°엘러노라°

MA BELLE FOLIE 😈 FINAL...!!!

2026-08-01T11:00:55.790Z

Tungi Seul oʻzining behaddan koʻp rangli chiroqlari va shahar shovqini bilan dengiz kabi mavjlanardi. Ammo pentxausning ulkan, shiftgacha yetuvchi shaffof oynalari ortida mutlaqo boshqa bir dunyo, boshqa bir olam hukmron edi. Bu yerda faqat tunda yonayotgan mayin, xira oltinrang chiroqlar, poldan taralayotgan issiq va xushboʻy atirgul hamda vanil isi va ikki qalbning bir-biriga qoʻshilib ketgan nafas shabada-yu ovozi bor edi.
Kechki ovqatdan soʻng Taehyung Yujinning qoʻlidan ohista tutib, uni zal ortidagi yumshoq, keng divanga olib oʻtdi. Ular yonma-yon oʻtirishganida, Taehyung bir soniya ham Yujinning barmoqlarini qoʻyib yubormadi. Uning yirik, issiq va qatʼiyatli kaftlari Yujinning nafis, goʻyo ipag-u chinidan yasalgandek nozik barmoqlarini mahkam va avaylab chirmab olgandi.
Taehyung sekingina Yujinga yaqinlashdi. Uning qop-qora, ehtiros va cheksiz samimiyat toʻla koʻzlari Yujinning nigohiga qadaldi.
— Jinnie... — dedi u past, ipakdek mayin va titroq ovozda. Uning har bir soʻzida shunday bir mehr bor ediki, Yujinning koʻksidagi muzlagan barcha burchaklar bir zumda erib ketgandek boʻldi. — Baʼzan menga sening yonimda turganging, mana shu nafasingni his qilayotganim xuddi moʻjizadek tuyuladi. Qanchalik koʻp sinovlar, daxshatlar va sovuqliklar boʻlmasin... sen baribir mening yonimdasan.
Yujin uning koʻzlariga tikilib, soʻzsiz qoldi. Uning koʻksida, aynan oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir ostida joylashgan yuragi shiddat bilan ura boshladi. U oʻzining oʻtmishidagi barcha qorongʻu va qonli soyalardan soʻng, faqat va faqat Taehyungning bu begʻubor, issiq nigohi qarshisida oʻzini tirik va haqiqiy ayoldek his qilardi.

Taehyung dabdabali va ehtiyotkorlik bilan bir qoʻlini Yujinning nozik beliga qoʻydi, ikkinchi qoʻlining barmoqlari bilan esa uning chakkasiga tushgan ipak soch tolalarini avaylab orqaga surdi. Uning issiq barmoq uchi Yujinning yuziga, soʻngra yengil titrayotgan lab chetiga tegib oʻtdi.
Yujin ixtiyorsiz ravishda koʻzlarini yumdi va chuqur, shirin nafas oldi.
— Koʻzlaringni ochma, Jinnie... — pichirladi Taehyung, uning yuziga yanada yaqin kelib. Uning issiq va xushboʻy nafasi Yujinning lablariga urilardi. — Faqat meni his qil. Uning har bir urishini, har bir soniyasini...
Taehyung sekingina egilib, avval Yujinning chakkasidan, soʻngra uning nozik va issiq qovoqlaridan ohista oʻpib qoʻydi. Uning boʻsalari shunchalik mayin va shirin ediki, goʻyo u dunyodagi eng moʻrt, eng qimmatbaho javohirga tegayotgandek ehtiyotkor edi.
Soʻngra u Yujinning boʻyniga egildi. Uning lablari Yujinning qulogʻi ostidagi, tomir urib turgan nozik nuqtaga tekkanda, Yujinning butun vujudidan mayin va shirin bir titroq oʻtdi. U Taehyungning keng yelkalaridan mahkam ushlab, uni oʻziga tortdi.
— Taehyung... — pichirladi Yujin, ovozida cheksiz ehtiros va xotirjamlik qorishib ketgandi. — Men faqat sening bagʻringdagina nafas olaman.

Taehyung boshini koʻtardi va Yujinning ochilgan, baxt va sevgi bilan yonayotgan koʻzlariga tikildi. Endi ular oʻrtasida hech qanday parda, hech qanday sir yoki soxtalik qolmagandi.
Taehyung Yujinning yuzini ikkala kafti orasiga oldi va uning shirin, nordon sharob va vanil taʼmi kelib turgan lablaridan oʻpishga tushdi.
Bu shunchaki boʻsa emasdi — bu ikki azoblangan, uzoq vaqt bir-biridan ayro boʻlgan va nihoyat bir-birini topgan qalblarning tuganmas, soʻngsiz va ehtirosli toʻqnashuvi edi. Taehyungning boʻsalari avval ehtiyotkor va mayin boshlanib, dambadam shiddatli, ehtirosli va chuqur tus oldi. U Yujinni oʻz bagʻriga shunchalik mahkam bosib olgandiki, goʻyo uni butun dunyodan, barcha yovuzliklardan oʻz vujudi bilan toʻsib qolishni istardi.
Yujin uning boʻyniga qoʻllarini mahkam chirmab, oʻzini batamom bu issiq va ehtirosli toʻlqinlar ogʻushiga topshirdi. Uning barmoqlari Taehyungning quyuq sochlari orasida aylanar, Taehyungning koʻksidagi shiddatli va bir maromda urayotgan yurak ritmi Yujinning kaftlariga, butun tanasiga aks-sado berardi.
— Yuragimni his qilyapsanmi? — pichirladi Taehyung, bir soniya lablarini ajratib, Yujinning peshonasiga peshonasini tiragancha. Uning nafas olishi tezlashgan, koʻzlarida esa alangali sevgi nur sochardi. — Bu yurak faqat sen uchun, sen bilan birga yashaydi, Jinnie. Sen mening birinchi va soʻnggi sevgimsan.
Yujin uning lablariga yana bir bor intildi.
— Men ham seni sevaman, Taehyung... Barcha narsadan, hatto oʻz hayotimdan ham ortiqroq, — dedi u va ularning lablari yana bir bor, bu safar yanada chuqur va erkalovchi boʻsada birlashdi.
Ular tunda, Seul chiroqlari va yulduzlar shulasi ostida, ushbu keng va dabdabali pentxausda bir-birlarining quchogʻida erib ketishayotgan edilar. Tashqarida dunyo qanchalik murakkab va shafqatsiz boʻlmasin, bu xonada faqat ikkita inson va ularning bir-biriga boʻlgan mangu, soʻnmas va sehrli sevgisi hukmronlik qilardi...

Musiqadek mayin va ehtirosli boʻsalardan soʻng, Taehyung Yujinni oʻz bagʻridan ajratgisi kelmay, uni ohista dast koʻtarib oldi. Yujin uning boʻyniga qoʻllarini mahkam chirmab, boshini Taehyungning koʻksiga qoʻydi. Uning yurak urishi Yujin uchun dunyodagi eng tinchlantiruvchi alla kabi eshitilardi.
Taehyung uni keng, toʻq mermer bilan bezatilgan va iliq chiroqlar bilan yoritilgan yuvinish xonasiga olib kirdi.
Katta, chuqur vannaga allaqachon issiq suv toʻldirilgan, suv yuzida xushboʻy atirgul barglari va mayin koʻpuklar suzib yurardi. Xonada yengil, iliq bugʻ va vanil hamda dolchin hidi anqirdi.
Taehyung Yujinni avaylab vannaning yoniga tushirdi. U Yujinning koʻzlariga cheksiz ehtirom bilan tikilib, uning harir ipak xalatining belbogʻini ohista yechdi. Yujin ham Taehyungning ustidagi koʻylak tugmachalarini birma-bir yechib, uni yelkasidan tushirdi. Ularning har bir harakatida, har bir nigohida aqlbovar qilmas romantika, ishonch va bir-biriga boʻlgan chuqur bogʻliqlik bor edi.
Ular birgalikda xushboʻy va yumshoq koʻpukli suv bagʻriga shoʻngʻishdi.

Taehyung Yujinni orqasidan bagʻriga olib oʻtirdi. Yujin uning keng va issiq koʻksiga suyanib, koʻzlarini yumdi. Suvning yoqimli salqin-issiq harorati va Taehyungning bagʻri Yujinga barcha charchoqlarni, oʻtmishning qorongʻu soyalarini tamomila unuttirardi.
Taehyung koʻpukli suvdan olib, Yujinning nozik yelkalariga, boʻyniga avaylab surta boshladi. Uning barmoqlari Yujinning hoʻl, ipakdek sochlarini orqaga surib, uning qulogʻi orqasidan, nozik boʻynidan ohista oʻpib qoʻydi.
— Suv juda yoqimlimi, Jinnie? — pichirladi Taehyung, uning chakkasiga lablarini bosib.
— Sen yonimda boʻlsang... har bir daqiqa yoqimli, Taehyung, — dedi Yujin mayin va titroq ovozda. U orqasiga oʻgirilib, Taehyungning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari Taehyungning hoʻl kipriklari, kórkam yuz tuzilishi va lablari ustidan ohista sirgʻalib oʻtdi.
Taehyung uning kaftidan oʻpib, Yujinning wet va shirin lablaridan yana bir bor uzun, mayin boʻsa oldi. Suv tomchilari ularning yuzlarida miltillab, chiroq nurida oltinrang tovlanardi. Bu yuvinish xonasidagi har bir lahza xuddi eng goʻzal romantik filmlardagi kadrdek nafis va samimiy kechardi.

Suvdan chiqib, issiq va yumshoq sochiqlarga burkanganlaridan soʻng, Taehyung Yujinni yana oʻsha odatiga koʻra koʻtarib, yotoqxona sari odimladi.
Keng va shinam karavot uzra ipakdek mayin va oppoq choyshablar yozilgan edi. Deraza ortidan Seulning xira, soʻnggi chiroqlari va tunga choʻkkan shahar manzarasi koʻrinib turardi. Xonada faqat uncha baland boʻlmagan tun chirogʻining oltinrang nuri taralardi.
Taehyung Yujinni karavotga yotqizib, oʻzi ham uning yoniga yonboshladi. U Yujinni oʻzining bagʻriga mahkam va avaylab tortdi. Yujin uning koʻksiga bosh qoʻyib, bir qoʻlini Taehyungning beliga oʻradi. Taehyung esa bir qoʻli bilan Yujinning belidan tutib, ikkinchi qoʻli bilan uning yumshoq va hoʻl sochlarini silay boshladi.
— Jinnie... — dedi Taehyung past va mayin ovozda. — seni esingdami, Chejuda oʻsha kampir bizga nima degandi?
Yujin uning koʻksida jilmaydi:
— "Bir-biringizning qoʻlingizni hech qachon qoʻyib yubormanglar", degandi...
— Men bu qoʻllarni hech qachon qoʻyib yubormayman, — pichirladi Taehyung, Yujinning barmoqlarini tutib, ulardan ketma-ket oʻpib. — Sen mening borliq dunyomsan. Uyquga ket, mening malikam. Men har doim sening uyqungni poylayman.

Yujin uning koʻksidagi yurak urishini tinglab, chuqur va xotirjam nafas oldi. Uning koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir Taehyungning koʻylagiga tegib, miltillab turardi.
Yujin oʻzini hayotida birinchi marta bu qadar xavfsiz, bu qadar baxtli va haqiqatan ham "sevilingan" his qilayotgan edi. Uning miyasidagi barcha oʻtmish daxshatlari, oʻsha yertoʻla va sovuq shubhalar Taehyungning bu issiq bagʻrida tamomila erib, yoʻqolib ketgandi. U koʻzlarini yumib, Taehyungning koʻksiga yanada mahkamroq yopishdi.
Taehyung Yujinning peshonasidan soʻnggi bor uzun va shirin boʻsa olib, uning sochlarini silagancha, oʻzi ham osuda va baxtiyor uyquga ketdi.
Ular tunda, xushboʻy va issiq yotoqda bir-birlarini mahkam quchgancha, soʻngsiz baxt va romantikaga burkanib orom olishardi... Bu ularning yangi, tinch va begʻubor hayotidagi eng goʻzal va unutilmas tunlaridan biri edi.

Pentxaus ustiga choʻkkan sukunat tobora ogʻirlashib borardi. Yujin Taehyungning issiq bagʻrida, uning bir maromda urayotgan yurak ritmi ostida koʻzlarini yumgan edi. Ammo u chuqur uyquga ketgan sari, atrofdagi shinamlik va iliqlik gʻoyib boʻlib, oʻrnini nam, sovuq hamda qorongʻu bir zulmat egallay boshladi.
U oʻzini oʻsha daxshatli yertoʻlada koʻrdi. Devorlardan suv tomchilarining sovuq ovozi eshitilardi. Yujin qarshisida standing turgan kimsaga tikildi. Bu u edi — 12 yoshli mitti Yujin. Qizchaning usti-boshi yirtilgan, yuzida esa sovuq va zaharxanda tabassum bor edi.
— Sen oʻzingni baxtli deb oʻylayapsanmi? — dedi mitti qizcha, ovozida cheksiz nafrat bilan. — Oʻzingni aldama, Yujin! Taehyung seni sevmaydi! U sen kabi majruh, qonli va jirkanch mavjudotni hech qachon seva olmaydi! U seni shunchaki rahmi kelgani uchun qoldirgan. Illo bir kun kelib, seni tashlab ketadi!
Yujin gʻazabdan titrab ketdi. Uning koʻzlarida shiddatli olov yondi. U mitti qizcha tomon bir qadam tashlab, baland ovozda baqirdi:
— Yolgʻon! Ogʻzingni yop! Aslo unday emas! — dedi Yujin titroq va keskir ovozda. — Taehyung meni jonidan ortiq sevadi! Men ham uni jonimdan ortiq sevaman! Biz hech qachon, eshityapsanmi, hech qachon bir-birimizni tashlab ketmaymiz! Sen mening baxtimni tortib ololmaysan!
Mitti qizcha baland ovozda, vazmin va daxshatli tarzda qah-qah otib kulib yubordi. Uning kulgisi yertoʻla devorlarida echo berib, Yujinning miyasini yorib yuborgudek yangradi.

Yujin daxshatli vahima ichida koʻzlarini shartta ochdi! U shiddat bilan nafas olardi, peshonasidan sovuq ter tomchilardi.
U darhol yoniga — Taehyungning issiq bagʻriga talpindi. Ammo... uning yonida Taehyung yoʻq edi.
Yujin yonida yotgan kimsaga tikildi-yu, tomirlaridagi qoni muzlab qolgandek boʻldi. Choyshablar ustida, yana oʻsha 12 yoshli mitti qizcha yotardi! U Yujinga qarab, daxshatli va masxarali jilmayib turgandi.
— Sen aldanding, Yujin... — dedi mitti qizcha past, zaharli va boʻgʻiq ovozda. — Taehyung allaqachon ketib boʻldi! U sening aslida qanday jirkanch ekanligingni bildi va seni tashlab ketdi! Sen judayam jirkanch, hech kimga keragi yoʻq ahlatsan! Sen hech qachon baxtli boʻlolmaysan!
Bu soʻzlar Yujinning shuuriga oʻtkir pichoqdek qadaldi. Uning miyasidagi barcha zanjirlar uzilib ketdi. Uning ichida toʻplanib qolgan telbalarcha gʻazab va nafrat vulqon kabi otildi.
— ASLO UNDAY EMAS! — deb boʻkirdi Yujin telbalarcha. — Bu jirkanch mavjudot men emasman! BU SENSAN!

Yujin shiddat bilan qizchaning ustiga tashlandi. U ikkala kafti bilan mitti qizchaning tomogʻini mahkam changalladi. Uning barmoqlari boʻgʻimlarigacha oqarib ketgan, koʻzlarida esa oʻzgacha bir telbalik va qonxoʻrlik yonardi.
— Men seni bugun oʻldiraman! — deb baqirdi Yujin, qizchaning tomogʻini yanada qattiqroq boʻgʻib, uni oʻzi tomonga tortarkan. Uning ovozi xonadagi shisha devorlarni titratib yuborgudek daxshatli edi. — Sen aslo mening baxtimga toʻgonoq boʻlolmaysan! Tushindingmi?! Men seni yoʻq qilaman!
Yujin butun kuchi bilan, qoʻllari titrab boʻgʻishda davom etardi. Mitti qizchaning koʻzlari kattalashib, uning yuzida soʻnggi iztirob va faryod aks etardi. Lekin Yujin toʻxtamasdi. U oʻzining oʻtmishini, oʻsha 12 yoshli yarador va zaharli ruhiyatini oʻz qoʻllari bilan, bu safar va abadiyga boʻgʻib oʻldirmoqchi edi...
U qizchaning tomogʻini shunchalik kuch bilan siqardiki, xonada faqat Yujinning shiddatli nafas olishi va uning daxshatli pichirlashi eshitilardi:
— Oʻl... Oʻl va mening hayotimdan abadiy yoʻqol!..

Yujinning barmoqlari ostidagi qarshilik asta-sekin soʻndi. Mitti qizchaning ojiz harakatlari toʻxtadi, uning daxshat toʻla koʻzlari qotib qoldi. Yujin xuddi elkasidan ulkan tosh olib tashlangandek, koʻkragini toʻldirib yengil va chuqur nafas oldi. Uning yuzida nihoyat oʻtmishdagi oʻsha daxshatli arvohdan, oʻsha 12 yoshli majruh ruhiyatdan abadiy xalos boʻlgan insonning telbanamo jilmayishi paydo boʻldi.
— Boʻldi... — pichirladi Yujin hoʻngrab, entikib. — Endi sen yoʻqsan... Endi u meniki... Faqat meniki...
U qoʻllarini ohista boʻgʻizdan boʻshatdi. Lekin shu soniyaning oʻzida, xonadagi tungi xira nur ostida daxshatli va aqlbovar qilmas bir fojia sodir boʻldi.
Yujinning koʻz oldidagi oʻsha qorongʻu parda, gallyutsinatsiya va telbalik gʻubori bir zumda tarqalib ketdi. Oʻsha 12 yoshli mitti qizchaning qiyofasi sekin-asta erib yoʻqoldi... Va uning oʻrnida, choyshablar ustida tomogʻi koʻkarib, koʻzlarida cheksiz ogʻriq va ehtirom qotgan inson paydo boʻldi.
Bu mitti qizcha emasdi.
Bu Taehyung edi.

