°엘러노라°

Two Heart — One Silence 💞 Ep¹¹

2026-05-25T17:45:50.002Z

Hozirgi kunning daxshatli sovuqligi, alamli tarsakilari va ayriliq boʻronlari bir lahzaga gʻoyib boʻlib, vaqt gildiragi yetti yil ortga, barcha goʻzalliklar va sof tuygʻular boshlangan oʻsha begʻubor bahorga qaytadi...

7 yil avval...

Seuldagi nufuzli maktablardan birining darvozasi oldi har doimgidek oʻquvchilar bilan gavjum edi. Darslar tugab, hamma uy-uyiga tarqalayotgan bir paytda, Yn ham sumkasini yelkasiga tashlab, xayollari bilan boʻlib maktab binosidan chiqib kelayotgan edi.
U darvoza yoniga yaqinlashganda, dahoona nigohlari beixtiyor har kuni oʻzini shu yerda kutib turadigan tanish qadrdon qiyofani izladi. Koʻp oʻtmay, daraxt soyasida unga qarab samimiy va dunyodagi eng begʻubor tabassumi bilan qarab turgan Kim Seokjinni koʻrdi. Jin Yndan bir sinf yuqorida oʻqir, maktabning eng koʻrkam va aqlli yigitlaridan biri edi.
Jin Ynni koʻrishi bilan uning oldiga shoshilib chiqdi. Uning oʻng qoʻli orqasida yashiringan edi. Qiz unga hayron boʻlib qarab turganida, Jin kutilmaganda orqasidan maktab bogʻidagi butazorlardan biridan dahoona ehtiyotkorlik bilan uzib olingan, yaproqlari hali tarovatli, yam-yashil poyali bir dona qizil atirgulni chiqarib, Ynga uzatdi.
Yn bunday kutilmagan eʼtibordan yuzlari qizarib, uyalgancha gulni qoʻliga oldi. U atirgulning nafis hidini hidlab koʻrarkan, koʻzlarini Jinga qaratdi:

— Jin... bu nima uchun? Bugun biror maxsus kunmi? — dedi u ovozi biroz titrab.

Jin yengil kulib, qoʻllarini choʻntagiga soldi va boshini chayqadi:

— Shunchaki... sening yuzingda tabassum koʻrish uchun. Va yana bir gap, bugun har doimgidek kutubxonada oʻtirib, zerikarli darslarni qilmaymiz. Aksincha, bugun men senga mutloq boshqa bir ajoyib joyni koʻrsatmoqchiman. Borishga tayyormisan?

Yn hayron boʻlgan boʻlsa-da, yuragida paydo boʻlgan oʻsha shirin hayajonni yashirolmadi. U gulni sumkasining chetiga ehtiyotlab joylashtirarkan, mayin jilmaydi:

— Gul uchun katta rahmat, Jin. Mayli, qayerga boradigan boʻlsak ham, men tayyorman😁

Ikkalasi birgalikda Seulning eng goʻzal va sokin bogʻlaridan biriga yetib kelishdi. Ayni bahor mavsumining avji boʻlgani uchun, bogʻdagi minglab sakura daraxtlari oppoq va nimpushti rangda gullab turgandi. Har safar yengil shamol esganida, sakura gullarining yaproqlari xuddi qor parchalari kabi havoda uchib, ularning ustiga yogʻilardi.
Bu vaqtda ular hali sevishganlar emas edilar. Tashqaridan qaragan odamga ular xuddi bir-biriga gʻamxoʻrlik qiladigan mehribon aka-singildek yoki eng yaqin, sirdosh doʻstlardek koʻrinardi. Jin har kuni darslardan soʻng Ynning dahoona qobiliyatlarini yanada shakllantirish uchun unga darslarini tayyorlashda yordam berar, qiyin masalalarni birgalikda yechishardi.
Biroq, bu oddiy doʻstlik ortida har ikkisining ham yuragida daxshatli darajada kuchli, ammo hali tilga koʻchmagan bir tuygʻu bor edi. Na Jin, na Yn bir-biriga befarq emasdi. Ularning har bir nigohi, bir-birlariga qilayotgan begʻubor gʻamxoʻrliklari kelajakdagi buyuk muhabbatning ilk, eng toza kurtaklari edi.

Sakura daraxtlaridan toʻkilayotgan nimpushti yaproqlar havoda raqs tushar, bahorning mayin shabadasi Ynning sochlarini ohista tebratardi. Ular bogʻning eng chekka va sokin xiyobonida, atrofi gullar bilan burkangan oʻrindiqda yonma-yon oʻtirishardi. Jin kutilmaganda jim boʻlib qoldi. Uning har doim hazil-huzul bilan kulib turadigan koʻzlarida bu safar daxshatli bir jiddiylik va hayajon aks etgan edi.
U chuqur nafas olib, butun tanasi bilan Ynga oʻgirildi. Qoʻllari hayajondan biroz titrayotganini bildirmaslik uchun ularni tizzasiga qoʻydi va qizning dahoona, begʻubor koʻzlariga tikildi.

— Yn, — boshladi Jin, uning ovozi har doimgidagidan koʻra pastroq va shiraliroq eshitildi. — Men ortiq buni ichimda saqlab yurolmayman. Har kuni darsdan keyin seni koʻrish uchun oshiqishim, senga masalalar yechishda yordam berayotgandagi hayajonim... bularning hammasi shunchaki doʻstlik emas.

Yn uning gaplarini eshitarkan, yuragi xuddi koʻkragidan chiqib ketgudek tez ura boshladi. U barmogʻidagi oʻsha maktab atirgulini qattiqroq qisdi.

— Men seni anchadan beri yaxshi koʻraman, Yn, — davom etdi Jin, uning nigohlarida cheksiz samimiylik bor edi. — Har safar kulganingda, dunyo men uchun toʻxtab qolgandek boʻladi. Sening yoningda oʻzimni eng baxtli insondek his qilaman. Mening qizim boʻlishga rozi boʻlasanmi? Kelajagimni faqat sen bilan tasavvur qila olaman🥹

Yn bu soʻzlarni shunchalar uzoq kutgan edi-ki, goʻyo hozir tush koʻrayotgandek edi. Uning koʻzlariga quvonch yoshlari qalqdi. Jinning unga boʻlgan har bir eʼtibori, har bir dars tayyorlashlari ortida shu tuygʻu yashiringanini u ham ich-ichidan his qilgan va oʻzi ham Jinga allaqachon koʻngil qoʻygan edi.
Yn yuzidagi oʻsha olovli qizillik bilan birga mayin jilmaydi, boshini ohista silkidi:

— Ha, Jin... Men rozi man. Chunki men ham seni juda ham yaxshi koʻraman🙈

Jin eshitgan javobidan shunchalik baxtiyor boʻlib ketdiki, yuziga dunyodagi eng yorugʻ tabassum yugurdi. U ortiq oʻzini tiya olmadi. Sekin yaqinlashib, Ynning nafis yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari qizning yuzini xuddi eng qimmatbaho javohirni ushlagandek ehtiyotkorlik bilan siladi.
Ular bir-birlarining nafasini his qiladigan darajada yaqin kelishdi. Jin koʻzlarini ohista yumib, Ynning lablariga yaqinlashdi va uning lablaridan juda mayin, sof va unutilmas boʻsa oldi.
Bu daxshatli darajada goʻzal bahor oqshomida, havoda sakura ifori ufurib turgan bir paytda sodir boʻlgan bu birinchi boʻsa — nafaqat ularning munosabatlaridagi, balki ikkalasining ham hayotidagi eng birinchi boʻsa edi. Bu vaqtda ularning qalbi shunchalik toza va begʻubor ediki, yillar oʻtib oʻzaro rashk va magʻrurlik tufayli bir-birlariga azob beradigan insonlarga aylanishini tasavvur ham qila olmasdilar.

Jin

Oʻsha unutilmas bahor iqroridan soʻng, Jin va Yn maktabninggina emas, balki butun Seulning eng baxtli, eng goʻzal juftliklaridan biriga aylanishdi. Ular uchun har bir yangi kun zerikarli darslar majmuasi emas, balki bir-birlarini kashf etadigan sehrli sarguzasht edi. Har kuni darslar tugashi bilan ular sumkalarini yelkasiga tashlab, shahar boʻylab yangi sarguzashtlar qidirib ketishardi.

Hongdaening shovqinli va yoshlar bilan toʻla koʻchalaridan biridagi oʻyin avtomatlari zalida gʻoliblik uchun daxshatli kurash ketayotgan edi. Jin va Yn poyga avtomatlari rulini mahkam ushlagancha, ekrandagi mashinalarini bor tezlikda haydashardi.

— Yn! Men yetib boryapman, ortga qarama, baribir barvaqt taslim boʻlasan! — deb baqirdi Jin, koʻzlarini ekrandan uzmay, dahoona gʻurur bilan kulib.

— Tushingda koʻrasan, Kim Seokjin! Men senga oddiy raqib emasman! — dedi Yn tishlarini qisib, rulni keskin burarkan.

Finish chizigʻiga bir necha soniya qolganida, Yn oʻzining oʻtkir strategiyasi bilan Jinning mashinasini chetga surib oʻtdi va ekranda yirik harflar bilan "WINNER" degan yozuv paydo boʻldi.

— Uraaa! Men yutdim! — Yn bolalarcha xursand boʻlib, sakrab oʻrnidan turdi va qoʻllarini havoda siltadi.

Jin esa magʻlubiyatdan soxta xafa boʻlib, rulga suyandi va labini burdi:

— Bu shunchaki tasodif. Yoki avtomat mening mashinamni sekinlashtirdi. Boʻlishi mumkin emas, men maktab poygachisiman-ku!

Yn uning oldiga kelib, burnidan ohista chimchilab qoʻydi:

— Magʻlubiyatni tan olish ham mardning ishi, janob poygachi. Vaʼda boʻyicha, endi menga muzqaymoq olib berasan!

Kechki Seul chiroqlari miltillab turgan bir paytda, ular Namsan minorasining sevishganlar qulflari osiladigan maydonchasida turishardi. Jin choʻntagidan qip-qizil, yurak shaklidagi kichkina qulf va qora flomaster chiqardi.

— Mana, buni yaxshilab ushla. Unga eng muhim istagimizni yozamiz, — dedi Jin qulfni Ynga uzatib.

Yn flomasterni olib, qulfning bir tomoniga "Jin + Yn = Abadiyat" deb yozdi. Soʻng qulfni Jinning qoʻliga berdi. Ikkalasi birgalikda qulfni panjaraga mahkam qulflashdi va kalitini minoradan pastga, zulmat qoʻyniga uloqtirishdi.

— Kalit ketdi. Endi bu qulfni hech kim ocholmaydi, — dedi Yn daryo tomondan esayotgan shamolda sochlarini toʻgʻrilab.

Jin kutilmaganda Ynning orqasidan kelib, uni mayin quchoqladi va iyagini uning yelkasiga qoʻydi:

— Faqat qulf emas, Yn... Mening yuragim ham senga qulflangan. Kalitini allaqachon sening dahoona qalbingga yashirganman. Uni oʻzingdan boshqa hech kim topolmaydi.

Yn uning issiq bagʻrida oʻzini shu qadar xavfsiz va baxtli his qildiki, koʻzlarini yumib, uning yuziga ohista tegib qoʻydi:

— Men u kalitni daryoga tashlab yubormayman, Jin. Uni bir umr yuragimda asrayman.

Jin

Kutilmaganda Seul koʻchalariga bahorning iliq yomgʻiri quyib berdi. Atrofdagi odamlar har tomonga qochishar, Jin esa qayerdandir faqat bitta kichkina, nimpushti rangli soyabon topishga ulgurgan edi.
U soyabonni ochib, Ynni oʻziga yaqinroq tortdi, biroq soyabon kichikligi sababli Jinning oʻng yelkasi butunlay yomgʻirda qolayotgan edi.

— Jin, oʻzing tomonga tort soyabonni, hoʻl boʻlib ketasan-ku, — dedi Yn xavotirlanib, soyabon dastasidan ushlamoqchi boʻlib.

— Yoʻq, — deb jilmaydi Jin, uning koʻzlarida faqat qizga boʻlgan cheksiz gʻamxoʻrlik bor edi. — Agar men kasal boʻlsam, sen menga qarayasan. Lekin sen shamollasang, men oʻzimni hech qachon kechirmayman. Shuning uchun jim turginda, menga yaqinroq yur.

Yn uning qatʼiyatidan majburan taslim boʻlib, Jinning belidan mahkam quchdi. Ular yomgʻir tovushi ostida, bitta soyabon ostida qadam tashlasharkan, goʻyo butun dunyoda ulardan boshqa hech kim yoʻqdek edi. Jin vaqti-vaqti bilan Ynning hoʻl boʻlgan yuzidan ohista boʻsa olar, ularning quvnoq kulgisi yomgʻir shovqiniga qorishib ketardi.
Ular oʻtmishning mana shunday har bir soniyasini oltin harflar bilan yuraklariga yozib borishayotgan edi. Har bir hazil, har bir uchrashuv ularni bir-biriga zanjirdek bogʻlayotgandi.

Munosabatlarining goʻzal poydevori mustahkamlangani sayin, Jin va Yn buni shunchaki maktab davridagi vaqtinchalik havas emas, balki bir umrlik jiddiy rishta ekanligini chuqur his eta boshlashdi. Ikki yoshning qalbidagi bu dahoona qatʼiyat ularni hayotlaridagi eng masʼuliyatli qadamga — ota-onalariga bor haqiqatni aytishga undadi.

Kim Seokjinning xonadoni har doimgidek hashamatli va tartibli edi. Kechki ovqat payti oilaning barcha aʼzolari stol atrofida jam boʻlishgan, xonada faqatgina chinnilarning yengil jaranglashi va sokin klassik musiqa eshitilardi. Jin bugun odatdagidagidan koʻra jiddiyroq, uning har bir harakatida dahoona gʻurur va hayajon sezilib turardi.
U qoʻlidagi asboblarni sekin stol ustiga qoʻydi, dastroʻmol bilan lablarini artdi va chuqur nafas olib, stol toʻrida oʻtirgan otasiga va uning yonidagi onasiga tikildi.

— Dada, oyi. Sizlarga aytadigan juda muhim gapim bor — dedi Jin, uning ovozi dahoona qatʼiyat bilan yangradi.

Otasi gazetasini chetga surib, koʻzoynagi ustidan oʻgʻliga jiddiy qaradi. Onasi esa yengil jilmayib, gap nimaligi bilan qiziqdi:

— Xoʻsh, oʻgʻlim? Maktabda biron gap boʻldimi yoki oʻqishlaringdami?

— Yoʻq, oʻqishim joyida. Gap shundaki... men hayotimni bogʻlamoqchi boʻlgan insonni topdim. Men Ynni sevaman. U shunchaki maktabdagi qiz emas, u men bir umr birga boʻlishni istagan yagona inson. Buni bilishingizni va munosabatlarimiz jiddiy ekanini qabul qilishingizni xohlayman.

Xonaga bir lahzalik ogʻir sukunat choʻkdi, xuddi kinolardagi eng muhim burilish nuqtasidek. Jinning otasi oʻgʻlining koʻzlaridagi daxshatli jasoratni, qaytmas nigohlarni koʻrib, biroz sukut saqladi. Soʻng stoldagi qadahni qoʻliga olib, ohista gapirdi:

— Kim sulolasining vorisi hayotida bir marta tanlov qiladi va unga sodiq qoladi, Seokjin. Agar oʻzingga va tanlovingga shunchalik ishonsang, men sening qaroringni hurmat qilaman.

Jin onasining samimiy tabassumi va otasining bu dahoona roziligidan soʻng, ichidagi daxshatli yuk yengillashganini his qildi. U oʻz sevgisini oilasi qarshisida mardlarcha himoya qila olgandi.

Jeon oilasi ham anchagina boy va ishbilarmon oila edi,lekin shunga qaramay Ynning uyi esa doimo kitoblar, ilmiy jurnallar va shinam chiroqlar nuri bilan burkangan boʻlardi. Oʻsha kuni kechqurun Yn onasi bilan oshxonada issiq choy ichib oʻtirar, tashqarida esa mayin bahor shamoli esardi. Yn dahoona tabiatiga xos boʻlgan xotirjamlik bilan choy qadahini aylantirarkan, onasiga qaradi.

— Oyi, meni bilasiz-ku, men his-tuygʻularga beriladigan inson emasman, — deb gap boshladi Yn, uning koʻzlarida oʻsha yoshlik tarovati va ayni paytda jiddiylik bor edi. — Lekin hayotimda dahoona bir oʻzgarish sodir boʻldi. Kim Seokjin... u mening shunchaki tanishim yoki doʻstim emas. Men uni yaxshi koʻraman va biz kelajagimizni birga qurmoqchimiz.

Onasi choy quyishdan toʻxtab, qiziga hayrat va cheksiz mehr bilan tikildi. U oʻz qizining tabiatini judayam yaxshi bilardi — Yn biron narsani chin dildan his qilmasa, hech qachon bunday jiddiy gapirmasdi.

— Qizim... — onasi uning nozik qoʻllarini oʻz kaftlari orasiga oldi. — Sen doimo aqlli va oʻz yoʻlini biladigan qiz boʻlgansan. Agar u yigit sening dahoona qalbingga kirib bora olgan boʻlsa, demak, u haqiqatan ham senga munosib. Men seni har qanday qaroringda qoʻllab-quvvatlayman. Faqat bir-biringizning qadringizga yetishni unutmang.

Yn onasining bagʻriga ohista bosh qoʻydi. Uning yuragi shu qadar xotirjam va baxtiyor edi-ki, dunyodagi hech qanday kuch ularning bu goʻzal ittifoqini buza olmaydigandek tuyulardi. Ikkala xonadonda ham olingan bu duolar va roziliklar, ularning dahoona sevgisini yanada ulugʻvor va jiddiy darajaga koʻtargan edi.

Ertasi kuni quyosh Seul osmonida oʻzgacha bir tarovat bilan charxlangan, bahor havosi esa gʻamxoʻrlik va umid iforiga toʻlgan edi. Kechki suhbatlarning hayajoni hali ham yuraklarida miltillab turgan Jin va Yn oʻsha oʻzlarining qadrdon bogʻida, oppoq sakura daraxtlari ostida uchrashishdi.
Yn uzoqdan unga qarab jilmayib kelayotgan Jinni koʻrishi bilan yuragi yana oʻsha dahoona tezlikda ura boshladi. Jin qadamlarini tezlatib keldi-da, hech narsaga qaramay, birinchi boʻlib Ynning nozik qoʻllarini oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi. Ularning nigohlari toʻqnashganda, ortiqcha soʻzga hojat qolmagandi — ikkalasining ham koʻzlarida gʻalabaning yorugʻ baxti porlardi.

— Dadam va oyim... ular munosabatlarimizni qabul qilishdi, Yn😁 — dedi Jin ovozi hayajondan biroz titrab, ammo cheksiz bir dahoona gʻurur bilan. — Otam mening tanlovimni hurmat qilishini aytdi. Endi biz rasman birgamiz!🫠

Ynning yuzida dunyodagi eng goʻzal va samimiy tabassum yugurdi. U Jinning qoʻllarini qattiqroq qisdi:

— Mening onam ham, Jin... U agar sening qalbingga kira olgan boʻlsa, demak senga munosib deb aytdi.🤭

Jin eshitgan gaplaridan daxshatli darajada baxtiyor boʻlib ketdi. U goʻyo bu dunyodagi barcha choʻqqilarni zabt etgandek, hech qaysi toʻsiq ularni ayira olmasligini his qildi. U chuqur nafas olib, choʻntagidan qora baxmal matoli kichkina qutichani chiqardi. Uni ohista ochganida, ichida bahor quyoshining nurlarida yaltirab turgan, nihoyatda nafis va chiroyli ishlangan, yurak shaklidagi kumushrang taqinchoq (kulon) koʻrindi.
Yn hayrat bilan qutichaga tikilib qoldi.

— Bu... sening dahoona qalbing uchun, — dedi Jin jiddiy va cheksiz tuygʻuli ohangda. U taqinchoqni olib, Ynning boʻyniga ohista va ehtiyotkorlik bilan taqib qoʻydi. Keyin esa uning yuzlarini yana oʻsha mayinlik bilan kaftlari orasiga oldi. — Menga qara, Yn. Bugun, mana shu gullayotgan sakuralar guvohligida senga soʻz beraman. Yillar oʻtsa ham, hayotimizda nimaiki sodir boʻlsa ham, mening yuragim faqat seniki boʻladi. Men faqat va faqat senga uylanaman. Sen mening bir umrlik yagona ayolim boʻlasan🥹

Bu shunchaki yoshlikning vaʼdasi emas, balki ikki yetuk qalbning bir-biriga bergan buyuk qasamyodi edi. Kinolardagi eng goʻzal, eng hissiyotli lahzalardek, yengil shamol sakura yaproqlarini ularning ustiga toʻzitdi.
Yn koʻzidagi quvonch yoshlari bilan Jinning koʻksiga bosh qoʻydi. Jin esa uni bor vujudi bilan, goʻyo butun dunyodan himoya qilmoqchi boʻlgandek mahkam quchdi va havoda bir lahzaga aylantirdi. Ular shu qadar baxtli, bir-birlariga shu qadar sodiq edilar-ki, yetti yil oʻtgach aynan shu vaʼdalar va shu taqinchoq ularning eng ogʻir, eng alamli jarohatiga aylanishini mutloq xayollariga ham keltira olmasdilar.

Bahor oʻz oʻrnini issiq va tarovatli yoz oqshomlariga, soʻngra oltin rang kuz fasliga boʻshatib berar, ammo Jin va Ynning sevgisi vaqt tushunchasidan mutloq mustasno edi. Ular Seulning har bir burchagini oʻzlarining baxtli kulgilari, dahoona hazillari va shirin xotiralari bilan toʻldirib borishardi.

Kechki shahar chiroqlari Han daryosi suvida akslanib, daxshatli darajada goʻzal manzara hosil qilgan edi. Jin va Yn maysazor ustiga toʻshalgan kat-kat matoda oʻtirishgan, atrofda turli pishiriqlar va Jin oʻzi tayyorlab kelgan shirinliklar sochilib yotardi. Jin qoʻlidagi gitara torlarini ohista chertib, past ovozda kuylardi.
Yn uning yelkasiga boshini qoʻygancha, koʻzlarini yumib musiqani tinglardi. Toʻsatdan Jin chalishdan toʻxtadi-da, gitara dastasini Yn tomonga burdi:

— Xoʻsh, daho xonim, navbat senga. Mening bu dahoona ijromga moslab biron bir sheʼr aytib berasanmi yoki oʻzing kuylaysanmi? — deb jilmaydi Jin, koʻzlari miltillab.

Yn koʻzlarini ochib, unga isyonkorona qaradi:

— Men-a? Men qoʻshiq aytsam, hozir daryoda suzib yurgan hamma baliqlar qirgʻoqqa chiqib ketadi, Seokjin. Undan koʻra, mana bu pishirgan keksingdan ber, judayam shirin chiqibdi.

Jin keksni olib, Ynning ogʻziga yaqinlashtirdi, ammo qiz tishlamoqchi boʻlganida uni birdan orqaga tortdi:

— Toʻxta! Shunchaki berish yoʻq. Avval menga dunyodagi eng chiroyli yigit kimligini aytishing kerak.

Yn kulib yubordi, uning koʻzlari baxtdan porlardi:

— Albatta... oʻsha yigit hozir mening qarshimda oʻtiribdi, faqat biroz dangasa va juda qitmir.

Jin qoniqish hosil qilgandek keksni unga tishlatdi va uning peshonasidan mayin oʻpib qoʻydi:

— Senga hamma narsamni berishga tayyorman, Yn. Faqat doim shunday kulib tur.

Kuz fasli kelib, qadimiy saroy hovlisidagi daraxtlar qizil va oltin rangga burkangan edi. Jin va Yn milliy "hanbok" liboslarini kiyib, saroyning ulugʻvor yoʻlaklaridan yurib borishardi. Jin moviy rangli, olijanob shahzodalar libosida huddi dahoona tarixiy dramalar qahramonidek koʻrkam, Yn esa nafis nimpushti libosda malikalardek goʻzal edi.
Jin kutilmaganda toʻxtadi va qoʻllarini orqasiga qilib, jiddiy qiyofa oldi:

— Toʻxtang, malikam! Siz qaysi oʻlkaning goʻzalisizki, mening bu qirollik yuragimni bir koʻrishda asir oldingiz?

Yn vaziyatga tezda moslashib, libosining chetlaridan tutgancha ohista taʼzim qildi:

— Men sizning saroyingizga adashib kirib qolgan bir gʻarib qizman, oliy hazratlari. Agar gunohim boʻlsa, meni hibsga olishingiz mumkin.

Jin unga yaqinlashdi, uning dahoona xushbichim yuzi Ynning yuziga yaqin keldi. U qizning belidan ohista quchib, oʻziga tortdi:

— Men seni bir umrga oʻz yuragim nomli zindonga hibsga olaman, Yn. Va u yerdan chiqishingga hech qachon ruxsat bermayman.

Ular qadimiy saroy burchagida, oltin barglar yomgʻiri ostida bir-birlariga tikilib, begʻubor muhabbatlaridan sarmast boʻlib kulishardi. Atrofdagi sayyohlar esa ularni huddi haqiqiy kino suratga olish maydonchasidagi aktyorlar deb oʻylab, havas bilan suratga olishardi.

Jin

Qishning ilk qori Seul koʻchalarini oppoq rido bilan qoplagan kunda, ular Lotte World koʻngilochar bogʻida edilar. Ikkalasining ham boshida quyon quloqli qishki telpaklar bor edi. Sovuqdan burunlari qizarib ketgan boʻlsa-da, ularning qoʻllari Jinning issiq choʻntagi ichida bir-biriga mahkam yopishgandi.

— Jin! Yur, ana u eng baland va daxshatli " roller coaster"ga chiqamiz! — dedi Yn quvonch bilan, ulkan attraksionni koʻrsatib.

Jin tepaga qarab, biroz yutindi, garchi oʻzi qoʻrqayotgan boʻlsa-da, Ynning qarshisida oʻzining erkaklik gʻururini tushirgisi kelmadi:

— Ha... shumi? Bu men uchun shunchaki oʻyinchoq-ku. Qani, ketdik!

Biroq, poyezd eng baland choʻqqidan pastga daxshatli tezlikda uchib tushayotganda, Jin bor ovozi bilan baqirayotgan, Yn esa uning holatidan miriqib kular va qoʻllarini havoga koʻtarib zavqlanardi. Attraksiondan tushishganida, Jinning oyoqlari yengil qaltirar edi.

— Xoʻsh, janob qoʻrqmas poygachi, ahvolingiz qalay? — deb kuldi Yn, uning yuziga issiq nafasini purkab.

Jin darhol oʻzini qoʻlga oldi va Ynni quchoqlab, uning sovuqdan muzlagan yonoqlarini oʻz kaftlari bilan isitishga urindi:

— Men qoʻrqqanim yoʻq, shunchaki... sening qoʻlingni qattiqroq ushlash uchun bahona qidirdim. Qara, qor yogʻyapti.

Osmondan yirik-yirik qor parchalari ularning boshlariga, quyon quloqli telpaklariga qoʻnardi. Jin Ynning koʻzlaridagi oʻsha cheksiz baxt va ishonchni koʻrib, qor parchalari ostida uning lablaridan issiq va mayin bir boʻsa oldi. Ular shu qadar baxtli va ajralmas edilar-ki, dunyodagi bor gʻam-andoʻhlar ulardan ming chaqirim uzoqlikda turgandek edi.

By: Park Yoona

Two Heart - One Silence 💞 Ep¹⁰

2026-05-25T09:12:13.426Z

Jinning vujudi daxshatli bir rashk va alam olovida yonib ketdi. Uning barmoqlari shunchalik qattiq musht boʻlib tugʻildiki, hatto boʻgʻimlari oqarib, tirnoqlari kaftiga botdi. U hozirning oʻzida oʻrnidan turib, oʻsha ingliz yigitining basharasini qonga belashga tayyor edi.
Buni sezgan Namjoon darhol Jinning bilagidan mahkam ushladi va past, ammo qatʼiy ovozda gapirdi:

— Jin, oʻzingni qoʻlga ol! Hozir borib janjal koʻtarsang, hammasini battar buzasan. Tinchlan. Kel, avval ularni shunchaki kuzataylik, gaplarini eshitaylik. Keyin haqiqatni anglab, shunga qarab ish qilamiz. Menga ishon, hozir asabiylik senga dushman!

Jin doʻstining gapiga majburlikdan koʻnib, tishlarini gʻijirlatgancha sovuq nigohlarini ularning stoliga qaratdi.
U yoqda esa Yn va John juda shinam bir burchakka oʻtirishgan edi. John Ynning qarshisida oʻtirarkan, koʻzlari quvonchdan porlab gap boshladi:

— Oh, Yn! Seni yana shunday baxtiyor koʻrish men uchun qanchalar buyuk sovgʻa, bilmaysan. Amerikadagi oʻsha daxshatli imtihon kechalari esingdami? Universitet kutubxonasida tong otguncha qolib ketganlarimiz...

Yn mayin kulib, boshini silkidi:

— Qanaqasiga esimdan chiqsin, John? Ayniqsa, sening oʻsha professor Millerning eng qadrli kofesini qasddan toʻkib yuborganing, keyin esa aybni soxta tizim xatosiga agʻdarganing hali ham koʻz oldimda. Oʻshanda dahoona reja tuzgandik!

John qah-qah otib kulib yubordi:

— Ha-ya! Professor oʻz kompyuterini qanchalik tekshirmasin, baribir hech narsa topolmagandi. Chunki oʻsha kodni sen yozib berganding-da, "temir xonim"! Oʻshanda sen bilan har qanday qitmirshilikni qila olardik. Lekin tan ol, oʻshanda sening oʻsha dahoona rejalaring boʻlmaganida, men universitetni bitira olmasdim.

Yn stol ustidagi suv qadahini qoʻliga olarkan, uning yuzida haqiqiy, begʻubor erkinlik aks etdi:

— Sen shunchaki dangasa eding, John. Men esa faqat darslardan chalgʻish uchun senga qoʻshilardim. Amerikadagi oʻsha talabalik yillarimiz... daxshatli darajada ogʻir boʻlsa ham, mana shunday kichik qitmirshiliklar bizni qutqarib qolgandi.

John

Jin va Namjoon oʻtirgan stol biroz uzoqroqda joylashgani sababli, Yn va Johnning dahoona suhbatlari, oʻtmish xotiralari daryosi ularga eshitilmas edi. Biroq u uzoqdan koʻrib turgan vizual manzara Jinning ich-etini tirnab, yuragiga daxshatli olov yoqayotgandi. Yn hayotida hech qachon uning qarshisida bunday erkin va miriqib kulmagan edi. U oʻsha ingliz yigitining har bir soʻziga koʻzlari chaqnab, chin dildan jilmayib javob qaytarayotgandi.
Boyagina Johnning Namjoonga "Ha... men uchun juda qadrli boʻlgan insonni kutayapman" deb shama qilgani va hozir ularning bir-biriga tikilib oʻtirishi Jinning koʻziga xuddi haqiqiy sevishganlardek koʻrina boshladi.
Jin chiday olmay, qoʻllarini stolga qattiq urdi. Uning nigohlaridan goʻyo olov sachrar, nafas olishi tezlashib ketgandi.

— Namjoon, menga qara! — dedi Jin gʻazabdan boʻgʻilib, pichirlagan ovozda. — Shumi sening "shunchaki kuzatish"ing?! Koʻrmayapsanmi u daxshatli manzarani?! U mening xotinim! Lekin hozir boshqa bir erkakning qarshisida xuddi oʻsmir qizlardek kulyapti! Boya u yigit nima degandi senga? Sevganim bilan uchrashuvga chiqdim degandi-ku! Demak, ular... ular sevishgan!

