Gulsevar

Jannat guli 3-qism

2026-06-04T19:53:14.085Z

Suna og'riqdan faqat jim yig'lardi. Go'yo hech kim eshitmasdi uni. Mari atayna hech kim bilmasligi ko'rmasligi uchun uni ko'rinmaydigan joylariga urdi, hatto ko'kartirib yuborgandi.

— Battar bo'l, iflos. Sen bundan ko'piga loyiqsan!

Mari va onasi shunday deb honadan chiqib ketdi. Suna ayiqchasini qattiq quchib yig'lab yotardi..

Ertansi kun Suna kech uyg'ondi. Chunki tuni bilan uhlamagandi. Kechka yaqin Jeonlar honadonidan qora mashina kelib uy oldiga to'xtadi. Ichidan bir qorovul tushdi va bugungi uchrashuv haqida janob Kimni ogohlantirdi.

Janob Kim bosh siltab Sunani honasiga kirdi. Eshikni sekin taqillatdi.

— Qizim...

Suna sekin boshini ko'tardi..

— Qizim, bugun janob Jungkook bikan uchrashuvga chiqishing kerak.

Suna yo'q degancha bosh siltadi. Chunki u uchrashuvga boradigan kayfiyatda emasdi.

— Qizim... janob Jungkook seni mashinada kutyapti. Yo'q desak hurmatsizlik bo'ladi. Yo'q dema, iltimos.

Suna otasiga yo'q deyolmasdi. U ho'p deb bosh silkitdi.

— Unda tez tayyorlan qizim.

Janob Kim honadan chiqib ketgach, Suna ko'z yoshlarini artib kiyinish uchun shkaf yoniga keldi. Kechagi ayovsiz kaltaklangani uchun tanasini hamna yeri ko'karib ketgandi. U iloji boricha bularni berkitishga harakat qildi.

Suna pastga tusharkan otasi uni kutib turardi. Janob Kim qizini peshonasidan o'pib qo'yib mashina tomon kuzatdi. Mashina orqa eshigi ochildi. U yerda Jungkook jiddiy o'tirardi. Suna avvaliga biroz tortindi. Keyingi lahzada u ham mashinaga o'tirdi.

Haydovchi mashinani haydadi. Yo'l bo'yi mashina ichi sukutga cho'mdi. Mashina sohil bo'yiga yetib kelib to'htafach nihoyat Jungkook gapirdi.

— Mashinadan tush va bizni holi qoldir.

Haydovchi indamay mashinani tark etdi. Bu holatdan Sunani yuragi battar tez urardi.

Jungkook Duna tomon qaradi va jilmaydi.

— Ho'sh, endi biroz gaplashib olishimiz kerak, bo'lajak hotinim.

Suna qoshini chimirdi. Huddi uning bu gapi yoqmagandek.

— Menga bunday qarama, baribir meni hotinim bo'lasan. Endi esa, unashtiruvimiz munosabati bilan seni o'pmoqchiman.

Sunani ko'zi kattalashib ketdi. U yo'q degandek qo'li bilan ishora qildi.

— Yo'q? Menga bu gaping o'tmaydi. Seni ancha kutdim.

Suna orqaga tisarilarkan orqasi mashina eshigiga tegdi. Huddi qafasga tiqilib qolgancha tinmay tipirchilardi.

— Bunaqasi ketmaydi, oppog'im, sen endi baribir menikisan. Bitta o'paman holos.

Jungkook uning yuzidan ushlab o'ziga tortdi. Suna uning qo'lini qaytarmoqchi bo'lib qarshilik qilardi, ammo baribir kuchi yetmasdi. Shu on Jungkookning qo'li Sunani koftasini tugmasiga tegib ketdi va bir nechta tugmasi ochilib ketdi. Suna uyalguncha darrov oldini yopib oldi. Ammo Jungkook uning bilagidan ushlab oldi.

— To'hta...

Jungkook Sunaning koftasini tugmalarini butkul yechib uning tanasiga qaradi. Suna ichidan yupqa topik kiygandi, ammo uning jarohat va ko'karishlarini ko'rishga yetarli edi. Suna uyatdan qizarib ketdi.

— Kimmi ishi bu?

Suna o'zi i hech narsani tushunmaganlikka oldi.

— Bu jarohatlar kimni ishi deyapman?

Sunaning ko'zidan yosh oqdi. Indamay boshini yerga egib oldi. Jungkook uning iyagini o'ziga qaratdi.

— Menga qara oppog'im. Kimdir seni hafa qiladimi?

Suna indamadi.

— Ho'p. Menimcha tushundim. Bu uydagilaringni ishi.

Suna yo'q degandek bosh irg'adi.

— Meni alday olmaysan. Ko'zlaring aytib turibdi. Bo'ldi. Endi u uyga qaytmaysan. Seni o'zimni uyimga olib ketaman. Seni yana bu holatga solishini hohlamayman. Ular hali bu ishi uchun javob berishadi.

Sunaning ko'zi kattalahdi.

- Aslo yo'q deya ko'rma. Men aytdimmi demak shunday bo'ladi. Men senu hech kimga hafa qildirib qo'ymiyman.

Suna inday olmadi. Chunki o'sha uyga qaytishni o'zi gam hohlamasdi. Otasi uchungina u uyda yashardi. Ammo otasi ham ko'proq uni baxtini hohlardi. Suna ehtimol shu odamning uyida biroz tinch yasharman deb o'yladi. Ham Marini kamsitishlaridan ham bezor bo'lgandi..

Jungkook Sunani o'z uyiga olob bordi. Ichkariga olib kirarkan otasi hayron bo'lib qaradi.

— Tinchlikmi o'g'lim?

— Ota... haligi... Sunato to'ygacha shu yerda qolishini hohlayman. Chunki men allaqachon unga o'rganib qoldim.

Janob Jeon kulib yubordi.

— Yaxshi. Ammo va'da endi avvalgidek kompaniya ishiga qaytasan. Sayoh yurishni bas qil endi. Aytkancha qizim kir ichkariga. Hush kelibsan.

Suna mayin jilmaydi. Yillar davomida u ilk bor odamlardan bunday iliq so'z eshitayotkandi..

Jungkook Sunani yuqori qavatga olib chiqdi va o'zhonasiga kirib eshikni ortidan yopdi.

— Oppog'im, sen yotoqda uhlayver. Men esa alohida boshqa yerda yotaman. Chunki senga noqulay bo'lishini hohlamayman.

Suna hayrat bilan qaradi. Chunki bunday sovuq odamni bu darajada jentlmen deb o'ylamagandi.

Jungkook Sunani yotoq tomon olib borib sekin yotqizdirdi.

— To'xta. Avval jarohatlaringga malham qo'yamiz, ho'pmi?

Suna uyalguncha yo'q degandek qildi.

— Yo'q, menga qaysarliging o'tmaydi. Bilaman og'riyapti. Tezroq tuzalishini hohlayman. Mendan uyalma. Ahir bo'lajak eringman-ku, oppog'im.

Sunaning qarshiligiga qaramay, Jungkook dori qutini olib kelib uning jarohatlariga ehtiyotkorlik bilan malham qo'ydi.

So'ng uning peshonasidan o'pib qo'ydi va ustiga adyolni yopdi.

– Endi seni hech kim hafa qilolmaydi, oppog'im. Endi men borman.

Shu onda Suna ilk bor o'zini qattiq himoyakangandek his qildi.

— Aytgancha… Qorning ochdir.

Bu gapni shunday oddiy aytdiki, Suna bir lahza nima deyishni ham bilmay qoldi. Jungkook telefonini olib vaqtga qaradi.

— Kech bo‘lib ketdi. Xizmatkorlar ham uyiga ketgan.

U telefonni qo‘liga aylantirib, divanga suyandi.

— Hozir ovqat buyurtma qildiraman.

Suna darrov boshini chayqadi. “Kerak emas,” degandek qo‘llarini silkitdi. Jungkook esa istehzoli kulib qo‘ydi.

— Seni och qoldirishni rejalashtirmaganman, oppog‘im.

Suna bu laqabni eshitib yana ko‘zlarini olib qochdi. Jungkook telefon orqali bir nechta taom buyurtma qildi. Keyin esa xonadagi jimlik yana qaytdi. Bir necha soniyadan keyin u Sunaga qarab, biroz sinovchan ohangda dedi:

— Klubga o‘xshagan joylarga boshqa borma.

Suna asta pastga qaradi. Jungkookning yuzi birdan jiddiylashdi. Ko‘z oldiga yana o‘sha yigitning Sunaga tekkani keldi. Jag‘i taranglashdi.

— Menimcha seni opang olib borgan. Shunaqa joylar sen uchun emas. U yer sendek oppoqlar uchun juda kirlik qiladi.

Suna indanay turardi..

Oradan biroz vaqt o‘tib xona eshigi yana ochildi. Jungkook qo‘lida bir nechta paketlar bilan ichkariga kirdi. Issiq ovqat hidi darrov xona bo‘ylab taraldi. U paketlarni stol ustiga qo‘ydi.

— Bilmayman nima yeyishingni. Shuning uchun hammasidan buyurtma qildim.

Stolda ramen, guruchli taomlar, tovuq, desert va ichimliklar paydo bo‘ldi.

Suna hayrat bilan qarab qoldi.
U bunaqa holatga o‘rganmagan edi. Jungkook esa stulni oyog‘i bilan tortib, stol yoniga qo‘ydi.

— Kel. O‘tir.

Suna asta yaqinlashdi. Hali ham ehtiyotkor edi. U o‘tirgach, Jungkook paketlarni ochishni boshladi. Bir payt qizning qo‘llari yengil titrayotganini sezdi. U bir lahza to‘xtab qoldi.

— Hali ham mendan qo‘rqyapsanmi?

Suna darrov ko‘zlarini olib qochdi. Bu javobning o‘zi edi.
Jungkook kulib qo‘ydi.

— Qo‘rqinchli ko‘rinaman shekilli.

U ramen kosasini qiz tomonga surdi.

— Ye oppog'im.

Suna asta tayoqchalarni oldi. Birinchi luqmani juda sekin yedi. Jungkook esa unga tikilib qolganini o‘zi ham sezmay qoldi. Qiz juda boshqacha edi. Shovqinsiz. Sun’iy emotsiyalarsiz. Xuddi qo‘rqib yashashga o‘rganib qolgan oppoq qushdek. Va negadir Jungkookning ichida uni yanada yaqinroq tortadigan g‘alati hissiyot uyg‘onayotgandi.

###

Erta tongda shahar hali to‘liq uyg‘onmagandi. Deraza ortidan kirayotgan quyosh nuri xona ichini mayin yoritardi. Jeon Jungkook odatdagidan erta uyg‘ondi. U kreslodan turib, bir muddat karavot tomonga qaradi. Suna hali uxlab yotardi. Oppoq ko‘rpa orasida juda nozik ko‘rinardi. Yuzidagi kechagi qo‘rquv ham biroz yo‘qolgandek edi.

Jungkook sekin xo‘rsindi. Keyin pardani biroz ochdi. Yorug‘lik Sunaning yuziga tushgach, qiz asta uyg‘ondi. Ko‘zlarini ochib, bir lahza qayerdaligini unutgandek atrofga qaradi. So‘ng Jungkookni ko‘rib sekin o‘rnidan turdi.

— Tayyorlan, - dedi u qisqa.

Suna qoshlarini chimirdi. “Qayerga?” degandek qaradi.

Jungkook esa kostyumini kiyarkan, labining chetida yengil kulgi paydo bo‘ldi.

— Seni shaharga aylantirgani olib chiqaman.

Suna hayratlandi. U buni kutmagandi.

Bir soatdan keyin ular mashinada shahar markazi bo‘ylab ketishardi. Tonggi havo salqin edi. Yo‘llar hali unchalik gavjum emasdi. Suna oynadan tashqariga qarab ketardi. Katta binolar, chiroyli ko‘chalar, tonggi quyosh…

U uzoq vaqtdan beri bunday erkin chiqmagan edi. Jungkook esa rulni bir qo‘lda boshqarib, vaqti-vaqti bilan unga qarab qo‘yardi. Qizning ko‘zlari ilk marta qo‘rquvdan emas, qiziqishdan porlayotgandi. Bu unga g‘alati yoqib tushdi. Mashina qizil chiroqda to‘xtaganda Jungkook birdan gapirdi:

— Har doim shunchalik jim bo‘lasanmi?

Suna unga qaradi. Keyin sekin boshini egdi.

— Bilaman, gapira olmaysan. Lekin ko‘zlaring juda ko‘p gapiradi.

Suna indamadi. Bu haqiqat edi..

— Aytkancha, qachon turmush quramiz?

Suna yo'q dehandek boshini qimirlatdi.

— Nega? Men shunchalik yomon odammanmi? Rad etolnaysan. Baribir meniki bo'lasan oppog'im. Seni endi hech kimga bermayman.

Jannat guli 2-qism

2026-06-03T20:10:36.747Z

Oradan bir necha kun o'tdi. Janob Jeon bugun ham Jungkookni o'zining yoniga chaqirtirdi.

— Tinchlikmi dada? Meni yo'qlab qolibsiz.

— O'tir. Hullas gap bor.

— Qanday ekan?

— Gapni ochig'i senga qiz topdim.

— Yana qayerdagi klub wizlari emasmi?

— Yo'q. Esingdami bir kuni ko'chada mazam qochgandi. Shunda menga yordam bergan qiz.

— Bir martta yordam bergan bo'lsa darrov yaxshi qizga chiqadimi?

— Yo'q shoshilma sen. U qizni anchadan beri kuzatyapman. Doimiy kitobhonaga keladi va uyiga qaytadi.

— Dada endi qarigan paytingiz qizlarni ortidan ta'qib qilib yuribsizmi?

— Ha. Shunday qilmasam o'g'lim so'qqabosh o'tib ketadi.

Janob Jeon hazil aralash jiddiy gapirdi.

— Ho'p. Qani bir ko'raylikchi o'sha topgan qizingizni.

— Shoshilma. Men otasini kecha ogohlantirib qo'ydim. Ertaga sovchilikka boramiz.

— Agar qiz yoqmasa yana boshqasini topasiz.

— Agar yoqsa unda sen ham kompaniya ishini bo'yningga olasan

###

Bugun esa Kimlar honadonida o'zgacha tayyorgarlik. Ular Jeonlar honadonidan sovchi kelishini eshitib boshi osmonga yetishgandi.

Mari oshxonada ovqat qilayotkan onasini yoniga yugurgancha keldi.

— Oyi. Men to'g'ri eshitdimmi? Anavi mashxur biznesmen Jeonlardan sovchi kelyaptimi?

— Ha shunday. Omadimiz kelsa seni ularga uzatamiz.

— Nega omadimiz kelsa deysiz? Bu uyga sovchilikka kelyaptimi demak men uchun.

— Suna-chi?

Mari kulib yubordi.

— Oyi... aqldan ozdingizmi? Kimsan Jeonlar honadoni qayerdagi soqov qizni kelin qiladimi?

— Bilib bo'lmaydi. Anavi yalmog'iz nimadir qilib Janob Jungkookni o'ziga qaratib olmasin

— Yo'q. Men aslo bunga yo'l qo'ymiyman. Mmm... yaxshisi bugun u honasidan chiqmagani ma'qul.

Ular shunday reja tuzgandi. Ammo bugun Suna odatdagidek kitobhobadan vahli qaytib honasida uhlab qolgandi. Mari kuni bo'yi o'zi bilan ovora bo'lib Suna haqida unutdi. Kechki vaqt janob Jeon va Jungkook tashrif buyurdi.

— Hush kelibsiz.

Janob Kim ularni iloq kutib oldi. Jungkook odatdagidek jiddiy bosh irg'adi. Janob Jeon qo'l berib salomlashdi.

— Ichkariga kiringlar..

Ular ichkariga kirib stol atrofiga o'tirishdi. Avvaliga hol ahvol so'rashlar bo'ldi.

Yuqorida Mari va onasi tayyorlanayotkandi. Mari oyna yoniga kelib o'ziga qaradi va onasiga gapirdi:

— Oyi, qalay? Yaxshi turibdimi?

Mari

— Mmm, biroz ochiq emasmi?

— Oyi... bu moda. Janob Jeon zamonaviy erkak. Unga ham zamonaviy qizlar yoqadi. Asosiysi u meni qomatimni ko'rishini hohlayman. Uning rafiqasi bo'lishim uchun qanchalik idealligimni ko'rsin.

— Mayli qizim. Muhimi o'zingni ekin tut. Muloyim bo'l.

— Ho'p oyijon.

— O'zimni go'zalim.

Mari va Kim honim zinalardan pastga tusha boshladi. Zaldagilarning etibori ular tomon qaratildi.

Jungkook

Jungkook kresloda bemalol o'tirardi. Marini ko'rib u jag'ini qisdi va boshini otasi tomon burib sekin pichirladi.

— Topkan qizingiz shumi? Bu qizni har kuni klubda ko'raman. Hatto bir - ikkita yaqin do'stlarim bilan borardi doim.

Janob Jeon biroz qizga qarab o'ylanib qoldi. Nahotki bu o'sha kuni unga yordam bergan qiz bo'lsa?

— Men... haligi...

— Janob Jeon gapini tugatolmadi.

— Dada, men ketdim.