Yujinning tomirlaridagi qoni birdaniga muzlab qoldi. Uning yuragi urishdan toʻxtagandek boʻldi. U oʻzining qoʻllariga, soʻngra Taehyungning jonsizlanib borayotgan yuziga tikildi.
Taehyungning lablari yengil titradi. Uning boʻynida Yujinning barmoqlari qoldirgan daxshatli qizil va toʻq koʻk izlar bor edi. U oʻzini zarracha himoya qilishga urinmagandi... U Yujinning koʻzlarida oʻsha daxshatli telbalik va azobni koʻrgan, Yujin oʻzining ichidagi oʻsha iblis bilan kurashayotganini his qilgan va oʻz sevgilisi uchun, uning azoblarini toʻxtatish uchun oʻzini qurbon qilgandi.
Taehyung soʻnggi bor butun kuchini toʻpladi. Uning xira tortayotgan koʻzlarida Yujinga nisbatan zarracha gʻazab yoki nafrat yoʻq edi — faqat va faqat cheksiz, toʻzonli mehr hamda shafqat yonib turardi.
U titrayotgan, ojiz barmoqlarini sekingina koʻtardi va Yujinning koʻz yoshga belangan yuziga touching qildi. Uning barmoq uchi Yujinning yaniga tekkanida, Taehyungning lablari orasidan soʻnggi, qonli va mayin pichirlash chiqdi:
— Yu... jin...
Bu u aytgan soʻnggi soʻz boʻldi.
Taehyungning qoʻli daxshatli bir ogʻirlik bilan Yujinning yuzidan sirgʻalib, choyshab ustiga jonsiz tushdi. Uning koʻzlari mangu sukunatga burkandi. Uning koʻksidagi oʻsha bir maromda urayotgan, Yujinga dunyodagi eng xavfsiz goʻshani taqdim etgan issiq yurak... endi urishdan toʻxtagan edi.

Yujin qotib qoldi. U na nafas ola olardi, na qichqira olardi. Uning aqli, ruhi va butun borligʻi tamomila yakson boʻlgandi. U Taehyungning jonsiz tanasiga, uning ochiq qolgan, ammo endi nur sochmayotgan koʻzlariga tikilib turardi.
— T-Tae...? — dedi Yujin. Uning ovozi xuddi shisha singandek keskir va pichirlash aralash chiqdi. — Taehyung... hazillashma... Iltimos, hazillashma...
U Taehyungning yelkalaridan tutib, uni ohista tebrata boshladi. Lekin Taehyung javob bermasdi. Uning tanasi daqiqa sayin sovib, muzlab borardi.
Yujin Taehyungning koʻksiga boshini qoʻydi. U har doim eshitadigan, uni tinchlantiradigan oʻsha yurak urishini izladi. Lekin u yerda faqat sovuq va daxshatli sukunat bor edi.
— Nega...? Nega sen...? — Yujinning koʻzlaridan issiq yosh seldek oqa boshladi. Uning koʻzlari daxshatli shok va aqlsizlikdan kattalashib ketgandi. U oʻzining qoʻllariga qaradi — aynan shu barmoqlar dunyodagi eng maʼsum, eng begʻubor va uni jonidan ortiq sevgan insonning hayotiga nuqta qoʻygandi.
Yujin Taehyungning jonsiz tanasini mahkam bagʻriga bosdi. Uning ichidan chiqqan faryod xonadagi shishalarni titratib yubordi, ammo bu faryod tashqariga chiqmas, uning ich-ichida, yakson boʻlgan ruhida aks-sado berardi.
U oʻtmishidan qasos olaman deb, oʻzining kelajagini, baxtini va yagona sevgisini oʻz qoʻllari bilan oʻldirgandi. Pentxaus ustiga choʻkkan tungi qorongʻulikda, Yujin Taehyungning sovuq bagʻrida, uning jonsiz tanasidan oʻpib, aqlini batamom yoʻqotgan holda hoʻngrab yigʻlardi... Seul chiroqlari esa bu fojiyaviy va fojiali tunga parvo qilmay, miltillashda davom etardi.

Yujin Taehyungning daqiqa sayin muzlab borayotgan tanasini bagʻriga mahkam bosib olganicha, xuddi kichkina, chora-nochor qizchadek polda buxshashib yigʻlardi. Xonani qoplagan tungi daxshatli sukunatni faqat uning koʻksidan otilib chiqayotgan, boʻgʻiq va oʻtkir faryodi yorib oʻtar edi.
Uning koʻzlaridan oqayotgan issiq va achchiq yosh tomchilari Taehyungning rang-roʻyi oqargan, xotirotga aylangan yuziga, uning oʻsha Yujin jonidan ortiq koʻrib oʻpgan sovuq lablariga betakror iztirob bilan tomardi.
— Taehyung... iltimos, koʻzlaringni och... Iltimos, meni tashlab ketma... — Yujinning ovozi titrab, uzuk-yuluk pichirlashga aylanib ketardi. U Taehyungning sovuq yuzini ikkala kafti orasiga olib, uning peshonasidan, koʻzlaridan, hoʻkragan lablaridan ketma-ket, aqlsizlarcha oʻpardi. — Men ekanligimni koʻrmadim... Men u deb oʻylabman, Taehyung! Men oʻsha daxshatli oʻtmishimni oʻldirmoqchi edim... Seni emas! Jonim, seni emas!
Uning tizzalari, butun vujudi shafqatsizlarcha titrardi. Yujin oʻzining qonga va gunohga bulgʻangan barmoqlariga qarab, ularni nafrat bilan polga urib yuborgudek holatga kelardi. Aynan shu barmoqlar, aynan shu qasamyod qilgan qoʻllar uning yagona najotkorini, dunyodagi eng begʻubor va pokiza sevgisini bu dunyodan olib ketgan edi.
— Kechir meni... kechira qol, Taehyungim... — Yujin uning koʻksiga yuzini bosib, boʻgʻilib hoʻngradi. U har doim unga orom va xavfsizlik bagʻishlagan oʻsha issiq yurak urishini qayta eshitishni shunchalar xohlardiki, lekin har bir soniya oʻtgani sayin u yerda faqat sovuq va shafqatsiz jimlik hukm surardi. — Meni qanday kechirasan? Men seni oʻz qoʻllarim bilan oʻldirdim-ku... Men kabi iblisga bu dunyoda yashashga nima haq bor?
Yujin Taehyungning jonsiz qoʻlini olib, oʻzining boʻyniga, bir oz avval oʻzi ushlagan oʻsha nuqtaga qoʻydi. U Taehyungning barmogʻini ohista siqdi, goʻyo sevgilisi tirilib, uning ham boʻynini siqib, undan qasos olishini, uni bu azobdan qutqarishini soʻrayotgandek edi.
— Ur meni... meni jazolagin, Taehyung! Lekin bunday jim yotma, iltimos! — Yujinning koʻz yoshlari Taehyungning koʻylagini hoʻl qilib yuborgandi. — Sen menga "hech qachon qoʻlingni qoʻyib yubormayman" deganding-ku... Nega qoʻlimni qoʻyib yubording? Nega meni bu doʻzaxda yolgʻiz tashlab ketding?!
Yujin uning boʻyniga oʻralib, tanasini Taehyungga yanada mahkamroq jigarlab oldi. U sevgilisining tanasidagi soʻnggi iliqlikni ham yutib yuborgisi, oʻzining butun hayotini, jonini unga berib boʻlsa-da, Taehyungni tiriltirgisi kelardi. Lekin vaqt shafqatsiz edi.
Uning lablaridan otilib chiqayotgan "kechir" degan soʻzlari xonaning har bir burchagida tragik aks-sado berar, Yujin esa sevgilisining jonsiz bagʻrida, aqlidan tamomila ozgan va ruhi chilparchin boʻlgan holda, mangu va tuzalmas azob ichida hoʻngrab yigʻlashda davom etardi...

Xonada nafas olish ham ogʻirlashgan, havo muzdek va sovuq bir sukunatga burkangan edi. Yujinning koʻz yoshlari allaqachon qurigan, ammo koʻzlarida faqat va faqat cheksiz, toʻzonli vakuum va qorongʻulik qolgan edi. U Taehyungning allaqachon muzlab boʻlgan yuziga soʻnggi bor tikildi. Uning yuzi haligacha shunday osuda, shunday begʻubor ediki... Yujin uchun bu dunyoda, bu tanada va bu ruhda yashashning biror-bir maʼnosi qolmagandi.
U oʻzining bu gunohini, bu dahshatli xatosini hech qachon kechira olmasligini bilardi. Taehyung boʻlmagan dunyo — u uchun doʻzaxning oʻzi edi.
Yujin sekingina, xuddi bir soya kabi Taehyungning bagʻridan ajraldi. Uning harakatlari mutlaqo sovuqqon va qarorli edi. U polda, bir oz avval atelye/dizayn buyumlari va pichoqlar toʻplamidan tushib qolgan oʻtkir, yaltiroq pichoqqa qarab odimladi.
Pichoqning sovuq tigʻi uning barmogʻiga tegganida, Yujinning yuzida gʻalati, magʻrur va ayni paytda xotirjam bir tabassum paydo boʻldi.

Yujin pichoqni mahkam ushlab, yana karavot yoniga qaytdi. U Taehyungning yoniga yotib, uning muzdek chap qoʻlini oldi va oʻzining barmoqlari bilan Taehyungning barmoqlarini mahkam chirmashtirib bogʻladi. Ular xuddi Chejuda, xuddi shu pentxausda bir-birlariga vaʼda berishganidek... qoʻllarini tutib turishardi.
Yujin oʻng qoʻlidagi oʻtkir pichoqni chap bilagining tomir urib turgan, nozik nuqtasiga tiradi.
— Men seni kuttirmayman, jonim... — pichirladi Yujin. Uning ovozida endi qoʻrquv ham, yigʻi ham yoʻq edi. Faqatgina qovushishga boʻlgan ehtiros va soʻngsiz sadoqat bor edi. — Bizni hech kim ajrata olmaydi deganding... Mana, men yonangga boryapman.
Yujin hech qanday ikkilanishsiz, butun kuchi bilan pichoqni bilagiga qadab, oʻtkir tigʻ bilan chuqur jarohat yetkazdi.
Issiq, toʻq qizil qon shiddat bilan otilib chiqdi va oppoq, yumshoq choyshablar uzra xuddi fojiaviy gul kabi yoyila boshladi. Yujin pichoqni elkasidan pastga tashladi. Uning tanasidan sekin-asta darmon qochib, koʻz oldi xiralashib borardi.

Yujin oʻzining qonayotgan bilagini Taehyungning koʻksiga qoʻydi. Ularning qoni — Yujinning issiq qoni va Taehyungning jonsiz tanasi choyshab ustida bir-biriga qoʻshilib, mangu bir quyuq chiziq hosil qildi.
Yujin boshini Taehyungning yelkasiga, uning boʻyniga qoʻydi. U ikkinchi qoʻli bilan Taehyungning belidan quchib, oʻzini batamom sevgilisining ogʻushiga topshirdi.
Uning tanasidagi issiqlik va hayot manbai daqiqa sayin, tomchi-tomchi boʻlib uni tark etayotgan edi. Har bir soniyada Yujinning nafas olishi sekinlashib, koʻz qovoqlari ogʻirlashib borardi. Lekin u hayotida birinchi marta oʻzini shunchalik tinch, shunchalik baxtiyor va xotirjam his qilayotgan edi. Uning miyasidagi barcha oʻtmish daxshatlari, oʻsha 12 yoshli mitti qizchaning faryodlari va bu dunyoning azoblari soʻnggi qon tomchisi bilan birga oʻchib borardi.
— Biz... baribir birgamiz... — pichirladi Yujin soʻnggi bor. Uning lablarida maʼsum va shirin bir tabassum qotib qoldi.
Yujin sekingina koʻzlarini yumdi. Uning soʻnggi, yengil nafasi Taehyungning boʻyniga urildi va yertoʻladan, qasosdan, gunohdan va bu shafqatsiz dunyodan xalos boʻlgan ruhi mangu sukunatga choʻkdi.
Seul ustidan qop-qora tun chekinib, uzoqdan oltinrang tong nurlari pentxaus oynasiga tusha boshladi. Quyosh nuri xonadagi oʻsha oppoq, endi esa qizil qonga belangan karavotda bir-birini mahkam quchib, mangu uyquga ketgan ikki oshiqni yoritib turardi. Ular bu dunyoda birga boʻla olishmadi, ammo oʻlim ham ularning sevgisini va chirmashgan qoʻllarini ajrata olmadi...

"Bizni bu dunyo ajrata olmadi, oʻlim ham ajrata olmaydi. Qayerda boʻlsak ham — men baribir sening bagʻringda, sen esa mening yuragimda yashaysan..."

Ular uchun bu dunyodagi ogʻriq, qon va daxshatli kabuslar ortda qolgandi.
Yujin koʻzlarini ochganida, qarshisida na oʻsha nam va sovuq yertoʻla, na pentxausning qonga belangan devorlari bor edi. U cheksiz, koʻz ilgʻmas darajada tiniq, oppoq va mayin nurga burkangan makonda turgandi. Oyoqlari ostida mayin shabada va oltinrang gullar mavjlanar, havodan nafrat yoki qon hidi emas, balki shirin va sokin bayram nafasi anqirdi.
Yujin oʻziga qaradi. Uning ustida oppoq, begʻubor va toza libos bor edi. Qoʻllarida na pichoq izi, na qon va na oʻtmishning qorongʻu zanjirlari bor edi. Uning ruhi yengil, koʻksidagi oʻsha yillar davomida qiynab kelgan ogʻir yuk tamomila yoʻqolgan edi.
U ohista ortiga oʻgirildi.
U yerda, bir necha odim narida Taehyung turgandi.
Uning egnida ham qordan ham oppoq libos, yuzida esa dunyodagi eng samimiy, eng iliq va begʻubor tabassum bor edi. Uning boʻynida na oʻsha koʻkargan izlar, na koʻzlarida ogʻriq bor edi. U xuddi Yujin birinchi marta koʻrib oshiq boʻlgan oʻsha maʼsum va nurli Taehyungning oʻzi edi.

Taehyung sekingina kollarini yozdi. Uning koʻzlarida Zarracha xafachilik, nafrat yoki gʻazab yoʻq edi — faqat va faqat soʻnsiz, mangu sevgi porlab turgandi.
— Jinnie... — dedi u. Uning ovozi xuddi mayin shabada va eng goʻzal kuydagidek yangradi. — Men seni kutayotgandim.
Yujinning koʻzlaridan bu safar iztirob yoshlari emas, balki baxt va shukronalik yoshlari quyilib keldi. U barcha qoʻrquvlarini, barcha gunohlarini va oʻtmishdagi barcha azoblarini ortda qoldirib, Taehyung tomonga yugurdi.
U oʻzini Taehyungning bagʻriga otdi.
Taehyung uni mahkam, juda mahkam quchib oldi. Bu safar ularning quchogʻida sovuqlik ham, ajralish daxshati ham yoʻq edi. Ular bir-birlarining issiqligini, ruhiy erkinligini va mangu baxtni his qilishardi. Taehyung Yujinni oʻziga tortib, uning sochlaridan, yuzlaridan va lablaridan uzoq, shirin hamda xotirjam boʻsa oldi.
— Men uchun kechir... — pichirladi Yujin uning koʻksiga yuzini bosib.
— Bu yerda kechirim soʻralmaydi, mening malikam, — dedi Taehyung uning yuzini kaftlari orasiga olib, koʻzlariga tikilarkan. — Bu yerda endi neft ham, yertoʻla ham, oʻtmishning daxshatlari ham yoʻq. Bu yerda faqat sen va men bormiz. Abadiyga.

Taehyung Yujinning qoʻlidan tutdi. Ularning barmoqlari yana bir-biriga chirmashdi — bu safar ularni hech qanday gallyutsinatsiya, hech qanday taqdir va hech qanday oʻlim ajrata olmasdi.
Ular yonma-yon odimlab, cheksiz va nurli gorizont sari yurib ketishdi. Ularning ortida qolgan bu dunyodagi barcha azoblar va fojialar erib, yoʻqolib borardi.
Ular bu dunyoda baxtga erisha olishmadi, ammo nargi dunyoda, soʻngsizlik va nur bagʻrida oʻzlarining telbalik bilan boshlangan Muhabbatini mangu baxtga aylantirdilar...