Namjoon nima deyishni ham bilmay qoldi. Uning oʻzi ham chigal vaziyatga tushgandi. Axir rostdan ham haligina oʻsha ingliz yigitidan soʻraganida, u aynan shu qizni, yaʼni Ynni nazarda tutib shama qilgan edi-da. Namjoon peshonasini silab, Jinni bosishga urindi, ammo uning oʻz ovozida ham ishonchsizlik bor edi:

— Jin, tinchlan... Balki biz notoʻgʻri tushunayotgandirmiz. Ular shunchaki chet eldagi qadrdon doʻstlar boʻlishi ham mumkin-ku, axir... Amerikaliklar juda ochiqkoʻngil boʻlishadi, — dedi u, garchi bu gap hozir Jinning gʻazabini battar alanga oldirishini bilsa ham.

— Doʻst?! — Jin daxshatli tarzda asabiy pichirladi, uning koʻzlari qon quygudek qizargandi. — Qaysi doʻst qizni havoda aylantirib quchoqlaydi?! Qaysi doʻst uchrashuv oldidan kiyimim yarashibdimi deb sendan soʻraydi?! U meni yetti yildan beri sevmaganini aytib, kecha tunda yuragimni sugʻurib oldi. Bugun esa bu yerda begona erkak bilan baxtdan sarmast oʻtiribdi! Men ortiq qarab turolmayman, Namjoon!

Borib oʻsha yigitning basharasini yoraman!
Jin oʻrnidan shiddat bilan turmoqchi boʻldi. Uning butun vujudi gʻazab va rashk boʻronida yonayotgan, ichidagi oʻsha asabiy Jin yana bosh koʻtargan edi. Namjoon esa vaziyat mutloq nazoratdan chiqib ketayotganini koʻrib, uni qaytadan stulga oʻtqazish uchun bor kuchini ishga solishga majbur boʻldi.

Namjoon Jinni toʻxtatishga ulgurmadi. Jinning ichidagi gʻazab va daxshatli rashk olovi barcha aql va mantiq chegaralarini kuydirib kul qilgan edi. U dahoona gʻururi va erkaklik nafsoniyati toptalganini his qilib, oʻrnidan shiddat bilan turdi-da, oʻsha stol tomon yurib bordi. Soniyalar ichida Johnning qarshisida paydo boʻlib, uning yoqasidan boʻgʻib, mahkam changalladi.
Yn nima boʻlayotganini mutloq tushunmay, dahoona xotirjamligini yoʻqotdi. U Johndan bu aqldan ozgan erkakni ayiraman deb oʻsha tomonga tashlangandagina, qarshisidagi inson Jin ekanligini koʻrib qotib qoldi.
Jin butun gʻazabi va nafratini toʻkib, koreys tilida Johnga baqira ketdi:

— Sen kimsan oʻzi, iflos?! Mening koʻz oldimda kimga teginayotganingni bilasanmi?! Kimning ayoliga tikilyapsan, badbaxt?! Oʻldiraman seni!

John uning yoqasidan boʻgʻib turgan Jinning nega bunday qilayotganini ham, aytayotgan gaplarini ham tushunmasdi. U daxshat ichida inglizchada javob qaytarishga urindi:

— Hoy, nima qilyapsan?! Qoʻlingni tort! Biror muammo boʻldimi?! (What are you doing?! Let me go! Is there a problem?!)

Ammo Jin uning gapini eshitishni ham xohlamadi. U oʻzini boshqara olmay, butun kuchi bilan Johnning yuziga daxshatli musht tushirdi. Zarba shunchalik qattiq ediki, John stul-stollarni agʻdarib, yerga yiqilib tushdi.
Ynning koʻzlari daxshatdan kattalashib ketdi. U bor kuchi bilan Jinni chetga itarib yubordi va yerda yotgan Johnning yoniga yugurib borib, uni turgʻizishga urindi:

— John! John, yaxshimisan?! Ahvoling qalay?!

Soʻng u oʻrnidan turib, Jinga hayotidagi eng daxshatli, eng asabiy va nafrat toʻla nigohlarini qaratdi. Jin esa yerda labi qonab turgan Johnga qarab, bor ovozi bilan inglizcha baqirdi:

— Mening xotinimdan uzoq tur!😡 (Stay away from my wife!)

John bu gapni eshitishi bilan daxshatli hayrat ichida tezda Ynga qaradi. Chunki u Ynning Koreyaga qaytib turmushga chiqqanidan, uning shaxsiy hayotidagi bu oʻzgarishlardan mutloq bexabar edi. U Ynni hali ham oʻsha Amerikadagi erkin qiz deb oʻylagandi.
Yn asabiylashganidan peshonasiga urdi, uning barcha rejalari, sirlari va hayoti Jin tufayli rasvo boʻlgandi. Biroq, yerda qolib ketgan John ham oddiy yigit emas edi. U ham gʻazablanib, shiddat bilan oʻrnidan turdi-da, oʻzini himoya qilish va Ynning nomusi uchun Jinning yuziga qaytara musht tushirdi!
Xonada daxshatli tartibsizlik boshlandi. Yn tezda ikkala erkakning oʻrtasiga tushdi. Shu payt yetib kelgan Namjoon Jinni orqasidan mahkam quchoqlab ushlab qoldi, Yn esa Johnning koʻkragidan itarib, uni toʻxtatishga urindi. Restorandagi hamma ularga tikilib qolgandi.
Yn Jinning oʻsha qonli va quturgan koʻzlariga qarab, tishlarini gʻijirlatdi:

— Sening bilan uyda gaplashamiz, Jin! Hammasini oʻsha yerda hal qilamiz! — dedi u dahoona sovuqqonlik va tahdid bilan.

Soʻng u ortiga burilib, Johnning bilagidan mahkam tutdi va restorandagi barcha gʻoʻr-gʻoʻrlarga, Jinning ortidan baqirib qolishlariga ham qaramay, uni bu yerdan tezda olib chiqib ketdi. Daryo boʻyidagi oʻsha tinch restoran ortiq Jin uchun ham, ular uchun ham jahannamga aylangan edi.

Jin oppa🫠

Yn Johnni restorandan uzoqroq, daraxtlar soya solib turgan sokin bir parkka yetaklab keldi. Ular xiyobondagi skameykaga kelib oʻtirishdi. Bir necha daqiqa davomida oradagi ogʻir sukunatni faqatgina shamolning barglarni shitirlatishi va uzoqdan eshitilayotgan shahar shovqini buzar edi. John qoʻlidagi dastroʻmol bilan labining chetidagi qonni artarkan, gʻazabi hali ham tushmaganini sezdirib, chuqur nafas oldi.
Suhbat har doimgidek ingliz tilida davom etdi.

— I swear, Yn, if you hadn't stopped me, I would have smashed that liar's face in, (Qasamyod qilaman, Yn, agar meni toʻxtatmaganingda, u yolgʻonchining basharasini bejab tashlardim) — dedi John tishlarini gʻijirlatib.

Yn biroz jim turdi, nigohlarini erga qadatgancha barmogʻidagi oʻsha plasterga qaradi. Soʻng ogʻir xoʻrsnib, boshini koʻtardi:

— He's not a liar, John. He was telling the truth. I got married recently... (U yolgʻonchi emas, John. U haqiqatni gapirdi. Men yaqinda turmushga chiqdim...)

John eshitgan gapidan soʻng bir soniyaga qotib qoldi. Uning koʻzlari hayratdan kattalashib, Ynning yuziga tikildi. U oʻz quloqlariga ishonmasdi:

— What?! Are you kidding me? That jerk... is your husband? (Nima?! Hazillashyapsanmi? Oʻsha iflos... sening eringmi?) — dedi u ovozi koʻtarilib.

Yn Johnning bu gapidan keyin qoshlarini chimirdi. Jin bilan oʻrtalarida daxshatli nafrat va sovuq urush boʻlsa-da, begona bir insonning uni haqorat qilishiga yoʻl qoʻyolmasdi.

— Don't call him a jerk, John, (Uni iflos dema, John) — dedi Yn qatʼiy va dahoona ohangda. — No matter what he did, he is still my husband. He acted out of jealousy. After all, you're a man too, you should understand how a man's mind works when he sees his wife with another guy. (Nima qilgan taqdirda ham u mening erim. U rashki sababli shunday qildi. Axir oʻzing ham erkaksan-ku, xotinini boshqa erkak bilan koʻrgan erkakning xayolidan nimalar oʻtishini tushunishing kerak.)

John qizning bu qatʼiy himoyasini koʻrib, biroz tinchlandi. Uning yuzidagi asabiylik oʻrnini mayin bir tabassum egalladi. U Ynning hali ham oʻsha oʻz yaqinlarini har qanday vaziyatda himoya qiladigan sadoqatli daho qiz ekanini angladi. John toʻsatdan oʻng qoʻlini uzatib, Ynning boshini qoʻllari orasiga qisib oldi-da, uning tekis va chiroyli sochlarini palapartish qilib toʻzgʻita boshladi:

— Oh, come on! Why didn't you tell me then? And here I thought we were best friends! (Voy xudo! Unda nega menga aytmading? Yana yaqin doʻstlarmishmiz!) — dedi u hazillashib.

Yn kutilmagan bu harakatdan kulib yubordi. U Johnning qoʻllari orasidan chiqishga urinarkan, dahoona tezlik bilan uning biqiniga bir musht tushirdi:

— Hey! Let me go! (Hoy! Qoʻlingni tort!)

John ogʻriqdan "oh" degancha qoʻllarini chetga oldi, Yn esa fursatdan foydalanib uning qisovidan chiqib ketdi va sochlarini toʻgʻrilay boshladi. Uning yuzida uzoq vaqtdan beri koʻrinmagan oʻsha yoshlik shoʻxligi qaytgan edi.

— It all happened so fast, John. There was no time to explain everything to everyone, (Hammasi juda tez sodir boʻldi, John. Hammaga hamma narsani tushuntirishga vaqt boʻlmadi) — dedi Yn kulgidan toʻxtab, ovozini biroz pasaytirarkan.

— Well, you owe me a long explanation now, (Xullas, endi menga uzoq tushuntirish berishing shart) — deb jilmaydi John.

Shundan soʻng, ikkalasi skameykada oʻtirgancha, oʻtmishdagi qiyinchiliklarni, Amerikadagi hayotlarini va Koreyadagi bu kutilmagan oʻzgarishlarni kulishib, miriqib suhbatlashib oʻtirishdi. Yn Seulga qaytganidan beri ilk bor ichidagi oʻsha ogʻir yukni biroz boʻlsa-da unutgandek edi. Ammo u uydagi oʻsha daxshatli boʻron — Jin bilan boʻladigan yakuniy hisob-kitob yaqinlashayotganini ich-ichidan his qilib turardi.

Namjoon ichkarida qolib, restoranning kutilmagan toʻpolondan hayratga tushgan rahbaridan qayta-qayta uzr soʻradi. Agʻdarilgan stul va stollarning, singan idishlarning zararini qoplab, hisob-kitobni toʻliq toʻladi-da, tashqariga chiqdi.
Restoran tashqarisida, quyosh nurlari ostida Jin xuddi portlashga tayyor boʻlgan vulqondek gʻazabdan yonib, u yoqdan-bu yoqqa borib kelardi. Namjoon uning bu holatiga qarab, chuqur "uh" tortdi va qadamlarini tezlatib uning yoniga bordi.

— Oʻzingni bos, Jin! Bunchalik qizishma, — dedi Namjoon ovozini vazmin saqlashga urinib. — Gʻazabni jilovlay olish ham kerak. Erkak kishi har qanday vaziyatda ham aqlni yoqotmasligi shart. Sen esa hozir shunchaki hissiyotlaringga qul boʻlding.

Jin doʻstiga oʻgirildi. Uning koʻzlarida nafaqat gʻazab, balki cheksiz bir chora-sizlik va alam bor edi. Eng koʻp aqlini oʻynatayotgan narsa — Ynning unga qayrilib ham qaramay, oʻsha ingliz yigiti bilan uning koʻz oldidan ketib qolgani edi.

— Jilovlash?! — Jin istehzoli kuldi, uning nafasi boʻgʻziga tiqilgandi. — Qanday qilib tinchlanaman, Namjoon? U mening erim deb bir ogʻiz aytmadi. Meni itarib yuborib, oʻsha yaramasning ahvolini soʻradi va uni yetaklab ketdi! Menga zarracha ham eʼtibor bermadi... Ammo hali hech narsa tugagani yoʻq. Bu voqea shu yerda shunchaki yopilib ketmaydi!

Namjoon doʻstining bu qatʼiyatidan xavotirga tushib, uning yelkasidan mahkam tutdi:

— Jin, yana bir bor xato qilma. Kecha ham oʻzingni yoʻqotganding, bugun ham. Uyga borganda yana baqir-chaqir qilma. Qizishmasdan, avval Yndan hamma narsani xotirjam soʻrab, haqiqatni bilib ol. Balki u yigit haqiqatan ham shunchaki yaqin doʻstidir.

Jin Namjoonning gapiga javob ham bermadi, hatto xayoliga ham qabul qilmadi. U doʻstining qoʻlini yelkasidan ohista olib tashladi-da, shiddatli qadamlar bilan oʻz mashinasiga qarab yurdi. Eshikni qarsillatib yopib, motorni oʻt oldirdi va gʻildiraklarni gʻiyillatib, u yerdan uzoqlashdi.
Namjoon ketayotgan mashinaning ortidan chuqur xoʻrsingan holda qarab qoldi. Ikki daho tabiatli insonning oʻrtasidagi bu urush tobora daxshatliroq tus olayotgandi. U boshini chayqab, oʻz mashinasiga oʻtirdi va portlashga shay boʻlib turgan bu uyni tinch qoʻyish maqsadida oʻz yoʻliga ketdi.

Namjoon

Tun Seul osmonini butunlay oʻz domiga tortgan, kottej ichidagi havo esa xuddi momaqaldiroqdan oldingi daxshatli sukunat kabi ogʻirlashgan edi. Yn ishdan chiqib, nihoyat uyga qaytib keldi. U ostonadan hatlab oʻtishi bilan dahlizning nimqorongʻi chirogʻi ostida oʻzini kutib turgan Jinning qaddiga koʻzi tushdi.
Yn toʻxtab, erining yuziga razm soldi. Kunduzgi toʻpolon asorati oʻlaroq, Jinning lab chetidagi kichik bir yirtilish va qonagan joy sezilib turardi. Jin esa unga faqat gʻazab, alam va ichidagi oʻsha bitmas-tuganmas rashk olovi bilan tikilib turar, ammo lablaridan biron bir soʻz chiqmasdi. U dahoona gʻururi bilan qizning oʻzini qanday tutishini kuzatayotgandi.
Yn indamay sumkasini chetdagi stol ustiga qoʻydi. U baqirib-chaqirish yoki asabiylashish oʻrniga, daxshatli bir xotirjamlik bilan dahlizdagi javondan tibbiy dori qutisini oldi. Soʻng Jinning yoniga yaqinlashdi-da, uning qotib qolgan qoʻlidan mahkam tutib, divan tomon yetakladi va ohista oʻtqazdi. Oʻzi ham uning roʻparasiga, divan chetiga joylashdi.
Dori qutisini ochib, ichidan jarohatlarni bitiruvchi maxsus malhamni oldi. Jin qizning har bir harakatini dahoona diqqat bilan kuzatarkan, uning nima qilmoqchi ekanini juda yaxshi bilsa-da, miq etmay jim oʻtirardi. Hozir u uchun bu malhamdan koʻra, Ynning lablaridan chiqadigan birinchi soʻz, uning beradigan oʻsha daxshatli izohi qiziqroq edi.
Yn barmogʻiga bir oz malham olib, nihoyatda mayin va ehtiyotkorlik bilan Jinning jarohatlangan lab chetiga surta boshladi. Uning barmoqlari teginganida Jin beixtiyor yengil titrab ketdi, ammo nigohini qizning yuzidan uzmadi. Yn xuddi bir shifokor kabi sovuqqon, ammo harakatlarida daxshatli bir gʻamxoʻrlik bor edi.
U ishini tugatgach, malham idishini dori qutisiga qaytarib qoʻydi. Qoʻllarini tushirib, nihoyat boshini koʻtardi va Jinning oʻsha portlashga tayyor turgan olovli koʻzlariga tik, dahoona sovuqlik va qatʼiyat bilan qaradi. Oradagi sukunat pardasi uzilish arafasida edi.

Jinning koʻzlariga tikilib turgan Ynning xayolidan dahoona bir tezlikda yetti yil avvalgi xotiralar zanjiri oʻtdi. Oʻshanda ham aynan shunday boʻlgandi. Jin boshqa maktabning bezori bolalari bilan urishib, lab cheti yirtilgan, koʻzlari koʻkargan holatda uning qarshisiga kelib turgandi. Oʻshanda Yn uning bu ahvolini koʻrib daxshatga tushgan va yigʻlab yuborishdan beriga borib jarohatlariga dori surgandi. Yillar oʻtib, hamma narsa oʻzgargan boʻlsa-da, qarshisidagi erkakning oʻsha oʻzgarishsiz qolgan feʼl-atvori, asabiy jahlkorligi oʻtmishni qayta tiriltirgandek edi.
Yn ichidagi oʻsha qadrdon tuygʻularni jilovlay olmay, beixtiyor qoʻllarini uzatdi va Jinning sovuq yuzini kaftlari orasiga oldi. Barmoqlari bilan uning yuzini daxshatli bir mayinlik va sogʻinch bilan silab qoʻydi. Uning bu kutilmagan, iliq harakatidan Jinning koʻzlaridagi oʻsha quturgan gʻazab bir soniyaga soʻngandek boʻldi.
Biroq, Yn oʻzini tezda qoʻlga oldi. Bu shunchaki oʻtmishning aldovchi aks-sadosi ekanini, endi hech narsani ortga qaytarib boʻlmasligini tushunib, qoʻllarini darhol tortdi va divandan oʻrnidan turishga shaylandi.

— Endi yosh bola emassan, Jin, — dedi u ovozi yana sovuqlashib.

Ammo Jin uning ketishiga yoʻl qoʻymoqchi emas edi. Ichidagi rashk, alam va boyagi mayin teginishdan soʻng uygʻongan daxshatli ehtiros uni aqldan ozdirdi. U jahl va keskinlik bilan Ynning nozik bilagidan mahkam tutdi-da, oʻziga tomon qattiq tortdi. Yn muvozanatni yoʻqotib, qaytadan divanga, deyarli Jinning juda yaqiniga kelib tushdi.
Jin uning bilagini qoʻyib yubormay, qizning yuziga dahoona tahdid va gʻazab bilan yaqinlashdi:

— Ketmaysan! Men bilan oʻsha restorandagi yaramas haqida gaplashmaguningcha, bu yerdan bir qadam ham jilishingga ruxsat bermayman, Yn! — dedi u tishlarini gʻijirlatib.

Yn oʻzini maksimal darajada xotirjam koʻrsatishga urinib, bilagini changallab turgan Jinning koʻzlariga tikildi. Uning qalbida boʻron turgan boʻlsa-da, tashqi qiyofasi dahoona sovuqligini yoʻqotmagandi. Bu xotirjamlik Jinni battar aqldan ozdirardi.

— Senga aytyapman! — Jin gʻazabdan boʻgʻilib, bor ovozi bilan baqirdi. — Oʻsha iflos kim?! Mening koʻz oldimda seni quchoqlagan oʻsha yaramas kim deyman senga?!

Uning bu daxshatli baqirigʻi va Johnni asossiz haqorat qilishi Ynning ham sabr kosasini kshirib yubordi. Qizning koʻzlarida keskin jahl olovi yondi:

— Sening u bilan nima ishing bor?! Ishing boʻlmasin! — deya u ham Jinga tik qarab baqirdi.

Yn bor kuchi bilan Jinning koʻkragidan itarib, oʻzini uning qisovidan qutqardi va divandan shiddat bilan turib ketdi. U ortiq bu haqoratomuz soʻroqqa chidashni istamasdi. Ammo uning ortidan eshitilgan gap butun dunyoni bir soniyaga toʻxtatib qoʻygandek boʻldi.

— U sening sevgiling, shundaymi?! — Jin oʻrnidan turib, Ynning ortidan daxshatli alam bilan hayqirdi.

— Nechta sevgiling bor oʻzi, Yn?! Amerikada nechtasining tagidan chiqqansan oʻzi?!

Bu soʻzlar... Ynning ayollik shaʼniga, dahoona gʻururiga va nomusiga shunchalar qattiq, shunchalar shafqatsiz tegandiki, u bor boʻyi bilan joyida qotib qoldi. Yetti yil davomida begona yurtdagi barcha qiyinchiliklarga, yolgʻizlikka faqat oʻz nomusi va vafosini saqlash uchun chidagan qiz uchun bu gap eng oliy xiyonat edi. Uni begona emas, oʻz eri, yetti yil oldin sevgan insoni fohishaga chiqargandi.
Yn sekin ortiga oʻgirildi. Uning koʻzlarida daxshatli bir alam va nafrat porladi. U oʻzini qoʻlga olishga urindi, ammo tishlari bir-biriga urilib titrayotgandi. Shiddatli qadamlar bilan Jinning roʻparasiga keldi. Jin hali oʻz gapining daxshatini anglab yetishga ulgurmay, havodan Ynning qoʻli keldi va butun kuchi bilan uning yuziga tarsaki tushirdi!

Shars!

Oshxona va dahlizda tarsaki ovozi jaranglab ketdi. Jinning yuzi chetga burilib qoldi.
Ynning koʻzlaridan quyuq yosh daryo boʻlib oqdi, ammo u yigʻisni ham asabiylik, nafrat aralash kulgi bilan aralashtirib yuborgandi. U baqirib, titrayotgan ovozda gapirdi:

— Ha! Sen nimani haqiqat deb bilmoqchi boʻlsang, sen uchun oʻsha haqiqat boʻla qolsin! Nima deb oʻylasang, hammasini qilganman! Sening dahoona xayoling qaysi ifloslikni oʻylab topgan boʻlsa, hammasi toʻgʻri! Senga tushuntirish berishga oʻzimni munosib koʻrmayman!

Yn gapi tugashi bilan ortiga burildi va zinapoyalardan daxshatli tezlikda yuqoriga koʻtarilib, oʻz xonasiga kirdi. Eshikni shunday daxshatli asabiylik bilan yopdiki, butun uy silkiningandek boʻldi.

Jin yuzidagi achishishni his qilar, ammo bu jismoniy ogʻriq uning ichida boshlangan daxshatli boʻron qarshisida hech narsa emas edi. Ynning oʻsha bor kuchi bilan urgan tarsakisi va uning ortidan aytgan nafrat toʻla soʻzlari Jinni hayrat va chuqur bir karaxtlik ichida qoldirgandi. U oʻz gʻazabi bilan qizning eng nozik nuqtasiga — ayollik shaʼniga va dahoona gʻururiga eng ogʻir toshni otganini endi anglab yetgandi. U eshik ortida qolib ketgan begona bir odamdek, dahliz oʻrtasida muzlab qotgandi.
Ular bir-birlaridan bir necha qadam narida, ammo millionlab chaqirim uzoqlikdagi ikkita mutloq boshqa dunyoda edilar.
Yn oʻz xonasida, eshikka suyangancha sekin yerga oʻtirib qoldi. Uning koʻzlaridan oqayotgan yosh toʻxtamas, butun vujudi asabiy titroq ichida edi. Yetti yil davomida yuragining tubida asrab kelgan oʻsha soʻnggi iliqlik ham, Jinga boʻlgan oʻsha yoshlik xotiralari ham hozirgina butunlay kulga aylangandi. U oʻziga-oʻzi pichirlarkan, koʻz yoshlarini artishga ham urinmasdi:

— Bu rishta... eng katta xato edi. Men seni hech qachon sevmasligim kerak edi, Kim Seokjin. Sen mening hayotimdagi eng daxshatli xatosan. Bundan buyon oʻrtamizda hech narsa qolmadi... biz mutloq begonamiz.

Pastda, nimqorongʻi dahlizda qolgan Jin ham divanga ogʻir choʻkdi. U qoʻllari bilan boshini changalladi. Ichidagi oʻsha magʻrur, asabiy erkak endi joyini chorasizlikka boʻshatib bergandi. U Ynning ketayotganidagi oʻsha nafrat va ogʻriq toʻla nigohini koʻz oldidan oʻchira olmasdi. U ham oʻzining xato qilganini, ammo endi qaytib boʻlmas yoʻlga kirganini his qilib, ichida oʻziga-oʻzi qasam ichdi:

— Haqsan, Yn... Biz bir-birimiz uchun faqat ogʻriq keltiradigan dushmanlarmiz. Seni qaytadan sevishga urinish, senga yaqinlashish mening eng katta xatoyim edi. Men ortiq senga qayrilib ham qaramayman. Bu nikoh, bu rishta — faqatgina qogʻozdagi xato.

Shu tunda bitta tom ostida, lekin ikkita ayro dunyoda ikki daho qalb bir-birlarini qayta aslo sevib qolmaslikka, oʻrtalaridagi barcha koʻpriklarni butunlay kuydirib tashlashga ahd qilishdi. Kottej uzra choʻkkan sukunat esa endi tinchlik emas, balki ikki tirik murdaning daxshatli motomiga oʻxshardi.

By: Park Yoona

Qonunlardan ustun...🌺 Ep¹

2026-05-24T17:57:41.624Z

XIX asrning o‘rtalari. Dunyo ulkan o‘zgarishlar va sanoat to‘ntarishlari ostonasida turgan bir paytda, Kim Saltanati o‘zining ko‘p asrlik qonunlari, mutloq monarxiya tizimi va cheksiz qudrati bilan mag‘rur qad rostlab turardi. Davlat siyosati temir intizom va qat’iy tabaqalanish ustiga qurilgan bo‘lib, oliy tabaqa vakillari va oddiy xalq o‘rtasidagi chegara xuddi ulkan saroy devorlaridek mustahkam edi. Uch nafar qudratli og‘alar — valiahd shahzoda Kim Seokjinning siyosiy o‘tkir nafasi, Kim Namjoonning mukammal strategiyasi va Kim Taehyungning armiya ustidan qat’iy nazorati imperiyani tashqi xavflardan ham, ichki isyonlardan ham mukammal himoya qilardi.
Biroq, bu siyosiy muhtashamlik ortida oddiy xalqning butunlay boshqacha hayoti bor edi. Saroy devorlaridan tashqarida odamlar tirikchilik tashvishi, har kungi og‘ir mehnat va soliqlar yuki ostida yashardilar. Ammo bugun — poytaxt ko‘chalari butunlay boshqacha nafas olmoqda. Bahor kelishi bilan xalq orasida jonlanish boshlangan, odamlar qishning sovuq kunlarini ortda qoldirib, bugun kechki payt bo‘lib o‘tadigan ulkan Bahor bayramiga tayyorgarlik ko‘rishayotgandi. Ko‘chalar chiroqlar bilan bezatilgan, har bir burchakda shirinliklar va hunarmandchilik buyumlari sotiladigan rasta qurilayotgan edi.
Ayni shu daqiqalarda saroyning eng osoyishta va go‘zal go‘shasida, ulkan imperiyaning kenja malikasi Kim Yuna o‘zining hashamatli bog‘ida, o‘ymakor kursida o‘tirgancha daraxtlarga termulib xayol surardi.
Atrof nihoyatda go‘zal edi. Bahor fasli o‘z chiroyini ko‘rsatib, bog‘dagi barcha Sakura daraxtlari pushti va oq rangdagi nafis gullarga burkangandi. Mayin shabada esganda, to‘kilayotgan gulbarglar malikaning ipak liboslari aro raqsga tushgandek uchib yurardi. Yuna bu go‘zallikdan biroz zerikkandek, chuqur xo‘rsinib, o‘ng tomonida qo‘llarini qovushtirib turgan vafodor xizmatkoriga yuzlandi.

— Ayting-chi, bugun imperiyada qanday yangiliklar bor? — so‘radi Yuna, ko‘zlari nafis gulbarglar harakatini kuzatar ekan.

Xizmatkor Yeji muloyimlik bilan ta’zim qildi va saroy odobiga ko‘ra past ovozda javob qaytardi:

— Saroy ichida hammasi tinch, malikam. Janobi oliylari — akalaringiz davlat ishlari bilan bandlar. Ammo... shaharda bugun kechqurun katta Bahor bayrami bo‘lishini aytishmoqda. Butun xalq ko‘chalarga chiqadi, deyishyapti.

"Bahor bayrami" degan so‘zlar eshitilishi bilan Yunaning boyagi zerikkan nigohlaridan asar ham qolmadi. Uning ko‘zlari quvonchdan chaqnab ketdi. U shartta o‘rnidan turib, hayajonini yashira olmay Yejiga tikildi. Uning ko‘zlarida xavfli, ammo nihoyatda qiziqarli bir reja aks etib turardi.
Yeji malikasining bu nigohini ko‘rishi bilan tanasiga sovuq ter chiqdi. U Yuna nima haqida o‘ylayotganini darhol tushunib, qo‘rquvdan boshini tez-tez chayqay boshladi va shoshib uning qarshisiga turib oldi:

— Yo‘q, yo‘q, malikam! Iltimos, u haqda o‘ylay ko‘rmang! Bu safar og‘alaringiz bilsa, yaxshilik bilan tugamaydi. Agar shahzoda Seokjin yoki shahzoda Taehyung buni bilib qolishsa... shafqat qilishmaydi! Bu juda xavfli!

Yuna esa uning gaplaridan zarracha qo‘rqmadi. Aksincha, sho‘xlik bilan lablarini burdi-da, Yejining yelkasidan tutib, jilmaydi:

— Qo‘rqma, Yejiginam. Hech kim, hech narsani bilmaydi. Doimgidek, oddiy kiyimlarni kiyib, bildirmasdan chiqib ketamiz. Bayramda mazza qilib aylanib, tong otmasdan qaytamiz. Hech kim sezmaydi ham!

U ortiga o‘girilib, bog‘ bo‘ylab saroy binosi tomon yurar ekan, qat’iy ohangda buyruq berdi:

— Kechga tayyorgarlik ko‘r, Yeji. Bugun bizni unutilmas kecha kutyapti!😁

Yuna

Shu paytda, poytaxtning gavjum va shovqinli ko‘chalaridan biridagi kichik bir ustaxonada butunlay boshqacha hayot hukm surardi. Bu yerda Jeon Jungkook ismli yigit har doimgidek o‘z ishlari bilan band edi. Jungkook juda mohir usta bo‘lib, ko‘plab insonlar uchun turli xil yog‘och va temir buyumlar, chiroyli bezaklar hamda kundalik hayot uchun zarur asboblar tayyorlardi. Uning tirishqoqligi va chaqqonligi sababli buyurtmachilari doim undan mamnun edilar.
U peshonasidagi terni artib, navbatdagi buyum ustida ishlayotganida, eshikdan uning aziz onasi kirib keldi. Ayolning qo‘lida o‘g‘li uchun maxsus tayyorlangan, issiqgina ovqat bor edi.
Jungkook onasini va uning qo‘lidagi mazali taomni ko‘rishi bilan charchog‘i tarqab, bolalarcha xursand bo‘lib ketdi. Shoshib ishini chetga surdi-da, onasi uzatgan ovqatni katta ishtaha bilan yeya boshladi. Ovqatni tugatgach, yuzida samimiy tabassum bilan:

— Ovqat juda mazali bo‘libdi, onajon. Kattakon rahmat! — aytdi o‘g‘li minnatdor ohangda.

O‘g‘lining to‘yib ovqatlanganini va xursandchiligini ko‘rgan onaning ham ko‘ngli ko‘tarildi. U o‘g‘liga mehr bilan jilmayib qo‘ydi va so‘ng bugungi muhim voqeani eslab, so‘radi:

— Salomat bo‘l, bolam. Aytgancha, bugun kechqurun shaharda katta Bahor bayrami bo‘ladi. Unda qatnashasanmi? Borib biroz hordiq chiqarsang yaxshi bo‘lardi.

Jungkook esa bir oz o‘ylanib turdi-da, boshini chayqadi. U shovqin-suronni va dabdabali yig‘inlarni unchalik xush ko‘rmasdi.