Jungkook endi o'rnidan turarkan, Janob Jeon biroz to'xta deb uni to'xtatdi. Jungkook bir uff tortib joyiga o'tirdi.

Mari nozlangancha kresloga o'tirdi va salom berdi. Jungkook hatto alik ham olmadi.

Janob Jeon atrofga bir nazar tashladi go'yo kimnidir qidirgandek.

— Haligi... janob Kim. Sizning boshqa qizingiz bormi?

— Menimi?

Janob Kim gapini tugatmay Kim honim o'rtaga qo'shildi.

— Yo'q. Mari bizning yo'lg'iz qizimiz.

Janob Jeon biroz hijolat tortdi. Sovchilikka kelishda adashdimmikan deb o'ylab qoldi. Hozir chiqib ketsa bu hurmatsizlik bo'lardi. Shu sabab u jim o'tirdi.

Ko'p o'tmay Suna ham uyg'ondi va kech bo'lgsnini sezdi.

Suna

U o'yinchog'ini qattiq quchgancha biroz o'tirdi. Keyin dadasini yoniga bormoqchi bo'ldi. Zinalardan yyugurib tushib hech kimga etibor bermay dadasini ortidan kelib bo'ynidan quchoqladi.

— Qizim... keldingmi?

Suna mayin jil.aydi va shu payt ko'zi mehmonlarga tushdi.

U darrov Janob Jeonni tanidi va jilmayib ularga tazim qildi. Bu salomlashuv edi.

Shu payt janob Jeonni yuzi yorishib ketdi.

— Qizim... yaxshimisan? Salomatliging ham yaxshimi?

Suna mayin jilmayib bosh irg'adi.

Jungkook telefonini kavlab o'tirardi. Janob Jeon oyog'i bilan uni oyog'ini turtib qo'ydi.

Shu payt Jungkook boshini ko'tardi va ilk bor Sunaga nazar tashladi va qotib qoldi. Sunani ham tabassumi bir zumda so'ndi. Bu o'sha odam. Uni klubdan olib kelgan. Hatto o'z uyidan joy bergan erkak.

Suna nima qilishini bilmay qotib qoldi.

Jungkookning yuzida tabassum paydo bo'ldi.

— Men bu qizni taniyman.

Hamma qotib qoldi. Suna qo'rqib ketgandi. O'sha tungi kun hqida gapiradi deb o'ylagandi.

— Biz kutubhonada ko'rishganmiz.

Suna yengil nafas oldi.

— Ana tanishib ham olibsizlarku. Janob Kim hulkas biz shu qizni o'g'limga so'rab keldik.

Hobaga birdan sukut cho'mdi. Mira og'zi ochilib qoldi. Janob Kim hayratda.

— Men... haligi... ochig'ini aytsam ...

— Janob Kim. Adashmasam bu sizning kichik qizingiz. Juda yaxshi tarbiya beribsiz. Rozi bo'lsangiz pushaymon bo'lmaysiz.

Suna nima bo'layotjanini tushunmay turardi.

— Yaxshi... men norozi emasman... faqat...

— Nima faqat?

— Suna... bezabon. U gapirolmaydi.

— Bu muammo emas, — Jungkook o'rtaga qo'shildi.

— Demak qiz senga ham ma'qul shundaymi? — Janob Jeon jilnaydi.

— Albatta. Ahu qizdan boshqasiga uylanmiyman. Dada to'g'ri qizni topibsiz.

Janob Kimni ko'ziga yosh keldi. Chunki u Sunani kimdir kelin qilishiga ishonmasdi.

Ular o'zaro maslahatlashdi va yana uylariga qaytib ketdi. Suna hech narsani tushunmay honasiga chiqdi. Ko'p o'tmay otasi ham uning yoniga keldi.

— Suna... qizim... gaplashib olaylik.

Suna bosh siltadi.

Ular yotoqqa o'yirdi va janob Kim sekin gap boshladi.

— Qizim. Agar tushungsn bo'lsang. Ular seni qo'lingni so'rashdi.

Suna qotib qoldi va yo'q degandek qo'lini silkitdi.

— Qizim. Meni eshit. Seni onangdan so'ng yolg'iz katta qildim. Men ham seni baxtingni, seni oq libosda va nabiralarimni ko'rishni hohlayman. Meni ham tushungin. Ular yaxshi odamga o'xshaydi. Men ham qarib qoldim. Mendan keyin qiynalishingni hohlamayman.

Janob Kimning bu gapidan Suna yig'kab yubordi. Bir tarafdan dadasi haq edi. Ammo Suna hali bunga tayyor emasdi. U dadasini quchib oldi. Ko'z yoshkari dadasining yelmasiga tushdi.

— Qizim... iltimos men uchun rozi bo'l.

Suna bosh silkitdi. Balki bu rozilik alomatidir.

Yarim tun. Suna hech uhlolmadi. Birdan eshik ochildi. Suna cho'chib o'rnidan turdi.

Eshik oldida Mari va Kim honim turardi.

— Yalmog'iz. Meni baxtimni tortib olib maza ilib uhlayapsanmi? Kon'gling joyiga tushdimi endi yetimcha?!

Ular ichkariga kirdi. Suna hech narsani tushunmasdi.

— Nimangni ko'rsatdingki janob Jungkook seni maqullab qolibdi? Yoki sen allaqachon u bilan yotib yurganmiding?

Bu gapdan Sunani jaxli chiqdi va boshini burdi.

— Ro'l o'ynama menga la'nati. Meni ko'rolmading. Endi hursandmisan? Soqovvachcha. Oddiy yetim bezabon qiz bo'lsang. Nimangni maqulladi seni?

Sunaning ko'zidan yosh oqa boshladi. Chunki bu gap unga qattiq o'tkandi.

— Ko'zingni suvini oqizma menga. Bu befoyda. Hozir meni bo'lajak erimni tortib olganing uchun javobini berasan.

Birdan ular ikkisi Sunaga yopishib ketdi. Suna didkab yubordi. Baqirgisi, kimnidir chaqirmoqchi bo'ldi, ammo u gapirolmasdi.

The caged rose 1-qism

2026-05-30T21:03:35.688Z

Hashamatli devorlar, osmon qadar baland ustunlar — Jeonlar qasri dunyodagi eng hashamatli maskanlardan biri edi. Oqartoshdan bunyod etilgan saroy quyosh nurlarida oltindek tovlanar, uning bog‘laridagi favvoralar kecha-kunduz shovullab oqar edi.

Ammo bu go‘zallik ortida sovuq bir haqiqat yashardi. Qasrning eng yuqori qavatida shahzoda Jungkook istiqomat qilardi. Uni butun qirollik "Toshbag‘ir shahzoda" deb atardi. Sababi oddiy edi — hech kim uning yuzida samimiy tabassumni ko‘rmagan, hech kim undan iliq so‘z eshitmagan edi.

Xizmatchilar uning qadam tovushini eshitsalar boshlarini egib, yo‘lidan chetga chiqishardi. Askarlar ham uning qarashidan cho‘chishardi. Jungkook esa bunga parvo qilmasdi.

Jungkook balkon panjarasiga suyanib, qasr bog‘larini kuzatardi. Havo bulutli edi. Bir necha soniyadan so‘ng osmondan yirik yomg‘ir tomchilari tusha boshladi.
Bog‘dagi xizmatkorlar shosha-pisha ichkariga yugurishdi.

Ammo bir inson qochmadi.
Jungkookning nigohi qasrning uzoqroq qismida turgan qizga tushdi.

Qiz yomg‘ir ostida kulib turardi. Go‘yo osmondan suv emas, baxt yog‘ayotgandek edi. U qo‘llarini keng yoyib, yuzini osmonga qaratdi. Shamol uning uzun sochlarini hilpiratar, u esa bundan zavqlanayotgandi.

Jungkook qoshlarini chimirdi.

— Qanday ahmoqlik...

U odamlarning quvonishini tushunmasdi. Ayniqsa, hech qanday sababsiz quvonishni.

— U kim? — deb so‘radi yonida turgan xizmatkordan.

Xizmatkor derazadan pastga qaradi.

— Hazratim, u qasr oshpazi Kim janobning qizi. Ismi Elena.

Jungkook qoshini chimirdi. U shunchaki jim turolmasdi.

Yomg‘ir tomchilari qasr bog‘lariga shiddat bilan urilardi. Barcha xizmatkorlar allaqachon ichkariga kirib bo‘lgan, ammo Elena hali ham bog‘ning o‘rtasida turardi. U qo‘llarini osmonga cho‘zib, ko‘zlarini yumgancha yomg‘irdan zavqlanardi.

Shu payt uning ortidan qadam tovushlari eshitildi. Elena ortiga o‘girildi. Qora palto yelkasiga tashlangan, yuzida odatdagi sovuq ifoda bilan shahzoda Jungkook unga yaqinlashib kelardi.

Qiz hayratdan qotib qoldi.

Shahzodaning o‘zi?

Jungkook uning qarshisida to‘xtadi va bir muddat indamay tikilib turdi.

— Nima qilayapsan bu yerda?

Ovozida zarracha ham muloyimlik yo‘q edi.

— Men... shunchaki yomg‘irni yoqtiraman.

— Shuning uchun ahmoqlardek yomg‘ir ostida turibsanmi?

— Menimcha, buning ahmoqlik joyi yo‘q.

— Menimcha, bor.

Jungkook atrofga bir qarab chiqdi.

— Hamma ichkariga kirgan. Faqat sen bu yerda bekor turibsan.

— Bekor emas. Men zavq olyapman.

Shahzoda istehzoli kulib qo‘ydi.

— Yomg‘ir ostida turibmi?

— Ha.

— G‘alati ekansan.

— Balki.

Jungkook qizning javoblaridan mamnun emasdi. Odatda hech kim unga bunday bemalol gapirmasdi.

— Sen oshpazning qizisan, shundaymi?

— Ha, hazratim.

— Unda oshxonada bo‘lishing kerak. Bu yerda emas.

— Hozir otamning ishi yo‘q.

— Baribir.

— Kasal bo‘lib qolsang, qasr tabiblarini bekorga ovora qilma.

Shu gapni aytib, u ortiga burildi.
Go‘yo suhbat tugagandek. Elena esa uning ortidan qarab qoldi.

— Siz ham bir marta yomg‘irdan zavqlanib ko‘ring.

Jungkook to‘xtadi. Ammo ortiga qaramadi.

— Vaqtimni behuda narsalarga sarflamayman.

Shunday deb qasr tomon yurib ketdi. Elena esa uning uzoqlashayotgan qomatiga qarab kulib qo‘ydi.

— Qanday qo‘pol inson...

Elena

Elena yugurgancha oshxonaga qaytdi. Sochlaridan hali ham suv tomchilab turardi.

— Elena! — otasi uni ko‘rib bosh chayqadi. — Yana yomg‘irda yuribsanmi?

— Ha nima bo'libdi?

— Bir kuni shu odating boshingga balo bo‘ladi.

Elena kulib qo‘ydi va otasiga kechki ovqat tayyorlashda yordam bera boshladi. Ammo qasrning boshqa tomonida, eng yuqori qavatdagi xonada shahzoda Jungkook deraza yonida turardi.

Uning xayolidan yomg‘ir ostida kulib turgan qizning surati ketmayotgandi. Bu esa uning g‘ashiga tegardi. Odamlar uni ko‘rishi bilan titrashardi. Hatto vazirlar ham gaplarini ehtiyotkorlik bilan tanlashardi. Ammo Elena uning ko‘zlarida qo‘rquvning izi ham yo‘q edi. Go‘yo u shahzoda bilan emas, oddiy bir yigit bilan gaplashgandek.

— G‘alati qiz... — deb pichirladi Jungkook.

Shu payt eshik taqilladi.

— Kiring.

Xizmatkor bosh egib ichkariga kirdi.

— Buyuring, hazratim.

— Kechki ovqatni bugun boshqa xizmatkor emas, oshpazning qizi olib kelsin.

Xizmatkor hayratini yashirishga urindi.

— Elena xonimmi?

— Men boshqa oshpazning qizini nazarda tutdim deb o‘ylaysanmi?

— Yo‘q, hazratim.

— Unda buyruqni bajar.

— Xo‘p bo‘ladi.

Xizmatkor chiqib ketdi. Jungkook esa o‘ziga ham tushunarsiz bo‘lgan hissiyotdan qutula olmay qoldi.

Bir necha daqiqadan so‘ng xizmatkor oshxonaga kirib keldi.

— Elena, shahzodaning buyrug‘i bor.

— Buyrug‘i?

— Kechki ovqatni bugun siz uning xonasiga olib chiqasiz.

Oshxonadagilar birdan jim bo‘lib qolishdi. Elena esa hayrat bilan ko‘zlarini kattalashtirdi.

— Menmi?

— Ha.

— Nega?

— Buni faqat shahzodaning o‘zi biladi.

Otasi xavotir bilan qiziga qaradi.

— Ehtiyot bo‘l, Elena. Shahzodaning fe'li og‘ir.

— Havotir olmang, ota. Men shunchaki ovqatni berib qaytaman.

Elena ehtiyotkorlik bilan patnisni ko‘tarib, qasrning eng yuqori qavatiga chiqdi. Uzun yo‘laklar, oltin bezakli devorlar va baland eshiklar uning yuragini biroz siqardi. Nihoyat, shahzodaning xonasi oldiga yetib keldi. U sekin eshikni taqillatdi.

— Kiring.

Sovuq ovoz ichkaridan yangradi. Elena eshikni ochib kirar ekan, ko‘zlari beixtiyor xona bo‘ylab yugurdi. Xona ham qasrning qolgan qismi kabi hashamatli edi, ammo negadir juda sovuq tuyulardi. Jungkook deraza yonida turardi.

— Ovqatingizni olib keldim.

— Shu yerga qo'y.

Elena patnisni stol ustiga qo‘ydi. Odatda shu yerda ta'zim qilib chiqib ketishi kerak edi. Ammo Jungkook uni to‘xtatdi.

— To'hta.

Elena ortiga o‘girildi. Shahzoda unga diqqat bilan tikilib turardi.

— Isming nima?

— Elena

— Necha yoshdasan?

— O‘n sakkizdaman.

— O‘n sakkiz...

— Yana biror xizmat kerakmi?

Jungkook qo‘llarini orqasiga qilib unga yaqinroq keldi.

— Yo‘q.

Ammo u ketishiga ham ruxsat bermadi.

— Sen qasrda tug‘ilganmisan?

— Yo‘q. Men qishloqda tug‘ilganman. Keyin otam shu yerga ishga kelgan.

— Hm.

Elena shahzodaning javobini kutib turardi. Xonani yangi pishgan go‘sht va ziravorlarning yoqimli hidi tutgan edi. Jungkook stolga bir qarab qo‘ydi-da, beparvo ohangda dedi:

— Bugun ishtaham yo‘q. Olib kelgan ovqatingni tashlab yubor.

Elena hayratdan ko‘zlarini kattalashtirdi.

— Iye?

Jungkook qoshini ko‘tardi.

— Muammo bormi?

— Albatta bor. Shuncha mehnat uvol bo‘ladi-ku.

Shahzoda bir lahza jim qoldi. Hech kim unga bunday ohangda gapirishga jur'at etmasdi.

— Uvol bo‘lsa, bo‘lar.

— Yo‘q, bo‘lmaydi.

— Nega?

— Chunki otam bu taomlarni tayyorlash uchun yarim kun mehnat qildi.

Jungkook qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi.

— Unda o‘zing ye.

— Nima?

— Ovqatni tashlab yuborishni istamasang, o‘zing ye.

Elena uning hazillashayotganini o‘yladi. Ammo Jungkookning yuzida hazildan asar ham yo‘q edi.

— Rostdanmi?

— Men bir gapni ikki marta aytishni yoqtirmayman.

— Mayli.

U tortinib ham o‘tirmadi. Stol yonidagi kursiga o‘tirib, likopchaga taomdan solib oldi. Jungkook esa deraza yonida turib uni kuzatardi. Qiz esa go‘yo shahzodaning xonasida emas, o‘z uyidagi oshxonada o‘tirgandek bemalol edi.

— Juda mazali chiqibdi, — dedi Elena bir luqma yegach. — Otamning qo‘li gul. Sizga yoqmaydimi?

— Och emasman.

— Men bo‘lsam ochman.

Shu gapni aytib, Elena yana ovqatlanishda davom etdi. Jungkook hayratini yashirmasdi. Bu qiz rostdan ham g‘alati edi. Uning oldida xizmatkorlar gapirishga ham qo‘rqishardi. Elena esa bemalol ovqatlanib, taom haqida fikr bildirayotgandi.

Bir necha daqiqadan so‘ng Elena likopchani chetga surdi.

— Rahmat.

— Nima uchun?

— Ovqat uchun.

Jungkook beixtiyor unga qarab qoldi. Elena esa kulib yubordi. Shahzoda tushunmayotgan edi.

Qanday qilib oddiy oshpazning qizi uning oldida bu qadar erkin bo‘la olishi mumkin?

Kunlar bir-birini quvib o‘tardi.

Jungkook va Elena ba'zan qasr yo‘laklarida uchrashib qolishar, ba'zan esa kechki ovqat payti qisqa suhbatlashishardi. Shahzoda hanuz sovuq edi, ammo Elena bunga allaqachon ko‘nikib bo‘lgandi.