Nihoyat, "MA BELLE FOLIE" (Mening goʻzal telbaligim) deb nomlangan bu uzoq, murakkab va hissiyotlarga boy sayohatimizning eng soʻnggi sahifasiga ham nuqta qoʻydik. Bu shunchaki bir fanfik emas, balki qalbimning eng teran va chigal burchaklarida tugʻilgan, har bir satriga darmon va koʻz yosh singdirilgan haqiqiy bir tuygʻular boʻroni boʻldi.
Bu hikoyada biz inson ruhiyatining eng qorongʻu va daxshatli yertoʻlalariga tushdik. Qasos va nafrat insonni qanday iblisga aylantirishi, ammo shu bilan birga purviqor va begʻubor muhabbat insonga qanchalar kuch va ayni paytda ojizlik berishini birgalikda his qildik. Yujin va Taehyungning taqdiri barchamizning yuragimizda oʻchmas iz qoldirdi, deb umid qilaman. Ularning muhabbati bu dunyoda oʻz tojini kiyolmagan boʻlsa-da, narigi dunyoda cheksiz va mangu nurga aylandi.
Ushbu voqealar zanjirini yozish jarayonida men bilan birga yigʻlagan, har bir bobni dilingizda hayajon bilan kutgan, qahramonlarimning quvonch va azoblarini oʻzingiznikidek qabul qilgan har biringizga chin qalbimdan minnatdorchilik bildiraman. Sizning eʼtiboringiz, sharhlaringiz va qoʻllab-quvvatlovingiz boʻlmaganida, bu "goʻzal telbalik" bunday teran va taʼsirli chiqa olmasdi.
Har bir yakun — aslida yangi bir boshlanishdir. Qahramonlarimiz bu dunyoni tark etishgan boʻlsa-da, ularning "MA BELLE FOLIE"si qalbimizda mangu yashaydi.
Cheksiz sevgi va hurmat bilan,
PARK YOONA❤️

MA BELLE FOLIE 😈 Episode 19

2026-07-30T17:53:47.534Z

Oradan roppa-rosa bir oy oʻtdi. Cheju orolidagi betakror, sehrli va baxtli kunlar goʻyo shirin bir tushdek ortda qoldi. Yujin va Taehyung Seulga qaytishdi. Ularning munosabatlari matbuotda va elita orasida eng havas qilsa gulidek, goʻzal munosabat sifatida eʼtirof etilayotgan, Taehyungning gʻamxoʻrligi va sevgisi Yujinning atrofida xuddi yengil va issiq qalqondek aylanayotgan edi.
Bugun haftaning ilk ish kuni edi. Taehyung kompaniyadagi toʻplanib qolgan ishlari va muhim uchrashuvlari sababli ertalabdanoq ofisiga yoʻl olgan. Yujin esa oʻzining shaffof shisha devorli, toʻq koʻk ranglar bilan bezatilgan shaxsiy otelyesida, yangi kutyurelik eskizlari ustida ishlayotgan edi.
Xonada sokin klassik musiqasi taralar, Yujinning nozik barmoqlari qogʻoz ustida qalam tebratar edi. Uning boʻynida Taehyung sovgʻa qilgan oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir miltillab turardi.
Ayni shu daqiqada otelye eshigi sekin ochildi va ichkariga ogʻir, sovuq va tanish qadamlar eshitildi.
Yujin qalam tutgan qoʻlini toʻxtatdi. Xonadagi havo bir soniyada muzlab qolgandek boʻldi. U boshini koʻtardi va qarshisida standing turgan insonni koʻrib, koʻzlarida daxshatli bir muzlik chaqnadi.

Janob Parkning egnida qimmatbaho, toʻq matoli kostyum bor edi. Uning yuzidagi shafqatsiz, manfur va takabbur ifoda yillar oʻtsa ham zarracha oʻzgarmagandi. U xonani sinchkovlik bilan koʻzdan kechirib, dabdabali stullardan biriga xotirjam choʻkdi. Uning har bir harakatida Yujinning bolaligini doʻzaxga aylantirgan oʻsha oʻtmishdagi hukmronlik va vahshiylik hidi anqirdi.
— Xosh, mening "daho" qizim... — dedi Janob Park zaharxanda jilmayib. Uning ovozi Yujinning quloqlarida yertoʻladagi zanjirlarning shaqirlashidek eshitildi. — Chejuda shahzodang bilan yaxshi hordiq chiqardingmi? Instagram’da butun dunyoga baxtli juftlik koʻrsatishni yaxshi uddaladinglar.
Yujin oʻrnidan turmadi. U qalamini stol ustiga sekingina qoʻydi. Uning qoʻllari biroz titradi, lekin u buni zudlik bilan jilovladi. Uning koʻzlarida aqlbovar qilmaydigan nafrat va nafratning ortida uygʻonayotgan oʻsha yovuz gʻazab olovi yonayotgan edi.
— Bu yerda nima qilyapsiz? — dedi Yujin sovuqqon, ammo pichoqdek keskir ovozda. — Mening otelyemni oʻzingizning jirkanch borligʻingiz bilan bulgʻashga qanday jurʼat qildingiz?
Janob Park baland ovozda, zaharli qah-qah otib kulib yubordi:
— Jirkanch borligʻim? Yujin, sen oʻzingni kimsan deb oʻylayapsan? Parij va Milanda oltin shohsuvaga koʻtarilganing bilan, oʻsha Kim Taehyungning bagʻrida erib yurganing bilan... sen kimsan?! Sen baribir Park Yujinsan! Sen mening qonimsan, mening naslimsan!
Janob Park oʻrnidan turib, Yujinning stoli tomon bir necha qadam yaqinlashdi. U stolga ikki kafti bilan suyanib, Yujinning yuziga yaqin keldi:
— Sen qancha urinma, qanchalik oʻzingdan "sivilizatsiyalashgan qirolicha" yasama... baribir ham Park familiyasini koʻtarib yursan! Sen mening yertoʻlamda, kaltaklarim va gʻazabim ostida ulgʻaygansan! Sening qoningdagi oʻsha yovuzlik, oʻsha sovuqlik va ruhiy majruhlik aynan MENDAN oʻtgan! Sen hech qachon oʻzgara olmaysan! Sen hech qachon oddiy, baxtli va begʻubor ayol boʻla olmaysan! Sen shunchaki men yaratgan bir maxluqsan!

Yujin Janob Parkning bu shafqatsiz soʻzlarini eshitarkan, koʻksidagi nafas siqila boshladi. Uning miyasida oʻsha 12 yoshli mitti qizchaning yertoʻladagi chinqiriqlari qayta eshitila boshladi. Lekin bu safar Yujin yigʻlamadi. Uning ichida yillar davomida toʻplanib qolgan ulkan gʻazab vulqoni otildi.
Yujin shiddat bilan oʻrnidan turdi. Uning nigohida shunday daxshatli va ayovsiz olov bor ediki, hatto koʻpni koʻrgan Janob Park ham bir soniyaga sergak tortdi.
— Bas qiling! — dedi Yujin. Uning ovozi xonadagi shisha devorlarni titratib yuborgudek baland va daxshatli chiqdi. — Ogʻzingizni yoping! Men sizning maxluqingiz emasman! Men oʻz qonimdan ham, siz bergan oʻsha zaharli familiyadan ham, sizning har bir izingizdan ham jirkanaman!
Yujin stol ustidagi oʻtkir dizaynerlik qaychisini mahkam gʻijimladi. Uning barmoqlari boʻgʻimlarigacha oqarib ketgandi.
— Siz mening bolaligimni, mening ruhimni va mening hayotimni tiriklayin kuydirdingiz! — dedi Yujin otasining koʻzlariga Nafrat bilan tikilib. — Men sizni oʻldirishimga bir bahoya bor edi! Sizning borligʻingiz bu dunyodagi eng katta xato! Hozirroq xonamdan yoʻqoling, aks holda bu safar sizni oʻz qoʻllarim bilan soʻyib tashlayman!
Yujinning koʻzlaridagi bu mutloq va telbanamo gʻazab shunchalar real ediki, Janob Park uning haqiqatan ham hozir nimagadir qodir ekanligini his qildi. Lekin u baribir oʻzining sovuqqon va yovuz tabassumini yoʻqotmadi.

Janob Park bir qadam orqaga chekindi. U kiyimlarini toʻgʻrilab, Yujinga masxarali tikildi. Uning koʻzlarida Yujin ustidan gʻalaba qozonishga boʻlgan shafqatsiz ishonch bor edi.
— Men bilan bunday ohangda gaplashma, qizim... — dedi Janob Park past va tahdidli ovozda. — Sen mening shartlarimni bilasan. Otelyening 50 foiz aksiyasini va kompaniyangning nazoratini menga topshirasan. Aks holda... sening shifoxonadagi ruhiy kasalliging haqidagi barcha hujjatlarni va oʻsha doʻzaxiy oʻtmishingni butun dunyo matbuotiga tarqataman. Taehyung va uning oilasi sening aslida qanday "telba" ekanligingni koʻrib, senga qanday qarashini koʻramiz.
Janob Park soatiga qarab oldi-da, eshik tomon odimladi. Eshik boʻsagʻasida toʻxtab, orqasiga oʻgirildi:
— Ertaga kechqurungacha senga vaqt. Barcha hujjatlarni tayyorlab qoʻy. Ertaga kechqurun men oʻzim sening pentxausingga boraman. Uyda boʻl!
Janob Park shafqatsiz jilmaygancha, eshikni qarsillatib yopib chiqib ketdi.
Xonada ogʻir va daxshatli sukunat choʻkdi. Yujin qoʻlidagi qaychini stolga uloqtirdi. Qaychi shisha ustiga tushib, jaranglagan ovoz chiqardi. Yujin ikkala qoʻli bilan stolni mahkam ushlab, shiddat bilan nafas olardi. Uning koʻksidagi koʻk zumrad zanjir tez-tez koʻtarilib tushar, koʻzlarida esa cheksiz nafrat va qaytib kelgan oʻsha daxshatli telbalik uchqunlari qayta yonayotgan edi...

Yujin

Seul uzra tushdan keyingi yumshoq va oltinrang quyosh yog‘dusi taralardi. Shaffof shisha devorli qahvaxonaning burchagida Taehyung va Yujin yonma-yon o‘tirishardi.
Taehyung Yujinning nozik barmoqlarini o‘zining issiq kaftlari orasiga olgancha, uning ko‘zlariga cheksiz ehtirom va g‘amxo‘rlik bilan tikilib turgandi. U Yujinning yuziga tushgan soch tolalarini quloq orqasiga ohista surdi va muloyim jilmaydi.
— Jinnie, bugun yuzingda bir oz charchoq alomatlarini ko‘ryapman... Agar ishlaring ko‘p bo‘lsa, kechki ovqatni uyda, ikkimiz birga tayyorlaymiz. Sen faqat dam olasan, kelishdikmi? — dedi Taehyung uning qo‘lidan ohista o‘pib.
Yujin unga qarab beg‘ubor va samimiy tarzda jilmaydi. Uning ko‘zlaridagi bu mayinlik va tinchlik Taehyung uchun eng katta baxt edi. U ko‘ksidagi ko‘k zumrad toshli zanjirni silab qo‘ydi.
— Rahmat, Taehyung... Sen men uchun dunyodagi eng xavfsiz go‘shasan. Bugun kechqurun biroz kechikishim mumkin, bitta kichik shaxsiy atomni hal qilib olishim kerak. Lekin albatta qaytaman va biz birga bo‘lamiz, — dedi Yujin sovuqqonlikdan yiroq, nihoyatda yumshoq ovozda.
Taehyung uning gaplaridan zarracha shubhalanmadi. U Yujinni quchoqlab, uning sochlaridan hidladi. Taehyung uchun Yujin hamon o‘sha himoyaga muhtoj, go‘zal va beg‘ubor malika edi.

Taehyung bilan oʻtgan oʻsha shirin va maʼsum tushlikdan soʻng, Yujin uning bagʻridan sekingina ajraldi. U Taehyungning peshonasidan mayin va begʻubor oʻpich olib, "shaxsiy ishlari" uchun ketayotganini aytdi. Taehyung uning ortidan mehr toʻla koʻzlar bilan tikilib qoldi — u uchun Yujin hamon oʻsha asrab-avashlashga loyiq, nafis malika edi.
Lekin mashinaga oʻtirishi bilan Yujinning koʻzlaridagi oʻsha begʻubor nur oʻchdi. Uning oʻrnini qip-qizil, sovuq va qorongʻu bir halokat egalladi.
Yujin toʻgʻri shahar chetidagi, daraxtzorlar orasida joylashgan dabdabali Janob Parkning saroyiga yoʻl oldi. U yerda xizmatchilar va soqchilar allaqachon almashtirilgan, Yujin ularning har birining jadvalini, xonadagi kuzatuv kameralarini oʻchirish yoʻllarini ipidan ignasigacha rejalashtirib qoʻygandi.

Oqshom soat toʻqqizlar atrofida Janob Park, uning xotini va 16 yoshli qizi uyda toʻplanishgandi. Yujin xuddi bir soya kabi ichkariga kirdi. Uning qoʻlida kuchli tinchlantiruvchi va uxlatuvchi modda toʻldirilgan shpritssimon moslama bor edi.
Bir soat oʻtar-oʻtmas, uyning dabdabali mehmonxonasida hushsiz yiqilgan uchta vujud paydo boʻldi.
Yujin ularni birma-bir, aqlbovar qilmas sovuqqonlik bilan sudragancha, saroyning eng tubida joylashgan, nam va qorongʻu yertoʻlaga tushirdi. Bu oʻsha — Yujinning 12 yoshida zanjirlanib, kaltaklangan, nam devorlariga qoni tomgan daxshatli yertoʻla edi.
Yujin qalin, qora zanglamaydigan zanjirlar va ogʻir qulflar bilan otasini va oʻgay onasini devordagi temir halqalarga mahkam bogʻlab qoʻydi. Ularning ogʻziga qalin skotch yopishtirdi. 16 yoshli beayb singlisini esa ularning roʻparasidagi yogʻoch stulga, arqon bilan chirmab bogʻladi.
Yujin oʻzi uchun tayyorlangan jarrohlik va kutyurelik pichoqlari, qaychilar toʻplamini maxsus mato ustiga tartib bilan tizib chiqdi. Uning egnida qora charm kiyim va qoʻlida yupqa rezin qoʻlqop bor edi. Uning yuzida na nafrat va na gʻazab bor edi — faqatgina oʻtkir, manyakal va muzdek boʻshliq koʻrinardi.

Janob Park va uning xotini sekin-asta hushiga kela boshlashdi. Ularning koʻzlari ochilganda, qorongʻu va nam yertoʻla, qarshilarida esa miltillagan chiroq ostida oʻtirgan Yujin koʻrindi.
Ular hushiga kelib, faryod urishga, bogʻliq qoʻllarini silkitishga urinishdi. Lekin skotch sababli ogʻizlaridan faqat boʻgʻiq, ojiz gʻuldirashlar chiqardi.
Yujin sekingina oʻrnidan turib, toʻplam ichidan uzun, ingichka jarrohlik skalpelini oldi. U 16 yoshli singlisining yaniga bordi.
— Bilasanmi... — dedi Yujin past, mayin, xuddi alla aytayotgandek mayin ovozda. — Sen bu yertoʻlaning hidini bilmaysan. Sen bu devorlardagi namlik qanchalar sovuq boʻlishini his qilmagansan. Sen bu iblisning va bu ayolning erka, baxtli qizi boʻlib ulgʻayding...
Singlisi daxshatdan koʻzlarini kattartirib, yosh toʻkib, boshini sarak-sarak qilardi. Janob Park va oʻgay ona esa zanjirlarni shaqirlatib, daxshatli qichqiriqlar bilan qizlarini qutqarishga urinishardi.
Yujin otasining va oʻgay onasining koʻzlariga tikildi. Uning lablarida daxshatli, manyakal jilmayish paydo boʻldi.
— Sizlar mening har bir koʻz yoshimdan, har bir ogʻrigʻimdan rohatlangansizlar... Endi esa mening navbatim, — pichirladi Yujin.
Yujin hech qanday ikkilanishsiz, aqlbovar qilmas shafqatsizlik bilan pichoqni singlisining tomogʻiga urdi.
Yertoʻlani qizchaning soʻnggi, boʻgʻiq xirillashi va ota-onaning skotch ortidan chiqqan daxshatli, fojiali faryodi tutib ketdi. Qizchaning issiq qoni Yujinning yuziga va qora charm kiyimiga sachradi. Janob Park va oʻgay ona oʻz koʻzlari oldida qizlarining jonsiz tana boʻlib osilib qolganini koʻrib, ruhiy jihatdan tamomila chilparchin boʻlishdi.

Yujin yuzidagi qon tomchisini barmogʻi bilan artib, dilshodlik bilan tili bilan jaladi. Uning koʻzlarida aqlbovar qilmaydigan bir ehtiros va telbalik yonardi.
U navbat bilan oʻgay onasining qarshisiga keldi.
— Sen mening onam emasding... Sen shunchaki mening azoblarimdan zavqlangan yana bir maxluq eding, — dedi Yujin va uning ogʻzidagi skotchni shartta sugʻurib oldi.
Oʻgay ona hoʻngrab yigʻlab, Yujinga yolvora boshladi:
— Yujin! Iltimos... Meni oʻldirma! Yujin, men aybdor emasman! Otang... hammasiga otang aybdor!
Yujin uning yosh toʻla koʻzlariga tikilib, sekingina yuzidan bo'sa oldi-da, pichoqni uning yuragiga bir necha bor shafqatsizlarcha qadadi. Oʻgay onaning faryodi sekin-asta oʻchib, yertoʻlada yana sukunat choʻkdi.
Endi faqat u va Janob Park qolishgandi.
Yujin otasining ogʻzidagi skotchni ham sugʻurib oldi. Janob Parkning koʻzlarida endi avvalgi takabburlik va gʻururdan asar ham qolmagandi. Uning qarshisida oʻzi yaratgan, oʻzining kaltaklari va yertoʻlasida ulgʻaygan haqiqiy iblis turgandi.
— Sen... sen telbasan! Sen maxluqsan! — dedi Janob Park titrab, boʻgʻilib.
— Ha... — dedi Yujin otasining yuziga yaqin kelib, uning qonli yuzidan ushlab. — Men sen yaratgan maxluqman, dada. Sen menga bu sanʼatni oʻrgatgansan.
Yujin otasiga oʻtmishdagi barcha kaltaklar, yertoʻladagi har bir qorongʻu tun va yetkazilgan har bir ruhiy jarohat uchun birma-bir, sekin va azobli tarzda jabr yetkazdi. Janob Parkning soʻnggi nafasigacha uning koʻzlaridagi daxshatni kuzatdi va nihoyat, uning ham hayotiga soʻnggi nuqtani qoʻydi.

Yertoʻla tamomila qon hidiga va oʻlim sukunatiga burkandi. Uchta jonsiz tana yertoʻlaning burchaklarida harakatsiz yotardi.
Yujin pichoqni yerga tashladi. U xonaning burchagidagi singan va chang bosgan devoriy oynaga yaqinlashdi.
Oyna aksida oʻzining qonga belangan yuzini koʻrdi. Va uning ortida... oʻsha 12 yoshli mitti qizcha standing turgandi. Lekin bu safar mitti qizcha yigʻlamayotgan, balki Yujinga qarab, chin koʻngildan, baxtiyor jilmayib turgandi.
Yujin oʻz aksiga tikilib, sekin-asta kula boshladi. Uning kulgisi avval xira pichirlashdek boshlandi, soʻngra butun yertoʻlani, saroyni tutib ketgan daxshatli, echo beruvchi, manyakal va telbanamo qah-qahga aylandi. U ham ozodlik, ham daxshat, ham ruhiy halokat aralashgan bu kulgisi bilan oʻzining oʻtmishdagi barcha zanjirlarini batamom uzib tashladi.