— Bilasiz-ku, onajon, menga bunday bayramlar unchalik yoqmaydi. Undan ko‘ra, ishimni tugatib, to‘g‘ri uyga qaytganim ma’qul, — deb javob berdi.

Ammo onasi o‘g‘lining bu gapiga rozi bo‘lmadi. U Jungkookning faqat mehnat bilan kun o‘tkazishini istamasdi. Ayol bo‘shagan idishlarni qo‘liga olarkan, o‘g‘liga qarab muloyim, lekin qat’iy ohangda gapirdi:

— Yo‘q, bolam, bugun albatta bayramda qatnashishing kerak. Yoshlik odamga faqat bir marta beriladi, u hech qachon qaytib kelmaydi. Doim ishlayvermasdan, bugun sen ham tengdoshlaring kabi bayram tomosha qil, ko‘ngling yoziladi.

Jungkook onasining gapini yerda qoldirishni istamay, jilmaygancha:

— Mayli, onajon, o‘ylab ko‘raman... — dedi.

Onasi esa o‘g‘lining fe’lini yaxshi bilgani uchun jilmayib qo‘ydi. U Jungkookning baribir bayramga borishiga ishonardi.

— Albatta qatnashgin, bolam. Bugun shaharda ajoyib tomoshalar, turli o‘yinlar bo‘ladi, afsuslanmaysan, — deb tayyorladi-da, idishlarni olib ustaxonani tark etdi.

Onasi chiqib ketgach, Jungkook chuqur nafas oldi va uning gaplari ustida bir oz xayol surdi. So‘ng, yana o‘z ishiga qaytib, asboblarni qo‘liga oldi. Biroq endi uning ongida "Bahor bayrami" haqidagi o‘ylar aylana boshlagan edi.

Jungkook

Kech kirib, osmonni qorongʻulik qopladi. Saroyning muhtasham zallari mashʼalalar nurida tovlanib turgan bir paytda, malika Yunaning xonasida mutloq sukunat edi. Yuna va Yeji rejalashtirganidek oddiy xalq kiyimlarini kiyib, har qanday shubhaning oldini olishdi. Qorongʻu tushishi bilan ular saroyning faqat sanoqli insonlargina biladigan yashirin yoʻli orqali qoʻriqchilarga bildirmasdan tashqariga chiqib ketishdi.
Yejining yuragi qon tomirlarida tez urar, bu ishlarning naqadar xavfli ekanligini, agar qoʻlga tushishsa, jazo qattiq boʻlishini dildan his qilib turardi. Yuna esa bularga parvo ham qilmas, aksincha, erkinlik shabadasi unga oʻzgacha kuch bagʻishlayotgandek edi.
Ular shahar markaziga yetib kelishganida, bayram ayni avjiga chiqqan edi. Yuna va Yeji hech qanday shubha uygʻotmay, oddiy odamlar orasiga xuddi ulardek singib ketishdi. Atrofdagi tungi shamlar, rang-barang qogʻoz chiroqlar, bayramona bezaklar va odamlarning quvnoq kulgusi havoni ajoyib sehrga toʻldirgandi.
Ular maydon boʻylab yurar ekanlar, bir-biridan qiziqarli voqealarga guvoh boʻlishdi:
Yosh yigit-qizlarning milliy kuylar ostidagi jozibador raqslari,
Baland dorlarda turli xavfli tryuklarni koʻrsatayotgan epchil akrobatlar,
Bolalarni quvontirayotgan har xil anʼanaviy oʻyinlar.
Yuna hozir ulkan imperiyaning malikasi emas, balki hayotdan zavqlanayotgan oddiy bir qizga oʻxshardi. Ammo ayni paytda u koʻrayotgan va his qilayotgan narsalar, saroyning zerikarli va soxta hashamatidan koʻra ming chandon ajoyib hamda qiziqarliroq koʻrinayotgandi. Uning koʻzlaridagi quvonch porlardi.
Biroq, bu quvonchli lahzalarda ham Yeji bir soniya xotirjam boʻla olmadi. U atrofga xavotir bilan koʻz yugurtirar, ich-ichidan malika Yunaga qandaydir tasodifiy xavf-xatar tugʻilmasligini Tangridan tilab, yuragi oʻynagancha uning ortidan qadam bosardi.

Maydon markazida chalinayotgan quvnoq va sehrli musiqa sadosi butun atrofni o‘ziga rom etgan edi. Yuna bu sehrli ohangga dosh berolmay, o‘zini tutib tura olmadi. U yuzidagi shodlikni yashirmay, maydonda aylanib raqs tushayotgan oddiy qizlar orasiga sho‘xlik bilan qo‘shilib ketdi. Uning har bir harakati shunchalar yengil va nafis ediki, go‘yo bahor faslining o‘zi uning siymosida raqsga tushayotgandek edi.
Chetda turgan Yeji esa uning bu harakatidan battar vahimaga tushib, xavotir to‘la ko‘zlari bilan malikani bir soniya ham nazoratdan qochirmaslikka urinib tikilib turardi.
Biroq, maydonda Yunaga faqatgina Yeji qarab turmagan edi. Onasining gapi bilan bayramga kelgan va chetroqda insonlarni kuzatib turgan Jungkook ayni shu soniyalarda beixtiyor Yunaga termulib qoldi. Yigitning nigohlari qizga mixlanib qolgandi. Yunaning nozik, go‘yo havoda muallaq turgandek harakatlari, tungi chiroqlar nurida yanada yorqinroq ko‘rinayotgan oppoq yuzi va ma’sum qiyofasi har bir insonni o‘ziga jalb qila oladigan darajada go‘zal edi.
Shu lahzada Jungkook uchun go‘yo butun atrof-muhit o‘z rangini yo‘qotdi. Bayramning shovqin-suroni, odamlarning kulgusi, musiqaning baland ovozi — hammasi g‘oyib bo‘lgandek edi. Vaqt butunlay to‘xtab qoldi. Uning olamida faqatgina o‘sha qizlar orasida ma’sumlik bilan raqs tushayotgan Yuna va o‘zidan bo‘lak hech kim qolmagandi.
To‘satdan Jungkook ko‘kragida kuchli bir turtki his qildi. Uning yurak urishi shu qadar tezlashib va kuchayib ketdiki, u xuddi qulog‘ining tagida gursillab urayotgandek eshitilardi. Umrida bunday tuyg‘uni his qilmagan, doim og‘ir-bosiqlik bilan mehnat qilgan yigit o‘ziga nima bo‘layotganini, yuragi nega bunday telbalarcha urayotganini hatto o‘zi ham anglay olmay, shunchaki ko‘zlarini qizdan uza olmay qolgandi.

Shunaqa raqsga tushyabdideee😁

Yuna musiqaning jozibali ohangiga berilib, quvnoq aylanib o‘ynayotgan bir paytda, kutilmaganda nigohi olomonning chetroq qismiga tushdi. U o‘sha tomonda davlatning quvratli vazirlarining o‘g‘illari bo‘lgan Yoongi va Jhope bilan birga jiddiy qiyofada yurgan akasi Namjoonni ko‘rib qoldi. Buni ko‘rishi bilan qizning yuragi qinidan chiqib ketayozdi, vahimadan ko‘zlari kattalashib ketdi.
U akasi o‘zini payqab qolmasidan burun, tezda orqasiga o‘girildi va xavotirdan rangi oqargan Yejiga ko‘zlari bilan ortiga ishora qildi. So‘ngra hech kimga bildirmasdan, qo‘li bilan "ikki" belgisini ko‘rsatdi. Bu ularning avvaldan kelishilgan maxfiy kelishuvi, ya’ni "2-rejaga ko‘ra darhol saroyga qaytamiz" degan ma’noni anglatardi.
Yeji bu ishorani ko‘rib, qo‘rquvdan labini tishlagancha ko‘zlarini yumib oldi. U sekingina o‘sha tomonga qaradi va haqiqatan ham shahzoda Namjoon shu atrofda yurganiga amin bo‘ldi. Agar hozir qo‘lga tushishsa, buning oqibati nima bilan tugashini tasavvur qilish ham qo‘rqinchli edi.
Yuna esa vaziyat jiddiyligiga qaramay, o‘zidagi hayajon va qo‘rquvni bildirmaslik uchun yuziga soxta bo‘lsa-da, chiroyli jilmoyish yugurtirdi. U qizlar orasidan ohista ajralib chiqdi-da, akasi Namjoon turgan tomonga butunlay qarama-qarshi bo‘lgan qorong‘uroq yo‘lak sari shoshib yugurib ketdi.

Yuna olomonni yorib o‘tib, chiroqlar nuri kamroq tushgan, odamlardan xoli bo‘lgan sokin bir tor ko‘chaga yugurib kirdi. Nafasini rostlash uchun to‘xtab, xavotir bilan orqasiga qaradi.
Ammo, afsuski, ortida Yejidan darak ham yo‘q edi. Na uning qadami, na qorong‘ulikda soyasi ko‘rinardi. Olomon shunchalik gavjum ediki, ular yugurishganida bir-birlarini yo‘qotib qo‘yishgandi. Yuna yuragi vahimali urgancha: "Ilohim, u akamning qo‘liga tushmagan bo‘lsin... Meni deb baloga qolmasin" deb ich-ichidan Tangriga iltijo qila boshladi.
Ayni shu lahzada, sukunat qa’ridan to‘satdan uning naq qulog‘i tagida begona insonning issiq va ohista nafasi eshitildi.
Bu kutilmagan yaqinlikdan Yunaning ota-boshi yorilib ketayozdi, vujudini qo‘rquv qopladi. U akasining qo‘riqchilari meni topib oldi degan o‘yda, dahshat ichida shartta ortiga o‘girildi.
Biroq, qarshisida turgan inson qirollik askari emas, boyagi maydonda o‘zidan ko‘z uzmay turgan o‘sha olovli ko‘zlar egasi — Jungkook edi. Yigit qizning ortidan kelgan va u to‘xtagan joyda unga yaqinlashgandi. Ularning nigohlari qorong‘u tor ko‘chada, juda yaqin masofada to‘qnash keldi.

Yuna kutilmagan bu yaqinlikdan butun vujudi titrab, qo‘rquv ichida bir qadam ortga chekindi. Uning ko‘zlarida hamon hadik bor edi.
Jungkook qizni qo‘rqitib yuborganini payqab, darhol u ham bir qadam ortga tahladi va qo‘llarini ko‘tarib, ohista gapirdi:

— Qo‘rqmang... Sizni qo‘rqitmoqchi emasdim. Shunchaki... maydondan beri ortingizdan kelayotgandim, xolos.

Yuna qarshisidagi yigitning askar emasligini, uning ovozidagi samimiylik va ko‘zlaridagi beguborlikni his qilgach, nihoyat yengil tin oldi. Vujudidagi qo‘rquv o‘rnini ohista xotirjamlik egalladi va qizning yuziga yana o‘sha sho‘xchan tabassum yugurdi. U Jungkookga qarab, qo‘lini ko‘ksiga qo‘ygancha jilmaydi:

— Uf, xayriyat-ey... O'takam yorilib ketayozdi. Yaxshiyamki, men o‘ylagandek inson bo‘lib chiqmadingiz.

Jungkook ham qizning bu samimiy va bolalarcha beguborligini ko‘rib, beixtiyor chiroyli qilib jilmaydi. Uning yuzidagi bu samimiy kulgi qorong‘u ko‘chani ham yoritib yuborishi mumkindek edi. So‘ngra qizning xavotirli qiyofasini eslab, ohista so‘radi:

— Kimdandir qochyapsizmi? Bu yerda yolg‘iz... xavotirda edingiz.

Yuna bir muddat nima deyishni bilmay, dovdirab qoldi. To‘g‘risini aytsa, yigit ishonarmidi? Oxiri baribir haqiqatga yaqinroq javob berishga qaror qildi:

— Ha... shunaqaroq desa ham bo‘ladi. To‘g‘rirog‘i, akamdan qochayotgandim.

Jungkook qizning bu javobini eshitib, yana jilmaydi. U qizni akasidan yashirincha bayramga qochib chiqqan oddiy bir sho‘x qiz deb o‘ylagan edi.
Ayni shu daqiqalarda Yuna Jungkookning qorong‘ulikda ham yaqqol ajralib turgan nihoyatda chiroyli, begubor tabassumiga tikilib qoldi. U saroyda bunday soxtalikdan xoli, chinakam va sehrli kulguni hech qachon ko‘rmagan edi. Yuragi kutilmaganda yana gursillab ura boshladi. Yuna o‘z vujudida shu paytgacha umrida his qilib ko‘rmagan butunlay o‘zgacha, sehrli va yoqimli tuyg‘ularni his qila boshladi...

Yuna yigitning samimiy qarashlaridan biroz jasorat olib, ohista undan ismini so‘radi.
Yigit unga tikilib turgancha, muloyim ohangda:

— Men Jeon Jungkookman. Shu yaqin atrofdagi ustaxonada ishlaydigan yosh ustaman, — deb o‘zini tanishtirdi.

Yuna uning oddiy usta ekanligini eshitib, uning sodda va mehnatkash tabiati ortidagi sehrga yanada ko‘proq mahliyo bo‘lib turgandi. Shu payt Jungkook ham unga qarab:

— Agar sir bo‘lmasa, sizning ismingizni ham bilsam bo‘ladimi? — deb so‘radi.

Bu savol Yunani birdaniga dovdiratib qo‘ydi. U xayolan qattiq o‘ylana boshladi: haqiqiy ismini aytishi kerakmi yoki yo‘q? Agar ismini aytsa va u malika ekanligini bilib qolsa, yigit qo‘rqib ketishi yoki u bilan bunday erkin gaplasha olmay qolishi mumkin edi.
U uzoq o‘ylanib, sukut saqlab qolganida, Jungkook vaziyatni yumshatish uchun yana o‘sha sehrli tabassumi bilan jilmaydi:

— Ismingizni unutib qo‘ydingizmi yoki menga aytishni istamayapsizmi? — deb hazillashdi.

Yuna shoshib qolib, tezda boshini chayqadi-da, o‘zini chalg‘itish uchun shoshib javob berdi:

— Yo‘q, yo‘q... Ismim Yuna. Oddiygina Yuna

dedi u saltanat unvonlarini yashirgancha.
Jungkook yana ilojiz jilmayib:

— Ismingiz o‘zingiz kabi juda chiroyli ekan, — dedi. So‘ngra qizga qiziqish bilan qarab: — Xo‘sh, endi ayting-chi, qaysi oiladansiz? Kimning qizisiz? — deya so‘ragan ham ediki, to‘satdan tor ko‘cha bo‘ylab oyoq tovushlari eshitildi.

Shu lahzada uzoqdan Yeji hovliqqancha, nafasini yutib yugurib keldi va Yunaning yonida to‘xtadi. Uning rangi quv o‘chgan, yuragi qon tomirlarida gursillab urayotgandi.

Yeji hovliqqancha kelib, saroy odobiga koʻra malikasiga taʼzim qilmoqchi boʻlib endigina egilayotgan edi hamki, Yuna shoshilgancha uni mahkam quchoqlab oldi.
Yejining qoʻrquv va hayratdan koʻzlari kattalashib ketdi. Axir oddiy bir xizmatkorga malika bunday munosabatda boʻlishi, ayniqsa begona yigitning koʻz oʻngida uni quchoqlashi mumkin emas edi. Yuna esa fursatni boy bermay, uning qulogʻiga sekingina pichirladi:

— Hoziroq jim boʻl! Hech qanday iltifot va taʼzimga hojat yoʻq, oʻzingni bos!

Yuna uni qoʻyib yuborgach, Yeji nima boʻlayotganini tushunmay, hayron boʻlib qarab turardi. U qarshisidagi chiroyli va kelishgan yigitning kimligini ham bilmas, malikasi nima sababdan oʻz aslini yashirayotganini darhol anglagandi.
Yuna vaziyatni yumshatish uchun Yejiga qarab:

— Xoʻsh, dugonajon, endi nima qilamiz? — dedi, "dugona" soʻziga alohida urgʻu berib.

Yeji malikasining oʻtkir va maʼnoli nigohlaridan hammasini tushundi. Bu yerda ortiqcha qolish xavfli edi, shahzoda Namjoon har daqiqada ularni topib olishi mumkin edi.

— Uyga qaytishimiz kerak, kech boʻldi. Bizni kutishmoqda, — dedi Yeji vaziyatga moslashib.

Yuna Jungkookka burildi. Uning yuzida yana oʻsha sehrli va mayin tabassum yugurdi. Yigitga tikilib turarkan, ohista pichirladi:

— Yana koʻrishguncha, Jeon Jungkook...

Shunday deya, Yuna Yejining qoʻlidan mahkam tutib, uni ortidan tortgancha saroyga olib boradigan oʻsha sokin va yashirin yoʻl tomon tezda yugurib ketishdi. Ularning qadam tovushlari qorongʻulikda tezda gʻoyib boʻldi.
Jungkook esa orqasiga ham qaramay quvnoqlik bilan qochib ketayotgan sirli qizning — Yunaning ortidan jilmaygancha tikilib qoldi. Uning qalbidagi oʻsha notanish va goʻzal tuygʻu bu qisqa uchrashuvdan soʻng yanada kuchliroq alanga olgandi. Yigit uning shunchaki oddiy bir oila qizi emasligini ich-ichidan his qilsa-da, bu sirli uchrashuv uning hayotini butunlay oʻzgartirib yuborishini hali bilmasdi...

Yuna

By: Park Yoona

Qonunlardan ustun...🌺

2026-05-24T15:56:10.034Z

"Taqdir bizni uchrashgach birlashtirdi, ammo ayriliqni qonunlar belgilaydi..."

Janr: Tarixiy drama, Romantika, Angst (G'am/Alam), Saroy o'yinlari, Tabaqalanish.
Asr: XIX asr (1800-1900-yillar).

Bosh rollarda: Jeon Jungkook & Kim Yuna.

Ikkinchi darajali rollarda (Kim saltanatining vorislari): Kim Seokjin, Kim Namjoon, Kim Taehyung.

Oltin qafas ichidagi hayot naqadar go'zal bo'lmasin, baribir u qafasdir...

Kim Yuna — qudratli va mag'rur Kim saltanatining kenja malikasi. Uchta vafodor va qat'iy og'alari — Seokjin, Namjoon va Taehyungning ardog'ida, imperiyaning eng erkatoy, ma'sum va pokiza guli bo'lib voyaga yetdi. Uning dunyosi faqat hashamatli saroy devorlari, qat'iy qonunlar va soxta tabassumlardan iborat edi. Toki u paydo bo'lguncha...

Jeon Jungkook — hayotning bor achchiq-chuchugini o'z yelkalarida his qilgan, oddiy oiladan chiqqan tirishqoq, chaqqon va mag'rur yigit. U taqdirning qiyinchiliklariga bo'yin egmadi, mehnat qildi va o'zining jasorati bilan saroy hududiga qadam qo'yishga muvaffaq bo'ldi.

Ikki ayro dunyo, bitta tasodifiy uchrashuv va saltanat qonunlarini tilka-pora qilishga qodir bo'lgan taqiqlangan tuyg'u. Imperiyaning eng qudratli uch shahzodasi o'zlarining yagona singillarini himoya qilish uchun har qanday qurbonlikka tayyor. Ammo yurakka buyruq berib bo'ladimi?
Taxt ortidagi fitnalar va qalb tubidagi haqiqiy muhabbat to'qnashganda, kim g'olib chiqadi? Saltanatmi yoki Sevgi?

By: Park Yoona💋

Two Hearts — One Silence 💞 Ep⁹

2026-05-24T11:02:44.497Z

Yoongi barmogʻidagi plasterga tikilib, chuqur oʻyga choʻmgan qizning qarshisida bir muddat jim oʻtirdi. Xonadagi sukunat shunchalik ogʻir ediki, faqatgina devordagi soatning bir maromda chertishi eshitilardi. U biron narsani hal qilishga uringandek barmoqlarini bir-biriga kiritdi-da, nihoyat nigohini Ynning charchoq toʻla koʻzlariga qaratdi.

— Jin bilan munosabatlaringiz... rostdan ham shunchalik chorasizmi, Yn? — soʻradi u ovozini iloji boricha vazmin va mayin chiqarishga urinib. — Oʻrtangizda nima boʻlyapti oʻzi?

Yn bu savoldan keyin xuddi butun dunyoning ogʻirligi yelkasiga tushgandek chuqur va alamli xoʻrsindi. U boshini kreslo suyanchigʻiga tashlab, istehzoli, ammo ich-ichidan yigʻlayotgan ohangda javob berdi:

— Munosabat? Bizning munosabatimiz umuman yóq, Yoongi. Hozir ikkimiz bir xonada qolsak, bir-birimizni gʻajib, tirnab yeb tashlashga tayyormiz, xolos. Bizning oʻrtamizda nafratdan boʻlak hech narsa qolmagan. Bunday daxshatli nafratning ichida sevgi boʻlishi... aqlga sigʻmaydi. Bu shunchaki imkonsiz.

Yoongi qizning har bir soʻzini tinglarkan, uning ichidagi oʻsha dahoona prezident niqobi ortida qanchalar yaralangan, siniq bir yurak yashiringanini tushunib turardi. U biroz sukut saqladi-da, kecha tunda Jinning koʻzlarida koʻrgan oʻsha aqldan ozgan rashk olovini esladi.

— Men tushunaman, Yn... — dedi Yoongi ohista gap boshlab. — Lekin bir narsani oʻylab koʻrdingizmi? Kecha tunda Jin sening eshiging tagida meni koʻrib, oʻzini mutloq yoʻqotib qoʻydi. Uning oʻsha gʻazabi, oʻsha aqldan ozishi oddiy narsa emas. Erkak kishi agar zarracha ham sevmasa, senga nisbatan hislari butunlay oʻlgan boʻlsa, bunchalik qizishmaydi, oʻzini bunday oʻtga-choʻgʻga urmaydi. Uning ichidagi narsa shunchaki jahl emas...

Yn uning bu gaplaridan soʻng bir soniyaga qotib qoldi. Kecha tunda Jinning devorga qattiq musht tushirgan oʻsha daxshatli holati, uning koʻzlaridagi oʻsha qonli va chorasiz nigohi koʻz oldidan chaqmoqdek oʻtdi. Ammo u tezda oʻzini qoʻlga oldi, qalbidagi oʻsha olovni dahoona sovuqqonlik bilan oʻchirishga urindi. U Yoongiga tik qarab, boshini chayqadi:

— Biz yetti yil avval munosabatda boʻlganmiz, Yoongi. Oʻsha davrlar oʻtib ketdi. Kecha u shunchalik mast edi, ichkilik uning oʻsha asablarini qoʻzgʻatgan, xolos. Bu aslo sevgi emas, — dedi u ovozi titrab ketmasligi uchun lablarini tishlab. — Hozir u ham, men ham bir-birimizni sevmaymiz. Va bu eng toʻgʻri yoʻl. Chunki bu sevgi... u yetti yil avval ham bizni kuydirgan, hozir ham qayta tirilsa, ikkimizga faqat va faqat baxtsizlik, daxshatli ogʻriq olib keladi, xolos. Men ortiq bunday baxtsizlikni xohlamayman.

Yoongi qizning bu qatʼiy, ammo ich-ichidan toʻkilib borayotgan soʻzlariga qarab, ortiq uning yarasini tirnagingisi kelmadi. U Ynning oʻzini himoya qilish uchun ataylab shu muz devorini qurayotganini juda yaxshi tushunardi.

Yoongi

His-tuygʻular haqidagi ogʻir suhbat yakunlangach, oʻrtadagi gʻamgin muhitni tarqatish uchun dahoona vazminligimni qayta tikladim. Qoʻlimdagi papkani ochib, uning charchoq toʻla koʻzlariga qaradim.

— Boʻldi, shaxsiy masalalarni chetga suramiz. Endi ish haqida gaplashsak. Kechagi hamkorlik loyihasi boʻyicha bir nechta muhim bandlarni va moliyaviy sxemalarni qaytadan koʻrib chiqdim. Birgalikda tahlil qilib chiqishimiz kerak, — dedim rasmiy ohangda.

Yn ham yengil tortgandek boshini sarqitdi. Ish — uning har qanday daxshatli ogʻriqdan qochib qutuladigan yagona boshpanasi ekani koʻrinib turardi.

— Albatta, Yoongi. Menga ham aynan shu narsa kerak edi, — dedi-da, u darhol stol ustidagi chizmalar va shartnomalarni oʻziga yaqinlashtirdi.

YoongiPov: — Ikkalamiz boshimizni bir nuqtaga qoʻygancha, loyiha ustida berilib ishlay boshladik. Yn har bir raqam va shartni mukammal tahlil qilayotganda, uning koʻzlarida dahoona bir olov yonardi. U oʻzini butunlay loyihaga baxsh etgandi.
Ammo mening xayolim shartnomada emas, butunlay unda edi. U raqamlarni tushuntirayotgan, rejalar tuzayotgan bir paytda, men ora-orada ishlashdan toʻxtab, unga uzoq-uzoq termulib qolardim. Ichimda allaqachon paydo boʻlib, ildiz otib ulgurgan oʻsha tuygʻularni yashirish endi men uchun daxshatli darajada imkonsiz boʻlib borayotgandi.
Uni yaqindagina, u Amerikadan qaytganida, loyiha sababli tanigan edim. Tanishganimizga hali koʻp vaqt boʻlmagan boʻlsa-da, bu qisqa muddat ichida u mening butun dunoyimni ostin-ustun qilib yuborgandi. Unga tikilarkanman, har bir harakatini — gapirayotganda lablarining mayin qimirlashini, diqqatini jamlaganida peshonasining ozgina tirishishini va boyagina oʻzim plaster yopishtirgan oʻsha jarohatlangan barmogʻini ehtiyot qilib qalam tutishini ich-ichimdan kuzatardim.
Har bir nafasida, har bir nigohida u mening qalbimga chuqurroq kirib borardi. Men shunchaki uning yonidagi hamkor yoki doʻst boʻlishdan koʻra koʻprogʻini istayotganimni, bu daho ayolga har soniyada yanada daxshatliroq darajada oshiq boʻlayotganimni his qilardim. Tuygʻularimni sezdirmaslikka urinib, hujjatlarga tikilsam-da, koʻzlarimdagi oʻsha iliq va otashin nigohlar meni har lahzada fosh etishga tayyor edi.

Kompaniyadagi daxshatli va uzoq ish kunidan soʻng, Yn tun yarmida kottejga qaytib keldi. Uning vujudi charchoqdan toʻkilayotgan, xayoli esa hali ham Yoongi bilan tuzgan oʻsha ulkan loyiha rejalari bilan band edi. U dahlizdan oʻtib, zinadan yuqoriga koʻtarildi va endigina oʻz xonasiga kiraman deganida, qorongʻulikdan Jinning ovozi eshitilib, uni toʻxtashga majbur qildi:

— Yn... toʻxta, gaplashib olaylik.

Jin dahliz chirogʻini yoqib, unga yaqinlashdi. Uning koʻzlarida kechagi asabiy, qon qoplagan gʻazabdan asar ham qolmagan, aksincha, chuqur bir pushaymonlik va aybdorlik hissi aks etib turardi. U Ynning qarshisida toʻxtab, erga tikilgancha gap boshladi:

— Kechagi voqea uchun... sendan chin dildan uzr soʻrayman. Men nihoyatda mast edim va daxshatli darajada oshirib yubordim. Senga aytgan gaplarim, oʻsha devorga urgan mushtim... hammasi notoʻgʻri edi. Men shunchaki oʻzimni boshqara olmay qoldim. Oshxonadagi narsalarni va barmogʻingni koʻrdim... Uzr! — dedi u ovozi samimiy va siniq ohangda.

Yn uning bu kutilmagan tavbasiga qarab, biroz muddat uning koʻzlariga jim tikilib turdi. Uning nigohida na nafrat, na achinish bor edi — faqatgina muzdek cheksizlik sezilib turardi. U jarohatlangan, plaster yopishtirilgan barmogʻini yashirishga ham urinmay, vazmin ovozda javob berdi:

— Men sendan xafa emasman, Jin. Kechagi gaplarni allaqachon unutdim, — dedi u, ammo uning keyingi gaplari Jinning yuragiga muzdek sanchildi. — Faqat bitta shart bor. Bundan buyogʻiga ikkimiz ham bir-birimizning hayotimizga, ishimizga va kim bilan koʻrishayotganimizga aslo burun suqmaymiz. Sen oʻz hayotingni yashaysan, men esa oʻzimnikini. Shunda oʻrtamizda hech qanday muammo boʻlmaydi.

Yn gapini tugatgach, Jinning biror soʻz deyishiga imkon qoldirmay, oʻz xonasiga kirdi va eshikni ohista yopib oldi. U oʻz munosabatlari atrofiga daxshatli darajada mustahkam va baland devor tiklab boʻlgandi.
Jin eshik ortida qolararkan, qizning bu sovuqqonligi va "begonalik" haqidagi gaplari uning ich-ichini tirnab yubordi. Biroq u chekinmoqchi emasdi. Oʻz aybini qanday boʻlmasin yuvish, Ynga boʻlgan oʻsha oʻchmagan gʻamxoʻrligini koʻrsatish uchun u pastga — oshxonaga tushdi.

Jin oshxonada chin dildan harakat qilayotgan edi. Uning xotirasida yetti yil avvalgi Yn — achchiq va ziravorli koreys taomlarini jon-dili bilan yaxshi koʻradigan qiz muhrlanib qolgandi. Oʻshanda ikkalasi tunlari koʻchalarda eng achchiq ttokbokki va ramyonlarni musobaqa qilib yeyishardi. Jin qizning Amerikada oʻtkazgan yillari davomida, tartibsiz hayot va kuchli stress sababli oshqozonida jiddiy muammolar paydo boʻlganini, shifokorlar unga achchiqni umuman taqiqlab qoʻyganini xayoliga ham keltirmasdi.
U katta ishtiyoq bilan bir necha xil, eng sarxil va oʻta achchiq koreys taomlarini tayyorlab, stol ustini toʻldirdi. Oshxonadan taralayotgan oʻtkir ziravorlar hidi butun uyni tutgandi.
Shu payt yuqoridan kiyimlarini almashtirib, shinamgina uy libosida Yn tushib keldi. U dahlizdan oʻtib oshxonaga kirarkan, stol ustidagi bir necha xil issiq taomlarni koʻrib, qadamlari beixtiyor sekinlashdi. Uning yuzida chuqur hayronlik aks etgandi.
Jin xotinini koʻrishi bilan yuziga samimiy bir jilmayish yugurdi. U qoʻlidagi sochiqni chetga qoʻyib, stullardan birini surdi:

— Uxlamagan ekansan, juda yaxshi boʻldi. Kechagi va bugungi ishlar uchun... senga oʻz qoʻllarim bilan kechki taom tayyorladim. Kel, birga ovqatlanamiz, — dedi u umidvor ohangda.

Yn stol ustidagi qip-qizil boʻlib qaynayotgan, oʻtkir hidi burunni yoradigan taomlarga, keyin esa Jinga qaradi. Uning nigohida tushunarsiz bir istehzo va achinish paydo boʻldi. Jin uning uchun harakat qilgandi, ammo bu harakat xuddi ularning munosabati kabi mutloq kechikkan va xato edi. U bu ovqatlarning bittasini ham, hatto bitta qoshigʻini ham yeya olmasdi. Aks holda, tunni shifoxonada oʻtkazishiga toʻgʻri kelardi.
Ayni oʻsha tarang sukunat turganda, uydagi eshik qoʻngʻirogʻi kutilmaganda chalib qoldi.
Yn Jinning savolli nigohlariga javob ham bermay, ostonaga qarab yurdi. Eshikni ochganida, qorongʻulikda issiq termo-sumka koʻtargan kuryer turardi. Yn yoʻlda, mashinada kelayotganidayoq oʻzi uchun shahar chetidagi fastfud tarmogʻidan achchiq boʻlmagan burger va kartoshka buyurtma qilib boʻlgandi. U buyurtmani qabul qilib, pulini toʻladi-da, paketni koʻtargancha qaytadan oshxonaga kirdi.
Jin uning qoʻlidagi fastfud paketini koʻrib, qoshlarini chimirdi.
Yn esa indamay borib, Jin tayyorlagan hashamatli taomlarning bir chetiga paketni qoʻydi. Ichidan burgerini olib, stol chetiga oʻtirdi-da, ishtaha bilan yeyishni boshladi.
Jinning barcha qilgan mehnati, bir necha soatlik harakati bu qogʻoz paket qarshisida chil-chil boʻlgandi. U bunga chidab turolmadi:

— Yn, nima qilyapsan? — dedi u ovozini biroz koʻtarib, paketni koʻrsatarkan. — Stol ustida shuncha yangi pishgan issiq ovqat turibdi! Sogʻligʻingga zarar-ku bu tunda fastfud yeyish. Bularni yigʻishtir-da, mana bu ovqatdan ye.