Bugun esa saroyda katta bal tashkil etilgandi. Qirollikning eng nufuzli oilalari, zodagonlar va mehmonlar qasrga yig‘ilishardi.

Kech tushishidan oldin Elena xonasida tayyorlanayotgan edi. Eshik asta taqilladi.

— Kiravering.

Ichkariga Janob Kim kirdi. Uning qo‘lida kichkina yog‘och quticha bor edi.

— Ota?

Janob Kim qutichani qiziga uzatdi.

— Qizim... men senga zodagonlarning qizlaridek qimmatbaho taqinchoqlar bera olmayman.

— Ota... bu shart emas...

— Ammo shuni bera olaman.

Quticha ochildi. Ichida kumush rangli, markaziga g‘alati naqsh tushirilgan qadimiy marjon yotardi.

Elena uni ko‘rib bir zum jim qoldi.

— Bu...

— Seni topib olganimizda bo‘yningda shu bor edi. Men uni yillar davomida saqladim. Endi menimcha o'zingga topshirish vaqti keldi.

Elena marjonni kaftiga oldi. U bu haqda bilardi. Aslida u Janob Kimning haqiqiy qizi emas edi. Uni go‘dakligida o‘rmon chetidan topib olishgan. Kimlar oilasi esa uni o‘z farzandidek tarbiyalagan. Ammo bu sirni deyarli hech kim bilmasdi.

— Rahmat, ota.

Elena marjonni bo‘yniga taqdi.

Bal boshlanganida qasr chiroqlar nuriga burkandi. Musiqa sadolari zal bo‘ylab taralardi.

Elena esa odamlar orasiga tushishni istamadi. O‘zi tikkan och moviy ko‘ylagini kiyib, balkonlardan biriga chiqdi. Pastda raqs tushayotgan zodagonlarni tomosha qilar ekan, beixtiyor kulib qo‘ydi.

— Qanday ajoyib...

Shu payt ortidan qadam tovushi eshitildi. Elena ortiga o‘girilishga ulgurmay, kimdir uning bilagidan mahkam ushlab tortdi. Qizning nafasi ichiga tushib ketdi. Bir lahzada u balkonning ustunlari orasidagi soyaga tortildi.

— Ah!

Elena qarshisidagi odamga qaradi. Bu Jungkook edi. Qora tantanali kiyimda u odatdagidan ham jiddiy ko‘rinardi. Uning nigohi bir lahza uning bo'ynidagi marjonga tushdi. Jungkookning qo‘li hanuz Elenaning bilagida edi.

— Bu marjon... Qayerdan olding?

— Otam berdi.

— Otang?

Jungkookning nigohi keskinlashdi.

— Bu marjonni senga kim berganini so‘rayapman.

— Men bolaligimdan beri shu marjonning egasiman.

Jungkook marjondan ko‘z uzmadi. Chunki u bu naqshni avval ham ko‘rgan edi. Juda ko‘p yillar oldin.

Taqdir o'yini 3-qism

2026-05-29T19:34:24.092Z

Ella nonvoyxonada ishlay boshlaganiga bir necha oy bo‘lgandi.

Ish og‘ir edi, lekin u shikoyat qilmasdi. Ertalabdan issiq pech yonida turish, buyurtmalarni tayyorlash, mijozlarga jilmayish, bularning hammasi hech bo‘lmasa uning fikrini og‘riqlardan chalg‘itardi.

Nonvoyxona egalari ham asta-sekin Ellaga o‘rganib qolishdi. Ular uning juda muloyim va mehnatkash qiz ekanini ko‘rishardi.

Homiladorligi og'irlashib borayotgan bo‘lsa ham, Ella ishlashda davom etdi. Chunki to‘xtashga haqqi yo‘qdek tuyulardi. Endi u yolg‘iz emasdi.

Bir sovuq kechada ish tugagach, Ella sekin ko‘cha bo‘ylab uyiga qaytayotgandi. London chiroqlari yomg‘irdan keyin nam asfaltga aks tushardi.

Qiz charchagan edi. Lekin qo‘lini qorniga qo‘ygan zahoti yuzida mayin tabassum paydo bo‘ldi.

— Bugun juda ko‘p tepinding... shumtaka, — dedi u sekin kulib.

Ko‘chada undan boshqa hech kim yo‘q edi. Ella asta yurishda davom etdi.

— Bilasanmi... men hali ham qo‘rqaman. Huddi qandaydir kulfat paydo bo'ladigandek. Lekin sen borliging uchun yashashga harakat qilyapman. Senga yaxshi ona bo‘la olamanmi bilmayman... ammo seni hech qachon tashlab ketmayman.

Oylar asta-sekin o‘tib ketdi.

Ellaning hayoti qiyin bo‘lsa ham, endi unda yashash uchun sabab bor edi. Har tong uyg‘onganida qornini ushlab jilmayardi. Chunki ichida uning eng suyukli odami ulg‘ayayotgandi.

Nihoyat o‘sha kun keldi. Tashqarida yomg‘ir yog‘ayotgan tun edi. Ella kuchli og‘riq bilan kasalxonaga olib ketildi. Oqartirilgan xona, shifokorlarning shoshqin tovushlari va yuragini titratayotgan qo‘rquv... hammasi bir-biriga aralashib ketgandi.

Ella hech qachon bu qadar yolg‘iz bo‘lmagan edi. Yonida na otasi bor edi, na uni qo‘lidan ushlab turadigan inson. Ammo u baribir chidardi. Bir necha soatdan keyin esa xona ichida chaqaloq yig‘isi yangradi.

— Tabriklaymiz. O‘g‘il farzand.

Ellaning ko‘zlariga yosh to‘ldi. Shifokor kichkina chaqaloqni uning qo‘liga berganida, qizning butun dunyosi o‘zgargandek bo‘ldi. Juda kichkina. Juda iliq. Ella titroq qo‘llari bilan uni bag‘riga bosdi.

— Salom... — dedi u yig‘lab kularkan.

Chaqaloq asta ko‘zlarini ochdi. Va Ella shu lahzada bitta narsani aniq his qildi:
u endi hech qachon taslim bo‘lolmaydi.

Qiz peshonasini chaqaloqning boshchasiga tekkizdi.

Ella

Ella chaqaloqni bag‘riga bosgancha uzoq jim qoldi. Kasalxona xonasidagi oq yorug‘lik ham unga juda begona, juda sokin tuyulardi. Kichkina o‘g‘il esa uning qo‘llarida tinch nafas olardi.

Ella sekin kuldi, ko‘zlaridan yosh oqib tushdi.

— Endi senga ism topishim kerak... — dedi u past ovozda.

U barmoqlari bilan chaqaloqning mayin qo‘lchasini ushlab ko‘rdi. Go‘yo dunyodagi eng muhim qarorni qabul qilayotgandek ehtiyotkor edi.

— Senga... Adrian deb qo‘ysamchi?

U ismni yana bir bor pichirlab takrorladi.

— Adrian...

Chaqaloq mayin qimirlab qo‘ydi, go‘yo javob bergandek. Ella tabassum qildi.

— Ha... endi sen Adrian-san.

Besh yil o‘tib ketdi. Ella hali ham Londonda yashardi. Hayoti tartibga tushgandek edi: kichik uy, doimiy ish, va eng muhimi — o‘g‘li.

Adrian endi besh yoshli, ko‘zlari yorqin, juda qiziquvchan bola bo‘lib ulg‘aygandi. U doim onasining atrofida yurardi, savollar berardi, kulardi. Ella uchun u hamma og‘riqlarining yagona davosi edi.

Lekin vaqt o‘tgan sayin Ella ichida boshqa bir tuyg‘u ham kuchayib borardi. Vatan sog‘inchi. Ba’zan kechalari u deraza yonida uzoq turib qolardi. Yomg‘irli London ko‘chalari unga begona emasdi, lekin yuragidagi bo‘shliq baribir to‘lmasdi.

— Onajon, nega yig‘layapsiz?
- deb so‘rardi Adrian kichkina ovozida.

Ella darrov tabassum qilardi.

— Men yig‘lamayapman, bolajonim.

Ammo aslida u ko‘p narsani ichiga yutardi. Otasi haqida ham, o‘sha eski uy haqida ham, hatto o‘zi qochib kelgan hayot haqida ham.

Bir kuni ish tugagach, Ella o‘g‘lini bag‘riga olib parkdan qaytayotgandi. Adrian muzqaymoq yeb, xursand kulardi.

— Onajon, biz qachon buvimni ko‘ramiz? — dedi u birdan.

Ella bir lahza to‘xtadi. Ko‘zlari uzoqqa qadaldi.

— Balki... bir kun, — dedi u sekin.

Lekin ichida bitta savol jim turardi:

Men qayta borishga jur’at qilamanmi?

— Oyi, mening ham dadam bormi? Ularni ham ko'ramizmi?

Bu savol Ellaga hanjardek sanchildi. Chunki javob bera olmasdi, javobini o'zi ham bilmasdi.

Ella uzoq o‘ylanib yurdi. Har safar London ko‘chalariga qaraganda yuragida og‘riq kuchayar, lekin bir payt kelib u qaror qildi. U vatanga qaytadi.
Chiptani qo‘lga olgan kuni qo‘llari biroz titradi. Bu oddiy safar emasdi , bu o‘tmishga qaytish edi. U ko‘p narsani ortda qoldirgan, ko‘p narsadan qochgan edi.

Adrian esa bu safar nima bo‘layotganini to‘liq tushunmasa ham, onasining hayajonini sezdi.

— Onajon, biz qayerga ketyapmiz? — dedi u chamadon yonida o‘tirib.

Ella uni bag‘riga oldi, biroz sukutdan so‘ng jilmaydi.

— Uzoq joyga, bolajonim.

Samolyotga chiqish kuni Adrian derazadan tashqariga qarab hayratlandi.

— Onajon... biz dadamni ko‘ramizmi?

Bu savol Ella yuragini siqib yubordi. U bir lahza jim qoldi.

— Yo‘q, bolam... Biz hozir faqat yangi hayot boshlaymiz. Faqat sen va men.

Adrian tushunmagandek boshini egdi, lekin onasini mahkam ushlab oldi.

Samolyot havoga ko‘tarilganida Ella derazadan pastga qaradi. London asta-sekin kichrayib borardi. Endi u orqaga qaytmaslikni istardi. Lekin u bilmasdi — o‘tmish uni allaqachon kutib turganini.

Ella South Koreaga qaytgach, hayot yana qiyinlashdi.

Yonidagi pul uzoqqa yetmasdi. Mehmonxonada uzoq qolishning iloji yo‘q edi. Eng yomoni esa — u endi yolg‘iz emasdi.

Adrianni bir o‘zi tashlab ishlashga jur’at qilolmasdi. Kafelar va restoranlarda smena uzoq davom etardi. Ba’zida tun yarimigacha ishlash kerak bo‘lardi. Ella esa o‘g‘lini begonalar qo‘liga topshirishni xohlamadi. Bu yerda tanishlari yo'q edi.

Bir necha kun davomida u telefonidan ish qidirdi. Arzon ijaralar, yarim stavkali ishlar... lekin hech biri unga mos emasdi.

Kechqurun Adrian uning yonida uxlab qolganida, Ella yana e’lonlarni varaqlay boshladi.
Va birdan ko‘zi bitta e’londa to‘xtadi.

"Uy xizmatchisi kerak.
Yashash joyi va ovqat ta’minlanadi. Bola bilan kelish mumkin."

Ella bir necha soniya ekranga tikilib qoldi. Bu juda yaxshi taklif edi. Uning boshqa tanlovi yo‘q edi.

E’lon ostida faqat manzil va qisqa yozuv bor edi:

“Intizomli va jim ishlaydigan inson kerak.”

Ella chuqur nafas oldi. So‘ng sekin telefonni mahkam ushladi.

— Balki bu biz uchun imkoniyatdir...

U uxlayotgan Adrianga qaradi.
Va ertasi kuni ko‘rsatilgan manzil tomon yo‘l oldi.

Ella manzilga yetib kelganida qadami sekinlashib qoldi. Darvozaning o‘ziyoq oddiy uy emasligini ko‘rsatardi. Baland qora panjaralar, tartibli bog‘ va hashamatli hovli go‘yo film sahnasidek edi.

Adrian esa onasining qo‘lidan ushlab atrofga hayrat bilan qarardi.

— Onajon... bu yerda shahzoda yashaydimi? — dedi u sekin.

Ella beixtiyor kulib yubordi.

— Bilmayman, bolajonim.

Ichkariga kirganida esa u yanada hayratlandi. Oqartirilgan keng zal, qimmat mebellar va jimjitlik butun uyni sovuq ko‘rsatardi. Xizmatkor ayol ularga qisqa qarab qo‘ydi.

— Siz e'lon bo'yicha keldingiz shundaymi? Uy egasi bilan gaplashasiz. Ular yuqorida.

Ella

Ella bosh irg‘adi. Yuragi biroz tez urardi. Bir necha daqiqadan keyin uni yuqori qavatdagi kabinetga olib chiqishdi. Eshik ochildi. Stol yonida qora kiyimdagi erkak hujjatlarni ko‘rib o‘tirardi. Ella uni ko‘rgan zahoti yuragida g‘alati hissiyot paydo bo‘ldi. Go‘yo qayerdadir ko‘rgandek... lekin aniq eslolmadi. Oradan besh yil o‘tgan, ustiga-ustak o‘sha tun uning xotirasida xira parchalar bo‘lib qolgan edi. Jimin ham boshini ko‘tarib unga qaradi.
Bir necha soniya jimlik cho‘kdi. Negadir bu ayolning ko‘zlari unga tanish tuyuldi.

Jimin

Lekin u ham hech narsani aniq eslolmadi. Adrian esa onasining ortidan mo‘ralab turardi.

Jiminning nigohi bolaga tushdi.

— Bu sizning o‘g‘lingizmi? — dedi u sokin ovozda.

— Ha. Uni yolg‘iz qoldirolmayman. Shu sababli...

Jimin bir necha soniya Adrianga tikilib qoldi. Bola ham qo‘rqmasdan unga qarab turardi.

— Isming nima?

— Adrian.

— Kimning farzandisan?

— Onamni.

Adrianning bu havobi hatto Jiminni biroz lol woldirdi. U sekin bosh irg‘adi. So‘ng yana Ellaga qaradi.

— Oldin uy xizmatchisi bo‘lib ishlagansizmi?

— Yo‘q... lekin tez o‘rganaman.

Taqdir o'yini 2-qism

2026-05-24T12:08:26.219Z

Bu paytda esa Jimin klubdagi kabinetida jahldan jim o‘tirardi.

— Hali topolmadinglarmi?

Uning ovozi past chiqdi. Ammo shu past ohangning o‘zi qo‘riqchilarni titratishga yetardi.

— Boss... qiz klubdan erta tongda chiqib ketgan. Kameralarda yuzi aniq tushmagan.

Jiminning jag‘i taranglashdi.

— Mashinalarni tekshirdinglarmi?

— Ha.

— Unda nega hali ham uning kimligini bilmaysizlar?

Xonadagi havo og‘irlashib ketdi. Hech kim boshini ko‘tarishga jur’at qilmasdi. Jimin stol ustidagi sigaretni qattiq bosib o‘chirdi. Negadir bu qiz uni tinch qo‘ymayotgandi..O‘sha qo‘rquvga to‘la ko‘zlar qayta-qayta xayoliga kelardi.

— Toping uni.— dedi u sovuq ohangda. — Shaharni ag‘darib tashlasangiz ham topasizlar.

Qo‘riqchilar darhol chiqib ketishdi. Jimin esa oynaga qarab qoldi. Birinchi marta kimdir undan qochib yashirinayotgandi. Bu esa uning ichidagi qorong‘i obsesiyani yanada kuchaytirayotgandi.

Bir oy. To‘liq bir oy davomida Ella shaharning chekkasidagi eski, sovuq uyda yashirinib yashadi. Uydagi devorlar namlangan, derazalari siniq edi. Lekin Ella uchun bu joy baribir xavfsizroq tuyulardi. Chunki bu yerda hech kim unga jirkanch nigoh tashlamasdi. Hech kim uni muhokama qilmasdi. Ammo hayot uni yana sindirdi. So‘nggi kunlarda ko‘ngli aynib, boshi aylanishi ko‘paygach, qo‘rqib dorixonadan test oldi. Va hozir hamon qo‘lida ushlab turgan o‘sha ikki qizil chiziqqa ishonolmayotgandi.

Ellaning oyoqlari bo‘shashib karavot yoniga o‘tirib qoldi. Ko‘zlaridan yosh jim oqardi.

— Yo‘q...

U hatto o‘sha erkakni ham tanimasdi. Faqat xira nigohlar, qorong‘i xona va sovuq ovoz yodida qolgan edi xolos. Bu esa hammasidan battarroq edi. Ella qo‘lini qorniga qo‘yib yig‘lab yubordi. Shu payt eski telefoni jiringladi. Ekranda bitta ism yonardi: Dadam.

Qizning yuragi muzlab ketdi. U titroq qo‘llari bilan qo‘ng‘iroqqa javob berdi.

— Ella.

Janob Kimning ovozi odatdagidan sovuqroq edi.

— Men uyga qaytdim.

Ellaning nafasi tiqildi.

— D-dada men...

— Hozir uyga kel.