Yujin

Bir necha soatdan soʻng. Yujin barcha izlarni yashirib, qonli kiyimlarini kuydirib, oʻzini batamom tartibga keltirdi. U xuddi hech narsa boʻlmagandek, yuziga oʻsha nafis, sovuqqon va mukammal niqobini kiyib, penthouse’ga qaytdi.
Penthouse xonasida Taehyung hali ham uxlamay, uni kutib oʻtirardi. Yujin ichkariga kirishi bilan Taehyung oʻrnidan turib, unga qarata yugurib keldi va uni bagʻriga bosdi.
— Jinnie... Men seni judayam xavotir oldim! Qayerda eding? — soʻradi Taehyung, uning yuzlaridan, sochlaridan avaylab oʻpib.
Yujin Taehyungning koʻksiga bosh qoʻydi. Uning tanasidan haligacha yashirincha qon va oʻlim hidi kelayotgan boʻlsa-da, Taehyung buni payqamasdi. Yujin unga qarab, dunyodagi eng begʻubor, eng maʼsum va shirin tabassumini qildi.
— Men shunchaki... oʻtmishim bilan soʻnggi bor hisob-kitob qilib keldim, Taehyung, — pichirladi Yujin uning boʻyniga qoʻllarini oʻrab. — Endi bizni hech kim va hech narsa ajrata olmaydi...
Taehyung uni bagʻriga mahkamroq bosib, uning maʼsumligiga va sevgisiga yana bir bor sarmast boʻldi. U oʻzining kutilayotgan tragik taqdiridan va qarshisidagi malikaning aslida qanday iblisga aylanganidan mutlaqo bexabar edi...

Daxshatli yertoʻladagi qonli qasos, sovuq oʻlim va oʻtmishning kulidan soʻng, pentxausning iliq, shinam va yorugʻ oshxonasi mutlaqo boshqa bir dunyoni eslatardi.
Yujin kiyimlarini almashtirib, ustiga yumshoq va harir ipak xalatini tashlab chiqqandi. Uning yuzida, sochlarida yoki xatti-harakatlarida bir necha soat avval sodir boʻlgan daxshatli jinoyatdan zarracha asar ham yoʻq edi. U xuddi hechnarsa boʻlmagandek, oʻsha oʻzining muloyim va nafis qiyofasiga qaytgandi.
Taehyung esa oshxona stoli yonida, yenglarini tirsagigacha shimarib olgancha sabzavotlarni toʻgʻrayotgan edi. U Yujinning chiqqanini koʻrib, qoʻlidagi pichoqni bir chetga surdi va unga qarata samimiy jilmaydi.
— Keldingmi, Jinnie? — dedi Taehyung, uning qarshisiga kelib. U Yujinning peshonasiga ohista lablarini bosdi. — Men senga vaʼda qilganimdek, kechki ovqatni tayyorlashni boshladim. Lekin bilasan-ku, mening oshpazlik mahoratim senikidek daho darajasida emas... Menga yordam berasanmi?
Yujin uning koʻzlaridagi begʻubor va cheksiz sevgiga tikildi. Taehyungning issiq nafasi, uning yonidagi xavfsizlik hissi Yujinning ichidagi oʻsha qorongʻu va qonli tugunlarni bir zumga boʻlsada unutishga majbur qilardi.
— Albatta, Mr. Kim... — dedi Yujin lablarida mayin tabassum bilan. — Sen boʻlmasang, bu oshxonani portlatib yuborishing ancha aniq.

Ular birgalikda tayyorlayotgan spagetti va maxsus sousning xushboʻy hidi butun pentxaus boʻylab tarala boshladi. Muhit shunchalik tinch, shunchalik romantik ediki, xuddi bu dunyoda ulardan boshqa hech kim yoʻqdek edi.
Taehyung sous uchun maxsus ziravor va un idishini olayotganida, qoʻli tegib ketib, taxta ustidagi un har tomonga sochilib ketdi. Unning bir qismi Yujinning burniga va chakkasiga tegib, uni oppoq qilib qoʻydi.
Taehyung buni koʻrib, oʻzini tutolmay qah-qah otib kulib yubordi.
— Taehyung! — dedi Yujin qoshlarini soxta chimirib, unga qarab.
— Kechir, Jinnie... Lekin sen hozir shunchalar shirin koʻrinyapsanki! — dedi Taehyung kulishdan toʻxtamay. U barmogʻiga biroz un olib, Yujinning boshqa yaniga ham surtib qoʻydi. — Mana, endi haqiqiy oshpaz boʻlding!
— Shunaqami? — Yujinning koʻzlarida shoʻx va maʼsum bir uchqun yondi. U ikkala kaftini unga bulab, birdaniga Taehyungning yuziga va qora futbolkasiga urib oldi!
Taehyung kutilmagan bu "hujum"dan toʻxtab qoldi. Endi uning ham yuzi, burning uchi oppoq unga belangandi.
— Demak, urush xohlaysanmi? — dedi Taehyung jilmayib, Yujin tomonga bir qadam tashladi.
Yujin qah-qah otib kulgancha oshxona stoli atrofida qochib ketdi. Taehyung uning orqasidan yugurib borib, uni belidan tutib oldi va oʻziga tortdi. Yujin uning bagʻrida kulib, qutilishga urinardi, lekin Taehyung uni mahkam quchoqlab, uning unga belangan yuzlaridan, burnidan ketma-ket oʻpib chiqdi.
— Meni qoʻyib yubor, jinnivoy! — dedi Yujin kulgi aralash, Taehyungning yelkalariga urib.
— Hech qachon... Men seni hech qachon qoʻyib yubormayman, — pichirladi Taehyung uning lablariga yaqin kelib. Uning koʻksidagi yurak urishi har doimgidek Yujin uchun bir maromda va iliq urardi.

Ular kulishgancha yuzlaridagi unni artib, ovqatni tarazaga tortishdi va oshxonadagi ulkan shaffof oyna yonidagi stolga oʻtirishdi. Deraza ortida Seulning tungi chiroqlari miltillab turardi.
Taehyung Yujin uchun sharob quydi va stakanni koʻtardi:
— Bizning yangi va baxtli hayotimiz uchun, Jinnie. Barcha oʻtmishdagi ogʻriqlar va sinovlar ortda qolgani uchun.
Yujin stakanni uning stakaniga urishtirdi. Ularning stakanlaridan chiqqan jarangdor ovoz xonada aks etdi.
— Ortda qolgani uchun... — pichirladi Yujin va sharobdan bir qultum ichdi. Uning koʻzlarida bir soniyaga oʻsha qorongʻu va teran boʻshliq koʻrinib oʻtdi, lekin u darhol Taehyungga qarab yana oʻsha begʻubor tabassumini qildi.
Ular ovqatlanishayotgan paytda Taehyung Yujinning qoʻlidan tutib, uning barmoqlarini ohista silab oʻtirardi. U Yujinning yuziga tikilib, oʻzini dunyodagi eng omadli va baxtli erkak deb his qilardi. U qarshisida turgan bu nafis malikaning qoʻllari bir necha soat avval uch insonning qoniga belanganidan, uning ichida daxshatli bir iblis yashayotganidan mutlaqo bexabar edi.
Yujin esa Taehyungning issiq va samimiy kaftini ushlab turarkan, koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjirni silab qoʻydi. Uning miyasidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha endi jim edi. Yujin oʻtmishini oʻz qoʻllari bilan yoʻq qilgandi va endi u faqat Taehyungning bagʻridagi oʻsha begʻubor Yujin boʻlib qolishni istardi... Hozircha.

By: Park Yoona

MA BELLE FOLIE 😈 Episode 18

2026-07-28T12:13:45.018Z

Ertasi kuni ertalab Cheju orolining tiniq va musaffo osmonida quyosh oltinrang nur socha boshladi. Shaffof shisha devorli villaning keng ayvonida okeanning salqin, tuzli shabada nafasi va atrofda gurkirab yashnagan tropik gullarning xushboʻy hidi anqirdi.
Yujin oʻrnidan turib, ayvonga chiqdi. Uning egnida yengil, harir ipak xalat, koʻksida esa Taehyung taqib qoʻygan oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir miltillab turardi. U cheksiz va moviy okeanga tikilib, chuqur nafas oldi. Uning yuzida yillardan beri koʻrinmagan, oʻta xotirjam va samimiy jilmayish bor edi.
Ayni shu daqiqada Taehyung orqadan sekingina kelib, Yujinning nozik belidan quchdi. U jagʻini Yujinning yelkasiga qoʻyib, uning boʻynidan ohista, mayin va ehtiros bilan oʻpib qoʻydi. Uning nafasining iliqligi Yujinning tanasidan shirin bir titroq oʻtkazdi.
— Xayrli tong, mening daho va goʻzal qirolicham... — pichirladi Taehyung, uning sochlari va boʻynini ohista xidlab. Uning koʻksidagi yurak urishi Yujinning yelkasida bir maromda, urib turardi.
— Xayrli tong, Mr. Kim... — Yujin ortiga oʻgirilib, qoʻllarini Taehyungning boʻyniga oʻradi. U Taehyungning koʻzlaridagi cheksiz va yonayotgan sevgiga tikildi. — Bugun bizni qanday sarguzashtlar kutyapti?
Taehyung uning lablaridan uzun va shirin boʻsa oldi. U bu boʻsada Yujinga boʻlgan bor ehtirosini va sodiqligini ifodalayotgandek edi. Ularning nafasi bir-biriga qorishib ketdi.
— Bugun... biz bu dunyodagi eng baxtli oshiqlar qilishi kerak boʻlgan hamma narsani qilamiz, — dedi Taehyung, Yujinning burnidan ohista chimchilab. — Hech qanday rejasiz, hech qanday qoidalarsiz.

Ular birgalikda orolning chuqur, yam-yashil va kimsasiz oʻrmonlari ichida joylashgan yashirin Halla sharsharasi tomon yoʻl olishdi.
Atrof baland palma daraxtlari, rang-barang ekzotik gullar va quyosh nurlarida miltillayotgan suv tomchilari bilan burkangandi. Sharshara havzasidagi suv shunchalik tiniq ediki, uning tubidagi silliq, rangli toshlar va suzib yurgan mitti baliqchalar yaqqol koʻrinib turardi.
Taehyung Yujinning qoʻlidan tutib, suv boʻyiga olib keldi. Yujin ehtiyotkorlik bilan suvga oyogʻini tegizdi va salqinlikdan yengil titrab ketdi:
— Voo... Suv juda salqin-ku, Taehyung!
— Salqin? — Taehyung shoʻx jilmaydi va bir soniyada Yujinni belidan tutib, ikkalasi birgalikda sharsharaning iliq va shoʻx suvlari bagʻriga sakrashdi!
Chashma suvlari har tomonga sachradi. Yujin suvdan boshini chiqarib, sochlarini orqaga tashladi va Taehyungga qarab baland, samimiy va baxtiyor qah-qah otib kulib yubordi. Bu kulgi sharshara guvillashi aralash butun oʻrmonga tarqaldi.
— Taehyung! Sen haqiqatan ham telbasan! — dedi Yujin kulib, unga suv sachratarkan.
Taehyung suv ostidan suzib kelib, Yujinning belidan mahkam tutdi va uni oʻziga tortdi. Suv tomchilari Yujinning uzun kipriklari va lablarida miltillab turardi. Taehyung uning hoʻl sochlarini orqaga surib, koʻzlariga mehr bilan tikildi.
— Men sen uchun telbaman, Jinnie... — pichirladi Taehyung. Uning ovozi sharshara suvlari orasida nihoyatda ehtirosli eshitildi. — Sening mana shunday kulishingni koʻrish uchun men butun dunyoni suvga gʻarq qilishga ham tayyorman.
U Yujinni suv ichida oʻziga mahkam tortib, uning wet va shirin lablaridan oʻpishga tushdi. Sharsharaning miltillayotgan suv tomchilari va quyosh nurlari ostida bu boʻsa xuddi ertaklardagi eng romantik kadrdek muhrlandi. Yujin uning yelkalariga yopishib, oʻzini batamom bu tuygʻuga topshirdi. Ular suv ichida, bir-birining quchogʻida erib ketishayotgan edi.

Oqshomga yaqin ular orolning eng chekka, kimsasiz va oltinrang qumli sohiliga kelishdi. Osmon alvon, pushti va binafsha rangli shafaqqa burkangan, okean toshqinlari sohilga sekin-asta urilib, xushboʻy shabada keltirardi.
Ular qum ustida, issiq koʻrpacha ustida yonma-yon oʻtirishardi. Taehyung Yujinni orqasidan bagʻriga bosib olgan, Yujin esa uning koʻksiga bosh qoʻyib, uzoq-uzoqlarga — horizon chizigʻiga tikilardi. Taehyungning kaftlari Yujinning barmoqlari bilan mahkam jipslashgandi.
— Bilasanmi, Taehyung... — dedi Yujin sekin va mayin ovozda, uning koʻksidagi bir maromda urayotgan yurak ritmini his qilarkan. — Men ilgarilari baxt degan narsani faqat muvaffaqiyatda, unvonlarda va dabdabada deb oʻylardim. Lekin hozir... mana shu sohil burchagida, sening bagʻringda oʻtirganimda angladimki, haqiqiy baxt — bu sening bagʻringdagi xotirjamlik ekan.
Taehyung uning chakkasidan, sochlaridan ohista oʻpib qoʻydi. Uning koʻzlaridan cheksiz minnatdorlik va ehtiros sanchilardi:
— Men seni hech qachon bu bagʻirdan boʻshatmayman, Jinnie. Qayerda boʻlmaylik, nima boʻlishidan qatʼi nazar, sen mening yagona boshpanam, mening yagona sevgimsan.
Taehyung sekingina qum ustiga egilib, barmoqlari bilan hoʻl qumga katta yurak shaklini chizdi va uning ichiga ularning ismlarining bosh harflarini yozdi: K.T.H + P.Y.J.
Yujin buni koʻrib, bola kabi quvonib ketdi. U ham qumga egilib, oʻsha yurak atrofiga mitti yulduzchalar chizib chiqdi. Ular sohilda, alvon shafaq nurida qumga suyanib, bir-birini quchgancha, uzoq vaqt soʻzsiz oʻtirishdi. Ularga hech qanday soʻz kerak emasdi — ularning koʻzlaridagi va yuraklaridagi ehtiros hammasini aytib turardi.

Yujin

Tungi osmonda son-sanoqsiz porloq yulduzlar charx ura boshlaganda, Taehyung sohil boʻyida kichik va shinam gulhan yoqdi. Olovning oltinrang va issiq shulasi ularning yuzlarini yoritib turardi. Gulhan qarshisidagi yumshoq kreslo-pufikda Taehyung Yujinni bagʻriga olib oʻtirardi.
Taehyung yonidagi kichik akustik gitarani oldi. U Yujinning koʻzlariga tikilib, ohista, ipakdek mayin ovozda romantik va samimiy bir kuy kuylay boshladi. Uning ovozi okean toshqinlari va gulhan qitir-qitiri bilan qoʻshilib, atrofda sehrli va maqsudiy aura yaratdi.
Yujin uning ovozini eshitib, sarmast boʻlgandek uning koʻzlariga tikilardi. U Taehyungning naqadar mukammal, naqadar samimiy va uni qanchalar jondan ortiq sevishini yana bir bor his qildi. Uning koʻzlaridan baxt yoshlari miltillab tushdi.
Kuy tugagach, Taehyung gitarani bir chetga surib, Yujinning yuzini ikkala kafti orasiga oldi. Uning barmoqlari Yujinning baxt yoshlarini avaylab artib qoʻydi.
— Yujin... — pichirladi Taehyung, uning lablariga lablarini tegizardek yaqin kelib. — Men seni ushbu hayotda ham, kelasi hayotda ham, abadiylikda ham sevishga qasam ichaman.
Yujin uning boʻynidan mahkam quchdi va uning lablaridan ehtiros, sevgi va borligʻi bilan oʻpishga tushdi. Olov nuri va yulduzlar shulasi ostida ikkala sevgilining vujudi va ruhi tamomila birlashib ketgandi. Ular tungi salqinda, gulhan atrofida bir-birini mahkam quchgancha, soʻngsiz baxt va sevgining mast qiluvchi ogʻushida erishardi.

Sohildagi romantik va sehrli tungi gulhandan soʻng, Yujin va Taehyung villaga qaytishdi. Taehyung Yujinning peshonasidan avaylab oʻpib, unga issiq choy damlash uchun oshxonaga oʻtib ketdi. Yujin esa yuvinish xonasiga kirdi.
Yuvinish xonasining devorlari qora mermerdan ishlangan boʻlib, shaffof va iliq chiroqlar ostida oʻzgacha bir sukunat hukmron edi. Yujin kran murvatini buradi va sovuq suvda qoʻllarini, yuzini yuvdi. Suvning salqinligi uni biroz oʻziga keltirgandek boʻldi. U sochlarini orqaga surib, boshini koʻtardi va qarshisidagi ulkan devoriy oynaga tikildi.
Lekin... oyna aksida oʻzining goʻzal va xotirjam yuzini emas, daxshatli va ayanchli bir manzarani koʻrdi.
Oynaning u tomonida, qorongʻulik ichida oʻsha 12 yoshli mitti qizcha standing turgandi. Uning egnida oʻsha yertoʻladagi cirli, kirlangan koylagi, yuzlarida qon va koʻz yosh izlari bor edi. Mitti qizcha Yujinga tikilib, daxshatli, sovuq va masxarali tarzda sekin-asta kula boshladi...
— Nima, rostdan ham hammasi ortda qoldi deb oʻylayapsanmi, Yujin? — dedi mitti qizcha. Uning ovozi xuddi shisha tirnalgandek ingichka va zaharli edi. — U seni sevadimi? Kim seni sevar edi? Onangmi? Otangmi?
Yujin qotib qoldi. Uning nafas olishi tezlashib, koʻzlari kattalashdi. U ikkala qoʻli bilan rakovina chetini mahkam ushlab oldi. Uning koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjir ohista tebranib ketdi.
— Yoʻq... — pichirladi Yujin, ovozi titrab. — U meni sevadi... Taehyung meni sevadi!
— Yolgʻon! — mitti qizcha birdaniga baland va sovuq qah-qah otib kulib yubordi. Uning kulgisi yuvinish xonasining devorlarida aks-sado berib, Yujinning miyasini yorib yuborgudek boʻldi. — U ham boshqalar kabi seni aldayapti! U sening pulingga, sening eʼtiboringga yoki shunchaki aybdorlik hissini yuvishga muhtoj, xolos! Kun kelib u ham seni tashlab ketadi... Xuddi onang tashlab ketgani kabi! Seni hech kim yaxshi koʻrmaydi va hech qachon yaxshi koʻrmagan! Sen bu dunyoda mangu yolgʻizsan!
— Yoʻq! Bas qil! — Yujin koʻzlarini mahkam yumib, boshini sarak-sarak qildi. Uning ichida aqlbovar qilmas vahima va qorongʻu shubha alagʻda boʻla boshladi. — U unday qilmaydi... u meni tashlab ketmaydi!
— U ketadi... — dedi mitti qizcha pichirlab, oynaga yaqinroq kelib, sovuq barmogʻi bilan oynani tirnarkan. — Chunki sen "buzuq va jirkanch"san... Onang aytganini eslamaysanmi?