Yn chaynayotgan burgeridan toʻxtab, sekin boshini koʻtardi. Uning koʻzlari dahoona sovuqlik bilan Jinning koʻzlariga qadaldi:

— Menga yolgʻondan gʻamxoʻrlik koʻrsatishni bas qil, Jin, — dedi u ovozini mutloq xotirjam va keskin chiqarib. — Kechagina nimalar deganing esingdan chiqdimi? Endi esa kelib menga nima yeyishni oʻrgatyapsanmi? Ovqatga kelsak... men yetti yildan buyon aynan mana shunday ovqatlanaman. Mening hayotim, bu mening tanlovim...!

Yn gapini tugatib, Jinning oʻsha hayrat va ogʻriq toʻla yuziga qarab ham qoʻymay, oʻz fastfudini yeyishda davom etdi. Jin esa roʻparasidagi ayolning naqadar oʻzgarganini va uning oʻtmishdagi Yn haqidagi bilimlari daxshatli tarzda eskirganini anglab, oshxona oʻrtasida sovuq qotib qoldi.

Yangi kun Seul uzra oʻz nurlarini sochdi. Kechagi oshxonada qolgan sovuqlik va aytilmagan haqiqatlar kottej havosini yanada ogʻirlashtirgandek edi. Yn odatdagidek erta tongdan oʻzining mukammal qiyofasida, oʻsha mustahkam "temir xonim" niqobini taqqan holda ishga joʻnab ketdi. Endi u uydagi muammolardan qochishning yagona yoʻli faqatgina kompaniya ekanligini yaxshi bilardi.
Jin ham koʻp oʻtmay uydan chiqdi. Ammo uning xayoli hali ham oʻsha oshxonada, oʻzi tayyorlagan achchiq taomlarga qayrilib ham qoʻymay, sovuqqonlik bilan fastfud yeyayotgan Ynning nigohlarida qolib ketgandi. Ichidagi bu noaniqlik, daxshatli pushaymonlik va Ynning yetti yil ichida qanchalar oʻzgarganini his qilish uni aqldan ozdirish darajasiga olib kelgandi. U bu yukni yolgʻiz koʻtara olmasligini tushundi.
Mashinasini boshqarib borarkan, Jin rulga oʻrnatilgan monitor orqali oʻzining eng yaqin, vazminligi va aqli bilan ajralib turadigan doʻsti Namjoonga qoʻngʻiroq qildi. Telefon bir necha bor chalingach, u tomondan Namjoonning bosiq ovozi eshitildi:

— Eshitaman, Jin. Ertalabdan tinchlikmi? Ovoz darmonsiz eshitilyapti.

Jin chuqur xoʻrsindi, uning ovozida charchoq va chorasizlik sezilib turardi:

— Namjoon... Bugun tushlikda boʻshmisan? Koʻrishmasak boʻlmaydi. Ichim toʻlib ketdi, sendan boshqa hech kimga aytolmayman.

Namjoon Jinning feʼl-atvorini juda yaxshi bilardi. Uning bunday ohangda gapirishi vaziyatning jiddiyligidan dalolat edi.

— Ha, bugun tushlik vaqtim boʻsh. Gangnam daryosi boʻyidagi oʻsha tinch restoranda uchrashamiz. Soat 13⁰⁰ munosibmi? — deb soʻradi Namjoon vaziyatni darhol oʻz nazoratiga olib.

— Ha, ayni muddao. Oʻsha yerda kutaman, Namjoon. Rahmat, — dedi Jin va aloqani uzdi.

Jin mashina oynasidan oqib oʻtayotgan Seul koʻchalariga qararkan, nihoyat Namjoon bilan gaplashib, ichidagi bu chalkashliklarga, Yn bilan boʻlayotgan bu daxshatli sovuq urushga biror yechim topishni umid qilardi. Soat millari esa sekin-asta tushlik vaqtiga yaqinlashib borayotgan edi.

Yn oʻz xonasida navbatdagi moliyaviy hisobotlarni koʻzdan kechirayotgan edi. Tashqarida tushlik vaqti yaqinlashib kelayotgan boʻlsa-da, u ishdan boshini koʻtargisi kelmas, har soniyada oʻzini chalgʻitishga urinardi. Shu payt uning shaxsiy telefoni jonlandi — ekranda uning Amerikadagi eng yaqin doʻstlaridan biri, oʻsha yerdagi qiyin kunlarida hamisha koʻmak bergan Johnning ismi koʻrindi.
Yn telefonni koʻtarib, qulogʻiga tutdi:

— Eshityapman, John. Amerikada hali tong otmagan boʻlishi kerak, tinchlikmi? — dedi u ovoziga biroz iliqlik yugurib.

Telefonning u bovidan esa Johnning quvnoq va samimiy ovozi eshitildi:

— Salom, Yn! Men Amerikada emasman, hozir aynan Seul binosi markazidaman! Kompaniyamizning muhim shartnomalari sababli bu yerga ikki kunga xizmat safariga keldim. Hozirgina ishlarimni tugatdim, tushlik vaqtim mutloq boʻsh. Seulda sendan boshqa yaqinim yoʻqligini bilasan-ku, shunga tushlikni birga qilishni taklif etaman. Rad javobini qabul qilmayman!

Johnning bu kutilmagan tashrifi Ynning yuziga yengil tabassum olib keldi. Amerikadagi oʻsha ogʻir, gʻurbatli yillarni John kabi sadoqatli doʻstlarisiz tasavvur qilib boʻlmasdi.

— Koreyaga kelganingdan juda xursandman, John, — dedi Yn kreslosiga suyangancha. — Taklifingni mamnuniyat bilan qabul qilaman. Men ham hozir tushlikka chiqmoqchi boʻlib turgandim.

— Ajoyib! Unda ikkalamiz erkin gaplashib oʻtiradigan, shovqin-surondan holi va tinch joydagi restoranlardan birini tanlay qol, manzilni menga yubor, — dedi John xursand boʻlib.

Yn biroz oʻylanib turdi-da, matbuot va begona koʻzlardan yiroq boʻlgan, shahar chetidagi nufuzli va maxfiy restoranlardan birini tanladi. John oʻzining fastfudga boʻlgan rujuini va uning oshqozon muammolarini yaxshi bilgani uchun, u yerda ikkalasiga ham mos taomlar topilishi aniq edi.

— Kelishdik, manzilni hozir senga xabar qilib yuboraman. Yarim soatda oʻsha yerda koʻrishamiz

dedi Yn va shoshilib sumkasini qoʻliga oldi. U uzoq vaqtdan beri koʻrishmagan qadrdon doʻstini koʻrish va nihoyat Seuldagi bu tarang muhitdan biroz boʻlsa-da uzoqlashish uchun kompaniyani tark etdi.

John

Jin va Namjoon kelishilgan vaqtda Gangnam daryosi boʻyidagi shinam restoranda uchrashishdi. Atrof tinch, daryo miltillashi esa kishiga xotirjamlik bagʻishlardi. Ikkalasi samimiy koʻrishib, hol-ahvol soʻrashgach, oʻzlariga mos taomlarni buyurtma qilishdi.
Jin kechadan beri ichini kemirayotgan oʻsha daxshatli vijdon azobini, Yn bilan sodir boʻlgan oshxonadagi voqeani va oʻzining kechikkan gʻamxoʻrligini Namjoonga aytish uchun chuqur nafas oldi. U endigina ogʻiz juftlab, gap boshlamoqchi boʻlganida, ularning stoli yoniga baland boʻyli, kelishgan va bashang kiyingan ingliz yigiti yaqinlashdi.
Yigit oʻzining muloyim harakatlari bilan ularga taʼzim qildi va dahoona talaffuzda, ingliz tilida gap boshladi:

— Meni kechirasizlar, janoblar. Sizlarni muhim suhbatdan chalgʻitib, bezovta qilayotganim uchun uzr soʻrayman, — dedi u xijolatli ohangda.

Xorijda koʻp yillar oʻqigan va ingliz tilini mukammal biladigan Namjoon yigitga qarab samimiy jilmaydi va ingliz tilida javob qaytardi:

— Hechqisi yoʻq, janob. Sizga biror yordam kerakmi?

Jin esa nima gap boʻlayotganini toʻliq tushunmasa-da, shunchaki jim oʻtirgancha suhbatni eshitar va bu chet ellik yigitga shubhali qarab turardi.
Yigit oʻzining ust-boshiga biroz qarab, kiyimlarini toʻgʻriladi va jilmaygancha Namjoondan soʻradi:

— Toʻgʻrisi, men yaqinda bir muhim insonni kutayapman. Tashqi koʻrinishim joyidami? Kiyimlarim oʻzimga yarashib turibdimi, xunuk koʻrinmayapmanmi? Shunga biroz ikkilanayotgan edim.

Namjoon yigitning bu begʻubor xavotiridan yengil kuldi va unga ishonch bagʻishlaydigan ohangda javob berdi:

— Mutloq xavotir olmang. Siz juda kelishgan va koʻrkam koʻrinibsiz. Hamma narsa joyida. Nima, bugun sevgan qizingiz bilan maxsus uchrashuvga chiqdingizmi?

Ingliz yigiti Namjoonning bu gapidan soʻng koʻzlari porlab, yuziga samimiy va baxtiyor bir jilmayish yugurdi. U boshini silkitib, ohista pichirladi:

— Ha... shunaqaroq desa ham boʻladi. Men uchun juda qadrli boʻlgan insonni kutayapman. Yordamingiz uchun katta rahmat!

Yigit ularga yana bir bor minnatdorchilik bildirib, oʻz stoliga tomon yurdi. Jin esa ketayotgan yigitning ortidan qarab turarkan, uning ichida kutilmagan va daxshatli bir noxush sezgi uygʻondi. Bu yigitning oʻsha baxtiyor nigohlarida nimadir uni bezovta qila boshlagandi.

Namjoon yigit ketgach, Jinning undan koʻz uzmay, gʻazab va shubha aralash tikilib turganini sezdi. U yengil kulib, Jinning yelkasiga qoʻlini qoʻydi:

— Jin, tinchlan. Yigit shunchaki oʻziga ishonchsizlik sezayotgan edi, nega unga bu qadar yomon qarayapsan?

Jin esa tishlarini gʻijirlatib, daryo boʻylab ketayotgan yigitga kuzatib turardi:

— Bilmayman, Namjoon... nimagadir bu yigit menga umuman yoqmadi. Uning koʻzlarida nimadir bor, gʻashimni keltirayapti. Mayli, hammasini unutaylik. Ichimdagini senga aytishim kerak... — Jin chuqur nafas olib, Namjoonga qattiq tikildi, — gap shundaki, men Yn bilan...

Jin endi gapini boshlagan ham ediki, restoranning kiraverish eshigi tarafdan oʻsha yigitning hayajonli ovozi eshitildi. U jilmaygancha oʻrnidan shiddat bilan turdi va eshik tarafiga qoʻl siltab, kutib turgan mehmonini qabul qilishga shaylandi.
Jin va Namjoon beixtiyor oʻsha tomonga qarashdi. Eshikdan kirib kelgan qizni koʻrishlari bilan ikkalasining ham koʻzlari dahshat va hayratdan kattalashib ketdi.
Bu Yn edi.
U har doimgidek nafis, biroq xushbichim va yengil kiyimda edi. Uning yuzida Jin hech qachon koʻrmagan — chinakam samimiy, begʻubor va baxtiyor bir tabassum bor edi. Yn eshikdan kirishi bilan oʻsha ingliz yigiti — Johnni koʻrib, koʻzlari porlab ketdi.
John oʻzini tuta olmay, Yn tomon yugurib bordi va qizning belidan quchib, uni havoda bir marta aylantirdi. Restorandagi odamlar ularga qarab kulib qoʻyishar, bu manzara juda iliq va quvnoq edi.

— Hoy, tushir meni! — dedi Yn chin dildan kulib, Johnning yelkasiga urib.

John uni sekin yerga tushirdi, ammo qoʻllarini baribir uning yelkasidan uzmadi. Ular bir-birlariga qarab, xuddi uzoq vaqtdan beri koʻrishmagan qadrdonlardek kulishib, Amerikacha usulda — bir-birlarining yelkasiga urib, samimiy salomlashdilar.
Jinning qarshisida esa dunyo bir lahzaga toʻxtab qolgandek boʻldi. Uning qoʻlidagi qoshiq stolga tushib, jaranglagan tovush chiqardi, ammo u buni eshitmadi ham. Uning koʻz oʻngida "begona erkak" deb haqorat qilgan, "karyerasini ozidan ustun qoʻyadi" deb ayblagan xotini, hozir butunlay boshqacha, yorugʻ va erkin bir inson sifatida boshqa bir erkakning bagʻrida kulib turardi. Namjoon esa yonida Jinning oʻzgarib borayotgan yuziga qarab, vaziyatning naqadar chigal va dramatik ekanligini anglab, sovuq qotib qolgandi.

By: Park Yoona

Two Hearts — One Silence 💞 Ep⁶

2026-05-23T15:48:57.527Z

Min korporatsiyasining eng yuqori qavatida joylashgan shinam va keng kabinetda har doimgidek qatʼiy ish muhiti hukmron edi. Min Yoongi oʻzining ish stoli ortida oʻtirgancha, oldidagi yirik loyihalar hisobotini koʻzdan kechirardi. Biroq uning fikri hujjatlarda emas, balki kechagi shov-shuvli toʻyda edi. Yoongi bu nikoh shunchaki kompaniyalar manfaati uchun tuzilgan majburiy va soxta shartnoma ekanligini, Ynning qalbida Seokjinga nisbatan hech qanday tuygʻu yoʻqligini va bu vaziyat uni zarracha ham xafa qila olmasligini juda yaxshi bilardi.
Shu payt kabinet eshigi ohista taqillab, ichkariga uning shaxsiy kotibi kirdi. Kotib qoʻlidagi planshetga qarab, biroz ikkilanish bilan gap boshladi:

— Janob Min, siz soʻragan maʼlumotni aniqlashtirdim... "Harrison" kompaniyasidan xabar keldi. Prezident Jeon Yn xonim bugun ertalabdan oʻz ish joyiga qaytibdi va hozir muhim uchrashuvlar oʻtkazyapti.

Yoongi bu gapni eshitishi bilan qoʻlidagi qalamni stolga qoʻydi. Uning jiddiy yuzida kutilmagan, nihoyatda samimiy va gʻolibona bir jilmayish porlab ketdi. U ich-ichidan cheksiz xursand boʻldi. Demak, uning taxmini toʻgʻri chiqqandi! Yn oʻsha soxta eriga zarracha ham eʼtibor bermasdan, toʻydan keyingi ilk tongdayoq bor vaqtini oʻz imperiyasiga qaratgan edi. U Seokjinning uyida tushkunlikka tushib oʻtiradigan qiz emasdi.
Yoongi oʻrnidan shasht bilan turdi. Uning koʻzlaridagi mamnun ifoda kotibini hayron qoldirdi.

— Bugungi barcha uchrashuvlarni, shartnomalarni imzolashni va kengash yigʻilishlarini bekor qil, — deb buyurdi Yoongi egnidagi kostyumining tugmalarini toʻgʻrilarkan.

— Lekin janob Min... Soat ikkidagi xorijiy investorlar bilan boʻladigan uchrashuv judayam muhim edi, ularni qoldirib boʻlmaydi, — kotib shoshilgancha eʼtiroz bildirmoqchi boʻldi.

— Ularni ertaga koʻchirasiz, — dedi Yoongi gapini qisqa qilib.

Uning ovozida hech qanday eʼtirozni qabul qilmaydigan qatʼiyat bor edi.

— Hozir mening bundan ham muhimroq va shoshilinch ishim bor. Mashinani tayyorlang.

Yoongi stol ustidagi mashina kaliti va telefonini oldi-da, shoshilgancha kabinetidan chiqib ketdi. U oʻsha soxta nikoh va Seokjinning kibri ortida oʻz yoʻlidan chekinmayotgan dahoona doʻstini borib koʻrishi, uning bu mustaqilligini nishonlashi va kelgusi rejalar ustida hamkorlikni boshlashi kerak edi. Min korporatsiyasi binosini tark etayotganida, Yoongining labida faqat bitta maqsad — Ynning yoniga tezroq yetib borish istagi bor edi.

Yoongi

Yn oʻzining ulkan va hashamatli kabinetida, oyna ortidagi Seul manzarasiga qarab xayolchan oʻtirgandi. Ertalabki janjal, Seokjinning oʻsha gʻazabli nigohlari va idishlarning sinishi hamon asablarini tarang qilib turgan boʻlsa-da, u ishga chalgʻishga harakat qilayotgan edi.
Shu payt kabinet eshigi kutilmaganda ochilib, ichkariga Yoongi kirib keldi. U oʻzining vazmin, ammo nihoyatda iliq qiyofasida, qoʻllarini kostyumining choʻntagiga solgancha, toʻgʻri Yn tomon odimladi.
Yn uni koʻrib, haqiqatan ham hayron qoldi. U bugun toʻydan keyingi birinchi kun boʻlgani uchun Yoongini oʻz ishlari bilan band boʻlsa kerak deb oʻylagandi. U kutmagan bu tashrifdan qoshlarini ohista koʻtardi:

— Yoongi? Sen bu yerda nima qilyapsan? Bugun Min korporatsiyasida juda muhim kengash yigʻilishi bor edi, deb eshitgandim-ku? — dedi u ajablanib.

Yoongi stol qarshisiga kelib toʻxtadi va uning koʻzlariga qaradi. Boyagina oʻz kotibining oldida paydo boʻlgan oʻsha gʻolibona jilmayish hamon uning lablarida aks etib turardi.

— Ha, bor edi. Lekin sening ertalabdan ishga kelganingni eshitib, hamma narsani tashlab keldim

dedi Yoongi oʻta xotirjam ovozda. Keyin esa soatiga qarab qoʻyib, gapida davom etdi:

— Kelishimdan maqsad... tushlik vaqti boʻldi. Bugun tushlikni men bilan birga qilishni taklif etaman, xonim Harrison prezidenti😁

Yn uning bu kutilmagan taklifidan soʻng bir necha soniya jim boʻlib qoldi. U Yoongiga judayam oʻychan va sinovchan tikilib, soʻradi:

— Shunchaki tushlikmi? Yoki buning biror sababi bormi? Bilasan-ku, bugun mening vaqtim juda kam...

Yoongi uning bu jiddiyligini koʻrib, jilmayishini yanada samimiy qildi-da, boshini ohista sarqitdi:

— Albatta shunchaki emas. Biznes, yangi loyihalar va... kelajakda amalga oshiradigan judayam muhim, jiddiy bir masalada gaplashib olishimiz kerak. Bu ikkalamiz uchun ham juda zarur😅

Yn ertalabdan beri boshlangan daxshatli janjallar, Seokjin bilan kiyim va yotoq talashishlar, kompaniyadagi xodimlarning gʻiybatlaridan chindan ham juda charchaganini his qildi. Unga hozir oʻz rejalari va maqsadlarini tushunadigan ishonchli inson bilan biroz boʻlsa-da chalgʻish, fikrini jamlash juda zarur edi. Yoongining taklifi ayni muddao boʻldi.

— Yaxshi, — dedi Yn nihoyat yuzida yengil, magʻrur bir tabassum paydo qilib. — Biroz chalgʻish menga ham zarar qilmaydi.

U stol ustidagi telefonini va kichik sumkachasini qoʻliga oldi. Ikkalasi kabinetdan chiqib, koridordagi xodimlarning hayratli nigohlari ostida, Harrison binosini tark etib, birgalikda tushlikka yoʻl olishdi.

Yoongi va Yn Seulning eng nufuzli va sokin restoranlaridan biriga kelishdi. Bu yerda ortiqcha odamlar yoʻq, xotirjam suhbatlashish uchun muhit mukammal edi. Stol atrofiga oʻtirganlaridan soʻng, xizmatchi menyuni taqdim etdi.
Yn Amerikada uzoq vaqt yashagani va u yerdagi hayot tarziga koʻnikib qolgani sababli, oʻziga nafis Yevropa taomlaridan buyurtma berdi. Yoongi esa oʻzining milliy qadriyatlariga sodiq qolgan holda, anʼanaviy Koreya taomlarini tanladi.
Ular pinhona va sokin musiqa sadosi ostida ovqatlanishni boshlashdi. Yn sanchqisida ovqatni ohista aralashtirar ekan, Yoongiga oʻsha oʻzining oʻtkir va sinovchan nigohini qaratdi:

— Xoʻsh, Yoongi... Boya kabinetimda aytgan oʻsha judayam muhim va jiddiy masalang nima edi? Mening vaqtimni bekorga sarflamaganingga umid qilaman, — dedi u mavzuga koʻchib.

Yoongi qadaxidan bir hoʻplam suv ichdi-da, sirli tarzda jilmayib qoʻydi. U ortiga suyanib, Ynning koʻzlariga tik qaradi:

— Men sen haqingda biroz surishtirdim, Yn... Va shunday narsaga duch keldimki, bu maʼlumot meni chindan ham hayratda qoldirdi va juda qiziqtirib qoʻydi.

Yn bu gapni eshitib, kutilmaganda hayron qoldi. Uning nafis qoshlari beixtiyor yuqoriga uchdi, yuzida biroz shubha va qiziqish uygʻondi:

— Men haqimda? Qanday maʼlumot ekan u?

Yoongi jilmayishini yoʻqotmagan holda ovozini biroz pasaytirdi:

— Sening Amerikada boʻlgan vaqtingda boshlagan bitta loyihang haqida. Oʻsha paytda sen dahoona bir loyihani ishlab chiqqansan, ammo maʼlum sabablarga koʻra u chala qolib ketgan. Men oʻsha loyihaning barcha hujjatlari va gʻoyasini koʻrib chiqdim. Va senga bir narsani ayta olaman: u loyiha Amerika bozoridan koʻra, koproq hozirgi Koreya iqtisodiyoti va muhitiga mos keladi. Men oʻsha chala qolgan loyihangni Harrison kompaniyasidan sotib olmoqchiman.

Yn bir lahza toʻxtab qoldi. U Yoongining bunchalik chuqur qidira olishini va uning oʻtmishdagi eng yashirin rejalaridan birini topib chiqqanini kutmagandi. U dastroʻmol bilan lablarini ohista artdi:

— Toʻgʻri, shunday loyiha bor edi. Lekin u yakunlanmagan, chala loyiha. Uni hozirgi holatda sotib olib nima qilasan? — dedi u sovuqqonlikni saqlashga urinib.

Yoongi unga biroz yaqinroq egildi, uning koʻzlarida chinakam biznesmenlarga xos olov yonib turardi:

— Shuning uchun ham men uni shunchaki sotib olmoqchi emasman, Yn. Men senga rasman hamkorlikni taklif etaman. Keling, Harrison va Min korporatsiyalari birlashib, bu loyihani birgalikda yakuniga yetkazamiz va Koreya bozorida ulkan portlash qilamiz. Bu loyiha ikkalamizga ham mislsiz muvaffaqiyat olib keladi.

Yn Yoongining gaplarini eshitib, chuqur oʻyga toldi. U oʻzining dahoona aqli bilan bu taklifning har bir tomonini, foyda va zararlarini soniyalar ichida hisob-kitob qila boshladi. Agar chindan ham Min korporatsiyasining quvvati va uning gʻoyasi birlashsa, bu juda katta muvaffaqiyat boʻlishi aniq edi. Qolaversa, bu ish uni Seokjin bilan bogʻliq asabiyliklardan chalgʻitardi.

— Yaxshi, — dedi Yn nihoyat oʻzining magʻrur va qatʼiy nigohini Yoongiga qaratib. — Agar bu loyiha chindan ham ikkalamiz uchun ham, mening kompaniyam uchun ham katta foyda keltiradigan boʻlsa... Men sening taklifingga roziman. Biz buni birgalikda yakunlaymiz.

Yoongining lablarida gʻolibona va mamnun tabassum paydo boʻldi. Bu shunchaki biznesdagi hamkorlik emas, balki Ynni oʻsha Kim Seokjinning soxta dunyosidan yiroqlashtirish uchun birinchi qadam edi.

Tushdan soʻng, klubdagi doʻstlarining tinimsiz kulgilari va pichinglaridan battar asabiylashgan Kim Seokjin nihoyat kottejga qaytib keldi. Mashinadan tusharkan, uning xayolida faqat bitta narsa aylanardi: u Jeon Ynga bu uyning haqiqiy egasi kimligini va uning kibrini qanday sindirishni koʻrsatib qoʻyishi shart edi.
Uydagi oʻsha poldagi siniqlar va sochilgan nonushta qoldiqlari allaqachon xizmatchilar tomonidan tozalab qoʻyilgan, ammo uydagi muhit hamon tarang edi. Seokjin yashash xonasining oʻrtasida turib, telefonini oldi va oʻzining shaxsiy yordamchisiga qoʻngʻiroq qildi.

— Tezda uydagi boʻsh xonalardan birini butunlay yangidan jihozlash uchun eng malakali dizaynerlar va maxsus xodimlarni joʻnat, — deb buyurdi u qatʼiy ohangda. — Hozirning oʻzida yetib kelishsin.

Oralardan bir soat ham oʻtmay, kottej hovlisiga bir nechta yuk mashinalari va ichki dizayn boʻyicha maxsus ishchilar guruhi yetib keldi. Seokjin ularni birinchi qavatdagi eng chekka, ammo keng boʻsh xonalardan biriga boshlab kirdi.

— Bu xonani qisqa vaqt ichida mutloq mukammal holatga keltirishingizni xohlayman, — dedi Seokjin ishchilarga qarab, qoʻllarini koʻksiga chalkashtirgancha. — Eng qimmatbaho mebellar, eng qulay karavot va dabdabali garderob oʻrnatilsin. Ranglar sxemasi esa... oʻta sovuq va rasmiy boʻlsin. Xuddi Harrison kompaniyasi prezidentining xarakteriga oʻxshash.

Seokjinning maqsadi aniq edi. U Ynning uning shaxsiy yotogʻini egallab olishiga, uning kiyimlarini beruxsat kiyishiga va hayotiga oʻzboshimchalik bilan bostirib kirishiga ortiq yoʻl qoʻymoqchi emasdi. Agar bu nikoh soxta va majburiy boʻlsa, demak, ular alohida yashashlari kerak edi. U Yn uchun maxsus "hudud" tayyorlatayotgan edi, toinki qiz oʻz chegarasini bilsin.
Xodimlar daxshatli tezlik bilan ishga kirishishdi. Xonaga qimmatbaho pardalar ilinar, eng soʻnggi urfdagi mebellar joylashtirilayotgan edi. Seokjin esa bir chekkada turib, labining chetida gʻolibona jilmayib qoʻydi. U Ynning kechqurun ishdan qaytib kelganida bu oʻzgarishlarni koʻrib, qanday munosabat bildirishini tasavvur qilar va ich-ichidan oʻzining bu "rejasidan" mamnun edi. Hali urush tugamagan, aksincha, endi boshlanayotgan edi.

Kech tushib, Seul koʻchalari chiroqlar bilan yorishgan bir paytda, kottej hovlisida qora "Rolls-Royce" toʻxtadi. Mashinadan tushgan Yn charchagan boʻlsa-da, oʻsha magʻrur va tik qomatini zarracha ham yoʻqotmagandi. U sumkachasini qoʻliga olib, kottejning ogʻir eshigini ochib ichkariga kirdi.
U eshikdan qadam bosishi bilanoq, zal oʻrtasida uni qoʻllarini choʻntagiga solib, yuzida soxta va zafaron jilmayish bilan kutib turgan Jinni koʻrdi. Jinning koʻzlarida xuddi dushmanga qarshi ajoyib tuzoq tayyorlab qoʻygan ovchining quvonchi bor edi.

— Xush kelibsiz,Jeon xonim Harrison prezidenti
dedi Jin piching bilan taʼzim qilib. — Ishlar bilan juda charchagandirsiz? Ammo sizga bitta ajoyib yangiligim bor. Bugun men juda olijanob erlik vazifamni bajardim: sening shaxsiy xonang mutloq tayyor, Yn😁

Yn bu gapni eshitib, qadamini sekinlashtirdi. Uning nafis qoshlari yana oʻsha dahoona hayronlik bilan yuqoriga uchdi, ammo u oʻzini darhol qoʻlga oldi.

— Xonam? — soʻradi u sovuqqonlik bilan.

— Ha, yur, oʻz koʻzing bilan koʻr, — Jin ich-ichidan hayajonlanib, qizni birinchi qavatning chekka qismidagi yangi jihozlangan xona tomon boshladi. U Ynning gʻazablanishini, "Meni chekkaga haydayapsanmi?" deb janjal koʻtarishini va uning hafsalasi pir boʻlishini daxshatli darajada intiqlik bilan kutayotgan edi.
Jin xona eshigini keng ochdi-da, chetga oʻtib, Ynning yuz ifodasini sinchiklab kuzata boshladi. Xona chindan ham juda qimmatbaho, ammo Jin buyurganidek oʻta rasmiy, sovuq va ranglar sxemasi jihatidan xuddi mehmonxona xonalariga oʻxshab quruq jihozlangandi. Unda zarracha ham samimiylik yoki uy hidi yoʻq edi.
Biroq Jin kutgan portlash sodir boʻlmadi. Yn oʻz his-tuygʻularini, magʻlubiyatini yoki noroziligini bu takabbur erkakning oldida aslo oshkor etishni istamasdi. U oʻzining oʻsha "temir xonim" niqobini zarracha ham tushirmay, xonaga bir muddat beparvo koʻz yugurtirdi. Keyin esa goʻyoki dabdabali mehmonxonani baholayotgan tahlilchidek yuzida gʻolibona, sovuq bir ifoda paydo qildi.

— Hmm, yomon emas

dedi Yn ohista toʻshakka qoʻl tegizarkan. Keyin esa Jinga burilib, labining chetida istehzo bilan jilmaydi:

— Kechagi oʻsha modadan qolgan divaningdan ancha yaxshiroq. Hech boʻlmasa diding biroz oʻsibdi, Jin.

U sumkasini stol ustiga qoʻydi-da, Jinning koʻzlariga qatʼiy tikildi:

— Endi esa... xonamdan chiqib ketishing mumkin, Jin. Men kiyimlarimni almashtirib, dam olmoqchiman. Eshikni yaxshilab yopib qoʻy.

Jin qotib qoldi. Uning baxtiyor jilmayishi yuzida muzlab, jaqlari gʻazabdan va asabiylikdan qisilib ketdi. U qizning jahli chiqishini, baqirishini kutgandi, ammo Yn uni yana bir bor sovuqqonlik bilan mot qilgan, qilgan mehnati va rejalarini bir soniyada chippakka chiqargandi. Uning butun boshli hafsalasi dabdala boʻldi.

— Sening minnatdorchilik bildirish uslubing har doimgidek "ajoyib", Yn — dedi Jin tishlari orasidan jahl bilan.

U ortiqcha gapirmay, ortiga oʻgirildi-da, xonadan chiqib ketdi. Eshikni esa jahlini namoyish etib, qarsillatib yopdi. Tashqarida qolgan Jin oʻzining bu safar ham magʻlub boʻlganini his qilib asabiylashayotgan boʻlsa, xonada yolgʻiz qolgan Yn oʻzining gʻalabasidan mamnun holda, nihoyat yuzidagi oʻsha qatʼiy niqobni yechib, chuqur nafas oldi.