Qisqa gap va aloqa uzildi. Ella telefonni asta tushirdi. Otasi hammasini bilib bo‘lganini sezgandi va endi uni uyda nima kutayotganini tasavvur qilishdan qo‘rqardi.

Uy eshigi ochilishi bilan Ellaning yuragi qattiq urib ketdi. Bu uy unga oldingidan ham sovuqroq tuyulardi. Mehmonxona o‘rtasida janob Kim turardi. Uning yuzida g‘azab va hafsalasi pir bo‘lgan ifoda aralashib ketgandi.

Janob Kim

Yon tomonda esa Yuna bilan onasi turar, go‘yo uzoq kutilgan tomoshani kutayotgandek qarab turishardi. Ella sekin boshini egdi.

— Dada men...

— Jim.

Janob Kimning keskin ovozi qizni seskantirdi.

— Bir oy qayerda yuribsan?

Ella gapirishga urindi, lekin tomog‘iga nimadir tiqilib qolgandek edi. Shu payt Yuna birdan oldinga yurib, Ellaning sumkasini qo‘lidan tortib oldi.

— Yuna, qaytar!

Ammo Yuna allaqachon sumkani titkilay boshlagandi. Bir necha soniyadan keyin esa qo‘lida kichik oq narsani ushlab qotib qoldi. Homiladorlik testi.

Yunaning ko‘zlari birdan chaqnab ketdi. Go‘yo kutganidan ham yaxshi imkoniyat topgandek.

— Voy...Demak gap shunga kelib taqalgan ekan-da? Bekorga bir oy yo'q bo'lib ketmagansan.

Ella oqarib ketdi.

— Yo‘q... unday emas...

— Unday emasmi? - Yuna keskin kuldi. So‘ng testni otasiga ko‘rsatdi.

— Ota, ko‘chadagi bir erkakdan bola orttirib olibdi. Sizni sharmanda qildi. Biror tanish erkak bo'lsa ham mayli, ko'chadagi duch kelgan gadoydan orttirgan.

Yuna

Janob Kimning yuzi birdan o‘zgarib ketdi.

— Ella...

Uning ovozida ishonchsizlik bor edi. Ella ko‘z yoshlarini tiyolmay bosh chayqadi.

— Dada iltimos meni eshiting...

— Kim u?

Savol xuddi pichoqdek tegdi. Ella jim qoldi. Chunki u bilmasdi. Haqiqatan ham bilmasdi. Bu jimlik esa vaziyatni yanada yomonlashtirdi. Yuna past kuldi.

— Qarang. O‘zi ham kimligini bilmaydi. Menimcha juda ko'pchilik bilan bo'lgansan.

Shu payt janob Kimning sabri tugadi. U stolga qattiq urdi.

— Yetar!

Ella qo‘rqib ketdi. Otasi bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng yuzini boshqa tomonga burdi. Va aynan o‘sha lahza Ella birinchi marta otasining ko‘zida hafsalasi butunlay singanini ko‘rdi.

— Bu uydan chiqib ket.

Janob Kimning sovuq ovozi Ellaning yuragini parchalab yubordi.

— Dada iltimos...

— Men seni boshqa ko‘rishni xohlamayman. Onang yo'qligi sabab shunday betarbiya bo'lib ulg'aydingmi?

Yuna ortda turib sekin kulardi. Uning ko‘zlarida g‘alaba bor edi. Ella yig‘lab bosh chayqadi.

— Men yomon qiz emasman...

Lekin hech kim uni tinglamadi. Oradan ko‘p o‘tmay Ella kichkina sumkasi bilan uydan chiqib ketdi. Eshik ortidan yopilgan zahoti yomg‘ir kuchayib yog‘a boshladi.

Qiz yo‘l chetida qotib qoldi. Sochlari va kiyimlari bir necha soniyada ivib ketdi. Ko‘chadagi chiroqlar yomg‘ir tomchilari orasida xira ko‘rinardi. Ella endi butunlay yolg‘iz edi. Na uy, na himoya, na ishonadigan odam qolmagandi. U asta yo‘l bo‘ylab yurishni boshladi. Qo‘llari titrar, ko‘zidan yosh yomg‘ir bilan aralashib ketardi.

Ella

Shu payt qora mashina sekin uning yonida to‘xtadi. Ella cho‘chib ortga qaradi. Mashina eshigi ochildi. Qora kiyimdagi ikki erkak tushdi.

— Miss Ella?

Qizning yuragi bir urishga to‘xtagandek bo‘ldi.

— Boss sizni izlayapti.

Ella bir necha soniya ularga tikilib qoldi. So‘ng birdan ortga tisarilib ketdi. Ichidagi qo‘rquv yana uyg‘ongandi. O‘sha tun. Qorong‘i xona. Begona erkakning sovuq qo‘llari.

— Yo‘q...

U birdan yugurib ketdi.

— To‘xtang!

Qo‘riqchilar ortidan yugurishdi. Ella esa yomg‘ir ostida ko‘cha bo‘ylab qochardi. Nafasi bo‘g‘ilib, oyoqlari holdan toygan bo‘lsa ham to‘xtamadi. Chunki u bitta narsaga ishonardi: Agar o‘sha odam uni topsa… hayoti yanada qorong‘ilashadi.

Ella qorong‘i tor ko‘chalardan biriga kirib yashirindi. Nafasi bo‘g‘ilib ketgandi. Yomg‘ir suviga belanib, devorga suyangancha og‘zini qo‘li bilan yopdi.

Qo‘riqchilarning qadam tovushlari yaqinlashdi.

— Bu tarafga yugurgandi!

Ella ko‘zini mahkam yumdi. Yuragi shu qadar qattiq urardiki, ular eshitib qoladigandek tuyulardi.

Bir necha daqiqadan keyin esa tovushlar uzoqlasha boshladi. Qiz asta tiz cho‘kib qoldi. U yana qochishga ulgurgandi. Ammo boshqa tomonda vaziyat butunlay boshqacha edi.

Jimin kabinetida sovuq nigoh bilan qo‘riqchilarga qarab turardi.

— Yana yo‘qotdinglarmi?

Hech kim javob berishga jur’at qilolmadi. Xona ichidagi bosim og‘irlashib borardi. Oxiri bittasi past ovozda gapirdi:

— Kechirasiz, boss...

Jimin keskin kulib yubordi. Lekin bu kulgida zarracha quvonch yo‘q edi.

— Bir qizni topolmaysizlar-u, o‘zingizni qo‘riqchi deysizlarmi?

Uning jahli kundan-kunga kuchayib borayotgandi. Eng yomoni — u o‘sha qiz haqida deyarli hech narsa bilmasdi.

Ella bir necha kun davomida yashirinib yurdi. Ammo u bitta narsani tushunib ulgurgandi — bu shaharda qolish xavfli edi. Yuna uni yo‘q qilishga tayyor edi. Otasi undan yuz o‘girgan. Va endi noma’lum, bir odam uni qidirmoqda.

Ella har safar qora mashina ko‘rsa yuragi muzlab ketardi. Oxiri u eski dugonasi Mina bilan bog‘landi.

Mina Ellaning ahvolini ko‘rib dahshatga tushdi.

— Sen bu yerda qola olmaysan... — dedi u past ovozda. — Ular seni topadi.

Mina

Ella boshini egdi.

— Menda pul yo‘q...

Mina bir necha soniya jim qoldi. So‘ng bank kartasini stol ustiga qo‘ydi.

— Qarz deb hisobla. Bu yerdan ket. Balki... bolani oldirarsan? U bilan qiynalib qolmaysanmi?

— Yo'q! Aslo! U begunoh. Men bunday qilolmayman.

Ellaning ko‘zlariga yosh to‘ldi. Oradan ikki kun o‘tib, u aeroportda turardi. Qo‘lida kichkina chamadon. Yuragida esa qo‘rquv va aybdorlik. U qorniga sekin qo‘lini qo‘ydi.

— Faqat biroz sabr qil... bu yerlardan ketamiz...

Samolyotga chiqishdan oldin Ella ortiga bir marta qaradi. Bu shahar unga faqat og‘riq bergandi. Va u ichida bitta umid bilan ketayotgandi:
balki boshqa davlatda hammasini unutishga muvaffaq bo‘lar.

London osmoni kulrang edi. Mayin yomg‘ir tomchilari aeroport oynalariga urilar, odamlar esa shoshilib o‘tib ketardi.

Ella esa begona shahar o‘rtasida chamadonini mahkam ushlagancha turardi. Bu yerda uni hech kim tanimasdi. Va aynan shuni xohlardi. Lekin yangi hayot boshlash oson emasdi.

Yonidagi pul juda kam edi. Mina yuborgan qarz uzoqqa yetmasligini Ella yaxshi bilardi. Shu sabab u arzon hostellardan biriga joylashdi. Xona tor, sovuq va begona hidga to‘la edi, ammo hech bo‘lmasa xavfsiz edi. Keyingi kunlardan boshlab Ella ish qidira boshladi. U kafelarga kirdi. Do‘konlarga rezyume qoldirdi. Restoranlarga murojaat qildi. Ammo hamma joyda bir xil savol berishardi:

— Tajribangiz bormi?
Yoki:
— Doimiy hujjatlaringiz-chi?

Ella esa har safar muloyim jilmayishga urinardi. Homiladorlik esa kundan-kunga sezila boshlayotgandi. Ba’zida ish qidirib yurib birdan boshi aylanib ketardi. Lekin u to‘xtay olmasdi.

Bir kuni kechqurun u kichkina nonvoyxona oynasi oldida to‘xtadi. Eshikda yozuv osilib turardi:

"Yordamchi kerak."

Ella sekin ichkariga kirdi. Issiq non hidi butun joyni to‘ldirgandi.
Va uzoq vaqt ichida birinchi marta uning yuragida juda kichik bo‘lsa ham umid paydo bo‘ldi.

Enemies to lovers 4-qism

2026-05-23T19:42:19.209Z

Jay bir necha soniya qotib turdi. Nigohi avval Seoringa, keyin uning qo‘lidan ushlab o‘tirgan Jiminga o‘tdi. Seorin ichida noqulaylik sezib, qo‘lini tortib olmoqchi bo‘ldi. Ammo Jimin aksincha, uning qo‘lini mahkamroq ushladi. Go‘yo ataylab.

Jay asta ularning oldiga keldi.

— Seorin…

Qiz noqulay jilmaydi.

— Salom. Men... haligi...

Jayning nigohi Jimin tomonga o‘tdi.

— Demak… sizlar tanish ekansizlar.

Jimin xotirjam bosh irg‘adi.

— Ha.

Havo birdan taranglashib ketdi. Jay asta Seoringa qaradi.

— Men senga bir necha kundan beri qo‘ng‘iroq qilyapman. Lekin javob bermading.

Seorin nima deyishni bilmay jim qoldi. Shu payt Jimin sokin ovozda gap boshladi:

— Chunki u men bilan edi.

Jayning ko‘zlari toraydi.

— Nima demoqchisiz?

Jimin stulga suyanib, bevosita unga qaradi.

— Men Seorinni sevaman. U ham meni sevadi. Uchinchi odam bo'lib oraga tiqilma.

Bu gap stol ustiga og‘ir tushgandek bo‘ldi. Seorin yuragi tez urib Jimin tomonga qaradi. Jay esa bir necha soniya indamay qoldi.

— Demak shuning uchun…

U achchiq kulib boshini egdi.

Jay indamay ortiga ketmoqchi bo'ldi, ammo bir necha qadam yurib, yana to‘xtadi. So‘ng ortiga o‘girilib, Seoringa qaradi. Ko‘zlarida alam bor edi, lekin g‘azab yo‘q edi.

— Men otamga tushuntiraman. Seoringa uylanmayman deb aytaman.

Qiz bir necha soniya nima deyishni bilmay qoldi.

— Jay…

U qo‘lini ko‘tardi.

— Lekin sen sababligingni aytmayman, Jimin. Keraksiz urush chiqishini xohlamayman.

Bu gapni aytayotganda u hali eng katta urush allaqachon boshlanganini bilmasdi. Chunki ularning otalari eng katta dushman edi, Seorin va Jimin allaqachon nikohdan o‘tishgandi. Jay asta jilmayishga urindi.

— Baxtli bo‘linglar.

So‘ng u sekin ortiga o‘girilib ketdi. Seorin uning ortidan qarab qoldi.

— O‘zimni yomon his qilyapman…bir tarafdan unga achindim...

Jimin qo‘lini uning qo‘li ustiga qo‘ydi.

— Sen unga rostini aytding.

— Baribir og‘ir narsa bu. Menimcha u uchun.

Jimin unga yaqinlashib, past ovozda dedi:

— Hozir boshqa birovni emas, o‘zingni o‘yla.Chunki endi sen menga tegishlisan.

Kechqurun Seorin uyga qaytganda, uy ichi odatdagidan ham sovuq tuyuldi. U endi zinadan yuqoriga chiqmoqchi bo‘lganda, mehmonxonadan otasining qattiq ovozi eshitildi.

— Seorin.

Qiz to‘xtadi. Otasi divanda o‘tirgancha unga sovuq tikilib turardi..Qo‘lida telefon.
Yuzidagi jiddiylik esa yaxshi narsadan darak bermasdi.

— Bu nima degan gap? Jay to‘yni qaytaribdi.

Qizning yuragi bir urishga to‘xtagandek bo‘ldi.

— Nima?

— Nima emish.

Janob Kimning jahli aniq bilinardi.

— Nimadir dedingmi unga?

— Men… unga turmushga chiqishni xohlamasligimni aytdim.

— Faqat shumi?

Seorin bir zum ikkilanib qoldi.

— Ha.

Otasi unga uzoq tikilib turdi. Go‘yo yolg‘on gapirayotganini sezayotgandek.

— Jay senga o‘xshab hissiyot bilan qaror qiladigan bola emas. Demak bu yerda boshqa odam bor.

Seorinning yuragi tez urib ketdi. Ammo u o‘zini bosishga urindi.

— Yo‘q.

— Meni ahmoq deb o‘ylama. Kim u?

Seorin havob bera olmadi. Bir necha soniya sukutdan so‘ng pastroq ovozda gapirdi:

— Mayli… o‘ylab ko‘rdim.

Seorin hayron bo‘lib unga qaradi.

— Agar yaxshi, obro‘li oila bo‘lsa… seni o‘sha yigitga beraman.

Qizning ko‘zlari kattalashdi.

— Dada…

— Lekin bitta shart bilan. Sovchilarini yuborsin.

Seorin hanuz hayajondan o‘ziga kelolmayotgandi. Eng g‘alati tomoni esa Minho Jiminni umuman tanimasdi. U hatto Jiminning Park Sunghoning o‘g‘li ekanini ham bilmasdi. Bu esa hozircha ular uchun yagona omad edi.

Seorin o‘zini zo‘rg‘a bosib, otasiga sekin bosh irg‘adi.

— Tushundim, dadajon...

Otasi esa sovuq ohangda qo‘shib qo‘ydi:

— Faqat meni uyaltiradigan odam bo‘lmasin.

Seorin indamay bosh irg‘ab, tezda xonasiga chiqib ketdi. Eshik yopilishi bilan u chuqur nafas chiqardi.

Keyin darrov telefonini oldi. Qo‘llari hayajondan biroz titrardi. Jiminga qo‘ng‘iroq qilishi bilan u deyarli birinchi gudokdayoq javob berdi.

— Sog‘indingmi puchuq?

Seorin kulib yubordi.

— Jiddiy gapiryapman.

— Hm, gapir.

Qiz krovatiga o‘tirib, hayajon bilan dedi:

— Dadam… rozidek.

— Nima?

— Agar obro‘li oila bo‘lsa, sovchi yuborsin dedi.

— Demak meni rasman kuyov qilishmoqchi.

— Jimin men jiddiy gapirdim.

— Mendan yaxshiroq kuyovni va obro'li oilani qayerdan topadi yana?

Seorin labini tishlab kuldi.

— U sizni tanimaydi hali.

Jiminning ovozi sekinroq chiqdi:

— Hali dadajonim bilantanishib olamiz.

Kechki payt Jimin nihoyat oilasining asosiy uyiga qaytdi. Katta mehmonxona odatdagidek jim va dabdabali edi. Devorlarda qimmat rasmlar, uzun stol ustida esa hali sovimagan choy turardi. Park Sungho hujjatlarni ko‘zdan kechirayotgan edi.

Jimin kirishi bilan boshini ko‘tardi.

— Nihoyat keldingmi?

Jimin yengil kuldi.

— Ishlar ko‘payib ketdi.

— Kayfiyating juda yaxshi ko‘rinadi.

Jimin divanga o‘tirib, bemalol javob berdi:

— Chunki sizga aytadigan gapim bor.

— Eshitaman.

— Men uylanmoqchiman.

Otasi asta hujjatni stolga qo‘ydi.

— Nima deding?

— Uylanmoqchiman.

Bu safar Jimin yanada aniq takrorladi. Park Sungho bir necha soniya unga tikilib qoldi. So‘ng birdan kulib yubordi.

— Senmi?

— Ha, men.

— Klubdan nari kelmaydigan, qizlarni bir o'yinchoqdek ko'radigan odam uylanmoqchimi?

Jimin kuldi.

— Bu safar boshqacha.