Ayni shu soniyada yuvinish xonasining eshigi ohista taqilladi va eshik tirqishidan Taehyungning xavotirli ovozi eshitildi:
— Jinnie?.. Boshingsda biror kor-hol boʻldimi? Kim bilandir gaplashyapsanmi?
Taehyungning ovozi Yujin uchun xuddi daxshatli tushdan uygʻotuvchi najot qoʻngʻirogʻi kabi boʻldi. Yujin shiddat bilan koʻzlarini ochdi. Oyna aksidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha sekin-asta qorongʻulikka singib, yoʻqolib borardi, lekin uning oʻsha sovuq va masxarali kulgisi Yujinning shuurida haligacha aks-sado berib turardi.
Yujin chuqur va titroq nafas oldi. U bir necha soniya ichida oʻzining oʻsha "mukammal, sovuqqon va daho" nazoratini qayta tiklashga majbur boʻldi. U yuzini sochiq bilan artdi, sochlarini tartibga keltirdi va oynaga soʻnggi bor — sinchkov va ehtiyotkorlik bilan qarab oldi. Oynada endi faqat oʻzi turardi.
Yujin eshikni ochdi.
Eshik ortida Taehyung xavotir toʻla koʻzlari bilan standing turgandi. Uning qoʻlida bir finjon issiq xushboʻy choy bor edi.
— Yoʻq, Taehyung... men shunchaki oʻzim bilan oʻzim gaplashayotgandim, — dedi Yujin. Uning lablarida bir daqiqa avvalgi daxshatdan asar ham qolmagandi. U Taehyungga qarab, nihoyatda mayin, goʻzal va samimiy jilmaydi. — Charchaganimdan shekilli.
Taehyung uning koʻzlarida bir soniyalik gʻalati va chuqur qorongʻulikni payqagandek boʻldi, lekin Yujinning bu begʻubor va shirin tabassumi uning barcha xavotirlarini bir zumda tarqatib yubordi.
— Men seni yoʻqotib qoʻydimmi deb qoʻrqib ketdim, — dedi Taehyung, choyni stol ustiga qoʻyib. U Yujinning belidan tutib, uni oʻziga tortdi va peshonasidan ohista oʻpib qoʻydi. — Yurgin, dam olamiz. Sen bugun judayam koʻp emotsiya sarflading.
— Ha... yurgin, — pichirladi Yujin.
Ular keng va yumshoq karavotga yonbashlashdi. Taehyung Yujinni oʻzining bagʻriga mahkam bosib oldi. U Yujinning sochlarini avaylab silab, uning koʻksiga sekingina oʻpichlar qoʻyardi. Yujin esa uning koʻksiga bosh qoʻyib, Taehyungning bir maromda, kuchli urayotgan yurak ritmini tinglardi.
Taehyung bir necha daqiqadan soʻng osuda va chuqur uyquga ketdi. Uning yuzida cheksiz baxt va tinchlik bor edi.
Yujin esa... qorongʻuda koʻzlarini ochib yotardi. U Taehyungning bagʻrida, uning issiq va samimiy quchogʻida turgan boʻlsa-da, uning miyasida oʻsha 12 yoshli mitti qizchaning soʻzlari xuddi soat millaridek bir xil maromda takrorlanardi: "U ham seni tashlab ketadi... U ham seni tashlab ketadi..."
Yujin Taehyungning yuziga sekingina barmoqlarini tegizdi va uning koʻksiga yanada mahkamroq yopishib, koʻzlarini yumdi. Bu baxtli va romantik tunda daxshatli tufonning ilk qorongʻu soyalari koʻrina boshlagandi...

Yujin

Ertalabki quyosh nurlari ufqga kótarilgan bóyi,xonaga ham yorugʻlik choʻmdi. Sevgilisining bagʻrida tinchgina orom olayotgan Yujin xuddi chaqaloq kabi tinch uxlardi. Yuzlariga tushgan nur sabab Taehyung koʻzlarini arang ochdi va quchogʻida yotgan sevgilisiga qarab ohista tabassum qildi.
— mening shirin baxtim🥹 naqadar baxtliman.... Rahmat Yujinim
Deya qizni peshonasidan oʻpgan yigit uni ohistalik bilan quchogʻidan chiqarib,oʻrnidan turdi. Qizni sochlarini toʻgʻirlab,ustini yopgancha balkon tomon ketti. Pardalar ichkariga uchgancha ajoyib koʻrinish berar,ertalab uchun kuchli aura berib turgandi.
Balkon ortida esa cheksiz dengiz koʻrinar,toʻlqinlar ovozi esa yanada yoqimli bir ohangrabo kabi edi.

Taehyung balkonga chiqdiyu,ustunga suyangancha dengizga boqdi. Yuziga dengiz shamoli urilarkan,koʻzlarini yumdi. Sochlari jingalaklangan holda uchib bir peshonasini ochsa,bir yopardi. Ustida hech qanday kiyim yoʻq,pastida esa oddiy trikoda turardi.

Toʻlqin ovozlaridan bezovtalangancha Yujin qoʻllarini Taehyungni oʻrni tomon yoʻnaltirdi,ammo joy boʻsh edi. U zoʻrgʻa koʻzlarini ochib Taehyungni joyiga tikildi va biroz hayron qoldi. Joy boʻm boʻsh edi. U koʻzlarini uxalagancha oʻrnidan biroz boshini koʻtarib,yotoq ustida oʻtirdi
— Tae qayerga ketti ekan🥱
Degancha atrofga boqarkan,balkon tomonda turgan Taehyungga koʻzi tushdi. Soʻng sokin jilmaygancha
— Teteee😍🫠 deya qanday aytib yuborganini bilmay qoldi.
Taehyung ortidan eshitilgan ovoz orqa oʻgirdiyu,mayin jilmaydi
— hayrli tong,hayotim🫠

Tushdan soʻng, quyosh oʻzining eng iliq va oltin nurlarini orol ustiga sochayotgan bir paytda, Yujin va Taehyung Chejuning mashhur, gullarga burkangan va dengiz boʻyiga tutashgan sokin koʻchalarida piyoda sayrga chiqishdi.
Bu safar ikkalasi ham nihoyatda sodda, ammo oʻta nafis va yarashgan kiyimlarda edilar. Yujin egnida yengil, oq rangli yozgi koʻylak va boshida keng kornish shlyapa, boʻynida esa miltillab turgan oʻsha koʻk zumrad toshli zanjir bor edi. Taehyung esa oq futbolka, koʻk jinsi va yelkalariga tashlab olingan yengil sviterda edi. Ular barmoqlarini bir-birinikiga mahkam jipslashtirib, bir maromda odimlab borishardi.
Seulning doimiy shovqin-suroni, qoʻriqchilari va shov-shuvli matbuotidan uzilga bu ikki sevishgan uchun oddiygina piyoda yurishning oʻzi eng katta baxtga aylangandi.

Ular mahalliy xalq va sayyohlar gavjum boʻlgan, chetlarida mitti qahvaxonalar hamda suvenir doʻkonlari joylashgan xiyobon boʻylab yurib borishardi. Atrofdagilar bu ikki gʻoyatda goʻzal va chiroyli juftlikka ixtiyorsiz ravishda qarashmasdan iloji yoʻq edi. Ular shunchaki kelishgan emas, balki atrofga aqlbovar qilmas romantik aura va baxt taratib borishardi.

— Qara, Taehyung... — pichirladi Yujin, lab chetida shoʻx jilmayish bilan. — Anavi roʻparasimizdagi qizlar seni tanib qolishdi shekilli. Koʻzlari uzilmayapti.
Taehyung darhol qaddini rostlab, sochlarini bir qoʻli bilan orqaga surdi va Yujinga qarab bir oz magʻrurlanib qoʻydi:
— Xosh, nima qilibti? Ularning qarshisida butun dunyoning eng jozibali erkagi va poytaxtning eng zoʻr biznesmenlaridan biri turibdi-da!
— Shunaqami? — Yujin qoshini bir chimirib, birdaniga Taehyungning qoʻlini qoʻyib yubordi va bir qadam nariga oʻtib oldi. — Unda oʻsha "eng jozibali erkak" oʻzi piyoda yura qolsin!
Taehyung Yujinning bu hazilomuz "arazlash"ini koʻrib, darhol oʻzini yoʻqotib qoʻydi. U atrofga qaramay, birdaniga Yujinning orqasidan yugurib borib, uni belidan tutdi va butun koʻchaning ortida, odamlarning koʻz oldida Yujinni havoga koʻtarib, bir aylanib oldi!
— Hoy, Taehyung! Tushir dedim! Odamlar qarayapti! — dedi Yujin qah-qah otib kulib yuborarkan.
— Yoʻq! To "Men faqat sening jozibali erkagingman" deb tan olmaguningcha tushirmayman! — baqirdi Taehyung shoʻxlik bilan.
— Boʻldi, boʻldi, tan olaman! Sen faqat mening jinnimsan! — dedi Yujin uning yelkalariga urib.
Atrofdagi odamlar, ayniqsa yoshlar ularning bu shoʻx va maʼsum xatti-harakatlarini koʻrib, jilmayib qarashar, kimdir telefoniga tasvirga olib, ularning baxtiga havas bilan boʻylashardi.

Ular kulishgancha sohil boʻyidagi mitti mevaxona oldida toʻxtashdi. U yerda Chejuning mashhur, shirindan-shirin xushboʻy mandarin hamda apelsinlarini sotib oʻtirgan, yuzlaridan nur yogʻilib turgan, yoshi yetmishlardan oshgan kayvoniy bir ayol (harmeoni) oʻtirardi.
Taehyung darhol Yujin uchun bir savat eng saralangan, oltinrang apelsinlarni tanlay boshladi.
Keksa ayol bu ikki yoshning bir-biriga boʻlgan mehrli qarashlarini, Taehyungning Yujinga apelsin poʻstini sepib hazillashayotganini va Yujinning unga javoban shirin kulayotganini uzoq vaqt kuzatdi. Ayolning yuzida cheksiz va samimiy bir tabassum paydo boʻldi.
— Hoy, bolalarim... — dedi ayol ovozida onalarcha issiqlik bilan, ularga bir necha eng katta apelsinlarni tekinga qoʻshib uzatarkan. — Bir-biringizga shunchalar yarashibsizki, koʻz tegmasin. Xuddi ertakdagi shahzoda va malikaga oʻxshaysizlar.
Yujin va Taehyung toʻxtab, kampirga qarashdi.
— Rahmat, chiroyli buvi, — dedi Taehyung kamtarona tazim qilib.
Keksa ayol Yujinning nozik qoʻllarini oʻzining qadoq va issiq kaftlari orasiga oldi. U Yujinning koʻzlariga chuqur va mehr bilan tikildi:
— Qizim, bu yigitning koʻzlarida senga boʻlgan cheksiz va begʻubor sevgi yonib turibdi. Qiyinchiliklar va sinovlar har bir oilada boʻladi, lekin bir-biringizning qoʻlingizni hech qachon qoʻyib yubormanglar. Ilohim, baxtingiz abadiy boʻlsin, bir umr mana shunday qoʻsha qariyninglar...
Yujin kampirning bu samimiy va begʻubor duosini eshitib, bir soniyaga toʻxtab qoldi. Uning qalbidan chuqur va iliq bir toʻlqin oʻtdi. U koʻksidagi koʻk zumrad zanjirni ushlab, Taehyungga qaradi. Taehyung ham unga cheksiz ehtiros va sodiqlik bilan tikilib turgandi.
— Rahmat, buvi... — pichirladi Yujin, kampirga ohista tazim qilib. — Biz albatta baxtli boʻlamiz.

By: Park Yoona

MA BELLE FOLIE 😈 Episode 17

2026-07-27T12:38:21.320Z

Ertalabki vaziyatdan soʻng Yujin va Taehyung Janob Kimning muhtasham qarorgohiga yoʻl olishdi. Mashina serhasham darvoza oldida toʻxtaganda, Taehyungning yurak urishi sezilarli darajada tezlashdi — u koʻksidagi ritm har soniyada shiddatlashib, tomiridagi qon bosimini oshirayotganini aniq his qilardi. Uning qoʻllari sovuq qotgan, barmoqlari biroz titrardi.
Yujin buni sezib, Taehyungning titrayotgan kaftini oʻzining nafis barmoqlari orasiga oldi va ohista qisib qoʻydi. Uning bu kichik harakati Taehyungning boʻgʻzidagi tiqinni yechgandek boʻldi.
Ular ulkan qasrning qabulxonasiga kirib kelishganida, Janob Kim xonasida ogʻir oʻyga tolgancha tamaki chekib oʻtirardi. U eshik ochilib, oʻgʻli va Yujinning yonma-yon kirib kelganini koʻrib, oʻrnidan shiddat bilan turdi. Uning yuzida gʻazab va hayrat baravar aks etdi.
— Sen... bu yerda nima qilyapsan? — dedi Janob Kim ovozini balandlatib, Yujinga nafrat bilan tikilarkan. — Oila unvonimizni, brendimizni yer bilan bitta qilganing kamlik qildimi?! Hali ham oʻgʻlimning boshini aylantirishga jurʼat qilyapsanmi?
Yujin biroz ham shoshilmasdan, Janob Kimning qarshisida tik turdi. Uning nigohida avvalgi zaharli qasos olovi emas, balki vazmin va oʻtkir bir qatʼiyat bor edi. U ohista egilib, Janob Kimga va ortda turgan Kim xonimga taʼzim qildi.
— Men bu yerga qilgan ishlarim uchun shaxsiy va rasmiy ravishda uzr soʻrash uchun keldim, Janob Kim, — dedi Yujin past, ammo butun xonada aniq eshitiladigan tiniq ovozda. — Bazmda sodir boʻlgan voqealar, sizning va oilangizning sharafiga yetkazilgan maʼnaviy hamda moddiy zararlar uchun chin koʻngildan afsusdaman.
Janob Kim zaharxanda kulib yubordi:
— Uzr?! Sening uzring bir necha haftalik matbuot daxshatini, aksiyalarning qulashini va mening oʻgʻlimning qaddini bukilganini qaytarib beradimi?!
— Yoʻq, qaytara olmaydi, — dedi Yujin otaning koʻzlariga tik qarab. — Lekin men sodir boʻlgan barcha narsani tuzatishga tayyorman. Oʻsha kuni men oʻz ichimdagi alam va adovat sababli chegaradan chiqdim. Lekin hozir... men Taehyungning yonidaman va bu qarorim uzil-kesil.
Taehyung Yujinning yonida turarkan, uning yuragi daxshatli tezlikda urardi. U Yujinning uning oilasi oldida gʻururini pastga urib, uzr soʻrayotganini koʻrib, koʻzlaridan yosh qalqdi. Taehyung otasiga bir qadam yaqinlashdi:
— Dada... men Yujinsiz yashay olmayman. Agar uni kechirmasangiz yoki qabul qilmasangiz, demak, meniz ham oiladan kechganim boʻlsin. Biz bir-birimizni sevamiz.
Janob Kim oʻgʻlining koʻzlaridagi oʻsha oʻchmas olovni va Yujinning sobit turishini koʻrib, indamay qoldi. Uning qoʻlidagi sigaretasi sekin-asta yonib tugardi.

Qarorgohdan chiqqach, ular Yujinning shaxsiy haydovchisi boshqarayotgan qora sedan orqa oʻrindigʻiga oʻtirishdi. Avtomobil shahar markazi tomon sovsiz ilgarilardi.
Yujin telefonini oldi. Uning rasmiy Instagram sahifasi butun dunyo boʻylab millionlab kuzatuvchilar va moda uylari tomonidan kuzatib borilardi. Yujin galereyasidan bugun ertalab, pentxausda tushgan suratini tanladi: suratda Taehyung va Yujin bir-biriga suyanib turishardi, Yujinning boʻynida esa oʻsha koʻk zumrad toshli oltin zanjir miltillab koʻrinardi.
Taehyung Yujinning yoniga yanada yaqinroq surildi. Uning nafasi Yujinning boʻyniga urilib turardi.
— Haqiqatan ham buni eʼlon qilmoqchimisan, Jinnie? — soʻradi Taehyung, ovozida cheksiz hayajon va shirin bir qoʻrquv bilan. Uning yuragi koʻksiga urilib, ritmi daqiqasiga yuz martadan oshib ketayotgandek edi.
— Ha, — dedi Yujin lablarida mayin jilmayish bilan. — Butun dunyo sening va mening kimligimizni bilishi kerak.
Yujin post ostiga quyidagi matnni yozib qoldirdi:

"Soʻnggi paytlarda sodir boʻlgan barcha kelishmovchiliklar, matbuotdagi shov-shuvlar va Janob Kim oilasi atrofidagi tushunmovchiliklar uchun chuqur afsusdaman. Bazmdagi voqealar shunchaki ikkimiz oʻrtasidagi jiddiy arazlashuv va his-tuygʻularning nazoratdan chiqishi mahsuli edi. Hozirda biz barcha tushunmovchiliklarga nuqta qoʻydik. Biz birgamiz va munosabatlarimizni davom ettirmoqdamiz. Yonimda boʻlganing uchun rahmat, K.T.H."