Jin oʻz xonasiga kirib, ustidagi rasmiy kiyimlardan qutuldi. Egniga qulay, qora rangli uy kiyimlarini kiyib, oshxonaga tushdi. Asablarini tinchlantirishning u uchun eng samarali yoʻli — ovqat pishirish edi. U muzlatgichni ochib, kerakli masalliqlarni oldi-da, butun diqqatini kechki taom tayyorlashga qaratdi. Pichoqning taxtakachga urilishidagi maromli ovoz, qozondagi masalliqlarning yoqimli shatirlashi uni oʻz dunyosiga gʻarq qilgandi. Jin shu darajada berilib, oʻz mahoratini koʻrsatib ovqat pishirardi-ki, atrofida nimalar boʻlayotganini butunlay unutgan edi.
Ayni oʻsha daqiqalarda Yn ham oʻzining yangi xonasida kiyimlarini almashtirib boʻlgandi. U ustidagi ogʻir prezidentlik kostyumini yechib, oʻziga qulay va sodda kiyimlarni kiydi. Xonadan chiqib, uydagi yoqimli taom hidining ortidan beixtiyor oshxona tomon yurdi.
Oshxonaga kirganida, u Jinning dabdabali kiyimlarsiz, oddiygina boʻlib, taom ustida kuylanib yurganini koʻrdi. Qiz hech qanday ovoz chiqarmay, indamaygina stol yoniga bordi-da, stulni ohista surib oʻtirdi. Qoʻllarini iyaklariga tirab, Jinni jimigina kuzata boshladi.
Jin esa uning kelganini mutloq payqamagan edi. U goʻsht va sabzavotlarni qovurarkan, ziravorlarni oʻziga xos nafis harakatlar bilan qozonga separ, goʻyo oʻzining shaxsiy koʻrsatuvida ishtirok etayotgandek har bir detalga jiddiy eʼtibor berardi. Uning yuzidagi oʻsha boyagi jahldor, takabbur ifodadan asar ham qolmagan, oʻrnini xotirjamlik va sevimli ishi bilan band boʻlgan insonning joʻshqinligi egallagandi.
Yn uni kuzatar ekan, ich-ichidan Jinning bu qadar mahoratli ekaniga, taom tayyorlashga boʻlgan bu qadar eʼtiboriga biroz hayron qolayotgandi. Ertalabki daxshatli janjallardan soʻng, hozirgi bu sokinlik va Jinning bu kutilmagan qiyofasi oshxonaga gʻalati, ammo yoqimli bir tinchlik olib kirgan edi.

Jin😍🫠

Flashback

Yetti yil avval...

Kichkina, ammo nihoyatda shinam va samimiy muhitga ega boʻlgan oshxona. Hozirgi kabi dabdabali, sovuq va ulkan kottejlar hali ularning hayotida yoʻq edi. Havoda qovurilayotgan goʻsht va shirin ziravorlarning hidi ufurib turardi.
Yn oshxona stuliga oʻtirib olgancha, qoʻllari bilan iyaklarini tirab, oʻzining goʻzal va begubor jilmayishi bilan Jinning ovqat pishirishini tomosha qilardi. Uning qora va porloq koʻzlarida faqat va faqat bitta tuygʻu — oʻsha paytlarda cheksiz boʻlgan, yashirib boʻlmas sof muhabbat aks etib turardi. U Jinning har bir harakatidan, uning jilmayib qoʻyishidan ham baxtiyor edi.
Jin goʻshtni aralashtirar ekan, oʻziga tikilib turgan oʻsha sehrli nigohlarni his qildi. U qozon qopqogʻini yopib, ortiga oʻgirildi va qizga qarab oʻzining oʻsha mashhur, dunyodagi eng samimiy kulgisi bilan kuldi:

— Sevgligim, shunchaki qarab oʻtiraverasanmi? Kel, ozgina yordam bermaysanmi? — dedi u hazillashib.

Yn shoʻxlik bilan boshini chayqadi, lablarini bir oz burishtirib, erkalik bilan javob qaytardi:

— Yoʻq, bilasan-ku, menga ovqat pishirish ham, masalliqlarni tayyorlash ham umuman yoqmaydi. Undan tashqari... — Yn oʻrnidan turib, Jinning yoniga keldi va uning boʻynidan mahkam quchoqlab, koʻzlariga qaradi: — Undan tashqari, mening shunday kelishgan, qoʻli gul va mohir yigitim bor ekan, oʻzimni qiynashimga nima hojat bor?

U gapini tugatishi bilan Jinning yuzidan shirin qilib oʻpib oldi. Bu kutilmagan oʻpichdan Jinning yuragi hapqirib ketdi, u xursand boʻlgancha qizni belidan quchib, oʻziga yaqinroq tortdi.

— Mayli, shunday ham boʻla qolsin. Senga ovqat pishirishni taqiqlayman, — dedi Jin uning burniga barmogʻini ohista tekkizib. — Albatta, oʻzim har kuni senga eng shirin taomlarni tayyorlab beraman, seni toʻydirib, rosa semirtiraman!

Yn buni eshitib, koʻzlarini katta-katta qilib ochdi va goʻyoki daxshatli gap eshitgandek boshini silkidi:

— Voy, aslo! Bunday boʻlishiga yoʻl qoʻymayman! Kelajakda men faqat va faqat sen tayyorlagan taomlarni yeyman, buni vaʼda beraman. Lekin aslo semirmayman, Jin! Doim goʻzal boʻlib qolaman, — dedi u shoʻxchan kulib.

Oʻsha paytda ikkalasining ham kulgisi butun oshxonani tutgan, ular kelajakda qanday daxshatli va sovuq urushning oʻrtasida qolishlarini, hayot ularni qay darajada oʻzgartirib yuborishini mutloq bilishmasdi. Ular shunchaki baxtli edilar...

Comeback

Hozirgi vaqt...
Yn oʻsha shirin va begubor xotiralarning ogʻushidan yulqinib chiqarkan, nigohlarini hamon qozon tepasida kuymalanayotgan Jinga qaratdi. Nega birdaniga bu narsalarni oyladi? Nega yetti yil avvalgi oshxona va oʻsha unutilgan vaʼdalar xayoliga keldi? Oʻzi ham buni tushunolmadi.
Yn oʻtmishni, oʻsha paytdagi sodda va zaif qizchani eslashni daxshatli darajada yomon koʻrardi. Uni butunlay unutishga qasam ichgandi. Ammo uning eng katta fojiasi ham shunda edi — u Jinni har koʻrganida, oʻsha oʻzi nafratlanadigan oʻtmish daryosi uni oʻz domiga tortib ketaverardi. Yuragidagi oʻsha eski jarohat uning "temir xonim" niqobini tirnab oʻtdi.
Yn ortiq bu yerda oʻtirolmasligini his qilib, asabiy ohangda stulni orqaga surdi va oʻrnidan turdi. Aynan mana shu ovoz Jinni oʻz dunyosidan uygʻotib yubordi. U yelka oʻgirdi va oshxona oʻrtasida turgan Ynni koʻrib, hayratdan qoshlarini chimirdi. U qizning qachon kirib, qancha vaqt kuzatib oʻtirganini mutloq sezmagandi.

— Yn? Bu yerda nima qilyapsan? — soʻradi Jin qoʻlidagi sochiq bilan qoʻllarini artarkan, ovoziga yana oʻsha rasmiy ohangni qaytarib.

Yn uning koʻzlariga qaramaslikka urinib, ust-boshini toʻgʻriladi:

— Shunchaki... kelgandim. Ketayapman, — dedi u sovuq qilib va oshxonadan chiqib ketishga shaylandi.

Biroq u hali birinchi qadamni ham bosmasidan, Jinning kutilmagan savoli uni toʻxtashga majbur qildi:

— Qorning ochmi yoki toʻqmi?

Yn eshik ostonasida toʻxtab, orqasiga qayrilmay, qatʼiyat bilan javob berdi:

— Yoʻq, och emas. Toʻqman.

Ammo ayni oʻsha daqiqada butun oshxonadagi sokinlikni buzib, Ynning qorni daxshatli darajada ovoz chiqarib guldurab yubordi. Ertalabdan beri tuz totmagan, tushlikda esa faqat Yoongi bilan biznes masalalarini muhokama qilib, ovqatga deyarli qoʻl urmagan Harrison prezidentining organizmi uning kibriga qarshi isyon koʻtargandi.
Vaziyat gʻalati va oʻta noqulay tus oldi.
Jin bu ovozni eshitib, labining chetida piching aralash, ammo kutilmagan darajada samimiy bir jilmayish paydo qildi. U qoʻlidagi laganni stol ustiga qoʻyarkan, boshini chayqadi:

— Menga yolgʻon gapirishni bas qil, Yn. Stolga oʻtir, ovqat tayyor, — dedi u amirona, ammo ertalabki janjallarga oʻxshamaydigan vazmin ovozda.

Yn uyatdan va asabiylikdan labini tishladi. Uning dahoona kibri hozirgina oʻz qorni tomonidan yer bilan bitta qilingandi.

Jin

Ikkalasi ham stol atrofida jimjit oʻtirishardi. Jin oʻzi tayyorlagan issiq, xushboʻy taomni laganga suzdi-da, uni ohista Yn tomonga uzatdi.
Yn taomni oldi, ammo qoʻliga qoshiqni olishga shoshilmadi. U ancha vaqtgacha lagandagi ovqatga qarab, chuqur xayolga tolgancha tikilib oʻtirdi. Bugʻi chiqib turgan bu taom, uning hidi va hatto Jinning uni uzatish harakatlari ham oʻtmishdagi oʻsha baxtli kunlarni daxshatli darajada eslatib yuborayotgan edi.
Allaqachon oʻz ulushini yeyishni boshlagan Jin qizning qotib qolganini payqadi. U chaynashdan toʻxtab, Ynning gʻamgin va tarang yuziga qaradi:

— Senga biror narsa boʻldimi, Yn? Nega yemayapsan? — deb soʻradi u gʻashligi kelib.

Yn bu savoldan soʻng sekin boshini koʻtardi va Jinning koʻzlariga tik boʻldi. Ayni shu daqiqada uning qalbida kuchli gʻalayon koʻtarildi. Jinning bu kutilmagan eʼtibori, gʻamxoʻrligi va vazminligi unga xuddi niqobdek tuyuldi. U oʻzini xuddi etti yil avval qanday aldangan boʻlsa, hozir ham yana oʻshanday tuzoqqa tushayotgandek, bu soxta mehribonchilikka ishonib, yana sinib ketadigandek his qildi. Uning qalbidagi himoya devorlari daxshatli tezlik bilan qayta tiklandi.
Yn shartta oʻrnidan turdi. Uning koʻzlarida nafrat va qoʻrquv aralash olov yondi. U Jinga qarab, ovozini qatʼiy va muzdek qilib gap boshladi:

— Menga bunday qarama, Jin! Va menga aslo, umuman mehribonchilik koʻrsatishga urinma! Biz shunchaki majburiyat tufayli bir uydamiz va bu uydagi har bir narsa soxta. Menga sening gʻamxoʻrliging kerak emas!

U gapini tugatishi bilan ortiga oʻgirdi-da, shiddatli qadamlar bilan oʻz xonasi tomon yurib ketdi. Oshxonada faqat uning poshnalarining keskin ovozi va eshikning qarsillab yopilgani eshitildi.
Jin esa stol qarshisida mutloq hayron boʻlib qotib qolgandi. U shunchaki qorni och qizga ovqat bergandi, xolos. Ynning nega birdaniga bunday oʻzgarib qolganiga, nima uchun vahimaga tushib, tajovuzkor boʻlib ketganiga mutloq tushunolmadi.
Jin qoʻlidagi qoshiqni stolga qoʻyib, ogʻir va alamli xoʻrsindi.

— Hali ham oʻsha-oʻsha esiz qiz... — deb pichirladi u oʻziga oʻzi.

Keyin esa ortiqcha oʻylashni istamay, asabiy ohangda oʻz ovqatini yeyishda davom etdi. Ammo endi bu taomning avvalgi shirin taʼmi qolmagan edi.

Yn oʻz xonasiga kirishi bilan eshikni ichkaridan qulfladi va goʻyo butun kuchi uni tark etgandek, oʻzini keng va sovuq yotoqqa tashladi. Xonadagi oʻsha ogʻir sukunat uning daxshatli tarzda urayotgan yurak urishini yanada yaqqolroq eshittirayotgandek edi. U koʻzlarini yumib, oʻpkasini kuydirib yuboradigan darajada chuqur, alamli xoʻrsindi.
U ohista koʻzlarini ochib, xonaga razm soldi. Jin bu xonani chindan ham u xohlagandek — oʻta rasmiy, sovuq, tartibli va begona nigohlardan yiroq qilib jihozlatgan edi. Ammo hozir bu mukammallik Ynning koʻziga xuddi tillo qafasdek koʻrinardi. U yotoqdagi oppoq, yumshoq yostiqni shiddat bilan bagʻriga bosdi. Uni shunchalik qattiq quchdiki, goʻyo shu yostiq uni dunyoning barcha daxshatlaridan va eng muhimi — oʻz tuygʻularidan himoya qiladigandek edi.

— Nega?.. — deb pichirladi u dastroʻmolsiz koʻzlaridan sizib chiqqan bir tomchi yosh yostiqqa singib ketarkan. — Nega shuncha yildan keyin ham... nima uchun sening hayotingni dabdala qilgan, senga eng ogʻir kunlarni taqdim etgan oʻsha inson hayolingdan, yuragingdan chiqib ketmaydi, Yn? Nega undan voz kecholmayapsan?

U oʻzining bu isyonkor va boʻysunmas yuragiga hayron edi. Axir u "Harrison" imperiyasining temir xonimi edi-ku! U qonunlarni, aksiyalar qiymatini, million dollarlik loyihalarni birgina nigohi bilan boshqara olardi-ku! Nega unda Jinning qarshisida oʻsha yetti yil avvalgi ojiza qizchaga aylanib qolmoqda? Nega shuncha xiyonat, shuncha gʻurur toptalishi va sovuq urushlardan keyin ham uning qalbida Jin uchun hamon mudom yonadigan gʻaribgina olov bor?
Yn koʻzlarini mahkam yumdi, ammo qorongʻulik unga tasalli bermadi. Aksincha, oʻtgan yigirma toʻrt soat ichida sodir boʻlgan voqealar daxshatli kino tasmasi kabi koʻz oldida aylana boshladi.
Kechagi tun... Jinning yuvinish xonasidan sochlaridan suv tomib, faqatgina xalatda,beli bogʻlagan holda chiqib kelgan oʻsha dahoona va mukammal qomati xayoliga keldi. Oʻshanda Yn uning koʻzlaridagi ehtiros va asabiylik qorishmasini koʻrib, nafas olishni ham unutgan edi. Keyin esa tunda... tunda uzoq vaqt uxlolmay, xonadagi oʻsha nimqorongʻulikda Jinning uxlayotgan yuziga termulib yotganlari yodiga tushdi. Oʻshanda ich-ichidan, qayerdandir kelgan telbavor bir sogʻinch va dard bilan uni qattiq quchishni xohlagandi. Jinning tafti, uning oʻsha yetti yil avvalgi tanish hidi uni oʻziga shunchalar tortgandiki, Yn chiday olmay tungi soat uchlarda uning bagʻriga oʻzini urgandi. Uni yoʻqotib qoʻyishdan qoʻrqqandek, mahkam quchgandi...
Eng hayratlanarlisi va yuragini tirnab yuborgan narsa esa — Jinning ham oʻshanda uyqusiragancha, goʻyo tush koʻrayotgandek uning bellari va yelkalaridan tutib, oʻziga yanada qattiqroq bosgani boʻldi. Oʻsha bir necha soatlik tungi quchoq soxta emas edi. Unda nafrat ham, biznes shartnomalari ham yoʻq edi. Unda faqat yillar davomida bir-birini sogʻingan ikki yarimta qalb bor edi.
Va bugun... Ertalabki oʻsha shafqatsiz janjal, bir-birlarining yuziga nafrat bilan baqirishlari, idishlarning sinishi... va nihoyat boyagina, oshxonada Jinning unga koʻrsatgan oʻsha oddiy, ammo samimiy mehribonchiligi. Uning "Yolgʻon gapirma, stolga oʻtir, ovqat tayyor" degan ovozidagi oʻsha yashirin gʻamxoʻrlik...
Yn yostiqni battar yuziga bosib, ovozsiz yigʻlab yubordi. U Jinning unga mehribon boʻlishidan daxshatli darajada qoʻrqardi. Chunki agar Jin unga yana bir bor samimiy tabassum qilsa, uning yetti yil davomida qurgan daxshatli va mustahkam nafrat devorlari bir soniyada qulab tushishini va u yana Jinning poyiga tiz choʻkishini oʻz aqli bilan juda yaxshi bilardi. U yana aldanib qolishdan, yana parchalanishdan qoʻrqardi. Shu sababli ham, u boya oshxonada oʻzini gʻazab ortiga yashirib, qochib kelgandi. U Jinni emas, uning qarshisida yana taslim boʻlishi mumkin boʻlgan oʻz tuygʻularini jazolayotgan edi.

By: Park Yoona

Two Hearts - One Silence 💞 Ep⁸

2026-05-23T15:46:19.810Z

Shovqin-suronli, rang-barang chiroqlar sharpasi ostida gumburlayotgan tungi klub. Jin barda oʻtirgancha, oʻzining oʻsha alamini, yuragidagi ogʻriqni oʻldirmoqchi boʻlgandek, qadah ortidan qadah boʻshatib, boʻkkuncha ichayotgan edi. Ichkilik uning tomirlarida olovdek yonsa-da, miyasidagi Ynning dahoona va muzdek chehrasini oʻchirolmayotgandi.
Uning yonida oʻtirgan yaqin doʻstlari Jinning bu ahvolini koʻrib, boshlarini chayqashdi. Ulardan biri Jinning yelkasiga qoʻlini qoʻyib, past ovozda gapirdi:

— Jin, oʻzingni bunchalik qiynama. Baribir Ynni u uyda yolgʻiz qoldirib kelganing sening eng katta xatong boʻldi. U qanday qiz ekanini bilasan-ku, oʻrtalaringizdagi sovuqlik battar chuqurlashadi.

Jin doʻstining qoʻlini yelkasidan siltab tashladi. Uning koʻzlari ichkilikdan va alamdan qizarib ketgandi.

— Menga farqi yoʻq! — dedi u ovozini baland koʻtarib, asabiy ohangda istehzo qildi.
— Uning nima qilishi, yolgʻiz qolishi menga mutloq qiziq emas. U oʻzi shuni xohladi!

U gapini isbotlamoqchi boʻlgandek, yana bir qadahni simirdi-da, atrofida unga tikilib turgan, eʼtibor kutayotgan qizlarga qaradi. Oʻzini goʻyo nihoyatda baxtli va beparvo koʻrsatish uchun ularni yoniga chorladi, soxta kulgilar bilan ularning qurshovida ovvora boʻla boshladi. Ammo bu koʻngilxushlik uning qalbini zarracha ham toʻldirmayotgan, aksincha, ichidagi boʻshliqni battar kattalashtirayotgan edi.
Nihoyat, Jin bu soxtalikdan charchab, oʻziga tinmay suykalanayotgan qizlardan birining belidan tutdi va u bilan birga klubning tinchroq, nimqorongʻi VIP xonasiga kirib ketdi.
Xonaga kirishlari bilan qiz Jinni oʻz domiga tortishga urindi. U Jinning boʻynidan quchib, uni erkalab oʻpa boshladi, uning qimmatbaho kostyumining tugmalarini birin-ketin yechishga kirishdi. Qizning har bir harakati odatda erkak kishini telba qilishi mumkin edi, biroq Jin hozir mutloq boshqa dunyoda edi. Qiz uning lablaridan oʻpayotgan, uni quchayotgan bir paytda, Jinning miyasida, koʻz oldida faqat va faqat bitta inson — Yn aylanardi.
Ynning bugun ertalabki oʻsha darmonsiz, unga boʻysungan qarashlari, ortidan kelib mahkam quchganidagi tafti va "Sening soxta sevgingga ishonmayman" degan oʻsha koʻz yoshli, yaralangan ovozi Jinning ongini chil-chil qilib sindirayotgan edi. Qarshisidagi qiz esa unga xuddi soxta bir maxluqdek koʻrinib ketdi.

— Toʻxta...

Jin birdan oʻziga kelib, qizni oʻzidan shiddat bilan itarib yubordi.
Qiz kutilmagan bu qoʻpollikdan divanga yiqilib, hayron boʻlib qarab qoldi. Jin esa unga qaytib qayrilmadi ham. U tugmalari yechilgan koʻylagini asabiy toʻgʻrilab, u yerdan yashin tezligida chiqib ketdi.
Klubning zax havosidan tashqariga otilib chiqqan Jin tunning sovuq havosidan toʻyib-toʻyib nafas oldi. U oʻzidan daxshatli darajada nafratlandi — oʻzini aldashga, Ynni unutishga uringani uchun oʻzini kechira olmayotgandi. U gandiraklagan qadamlar bilan borib mashinasiga oʻtirdi. Ichgan boʻlishiga qaramay, hozir koʻziga hech narsa koʻrinmasdi. Rulni mahkam qisgancha, mashinani yuritdi va kottej tomon, uning barcha ogʻriqlari va muhabbati yashiringan oʻsha manzil sari yoʻl oldi.

Jin

Yoongi yoʻl-yoʻlakay shahar markazidagi eng nufuzli restoranlardan biriga toʻxtab, Yn yaxshi koʻradigan, achchiq boʻlmagan va nihoyatda mazali taomlardan xarid qildi. Paketlarni mashina oʻrindigʻiga qoʻyarkan, uning xayoli faqat qizning telefondagi chorasiz ovozida edi. U daxshatli tezlik bilan mashinasini haydab, nihoyat Jin va Yn yashayotgan kottej hovlisiga yetib keldi.
U mashinadan tushib, eshik qoʻngʻirogʻini chaldi va xavotir aralash qizning chiqishini kutdi. Biroz oʻtib, eshik ohista ochildi-da, ostonada charchagan, ammo Yoongini koʻrib koʻzlari biroz porlagan Yn koʻrindi.
Yoongi dahoona vazminligini saqlashga urinsa-da, koʻzlaridagi oʻsha oʻtkir xavotirni yashirolmadi. U qoʻlidagi issiq ovqatlar solingan paketlarni qizga uzatarkan, birinchi boʻlib uning shikastlangan qoʻliga qaradi:

— Mana, senga yoqadigan taomlardan oldim. Qoʻling qalay? Juda qattiq kuydirib olmadingmi? — deb soʻradi u shoshilib.

Yn paketlarni qabul qilib, unga minnatdorchilik bilan boʻqdi. Keyin esa oʻng qoʻlining koʻrsatkich barmogʻini Yoongiga koʻrsatdi:

— Rahmat, Yoongi. Xavotir olma, hozirgina oʻzim biror amal qilib dori surtdim va oq bint bilan bogʻlab qoʻydim, — dedi u biroz oʻngʻaysizlanib, barmogʻini koʻrsatarkan.

Yoongi qizning mustaqil ravishda oʻziga birinchi yordam koʻrsatganini koʻrib, biroz tinchlandi, ammo baribir uning bu holatda yolgʻiz qolganidan gʻash boʻldi. U qatʼiy va amirona ohangda unga tikildi:

— Agar yana shunday holat takrorlansa, menga darhol xabar berishingni soʻrayman, Yn. Va iltimos, boshqa oʻsha gaz pechiga umuman yaqinlashma. Oʻzingni jarohatlashing shart emas edi.

Yn Yoongining bu har doimgidek qaygʻuradigan, biroz jiddiy gaplaridan soʻng yuziga yetti yildan beri ilk bor samimiy va mayin bir jilmayish yugurdi. U boshini biroz egib, hazilomuz ohangda javob berdi:

— Toʻgʻri aytasan... Oshxona va ovqat pishirish men uchun emas ekan, buni bugun uzil-kesil tushunib yetdim.

Yoongi

Ular eshik oldida kulib turganlarida, Jinning mashinasi kottej hovlisiga kirib keldi va ular tomonga burilib toʻxtadi. Mashinadan tushgan Jinning koʻzlari roʻparasidagi manzaraga tushishi bilan uning ichkilikdan boʻlgan sarxushligi xuddi shamol uchirgan changdek bir zumda tarqalib ketdi.
Yoongi va Yn... Yarim tunda, uyning ostonasida, bir-biriga jilmayib turishibdi. Bu manzara Jinning miyasini qonga boʻyadi. Gʻazab uning butun vujudini titratib, koʻzlariga qon toʻldi. U mashinasini qoldirib, shiddatli qadamlar bilan ular tomon bosib keldi.
Yoongi nima boʻlayotganini anglab ulgurmay, Jin uning yoqasiga chang soldi.

— Bu yerda nima qilyapsan?! — deya baqirdi Jin, ovozi gʻazabdan boʻgʻilib. — Tun yarmida erli ayolning uyiga kirib olishdan uyalmaysanmi? Nima haqqing bor seni bu yerda koʻrishimga?!

Yoongi esa bunga javoban qoʻrquv emas, balki chuqur nafrat va mensimaslik bilan qaradi. U Jinning oʻziga yopishib turgan qoʻlini shiddat bilan siltab tashladi va uning koʻzlariga tik qarab, sovuq ohangda gap boshladi

— Qoʻlingni tort! — dedi Yoongi oʻtkir nigoh bilan.

— Sening nima deb oʻylashing umuman qiziq emas, Jin. Men bu yerga Ynni koʻrgani emas, uning ochligini va yordamga muhtojligini bilib, yordam bergani keldim. Sen esa... sen shu mahal xotiningni yolgʻiz, och va yaralangan holda uyda qoldirib, oʻzing qayerlarda daydib yuribsan?!

Jin gʻazabdan qotib qoldi, Yoongining har bir soʻzi unga qamchi kabi tegardi.

— Aybni boshqalardan izlama, Jin

deb davom etdi Yoongi, endi ovozini pasaytirib, ammo har bir soʻzi oʻq kabi tegar darajada keskin.

— Aybni oʻz gʻururingdan va xotiningga boʻlgan beparvoligingdan qidir. Aynan sen uni shu ahvolga tushirding!

Atrofda qalin sukunat choʻkdi. Yn esa eshik ostonasida qotib qolgan, Jinning koʻzlaridagi olov va Yoongining qatʼiyatli nigohlari oʻrtasida qolgandi. Uydagi sovuq urush endi ochiq maydonga, jismoniy toʻqnashuv arafasiga koʻchgandi.

Jin Yoongining siltab tashlagan qoʻllariga va uning oʻtkir gaplariga qaramay, battar gʻazab otiga bindi. U barmogʻi bilan Yoongini koʻrsatib, tishlari orasidan pishqirdi:

— Menga aql oʻrgatma! Nima boʻlganda ham, bu yer mening uyim, u esa mening xotinim! Yarim tunda bu yerga kelishing sening eng katta xatong, Yoongi! Sening bu yerda hech qanday haqqing yoʻq!

Yoongi esa zarracha chekinmadi, aksincha, bir qadam oldinga bosib, Jinning koʻzlariga nafrat bilan tikildi:

— Men Ynni sen kabi vijdonsizga xor qildirib qoʻymayman! Uni mana shu ahvolda tashlab ketganingdan keyin, mening kelganim eng toʻgʻri ish boʻldi. Agar unga yana bir marta zarar yetkazsang, qarshingda meni koʻrasan!

Oʻrtadagi atmosfera shu qadar taranglashdiki, hozir yana bir ogʻiz soʻz jismoniy jangga aylanib ketishi aniq edi. Vaziyat daxshatli tus olayotganini koʻrib turgan Yn ortiq chidab turolmadi. U qoʻlidagi issiq ovqatlar solingan paketni ohista yerga qoʻydi-da, yashin tezligida ularning oʻrtasiga tushdi.
Yn bor kuchi bilan Jinning koʻkragidan va qoʻllaridan ushlab, uni oʻzidan va Yoongidan ortga qarab shiddat bilan itardi. Uning nigohida oʻsha dahoona prezidentlik qatʼiyati va ayni damda ulkan bir charchoq aks etgandi

— Boʻldi, yetar! Ikkalalarring ham bas qil!

deb baqirdi Yn. Keyin esa ortiga oʻgirilib, Yoongiga qaradi:

— Yoongi, hammasi uchun rahmat. Menga qilgan yordamingni aslo unutmayman. Endi esa iltimos, ket... Senga oq yoʻl.

Yn Yoongining eʼtiroz bildirishiga qoʻymay, Jinni bilagidan mahkam qisgancha, uni daxshatli bir kuch bilan uy ichkarisiga qarab sudray boshladi. Jin ichkilik va gʻazab asoratida boʻlsa-da, Ynning kutilmagan bu qatʼiy va qattiq harakatiga qarshilik koʻrsatolmay, uning ortidan uy ichiga kirib ketishga majbur boʻldi. Ogʻir kottej eshigi daxshatli gumburlash bilan yopildi.
Tashqarida, sukunat qoʻynida yolgʻiz qolgan Yoongi bir necha soniya yopiq eshikka tikilib turdi. Uning ichida daxshatli bir boʻron quturardi. U chuqur va alamli xoʻrsindi-da, yerda qolgan ovqat paketiga achinish bilan qarab, ortiga oʻgirildi.
U gandiraklagan va asabiy qadamlar bilan borib oʻz mashinasiga oʻtirdi. Eshikni yopishi bilan ichidagi bor gʻazabi, chorasizligi va alamli tuygʻulari portlab ketdi. U bor kuchi bilan mashina ruliga qattiq-qattiq urdi. Ruldan chiqqan ovoz tun sukunatini buzib yubordi. Yoongi qoʻllari titragancha mashinani oʻt oldirdi va bor gʻazabi bilan gazni bosib, hovlidan chiqib, oʻz uyiga tomon ketdi. Endi uch burchakli bu ishq olovi yanada balandroq alandalar bilan yona boshlagandi.

Ular ichkariga kirishlari bilanoq, Jin barcha nazoratni yoʻqotdi. U eshikni qarsillatib yopdi-da, Ynning bilaklaridan mahkam qisib, uni dahliz devoriga shiddat bilan tiradi. Jinning koʻzlaridan goʻyo oʻt sachrar, nafasidan taralayotgan ichkilik hidi asabiyligini battar kuchaytirayotgan edi. U Ynning yuziga yaqin kelib, gʻazabdan boʻgʻilgan ovozda hisob soʻray boshladi:

— Nima qilyapsan sen?! Nega yarim tunda begona bir erkak sening eshiging tagida turibdi?! Menga tushuntir, Jeon Yn! — deya baqirdi u qizning koʻzlariga tikilib.

Yn uning bu kutilmagan shiddatidan qaltirab ketdi, ammo baribir oʻzini magʻrur tutishga urinib, barmogʻidagi oq bintni yashirishga harakat qildi:

— U shunchaki... u menga ovqat olib kelgandi, xolos...

— Ovqat?! — Jin daxshatli tarzda asabiy kuldi. Uning sabr kosasi toʻlib-toshgandi. — Oʻzing tayyorlasang oʻlib qolarmiding?! Shuning uchun birovni chaqirish shartmidi?!