Otasi unga diqqat bilan qaradi. Jiminning yuzidagi jiddiylik hazil emasligini ko‘rsatib turardi.

— Kim u qiz? Bizni quloqsiz o'g'limizni yuragini o'g'rilagan?

Jimin sekin suyandi. Ko‘z oldiga darrov Seorinning jahldor yuzi keldi. Va beixtiyor kulimsiradi.

— Juda chiroyli. Juda qaysar. Va meni aqldan ozdiradi.

— Demak sevib qolibsan.

— Ha.

Bu javob otasini ham bir oz hayratda qoldirdi.Chunki Park Jimin ilk marta bir qiz haqida bunchalik jiddiy gapirayotgandi.

— Demak jiddiysan.

— Albatta.

— Oilasi kim?

— Hali bilmayman. Oilasini menga nima qizig'i bor. Muhimi qizning o'zi.

— Biz uchun muhim. Har holda otasini tanirsan.

— Avval rozi bo‘ling.

— Rozi bo'lmay qayoqqa ham borardim.

— Men u bilan kelajagimni ko‘ryapman, dadajon. Farzandlarimiz, hatto nabiralarimiz...

— Voy qitmir bola. Nabirakar deysanmi? Hali uylanmasdan buni rejalari talaygina.

— Demak… onam bilan sovchilikka borasizmi?

— Shunchalik shoshilyapsanmi?

— Ha shoshilyapman.

Otasi beixtiyor kulib yubordi.

— Kim ekan o‘zi bu qiz? Seni tamoman o‘zgartirib yuboribdi-ku.

— O‘zingiz ko‘rasiz.

Shu payt zinadan Han Yura tushib kelardi.

— Nimalar haqida gaplashyapsizlar?

Jimin onasiga qarab kulimsiradi.

— Oyi… sizni sovchilikka olib bormoqchiman.

Ayol bir zum qotib qoldi.

— Nima?!

Jimin bemalol javob berdi:

— Keliningizni ko‘rsataman.

Taqdir o'yini 1-qism

2026-05-22T15:36:54.463Z

Hayot biz kutnagan tasodif va o'yinlarga to'la. Ammo ular aynan kutilmagan vaqtda keladi.

Ella, 19 yosh. U odamlarning qalbini og‘ritishni bilmaydigan qizlardan edi. Ko‘zlari doim nimadandir umid qilayotgandek muloyim, tabassumi esa eng sovuq odamni ham yumshata olardi.

Ella

Onasi u juda kichkinaligida vafot etgan. Shu kundan boshlab Ella uchun uy degan so‘z asta-sekin begonalashib ketdi. Otasi uzoq vaqt yolg‘iz yura olmadi va boshqa ayolga uylandi.

Yangi ayol bilan birga uyga yana bir qiz kirib keldi Yuna. Ella hech qachon Yunaning singlisi bo‘lishga qarshi chiqmagan. Aksincha, uni chin dildan opa sifatida ko‘rishga harakat qilgan. Tug‘ilgan kunida sovg‘a tayyorlagan, kasal bo‘lsa yonida o‘tirgan, hatto ayb o‘ziniki bo‘lmasa ham kechirim so‘ragan paytlari ko‘p bo‘lgan. Lekin Yuna uchun Ella nafrat qiladigan inson edi. Chunki Ella hech nima qilmasa ham odamlar uni yaxshi ko‘rardi. Otasi Ellaga yumshoqroq gapirardi. Mehmonlar Ellaning odobini maqtardi. Hatto Yuna yoqtirgan yigitlar ham ko‘proq Ellaga yoqtirardi. Bu esa Yunani ichidan yemirardi. Avvaliga mayda narsalar boshlandi.

Yashirib qo‘yilgan kitoblar. Yirtilgan daftarlar. Aybsiz bo‘lsa ham Ellaga to‘nkalanadigan ayblar. Keyin esa battarroq.
— Senga o‘xshagan yetim qizni odam sifatida ko'rganimizga ham shukur qil, — derdi Yuna zaharli tabassum bilan.

Ella esa indamasdi. Faqat jim jilmayardi. Chunki u bir kun kelib Yuna uni ham yaxshi ko‘rib qolishiga ishonardi.

O'sha kun Janob Kim safarga ketgach uy ichidagi muhit butunlay o‘zgardi. Otasi bor paytda hech bo‘lmasa biroz tiyilib yuradigan Yuna bilan onasi endi niqobini yechgandi. Uyda Ellaga buyruq ohangida gapirishar, xizmatkordek muomala qilishardi.

Bir oqshom kechki ovqatdan keyin Yuna stulga suyanib, sovuq jilmaydi.

— Endi foydang tegadigan vaqt keldi.

Ella tushunmay unga qaradi.

— Nima demoqchisan?

Yunaning onasi stol ustiga qora forma tashladi. Qisqa yubka va yelkalari ochiq ko‘ylak. Ellaning yuzi oqarib ketdi.

— Nima bu?

— Shu kiyimni kiyasan va ishlaysan, — dedi ayol keskin. — Aks holda otangga seni o‘g‘irlik qildi deb aytaman.

Ella shok ichida unga qaradi.

— Men hech narsa qilganim yo‘q...

— Kim senga ishonadi Yetimchagami yoki mengami? Men dadangni ayoliman.

Shu tariqa Ella majburan shaharning eng mashhur tungi klublaridan biriga ishga yuborildi. Klub — neon chiroqlar, qimmat atir hidi va gunohga botgan odamlar bilan to‘la joy edi. Erkaklarning iflos nigohlari Ellani titratardi. U esa boshini egib, stolma-stol yurardi.

Yuna va onasi aynan shuni xohlagandi. Biror bir odam bilan Ellaning suratini chiqarish, keyin esa, Ellani nomussiz qizga chiqarish va janob Kimning yonida uni obro'siz qilish. Shunda barcha meros Yunaniki bo‘lardi. Ammo ular bitta narsani hisobga olishmagandi. Ella juda ehtiyotkor edi va erkaklarni yoniga yo'latmasdi.

Klub odatdagidek shovqin bilan to‘lib-toshgandi. Baland musiqa, mast kulgular va yonib-o‘chayotgan neon chiroqlar Ellaning boshini aylantirardi.

Ella qo‘lidagi ichimliklarni ehtiyotkorlik bilan stolga qo‘ydi. Ammo atrofdagi erkaklarning nigohlari uni bezovta qilayotgandi. U o‘zini bu yerga tegishli emasdek his qilardi.
Buni hamma sezmasligi mumkin edi. Lekin bir odam sezdi. VIP qismdagi qora divanda o‘tirgan Jimin sekin boshini ko‘tardi. U odatda odamlarni kuzatmasdi. Ayniqsa qizlarni. Unga sun’iy tabassumlar va o‘zini ko‘z-ko‘z qiladigan insonlar zerikarli tuyulardi. Ammo bu qiz boshqacha edi. Ella qo‘rqayotganini yashirishga harakat qilardi. Qo‘llari biroz titrar, lekin baribir muloyim ovozda mijozlarga javob berardi. Kimdir qo‘pol gapirsa ham indamay ketardi.

Jimin stakandagi muzlarni aylantirib, ko‘zini undan uzmadi.

— Yangi qizmi?- dedi u past ovozda yonidagi menejerga.

Jimin

Menejer darhol bosh irg‘adi.

— Ha. Bir necha kundan beri ishlayapti.

— Bu odatdagi qizlarga o'xshamaydi.

Haqiqatan ham o‘xshamasdi. Ella bu iflos muhit ichida adashib qolgan oppoq narsaga o‘xshardi.

Jimin o‘sha kuni Elladan ko‘z uzmadi. Klubdagi odamlar esa bunga hayron edi. Chunki Jimin hech qachon begona qizlarga qiziqish bildirmasdi.

Tun oxirida menejer Ellaga yaqinlashdi.

— Boss seni chaqiryapti.

Ellaning yuragi siqilib ketdi. VIP qavatdagi xona klubning qolgan qismidan butunlay boshqa edi. Qimmat atir hidi va qorong‘i atmosfera bilan to‘la. Ella eshik oldida ikkilanib turdi.

— Kiring.

Jiminning past ovozi eshitildi. Ella asta ichkariga kirdi. Jimin divanda o‘tirgancha unga qarab turardi. Qo‘lidagi sigaret tutuni havoda sekin tarqalardi.

— Qo‘rqyapsanmi?- dedi u sokin ohangda.

Ella darhol bosh chayqadi. Lekin qo‘llari uni sotib qo‘yayotgandi. Jimin sekin kuldi.

— Yolg‘on gapirishni bilmaysan.

U qo‘lidagi stakanni stolga qo‘yib, Ellaga yaqinroq kelishini imo qildi. Ella ikkilanib yaqinlashdi. Shu payt Jimin uning bilagidan ushlab, ohista o‘zining tizzasiga tortdi. Hammasi juda tez sodir bo‘ldi.
Ella qattiq cho‘chib ketdi. Nafasi tiqildi. Uning ko‘z oldiga Yunaning gaplari, klubdagi erkaklarning nigohlari keldi.

— Iltimos... janob unday qilmang..

Qizning ovozi titrab chiqdi. Jimin qoshini chimirdi. U Ellani bunchalik vahimaga tushadi deb kutmagandi. Ammo Ella allaqachon uning qo‘lidan chiqib ketgandi. U shoshilib o‘rnidan turdi-da, eshik tomon yugurdi.

— To‘xta.

Jiminning ovozi past chiqdi. Lekin Ella to‘xtamadi. U honadan deyarli qochib chiqib ketdi. Koridorda nafasi bo‘g‘ilib devorga suyandi. Yuragi qattiq urardi. Ichkarida esa Jimin bir necha soniya jim o‘tirib qoldi.
So‘ng tilining uchida sekin kuldi.
Chunki birinchi marta bir qiz undan qo‘rqib qochgandi.
Va negadir bu unga yoqib qolgandi.

Ertasi kuni Ella klubga borishdan bosh tortdi.

— Men boshqa u yerga jo'natmang, itimos...

Ammo Yuna allaqachon boshqa reja tuzib bo‘lgandi.

— Klubda 1 haftadan beri ishlayapti. Ammo hamon birorta erkak bilan bo'lmadi. Demak boshqa yo'lga o'tamiz, — dedi Yuna onasiga.

Kechqurun Ella ichgan sharbatining ta’mi g‘alati tuyuldi. Oradan ko‘p o‘tmay boshi aylana boshladi. Ko‘z oldi xiralashdi.

— Menga nima bo'lyapti..

Yuna uning yoniga egilib, sovuq jilmaydi.

— Bugundan boshlab otamning suyukli qizi bo‘lolmaysan singiljon.

Ella qarshilik qilishga urindi, lekin oyoqlari bo‘shashib ketgandi. Bir necha daqiqadan keyin uni mashinaga o‘tqazishdi. Klubning orqa qismidagi VIP xonalardan biriga olib kirib, divanga tashlab ketishdi.

Honadagi yorug‘lik xira edi. Ella zo‘rg‘a ko‘zini ochib turardi. Nafasi tezlashgan, tanasi esa og‘irlashib qolgandi. Yuna telefonini yoqib, eshik oldida to‘xtadi. Reja oddiy edi. Pul evaziga bir erkak keladi. Ella bilan sharmandali video olinadi. Keyin esa hammasi janob Kimga yuboriladi. Shu orqali Ellani sharmanda qilish maqsad edi.

— Endi ko‘ramiz otam seni qanday himoya qilarkin,- dedi Yuna past kulib.

So‘ng chiqib ketdi.

Ammo o‘sha erkak klubga umuman kelmagan edi. Oradan biroz vaqt o‘tib, koridorda og‘ir qadam tovushlari eshitildi. VIP xona eshigi ochildi. Jimin ichkariga kirib keldi. U mast edi. Ko‘zlari charchagan, galstugi bo‘shashgan. Bu xona o‘ziniki deb o'ylab kirgandi.

Lekin ichkarida divanga suyanib zo‘rg‘a o‘tirgan Ellani ko‘rib to‘xtab qoldi. Qizning ahvoli yaxshi emasligi darrov bilinardi. Ella xiralashgan nigoh bilan unga qaradi.

— Meni... uyga olib boring...

Jiminning mast nigohi birdan sovuqlashdi. U asta eshikni yopdi va bir necha soniya jim turib qoldi.

Keyin asta eshikdan uzoqlashdi. Mastlik uning ongini xiralashtirgan, odatdagi sovuqqonligini yanada qorong‘iroq qilgandi. Divanda yotkan qizning yuzini aniq ajrata olmadi. Faqat oppoq teri, titrayotgan yelkalar va qo‘rquvga to‘la ko‘zlarni ko‘rardi.

Ella esa o‘rnidan turishga urindi, lekin oyoqlari bo‘ysunmadi. Jimin sekin unga yaqinlashdi. Labining chetida yengil, xavfli tabassum paydo bo‘ldi.

— Demak... bizda bugun sovg'a bor ekan. Qushcha qafasga kelib qolibdi o'z oyog'i bilan..

Uning ovozi past va xirilloq chiqdi. Ella yuragi siqilib ortga surildi.

— Iltimos... yaqin kelmang...

Lekin Jimin to‘xtamadi. U divan yoniga kelib egildi. Qizning iyagini barmoqlari bilan ohista ko‘tardi.

— Qo'rqma qizaloq. Seni qattiq hafa qilmiyman.

Ellaning ko‘zlariga yosh to‘ldi. Dori ta’siridan boshi aylanayotgan, nafasi bo‘g‘ilayotgandi.
Jimin esa mastligi sabab uni tanimadi. Uning barmoqlari Ellaning yuzidan sekin sirg‘aldi.

— Bunchalik titrama... — dedi u past kulib. – Men hali senga hech narsa qilmadim.

Ella qo‘rquvdan ko‘zini yumdi. Va aynan shu payt Jiminning nigohi qizning bo‘ynidagi kichkina kumush kulonga tushdi va uni uzib oldi.

Tun Ella uchun xiralashgan parchalardek o‘tdi. Dori ta’siri sabab u nima bo‘layotganini to‘liq anglay olmasdi. Xonadagi xira yorug‘lik, og‘ir atir hidi va Jiminning past ovozi hammasiga aralashib ketgandi.
Jimin esa mast edi. Ongidagi g‘azab, charchoq va qorong‘i hislar uni odatdagidan ham sovuqroq qilgandi. O‘sha kecha u qizning aslida kim ekanini anglamadi.

Tong yaqinlashganda xona jimjit bo‘lib qoldi.

Bir necha soatdan keyin Ella asta ko‘zini ochdi. Boshi qattiq og‘riyotgandi. Tanasi holdan toygan edi. Bir necha soniya qayerdaligini tushunolmay shiftga tikilib yotdi. So‘ng yon tomondan og‘ir nafas tovushi eshitildi. Ella sekin boshini burdi. Yonida uxlab yotgan erkakni ko‘rishi bilan nafasi tiqilib ketdi. Qizning yuzi birdan oqarib ketdi. Qo‘llari titray boshladi. Kechagi voqealar xira bo‘lsa ham esiga tushayotgandi.

— Yo‘q..

U shivirlab o‘rnidan turdi.
Ko‘ziga tushgan kiyimlarini shoshilib yig‘ib oldi. Yuragi vahimadan qattiq urardi. Ella eshik tomon yurarkan, ortiga qaramadi ham.

Qiz eshikni sekin ochib, tong qorong‘usiga aralashib klubdan chiqib ketdi.

Bir necha soatdan keyin Jimin sekin uyg‘ondi. Boshi zirqirab og‘rirdi. Mastlik hali ham tanasini tark etmagandi. U qo‘lini peshonasiga qo‘yib chuqur nafas oldi. Kecha xotirasida faqat parcha-parcha lavhalar bor edi. Xira yorug‘lik. Titrayotgan qiz. Qo‘rquvga to‘la ko‘zlar.

Jimin qoshlarini chimirib o‘rnidan turdi va shu payt uning nigohi choyshabga tushdi.
Qon izlari. U bir lahza qotib qoldi. Jimin asta ko‘zlarini yumdi. Endi hammasi tushunarlidek edi. Kecha u oddiy klub qizi bilan emasligini anglagandi.

Bu fikr negadir uning ichida g‘alati hissiyot uyg‘otdi. G‘azabmi? Pushaymonmi? Yo‘q... bundan ham qorong‘iroq narsa.

Chunki u qiz qo‘rqayotgandi. Juda qo‘rqayotgandi. Jimin sekin boshini ko‘tardi.

— Kim edi u...

Past, deyarli pichirlab aytilgan gap xona ichida yo‘qolib ketdi.
U tezda kiyindi-da, tashqariga chiqdi. Koridordagi qo‘riqchilar uni ko‘rishi bilan bosh egishdi.

— Kecha VIP xonaga kirgan qiz haqida hamma ma’lumotni toping. Hozir. Kameralarni tekshiring. Qanday kelganini ham.

Qo‘riqchilar darhol tarqalishdi. Jimin esa klub oynasi oldida turib qoldi. Shaharda tong yorishayotgandi. Negadir u qizning ko‘zlari uning hayolidan ketmasdi.