Yujin "Chop etish" tugmasini bosdi.
Atigi bir necha soniya ichida post ostida minglab, soʻng oʻn minglab layklar va izohlar yogʻila boshladi. Butun Osiyo va Yevropa matbuoti, moda jurnallari, PR-agentliklar bu xabarni chaqmoq tezligida tarqatishga kirishdi. "Yujin va Taehyung" xashtegi bir daqiqa ichida jahon trendlarining birinchi oʻrniga koʻtarildi. Muxlislar, jurnalistlar va elita vakillari bu kutilmagan va romantik bayonotdan shokka tushgandi.

Taehyung telefon ekranida koʻpayib borayotgan izohlarga va ularning birgalikdagi suratiga tikilib turarkan, hayajonini bosolmay Yujin tomonga oʻgirildi. Uning koʻzlarida shunchalar cheksiz va ehtirosli sevgi bor ediki, Yujin bu nigoh qarshisida oʻzining bor muzlarini batamom unutdi.
— Men... men tush koʻrmayapmanmi? — pichirladi Taehyung. Uning qoʻllari Yujinning belidan tutib, uni oʻziga tortdi. — Sen rostdan ham hammaning oldida mening ayolim ekanlingni eʼlon qildingmi?
— Men hech qachon aldamayman, Taehyung, — dedi Yujin uning yuziga qoʻllarini qoʻyib. Uning barmoqlari Taehyungning issiq yuziga tegganida, Taehyung koʻzlarini yumib, chuqur horgʻin va baxtli nafas oldi.
Taehyung uning qoʻllaridan oʻpdi. Uning yurak urishi endi sekinlashib, bir maromda, ammo nihoyatda kuchli va iliq urar edi. U Yujinning lablaridan asta, nihoyatda ehtiyotkorlik bilan oʻpishga tushdi. Bu safargi boʻsa avvalgilaridan koʻra shirinroq, samimiyroq va ikkala koʻngilning toʻliq birlashuvidan darak berardi.
— Yuragim urishini his qilyapsanmi? — pichirladi Taehyung, Yujinning qoʻlini olib, oʻzining koʻksiga, chap tomoniga qoʻydi. — U faqat sen uchun uradi, Jinnie. Faqat sen uchun.
Yujin uning koʻksidagi kuchli va bir maromda urayotgan ritmni his qildi. U Taehyungning bagʻriga yaxshilab joylashib olib, koʻzlarini yumdi. Ular oʻtirgan mashina esa tungi Seulning minora chiroqlari va porloq koʻchalari oralab, ularning shaxsiy, baxtli va sokin dunyosiga — pentxausga qarab ilgarilardi.

Yujin

Mashina shahar chiroqlari fonida sokin ilgarilab borayotgan bir paytda, Yujinning telefoni oʻtkir va baland ovozda jiringlab qoldi. Ekrandagi "Mingyu" degan yozuvni koʻrib, Yujin bir soniyaga toʻxtab qoldi.
Oʻsha daxshatli kunda, onasini olib kelgani uchun Mingyuga baqirgani, uni uydan haydab solgani esiga tushdi. Lekin Yujinning qalbidagi barcha tugunlar yechilgan, u hayotida birinchi marta oʻzini baxtiyor va xotirjam his qilayotgan edi. U eng yaqin doʻstiga nisbatan gina saqlab oʻtiradigan ahvolda emasdi. U sekingina ekranni surib, telefonni qulogʻiga tutdi.
— Yujin! — telefondan Mingyuning hayajonli, bir oz hovliqqan, ammo cheksiz quvonchga toʻla ovozi eshitildi. — Men... men hozirgina Instagram’dagi postingni koʻrdim! Bu rostdan ham sodir boʻldimi?! Sen va Taehyung...
Yujin Yonida oʻtirgan Taehyungga qarab oldi. Taehyung uning qoʻlini mahkam ushlab, barmoqlarini birlashtirib oʻtirardi. Yujinning lablarida samimiy va mayin tabassum paydo boʻldi:
— Ha, Mingyu. Bu barchasi rost. Men va Taehyung birgamiz.
Line’ning u tomonida bir necha soniya sukunat choʻkdi. Mingyu xuddi yelkasidan ulkan togʻ agʻdarilgandek chuqur vayengil tin oldi. Uning ovozidagi horgʻinlik oʻrnini chinakam baxt egallagandi:
— Tangriga shukur... Jinnie, sen uchun shunchalik xursandman! Oʻsha kuni... seni oʻsha ahvolda tashlab chiqqanimdan beri oʻzimni kechira olmayotgandim. Senga yordam berolmadim deb oʻylagandim. Lekin hozir... seni yana tabassum qilayotganingni (suratda boʻlsa ham) koʻrib, koʻnglim joyiga tushdi. Qilayotgan qaroringdan baxtli boʻlsang boʻldi, doʻstim.
— Men oʻsha kun uchun senga gina saqlamayman, Mingyu, — dedi Yujin past va samimiy ovozda. — Sen har doim men uchun eng sodiq va yaqin doʻst boʻlib qolasan. Sen shunchaki meni qutqarmoqchi eding, buni tushunaman.
Mingyu jilmayganini telefon orqali ham his qilish mumkin edi:
— Buni eshitish men uchun qanchalar muhimligini bilsang edi. Rahmat, Jinnie.
— Mingyu... — Yujin gapini davom ettirarkan, nigohini deraza ortida miltillayotgan shahar chiroqlariga qaratdi. — Menga sening yordaming kerak. Men... biroz muddatga barcha ishlarni toʻxtatmoqchiman. Fransuz va italyan shartnomalari, otelyedagi kutyurelik loyihalari... Bularning barchasiga vaqtincha oʻzing qarab tura olasanmi? Men Taehyung bilan vaqt oʻtkazmoqchiman. Hech qanday ishlarsiz, telefonlarsiz, shov-shuvlarsiz... Shunchaki ikkimiz.
Mingyu bir soniya ham oʻylab oʻtirmay javob berdi:
— Buni soʻrashing ham shart emasdi! Otelyeni, barcha shartnomalarni menga topshirib, bemalol hordiq chiqaringlar. Men hammasini oliy darajada uddalayman, koʻngling xotirjam boʻlsin. Sizlar faqat bir-biringizdan zavqlaninglar!
— Rahmat, Mingyu. Senga tayanaman, — dedi Yujin va telefonni oʻchirdi.

Yujin telefonini oʻchirib, sumkasining tubiga tashlab qoʻydi. Ayni shu daqiqada Taehyung ham oʻz telefonida otasiga — Janob Kimga qisqa va qatʼiy xabar yozib boʻlgandi. U kompaniyadagi barcha majburiyatlarini vaqtincha oʻz oʻrinbosariga topshirganini, otasi bilan kelishgan holda uzoq kutilgan tanaffusga chiqayotganini maʼlum qildi.
Taehyung telefonini Yujinning sumkasiga oʻxshatib, oʻzinikini ham orqa oʻrindiqqa otdi.
— Xosh... demak, endi biz butunlay ozodmiz? — soʻradi Taehyung, Yujinning koʻzlariga shoʻx va ehtirosli tikilarkan.
— Ha, Mr. Kim. Hech qanday kompaniya, hech qanday dizaynlar va hech qanday telefonlar yoʻq. Faqat sen va men, — dedi Yujin uning boʻyniga qoʻllarini oʻrab.
Taehyung Yujinni bagʻriga bosib, uning sochlaridan, nozik boʻynidan ketma-ket oʻpib chiqdi. Uning koʻksidagi yurak urishi endi xavotirdan emas, balki cheksiz baxt va hayajondan bir maromda, shiddat bilan urardi. Ular oʻrtasidagi avvalgi sovuqlik, qasos va nafrat tamomila erib, oʻrnini haqiqiy, begʻubor romantikaga boʻshatib bergandi.

