zimni topishni xoxlayman, balki bu ko'zlarda men o'zimni yo'qotganman.

Jungkook

Jungkook: Nega haligacha yurishga urinib ko'rmagansan, chiroying bor, aqling bor lekin harakatlaring cheklangan, shunchaki o'ylab ko'r dadang vafot etgan, onang esa nogiron qizni xoxlamaydi, bunday yashashni kimga keragi bor,nega o'zingni...
bir zum to'xtadi (hayollar og'ushida o'zi bilmagan holatda/balki ataylab, gapirgan Jungkook) nimaga sha'ma qilayotganini Sujin tushib bo'lgandi. Sujin ortiq uni gaplariga dosh bera olmadi, har kuni dasturxon atrofida o'tirganda onasi tominidan aytiladigan "Sen hech kimga kerak emassan, hozir esa xonangga kir, seni kimdur ko'rishini xoxlamayman" singari so'zlardan ham charchagan. U o'zini irodali tutishga urinmasin Jungkookning oldida ko'z yoshlarini qayta qayta tiya oldi. U ham bir kun kelib baxtli yashashga umid qilmoqda, ha, u xafa, ha, u sindirilgan... lekin baxtga ishondi. Bir kun kelib, insondek yashashiga, qadrlanishiga, sevishga loyiq bo'lishiga ishonadi. Chunki uning mitti yuragining bir chetida hali hamon so'nmagan umid uchqunlari bor bu uchqunlar esa kun kelib butun olamni jizg'anak qila olishi kech kimning hayoliga kelmagan.

Sorry, 1 qism kam va zerikarli bo'lib qoldi, keyingi qismda qiziqarliro yozishga harakat qilaman. Eslatma: Fanfic real voqealar asosida yozilmagan va hech qanday hayvonga zarar yetkazilmagan, shuningdek fanfickda ichib, chekish kabi sahnalar bo'lishi mumkin.

𝑆𝐼𝐷𝐸 𝐼𝑁 𝑆𝐼𝐷𝐸

2025-04-30T12:16:48.255Z

2-ǫɪsᴍ

Ha, yillar… Og'riq, yolg'on va sotqinlik bilan to'la yillar. Sujin uchun vaqt go'yoki bir joyda muzlab qolgandek, lekin atrof u xohlamasa ham o'zgarishda davom etardi. Janib Jeon va onasi uni "seni davolatamiz" degan soxta va'dalar bilan chalg'itib, Amerika fohishaxonalaridan biriga uloqtirganidan beri bu yer uning zindoniga aylangan.

Ammo bu zindonda ham u kutilganidek hech kim unga qiziqmadi, uni tanlamadi. Sababi esa nogironligi, ha, bu uning omadi bo'lishi mumkin… yoki yana bir bor hech kimga kerak emasligini bilishning yana bir eslatmasi.

Pov Sujin:
Men baxt nima ekanini hech qachon bilmaganman. Bolaligimda otamning mehrida yashagan bo'lsamda, u kutilmaganda ketdi. Ortidan onamdan umid qilgandim hech bo'lmasa onam qalbida mehr bor deb, buni avvalroq sexmagan ekanman boshidanoq onam meni yoqtirmagan nogironligim sababli ham dadam ikkimizni tashlab ketgan... O'gay otam bo'lmish Janob Jeon esa ... menga yolg'on so'zlab, fohishaxonaga sotib yubordi.

Jungkook esa... uni eslashni istamayman. Uning yuragida menga joy hech qachon boʻlmagan. U faqat o'z manfa'ati, o'z boyligi haqida o'ylagan. Men esa... oddiy inson bo'lsamda, tinch yashashni orzu qilgandim.

Sujin

Fohishaxona xodimlaridan biri xonaga kirib, odatdagi sovuqlik bilan gap boshladi: Sujin, bugun seni sotib olishdi.