Bu paytda Ella shaharning chekkasidagi avtobus bekatida yolg‘iz o‘tirardi. Tong havosi sovuq edi, lekin qiz buni ham sezmayotgandi. Qo‘llari titrar, ko‘zlari esa bo‘sh nuqtaga qadalgandi. Telefoni ketma-ket vibratsiya qila boshladi. Avvaliga u qarashga qo‘rqdi. Keyin asta ekranini yoqdi. Yuzlab xabarlar. Qarindoshlar. Tanishlar. Noma’lum odamlar va a eng tepada Yunaning yuborgan videosi.

Ellaning nafasi tiqilib ketdi. Kecha VIP xona oldidagi kameradan olingan parchalar allaqachon oilaviy guruhlarga tarqalib ulgurgandi. Video to‘liq emasdi, lekin odamlarning yomon o‘ylashi uchun yetarli edi.

“Janob Kimning qizi tungi klubda erkak bilan...”, “Tarbiya ko‘rmagan ekan., “Onasiz katta bo‘lgan qizdan nima kutardingiz...”

Har bir xabar Ellaning yuragini tilib o‘tayotgandi. Qiz titroq qo‘llari bilan telefonni o‘chirib yubordi. Ko‘zidan yosh oqib tushdi.

— Nega bunday bo'ldi?

U endi uyga qaytolmasdi. Chunki u yerda uni himoya qiladigan hech kim yo‘q edi. Otasi hali ham Amerikada edi. Ish safaridan qaytmagan. Ella esa uning ko‘ziga qanday qarashni ham bilmasdi. Yuna aynan shuni xohlagandi. Ellaning obro‘sini sindirish. Uni hamma oldida iflos ko‘rsatish. Bunga erishdi ham.

Ella boshini tizzasiga qo‘yib yig‘lab yubordi.

Enemies to lovers 3-qism

2026-05-21T19:52:04.983Z

Seorin bir necha soniya jim turdi. Bu juda telbalarcha qaror edi. Ular bir-birini endigina taniy boshlagandi. Ammo negadir Jiminning yonida turganda, hamma narsa xavfsizdek tuyulardi. Seorin asta bosh irg‘adi.

— Xo‘p.

Jimin bir zum qotib qoldi. Go‘yo u ham Seorinning bunchalik tez rozi bo‘lishini kutmagandek.

— Rostdanmi?

Seorin sekin kuldi.

— O‘zingiz aytdingiz-ku. Ha desang bo‘ldi deb.

Bir necha soniya Jimin unga tikilib qoldi. Keyin birdan kulib yubordi-da, qizni belidan ushlab o‘ziga tortdi.

— Jin ursin… sen haqiqatan ham aqldan ozgansan.

— Sizdan yuqqan.

Jimin boshini egib kuldi. So‘ng uning peshonasiga labini bosib, past ovozda dedi:

— Unda ertaga nikohdan o‘tamiz.

— Shunchalik tezmi?

— Seni yana Jay bilan ko‘rishni istamayman.

Uning ovozida rashk aniq sezilib turardi. Seorin asta kuldi.

— Rashkchi.

— Juda. Ertadan boshlab sen faqat meniki bo‘lasan.

— Mayli, menendi boray.

Seorin endi uyga kirishga burilganda, Jimin uning bilagidan ushlab qoldi. Qiz ortiga o‘girildi.

— Yana nima?

Jimin unga bir necha soniya indamay qarab turdi. Go‘yo uni yodlab olayotgandek. So‘ng asta yaqinlashib, Seorinning yuzidan tushgan soch tolalarini qulog‘i ortiga surdi.

— Ertaga sen mening xotinim bo‘lasan.

Bu gapni eshitib Seorinning yuragi hayajondan qattiq urib ketdi. Jimin esa uning reaksiyasidan kulimsiradi-da, sekin labidan o‘pib qo‘ydi.
Bu o‘pishda shoshilish yo‘q edi. Keyin Jimin peshonasini qiznikiga tiradi.

— Endi kir. Yo‘qsa seni rostdan ham olib qochib ketaman.

— Telba.

— Lekin endi sening telbangman.

Ertasi kuni. Hech qanday dabdaba yo‘q edi. Na katta zal..Na mehmonlar. Na qimmat bezaklar. Faqat Jimin va Seorin. Va ikki yaqin do‘st. Suga hamda Mina. Kichkina nikoh xonasida hamma narsa juda oddiy edi. Ammo Seorin negadir o‘zini hech qachon bunchalik hayajonlangan his qilmagandi.

Jimin esa qora kostyumda odatdagidan ham jiddiy ko‘rinardi. Uning nigohi bir soniya ham Seorindan uzilmasdi. Nikoh qog‘ozlari stol ustiga qo‘yildi.

— Rozimisiz?

Jimin hech ikkilanmay javob berdi:

— Roziman.

Navbat Seoringa keldi. Qiz bir soniya Jiminning ko‘zlariga qaradi. Va yuragi yana tez urdi.

— Roziman.

Bir necha daqiqadan keyin imzolar qo‘yildi. Hammasi tugadi. Endi ular rasman er-xotin edi.nSuga kulib bosh chayqadi.

— Ikki kun oldin oldin bir-biringni o‘ldirgudek qarardinglar.

Jimin sekin kulib, Seorinning belidan tortdi.

— Hozir u meni esa xotinim.

Bu so‘zni aytishi bilan Seorinning yuzi qizarib ketdi. Jimin esa ataylab yaqinroq egilib, past ovozda qo‘shdi:

— Va juda chiroyli xotinim.

Hammasi tugaganidan so'ng Jimin mashina eshigini ochib, Seoringa qaradi.

— Yur, xotinim. Endi uyga ketdik.

Seorin beixtiyor kulib yubordi.

— Shu so‘zni aytishni juda yaxshi ko‘rasiz-a?

— Juda. Axir qancha kutdim.

Jimin ataylab mamnun ohangda gapirdi. Mashina tungi shahar bo‘ylab harakatlana boshladi. Seorin oynadan tashqariga qarab o‘tirsa ham, yuragi tinmay hayajonlanardi.

“Men rostdan ham turmushga chiqdim…”

Bu fikr hanuz g‘alati tuyulardi.
Bir necha daqiqadan so‘ng ular Jiminning yashirin uyiga yetib kelishdi. Jimin mashinani to‘xtatib, Seoringa qaradi.

— Xush kelibsiz.

— Bu yerga endi doim kelamanmi?

— Yo‘q. Bu endi sening ham uying.

Bu gap Seorinning yuragini iliq qilib yubordi. Ular ichkariga kirishdi. Uy odatdagidek sokin edi. Katta oynalar ortida tun yaltirab turardi. Seorin sekin atrofga qaradi. Ammo keyingi soniyada Jimin uni belidan tortib o‘ziga yaqinlashtirdi.

— Endi rasmiy ravishda eringman.

— Va?

— Endi seni bemalol quchoqlashim mumkin.

— Oldin ham to‘xtamasdingiz-ku.

— To‘g‘ri. Nimanidir hohladam qarshiliklar hisobga o'tmaydi.

U asta Seorinning peshonasidan o‘pdi..Seorin ham asta qo‘llarini uning bo‘yniga qo‘ydi.

Jimin va Seorin yotoqxonaga kirishganda xona ichida faqat tungi chiroqning mayin nuri yonib turardi. Seorin krovat chetiga o‘tirib, tuflisini yechdi-da, chuqur xo‘rsindi. Bugungi kun hanuz tushdek tuyulardi.

Bir necha kun oldin ular bir-birini deyarli tanimasdi. Jimin galstukini bo‘shatib unga qaradi.

— Nima o‘ylayapsan?

— Hali ham ishonmayapman.

— Nimaga?

— Men rostdan ham sizga turmushga chiqqanimga.

Jimin yaqinlashib, uning yoniga o‘tirdi.

— Afsus qilyapsanmi?

— Yo‘q.

Seorin bir necha soniya jim qoldi. So‘ng birdan kulib yubordi.

— Jay lattaga o‘xshaydi.

Jimin qoshini ko‘tardi.

— Voy…

— Rostdan ham. Qanday qilib unga turmushga chiqishim mumkin edi? Tormozni o'zi.

Jimin kulib boshini egdi.

— Demak meni tanlaganingga sabab gaz ekanim-a?

— Va haddan tashqari o‘zingizga ishonganingiz uchun..

— Tushunarli. Lekin bitta narsani bilib qo‘y.

— Nima?

— Endi seni hech kimga bermayman. Ayniqsa latta Jayga.

Seorin kulib yubordi.

— O'zing uni latta dedingku.

Jimin Seorinning yonida yotgancha shipga qarab kulimsiradi. Ko‘zlarida esa odatdagi sho‘xlik paydo bo‘lgandi. U ataylab beparvo ohangda gap boshladi:

— Bilasanmi… meni ham uydagilarim bir qizga uylantirmoqchi edi.

— Nima?

— Jiddiy aytyapman.

— Nima sizdan boshqasi qurib qolibdimi?!

Jimin ichida kulayotgan bo‘lsa ham, yuzini jiddiy tutdi.

— Chunki men sendan oldin ham mashhur edim-da.

— Jimin!

Seorin yostiqni olib unga urdi. Jimin kulib yostiqni ushlab qoldi.

— Rashk qilyapsanmi?

— Yo‘q!

— Yolg‘on.

Seorin qoshlarini chimirib boshqa tomonga qaradi.

— Kim edi o‘sha qiz?

Jimin ataylab sukut saqladi. Bu esa Seorinning battar asabiga tegdi.

— Gapiring!

— Voy… jahling chiqyaptimi?

— Men hozir sizni uraman.

Jimin birdan uni belidan tortib o‘ziga yaqinlashtirdi.

— Lekin oxiri baribir menga turmushga chiqding-ku.

— Baribir yoqmadi.

— Demak rostdan ham rashk qilding.

— Jim bo‘ling.

— Juda yoqimli rashk qilar ekansan.

Seorin qoshlarini chimirib, Jiminning ko‘ylagidan tortdi.

— Sochini bittalab yulaman o‘sha alvastining.

Jimin kulgidan zo‘rg‘a o‘zini bosdi.

— Voy…

— Kim u? Gapiring.

Jimin ataylab sukut saqladi.
Bu esa qizning battar asabiga tegdi.

— Jimin!

Jimin nihoyat kulib yubordi-da, uni quchoqlab oldi.

— Rashkchi mushukcha.

— Men jiddiyman!

— Bilaman.

U qizning burnidan yengil chimdib qo‘ydi.

— Lekin bir muammo bor.

— Qanaqa?

— Men allaqachon boshqa qizga uylanganman.

Seorin bir necha soniya tushunmay qarab turdi. So‘ng Jimin uning belidan mahkamroq ushlab, peshonasini peshonasiga tiradi.

— Ismi Seorin. Juda erka. Jahli tez chiqadi. Lekin men telbalardek sevib qolganman.

Seorinning yuzi asta qizarib ketdi.

— Siz juda ahmoqsiz.

— Sen sabab.

Qiz beixtiyor kulib yubordi.
Jimin esa uning kulayotgan yuziga tikilib, sekin dedi:

— Mana shu kulgingni yo‘qotmaslik uchun hammani qarshi olishim mumkin.

Kunlar shu zaylda o‘ta boshladi.
Seorin va Jimin yashirincha uchrashar, birga vaqt o‘tkazar, ba’zan esa shunchaki mashinada tun bo‘yi gaplashib o‘tirishardi. Eng qizig‘i ular turmush qurgan bo‘lsa ham, hamon bir-biriga o‘rganishda davom etishayotgandi. Jiminning rashkchiligi, Seorinning erkaligi. Tinimsiz tortishuvlar va har safar baribir yana bir-birining yoniga qaytishlari…

Bugun esa ular shaharning eng mashhur restoranlaridan biriga kelishgandi. Restoran ichidagi yumshoq musiqa va oltin rang chiroqlar joyga iliq muhit berib turardi. Seorin menyuga qarayotgandi, Jimin esa anchadan beri uni kuzatardi.

— Nima?

— Hech narsa.

— Yolg‘on.

— Hali ham xotinim degan fikrga o‘rganolmayapman.

— Siz bu so‘zni ataylab ko‘p aytasiz.

— Chunki yoqadi.

Shu payt ofitsiant buyurtmalarini olib ketdi. Jimin stol ustidan Seorinning qo‘lidan ushladi.

— Bugun juda chiroylisan.

— Faqat bugunmi?

— Yo‘q. Lekin bugun boshqacha.

Qiz sekin kulib boshqa tomonga qaradi. Ammo ayni paytda restoran eshigi ochildi va ichkariga kirgan odamni ko‘rib, Seorinning kulgisi sekin yo‘qoldi. Bu Jay edi. U ham ularni ko‘rib qotib qoldi.

Enemies to lovers 2-qism

2026-05-19T19:10:44.136Z

Ertasi kuni tun yana Seorinni o‘sha klubga olib keldi. Ammo bu safar kayfiyati boshqacha edi. Kechagi gaplar, otasining bosimi, unashtiruv...Hammasi uni ichidan ezayotgandi. Shu sabab u o‘zini to‘xtatolmadi va ko'p ich8b yubordi.

Klubdagi yorqin chiroqlar ko‘ziga qorishib ketgandi.Seorin bugun odatdagidan ham ochiqroq va kalta qora ko‘ylak kiygan edi. Ko‘pchilikning nigohi unda edi, ammo unga farqi yo‘qdek tutardi o‘zini. Aslida esa ichida bo‘shliq bor edi. U stol ustiga tirsagini qo‘yib, boshini ushladi.

— Ah… boshim aylanyapti…

Telefoni yonida yotardi. Kimga qo‘ng‘iroq qilishni o‘yladi.
Otasi? Yo‘q.
Jay? Aslo.
Do‘stlari? Juda kech.

Bir ism xayoliga kelishi bilan qoshlarini chimirdi.

— Yo‘q… u emas…

Ammo bir necha daqiqadan keyin baribir kontaktni ochdi.
“Park Jimin.”

Seorin mast holda kulib yubordi.

— Jin ursin… unga qo'ng'iroq qilma deb o'zim qilyapmanmi?

Va qo‘ng‘iroq tugmasini bosdi. So‘ng narigi tomondan tanish ovoz eshitildi.

— Seorin?

Qiz mast ohangda gapirdi:

— Men… uyga ketolmayapman…

Jimin darrov jiddiylashdi.

— Qayerdasan?

Seorin klub nomini aytib, devorga suyanib ko‘zlarini yumdi.

— Mashina hayday olmayman…

Bir necha soniya jimlik bo‘ldi. So‘ng Jiminning past, ammo qat’iy ovozi eshitildi:

— O‘sha yerda kut. Men kelyapman.

Qo‘ng‘iroq tugadi.Seorin telefonini sekin tushirib, mast holda kulimsiradi. Nega aynan unga qo‘ng‘iroq qilganini o‘zi ham tushunmasdi.

Klub oldiga qora mashina keskin kelib to‘xtadi. Bir necha soniyadan so‘ng Jimin mashinadan tushdi. Uning nigohi darrov atrofni kuzata boshladi. Nihoyat klub devoriga suyanib o‘tirgan Seorinni ko‘rdi.
Qizning boshi egilgan, qo‘lida yarim bo‘sh qadah bor edi.

Ammo Jiminning jahli boshqa narsaga chiqdi. Seorin bugun haddan tashqari ochiq kiyingandi. Kalta qora ko‘ylak sonlarini deyarli yopmasdi. Yelkasi ochiq, sochlari tartibsiz tushib turardi. Eng yomoni esa atrofdagi erkaklarning unga qarab turishi.

Jiminning jag‘i taranglashdi. U tez yurib Seorinning oldiga keldi.

— Jin ursin, Seorin.

Qiz boshini ko‘tarib unga mast kulib qaradi.

— Keldingizmi...

Jimin qoshlarini chimirdi.

— Ahvolingga qara.

— Men yaxshiman. Nima bo'libdi?

U o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi, ammo muvozanatini yo‘qotib yiqilay dedi. Jimin darrov uni ushlab qoldi. Qizning issiq tanasi uning bag‘riga urildi. Seorin boshini uning yelkasiga qo‘yib kulimsiradi.

— Siz… juda kelishgansiz...

— Sen juda mastsan.

Shu payt yonidan o‘tayotgan ikki yigit Seoringa yana qarab kulishdi. Bu Jiminning sabrini battar buzdi.

U darrov pidjagini yechib, Seorinning yelkasiga yopdi.

— Bunday kiyimda nega yolg‘iz yuribsan?

Seorin ko‘zlarini qisib unga qaradi.

— Rashk qilyapsizmi?

Jimin bir necha soniya indamay turdi. So‘ng past ovozda dedi:

— Ha. Qilyapman.

Bu javob hatto Seorinning o‘zini ham jim qilib qo‘ydi. Keyingi soniyada Jimin uni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib oldi.

— Endi indamay yur. Seni uyga olib ketaman.

Jimin Seorinni mashinaning old o‘rindig‘iga ehtiyotkorlik bilan o‘tqazdi. Qiz esa boshini oynaga suyagancha ko‘zlarini yumib olgandi. Mast bo‘lsa ham chiroyli edi. Haddan tashqari.

Jimin mashinani haydab ketarkan, bir payt Seorin past ovozda gapirdi:

— Uyga borsam… otamdan gap eshitaman…bugun ko'p jinnilik qilib yubordim. U meni Jayga turmushga bermoqchi.

Jiminning qo‘llari rulda taranglashdi.

— Nima?