Ular pentxausga yetib kelishganida, xonadondagi toʻq koʻk chiroqlar va shaffof shisha oynalar ortidan koʻrinib turgan tungi Seul manzarasi xuddi ularning shaxsiy ertak saroyiga oʻxshardi.
Taehyung Yujinni eshik boʻsagʻasidayoq dast koʻtarib oldi. Yujin kutilmagan bu harakatdan yengil qah-qah otib kulib yubordi — bu kulgi uning lablarida yillardan beri eshitilmagan eng samimiy, eng jarangdor va chiroyli ovoz edi.
— Taehyung, meni pastga tushir! — dedi Yujin ertakdagidek jilmayib.
— Hech qachon, Jinnie, — pichirladi Taehyung, uning koʻzlariga tikilib. — Men seni hayotimning oxirigacha mana shunday qoʻllarimda koʻtarib yurishga tayyorman.
Taehyung uni ohista keng va yumshoq karavotga yotqizdi. Ular bir-birining bagʻrida, tunda miltillayotgan shahar chiroqlariga tikilib yotishardi. Taehyung Yujinning nozik barmoqlarini tutib, uning koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjirni ohista siladi:
— Endi bizni hech kim va hech narsa ajrata olmaydi. Biz yangi hayot boshlaymiz...
Yujin uning koʻksiga bosh qoʻydi, Taehyungning yurak urishi unga dunyodagi eng goʻzal alla kabi eshitilardi. Dunyo ularni unutgan, ular esa dunyoni unutgan edilar.

~~~

Asosiy sahnaning boshqa bir qutbida — shahar markazidagi sokin va shinam qahvaxonada mutlaqo boshqa bir sehrli qissa pishib yetilayotgan edi.
Youngmi deraza ortidagi tungi Seul chiroqlariga tikilib oʻtirarkan, qoʻlidagi issiq kofe finjonini barmoqlari bilan ohista siqib turardi. Uning xayoli tamomila parokanda, koʻzlarida esa uzoq vaqt davom etgan ruhiy iztiroblardan soʻnggi yengillik bor edi. Shu paytgacha u Taehyungga boʻlgan bogʻliqlikni "sevgi" deb oʻylab, oʻzini va atrofidagilarni qiynab kelgandi. Lekin barcha fojialar, qasoslar va tushunmovchiliklar chekingach, Youngmi nihoyat oʻz qalbiga quloq tutdi. U tushunib yetdi: u Taehyungni emas, balki har bir qiyin daqiqada uning yonida togʻdek turgan, uning koʻz yoshlarini secretly artgan va har doim sozsiz tushungan insonni — Cha Eunwooni sevar edi.
Ayni shu daqiqada qahvaxona eshigi ohista ochilib, ichkariga Eunwoo kirib keldi. Uning egnida sodda, ammo nihoyatda nafis kulrang palto, koʻzlarida esa Youngmiga boʻlgan cheksiz hamdardlik va mayinlik bor edi.
Eunwoo Youngmining qarshisiga kelib oʻtirdi. U bir necha kun avval Yujin bilan boʻlib oʻtgan sirli suhbatni esladi.

Eunwoo Youngmining titrayotgan, sovuq qotgan qoʻllarini oʻzining issiq kaftlari orasida oldi. Qahvaxonadagi mayin jazz musiqasi va xira oltinrang chiroqlar ularning atrofida gʻoyatda romantik va samimiy muhit yaratardi.
— Youngmi... — dedi Eunwoo. Uning ovozi xuddi ipakdek mayin va samimiy eshitildi. — Men seni uzoq vaqt kuzatdim. Sening azoblaringni, boshqalarga intilib oʻzingni yoʻqotayotganingni koʻrib, ich-etimni yadim. Lekin men har doim shu yerda edim... va har doim yonida boʻlaman.
Youngmi Eunwooning charosdek yonayotgan, samimiyatga toʻla koʻzlariga tikildi. Uning koʻzlaridan bir tomchi miltillagan yosh dumalab tushdi. Bu safar bu ogʻriq yoshi emas, balki uzoq kutilgan baxt va haqiqatni anglash yoshi edi.
— Men qanchalik koʻr boʻlgan ekanman, Eunwoo... — pichirladi Youngmi, ovozi hayajondan titrab. — Yonimda menga jonini berishga tayyor inson turganda, men qorongʻulikdan nur qidiribman. Men... men seni sevishimni endi anglab yetdim. Sening mehring, sening borligʻing meni qutqardi.
Eunwooning yuzida uning mashhur, dunyodagi eng samimiy va chiroyli tabassumi paydo boʻldi. U oʻrnidan turib, Youngmining yaniga oʻtdi va uni aqlbovar qilmas ehtiyotkorlik bilan bagʻriga bosdi. Youngmi uning koʻksiga bosh qoʻyar ekan, hayotida birinchi marta chinakam xotirjamlik va xavfsizlikni his qildi.
Eunwoo uning yuzini kaftlari orasiga olib, lablaridan ohista va nihoyatda ehtirosli boʻsa oldi. Ular oʻrtasidagi soʻzsiz tushunish va yillar davomida toplanib qolgan yashirin tuygʻular mana shu birgina boʻsada jo boʻlgandi.

Ular qahvaxonadan qoʻl ushlashib chiqishganida, tashqarida birinchi qor parchasi ohista yogʻa boshlagandi. Eunwoo oʻz sharfini yechib, Youngmining boʻyniga avaylab oʻrab qoʻydi. Youngmi uning qoʻlidan mahkam tutib, yelkasiga suyangancha jilmaydi.
Shu tariqa, bir tomonda Yujin va Taehyung oʻzlarining murakkab va quyuq baxtiga erishgan boʻlsa, boshqa tomonda Youngmi va Eunwoo musaffo, begʻubor va chinakam sevgi sahifasini ochishgandi. Yujinning aralashuvi va dono soʻzlari ikki singan qalbni birlashtirgan, barcha qahramonlar oʻzlarining baxtli va sokin dunyosiga gʻarq boʻlishgandi.

Youngmi

Seulning shovqin-suroni, moda dunyosining toʻxtovsiz kadrlar va shov-shuvlari ortda qoldi. Oʻtgan bir hafta ichida Yujin va Taehyung xuddi butun dunyodan uzilib qolgandek, faqat bir-birlari bilan vaqt oʻtkazishdi. Va nihoyat, ularning uzoq kutilgan "haqiqiy tanaffus" manzili — ertaknamo Cheju oroli boʻldi!
Lekin... ikkala mashhur va elita vakilining oddiygina "dam olishi" kutilganidan biroz boshqacharoq, aniqrogʻi, mutlaqo komedik tarzda boshlandi.

Cheju xalqaro aeroporti binosidan chiqish joyida gʻalati bir manzara koʻrinardi.
Yujin ustida qimmatbaho ipak shartnoma kiyimi, koʻzida qora katta kutyurelik koʻzoynagi bilan, xuddi podshohona kiyimlar koʻrgazmasiga kelgandek magʻrur va mukammal standing turgandi. Lekin uning yonidagi Taehyung... egnida orol uslubidagi, oʻta yorqin sariq va yashil palmalar tasvirlangan "plyaj koʻylagi", shortik va shippakda edi.
Eng qiziq joyi — ularning qarshisida atigi bitta mitti, pushti rangli chamadon turardi.
— Taehyung... — dedi Yujin koʻzoynagini sekingina burni ustiga tushirib, qarshisidagi mitti chamadonga va keyin Taehyungga sovuqqon, ammo hayron tikilarkan. — Menga tushuntirib ber-chi, mening 4 ta ulkan fransuz chamadonim va sening kiyimlaring qayerda?
Taehyung burnini qashlab, aybdorlarcha shoʻx jilmaydi. Uning koʻzlarida bolalarcha poytaxt elitasiga xos boʻlmagan bir quvlik bor edi:
— Jinnie... bilaasizmi, men "ortiqcha yuk va dabdaba bilan dam olishga borilmaydi" degan qoidaga amal qildim! Shuning uchun hammasini Seulda qoldirdim.
— Nima?! — Yujin qoshlarini chimirdi. Uning oʻsha daho dizaynerlik gʻururi bir soniyada uygʻondi. — Sen... mening eng soʻnggi Parij kolleksiyamdagi liboslarimni Seulda qoldirdingmi?!
— Xotirjam boʻl, qirolicham! — Taehyung kulib, Yujinning belidan tutdi va uni oʻziga tortdi. Uning yurak urishi har doimgidek Yujinning yonida tez va baxtiyor urardi. — Men senga oroldagi eng zoʻr kiyimlarni olib beraman! Cheju uslubida! Mana bu pushti chamadonda esa faqat eng muhim narsa bor — ikkimizning choʻmilish kiyimlarimiz va quyoshdan saqlovchi krem!
Yujin uning bu kutilmagan "sodda va qishloqcha" rejasini eshitib, bir soniya qotib qoldi. Soʻngra... oʻzini tutolmay, samimiy va baland qah-qah otib kulib yubordi. Uning bu kulgisi Cheju shamolida nihoyatda yarashib tushdi.
— Sen jinnisan, Kim Taehyung! Haqiqiy jinnisan! — dedi Yujin uning koʻksiga sekingina urib.
— Ha, lekin faqat sen uchun jinniman! — dedi Taehyung va Yujinning burnidan ohista chimchilab qoʻydi.

Taehyung Chejuda ulkan qimmatbaho jip emas, balki gʻildiraklari biroz gʻichirlaydigan, ochiq, yorqin qizil rangli retro-kabriolet mashinasini ijaraga olgandi.
Ular mashinaga oʻtirishdi. Yujin sochlarini roʻmolcha bilan bogʻlab oldi, Taehyung esa rulga oʻtirib, radiodan shoʻx Cheju musiqasini balandlatib qoʻydi.
— Qani, Chejuning eng goʻzal villasi sari va'da qilingan romantika sari ketdik! — deb baqirdi Taehyung va gazni bosdi.
Mashina orolning koʻkalamzor yoʻllari, palma daraxtlari va moviy okean sohili boʻylab yelib borardi. Shamol ularning yuziga urilar, ikkalasi ham Seuldagi barcha unvonlarni, dabdabalarni unutib, xuddi 18 yoshli shoʻx oʻsmirlardek qichqirib kulishardi.
Yoʻlda Taehyung mashinani birdaniga yoʻl chetidagi kichik meva doʻkoni oldida toʻxtatdi.
— Bir daqiqa kutib tur, Jinnie! — dedi-yu, mashinadan sakrab tushib ketdi.
Bir necha daqiqadan soʻng u ikkala qoʻlida Chejuning mashhur, ulkan va shirin sariq qovunlari va maxsus orol shlyapasi bilan qarabsizki qaytib keldi. U shlyapani Yujinning boshiga kiygizib qoʻydi va qovunlardan birini silliq qilib kesib, Yujinga uzatdi.
— Mr. Kim... — dedi Yujin qovun boʻlagiga tikilib, lab chetida kulgu bilan. — Parij va Milan moda haftaliklarining eng qimmat dizayneri hozir Cheju yoʻli chetida, qizil chiroq tagida qovun yeyaptimi?
— Ha! — dedi Taehyung gʻurur bilan qovunni katta ushlab tishlab. — Va bu dunyodagi eng zoʻr kutyurelik kechki ovqati! Tishlab koʻr!
Yujin uning qoʻlidan qovunni olib, bir tishladi. Shirin sharbat uning lablariga oqib tushdi. U haqiqatan ham bu qadar mazali va erkin his qilmagandi. U Taehyungning yuziga qarab, uning burniga qovun sharbatidan surtib qoʻydi.
— Ee! Bu urush degani! — dedi Taehyung kulib va Yujinni quchoqlab, uning yuzlaridan ketma-ket oʻpib ketdi.
Ular ochiq mashinada, Okean shamoli ostida, qovun hidiga burkanib, bolalardek bir-birini quvlab kulishardi.

Yujin

Peshonga yaqin ular okean qirgʻogʻida joylashgan, shaffof shisha devorli, atrofida xushboʻy gullar gurkirab yashnagan koʻk-oltin rangli muhtasham villaga yetib kelishdi. Villa qarshisida faqat cheksiz va moviy Cheju okeani yastanib yotardi.
Taehyung Yujinni mashinadan tushirib, yana oʻsha odatiga koʻra uni dast koʻtarib oldi.
— Xosh, Miss Yujin. Pushti chamadondagi yagona choʻmilish kiyimimizni kiyib, okeanga sakrashga tayyormisiz? — soʻradi Taehyung uning koʻzlariga ehtiros va shoʻxlik bilan tikilib.
— Agar sen ham men bilan sakrasang, tayyorman, — dedi Yujin uning boʻyniga mahkam yopishib.
Taehyung uni bagʻrida tutgancha, villa eshigidan ichkariga odimladi. Ular oldida hali Chejuning eng goʻzal, shoʻx va unutilmas romantik kunlari hamda tunlari kutib turardi.

Taehyung

By: Park Yoona

SUGAning munosabatlari haqida:

2026-07-27T10:19:05.937Z

Biasi Suga bólganlar bormi oramizda😁
Unda yaqinroq keling🙈

Suganing hozirgi kunga qadar munosabatlari haqida hech qanday rasmiy bayonat yoq🥲
Lekin shiplar juda Kóp...

Suga Suranning "Wine" (2017) qo'shig'iga prodyuserlik qilgan va u juda xit bo'lgandi. 2018-yilda Suran Instagram'ga "shining" (koreyscha Sugi) so'zi va qahva rasmini joylagach, muxlislar buni uchrashuv shifri deb taxmin qilishdi. Shov-shuv shu darajada kattalashib ketdiki, Big Hit Entertainment darhol rasmiy bayonot berib, ularning orasida hech qanday ishqiy munosabat yo'qligini, faqat hamkasb ekanliklarini bildirdi.

Undan keyin esa (2020) Suga va IU birgalikda "Eight" trekini yaratganlarida, ularning yaqin munosabatda ekanligi haqida mish-mishlar tarqaldi. Biroq bu munosabat mutlaqo professional va do'stona hamkorlik ekani ma'lum bo'ldi. Ularning bir yoshda ekanligi va musiqa tili orqali tez til topishgani muxlislar tomonidan juda iliq kutib olingan.

Jennie bilan shipi esa,hammangiz bilsangiz kerak....
Ósha mashhur,Taenie shipi boshlanmasdan oldin Yoonnie shipi ham mashhur edi
Yani Jennie Suganing postiga layk bosgan va bu tezda viral bóp ketgandi.
Keyin esa Taehyungni Jenniega follow qilishi....
Afsuski,ikkala holatda ham Jennie heyt oldi. Jennie aslida shunchaki qóllab quvvatlovchi manoda layk bosgan va Taeni follow qilishida Jennieni aybini kormadim😆
Nimayam derdim...
Harkim harxil fikrlaydi,bu mani fikrim....

Undan keyin esa Halsey bilan dostligini ham ship qilib chiqishdi. Baholanki,bu vaqtda Halseyni bolalari bor edi va eri bilan ajrashgandi. Suga boshqa ayollarga nisbatan aynan Halsey bilan ancha yaqin munosabatdaligi kopchilikni hayratga solgandi. Hardoim sovuq bop yuradigan Momiqvoyimiz Halseyga kelganda umuman ozgarib qolgandi,sochlarini órdirishi,yana unga kulib boqishi...
Ammo,bu faqat dostlik munosabati edi,undan ortigi emas....

Va yana bir malumot bor,bu Suganing debyutdan oldingi munosabati haqida....

2008-yil 5-sentyabrda (u paytlari Yoongi Daegudagi Gwaneum orta maktabining 9-sinf o'quvchisi edi) u mahalliy radio eshitishiga maktub yo'llagan. Maktub yuborishiga sabab esa maktabda koreys tili o'qituvchisi barcha o'quvchilarga topshiriq sifatida radioning manziliga xat yozishni buyurgan. Yoongi ham shu topshiriqni bajarish uchun o'zining kechinmalarini yozgan.
U maktubda 8-sinfligida bir qizni yaxshi ko'rib qolgani, uyatchangligi sababli u bilan do'st bo'lib yurib, keyinroq sevgisini izhor qilganini yozadi. Qiz uning taklifini qabul qilgan, lekin Yoongi juda tortinchoq va noqulay harakat qilgani uchun munosabatlari tezda sovuqlashgan va qiz yana "shunchaki do'st bo'lib qolaylik" degan. Yoongi maktubda o'sha vaqtdagi ahmoqligi va qizga yaxshiroq muomala qilolmaganidan afsuslanishini, ammo bu xotira u uchun juda qadrli bo'lib qolganini samimiy bayon qilgan.

Aynan mana shu tasdiqlangan malumotni bilaman xolos,kuryerlik davridagi munosabati haqida muhlislar orasida gap bor,ammo u tasdiqlanmagan....

JINning munosabatlari😁

2026-07-27T10:17:13.407Z

BTSning eng katta a'zosi, "Worldwide Handsome" nomi bilan mashhur Jin (Kim Seokjin) ham o'zining shaxsiy hayotini juda ehtiyotkorlik bilan va sirlilikda saqlaydi. Yillar davomida u haqida bir nechta mashhur g'iybatlar va taxminlar tarqalgan bo'lsa-da, rasman tasdiqlangan hech qanday ishqiy munosabati mavjud emas.

Jin haqida tarqalgan eng mashhur va eng kulgili g meyoridagi g'iybatlardan biri mashhur komik aktrisa Lee Guk-joo bilan bog'liq:
Jin o'zining "Thanks to" (albomga ilova minnatdorchilik) bo'limida Lee Guk-joo shakliga o'xshash xassosliklar haqida yozgani va uni qo'llab-quvvatlagani uchun tarmoqda "Ular uchrashib yurishibdi" degan mish-mishlar bolalab ketgan.Lee Guk-joo keyinchalik tok-shoularda bu mish-mishni mutlaqo rad etib, ular shunchaki juda yaqin do'st ekanliklarini va Jin shunchaki uning komediya shoulariga va o'ziga hurmat ko'rsatganini tushuntirib berdi.

Bu osha aktrisa — Lee Gukjoo,rostini aytsam,shokdaman😂

2018-yilda Jin va Solbin "Music Bank" ko'rsatuvida birga boshlovchilik qilishgan:
Ko'rsatuv so'ngida, jonli efir ortida Solbin Jinning xonasiga kirib, unga rasmiy emas, balki juda yaqin do'stona munosabatda "Yashavor, Seokjin-ah!" deb murojaat qilgani videoga tushib qolgan.
Bu holat tarmoqda shov-shuvga sabab bo'lib, muxlislar ularning orasida yaqinlik bor deb taxmin qilishgan. Solbin keyinchalik kattaroq hamkasbiga noo'rin muomala qilgani uchun uzr so'ragan va ularning orasida hech qanday ishqiy munosabat yo'qligini bildirgan.

Jin o'zining o'smirlik va debyutdan oldingi davrlari haqida so'zlaganda, bir marta qattiq ko'ngli qolgani haqida aytib o'tgan:
U maktab/kollej davrida bir qiz bilan uchrashib yurganini, ammo qiz unga xiyonat qilgani (boshqa yigit bilan ham munosabatda bo'lgani) sababli ajrashishganini ma'lum qilgan. Bu tajriba u uchun biroz og'riqli bo'lgan bo'lsa-da, Jin buni har doim ochiq va samimiy eslaydi.

Jisoo bilan bogliq ship esa bu ularning vizuali oxshashi,yana xarakterlari,guruhda eng kattaligi sabab muhlislar tomonidan óylab topilgan ship xolos...
Ular shunchaki dost va hamkasb hisoblanadi

Jin intervyularida o'zi uchun ideal juftlik sifatida:
Yaxshi ovqat pishirishni biladigan va ovqatlanishni yaxshi ko meydigan,
Mehribon, g'amxor va uy yumushlariga chaqqon bo'lgan insonni ko'rishini aytgan.
Jin doimo BTSning eng katta a'zosi sifatida o'z mas'uliyatini his qiladi va guruh nomiga nojo'ya gap-so'z tushmasligi uchun o meyorida shaxsiy hududini juda mustahkam himoya qiladi

RMning munosabatlari:

2026-07-27T10:08:28.590Z

Namjoon

Xosh,Kimsan Bizning daho Liderimiz bólmish Kim Namjoon — RM haqida suhbatlashadigan bólsak...😁

Oramizda biasi RM bólgan Armylar bormi🙈

RM ham munosabatlarda xuddi Suga kabi sirli inson hisoblanadi va uning IQ darajasi 148, aqlli,kitobxumor inson... U BTS ning koplab qoshiqlarini avtori hisoblanadi va hozirgi albomdagi asosiy qoshiq SWIMni ham avtori RM hisoblanadi....
U hayotda judayam hazilkash va samimiy inson...
Xósh,uning munosabatlari haqida eshitishga tayyormisiz😁 unda boshladik!!!

Boy oiladan bo'lgan qiz bilan shou-biznesdagi xabarlar: 2021-yil oxirida YouTube'dagi g'iybat kanallaridan birida RM badavlat va nodavlat tashkilotlarga aloqador bir qiz bilan uchrashayotgani haqida xabar tarqaldi. Mish-mishga ko'ra, ular san'at ko'rgazmalarida tez-tez uchrashishgani va ijtimoiy tarmoqlardagi suratlar joylashuvi mos kelgani aytildi. BigHit Music (xozirgi HYBE) bu xabarni darhol va qat'iyan rad etib, asossiz ekanligini rasman bildirdi.

RM o'zining debyutdan oldingi (maktab davridagi) munosabatlari haqida eng ochiq gapirgan holati "Problematic Men" shousida bo'lgan:
U maktab davrida bir qiz bilan uchrashganini aytib bergan.
Qizning do'stlari juda ko'p bo'lgan va u boshqa yigitlar bilan ham doimiy yaqin munosabatda bo'lgan. RM bu holatdan tez-tez shubhalangan, doimiy ravishda o'zini noqulay his qilgan va oxir-oqibat bu rashk hamda ishonchsizlik sababli munosabatlarga nuqta qo'yilgan. U bu tajribani o'zining ilk sevgisi va muhim saboqlaridan biri sifatida eslaydi.

Shiplarga keladigan bólsak😁

IU bilan: bir shouda IU boshlovchilik qilgan,ósha paytda IU RMga qayta qayta qaragan,Jk esa IUga,bu muhlislar orasida viral bóp ketgan ósha paytda... Endi rostini aytaylikdeee,RM judayam kelishgan,ideal erkakku... Haterlarni tushunmayman,uni qanday qilib chiroylimas deyishadi,shunday yoqimtoy insonni ya....🙄

BLACKPINK memberlari bilan:
RMni yaxshi bilasizlar,u shoularda (MAMA kabi shoularda yani) Blackpinkni qoshiqlarini birga hirgoya qilib,hattoki danceni ham oynab otiradi... Va ótgan yili LAdagi koncertiga tashrif buyurgan... Albatta,bu ularni munosabatda ekanligini malum qilmaydi,chunki ular hamkasb va bir birini doimo qóllab quvvatlashadi...

Yangi yil arafasidagi efirlaridan birida esa u uylanishni xohlashini,hozir munosabatda emasligini,lekin buni xohlashini malum qildi...