Bu so'zlar Sujinning boshida charxdek aylanar ekan: Q~qanaqasiga?

Xodim yelkasini qisdi, go'yoki bu odatiy holatday gapirdi: Omading bor ekan. Nogironligingga qaramay, seni butun Amerikaning eng boy biznesmenlaridan biri Kim Taehyung sotib oldi. Hozir esa tayyorlan.

Xodim chiqib ketdi. Biroz vaqt o'tganidan so'ng qaytib keldi bu safar Taehyung bilan birga. Xonaga kirgan yigit sovuqqon, ammo sirli nurlar bilan to'la nigohlar sohibi. Uning borligi but uni xonani larzaga keltirdi.

Pov Sujin:
Men hech qachon o'zimni o'yinchoq sifatida tasavvur qilmagandim. Endi esa hayotim o'zimni emas, qarshimda turgan bu notanish yigitga bog'liqmi?

Taehyung sekinlik bilan gapirdi. Ovozida qattiqlik bor, lekin u tahdiddan ko'ra buyruqga o'xshardi: Bugundan boshlab men bilan yashaysan. Hozir uyga boramiz.

Bu so'zlar buyruq kabi chiqqan bo'lsada qiz uchun yangi hayotning boshlanishi edi.

Taehyung

Qarshimdagi uydan bilishim mumkin rostan ham boy badavlat insonlarga tegishli ekanligini.
Ular uy ichkarisiga kirishdi.

Taehyung sokin ammo yetarli darajada qattiq: Demak.... isming Sujin, bugundan boshlab menga tegishlisan, doimo yonimda bo'lishga majbursan. Shuningdek sen bilan kelishuv tuza olamanmi?

Sujin ko'zlarini poldan sira uzmas ekan, oyog'ini birozgina bukib, Sujinning aravachasi bilan tenglashgan Taehyungning qo'llari uning iyagidan ko'targancha uni javobini kutib bilan band edi.
Qizning ko'zlari Taehyungning ko'zlari bilan to'qnashar ekan.

Sujin: qanday kelishuv? deya soddagina qilib so'radi.

Taehyung: Hayotingda bo'lib o'tgan barcha voqeadan xabarim bor.. Hatto nima sabab foxishaxonaga tushib qolganingni ham. Taehyung birozgina to'xtalib yana gapida davom etdi. Ertaga operatsiya bo'ladi, 1 oyga qolmasdan yurib ketasan, faqat bir ishda menga kerak bo'lasan, bunga eaa hali vaqtli, kuni kelib sendan buni evaziga nimadur qilishni so'rayman. Qo'rqma men seni bu yerga yomon niyatda olib kelganim yo'q , lekin shuni bilib qo'y yo'q degan javobni qabul qilmayman.

Ha u o'z vadasini ustidan chiqdi, Sujin endi nogironlar aravachasiga muhtoj emas. Taehyung uni eng nufuzli klinikalarda davolatdi. Ammo bu qilayotgan ishlari uchun nima xoxlashi hali hanuzgacha jumboqligicha qolmoqda.

Taehyung esa hanuz o'sha sovuqqon, tartibli, hissiyotlarini yuziga chiqarmaydigan inson. Uning har bir harakati aniq, har bir gapi me'yorida. Sujinga bo'lgan g'amxo'rligi esa... qandaydir beg'araz, ammo chiroyli bezatilgan sir bilan o'ralgandek.

Pov Sujin:
Oradan 5 oy o'tgan bo'lsada, hali ham hayronman. Nega? Nima uchun meni tanladi? Fohishaxonada o'nlab, yuzlab qizlar bor edi, ammo u meni olib ketdi. Mendan nima xoxlaydi? U meni davolatdi, yurishga imkon berdi, yangi hayot berdi. Ammo bu hayotning evaziga nima talab qilayotganini haqida bir so'z aytmadi.