— Men esa xohlamayman… Dadam esa meni tushunmaydi…

— Unda bugun uyga bormaysan.

— Nima?

— Men bilan yur.

Oradan ko‘p o‘tmay mashina katta zamonaviy hovli oldida to‘xtadi. Seorin mashinadan tushayotib yana qoqilib ketay dedi.

— Eh…

Jimin uning belidan ushlab qoldi.

— Oyoqda ham turolmaysan.

— Siz aybdorsiz…

— Menmi, yana nima qildim men?

— Baribir sizaybdorsiz.

Jimin kulib yubordi.

— Hop. Qaysar mushukcham. Men aybdorman.

So‘ng uni ichkariga olib kirdi. Uy ichi sokin va hashamatli edi.

Seorin divanga suyangancha boshini orqaga tashladi. Ko‘zlari yarim yumilgan, ovozi esa mastlikdan past chiqardi.

— Men… bokiraligimni... yo‘qotmoqchiman...

— Nima?

— Eshitdingiz.

— Aqldan ozdingmi sen?

Qiz kulib yubordi.

— Balki.

— O‘zingda emassan hozir.

Jimin undan uzoqlashmoqchi bo‘ldi, ammo Seorin uning qo‘lidan ushlab oldi.

— Otam meni majburan turmushga beryapti... Men shuncha yil o‘zimni qayerdagidir latta yigit uchun saqlamadim. Otam meni tushunmayapti, bu otamni qilgan ishi uchun javob.

Jimin indamay qoldi.

Seorin esa davom etdi:

— Jayni yoqtirmayman. U kuchsiz. Zerikarli. Menga esa… kuchli erkaklar yoqadi.

— Seorin.

— Hm?

— Keyin pushaymon bo‘ladigan ish qilma.

Qiz kulimsiradi.

— Siz pushaymon qildirasizmi?

Jimin unga uzoq tikilib turdi. Hozir Seorin juda yaqin edi. Juda chiroyli va juda zaif holatda. Ammo aynan shu sabab u o‘zini to‘xtatishga urinardi.

— Sen mastsan, — dedi u past ovozda. — Men esa bundan foydalanadigan yigit emasman.

Seorinning ko‘zlari asta kattalashdi. Go‘yo u bunday javob kutmagandek. Jimin asta uning qo‘lini ushlab qo‘ydi.

— Ertaga ham shu gapni aytsang… balki o‘shanda gaplasharmiz.

So‘ng u divan yonidagi pledni olib, Seorinning ustiga yopdi.

— Hozir esa uxla.

Seorin:
Jimin ortiga o‘girilmoqchi bo‘ldi. Ammo Seorin uning qo‘lidan mahkam ushlab qoldi. Jimin to‘xtadi. Qiz asta o‘rnidan turdi. Mast bo‘lsa ham, ko‘zlaridagi hissiyotlar aniq edi.

— Ketmang…

— Seorin...

Qiz uning ko‘ylagidan ushlab yaqinlashdi.

— Siz nega o‘zingizni to‘xtatyapsiz?

Jimin kulgiga o‘xshash xo‘rsinish chiqardi.

— Chunki sen hozir to‘g‘ri o‘ylay olmayapsan. Mastsan.

— Men juda yaxshi bilaman nima qilayotganimni. Men sizni xohlayapman.

Bu gapdan keyin xona ichidagi sukut battar og‘irlashdi. Jimin bir necha soniya indamay turdi. Go‘yo o‘zini bosishga urinayotgandek.

— Sen meni umuman tanimaysan.

— Bilaman. Lekin… sizni hohlayapman...

Bu gap Jiminni jim qilib qo‘ydi. Seorin esa asta oyoq uchida ko‘tarilib, bu safar o‘zi uning labidan o‘pdi. Jimin bir necha soniya qotib turdi. Keyin birdan qizning belidan ushlab o‘ziga tortdi. Uning sabri ham tugayotgandi. O‘pish chuqurlashdi. Seorinning qo‘llari Jiminning bo‘yniga o‘raldi. Jimin esa nihoyat ichidagi hislarni yashirmadi. Ammo keyingi soniyada u zo‘rg‘a o‘zini to‘xtatib, peshonasini qiznikiga tiradi.Nafasi og‘ir chiqardi.

— Jin ursin, Seorin… Sen meni aqldan ozdiryapsan.

Jimin hanuz Seorinning belidan ushlab turardi. Ikkisining nafasi bir-biriga urilib, xona ichidagi sukunatni yanada og‘irlashtirardi. Jimin peshonasini uning peshonasiga tiragancha ko‘zlarini yumdi. Go‘yo o‘zini zo‘rg‘a nazorat qilayotgandek. So‘ng past, xirillagan ovozda so‘radi:

— Ertaga pushaymon bo‘lmaysanmi?

Seorin bir necha soniya unga tikilib qoldi. Bu savol kutilmagandi.U Jiminni sho‘x, beparvo va faqat o‘zini o‘ylaydigan yigit deb o‘ylagandi. Qiz asta bosh chayqadi.

— Yo‘q.

— Ishonching komilmi?

— Men birinchi marta kim bilandir o‘zim xohlaganim uchun yaqin bo‘lyapman.

Jimin bir necha soniya indamay turdi. So‘ng asta kulimsiradi.

— Sen juda xavfli qizsan, Seorin.

— Siz ham.

Keyingi soniyada Jimin yana uni bag‘riga tortib, labidan o‘pdi. Bu safar u o‘zini to‘xtatolmadi.

Oradan bir necha soat o‘tdi. Tun allaqachon sokinlashgandi. Katta oynalar ortida shahar chiroqlari miltillab turar, xona ichida esa faqat jimjitlik hukm surardi.

Seorin sekin ko‘zlarini ochdi. Bir necha soniya qayerdaligini anglolmay shiftga qarab yotdi. So‘ng hammasi yodiga tushdi. Qizning yuragi g‘alati urib ketdi.
U asta yoniga qaradi. Jimin krovat boshiga suyangancha o‘tirardi. Nigohi Seorinda edi.

Bir necha soniya ular shunchaki bir-biriga qarab qolishdi. So‘ng Jimin asta kulimsiradi.

— O'zingga keldingmi?

Seorin yopinchiqni o‘ziga tortdi. Negadir birdan uyalgandek bo‘ldi. Jimin esa buni sezib kulib yubordi.

— Hozir uyaladigan vaqtmi?

— Jim turing…

Qizning ovozi past chiqdi. Jimin krovatga yaqinroq surildi.

— Ahvoling yaxshimi?

Bu savol yana Seorinni hayratlantirdi. U Jimin bunchalik ehtiyotkor bo‘lishini kutmagandi. Qiz sekin bosh irg‘adi.

— Hm.

So‘ng Seorin past ovozda so‘radi:

— Endi afsus qilyapsizmi?

— Nimadan?

— Men bilan bo‘lganingizdan.

Jimin unga bir necha soniya tikilib turdi. Keyin birdan qo‘lini uzatib, Seorinning yuziga tushgan sochini qulog‘i ortiga surdi.

— Aksincha. Muammo shundaki… endi seni qo‘yib yuborgim kelmayapti.

Bu gapdan keyin Seorinning yuragi yana tez urib ketdi.

Erta tong. Katta oynalar orasidan quyosh nuri xonaga sekin tushib turardi. Tun bo‘yi yog‘gan yomg‘irdan keyin havo ham salqin edi.

Seorin asta ko‘zlarini ochdi. Bir necha soniya qayerdaligini anglolmay shiftga tikilib yotdi. So‘ng yonidagi bo‘sh joyni sezdi. Jimin yo‘q edi..Qiz sekin o‘rnidan turarkan, kechagi voqealar yodiga tushib yuragi tez urib ketdi.

Shu payt hammom eshigi ochildi. Jimin dushdan chiqib keldi. Nam sochlaridan suv tomchilari tushib turardi. U faqat qora sport shimida edi, yelkasiga esa oq sochiq tashlagandi.

Seorin beixtiyor unga tikilib qoldi. Jimin ham qiz uyg‘onganini ko‘rib kulimsiradi.

— Hayrli tong go'zalim.

Seorin darrov boshqa tomonga qaradi.

— Hayr... hayrli...

Jimin sochiq bilan sochlarini artgancha krovatga yaqinlashdi.

— Boshing og‘riyaptimi?

— Biroz.

— Kecha juda ko‘p ichgansan.

— Bilaman.

Jimin krovat chetiga o‘tirib, unga tikildi.

— Afsus qilyapsanmi?

Bu savolni eshitib Seorin sekin boshini ko‘tardi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi.

Bir necha soniya hech kim gapirmadi..So‘ng Seorin asta bosh chayqadi.

— Yo‘q.

Jiminning labida sekin kulgi paydo bo‘ldi.U qo‘lini uzatib, qizning sochlarini siladi.

— Yaxshi.

Seorin yopinchiqni o‘ziga tortgancha xona atrofiga yana bir bor qaradi. Uy juda sokin edi.
Haddan tashqari sokin. Bu yerda xizmatkorlar ham, ortiqcha shovqin ham yo‘q edi. Qiz asta Jiminga qaradi.

— Sizning oilangizchi…?

Jimin yengil kuldi.

— Havotir olma. Bu uyimni hech kim bilmaydi.

— Bu nima degani?

Jimin devorga suyangancha davom etdi:

— O‘zim sotib olganman. Zerikkan paytim kelib turadigan uyim bu. Oilam esa boshqa joyda turadi.

— Demak… bu sizning yashirin joyingizmi?

— Shunaqaroq.

— Bu yerga hech kimni olib kelmaganman.

— Rostdanmi?

— Hm. Birinchisisan.
Qiz indamay qoldi. Negadir bu gap unga yoqib tushgandi.Jimin esa uning reaksiyasini kuzatib, sekin kuldi.

— Nega endi uyalgandek qarayapsan?

— Uyalmayapman.

— Yolg‘on.

Seorin yostiqni olib unga urdi. Jimin kulib yostiqni ushlab qoldi-da, birdan qizni yana o‘ziga tortdi.

— Baribir yoqimlisan.

— Uff... uyga ketkim kelmayapti.

— Unda borma. 2-3 kun shu yerda qol bir oz o'zingga kelasan.

— Nima? Ammo dadam...

— Biror bahona qil. Dugonamnikidaman de yoki ishim bor .

— To'g'ri. Ammo menimcha dadamni meni qayerdaligim qiziqtirmasa ham kerak.

Oradan uch kun o‘tdi. Bu uch kun Seorin uchun g‘alati darajada tez o‘tib ketgandi. Jimin bilan birga nonushta qilish, tungi suhbatlar, uning sho‘x hazillari va eng yomoni — Seorin asta-sekin unga o‘rganib borayotgandi.

Ammo abadiy yashirinib yurib bo‘lmasdi. Shu sabab bugun ertalab Jimin uni uyiga olib keldi. Qora mashina katta hovli oldida to‘xtadi. Seorin oynadan uyiga qarab, chuqur nafas oldi.

— Otam meni o‘ldiradi shekilli.

Jimin rulga suyangancha kuldi.

— Qo‘rqyapsanmi?

— Sal.

— Kerak bo‘lsa ichkariga birga kiraman.

— Yo‘q! Sizni ko‘rsa yurak xuruji tutadi.

— Shunchalik qo'rqinchlimanmi? Birozchoy ichib chiqardim.

— Jimin!

— Ho'p boraqol. Biror narsa bo‘lsa menga qo‘ng‘iroq qil.

Seorin uning qo‘liga qarab qoldi. Uch kun oldin bu yigitni deyarli tanimasdi. Hozir esa undan uzoqlashgisi kelmayotgandi. Qiz asta bosh irg‘adi.

— Mayli.

Jimin yaqinlashib, uning peshonasidan o‘pdi.

— Yaxshi qiz bo‘lib kir.

— Men hech qachon yaxshi qiz bo‘lmaganman.

— Bilaman. Yaxshisi yomon wiz bo'l. Menga shu yoqadi.

Ikkalasi ham kulib yuborishdi. So‘ng Seorin mashinadan tushdi. Ammo uy eshigidan kirishi bilan kulgisi yo‘qoldi. Otasi uyda yo'qligidan foydalanib tezda yuqoriga chiqib ketdi.

Yarim tun. Uy ichi jimjit edi. Faqat devor soatining mayin ovozi eshitilib turardi. Seorin esa krovatida u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib yotardi. Negadir uyiga qaytgach, hammasi yana sovuqlashib ketgandek tuyulgandi. Eng yomoni u Jiminni sog‘inayotgandi.

Qiz yostiqni quchoqlab xo‘rsindi.

— Jin ursin…

U telefonini olib, Jimin bilan yozishmalarni yana ochdi. Oxirgi xabar:

"Uxla, erkataloy."

Seorin beixtiyor kulib yubordi.
Shu payt tak degan ovoz eshitildi. Derazaga nimadir urildi. Qiz cho‘chib boshini ko‘tardi. Bir necha soniyadan keyin yana. Seorin asta o‘rnidan turib, derazaga yaqinlashdi. Pardani surishi bilan ko‘zlari kattalashdi.

Pastda, hovli yonida qora hudida turib olgan Jimin unga qarab kulib turardi. Qo‘lida esa yana mayda tosh bor edi.

Seorin derazani ochdi.

— Siz aqldan ozgansizmi?!

— Sog‘indim.

Qiz yuragi bir zum iliqlashib ketganini his qildi.

— Yarim tunda odamning uyiga kelinadimi?

— Sen ham meni sog‘ingansan, bilaman.

Seorin indamay qoldi. Bu jimlikning o‘zi javob edi. Jimin qo‘llarini cho‘ntagiga tiqqancha yuqoriga qaradi.

— Pastga tush.

— Dadam uyg‘oq bo‘lsa-chi?

— Unda meni otib tashlaydi shekilli. Yoki shu yerda mehmon bo'laman bugun.

Seorin kulib yubordi. Jimin esa uning kulganini ko‘rib, asta jilmaydi.

— Tezroq tush, erkataloy. Seni olib qochgani keldim.

Seorin tezda ustiga yupqa halat tashlab, oyoq uchida xonasidan chiqdi. Uy ichi qorong‘i edi. U zinadan sekin tusharkan, yuragi hayajondan tez urardi. Go‘yo taqiqlangan ish qilayotgandek. Ammo negadir bu unga yoqayotgandi.

Eshikni ehtiyotkorlik bilan ochib tashqariga chiqishi bilan salqin tun havosi yuziga urildi. Darvoza yonida esa Jimin kutib turardi.Uni ko‘rishi bilan kulimsiradi.

— Voy… rostdan ham tushding.

Seorin qo‘llarini ko‘ksiga bog‘ladi.

— Siz ketmaydigan ko‘rindingiz, majbur tushdim.

— To‘g‘ri sezibsan.

Jimin unga yaqinlashdi.

— Sovqotmayapsanmi?

— Yo‘q.

Ammo qizning qo‘llari muzdek edi. Jimin sekin bosh chayqab, uning qo‘lidan ushladi.

— Yolg‘onchi.

Seorin indamay qo‘lini uning qo‘lida qoldirdi. Tun jim edi. Bog‘dagi daraxtlar orasidan shamol esib, yaproqlarni sekin tebratardi.

Ular asta hovlining ichkariroq qismiga yurishdi. Oy nuri Seorinning yuziga tushib turardi. Jimin birdan to‘xtab, unga tikildi.

— Uch kun yonimda eding. Endi bir kun ko‘rmay ham sog‘inib qoldim.

Seorin yuragi yana tez urib ketdi.

— Siz juda yopishqoq ekansiz.

— Faqat senga.

Qiz kulib boshini egdi. Shu payt Jimin uni birdan belidan tortib yaqinlashtirdi.

— Lekin bitta muammo bor.

— Qanaqa?

— Seni shu uyga qaytarib qo‘yganim yoqmayapti.

Seorin Jiminning qo‘lidan ushlagancha past ovozda dedi:

— Doimiy shunchaki yashirincha uchrasha olmaymiz…

Tun havosi birdan og‘irlashgandek bo‘ldi. Jimin bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng kutilmaganda sekin kuldi.

— Unda oddiy qilamiz.

— Qanaqasiga?

— Ikkimiz nikohdan o‘tamiz.

Seorinning ko‘zlari kattalashdi.

— Nima?!

— Keyinchalik hammasi iziga tushgach, to‘y qilamiz.

Uning ovozi juda xotirjam chiqayotgandi. Go‘yo dunyodagi eng oddiy gapni aytayotgandek. Seorin esa hanuz unga ishonmagandek qarab turardi.

— Siz aqldan ozgansiz.

— Balki. Sen sabab. Lekin seni boshqalarga berishni xohlamayman.

— Siz shunchaki aytyapsiz.

— Yo‘q.

— Men biror narsani xohlasam, aniq bilaman.Hozir esa seni xohlayapman. Hayotimda.

Bu gap Seorinni jim qilib qo‘ydi. Shamol uning sochlarini asta uchirib turardi.

— Jimin…

— Hm?

— Biz bir-birimizni deyarli tanimaymiz.

Jimin kulimsiradi.

— Shunda ham yoningda bo‘lishni xohlayapman-ku.

Bir necha soniya ular shunchaki bir-biriga qarab qolishdi. So‘ng Jimin sekin qo‘shib qo‘ydi:

— Faqat bitta “ha” desang bo‘ldi. Qolganini men hal qilaman.