Jin gapini tugatishi bilanoq, bor gʻazabini toʻkib, Ynning boshiga juda yaqin joyga — devorga qattiq musht tushirdi. Dahlizda daxshatli gumburlash ovozi eshitildi.
Yn yetti yil avvalgi tanishuvlari davomida Jinni biror marta bunday daxshatli, aqldan ozgan va jahldor ahvolda koʻrmagandi. U qoʻrquv va kutilmagan zarbadan koʻzlarini mahkam yumib oldi. Uning butun vujudi beixtiyor qattiq titray boshladi.
Devorga urilgan mushtning ogʻrigʻi va qizning qaltirashi Jinni biroz oʻziga keltirdi, uning hovuri sal boʻlsa-da bosildi. U sekin qoʻlini devordan oldi va Ynning titrayotgan vujudiga qarab, bir necha qadam ortga chekindi. Ammo uning koʻzlaridagi alam toʻla nafrat hali soʻnmagandi. U Ynga qarab, sovuq va daryodek toshgan ovozda oʻzining soʻnggi hukmini aytdi:

— Bilasanmi nima... Aslida sen menga xiyonat qilgansan, Yn. Sen meni hech qachon, aslo sevmagansan! Oʻsha paytda ham sening ishing, oʻsha karyerang sen uchun eng boshidan hamma narsadan, mendan ham muhim boʻlgan! Shuning uchun ham indamay ketib qolgansan. Bugun esa hamma aybni menga yuklash... bu sen uchun eng oson yoʻl edi, shundaymi?! Shunda oʻzingni oppoq koʻrsatish oson-da!

Jin qadamini eshik tomon burarkan, ortiga qaramay soʻnggi bor gapirdi:

— Men seni aslo kechirmayman. Va senga qasam ichib aytaman... qaytib seni hech qachon sevmayman!

U gapini tugatib, oʻz xonasiga kirdi va eshikni daxshatli darajada qattiq yopdi.
Dahlizda yana oʻsha oʻlik sukunat tiklandi. Qiynalgan, charchagan va bugun ilk bor yuragiga quloq solgan Yn Jindan eshitgan bu gaplaridan soʻng tamoman sindi. Yoʻq, u Jinning xiyonatini oʻz koʻzi bilan koʻrgan edi, u qanday qilib aybdorga aylandi? Nega Jin uni tushunmayapti?
Ynning yuragi chidab boʻlmas darajada daxshatli ogʻridi. Koʻzlaridan oqqan yoshlar yuzini yuvib tusharkan, u darmonsiz holda devor boʻylab pastga sirgʻaldi va sovuq polga oʻtirib qoldi. Tunda yolgʻiz qolgan qiz oʻzining bitmas-tuganmas gʻam-gʻussalari va alamli xotiralari ichida chorasiz edi.

Tun boʻyi davom etgan ruhiy boʻronlar, toʻkilgan koʻz yoshlari va polga mixlangan umidlar ortda qolib, ufqda yangi kunning ilk nurlari koʻrindi. Bu tong har qachongidandir sovuqroq va sukunatliroq edi.
Yn erta tongda, hali quyosh butunlay koʻtarilmay turib uygʻondi. Kechagi ogʻriqlar uning koʻzlarida biroz charchoq qoldirgan boʻlsa-da, u oʻzining oʻsha sinmas irodasini va "temir xonim" qiyofasini darhol yuziga qaytardi. Yigʻlab oʻtiradigan vaqt tugagan edi. U doimgidek oʻzining mukammal va dabdabali rasmiy liboslarini kiydi, sochlari va pardozini joyiga qoʻydi. Jinning xonasi eshigiga bir marta ham qayrilib qaramay, uydan chiqib ketdi. U bu uydagi daxshatli va siquvchi havodan imkon qadar tezroq qochishni xohlardi.
Yoʻl-yoʻlakay u shahardagi tinchgina qahvaxonalardan biriga kirdi. Oynaning yonidagi stolga oʻtirib, achchiq, qora qahva buyurtma qildi. Issiq qahva qadahini qoʻllari bilan tutib, tashqarida uygʻonayotgan Seul koʻchalariga tikildi. Kechagi Yoongining qaygʻurishi, Jinning aqldan ozgan gʻazabi va aytgan ogʻir gaplari miyasida birma-bir aylansa-da, u qahvasidan har bir xoʻplamni yutayotganda bu oʻylarni ham ichiga yutib yuborishga urindi. Qahvaning achchiqligi uning yuragidagi alam bilan teng kelayotgandek edi.
Soat millari roppa-rosa 8:00 ni koʻrsatganda, Yn oʻz ish joyida — "Harrison" kompaniyasining ulkan binosida edi. U oʻz xonasiga kirib, kreslosiga oʻtirdi va kompyuterini yoqdi. Bugundan boshlab u oʻzini butunlay, zarracha ham qoldirmay ishga baxsh etishga qaror qildi. Tuygʻular faqat zarar keltirishini u kecha tunda yana bir bor tushunib yetgandi. Endi uning hayotida faqat bitta narsa bor edi — imperiyaning kelajagi va sovuq hisob-kitoblar.

Ertalab uygʻongan Jin daxshatli bosh ogʻrigʻidan koʻzlarini zoʻrgʻa ochdi. Kechagi ichilgan ketma-ket qadahlar va uning ortidan kelgan gʻazab boʻroni uning ongini butunlay falaj qilib qoʻygandi. U karavotida bir muddat boshini changallab oʻtirdi-da, kecha tunda sodir boʻlgan voqealarni zanjirsimon tarzda eslashga harakat qildi. Daqiqalar oʻtgani sayin xotiralar uning miyasiga qaytib keldi: Yoongining kelishi, uning yoqasiga yopishgani, Ynni devorga tirab baqirganlari, devorga tushgan oʻsha qattiq musht va nihoyat... Ynning koʻzlarida birinchi marta koʻrgan oʻsha cheksiz qoʻrquv va titroq.
Jin oʻzining nihoyatda oshirib yuborganini, gʻazab ortidan qizning qalbini chil-chil sindirganini chin dildan his qildi. Undagi oʻsha asossiz nafrat oʻrnini daxshatli bir vijdon azobi egalladi. U Yndan qanday boʻlmasin uzr soʻrash, kechagi holat ichkilik va jahl ortidan boʻlganini tushuntirish maqsadida shoshilib oʻrnidan turdi.
U darmonsiz qadamlar bilan Ynning xonasi eshigi oldiga bordi va yuragi titrab eshikni taqillatdi:

— Yn... Eshitayapsanmi? Men... kechagi uchun gaplashib olmoqchi edim, — dedi u past ovozda.

Lekin ichkaridan hech qanday ovoz, nafas sharfasi ham chiqgisi kelmadi. Jinning ichidagi xavotir battar kuchaydi, u sekingina eshik dastasini burab, xonaga kirdi. Biroq xona top-toza, oʻrin-koʻrpalar tartib bilan yigʻilgan va ichkarida hech kim yoq edi. Qiz allaqachon uydan chiqib ketgandi.
Jin ogʻir xoʻrsinganicha xonadan chiqdi va pastga — oshxonaga yoʻl oldi. U balki Yn oʻsha yerda biror narsa ichayotgandir deb umid qilgandi, ammo oshxonaga qadam qoʻyishi bilan koʻrgan manzarasi uni joyiga mixlab qoʻydi.
Gaz pechi ustida kechadan qolgan tavo, uning ichida koʻmirdek qorayib, kuyib ketgan tuxum qoldiqlari xunuk sargʻayib turardi. Qaynoq yogʻning tavo atrofidagi har bir tarafga, plita ustiga sachragan izlari ochiq-oydin koʻrinib turardi. Stol ustida esa kecha Yoongi olib kelgan oʻsha restoran paketi daxlsiz holatda turardi. Jin beixtiyor borib paketni ochib koʻrdi... Taomlar hattoki ochilmagan, ularga umuman qoʻl tekshirilmagan ham edi.
Ayni oʻsha soniyalarda Jin boshiga birov daxshatli toʻqmoq bilan urgandek boʻldi. U kecha tunda rostdan ham hamma narsani oshirib yuborganini, Ynni mutloq nohaq ayblaganini butun vujudi bilan tushundi. U yetti yil avvalgi oʻsha baxtli kunlarni — Yn doim taom tayyorlashni yomon koʻrishini, oshxonaga umuman qadamba-qadam kirmasligini va doim erkalik qilib undan ovqat kutishini birma-bir esladi.
Jin stolga suyanib qoldi. Ichini vahimali bir oʻy kemira boshladi:

"Nahotki... nahotki Yn shu yetti yil ichida ham biror marta oʻzi uchun oshxonada taom tayyorlamagan boʻlsa? Amerikada ham faqat tayyor ovqatlar bilan yashaganmi? Va kecha tunda u ilk bor men yoʻqligimda, och qolgani uchun oʻziga nimanidir pishirishga uringanmi?!"

U oʻzining kechagi "Oʻzing tayyorlasang oʻlib qolarmiding?!" deb baqirgan soʻzlaridan daxshatli darajada jirkanib ketdi.
Jin ogʻir qadamlar bilan oshxonadan chiqmoqchi boʻlib burildi-yu, ammo muzlatgichning yonidagi kichik tumbochka ustida turgan narsalarga koʻzi tushib, yana toʻxtadi. U yerda uydagi dori qutisi tartibsiz ochilgancha turardi. Yonida esa bint va qaychi... Bintning chetlari darmonsiz, bitta qoʻllab zorga, qiyshiq va keskin qilib kesib olingani koʻrinib turardi. Dori shishasining chetlarida esa kuyishga qarshi surtmaning tomib-tomib, palapartish ishlatilgan izlari sargʻayib qolgandi.
Jin oʻsha bint qoldiqlariga qarab, kecha Yoongining oʻsha gʻazabli soʻzlarini qayta esladi:

"Sen uni shu ahvolda tashlab ketding! U och va yaralangan edi!"

Jin oʻzining daxshatli xatosini butunlay fosh qilgandi. Yn kecha tunda nafaqat och qolgan, balki oʻziga taom tayyorlamoqchi boʻlib qoʻlini, barmogʻini kuydirib olgan edi. U yetti yillik gʻururi va alamli rashki ortidan qizning oʻsha ogʻriq bilan yonayotgan barmogʻini ham, uning chorasizligini ham koʻrmagan, koʻrishni xohlamagan edi. Jin oʻsha dori qutisi qarshisida oʻzini dunyodagi eng tuban insondek his qilib, mushtlarini devorga tiradi.

Yn ish stolida oʻtirgancha, xayolidagi ogʻir oʻylarni haydash uchun hujjatlarga tikilib oʻtirardi. Shu payt eshik ohista taqilladi va uning shaxsiy kotibasi ichkariga bosh supervisor boʻlib kirdi:

— Miss Jeon, sizni koʻrishga janob Min keldilar. Qabul qilasizmi?

Yn hujjatlardan boshini koʻtarib, biroz charchagan nigohini kotibaga qaratdi:

— Ha, ichkariga kirsin, — dedi vazminlik bilan.

Eshik ochilib, Yoongi odatdagidek bosiq va jiddiy qiyofada xonaga kirib keldi. Uni koʻrishi bilan Ynning ichida yana bir bor kechagi noxush manzara jonlandi. Jinning sababsiz baqirganlari va Yoongining yoqasidan olgani uchun u oʻzini Yoongining oldida nihoyatda aybdor va xijolatli his qilayotgan edi.
Ular rasmiy ravishda salomlashib, xonadagi qulay charm kreslolarga oʻtirishdi. Yoongi Ynning yuzidagi charchoq alomatlarini darhol payqab, past va qaygʻuruvchan ovozda soʻradi:

— Ahvoling qalay, Yn? Kechasi yaxshi dam ola oldingmi?

Yn oʻzini iloji boricha tetik koʻrsatishga urinib, sovuqqonlik niqobini taqdi:

— Men yaxshiman, Yoongi. Hammasi joyida, — dedi-da, chuqur nafas olib, gapida davom etdi: — Kechagi voqea uchun... haqiqatdan ham sendan uzr soʻrayman. Mening sababimdan shunday yoqimsiz vaziyatga tushib qolding. Jinning qilgan ishi mutloq notoʻgʻri edi.

Yoongi qizning gapini ohista qoʻl koʻtarib toʻxtatdi. Uning koʻzlarida zarracha ham gʻazab yoki gina yoʻq edi:

— Sen nega mendan kechirim soʻrayapsan? Bu yerda sening hech qanday aybing yoʻq, Yn. Oʻzingni aybdor his qilishni bas qil, — dedi u vazminlik bilan.

Suhbat shu yerga kelganda, Yoongining nigohi Ynning oʻng qoʻlidagi palapartish bogʻlangan oq bintga tushdi. U oʻrnidan turib, Ynning yoniga yaqinlashdi va uning shikastlangan barmogʻini ohista qoʻliga olib, koʻzdan kechira boshladi. Bintning qiyshiq kesilgani va dori izlari uning eʼtiboridan chetda qolmadi.

— Barmogʻingni juda xato bogʻlabsan — dedi Yoongi peshonasini biroz tirishtirib. — Dorini ham qaytadan, toʻgʻriroq surtish kerak. Aks holda oʻrni qolib ketishi hech gap emas.

Yn uning bu jiddiyligiga qarab, yuziga biroz mayin jilmayish yugurdi:

— Yaxshi, keyinroq shunday qilaman... — dedi u qoʻlini tortmoqchi boʻlib.

Biroq Yoongi uning gapini oxirigacha eshitmadi. U xonaning ichida oʻrnidan turib, dori qutisi qayerda boʻlishi mumkinligini qidira boshladi. Yn esa uning bu kutilmagan qatʼiyatidan hayron boʻlib, uni faqat nigohlari bilan kuzatib turardi. Dunyoni titratadigan Harrison prezidenti hozir Yoongining qarshisida goʻyo yosh boladek chorasiz koʻrinardi.
Birozdan soʻng Yoongi shkaflarning biridan kichik dori qutisini topib, qoʻliga oldi. U ortiga qaytib, Ynni stol yonidan ohista yetaklab, xonaning chetidagi qulay divanga oʻtqazdi. Oʻzi esa qizning qarshisiga tiz choʻkib, uning qoʻlidagi oʻsha qiyshiq bintni ehtiyotkorlik bilan yechib tashladi.
Kuygan joy biroz qizargan va shishgan edi. Yoongi qutidan kuyishga qarshi maxsus malhamni oldi va uni barmogʻining uchiga olib, Ynning jarohatlangan joyiga nihoyatda mayin va muloyimlik bilan surta boshladi. U qizning joni ogʻrishi mumkinligini oʻylab, dori surtayotganda barmoq uchiga ohista nafasini urib, puflab qoʻyardi. Malhamni surtib boʻlgach, ustidan toza va tekis qilib steril plaster yopishtirib qoʻydi.

— Mana, endi hammasi joyida boʻldi. Barmogʻing tezda tuzalib ketadi, — dedi Yoongi oʻrnidan turib, dori qutilarini yigʻishtirarkan.

Yn oʻz barmogʻidagi shinam plasterga qarab, ichidagi oʻsha muzlagan qalbi biroz iligandek boʻldi. Yetti yildan beri hech kim unga bunday oddiy, ammo samimiy gʻamxoʻrlik koʻrsatmagandi. U Yoongiga qarab, chin dildan jilmaydi:

— Katta rahmat, Yoongi... Yaxshiyamki, sen borsan.

By: Park Yoona

Two hearts - One Silence 💞 Part 7

2026-05-23T13:10:52.306Z

Ertalabki quyosh nurlari xona derazasidan kirib, Ynni uygʻotdi. U oʻrnidan turib, kechagi oʻsha ichki kurashlardan charchagan holda yuvinib chiqdi. Ich-ichidan oshxonaga borishga, ovqatlanishga majbur ekanini his qilib tursa-da, Jin bilan yana toʻqnash kelish fikri uni biroz ikkilantirdi. Baribir, ochlik gʻururdan ustun keldi.
U oshxonaga kirishi bilan stolda oʻtirib, xotirjamlik bilan qahva ichayotgan va nonushta qilayotgan Jinni koʻrdi. Jinning qiyofasi bugun ham xuddi kechagidek vazmin va sovuqqon edi. Yn uni koʻrishi bilan darhol orqasiga oʻgirildi va ketishga chogʻlandi. U Jin bilan yana bir daqiqa ham bitta xonada boʻlishni istamasdi.
Jin esa Ynning ketishga shaylanayotganini koʻrib, oʻrnidan turmay, xotirjam va biroz sovuq ovozda gap boshladi:

— Toʻxta, Yn. Sening gʻururing qorningdan muhimroq ekanini bilaman, lekin hech boʻlmasa bir narsa yeb ol. Bu uyda och qolishingga yoʻl qoʻymayman.

Yn toʻxtadi, lekin Jin tomon oʻgirilmadi. Jinning ovozida shafqat emas, balki qandaydir bir gʻazab aralash taʼna bor edi. Jin davom etdi:

— Agar meni koʻrishni xohlamayotgan boʻlsang, muammo yoʻq. Men chiqib ketaman, sen bemalol ovqatlanib olishing mumkin. Lekin oʻzingni qiynashingdan foyda yoʻq.

Yn bu gapdan soʻng labini tishladi. Uning uchun Jinning bu sovuq "gʻamxoʻrligi" hatto gʻazabidan ham battar edi. U yana qatʼiy qadamlar bilan oshxonadan chiqib ketishga harakat qildi. Ammo, kechadan beri och yurgani, ustiga-ustak kechagi ruhiy tushkunlik va tuni bilan uxlamagani sababli, qadam tashlashi bilan koʻzi qorongʻulashdi. Bosh aylanishi uning butun vujudini egallab, muvozanatini yoʻqotdi.
U beixtiyor stolning chetidan ushlab qoldi, lekin oyoqlari boʻshashib, tanasi sustlashdi. Olam uning atrofida charxpalakdek aylana boshladi. U yiqilib tushmaslik uchun bor kuchi bilan stolga tayanib qoldi, koʻzlari esa tinimsiz qorongʻulashardi.
Jin Ynning toʻsatdan tutilib qolganini va uning holati yomonlashganini darhol payqadi. U stol ortidan chaqqonlik bilan oʻrnidan turdi.

— Yn?! — uning ovozida bu safar oʻsha sovuqqonlikdan asar ham qolmadi, aksincha, xavotir va shoshilinchlik sezildi.

Jin bir qadam tashlab, qulash arafasida turgan Ynning yelkasidan ushlab qoldi. Yn esa koʻzlarini mahkam yumgancha, xushini yoʻqotmaslikka tirishardi. Uning gʻururi yana bir bor uning zaifligi qarshisida tizz choʻkishga majbur boʻlayotgan edi.

Jin Ynni yiqilib tushishiga yoʻl qoʻymay, dahoona va chaqqon harakat bilan uni avaylab quchoqlab oldi. Qizning vujudi shunchalar yengil va darmonsiz ediki, Jinning yuragi xavotirdan bir qalqib ketdi. U Ynni ohista suyanib turishi uchun yaqinroqdagi stulga oʻtqazdi-da, darhol stol ustidagi qadahga suv quyib, uning lablariga yaqinlashtirdi.

— Ich, sekin... — dedi Jinning ovozi bu safar mutloq oʻzgargan, undagi boyagi piching va sovuqlikdan asar ham qolmagandi.

Yn suvdan bir-ikki hoʻplam yutgach, koʻzlaridagi qorongʻulik biroz chekindi, ammo boshi hamon aylanayotgan edi. U darmonsiz holda stul suyanchigʻiga suyandi.
Jin qadahni chetga qoʻyib, uning qarshisiga tiz choʻkkandek boʻlib oʻtirdi-da, chuqur va asabiy xoʻrsindi.

— Kechadan beri och yurganing uchun shunday boʻlyapti. Sen oʻzingni nima deb oʻylayapsan, Yn? Temirdan yasalganman debmi? — uning ovozida ham taʼna, ham oʻtkir bir gʻamxoʻrlik bor edi.

Jin oʻrnidan turib, gaz pechi ustida qaynab turgan va Yn uchun ataylab tayyorlab qoʻyilgan issiq va yengil boʻtqani likopchaga suzib keldi. U stol chetiga oʻtirib, qoshiqni qoʻliga oldi. Boʻtqani ohista puflab, ilitdi-da, toʻgʻri Ynning lablariga yaqinlashtirdi.

— Och ogʻzingni, — dedi u amirona, ammo nihoyatda mayin ohangda.

Yn bir muddat qotib qoldi. Uning dahoona aqli ayni shu soniyalarda ich-ichidan isyon koʻtarib, bong urardi:

*"Oʻzingni qoʻlga ol, senga hech kimning yordami kerak emas! Uning qoʻlidan ovqat yema, oʻzingni zaif koʻrsatma!"* deya uqtirardi.

Biroq, uning yetti yildan beri qiynalgan, charchagan yuragi bu safar mutloq boshqacha soʻzlarni pichirladi:

*"Hozir jim boʻlish eng yaxshisi... Shunchaki ozgina baxtga va u taqdim etayotgan bu lahzalik tinchlikka qarshilik qilma."*

Yn hayotida ilk bor oʻz aqliga emas, yuragiga quloq soldi.
U bir Jinga, bir u uzatib turgan qoshiqqa xayolchan va soʻzsiz termulgancha, ohista ogʻzini ochdi. Jin birinchi qoshiqni uning ogʻziga soldi. Taomning iliq va yoqimli taʼmi Ynning vujudiga taralib, darmonsizligini hayday boshladi.
Oshxonaga gʻalati va sehrli bir sukunat choʻkkandi. Ortiq janjallar, oʻtmishning alamli xotiralari yoki kompaniya aksiyalari haqidagi oʻylar yoʻq edi. Faqatgina qoshiqning likopchaga urilgan mayin ovozi eshitilardi. Jin nihoyatda eʼtiborli va ehtiyotkorlik bilan, xuddi qoʻlidagi eng qimmatbaho javohirni asrayotgandek, qizga taomni oxirigacha yedirib qoʻydi. Uning har bir harakatida yillar davomida nafrat ortiga yashiringan oʻsha oʻchmagan sevgi tafti sezilib turardi.

Jin qoshiqni boʻshagan likopcha chetiga qoʻyarkan, koʻzlari roʻparasida tinchgina oʻtirgan, yuziga asta-sekin qon yugurayotgan Ynga qadaldi. Tashqaridan qaraganda u nihoyatda xotirjam va magʻrur koʻrinsa-da, Jinning ich-ichida daxshatli bir boʻron qoplagandi.
Uning qalbi yillar davomida toʻplanib qolgan tugunlar va savollar bilan toʻla edi. Axir yetti yil avval ular butun Seul, butun universitet havas qiladigan, bir-birisiz nafas ololmaydigan eng baxtli sevishganlar edi-ku. Keyin esa... Yn bir soniyada, hech qanday ogohlantirish va sabablarsiz uning hayotidan butunlay yoʻqolib qolgandi. Jin oʻshanda oylab uni qidirgan, devona boʻlib koʻchalarda qolgan, ammo qiz izsiz ketgandi. Endi esa, oradan yillar oʻtib, uning qarshisida ulkan imperiya rahbari boʻlib qaytib keldi. Va eng yomoni — uning koʻzlarida Jin tushunolmaydigan, daxshatli va oʻtkir bir nafrat olovi yonib turardi.
Jinni har kuni, har soniyada bitta savol kemirib, daryodek qiynardi:

*"U nega mendan nafratlanyapti? Men unga nima yomonlik qildim? Nega meni dushmanidek koʻradi?"*

Bu nomaʼlumlik uni ichidan egovlab bitirayotgan edi.
Lekin hozir... aynan mana shu daqiqada, uning qarshisida jimigina, oʻziga ishonib ovqat yeyayotgan Ynni koʻrib, Jinning yuragi bir lahzaga tinchlangandek boʻldi. Qizning ovqatni ohista chaynashi, lablarini salgina burishtirishi, darmonsiz boʻlsa ham nigohidagi oʻsha oʻzgarmas oʻtkirlik... Jin ich-ichidan his qildi: u baribir oʻzgarmagan. Tashqaridagi oʻsha sovuq "temir xonim" niqobi ostida hamon oʻsha uning sevimli Yni, uning sodda va erka qizchasi yashirinib oʻtiribdi. Bu oʻylardan Jinning yuragi oʻrtab ketdi, ammo u buni bildirmaslik uchun nigohini darhol chetga burdi.

Jin

Nonushta tugagach, oshxonaga yana oʻsha sehrli sukunat qaytdi. Yn oʻziga kelib, yuziga qon yugurgan boʻlsa-da, stulda jim oʻtirgancha chuqur xayolga tolgandi. Jin esa indamay oʻrnidan turib, stol ustidagi boʻshagan idishlarni rakovinaga soldi. Suvning maromli ovozi ostida idishlarni yuvarkan, uning ham fikrlari daxshatli darajada chalkash edi.
Jin sochiq bilan qoʻllarini artib, soatiga koʻz yugurtirdi.

— Men ishga borishim kerak

dedi u ovozini imkon qadar vazmin tutishga urinib. Keyin esa oshxonadan chiqish uchun eshik tomon yurib ketdi.
Ayni oʻsha soniyalarda Ynning ichida nimanidir chil-chil qilib sindirgandek boʻldi. U oʻz aqlining sovuq amrlariga va yillar davomida asragan nafratiga mutloq qarshi oʻlaroq, beixtiyor oʻrnidan turdi. U hozir Jinning bu uydan chiqib ketishini, oʻrtalaridagi bu iliq taftning yana sovuq urushga aylanishini zarracha ham xohlamayotgandi.
Yn shiddat bilan Jinning ortidan bordi. Jin hali oshxona ostonasidan hatlab oʻtishga ulgurmasidan, Yn uning ortidan kelib, uni bellaridan mahkam quchoqlab oldi. U bor vujudi bilan Jinning keng yelkasiga boshini qoʻydi va koʻzlarini mahkam yumdi.
Jin qotib qoldi. Uning butun tanasi elektr toki urgandek muzlab, nafas olishi ham toʻxtab qolgandek boʻldi. Bu kutilmagan va yetti yillik sogʻinchga toʻla quchoq uni ham hayron qoldirgan, ham gʻalati tuygʻular girdobiga otgan edi. U Ynning oʻz orqasiga boshini qoʻygancha, uning tanasidagi issiqlikdan tasalli izlayotganini his qildi.
Yn bir necha soniya davomida oʻsha tanish, qadrdon hidni ichiga yutib, boshini Jinning yelkasiga suyab turdi. Keyin esa darmonsiz, pichirlagan ovozda:

— Gʻamxoʻrliging uchun... rahmat, Jin

dedi-da, qoʻllarini uning belidan ohista boʻshatib, ortga chekinmoqchi boʻldi.
Ammo Jin bunga yoʻl qoʻymadi. U ichidagi oʻsha yetti yillik javobsiz savollar, sogʻinch va gʻazab boʻroniga ortiq dosh berolmasdi. U yashin tezligida ortiga oʻgirildi-da, chekinishga urinayotgan Ynni qoʻllaridan tutib, oʻzining baquvvat va issiq bagʻriga daxshatli darajada qattiq bosdi.
Yn kutilmagan bu shiddatli harakatdan gangib qoldi, koʻzlari hayratdan kattalashdi. Jin uni shunchalik mahkam quchoqlagandiki, goʻyo hozir qoʻyib yuborsa, qiz yana yetti yilga gʻoyib boʻladigandek edi. Jinning yuragi uning koʻksiga urilib, daxshatli maromda tepardi.
Ynning bir necha soniyalik gangishi oʻrnini taslimiyat egalladi. U oʻzining barcha himoya devorlarini, Harrison prezidenti degan nomini va kibrini bir chetga surdi-da, oʻz qoʻllarini Jinning boʻyniga soldi va uni xuddi tunda boʻlgani kabi, telbavor bir sogʻinch bilan mahkam quchdi. Ikki yarimta qalb yetti yillik ayro yoʻllardan soʻng, nihoyat tonggi quyosh nurlari ostida bir-birining taftida yonayotgan edi.

Tipa shunaqa🫠

Jin uni oʻz bagʻriga shunchalar qattiq bosib turardiki, goʻyo dunyodagi hech qanday kuch ularni ortiq ajratib yurolmaydigandek edi. U iyagini Ynning mayin sochlariga qoʻyib, yillar davomida ichida toʻplanib qolgan, uni tunlari uxlatmay qiynayan oʻsha eng ogʻir dardini nihoyat tiliga koʻchirdi. Uning ovozi titrar, ammo unda cheksiz bir samimiyat bor edi:

— Nega ketib qolding, Yn?.. — deb pichirladi u qizning boʻyniga nafasini urib. — Nega meni bir ogʻiz soʻzsiz, yolgʻiz tashlab ketding? Bilmaysan... men seni qanchalik qidirmay, qanchalik devona boʻlmay. Men hali ham seni daxshatli darajada qattiq sevaman, Yn. Eshitayapsanmi? Oʻsha yetti yil ichida bu hislarim zarracha ham oʻzgargani yoʻq, oʻzgarolmaydi ham...

Yn Jinning bu issiq va otashin quchogʻida, uning yurak urishlarini tinglab turarkan, bir lahzaga dunyo toʻxtab qolgandek boʻldi. Uning ham lablari beixtiyor titradi, ichidagi hamma haqiqatni — nega ketishga majbur boʻlganini, uni qanchalik sogʻinganini shartta aytib yuborgisi keldi.
Biroq, ayni oʻsha daqiqada uning dahoona xotirasi yetti yil avvalgi oʻsha eng shafqatsiz, uning butun dunyosini ostin-ustun qilib yuborgan daxshatli kunni beixtiyor miyasida jonlantirib yubordi.
Bugun ham Jinning tungi klublarda har xil qizlar bilan yurishi haqidagi gap-soʻzlar va oʻsha yetti yil avvalgi xiyonat manzarasi Ynning koʻz oldidan xuddi chaqmoqdek oʻtdi.
Bu oʻylar Ynning butun vujudiga daxshatli tok urgandek taʼsir qildi. Uning koʻzlaridagi oʻsha boyagi mayinlik bir soniyada muzlab, oʻrnini cheksiz gʻazab va alam egalladi. U Jinni bor kuchi bilan oʻzidan shiddat bilan itarib yubordi.
Yn nafas-nafasiga toʻymay, ortga chekinarkan, oʻzining oʻsha sovuq va magʻrur "temir xonim" niqobini yuziga qaytarib kiydi. Uning lablari alamdan titrar, ammo ovozi toshdek qattiq chiqdi:

— Haddingdan oshma, Jin! — dedi u nafrat bilan unga tikilib. — Boyagi quchoq... u shunchaki ertalabki oʻsha kichkinagina gʻamxoʻrliging uchun minnatdorchilik, rahmat maʼnosida edi, xolos! Unga ortiqcha maʼno izlama.

Jin kutilmagan zarbadan dovdirab, unga hayron boʻlib qarab qoldi:

— Yn, nimalar deyapsan? Axir hozirgina sen ham meni...

— Sening sevinggami?! — Yn uning gapini keskin boʻlib, achchiq va istehzoli kuldi. — Men sening oʻsha arzon va soxta sevingga aslo, hech qachon ishonmayman! Boshqa qizlarni quchib, oʻpib yuradigan oʻsha "tuygʻularingni" borib oʻshalarga ayt! Men sening navbatdagi ermaging emasman!

U gapini tugatishi bilanoq, Jinning javob berishiga ham imkon bermay, ortiga oʻgirildi va yashin tezligida oʻz xonasi tomon yurib ketdi. Xonasiga kirib, eshikni qarsillatib yopdi va qulfladi. U eshikka suyanib, koʻzlaridan oqayotgan alamli yoshlarni artarkan, Jinning yolgʻonlariga va oʻsha xiyonatkor koʻzlariga boshqa hech qachon ishonmaslikka oʻziga oʻzi qayta-qayta qasam ichardi.

Jin polda mixlangandek, turgan joyida mutloq qotib qolgandi. Butun oshxona goʻyo gʻoʻngʻillab, Ynning boyagi achchiq gaplari uning quloqlari ostida daxshatli aks-sado berib aylanardi.

"Sening oʻsha arzon va soxta sevgingga aslo ishonmayman... Men sening navbatdagi ermaging emasman!"