Ba'zida uning nigohlarida nimadir yonadi ichki kurashmi, yoki yashirin tuyg'umi aniqlay olmayman. U hech narsa demaydi, lekin hamma narsani qilmoqda. Bu sukunat mening yuragimni ko'proq bezovta qiladi. Chunki men bunday g'amxo'rlikka o'rganmaganman.

Taehyung kechqurun odatdagidek jimlikda xona eshigini ochishi bilan uning nigohi bir muddat Sujinning ko'zlariga to'qnashdi, ammo bu nigoh uzoqqa cho'zilmadi.
Taehyung:Ertaga Koreyaga qaytamiz deya Sujinning yonidan o'tib ketdi.

Pov Tae:
Men seni o'sha kechadan beri unutolmadim. Senga achindim deb o'ylashdi?. Ammo bu achinish emasdi. Bu tan olishni istamagan, yuragimning tubida ulg'aygan bir tuyg'u edi. Men seni qutqardim, lekin o'zimni qutqara olmadim. Seni sog'inaman. Senga yaqin bo'lishni xohlayman, lekin... seni qo'rqitishdan, o'zimga bog'lab qo'yishdan qo'rqaman. Senga erishish uchun hali tugallanmagan ishlarim ko'p. lekin sen har bor ko'rganimda, olov misoli yonayotgan tanamni tinchlantirishga harakat qilaman.

Seul airporti

Seul vaqti bilan soat kech 18:00da qo'ngan samalyotgan qaddi qomati o'ziga yarashgan, har bir qizni o'ziga torta oladigan yigit, yonida esa Koreyadagi mudxish voqealarini eslab, yurishni bilsada oyoqlari qaltirab ketayotgan 18 yoshli qiz.

Taehyung: o'ylanishni bas qil va ortimdan yur.

Sujin bosh silkidi, ammo uning qo'llari Taehyungni kastumini bir chekkasidan ushlagani sabab ikkovi ham to'xtashga majbur qildi.

Sujin: Taehyung ... qayerga boramiz.
Taehyung qizni nimadan cho'chiyotganini sezdi va uning qo'llarini asta o'ziniki bilan birlashtirdi.

Taehyung: havotiringga arzirli sabab yo'q. qo'limni qo'yib yuborma.. ... "hech qachon" lekin oxirgi so'zni o'zidan bo'lak boshqa hech kim eshitmadi.

Nihoyat ular o'z manzillariga yetib kelishdi. Lekin bezovtalanayotgan qiz, o'zini qo'yishga joy topa olmayotgan edi. Mashinadan tushganidan so'ng nima qilushni bilmay bir qo'li bilan ikkinchi qo'lini asabiylashishdan tirnayotgan qiz, shunchaki nima sababdan bu yerga kelganini bilmadi.

Taehyung: O'tmishingga xush kelibsan deya sokin ovozda gapirgan Taehyung Sujinni qo'llaridan mahkam ushlagan holda uyga tomon olib kirib keta boshladi.

o'sha villa (uy)

Pov Sujin: Unga nima jin urdi. Nima sababdan hozirgina yaxshi gapirayotgan yigit, birdan o'zgarib qoldi. Meni qo'rqitayotgan narsa esa nima sababdan bu yerga keldik.

Ular uy ichkarisiga kirishar ekan, Taehyung huddi bu uyni besh qo'liday biladigandek, o'ylab ham o'tirmay to'gri oila bo'lib stul atrofida yig'ilgan odamlar tomon Sujinni ham olib kirdi.

Hammaning nigohi eshikdan kirga ikki insonga qaratilar ekan, ba'zilari hayratdan, ba'zilari quvonchdan edi.

2 qism tugadi. Yoqdi deb umid qilaman. Komentariyada o'z fikringizni yozib qoldiring. Eslatma: Fanfic real voqealar asosida yozilmagan va hech qanday hayvonga zarar yetkazilmagan, shuningdek fanfickda ichib, chekish kabi sahnalar bo'lishi mumkin.