Enemies to lovers 2-qism

2026-05-19T19:05:22.940Z

— Ah… boshim aylanyapti…

Telefoni yonida yotardi. Kimga qo‘ng‘iroq qilishni o‘yladi.
Otasi? Yo‘q.
Jay? Aslo.
Do‘stlari? Juda kech.

Bir ism xayoliga kelishi bilan qoshlarini chimirdi.

— Yo‘q… u emas…

Ammo bir necha daqiqadan keyin baribir kontaktni ochdi.
“Park Jimin.”

Seorin mast holda kulib yubordi.

— Jin ursin… unga qo'ng'iroq qilma deb o'zim qilyapmanmi?

Va qo‘ng‘iroq tugmasini bosdi. So‘ng narigi tomondan tanish ovoz eshitildi.

— Seorin?

Qiz mast ohangda gapirdi:

— Men… uyga ketolmayapman…

Jimin darrov jiddiylashdi.

— Qayerdasan?

Seorin klub nomini aytib, devorga suyanib ko‘zlarini yumdi.

— Mashina hayday olmayman…

Bir necha soniya jimlik bo‘ldi. So‘ng Jiminning past, ammo qat’iy ovozi eshitildi:

— O‘sha yerda kut. Men kelyapman.

Qo‘ng‘iroq tugadi.Seorin telefonini sekin tushirib, mast holda kulimsiradi. Nega aynan unga qo‘ng‘iroq qilganini o‘zi ham tushunmasdi.

Jiminning jag‘i taranglashdi. U tez yurib Seorinning oldiga keldi.

— Jin ursin, Seorin.

Qiz boshini ko‘tarib unga mast kulib qaradi.

— Keldingizmi...

Jimin qoshlarini chimirdi.

— Ahvolingga qara.

— Men yaxshiman. Nima bo'libdi?

— Siz… juda kelishgansiz...

— Sen juda mastsan.

Shu payt yonidan o‘tayotgan ikki yigit Seoringa yana qarab kulishdi. Bu Jiminning sabrini battar buzdi.

U darrov pidjagini yechib, Seorinning yelkasiga yopdi.

— Bunday kiyimda nega yolg‘iz yuribsan?

Seorin ko‘zlarini qisib unga qaradi.

— Rashk qilyapsizmi?

Jimin bir necha soniya indamay turdi. So‘ng past ovozda dedi:

— Ha. Qilyapman.

Bu javob hatto Seorinning o‘zini ham jim qilib qo‘ydi. Keyingi soniyada Jimin uni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib oldi.

— Endi indamay yur. Seni uyga olib ketaman.

Jimin Seorinni mashinaning old o‘rindig‘iga ehtiyotkorlik bilan o‘tqazdi. Qiz esa boshini oynaga suyagancha ko‘zlarini yumib olgandi. Mast bo‘lsa ham chiroyli edi. Haddan tashqari.

Jimin mashinani haydab ketarkan, bir payt Seorin past ovozda gapirdi:

— Uyga borsam… otamdan gap eshitaman…bugun ko'p jinnilik qilib yubordim. U meni Jayga turmushga bermoqchi.

Jiminning qo‘llari rulda taranglashdi.

— Nima?

— Men esa xohlamayman… Dadam esa meni tushunmaydi…

— Unda bugun uyga bormaysan.

— Nima?

— Men bilan yur.

Oradan ko‘p o‘tmay mashina katta zamonaviy hovli oldida to‘xtadi. Seorin mashinadan tushayotib yana qoqilib ketay dedi.

— Eh…

Jimin uning belidan ushlab qoldi.

— Oyoqda ham turolmaysan.

— Siz aybdorsiz…

— Menmi, yana nima qildim men?

— Baribir sizaybdorsiz.

Jimin kulib yubordi.

— Hop. Qaysar mushukcham. Men aybdorman.

So‘ng uni ichkariga olib kirdi. Uy ichi sokin va hashamatli edi.

Seorin divanga suyangancha boshini orqaga tashladi. Ko‘zlari yarim yumilgan, ovozi esa mastlikdan past chiqardi.

— Men… bokiraligimni... yo‘qotishim kerak.

— Nima?

— Eshitdingiz.

— Aqldan ozdingmi sen?

Qiz kulib yubordi.

— Balki.

— O‘zingda emassan hozir.

Jimin undan uzoqlashmoqchi bo‘ldi, ammo Seorin uning qo‘lidan ushlab oldi.

— Otam meni majburan turmushga beryapti... Men shuncha yil o‘zimni qayerdagidir latta yigit uchun saqlamadim. Otam meni tushunmayapti, bu otamni qilgan ishi uchun javob.

Jimin indamay qoldi.

Seorin esa davom etdi:

— Jayni yoqtirmayman. U kuchsiz. Zerikarli. Menga esa… kuchli erkaklar yoqadi.

— Seorin.

— Hm?

— Keyin pushaymon bo‘ladigan ish qilma.

Qiz kulimsiradi.

— Siz pushaymon qildirasizmi?

Jimin unga uzoq tikilib turdi. Hozir Seorin juda yaqin edi. Juda chiroyli va juda zaif holatda. Ammo aynan shu sabab u o‘zini to‘xtatishga urinardi.

— Sen mastsan, — dedi u past ovozda. — Men esa bundan foydalanadigan yigit emasman.

Seorinning ko‘zlari asta kattalashdi. Go‘yo u bunday javob kutmagandek. Jimin asta uning qo‘lini ushlab qo‘ydi.

— Ertaga ham shu gapni aytsang… balki o‘shanda gaplasharmiz.

So‘ng u divan yonidagi pledni olib, Seorinning ustiga yopdi.

— Hozir esa uxla.

Jimin ortiga o‘girilmoqchi bo‘ldi. Ammo Seorin uning qo‘lidan mahkam ushlab qoldi. Jimin to‘xtadi. Qiz asta o‘rnidan turdi. Mast bo‘lsa ham, ko‘zlaridagi hissiyotlar aniq edi.

— Ketmang…

— Seorin...

Qiz uning ko‘ylagidan ushlab yaqinlashdi.

— Siz nega o‘zingizni to‘xtatyapsiz?

Jimin kulgiga o‘xshash xo‘rsinish chiqardi.

— Chunki sen hozir to‘g‘ri o‘ylay olmayapsan. Mastsan.

— Men juda yaxshi bilaman nima qilayotganimni. Men sizni xohlayapman.

Bu gapdan keyin xona ichidagi sukut battar og‘irlashdi. Jimin bir necha soniya indamay turdi. Go‘yo o‘zini bosishga urinayotgandek.

— Sen meni umuman tanimaysan.

— Bilaman. Lekin… sizni hohlayapman...

— Jin ursin, Seorin… Sen meni aqldan ozdiryapsan.

— Ertaga pushaymon bo‘lmaysanmi?

Seorin bir necha soniya unga tikilib qoldi. Bu savol kutilmagandi.U Jiminni sho‘x, beparvo va faqat o‘zini o‘ylaydigan yigit deb o‘ylagandi. Qiz asta bosh chayqadi.

— Yo‘q.

— Ishonching komilmi?

— Men birinchi marta kim bilandir o‘zim xohlaganim uchun yaqin bo‘lyapman.

Jimin bir necha soniya indamay turdi. So‘ng asta kulimsiradi.

— Sen juda xavfli qizsan, Seorin.

— Siz ham.

Keyingi soniyada Jimin yana uni bag‘riga tortib, labidan o‘pdi. Bu safar u o‘zini to‘xtatolmadi.

Oradan bir necha soat o‘tdi. Tun allaqachon sokinlashgandi. Katta oynalar ortida shahar chiroqlari miltillab turar, xona ichida esa faqat jimjitlik hukm surardi.

Bir necha soniya ular shunchaki bir-biriga qarab qolishdi. So‘ng Jimin asta kulimsiradi.

— O'zingga keldingmi?

Seorin yopinchiqni o‘ziga tortdi. Negadir birdan uyalgandek bo‘ldi. Jimin esa buni sezib kulib yubordi.

— Hozir uyaladigan vaqtmi?

— Jim turing…

Qizning ovozi past chiqdi. Jimin krovatga yaqinroq surildi.

— Ahvoling yaxshimi?

Bu savol yana Seorinni hayratlantirdi. U Jimin bunchalik ehtiyotkor bo‘lishini kutmagandi. Qiz sekin bosh irg‘adi.

— Hm.

So‘ng Seorin past ovozda so‘radi:

— Endi afsus qilyapsizmi?

— Nimadan?

— Men bilan bo‘lganingizdan.

Jimin unga bir necha soniya tikilib turdi. Keyin birdan qo‘lini uzatib, Seorinning yuziga tushgan sochini qulog‘i ortiga surdi.

— Aksincha. Muammo shundaki… endi seni qo‘yib yuborgim kelmayapti.

Bu gapdan keyin Seorinning yuragi yana tez urib ketdi.

Erta tong. Katta oynalar orasidan quyosh nuri xonaga sekin tushib turardi. Tun bo‘yi yog‘gan yomg‘irdan keyin havo ham salqin edi.

Shu payt hammom eshigi ochildi. Jimin dushdan chiqib keldi. Nam sochlaridan suv tomchilari tushib turardi. U faqat qora sport shimida edi, yelkasiga esa oq sochiq tashlagandi.

Seorin beixtiyor unga tikilib qoldi. Jimin ham qiz uyg‘onganini ko‘rib kulimsiradi.

— Hayrli tong go'zalim.

Seorin darrov boshqa tomonga qaradi.

— Hayr... hayrli...

Jimin sochiq bilan sochlarini artgancha krovatga yaqinlashdi.

— Boshing og‘riyaptimi?

— Biroz.

— Kecha juda ko‘p ichgansan.

— Bilaman.

Jimin krovat chetiga o‘tirib, unga tikildi.

— Afsus qilyapsanmi?

Bu savolni eshitib Seorin sekin boshini ko‘tardi. Ularning ko‘zlari to‘qnashdi.

Bir necha soniya hech kim gapirmadi..So‘ng Seorin asta bosh chayqadi.

— Yo‘q.

Jiminning labida sekin kulgi paydo bo‘ldi.U qo‘lini uzatib, qizning sochlarini siladi.

— Yaxshi.

— Sizning oilangizchi…?

Jimin yengil kuldi.

— Havotir olma. Bu uyimni hech kim bilmaydi.

— Bu nima degani?

Jimin devorga suyangancha davom etdi:

— O‘zim sotib olganman. Zerikkan paytim kelib turadigan uyim bu. Oilam esa boshqa joyda turadi.

— Demak… bu sizning yashirin joyingizmi?

— Shunaqaroq.

— Bu yerga hech kimni olib kelmaganman.

— Rostdanmi?

— Hm. Birinchisisan.
Qiz indamay qoldi. Negadir bu gap unga yoqib tushgandi.Jimin esa uning reaksiyasini kuzatib, sekin kuldi.

— Nega endi uyalgandek qarayapsan?

— Uyalmayapman.

— Yolg‘on.

Seorin yostiqni olib unga urdi. Jimin kulib yostiqni ushlab qoldi-da, birdan qizni yana o‘ziga tortdi.

— Baribir yoqimlisan.

— Uff... uyga ketkim kelmayapti.

— Unda borma. 2-3 kun shu yerda qol bir oz o'zingga kelasan.

— Nima? Ammo dadam...

— Biror bahona qil. Dugonamnikidaman de yoki ishim bor .

— To'g'ri. Ammo menimcha dadamni meni qayerdaligim qiziqtirmasa ham kerak.

Ammo abadiy yashirinib yurib bo‘lmasdi. Shu sabab bugun ertalab Jimin uni uyiga olib keldi. Qora mashina katta hovli oldida to‘xtadi. Seorin oynadan uyiga qarab, chuqur nafas oldi.

— Otam meni o‘ldiradi shekilli.

Jimin rulga suyangancha kuldi.

— Qo‘rqyapsanmi?

— Sal.

— Kerak bo‘lsa ichkariga birga kiraman.

— Yo‘q! Sizni ko‘rsa yurak xuruji tutadi.

— Shunchalik qo'rqinchlimanmi? Birozchoy ichib chiqardim.

— Jimin!

— Ho'p boraqol. Biror narsa bo‘lsa menga qo‘ng‘iroq qil.

Seorin uning qo‘liga qarab qoldi. Uch kun oldin bu yigitni deyarli tanimasdi. Hozir esa undan uzoqlashgisi kelmayotgandi. Qiz asta bosh irg‘adi.

— Mayli.

Jimin yaqinlashib, uning peshonasidan o‘pdi.

— Yaxshi qiz bo‘lib kir.

— Men hech qachon yaxshi qiz bo‘lmaganman.

— Bilaman. Yaxshisi yomon wiz bo'l. Menga shu yoqadi.

Ikkalasi ham kulib yuborishdi. So‘ng Seorin mashinadan tushdi. Ammo uy eshigidan kirishi bilan kulgisi yo‘qoldi. Otasi uyda yo'qligidan foydalanib tezda yuqoriga chiqib ketdi.

Qiz yostiqni quchoqlab xo‘rsindi.

— Jin ursin…

U telefonini olib, Jimin bilan yozishmalarni yana ochdi. Oxirgi xabar:

"Uxla, erkataloy."

Pastda, hovli yonida qora hudida turib olgan Jimin unga qarab kulib turardi. Qo‘lida esa yana mayda tosh bor edi.

Seorin derazani ochdi.

— Siz aqldan ozgansizmi?!

— Sog‘indim.

Qiz yuragi bir zum iliqlashib ketganini his qildi.

— Yarim tunda odamning uyiga kelinadimi?

— Sen ham meni sog‘ingansan, bilaman.

Seorin indamay qoldi. Bu jimlikning o‘zi javob edi. Jimin qo‘llarini cho‘ntagiga tiqqancha yuqoriga qaradi.

— Pastga tush.

— Dadam uyg‘oq bo‘lsa-chi?

— Unda meni otib tashlaydi shekilli. Yoki shu yerda mehmon bo'laman bugun.

Seorin kulib yubordi. Jimin esa uning kulganini ko‘rib, asta jilmaydi.

— Tezroq tush, erkataloy. Seni olib qochgani keldim.

Eshikni ehtiyotkorlik bilan ochib tashqariga chiqishi bilan salqin tun havosi yuziga urildi. Darvoza yonida esa Jimin kutib turardi.Uni ko‘rishi bilan kulimsiradi.

— Voy… rostdan ham tushding.

Seorin qo‘llarini ko‘ksiga bog‘ladi.

— Siz ketmaydigan ko‘rindingiz, majbur tushdim.

— To‘g‘ri sezibsan.

Jimin unga yaqinlashdi.

— Sovqotmayapsanmi?

— Yo‘q.

Ammo qizning qo‘llari muzdek edi. Jimin sekin bosh chayqab, uning qo‘lidan ushladi.

— Yolg‘onchi.

Seorin indamay qo‘lini uning qo‘lida qoldirdi. Tun jim edi. Bog‘dagi daraxtlar orasidan shamol esib, yaproqlarni sekin tebratardi.

Ular asta hovlining ichkariroq qismiga yurishdi. Oy nuri Seorinning yuziga tushib turardi. Jimin birdan to‘xtab, unga tikildi.

— Uch kun yonimda eding. Endi bir kun ko‘rmay ham sog‘inib qoldim.

Seorin yuragi yana tez urib ketdi.

— Siz juda yopishqoq ekansiz.

— Faqat senga.

Qiz kulib boshini egdi. Shu payt Jimin uni birdan belidan tortib yaqinlashtirdi.

— Lekin bitta muammo bor.

— Qanaqa?

— Seni shu uyga qaytarib qo‘yganim yoqmayapti.

Seorin Jiminning qo‘lidan ushlagancha past ovozda dedi:

— Doimiy shunchaki yashirincha uchrasha olmaymiz…

Tun havosi birdan og‘irlashgandek bo‘ldi. Jimin bir necha soniya unga tikilib turdi. So‘ng kutilmaganda sekin kuldi.

— Unda oddiy qilamiz.

— Qanaqasiga?

— Ikkimiz nikohdan o‘tamiz.

Seorinning ko‘zlari kattalashdi.

— Nima?!

— Keyinchalik hammasi iziga tushgach, to‘y qilamiz.

Uning ovozi juda xotirjam chiqayotgandi. Go‘yo dunyodagi eng oddiy gapni aytayotgandek. Seorin esa hanuz unga ishonmagandek qarab turardi.

— Siz aqldan ozgansiz.

— Balki. Sen sabab. Lekin seni boshqalarga berishni xohlamayman.

— Siz shunchaki aytyapsiz.

— Yo‘q.

— Men biror narsani xohlasam, aniq bilaman.Hozir esa seni xohlayapman. Hayotimda.

Bu gap Seorinni jim qilib qo‘ydi. Shamol uning sochlarini asta uchirib turardi.

— Jimin…

— Hm?

— Biz bir-birimizni deyarli tanimaymiz.

Jimin kulimsiradi.

— Shunda ham yoningda bo‘lishni xohlayapman-ku.

Bir necha soniya ular shunchaki bir-biriga qarab qolishdi. So‘ng Jimin sekin qo‘shib qo‘ydi:

— Faqat bitta “ha” desang bo‘ldi. Qolganini men hal qilaman.