Bu soʻzlar uning yuragiga xuddi zaharli pichoqdek sanchilgan, nafasini boʻgʻib qoʻygandi. Jinning koʻksida chidab boʻlmas bir ogʻriq turdi. U gangib qolgancha, qancha vaqt oʻsha koʻprik oʻrtasida — oshxona ostonasida turinganini oʻzi ham bilmadi. Vaqt u uchun toʻxtab qolgandek edi.
Jin oʻzini ayni yetti yil oldin ham, hozir ham butunlay aybsiz deb hisoblardi. Chunki bu haqiqat edi! Uning hayotida Yn bor boʻlgan oʻsha baxtli davrlarda, uning qalbida ham, hayotida ham oʻzga biror qizga aslo joy boʻlmagan, boʻlishi ham mumkin emasdi. U Ynga bor vujudi bilan bogʻlangandi. Shunday ekan, Yn nega uni vafosizlikda, kimnidir quchib, oʻpib yurganlikda aybladi? Nega uni "ermak qiluvchi" ga chiqardi? Jin buni mutloq tushunolmas va qizning bu asossiz nafratidan daxshatli darajada azoblanardi.
Uning hayrat va alam aralash gʻazabi asta-sekin vujudini qoplay boshladi. Jin qattiq siqilganidan barmoq boʻgʻimlari oqarib ketguncha qoʻllarini musht qildi.

— Boʻldi, yetar... — deb pichirladi u tishlari orasidan.

U daxshatli bir qatʼiyat bilan oʻz xonasiga kirdi. Ustidagi uy kiyimlarini yechib, oʻzining oʻsha rasmiy, sovuq va dabdabali kostyum-shimini kiydi. Boʻyinbogʻini qisarkan, koʻzguda oʻzining muzlab qolgan nigohlariga boqdi.
Uydan chiqish barobarida, Ynning yopiq eshigi tomon soʻnggi bor nafrat va alam bilan tikildi. Jin qalbida yigʻilib qolgan oʻsha soʻnggi ishonch kukunlarini ham koʻmgancha, oʻziga oʻzi daxshatli qasam ichdi:

"Senga qaytib hech qachon gʻamxoʻrlik qilmayman, Jeon Yn! Sening koʻzlaringda faqat nafrat boʻlsa, mening qarshimda faqat begona bir ayol boʻladi."

U eshikni qattiq yopib, uyni tark etdi va gʻazab bilan oʻz mashinasiga oʻtirib, kompaniya tomon shiddat bilan ketdi.

Xonasida yolgʻiz qolgan Yn koʻz yoshlarini artib, chuqur nafas oldi. U "Harrison" imperiyasining rahbari edi, his-tuygʻularga berilib, zaiflik koʻrsatishga uning aslo haqqi yoʻq edi. U dahoona sovuqqonligini qayta tiklab, yuziga mukammal pardoz berdi, qatʼiyat bilan oʻzining rasmiy kiyimlarini kiydi va kottejni tark etdi.
Kompaniyaga yetib kelganida, u yana oʻsha har bir qadamidan oʻt chaqnaydigan, xodimlari qarshisida haybat toʻkadigan daxshatli va magʻrur prezidentga aylangandi.
Eshikdan kirishi bilanoq, uning ish stoli turli shartnomalar, moliyaviy hisobotlar va yangi loyihalar bilan toʻlib-toshgan edi. Yn odatdagidek butun diqqat-eʼtiborini ishga qaratdi. U aqlining bor kuchi bilan faqat hujjatlarga, aksiyalar qiymatiga va kelgusi uchrashuvlar rejasiga tikildi.
U oʻzini shu qadar ish bilan band qildiki, hatto boshini koʻtarishga ham vaqti qolmadi. Chunki u juda yaxshi bilardi: agar bir soniya boʻlsa ham chalgʻisa, xayoli yana oʻsha oshxonaga, Jinning issiq quchogʻiga va uning alamli koʻzlariga qarab ketishi hech gap emasdi. Shuning uchun u Jin haqida iloji boricha umuman oʻylamaslikka, uni oʻz miyasidan butunlay oʻchirib tashlashga bor kuchi bilan harakat qildi. Ish uning uchun eng mustahkam va daxshatli himoya devoriga aylangandi.

Kech kirdi. Kottej hovlisiga ketma-ket ikkita hashamatli mashina kelib toʻxtadi. Jin ham, Yn ham kompaniyadagi ogʻir va asabiy ish kunidan soʻng uyga qaytishgandi.
Ular dahlizda yuzma-yuz kelishdi. Bir necha soniya oldin uydagi havoni muzlatib yuboradigan darajada sovuq nigohlar toʻqnashdi. Biroq, bugungi qasamlardan soʻng ikkalasi ham oʻz gʻururini baland tutdi — xuddi bir-birlarini koʻrmagandek, begona insonlardek indamaygina yonlaridan oʻtib, oʻz xonalariga kirib ketishdi. Ertalabki oʻsha otashin quchoqdan asar ham qolmagan, oʻrtaga daxshatli devor tiklangandi.
Yn xonasiga kirib, ustidagi rasmiy liboslarini qulayroq kiyimga almashtirdi. Bir oz tinchlanish va suv ichish maqsadida xonasidan tashqariga chiqqanida, dahlizda Jinni koʻrib beixtiyor toʻxtab qoldi.
Jin uydan chiqish uchun nihoyatda kelishgan, zamonaviy va jozibador kiyinib olgandi. Sochlari tartib bilan taralgan, ustidan qimmatbaho atir hidi ufurib turardi. Uning bu tunda, bunday kiyinishda qayergadir shaylangani ochiq-oydin koʻrinib turardi.
Yn qadamini sekinlashtirib, unga qarab toʻxtadi. Uning koʻzlarida "Kechasi soat oʻnda qayerga yoʻl olding?" degan dahoona va soʻroqdor nigoh qatb qolgandi. U indamasa-da, butun qiyofasi shu savolni berayotgandek edi.
Jin uning bu qarashini sezdi, ammo yuzidagi beparvolik niqobini zarracha ham buzmay, eshik kalitini qoʻlida oʻynatdi. U oʻzini iloji boricha xotirjam va befarq tutishga urinararkan, sovuq ohangda gapirdi:

— Menga bunday qarama, Yn. Men shunchaki doimgidek oʻz hayotimni yashashga ketyapman. Meni kutishingga hojat yoʻq, — dedi-da, ortiga oʻgirilib, ogʻir eshikni ochdi va uyni tark etdi.

U "doimgidek hayot" deganda, Yn bitta narsani — oʻsha tungi klublar, ichkilik va qizlar davrasini tushunishini juda yaxshi bilardi va qizning yuragini ataylab tirnash uchun ham shu soʻzlarni aytgandi.
Eshik qarsillab yopilgach, ulkan kottejda Yn yolgʻiz qoldi. Tashqaridan eshitilgan mashina motorining ovozi asta-sekin uzoqlashib, sukunatga gʻarq boʻldi.
Yn bir necha daqiqa davomida oʻsha yopiq eshik ortidan qarab turdi. Uning koʻzlarida chuqur bir dard va daxshatli bir hafsala pir boʻlishi aks etgandi. U titrayotgan qoʻlini ohista chap koʻksiga — tinmay simillab ogʻriyotgan yuragiga qoʻydi. Tomogʻiga achchiq bir oʻksik tiqildi.

— U hech qachon oʻzgarmaydi... — deb pichirladi u oʻziga oʻzi, ovozi arshga yetadigan darajada gʻamgin edi.

— Yetti yil avval ham boshqasi bilan edi, bugun ham oʻsha hayotiga qaytdi. Sen esa tentakdek, uning ertalabki soxta mehribonchiligiga ishonib oʻtiribsan, Yn...

U oʻz yuragiga barmogʻini bosib, uni yana bir bor Jinning sevgisidan butunlay voz kechishga, qalbidagi oʻsha oʻchmagan olovni oʻz qoʻllari bilan boʻgʻib oʻchirishga majburlay boshladi.

Yn darmonsiz qadamlar bilan oshxonaga kirdi. Atrofga koʻz yugurtirarkan, hamma yoq top-toza, har bir buyum oʻz joyida porlab turganini koʻrdi. Kunduzi ular uyda boʻlmagan paytda, maxsus xizmatchilar kelib, butun uyni sarishta qilib ketishgani koʻrinib turardi. Ammo bu mukammal tozalik oshxonani yanada sovuqroq koʻrsatayotgandek edi.
U muzlatgichning ulkan eshigini ochdi va ichkariga tikilib, yeyishga arzigulik narsa qidira boshladi. Biroq tayyor taomlarning deyarli barchasi koreyscha — oʻta achchiq va ziravorli edi. Yn esa achchiq taomlarni umuman yoqtirmasdi, uning nozik oshqozoni bunday ovqatlarni qabul qila olmasdi.

— uhhh...😮‍💨

Yn ogʻir xoʻrsindi-da, muzlatgich eshigida turgan tuxumlarga koʻzi tushdi.
U bir muddat ikkilanib turdi-da, tavoni olib, gaz pechi ustiga qoʻydi. Bugun u oʻz umrida birinchi marta nimadir pishirmoqchi, aniqrogʻi, oʻz qoʻli bilan nimanidir tayyorlashga urinib koʻrmoqchi edi. Amerikada yashagan yillari u ovqat pishirish haqida qaygʻurib ham oʻtirmagan, doimo tayyor fastfoodlar yoki restoran taomlari bilan kun kechirgandi. Hozir esa tunda uydan turib biror narsa buyurtma qilishga ham xohishi yoʻq edi.

— Nima qiyin joyi bor ekan? Oddiy tuxum-ku, — deb qoʻydi u oʻziga oʻzi dahoona qatʼiyat bilan.

Yn birinchi tuxumni qoʻliga olib, tavo chetiga urdi. Ammo tajribasizligi sababli, qoʻlidagi tuxumni qattiq siqib yubordi va uning yarmi tavo ichiga, qolgan yarmi esa poʻchoqlari bilan yerga tushib ketdi. Harrison imperiyasining rahbari yerda oqib yotgan tuxum sarigʻiga qarab, yuzini daxshatli darajada jirkanib burishtirdi.
U tashqaridan turib oʻzini kuzatgan odam uchun bu manzara qanchalik kulgili va gʻalati koʻrinishini tasavvur ham qilolmasdi. Butun dunyoni boshqaradigan ayol, oshxonada bitta tuxum bilan daxshatli urush olib borayotgan edi. Keyingi tuxumni amallab tavoga soldi, biroq gazning olovini juda baland qilib qoʻygani xayoliga ham kelmadi.
U yerga tushgan tuxumni artib, oʻziga kelguncha, tavodagi tuxumlar allaqachon qorayib, kuyib ketishga ulgurgandi. Oshxonani kuyindi hidi tutdi.

— Voy, yoʻq! — Yn shoshib qolib, tavoni olovdan olmoqchi boʻldi.

Ammo asabiylik va shoshinchlik ortidan u muvozanatni yoʻqotdi-da, bitta barmogʻini behosdan tavodagi qaynoq yogʻga bosib oldi.

— Ox!😣

Ynning barmoq uchi daxshatli darajada kuyib, jon achchigʻida tavoring dastasini qoʻyib yubordi va qoʻlini darhol orqasiga tortdi.
Uning barmogʻi bir soniyada qizarib, achishib oʻt boʻlib yona boshlagandi. Koʻzlariga beixtiyor yosh kelgan Yn achishayotgan barmogʻini mahkam qisgancha, oshxona oʻrtasida chorasiz boʻlib qoldi.

Yn darmonsiz holda gazni oʻchirdi. Tavoda koʻmirga aylanib, qorayib ketgan tuxum qoldiqlariga qarab, ich-ichidan ogʻir xoʻrsindi. Bu manzara unga bir haqiqatni daxshatli darajada uqtirib turardi: ovqat pishirish — umuman u uchun emasdi. U yetti yil avval Jinning bagʻrida erkalik qilib, "Menga ovqat pishirish umuman yoqmaydi, sen menga tayyorlab berasan" degan gaplarini esladi-yu, yuragidagi ogʻriq battar kuchaydi.
U barmogʻining achishishiga chidab, stol ustidagi telefonini qoʻliga oldi. Qorni daxshatli darajada och edi, ammo Seulga kelganiga hali juda oz vaqt boʻlgani sababli, kechasi soat oʻn birdan keyin qayerdan yaxshi, achchiq boʻlmagan taom buyurtma qilishni mutloq bilmasdi. Internetdan qidirishga esa hozirgi asabiy holatida toqati yetmadi.
U telefon kontaktlarini titkilay boshladi. Bir muddat ikkilanib turdi-da, roʻyxatdagi eng ishonchli ism toʻxtadi. Chuqur nafas olib, Yoongiga qoʻngʻiroq qildi.
Telefon bor-yoʻgʻi ikki marta chalingach, u tomondan Yoongining har doimgidek vazmin, bir oz boʻgʻiq ovozi eshitildi:

— Eshitaman, Yn. Tinchlikmi? Bu vaqtda qoʻngʻiroq qilmasiding.

Yn biroz uyalib, ovozini imkon qadar dahoona va xotirjam koʻrsatishga urinib gap boshladi:

— Yoongi... uzr, bu vaqtda bezovta qildim. Shunchaki... Seulda tunda yaxshi, tez tayyor boʻladigan fastfoodlar qayerda boʻlishini bilmaysanmi? Buyurtma bermoqchi edim.

Yoongi qisqa muddatli sukunatdan soʻng, qizning ovozidagi charchoq va chorasizlikni darhol payqadi.

— Fastfood? Tushunmadim, uydagilar ovqat tayyorlashmadimi? Yoki oʻsha... Jin bilan biror yerga qochdimi? — soʻradi u vaziyatni tahlil qilishga urinib.

Yn ortiq yashirolmadi. Charchoq va ochlik uning barcha mudofaa devorlarini yemirib boʻlgandi. U Yoongiga hamma narsani — Jinning uydan chiqib ketganini, muzlatgichda faqat achchiq taomlar borligini va oʻzi tuxum pishirmoqchi boʻlib, hammasini kuydirib, hatto barmogʻini ham yogʻga bosib olganini birin-ketin aytib berdi.
Yoongi qizning gaplarini oxirigacha eshitib ham oʻtirmadi. Uning ovozi birdaniga qatʼiy va shoshilinch tus oldi:

— Hoziroq oʻsha yerga boraman. Uydan chiqmay tur.

— Yoʻq, Yoongi, kelishing shart emas, shunchaki manzilni aytvor... — Yn gapini yakunlashga ulgurmasidan, telefondan faqat qisqa gumburlagan ovoz eshitildi. Yoongi aloqani uzib qoʻygandi.
Yn "Alo? Yoongi?" degancha oʻchib qolgan telefon ekraniga qarab qoldi. Uning kutilmagan bu qatʼiyatidan gangib qolgandi.
U asabiylashgancha sogʻlom qoʻli bilan sochlarini orqaga oʻtkazdi, keyin esa tinimsiz achishib, shishib borayotgan barmogʻiga qaradi. Kuygan joyiga nima qilishni, ogʻriqni qanday qoldirishni bilmay, darmonsiz holda oshxona stuliga choʻkdi. Tashqarida esa tun oʻz hukmini oʻtkazmoqda edi.

Yoongi

By: Park Yoona

Two hearts — One Silence 💞 Ep⁵

2026-05-21T10:31:34.916Z

Yuvinish xonasining eshigi ochilib, ichkaridan issiq bugʻ bilan birga sochlari hoʻl, egniga faqat shoyi xalatini tashlab olgan Seokjin chiqib keldi. U oʻzini gʻolibdek his qilib, xonaga xotirjam qadam qoʻydi-yu, lekin qarshisidagi manzarani koʻrib, bir soniya ichida butun tanasi muzlab, koʻzlari qinidan chiqqudek boʻldi.
Yn uning daxshatli darajada keng va qulay yotogʻida, eng yomoni — aksiga olib, uning oʻzining sevimli qora keng futbolkasi va shortigini kiyib olgancha, goʻyo kurortda dam olayotgandek mazza qilib telefon titib oʻtirardi. Qiz u kelganda hatto boshini koʻtarib ham qoʻymadi.
Seokjinning jahli shunchalik chiqdiki, boʻyin tomirlari boʻrtib, yuzlari qizarib ketdi. U shoshilgancha yotoq yoniga bostirib keldi va gʻazabdan ovozi qaltirab soʻradi:

— Sen?! Sen bu yerda nima qilyapsan?! Men senga pastda, divanda uxlashni aytgandim-ku! Qanday qilib mening xonamga, mening toʻshagimga kirishga hadding sigʻdi?!

Yn telefonidan koʻzini uzmay, barmogʻi bilan ekranni ohista aylantirarkan, oʻta xotirjam ovozda javob berdi:

— Men senga pastda aytdim-ku, janob Kim. Men u uydirma, modadan qolgan divaningda uxlay olmayman. Belim ogʻriydi. Bu yotoq esa chindan ham juda qulay va yumshoq ekan, menga yoqdi, — dedi u xuddi mehmonxona sharoitini baholayotgandek beparvolik bilan.

— Senga yoqdimi?! — Seokjin daxshatdan baqirib yuborishiga sal qoldi. — Bu mening shaxsiy yotoqxonam! Mening toʻshagim! Hoziroq bu yerdan yoʻqol!

Yn nihoyat telefonini yoniga qoʻydi-da, yostiqqa yaxshilab suyanib, Jinga qarab istehzo bilan jilmaydi:

— Agar senga biror narsa yoqmayotgan boʻlsa, marhamat, oʻzing pastga tushib, oʻsha divanda yotishing mumkin. Men baribir bu yerdan hech qayerga ketmayman. Charchaganman.

Seokjin qizning bunchalar surbet va oʻjar boʻlib ketganidan nima deyishni bilmay qoldi. U gʻazab bilan qoʻllarini beliga qoʻyib, uning ustidagi kiyimlariga ishora qildi:

— Senda umuman uyat, andisha degan narsa bormi oʻzi? Qiz bola boʻlib turib, bir erkak kishining yotoqxonasiga beruxsat bostirib kirishdan, yetmagandek uning shaxsiy kiyimlarini soʻramasdan kiyib olishdan uyalmaysanmi?!

Yn uning bu gʻazabli gaplariga javoban ohista kerishib qoʻydi. Uning yuzidagi ifoda shunchalar beparvo ediki, bu holat Jinning asab torlarini bittalab uzayotgandek edi. Qiz uning koʻzlariga tik qarab, labida zaharxanda tabassum qildi:

— Uyalish? Nega uyalishim kerak ekan? Bugun oʻsha yuzlab mehmonlar qarshisida, qonuniy ravishda nikoh shartnomasiga qoʻl qoʻydik-ku, shunday emasmi, erjon? — dedi u "erjon" soʻziga ataylab urgʻu berib, piching bilan. — Modomiki sen hozir qonunan mening erim ekansan, demak, bu uydagi hamma narsa, sening kiyimlaring ham, mana shu yotoq ham meniki hisoblanadi. Shunday ekan, asabiylashishni bas qil-da, joyingni top.

Seokjin Ynning bu dahoona, aqlli va burchakka siquvchi javobidan soʻng tamoman tilini yutib yubordi. U oʻzining kiyimidagi qizga nafrat, rashk va hayrat aralash nigoh bilan tikilib qoldi. Oʻyin u oʻylagandan koʻra ancha jiddiy va daxshatli tus olayotgan edi.

Jin

Seokjin ham osonlikcha taslim boʻladigan, magʻlubiyatni tan oladigan yigitlar sirasidan emasdi. Axir u ham oʻzini dunyodagi hamma narsadan, hamma insondan koʻproq yaxshi koʻradigan, oʻta magʻrur Kim Seokjin edi! Agar u hozir bu xonadan chiqib ketsa, oʻzining shaxsiy hududini, qolaversa, oʻz erkaklik gʻururini bu qizga butunlay boy berishini juda yaxshi anglab turardi.
U labini tishlagancha, koʻzlarini qisib Ynga qaradi. Ustidagi shoyi xalatining kamari va yoqalarini toʻgʻrilab, yuziga gʻolibona va oʻta oʻziga bino qoʻygan soxta jilmayishini qaytardi.

— Yaxshi, Yn xonim... Oʻzingdan koʻr, — dedi u tishlari orasidan pichirlab.

Seokjin shartta yotoqqa chiqdi-da, Ynning yotgan holatiga ham qarab oʻtirmay, uning uzun oyoqlarini daxshatli asabiylik bilan nariroqqa surib, oʻzini oʻrinning teng yarmini egallagan holda yotoqqa tashladi. U koʻrpani oʻziga tomon keskin tortdi:

— Bu mening toʻshagim! Men oʻz joyimni hech qanaqa Jeon Ynga berib qoʻymayman! — dedi u magʻrur ohangda.

Yn uning bu kutilmagan va oʻta bolalarcha qaysarligidan shokda qoldi. U koʻrpani oʻz tomoniga qayta yulqib tortdi:

— Suril nariroqqa! Menga tegma! Butun joyni egallab olding-ku, vaxshiy! — deb baqirib yubordi u.

— Nima?! Men-a? Bu mening yotogʻim, tushunarlimi? Xohlasam, seni butunlay pastga itarib yuboraman! — Seokjin baquvvat yelkalari bilan Ynni toʻshak chetiga qarab itara boshladi.

Shu daqiqadan boshlab, boyagi sovuqqon, magʻrur, bir-biriga yuqoridan qaraydigan Harrison korporatsiyasi rahbari va Kim imperiyasining vorisi birdan gʻoyib boʻldi. Ular xuddi bogʻcha yoshidagi mitti bolalardek, yostiq va koʻrpa talashib, bir-birlarini tirsaklari va oyoqlari bilan itarishga kirishib ketishdi.

— Qoʻlingni tort! — Yn uni yelkasidan qattiq itardi.

— Oʻzing tort! Mening kiyimimni kiyib olganing yetmagandek, yana janjal qilyapsan-a? — Seokjin ham boʻsh kelmay, koʻrpani oʻziga oʻradi.

— Uff, asabimga tegyapsan, Kim Seokjin! Nariroqqa borib yot, joy toʻla-ku!

— Sen oʻzing kelding bu xonaga, endi chidab yotasan!

Ular bir-birlarini ayovsiz itarishar, yuzlaridagi oʻsha kibrli niqoblar mutloq uchib ketgan, faqatgina oʻz soʻzini oʻtkazishga harakat qilayotgan ikki qaysar oʻsmirga oʻxshab qolishgandi. Bu daxshatli va ayni paytda kulgili urush toʻshakning qoʻynida soatlab davom etadigandek edi...

Ertasi kuni ertalab xonaning nafis pardalari orasidan oltinrang quyosh nurlari asta moʻralab, yotoqni yorita boshladi. Tun boʻyi davom etgan oʻsha bolalarcha "koʻrpa talashish" urushi nihoyat tongga yaqin tinchigan, ikkalasi ham charchab, uxlab qolishgandi.
Birinchi boʻlib Seokjin koʻzlarini ochdi. U hali toʻliq uygʻonib ulgurmay, vujudida qandaydir ogʻirlikni his qildi. Pastga qaradi-yu, beixtiyor toʻxtab qoldi. Yn uxlash jarayonida butunlay uning tomoniga oʻtib olgan, oʻzining uzun oyoqlarini shartta Seokjinning ustiga tashlab, uni deyarli quchoqlab uxlayotgan edi.

— Surbet... Uxlashini qara buni, — deb gʻoʻldiradi Seokjin asabiy ohangda.

U qizning oyoqlarini ustidan ehtiyotkorlik bilan olib tashlash va uni oʻzidan nariroqqa surish uchun qoʻlini uzatdi. Ammo aynan shu daqiqada uning nigohi Ynning yuziga tushdi-yu, barmoqlari havoda muallaq qotib qoldi.
Yn hozir daxshatli darajada begunoh va begubor holda uxlayotgan edi. Kunduzi kiyib oladigan oʻsha sovuq, kibrli, magʻrur "Jeon xonim" niqobi hozir butunlay yoʻqolgan, lablarida mutloq xotirjamlik aks etgandi. U xuddi yetti yil oldingi oʻsha daryo boʻyida, bogʻlarda Seokjinning yelkasiga bosh qoʻyib uxlashni yaxshi koʻradigan sodda va shirin qizaloqning oʻzginasi edi.
Seokjin uning yuziga, mayin sochlariga tikilgancha oʻtmish xotiralari qaʼriga shoʻngʻib ketdi. Ichidagi barcha gʻazab va alam bir lahzaga chekindi. Uning lablarida beixtiyor juda mayin va samimiy, chinakam bir jilmayish paydo boʻldi.
U qoʻlini ohista pastga tushirib, pichirladi:

— Haliyam oʻsha-oʻshasan... Tashqi tomondan oʻzingni qanchalik toshdek koʻrsatishga urinma, baribir oʻsha yetti yil avvalgi Ynsan. Mening Ynim...

Seokjin qizning uyqusini buzishni istamay, uning oyoqlarini judayam ohistalik bilan ustidan oldi va oʻzi ham yotoqdan jimgina turdi. Biroq uning yuragida uygʻongan oʻsha eski sogʻinch tuygʻusi bugungi boshlanadigan yangi kun sahnalarini yanada chigallashtirishi aniq edi.

Jin

Seokjin pastga tushib, oshxonaga kirdi. Kechagi bolalarcha urush va tonggi kutilmagan vaziyatdan keyin uning kayfiyati gʻalati edi. U oʻzining sevimli nonushtasini — mukammal darajada qovurilgan tuxum, sersuv pishloq va qarsildoq tost nonlarini tayyorladi. Oʻziga xushboʻy qora qahva quyib, stol atrofida xuddi qirollardek magʻrur oʻtirdi. Endi sanchqini qoʻliga olgan ham ediki, zinadan poshnalarning emas, shippakning shashtli ovozi eshitildi.
Yn egnida hamon oʻsha Jinning keng futbolkasi bilan pastga tushib keldi. Sochlarini tepaga pala-partish yigʻib olgan boʻlsa-da, yuzidagi oʻsha "men dunyo qiroliman" degan kibrli ifoda qaytib kelgandi. U Seokjinga salom ham bermay, toʻgʻri kelib uning roʻparasidagi stulga oʻtirdi.
Keyin esa mutloq beparvolik bilan Seokjinning shundoq burni tagida turgan likopchani oʻziga tortdi-da, sanchqi bilan tuxumni boʻlaklab, ogʻziga soldi. Ustidan Jinning qahvasidan bir hoʻplam yutib, mamnun qiyofada ortiga suyandi.
Seokjin qoʻlidagi sanchqi bilan havoda qotib qolgandi. Uning koʻzlari daxshatli darajada katta-katta ochildi:

— Sen... hozir nima qilding? — dedi u ovozi qaltirab.

— Koʻrmayapsanmi? Nonushta qilyapman. Chindan ham och qolibman, — dedi Yn yana bitta tost nonni qoʻliga olib, sariyogʻ surtarkan. — Aytgancha, tuxumning tuzi biroz kam, qahva esa ajoyib. Ertaga sal achchiqroq qilarsan.

Seokjin gʻazabdan stulidan sakrab turib ketishiga sal qoldi. U qoʻlidagi sanchqini stolga "taq" etib urdi:

— Hoy! Surbetlikning ham chegarasi boʻladi! Bu mening nonushtam! Men buni oʻzim uchun, oʻz qoʻllarim bilan tayyorladim! Senda umuman odob, madaniyat degan narsa bormi? Oʻzingga ovqat qilishga qoʻling sinadimi?!

Yn tostni chaynashni toʻxtatib, Jinga pastdan yuqoriga qarab juda sovuq va istehzoli jilmaydi:

— Qoʻlim sinmaydi, janob Kim. Lekin nega men oʻzimga ovqat qilishim kerak? Kechasi aytgan gapim esingdan chiqdimi? Sen mening qonuniy erimsan. Demak, xotiningni boqish sening majburiyating. Tayyorlagan ovqatingni yeyapmanmi, demak, duo qilishing kerak.

— Nima?! Duo qilay?! — Seokjin asabiylikdan sochini gʻijimladi. — Men senga bu uyda oshpaz emasman! Men — Kim Seokjinman! Dunyodagi eng kelishgan va eng boy erkaklardan biriman! Hech kim mening ovqatimni soʻramasdan yeyishga haddi sigʻmagan! Ertadan boshlab oʻzingga oʻzing pishirasan, tushunarlimi?!

Yn sanchqini stolga ohista qoʻydi-da, uning koʻzlariga tik qarab, ohangini yanada zaharli qildi:

— Dunyodagi eng kelishgan erkak emish... Oʻzingizga bino qoʻyishingiz ham xuddi oʻsha modadan qolgan divaningizga oʻxshaydi, janob Kim. Agar bu ovqatni yeyishimni xohlamasang, shartta tortib olmaysanmi? Nega baqiryapsan? Yoki tortib olishga botinolmayapsanmi?

Seokjin qizning bu ochiqchasiga qilayotgan provokatsiyasidan tamoman aqldan ozay dedi. U likopchani oʻziga tortmoqchi boʻlib qoʻl uzatdi, ammo Yn likopchani mahkam ushlab, qoʻyib yubormadi. Ikkalasi stol ustida xuddi yosh bolalardek bitta likopchani ikki tomonga torta boshlashdi.

— Qoʻyib yubor, bu mening tuxumim! — baqirdi Jin.

— Yoʻq, endi bu meniki! Erkak boʻlib bitta xotiningdan ovqat qizgʻanyapsanmi?! — javob qaytardi Yn koʻzlarini qisib.

Ularning bu nonushta ustidagi daxshatli, janjalli va ayni paytda dahoona tortishuvi yangi kunning shunchaki "ajoyib" ibtidosi edi. Ular bir-birini gʻajib yuborishga tayyor edilar, ammo hech biri taslim boʻlishni istamasdi.

Ikkalasining likopchani ikki tomonga ayamay tortishi yaxshilik bilan tugamadi. "Qars" etgan daxshatli ovoz bilan birga chinni idish stol chetiga urilib, polga otilib ketdi. Tuxum, sariyogʻ surtilgan tostlar va chiroyli idishning parchalari polga sochilib, dabdala boʻldi.
Oshxonaga bir lahzalik ogʻir sukunat choʻkdi. Keyin esa ikkalasi ham bir vaqtda bir-biriga qarab baqirib yuborishdi.

— Mana! Koʻrib qoʻy, nima qilib qoʻyganingni! — Yn darhol aybni Jinga agʻdarib, qoʻllarini koʻksiga chalkashtirdi va goʻyoki bu yerda mutloq aybsizdek oʻzini chetga oldi. — Erkak kishi ham shunchalik qizgʻanchiq boʻladimi? Likopchani shunaqa qattiq tortish shartmidi? Hammasiga sening oʻsha badnafsliging sababchi!

— Nima?! Mening badnafsligim?! — Seokjinning koʻzlari kosasidan chiqqudek boʻldi, u poldagi dabdala boʻlgan nonushtasiga qarab ichi achidi, keyin gʻazab bilan Ynga tikildi. — Hoy, Jeon Yn! Sen oʻzingni daho hisoblashni bas qil! Agar sen birovning burni tagidagi tayyor ovqatga oʻgʻrilarcha sherik boʻlmaganingda, bu idish hozir butun turgan boʻlardi! Hamma ayb senda, faqat senda! Uyingda senga ovqat berishmaganmi?!

— Menga-ya?! — Yn qoshlarini baland koʻtarib, asabiy kulib qoʻydi. — Men shunchaki erimning qoʻlidan taom yemoqchi boʻldim, xolos. Lekin sen bu kichkinagina iltifotni ham daxshatli janjalga aylantirib yubording. Sening gapingni eshitgandan koʻra, och qolganim afzal edi!

— Iltifot emish?! Buni surbetlik deydilar! Sening gapingni eshitish esa mening asab tizimimni ishdan chiqaryapti!

Seokjin ortiq bu vaziyatga chiday olmasligini bildi. Agar hozir shu yerda yana bir daqiqa qolsa, daxshatliroq portlash sodir boʻlishi aniq edi.
U qoʻllarini musht qilib tugdi-da, poldagi siniqlarga jahl bilan qarab qoʻyib, shartta ortiga oʻgirildi. Har bir qadamini qasddan daxshatli ogʻirlik bilan bosib, ikkinchi qavatga, oʻz xonasiga qarab chiqib ketdi. Eshikni esa uyni zirillatib yopib oldi.
Yn uning ortidan qarab, labining chetida gʻolibona va magʻrur bir jilmayish paydo qildi. Jinni oʻz uychasiga qamab qoʻyish unga oʻzgacha bir zavq bagʻishlagandi. U poldagi siniqlarga parvo ham qilmay, zalga oʻtdi. Kecha toʻydan soʻng xizmatchilar tomonidan olib kelib qoʻyilgan, oʻzining qimmatbaho charm chamadonining yoniga keldi.
Chamadonni ochib, ichidan oʻzining dahoona uslubiga mos, dabdabali va oʻta nafis kiyimlarini birma-bir koʻzdan kechira boshladi. U bugun oʻzining ishxonasiga, imperiyasining eng qaynoq nuqtasiga qaytishi kerak edi va u yerda har doimgidek mukammal koʻrinishi shart edi. Jin yuqorida jahlidan portlab oʻtirgan bir paytda, Yn oʻziga eng goʻzal libosni tanlash bilan band edi.

Yn birinchi qavatdagi boʻsh mehmoxonalardan biriga kirib, eshikni ichkaridan qulfladi. Chamadonidan olgan oʻta nafis va qatʼiy uslubdagi kiyimlarini kiydi, sochlarini mukammal darajada tartibga keltirib, oʻzining oʻsha sovuq, magʻrur "Jeon xonim" qiyofasini qayta tikladi. Xonadan chiqib kelganida, u xuddi hayotida hech qanday muammo boʻlmagandek mukammal koʻrinardi.
Ayni oʻsha daqiqalarda ikkinchi qavatdan Kim Seokjin ham tushib keldi. U egniga oʻta kelishgan, mukammal bichimdagi qora kostyum-shmini kiygan, sochlarini esa jahl bilan ortga taragan edi.
Oshxona yoʻlagida ularning nigohlari yana toʻqnashdi. Bu safar qarashlar shunchaki sovuq emas, daxshatli darajada zaharli va oʻtkir edi. Xuddi ikki dushman general jang maydonida uchrashgandek, bir-birlarini koʻzlari bilan otib tashlashga tayyor edilar.
Seokjin qoʻlidagi mashina kalitini barmogʻida aylantirarkan, Ynga pastdan yuqoriga qarab istehzo bilan gapirdi:

— Xoʻsh, Yn xonim? Toʻyning birinchi kunidanoq dabdabali kiyinib olibsan? Qayerga yoʻl olding, agar sir boʻlmasa?

Yn sumkachasining zanjirini toʻgʻrilab, Seokjinga qarab sovuq jilmaydi:

— Men sizga aytgandim-ku, janob Kim... Men sizga oʻxshab bekorchi emasman. Mening oʻz ishim, oʻz imperiyam bor va mening ishim har doim, har qanday narsadan koʻra muhimroq. Hozir ham meni katta ishlar kutmoqda, — dedi u oʻz mavqeini eslatib. Keyin esa koʻzlarini qisib, Jinning oʻziga tikildi: — Xoʻsh, oʻzingiz-chi? Siz qayoqqa yoʻl oldingiz? Kompaniyangizga inqiroz xavf solmayaptimi ishqilib?

Seokjin uning bu pichingidan soʻng mashina kalitini shartta kaftiga qisdi. U labining chetida soxta va alamli jilmayish paydo qilib, javob berdi:
— Mening kompaniyamga hech narsa xavf solayotgani yoʻq. Men shunchaki... ertalabdan paydo boʻlgan daxshatli bosh ogʻrigʻini yoʻq qilish uchun biroz toza havoda aylanib kelmoqchiman. Chunki baʼzi odamlarning ovozi va borligi mening asablarimni dabdala qildi, — dedi u Ynning ertalabki qilmishlariga shama qilib.

— Toza havo sizga yordam beradi degan umiddaman, janob Kim. Chunki aqlni joyiga keltirish uchun bu juda muhim, — dedi Yn oxirgi zarbani berib.

Ikkalasi ham bir-biriga boshqa hech qanday soʻz aytmadi. Seokjin jahl bilan kottejning bosh eshigidan chiqib, oʻzining qimmatbaho mashinasi tomon yurdi. Yn esa oʻzining magʻrur qadamlari bilan darvoza tomon yoʻl oldi, u yerda uni shaxsiy haydovchisi kutib turardi.
Shunday qilib, toʻyning ilk tongida bu gʻalati er-xotin ich-ichidan bir-biriga zahar sochgancha, ikki xil tomonga yoʻl olishdi. Ammo bu ayriliq uzoqqa choʻzilmasligi, hayot ularni tez orada yanada qaynoq sahnalarda toʻqnashtirishi aniq edi...

Ertalabki soat 11⁰⁰

Seulning eng nufuzli, faqat maxsus aʼzolar uchun moʻljallangan tungi klubi odatda bu vaqtda boʻm-boʻsh va sokin boʻlardi. Biroq bugun klubning VIP xonasida daxshatli darajada ogʻir muhit hukmron edi.
Seokjin jahl va asabiylikdan portlab ketgudek holda bar peshtaxtasiga suyanib oʻtirar, ertalabdan oʻzining eng yaqin doʻstlarini bu yerga yigʻgandi. Uning barcha doʻstlari — oliy tabaqa vakillari va biznesmen yigitlar — zalga kirib kelishar ekan, yuzlarida cheksiz hayrat va hayronlik aks etgan edi. Axir kechagina butun mamlakat koʻz oʻngida dabdabali toʻyi boʻlgan, uylanganining birinchi kunini oʻtkazayotgan kuyov bolaning ertalabdan klubda oʻtirishi aqlga sigʻmasdi!

— Jin? Sen bu yerda nima qilyapsan? — doʻstlaridan biri uning yoniga kelib oʻtirarkan, koʻzlarini katta-katta ochdi. — Jin urib ketgan kuyovga oʻxshaysan. Kechagina uylanding-ku! Hozir rafiqang bilan asal oyida, goʻzal bir villada boʻlishing kerak emasmidi? Nima boʻldi?

Seokjin qadahidagi muzdek ichimlikni bir simirishda yutdi-da, stakanni stolga qarsillatib qoʻydi. Uning boʻyin tomirlari hamon gʻazabdan boʻrtib turardi.

— Soʻrama... Umuman soʻrama, — dedi u tishlari orasidan. — Men uylanganim yoʻq. Men oʻz uyimga bir vaxshiyni, daxshatli bir dushman qoʻshinini olib kelibman!

Doʻstlari bir-biriga qarab jilmayishdi. Ularning hammasi oʻtmishni juda yaxshi eslashardi.

— Toʻxtat, gap Jeon Yn haqida ketyaptimi? — dedi ikkinchi doʻsti ajablanib. — Axir biz bilgan Yn yetti yil avval sening gapingni ikki qilmasdi-ku? Koʻzingga tik qarashga botinolmasdi, seni jonidan ortiq sevardi. Nima, uylanganingdan keyin birdan oʻzgarib qoldimi?

— Oʻzgarib qoldimi emish? — Seokjin alamli asabiy kulib yubordi. — U butunlay boshqa odamga aylangan! Oʻsha sodda, gapimdan chiqmaydigan qiz oʻlgan! Bugun ertalab nima qildi deysizlar? Men oʻzim uchun tayyorlagan nonushtamni shartta burnim tagidan tortib olib, oʻzi yeb qoʻydi! Yetmagandek, mening sevimli kiyimlarimni beruxsat kiyib, mening yotogʻimni egallab oldi! Tortishib, idishlarni sindirib, uydan haydab yuborishiga sal qoldi! Unda zarracha ham andisha, uyat, qiz bolalik nafasi qolmabdi! Judayam takabbur va magʻrur boʻlib ketgan!

Doʻstlari Seokjinning bu daxshatli asabiylashib, qoʻllarini silkitib janjalni tasvirlayotganini jimgina eshitib turishdi. Xonaga bir necha soniyalik sukunat choʻkdi va... birdan butun VIP xonani yigitlarning miriqib, ovozlari baralla chiqqan kulgisi tutib ketdi!

— Ha-ha-ha! Jin, ishonmayman! Sen-a? Kim Seokjin-a?! — doʻstlari stulga suyanib, qorinlarini ushlagancha kulishardi. — Demak, dunyodagi hech bir ayolga boʻyin egmagan, hamma qizlarni oʻz asiriga aylantirgan afsonaviy Seokjinni bitta xonim asabini dabdala qilib, uydan qochishga majbur qilibdi-da?

— Kulma! Bu kulgili emas! — Seokjin stolga urdi, ammo uning jahl qilishi doʻstlarining kulgisini battar kuchaytirdi.

— Yoʻq, Jin, tan ol... Bu dunyoda seni egovlay oladigan, sening oʻsha oʻta ketgan kibr va magʻrurligingni sindirib, tilingni yutqizib qoʻyadigan yagona inson aynan Jeon Yn ekan! U senga munosib raqib! — dedi doʻsti kulgidan koʻziga kelgan yoshni artib.

Seokjin doʻstlarining bu gapidan soʻng chuqur va ogʻir xorsinib qoʻydi. U ortiga, yumshoq divanga suyandi-da, koʻzlarini shiftga qaratdi. Ich-ichidan uning ham oʻsha tonggi manzara — Ynning uning kiyimlarida divanda oʻtirishi va uning ustiga oyoqlarini qoʻyib begubor uxlashi yodiga tushdi.
Biroq u tezda oʻzini qoʻlga oldi va yuziga yana oʻsha sovuq, magʻrur ifodani qaytardi:

— Aslo... Bunday boʻlishiga hech qachon yoʻl qoʻymayman. Men Kim Seokjinman. Uni qanday boʻysundirishni, oʻsha kibrini qanday sindirishni baribir oʻrgatib qoʻyaman. Hali u mendan koʻradi...

"Harrison" kompaniyasining bosh qarorgohi oldida qora "Rolls-Royce" toʻxtadi. Eshik ochilishi bilan poshnalarning marmar polga urilgani oʻtkir va qatʼiy tovush chiqardi. Jeon Yn lift tomon shiddat bilan odimlar ekan, uning har bir harakati hokimiyat va mutloq nazoratdan dalolat berardi.
U binoning 50-qavatiga — prezidentlik kabinetlari joylashgan qavatga koʻtarildi. Lift eshiklari ochilishi bilan butun bir departament xodimlari ishlarini toʻxtatib, hayrat bilan qotib qolishdi. Kechagina butun dunyo televideniyesi orqali Kim Seokjin bilan nikoh toʻyini namoyish etgan, dabdabali oq libosda boʻlgan prezidentlari bugun ertalabdan oʻzining eng qattiqqoʻl, "temir" uslubidagi kostyumida ishda edi.
Xodimlarning pichir-pichirlari koridor boʻylab yashin tezligida tarqaldi. Yn ularning nigohlarini his qilib, oʻzining shaxsiy kabinetiga qarab odimlar ekan, xodimlarning "Kechagina turmushga chiqgan boʻlsa, nega bugun ishda?", "Nahotki asal oyi bekor qilingan boʻlsa?" degan savollari havoda muallaq qolardi.
Yn kabineti eshigi oldiga yetganida toʻxtadi. U orqasiga — butun qavatni kuzatib turgan xodimlari tomon oʻgirildi. Uning oʻsha oʻtkir, yovuzlik va aql aralash nigohi butun qavatni "muzlatib" qoʻydi. Hamma oʻzini ishiga urishga harakat qilsa-da, havoda gʻiybatning hidi ufurib turardi.
Yn qoʻllarini qimmatbaho kostyumining choʻntagiga solib, baland va keskin ovozda gap boshladi:

— Janoblar va xonimlar! — uning ovozi daxshatli darajada vazmin edi.

— "Harrison" kompaniyasi prezidenti sifatida sizlarga bir narsani eslatib qoʻymoqchiman. Mening shaxsiy hayotim, turmush qurishim yoki bugun ertalab qayerda ekanligim kompaniya rivojlanishiga taʼsir qiladigan omillar emas. Sizlarning ish vazifangiz mening nikohimni muhokama qilish emas, balki bu kompaniyaning aksiyalarini tushib ketmasligini taʼminlashdir.

U bir qadam oldinga tashlab, eng yaqinidagi menejerning koʻzlariga tik qaradi:

— Bu yerda ish har doim, har qanday shaxsiy masaladan birinchi oʻrinda turadi. Men bu yerdaman, demak, hech narsa oʻzgargani yoʻq. Gʻiybatni va oʻrinsiz pichir-pichirlarni darhol chetga suring. Kimningdir vaqti gʻiybat qilishga ortib qolgan ekan, demak, u oʻz ishini yetarlicha ogʻir deb hisoblamaydi. Yana bir marta shunday holatni koʻrsam, shaxsiy ish yigʻma jildingizni qayta koʻrib chiqishga majbur boʻlaman. Tushunarlimi?

Ynning bu sovuq, buyruqnamo va daxshatli darajada qatʼiy gaplaridan soʻng, butun qavatga chuqur sukunat choʻkdi. Xodimlar nafas olishga ham qoʻrqib, darhol kompyuterlari qarshisiga oʻtishdi va daxshatli tezlik bilan ishga kirishishdi.
Yn sovuq jilmayib, eshigini qarsillatib yopdi va oʻzining ulkan ish stoli qarshisiga oʻtirdi. U "Harrison" kompaniyasining qirolichasi edi va bu taxtga erishish uchun u na Seokjinni, na boshqa birovni toʻsiq boʻlishiga yoʻl qoʻyardi.

Two hearts — One Silence 💞 Ep⁴

2026-05-21T06:56:36.129Z

Oradan bir hafta oʻtdi. Bu bir hafta ichida Seul matbuoti va biznes olami faqat bitta mavzuni — Kim va Jeon imperiyalarining toʻyini muhokama qildi. Va nihoyat, oʻsha dabdabali nikoh oqshomi yetib keldi.
Seulning eng hashamatli mehmonxonasi bugun kechasi faqatgina oliy tabaqa vakillari, nufuzli siyosatchilar va biznes magnatlari bilan toʻlgandi. Hamma yoq oppoq gullar va billur qandillar bilan bezatilgan boʻlib, ertaknamo muhit yaratilgan edi.
Mehmonlarni kutib olish va ular bilan esdalik uchun rasmga tushish uchun ajratilgan maxsus, ulkan va chiroyli zalda kelin — Jeon Yn oʻtirardi.
U egnidagi oʻta nafis, yelkalari ochiq va uzun shleyfli oppoq toʻy libosida shunchalar chiroyli ediki, goʻyoki yerdagi odamga emas, osmondagi farishtaga oʻxshardi. Sochlari mayin toʻlqinlar bilan yelkasiga tushgan, boshidagi nafis tilla toj va boʻynidagi yorqin toshlar uning qiyofasini yanada mukammal koʻrsatib turardi. Biroq, bu oppoq va baxtli kelin qiyofasi ortida, uning koʻzlarida haligacha oʻsha magʻrur, sovuq va daxshatli xotirjamlik hukmron edi. U kelgan mehmonlar bilan shunchaki professional darajada jilmayib, rasmga tushardi. U uchun bu kecha baxt oqshomi emas, oʻzining eng buyuk shartnomasi imzolangan kun edi.

Seokjin uzun va magʻrur qadamlar bilan Yn oʻtirgan joyga yaqinlashdi. Uning nigohlari oppoq koʻylakdagi qizni koʻrib bir lahza qotgan boʻlsa-da, u oʻzining oʻsha oʻziga bino qoʻygan, klassik tabiati bilan vaziyatni oʻz qoʻliga oldi. Bu 6yy6666Kamera chiroqlari ostida, hamma unga havas bilan qarab turgan bir paytda, u Ynning roʻparasiga kelib toʻxtadi.
U Ynga yuqoridan pastga qarab, labining chetida pichingli va oʻziga ishongan jilmayish bilan gap boshladi. Rasmga tushish uchun qizning yoniga oʻtirarkan, faqatgina kelin eshitadigan darajada pichirladi:

— Jeon xonim... Toʻgʻrisini aytsam, bugun chiroyligina boʻlibsan. Lekin baribir ortiqcha hayajonlanma... Chunki dunyoda hech kim, hatto bugun oppoq koʻylak kiygan boʻlsang ham, men kabi goʻzal boʻlolmaydi. Men bilan yonma-yon turganda, baribir bir oz xunukroq kelin boʻlib koʻrinyapsan, tan ol

dedi-da, kameraga qarab gʻolibona jilmayib qoʻydi.
Yn Seokjinning bu oʻta ketgan magʻrurligi va "World Wide Handsome" (Dunyo miqyosidagi goʻzal) degan xarakteridan kelib chiqib gapirayotganini eshitib, asabiylashish oʻrniga jimgina kulib qoʻydi. U kameraga qarab goʻzal tabassum qilishni toʻxtatmagan holda, boshini ohista Seokjin tomonga burdi. Uning koʻzlarida daxshatli darajada aqlli va gʻolibona nigoh yondi:

— Janob Kim, siz oʻzingizga haddan tashqari yuqori baho berib yuboribsiz, — dedi u labini qimirlatib, mayin ovozda. — Siz nima qilsangiz ham, qanday kiyinsangiz ham, baribir menga yetolmaysiz. Chunki odamda faqatgina tashqi koʻrinish emas, aql ham boʻlishi kerak. Men nafaqat tashqi tomondan, balki aql jihatidan ham sizdan oʻn qadam oldindaman va ancha ustun turaman. Bugun esa siz oʻsha aqli ojizligingiz sababli menga va otangizning shartlariga yutqazib, yonimda turibsiz. Shunday ekan, maqtanishni bas qiling.

— Nimalar deyapsan?! Men aqli ojizmanmi?! — Seokjin tishlarini gʻijirlatgancha, kameraga qarab baxtli kuyovdek soxta jilmayishda davom etdi. — Toʻydan keyin bu aqlingni qayerga yashirishni koʻrsatib qoʻyaman senga, Kim Xonim!

— Koʻramiz, janob Kim... Kim kimga koʻrsatishini hayot koʻrsatadi, — dedi Yn ham unga qarab koʻzlarini qisgancha goʻzal jilmayib.

Ikkalasi suratkashning
"Jilmayinglar, kelin va kuyov judayam baxtli koʻrinishyapti!"
degan gaplari ostida, ich-ichidan bir-birini gʻajib yuborishga tayyor holda, har xil zaharli tortishuvlar bilan rasmlarga tushishda davom etishdi. Suratlarda ular dabdabali va ideal juftlikdek koʻrinsalar-da, aslida bu oʻyin ortida olov va muzning daxshatli urushi ketayotgan edi.

Toʻyxonaning ulkan, hashamatli eshiklari dabdaba bilan ochildi. Zal ichkarisidagi yuzlab billur qandillar nuri, tantanali musiqaning sehrli sadolari va yigʻilgan yuzlab nufuzli mehmonlarning joʻshqin qarsaklari ostida Seokjin va Yn asta-sekin qadam tashlay boshlashdi. Seokjin Ynning qoʻlini oʻzining bilagiga mahkam qistirib olgan, yuzida esa butun dunyoga koʻrsatish uchun moʻljallangan, mukammal "baxtli kuyov" niqobi bor edi.
Ular qizil yoʻlakchadan vazmin odimlab borisharkan, Ynning nigohlari zal boʻylab sayr qildi va mehmonlar orasida, oʻz stolining yonida tik turgan Min Yoongini koʻrib qoldi. Yoongi qora kostyumda, juda vazmin va jiddiy koʻrinardi. Uning nigohlarida Ynga nisbatan faqatgina cheksiz hurmat va hamkorini, doʻstini bunday kunda qoʻllab-quvvatlash hissi bor edi. Ammo,shu bilan birga u Ynga xuddi qimmatbaho narsaga qaragandek qarayotgandi.
Yn uchun Yoongi Seulga kelgach,o'zini tushunadigan aqlli va ishonchli doʻst edi. Shu sababli, uni mehmonlar orasida koʻrish qizning koʻngliga biroz boʻlsa-da xotirjamlik bagʻishladi va u Yoongiga qarab juda mayin, samimiy jilmayib qoʻydi.
Seokjin bu lahzani darhol payqadi. Ynning aynan Min Yoongiga qarab jilmaygani uning unashtiruv kuni ayvondagi gaplarini miyasida qayta uygʻotib yubordi. Kechagina Yn uni "jirkanch va yengiltak hayotda, kayfu-safoda yashagan" deb ayblagan edi. Endi esa oʻzi toʻy kuni boshqa bir erkakka bunday iliq tabassum hadya qilyaptimi?
Seokjinning ichidagi erkaklik gʻururi tishlandi. U gʻazabini yashirish uchun yuziga oʻsha soxta, jilmaygan qiyofasini qaytardi. Mehmonlarga qarab qoʻl silkigan holda, Ynning qoʻlini bilagiga yanada mahkamroq qisdi va qizning qulogʻiga yaqinlashib, zaharxanda bilan pichirladi:

— Kecha meni yengiltak hayotda, kayfu-safolarda ayblayotgan eding... Lekin qarorimcha, sen ham mendan qolishmas ekansan, xonim. Toʻy kuni ham koʻzlaring oʻsha doʻstingni qidirib yuribdi...

Yn Seokjinning bu gapini eshitib, uning gap tagidagi pichingini — uni ham oʻzi kabi yengiltabiatlikda ayblamoqchi boʻlayotganini darhol tushundi. U qadamini toʻxtatmay, Seokjinga qarab oʻta sovuq va zaharxanda nigohini qaratdi. Uning koʻzlarida Seokjinning bu past ketishiga nisbatan cheksiz nafrat bor edi.
Seokjin esa qizning bu daxshatli nigohini koʻrib, gʻolib kelgandek, uning ustidan kulgandek soxta va kinoyali tarzda jilmayib qoʻydi. U Ynni soʻz bilan burchakka siqib qoʻyganidan va ichidagi alamni qisman boʻlsa-da olganidan mamnun edi.

Jin

Va nihoyat, butun zal intizorlik bilan kutgan eng tantanali lahza yetib keldi. Nikohni qayd etuvchi masʼul shaxs minbar ortida turib, mikrofonda ularning ism-shariflarini barvasta ovozda eʼlon qildi.
Zalga ogʻir, hayajonli sukunat choʻkdi. Janob Kim va janob Jeon oʻzlarining yirik biznes imperiyalarini birlashtirayotgan bu tarixiy lahzani gʻolibona nigohlar bilan kuzatib turishardi.

— Janob Kim Seokjin, siz Jeon Yn xonimni oʻz qonuniy rafiqangiz qilib qabul qilishga rozimisiz?

Seokjin bir soniya Ynning muzdek sovuq chehrasiga qaradi, ichidagi barcha gʻazabini yutib, baland va qatʼiy ovozda javob berdi:

— Ha, roziman!

— Jeon Yn xonim, siz janob Kim Seokjinni oʻz qonuniy turmush oʻrtogʻingiz qilib qabul qilishga rozimisiz?

Yn oʻziga ishonch silliqligi bilan toʻgʻri Seokjinning koʻzlariga tikildi va labida oʻsha magʻrur tabassumi bilan mikrofonga yaqinlashdi:

— Ha, roziman.

— Qonunga muvofiq, sizlarni er va xotin deb eʼlon qilaman!

Shu lahzada butun toʻyxonani daxshatli darajada baland qarsaklar, tabriklar va joʻshqin hayqiriqlar tutib ketdi. Billur qandillar ostidan ularning ustiga minglab oltinrang va kumushrang yaltiroq qogʻozlar yogʻila boshladi. Hamma yoq bayramona shodiyonaga aylangandi.
Kamera chiroqlari toʻxtovsiz porlar, suratkashlar bu "tarixiy baxt"ni muhrlashga oshiqishardi. Seokjin va Yn mehmonlarga, ota-onalariga va kameralarga qarab, yuzlarida nihoyatda goʻzal, samimiy va baxtli juftlikdek jilmayib turishardi. Ikkalasi ham aktyorlik mahoratini eng yuqori choʻqqisiga olib chiqqandi.
Biroq, ularning lablaridagi oʻsha goʻzal jilmayish ortida butunlay boshqa bir daxshat yashiringan edi. Ular bir-birlarining koʻzlariga chuqur tikilib turisharkan, yuzlaridagi oʻsha soxta tabassumni yoʻqotmagan holda, ich-ichidan, pichoqning tigʻidek oʻtkir bir nafrat bilan qasam ichishayotgandi:

“Hali mendan koʻrasan, Jeon Yn... Mening hayotimni oʻyin qilganing uchun senga bu nikohni jahannamga aylantirib beraman!”— deb oʻyladi Seokjin tishlarini yashirincha gʻijirlatib.

“Hali mendan koʻrasan, Kim Seokjin... Sen ham, sening oʻsha magʻrurliging ham oyoqlarim ostida qanday sinishini oʻz koʻzlaring bilan koʻrasan!” — deb javob qaytarayotgandek edi Ynning oʻtkir nigohlari.

Ular endi rasman er-xotin edilar, ammo bu nikoh ular uchun baxt maskani emas, ikki magʻrur qalbning bir-biri bilan hayot-mamot jangiga kirishgan rasmiy urush maydoni edi.

Kech boʻlib, dabdabali toʻy oqshomi nihoyasiga yetdi. Mehmonlar tarqaldi, chiroqlar oʻchdi. Seokjin va Yn endi oʻsha yuzlab kameralar va soxta tabriklardan uzoqda, mutloq yolgʻiz qolishgandi. Seokjin Ynni oʻzining shaxsiy zamonaviy kottejiga olib keldi. Bu uy uning ota-onasidan uzoqda, faqat oʻzi yashaydigan shaxsiy hududi edi.
Eshik ochilib, ular ichkariga kirishdi. Yn uydan taralayotgan sukunat havosini his qilib, egnidagi dabdabali oppoq toʻy libosida zaldagi har bir burchakka, mebellarga va devorlarga boshdan-oyoq sinchkovlik bilan nazar tashlay boshladi. U uyni xuddi yangi sotib olinayotgan mulkni tekshirayotgandek sovuqqonlik bilan koʻzdan kechirdi, soʻng ogʻir libosini yigʻishtirib, zal markazidagi qimmatbaho charm divanga borib oʻtirdi.
Seokjin uning uyni diqqat bilan kuzatayotganini koʻrib, oʻzining oʻsha oʻta yuqori gʻururi bilan labida magʻrur jilmayish paydo qildi. U boʻyinbogʻini biroz boʻshatib, Ynning roʻparasiga keldi:

— Xoʻsh, xonim? Uyni boshdan-oyoq tekshirib chiqding. Mening didimga qoyil qoldingmi? Tan ol, bunday mukammal uyni hayotingda koʻrmagansan, — dedi u oʻziga bino qoʻygan ohangda.

Yn unga qarab, yuzida mutloq yoqmagandek, hatto ensasi qotgandek ifoda aks ettirdi. U divan suyanchigʻiga suyangancha, Jinga qarab istehzo bilan gapirdi:

— Qoyil qolish? Aksincha, janob Kim... Sizda umuman did degan narsaning oʻzi yoqligiga yana bir bor amin boʻldim. Ranglar uygʻunligi dahshat, mebellar va interyer esa allaqachon modadan qolgan, hammasi eski uslubda. Bu yerda odamning siqilishi aniq, — dedi u uning asabiga oʻynab.

Seokjinning bu gapdan daxshatli darajada jahli chiqdi. U oʻzining tashqi koʻrinishi va shaxsiy tanlovlari borasida hech qachon bunday past baho eshitmagandi. Uning yuzidagi oʻsha magʻrur tabassum birdan yoʻqoldi, koʻzlari gʻazabdan uchqun sachratdi:

— Nima?! Modadan qolgan? Eski?! Sen hali mening didimni shubha ostiga olmoqchimisan?! — deb gʻazab bilan qadam tashladi u Yn tomonga.

Biroq Yn uning bu gʻazabini mutloq eʼtiborsiz qoldirib, gapni butunlay boshqa yerga burib yubordi. U egnidagi ogʻir koʻylakka ishora qilib, vazmin ovozda soʻradi:

— Mening xonam qayerda? Charchadim, kiyimlarimni almashtirib, dam olishim kerak.

Seokjin uning bu xotirjamligidan va oʻzini xuddi mehmonxonadagidek tutayotganidan battar asabiylashdi. U toʻxtab, labining chetida yovuz va zaharxanda bir kulgi paydo qildi. U qizning bugungi gaplari va kechagi magʻrurligi uchun dars berib qoʻyishning ayni vaqti kelganini tushundi:

— Xonang? — Seokjin piching bilan kulib yubordi. — Kechirasan, xonim. Men senga bu uyda alohida xona tayyorlab qoʻymaganman. Hech kim senga bu yerda besh yulduzli qulaylik yaratib bermaydi. Shunday ekan... hozirgina oʻzing modadan qolgan deb nafratlangan oʻsha divaningda uxlashing mumkin. Sening bugungi yotoqing aynan mana shu yer!

Yn pashshani urib turgandek bir parvo qilib qoʻydi-da, qoshlarini kibrli tarzda uchirib, dudoqlarini burdi. Uning yuzida zarracha ham qoʻrquv yoki xavotir alomati yoʻq edi.
Seokjin esa uning bu holatidan oʻzicha gʻolib kelgandek, labida istehzoli va mamnun jilmayish bilan shartta ortiga oʻgirildi-da, ikkinchi qavatdagi oʻzining yotoqxonasi tomon yoʻl oldi. Eshikni esa qasddan qarsillatib yopib kirdi.
Yn zalda, oʻsha divanda yolgʻiz qolgach, piching aralash asabiy kulib yubordi:

— Demak, divanda uxlash? Meni kim deb oʻylayapsan, Kim Seokjin? — pichirladi u tishlari orasidan.

U bir necha daqiqa divanda oʻtirgancha chuqur oʻyga toldi. Ammo u Jeon Yn edi! Hayot zarbalaridan sinmagan, taslim boʻlish nimaligini bilmaydigan va oʻz qulayligini har qanday narsadan ustun qoʻyadigan magʻrur ayol. U kimningdir buyrugʻi bilan sovuq divanda tunaydigan qiz emasdi.
Yn oʻrnidan qatʼiyat bilan turdi. Egnidagi ogʻir, dabdabali oppoq toʻy libosining etaklarini balandroq koʻtarib, poshnalarini taqillatgancha toʻgʻri ikkinchi qavatga koʻtarildi. Hech qanday taqillatishlarsiz, Seokjin kirib ketgan xonaning eshigini shartta ochib, ichkariga kirdi.
Xonaga qadam qoʻyishi bilan uning koʻzlari beixtiyor devorlarga tushdi. Pastki qavatni qanchalik yomonlamasin, Jinning shaxsiy yotoqxonasi chindan ham oʻta yuqori va oʻziga xos ajoyib did bilan bezatilgan edi. Xona markazida esa daxshatli darajada keng, qulay va yumshoq yotoq turardi.
Shu payt xonaning ichidagi yuvinish xonasidan suvning shildiragan ovozi eshitila boshladi. Demak, janob Kim allaqachon dush qabul qilayotgan edi.
Yn labining chetida gʻolibona bir jilmayish paydo qildi. U ustidagi oʻsha ogʻir toʻy libosini, noqulay taqinchoqlari va boshidagi tojini oʻylab ham oʻtirmay yechib tashladi. Soʻng xuddi oʻz uyidagidek xotirjam qadamlar bilan Jinning kiyim shkafi tomon bordi. Eshiklarini ochib, ichidan oʻziga bir necha oʻlcham katta keladigan, qora keng futbolka va shortikni tanlab oldi.
Kiyimlarni kiyib, sochlarini boʻshatgach, u oʻzini oʻsha yumshoq, ulkan yotoqning qoʻyniga otdi. Koʻrpani ustiga tortarkan, yostiqqa bosh qoʻyib, shifftga qarab magʻrur pichirladi:

— Men senga aytgandim-ku, Seokjin... Men doimo oʻzim xohlagan ishni qilaman. Va bu uydami, hayotdami — har doim faqat men aytganim boʻladi.

U Jinning dushdan chiqib, uni oʻz toʻshagida koʻrgandagi daxshatli yuz ifodasini tasavvur qilib, ich-ichidan zavqlangancha jilmayib yotardi.