Namjoon intervyularida sevgini shunchaki ehtiros emas, balki bir-birining dunyoqarashini va shaxsiy hududini hurmat qilish deb biladi. U o'zini tushunadigan, intellektual jihatdan suhbatdosh bo'la oladigan va san'atni sevadigan insonlarni qadrlaydi.
Hozirda RM o'z hayotini asosan musiqa, falsafa, zamonaviy san'at va shaxsiy rivojlanishga bag'ishlagan.

By: Yoona

MA BELLE FOLIE 😈 Episode 16

2026-07-26T16:46:34.450Z

Toʻq koʻk rangli gipnotik nur bilan burkangan pentxausda sokinlik hukm surardi. Yujin stol ustidagi yangi fransuz kutyurelik shartnomalarini koʻzdan kechirar, uning xotirjam va muzdek qiyofasidan uning ichida hech qanday his-tuygʻu qolmagandek tuyulardi.
Ayni shu daqiqada pentxaus eshigi ohista ochildi. Yujin boshini koʻtarmay, sovuqqonlik bilan dedi:
— Mingyu, men senga yolgʻiz qolmoqchiman degandim. Qachondan beri mening buyruqlarimni bajarishni unutyapsan?
— U yolgʻiz emas, Jinnie... — dedi Mingyu. Uning ovozida daxshatli hayajon va ehtiyotkorlik bor edi.
Yujin qoshlarini chimirib, sekingina oʻrnidan turdi va eshik tomon burildi. Va... joyida qotib qoldi.
Mingyuning yonida standing turgandi. Egnida qora, serhasham palto, yuzida esa Yujinning oʻziga suv quyib qoʻygandek oʻxshash — nozik, magʻrur va sovuq chehra. Yujin bu ayolni hayotida biror marta koʻrmagan, na uning ovozini eshitgan, na suratini tomosha qilgandi. Otasi uning barcha suratlarini yoqib yuborgandi. Lekin... qondagi oʻsha sezgi, ayoldan taralayotgan tanish va yot aura Yujinga darhol haqiqatni aytdi.
Bu uning onasi — Lim Sera edi.
Yujinning muzdek nigohida bir soniyaga aqlbovar qilmas shok, hayrat va chuqur ruhiy titrash paydo boʻldi. Uning mukammal "daho manipulyator" niqobi birinchi marta dars ketgandek boʻldi. Ammo u darhol oʻzini qoʻlga olib, lab chetida daxshatli zaharxanda jilmaydi:
— O-oʻ... Qanday kutilmagan tashrif, — Yujin sekin va vazmin qadamlar bilan ularga yaqinlashdi, uning har bir qadami pichoqdek keskir edi. — Mingyu, bu kim? Meni tugʻilishi bilanoq axlatdek tashlab ketgan, hayotimni doʻzaxga aylantirgan oʻsha mashhur ayolmi? Lim Sera xonimmi?
Lim Sera qizining oʻziga suv quyib qoʻygandek goʻzal, ammo muzlab boʻlgan koʻzlariga tikilarkan, tomogʻiga bir yumaloq hoʻngroq tiqildi. U bir qadam oldinga bosdi:
— Yujin... Qizim...
— "Qizim?!" — Yujin baland va sovuq kulgi otib yubordi. Bu kulgi xonadagi koʻk yorugʻlikda daxshatli va alamli eshitildi. — Oʻzingizni tuting, xonim! Bu soʻzni aytishga sizning qanday haqqingiz bor?! Siz mening kimligimni bilasizmi oʻzi?!
— Yujin, meni eshit, iltimos... — Lim Seraning koʻzlaridan yosh dumalab tushdi. U yillardan beri koʻzida saqlab kelgan sovuq aurasi oʻz qizining nafrati qarshisida bir soniyada erib ketgandi. — Men seni tashlab ketishni istamaganman... Otang — Janob Park daxshatli maxluq edi. U seni menga bermadi, meni oʻlim bilan tahdid qilib, mamlakatdan haydab yubordi! Men qochishga, tirik qolishga majbur edim...
— Bahonalarni yigʻishtiring! — Yujinning ovozi keskin va pichoqdek jarangladi, uning koʻzlaridan olov sachradi. — Siz qochdingiz! Oʻz joniningizni, oʻz oromingizni oʻylab qochdingiz! Va men... men u yerda oʻsha maxluqning qoʻlida qoldim! Bilasizmi u menga nima derdi?! U har kuni, har soniyada mening yuzimga qarab: "Sen ham onangga oʻxshagan yengiltaksan! Sen ham bir kuni tashlab ketasan!" deb baqirardi! Bola paytimda tengdoshlarim "Onasi tashlab ketgan haromi!" deb ustimdan kulganda siz qayerda edingiz?! Men oʻsha qorongʻu yertoʻlalarda qon yigʻlab, kelib meni qutqarishingizni kutganimda qayerda edingiz?!
Lim Sera qoʻllari bilan yuzini berkitib, oʻksib-oʻksib yigʻlab yubordi:
— Kechir meni, Yujin... Kechir! Men seni bir umr qidirdim, lekin otangning devorlarini yorib oʻtolmadim. Men keyinchalik... boshqa oila qurdim, turmushga chiqdim. Lekin biror soniya boʻlsin sen haqindagi vicdon azobi meni tark etgani yoʻq...
— Boshqa oila? — Yujin buni eshitib, qah-qah urib kulib yubordi, ammo bu kulgi ortida daxshatli bir parchalanish bor edi. — Shunday deng? Boshqa oila qurib, yangi farzandlar oʻstirib, baxtli yashadingiz va meni oʻsha doʻzaxda unutdingiz! Endi esa... men butun dunyoni egallaganimda, daho dizayner va tengsiz inson boʻlganimda, birdaniga "ona" boʻlib qoldingizmi?!
Yujin Mingyuga oʻgirildi, uning nigohidagi nafrat Mingyuning ham yuragini tilib yubordi:

— Sen esa... Mingyu. Sen mening eng yaqin doʻstim eding. Sen bu ayolni topib, mening uyimga olib kelishga qanday jurʼat qilding?! Meni achinarli deb oʻyladingmi?! Meni davolamoqchi boʻldingmi?!
— Jinnie, men shunchaki senga yordam bermoqchi edim... — dedi Mingyu chorasiz holda.
— Manga hech qanday yordam kerak emas! — deb baqirdi Yujin eshik tomonga qoʻlini bitta silkib. — Ikkilangiz ham... zudlik bilan uyimdan yoʻqoling! Sen ham, bu meni sotgan ayol ham! Mening hayotimda ota ham, ona ham yoʻq! Men oʻzimni oʻzim yaratdim! Chiqib keting!!!
Lim Sera Yujinga yaqinlashmoqchi boʻldi, uning nozik qoʻllaridan tutishga urindi:
— Yujin, mening bagʻrimga bir marta... birca marta kel, iltimos...
Yujin uning qoʻlini shafqatsizlarcha silkib tashladi:
— Tegmang menga! Siz men uchun oʻlgansiz, Lim Sera xonim! Endi esa yoʻqoling!
Mingyu Yujinning bu ruhiy portlashidan va daxshatli ahvolidan qattiq xavotirga tushib, chorasiz ravishda Lim Seraning yelkalaridan tutdi va uni sekingina eshik tomonga yetakladi. Lim Sera ortiga qaray-qaray, koʻz yoshlari ichida pentxausni tark etdi. Eshik karsillab yopildi.
Xonada yana oʻsha toʻq koʻk rangli, gipnotik va ogʻir sukunat choʻkdi.
Yujin xonaning ortida harakatsiz turardi. Uning qaddi tik, yuzi esa xuddi toshdek qotgandi. Ammo... ular ketishi bilan, uning boʻgʻzidan birinchi marta gʻarib, boʻgʻiq va chorasiz bir tovush chiqdi.
Uning tizzalari darmonsizlanib, oʻzining qimmatbaho ipak koʻylagi bilan sovuq mermer polga yiqildi. U daho manipulyator emasdi... U kutyurelik qirolichasi emasdi...
U barmoqlari bilan koʻk rangli baxmal gilamni mahkam gʻijimlab, hayotida birinchi marta oʻzining toʻq koʻk rangli xonasida oʻksib-oʻksib, hoʻngrab yigʻlab yubordi. Bu oʻsha 12 yoshli, yertoʻlada qolib ketgan, ona mehriga zor boʻlgan mitti yigʻloqi qizchaning faryodi edi.
Yujin qoʻllari bilan yuzini berkitgancha, polga bosh qoʻyib, chinqirib yigʻlardi. Uning muzdan qurilgan barcha qalʼalari, uning soxta "sogʻlomlik" niqobi va yovuzligi mana shu birinchi ona diydori va fojiaviy nafrat evaziga chilparchin boʻlib toʻkilgandi. Oʻsha yashirincha qulflangan arvoh qulfdan chiqqan va Yujin oʻzining qanchalik yolgʻiz hamda yarador ekanligini daxshat bilan his qilayotgandi...

Aeroportdan qaytgach, Mingyu Lim Serani oʻzining shinam va sokin xonadoniga olib keldi. Yoʻl boyi bir ogʻiz ham soʻz demagan Lim Sera mashinadan tusharkan, yuzidagi oʻsha muzdek va magʻrur aurasi ortiga yashiringan chuqur horgʻinlikni yashira olmasdi.
Uyga kirishganida, ularni Suna xonim kutib oldi. U Mingyuning yonidagi goʻzal, xushbichim, ammo koʻzlarida cheksiz gʻam va sovuqlik qatlamlari koʻrinib turgan ayolga hayron boʻlib tikildi.
— Mingyu... bu xonim kim? — soʻradi Suna xonim ohista.
Mingyu ogʻir tin olib, Lim Seraning paltosini olishga yordam berarkan, onasining koʻzlariga boqdi:
— Oyi... bu Lim Sera xonim. Yujinning... asl onasi.
Suna xonim eshitgan gapidan shokka tushib, qoʻlidagi sochiqni tushirib yuboray dedi. U Yujinni oʻz qizidek koʻrib, uning barcha ogʻriqlariga guvoh boʻlgani uchun, qarshisida turgan bu ayolning kimligini va uning Yujin hayotidagi oʻrnini darhol angladi.
— Xush kelibsiz, xonim... — dedi Suna xonim ovozi biroz qaltirab, mehmonni yashash xonasiga taklif qilarkan. — Oʻtiring.
Lim Sera nafis harakat bilan divanga choʻkdi. U xonadagi shinam va issiq muhitga, javonlarda durdona kabi taxlab qoʻyilgan oilaviy suratlarga nazar tashladi. Bu uyda Yujin oʻzini xavfsiz his qilgan kunlarning nafasi bor edi.
Suna xonim issiq choy damlab kelib, Lim Seraning qarshisiga oʻtirdi. Mingyu esa ularni yolgʻiz qoldirish uchun xonasiga kirib ketdi. Ikki ayol oʻrtasida bir muddat ogʻir va choʻziq jimlik choʻkdi.

Lim Sera kofe finjonini ushlagancha, uning issigʻidan qoʻllarini isitishga urinardi. Uning sovuq va magʻrur ifodasi sekin-asta erib, oʻrnini chorasiz bir onaning fojiasiga boʻshatib berdi.
— Men... Yujinga ona boʻla olmaganman, Suna xonim, — dedi Lim Sera past, lekin pichoqdek keskir ovozda. — Men uni dunyoga keltirgan daqiqamdayoq, Janob Parkning daxshatli changalidan qochib ketganman. Oʻzimning jonimni, oʻzimning erkinligimni qutqarish uchun mitti, begunoh chaqaloqni oʻsha doʻzaxda tashlab ketdim...
Suna xonim ogʻir xoʻrsindi. Uning koʻzlarida nafrat emas, balki chuqur achinish va hamdardlik paydo boʻldi:
— Yujin bu haqida bilar edi, Sera xonim... Uning butun bolaligi "Seni onang tashlab ketgan, sen ham onangga oʻxshagan yengiltaksan" degan otasining zaharli soʻzlari va kaltaklari ostida oʻtdi. U har kuni, har soniyada sizni kutgan. Oʻsha yertoʻladagi zim-ziyo kunlarida ham, shifoxonaning sovuq devorlari orasida ham u faqat bir narsani — ona diydorini va ona quchogʻini qidirgan.
Lim Sera buni eshitib, goʻyo koʻksiga oʻtkir xanjar sanchilgandek koʻzlarini mahkam yumdi. Uning sovuq va magʻrur yuzidan qaynoq koʻz yoshlari oqib tusha boshladi:
— Men buni bilardim... Har kuni, har tunda vicdon azobi meni tiriklayin yerga koʻmar edi. Men keyinchalik... Chet elga qochib ketib, boshqa turmush qurdum. U yerda yangi oilam, farzandlarim bor. Lekin... biror marta ham Yujinni xotiramdan oʻchira olmadim. Har safar yangi farzandlarimni bagʻrimga bosganimda, Yujinning oʻsha mitti, sovuq qolgan barmoqlarini eslardim. Men oʻz qizim oldida kechirib boʻlmas gunoh qildim.
— Bugun u sizni koʻrib... qanday reaksiyaga berdi? — soʻradi Suna xonim xavotir bilan.
Lim Sera alamli va zaharxanda jilmaydi. Bu jilmayish Yujinning oʻsha sovuq, daho va majruh qiyofasini eslatib yuborardi:
— U meni quvib soldi, Suna xonim... U mening yuzimga nafratini, naqadar yovuz va sovuqqon boʻlib yetishganini sochdi. Uning koʻzlarida insoniy his-tuygʻulardan asar ham yoʻq. U oʻzini sovuq, muzdan yasalgan bir haykalga aylantirib olgan. Meni, otasini, oʻtmishini va hatto oʻzining oʻsha 12 yoshli yarador ruhini ham muzlatib tashlagan.

Suna xonim sekingina ezoz bilan Lim Seraning titrayotgan qoʻllaridan tutdi:
— Yujin hozir butunlay tuzalganini aytib, yangi pentxausga koʻchib oʻtdi. Lekin Mingyu ham, uning shifokori Haesoo ham uning tuzalmaganini, aksincha, oʻz kasalligining eng xavfli va yovuz bosqichiga oʻtganini aytishmoqda. U hammani aldayapti. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha haligacha yigʻlayapti, Sera xonim... U sizdan nafratlanayotgan boʻlsa ham, aynan oʻsha nafratining ortida onasiga boʻlgan tuganmas qalb tashnaligi yashiringan.
Lim Sera koʻz yoshlarini artib, qaddini rostladi. Uning koʻzlarida yana oʻsha Yujinga xos boʻlgan, ammo bu safar onaingiz mehri bilan sugʻorilgan oʻtkir va qatʼiy aura paydo boʻldi:
— Men taslim boʻlmayman, Suna xonim. U meni yuz marta haydasa ham, yuzumga tarsaki tushirsa ham, mening ustimdan kulsa ham... men uning eshigi tagidan ketmayman. Men uni oʻsha oʻzi qurgan muzli doʻzaxda yakka oʻzini qoldirmayman. Oʻsha kuni uni tashlab qochgan boʻlsam, bu safar uni qutqarish uchun jonimni berishga ham tayyorman!
Mingyu xonasining eshigi ortida turib, bu ikki onaning suhbatini eshitarkan, ichida kichik bir umid uchquni yondi.
Lekin u va Lim Sera hali Yujinning oʻsha pentxausda ne chogʻliq qorongʻu va daxshatli rejalarni pishirayotganini, onasini uzil-kesil va shafqatsizlarcha yakson qilish uchun imkoniyat poylayotganini bilishmasdi...

Mingyu

Soat millari tungi uchdan oshgan. Shahar allaqachon quyuq, toʻq koʻk rangli sukunatga gʻarq boʻlgandi. Koʻchalardan biror-bir avtomobil oʻtmas, faqatgina baland binolar oralab esayotgan izgʻirin shamol quruq barglarni poytaxtning sovuq asfaltida uchirib yurardi.
Taehyung shu tariqa qancha vaqtdan beri piyoda yurganini bilmasdi.
Uning egnida shunchaki yupqa qora sviter va gʻijim shalvar bor edi, xolos. Izgʻirin shamol uning suyak-suyagidan oʻtib ketayotgan boʻlsa-da, u jismoniy sovuqni mutlaqo his qilmasdi. Uning koʻzlari ostida qop-qora halqalar paydo boʻlgan, yuz-koʻzidan haftalab uyqu koʻrmagan, ovqat yemagan va ruhan tamomila emirilgan insonning fojiasi ufurib turardi. U otasining gʻazabli baqiriqlarini, oilasining "sharmanda" degan qarashlarini, kompaniyaning barbod boʻlgan obroʻsini — barchasini ortda qoldirib, xuddi gipnoz qilingan murda kabi koʻchada odimlab borardi.
Uning miyasida faqat birgina chehra va birgina ovoz aylanardi: Yujin.
Taehyung oʻziga berilgan har bir zarbani, Yujinning oʻsha zaharli soʻzlarini, barchaning koʻz oldida tizzalagani va kamsitilganini eslardi. Lekin aqlbovar qilmaydigan joyi shundaki... u Yujindan nafratlana olmasdi. Uning ichidagi nafrat faqat va faqat oʻziga yoʻnaltirilgandi. U Yujinning koʻzlaridagi oʻsha muzdek va daxshatli boʻshliqni koʻrgandi. Taehyung unga achinardi. U Yujinni oʻz qoʻllari bilan mana shunday shafqatsiz, sovuq va ayovsiz maxluqqa aylantirganini his qilib, oʻzining aybdorlik hissi ichida tiriklayin yonardi. U Yujinsiz yashay olmasligini, usiz butun borligʻi maʼnosiz va boʻsh bir qobiqqa aylanib boʻlganini daxshat bilan anglab yetgandi.
Uning qadamlari oʻzi sezmagan holda Yujinning yangi pentxausi joylashgan baland, serhasham bino yonidagi kimsasiz bogʻga yetib keldi. Taehyung qorongʻu park ortidan Yujinning yuqori qavatdagi toʻq koʻk nuri miltillab turgan derazasiga tikildi. U oʻsha yerda — shunchaki sovuq skameykada oʻtirib, u bilan bir havodan nafas olayotganini his qilishning oʻziga ham rozi edi. Uning koʻzlaridan bir tomchi qaynoq yosh dumalab tushdi.

Ayni shu daqiqalarda Yujin ham oʻzining "muzli doʻzaxi"da yona boshlagandi.
Onasi Lim Sera va Mingyu ketganidan soʻng, Yujin oʻz xonasining polida hoʻngrab yigʻlagan, oʻsha 12 yoshli yarador qizcha uning barcha himoya devorlarini teshib chiqqandi. Yujin oʻzidagi bu "ojizlik"dan va ichidagi chidab boʻlmas ruhiy ogʻriqdan nafas ololmay qoldi. Pentxausning toʻq koʻk devorlari goʻyoki uni tiriklayin ezib tashlayotgandek tuyuldi. U miyasidagi oʻsha uning quloqlarini yorib yuborgudek baland baqirayotgan "shovqin"ni va xotiralarni oʻchirish uchun ustiga qora paltosini tashlab, pastga — kimsasiz tungi koʻchaga otildi.
U koʻchada qayoqqa ketayotganini bilmay, izgʻirin shamolga yuzini tutgancha shiddat bilan yurib borardi. Uning sochlari toʻzgʻigan, koʻzlarida esa gipnotik va daxshatli bir chorasizlik bor edi.
Va... u park burchagidagi koʻcha chirogʻi ostida toʻxtadi.
Yujin boshini koʻtardi va bir necha qadam narida, xuddi qorongʻulikdan bino boʻlgan sharpadek standing turgan Taehyungni koʻrdi.
Ikkala ruh ham oʻzining eng tubi, eng qorongʻu va ogʻriqli nuqtasida bir-biriga tikilib qoldi. Shaharning bor shovqini va shamoli bir soniyada yoʻqolgandek boʻldi. Koʻcha chirogʻining sargʻish va xira nurida ikki singan, chilparchin boʻlgan inson bir-birining koʻzlariga qarardi.

Taehyung Yujinni koʻrib, oʻzining bor gʻururini, ogʻriqlarini va dunyoni unutdi. Uning koʻzlarida faqat va faqat cheksiz bir ehtiros, sogʻinch va chorasizlik chaqnadi. U sekin, qadamlarini zoʻrgʻa bosib Yujinga yaqinlashdi. Uning lablari sovuqdan va hayajondan titrardi.
— Yujin... — dedi Taehyung. Uning ovozi xuddi singan shishadek boʻgʻiq va alamli chiqdi. — Sen... bu yerda nima qilyapsan?
Yujin unga qarab, bir ogʻiz ham soʻz deyolmadi. Uning oʻsha daho manipulyator va sovuqqon "kutyurelik qirolichasi" niqobi hozir yoʻq edi. Uning qarshisida shunchaki muzlab borayotgan, ichidan pichoqlangan va koʻzlarida yosh miltillayotgan qizcha turardi. Yujin hayotida birinchi marta oʻzini boshqara olmayotganini felt qildi. Uning qalbidagi oʻsha mangu sovuq devor Taehyungning koʻzlaridagi cheksiz va fojiaviy sevginigina koʻrib, dars ketayotgandi.
— Men seni koʻrmasdan yashay olmadim... — pichirladi Taehyung, Yujinning roʻparasida toʻxtab. U qoʻllarini sekingina uzatib, Yujinning sovuqdan muzlab qolgan yuzlarini kaftlari orasiga oldi. — Meni xohlaganingcha qiyna... Meni oʻyinchogʻing qil, qasos ol, har kuni jonimni ol... Lekin iltimos, meni oʻzingdan quvma. Usiz ham men uchun bu dunyo oʻlib boʻlgan.
Yujin Taehyungning kaftlaridagi iliqlikni his qildi. Oʻsha soxta restorandagi iliqlik emas, balki haqiqiy, uning uchun hamma narsadan, hattoki oʻzidan voz kechgan insonning samimiy va yonayotgan iliqligi edi bu.
Yujinning koʻzlaridan bir marta ham oqmagan oʻsha qaynoq va samimiy koʻz yoshi dumalab, Taehyungning kaftiga tushdi. U endi qasostakor emasdi, u endi yovuz emasdi. U shunchaki toʻyib sevilishni va asralishni xohlagan yarador bir ruh edi.
Yujin sekingina, uning koʻksiga boshini qoʻydi. Uning nozik barmoqlari Taehyungning sviterini mahkam gʻijimladi. U hayotida birinchi marta oʻzini himoya qilishni toʻxtatdi.
— Men ham charchadim, Taehyung... — dedi Yujin pichirlab, uning koʻksida hoʻngrab yuborarkan. — Meni... meni qutqar.
Taehyung buni eshitganida, Yujinni butun kuchi bilan bagʻriga bosdi. U Yujinning sochlaridan, yuzlaridan soʻzsiz oʻpar, ikkala singan ruh koʻcha chirogʻi ostida, sovuq izgʻirinda bir-biriga mahkam yopishib yigʻlashardi. Bu shunchaki yarashuv emasdi. Bu ikki doʻzaxiy ogʻriqning bir-birini tushunishi va soʻnggi umid ipiga yopishishi edi.
Taehyung Yujinning qoʻlidan mahkam tutdi. Ular bir ogʻiz ham soʻz demay, toʻq koʻk rangli pentxaus tomon birga yurib ketishdi...

Yujin

Taehyung va Yujin qoʻl ushlashgancha pentxaus boʻsagʻasidan hatlab ichkariga kirishdi. Ular ortidan ogʻir eshik yopilishi bilan tashqaridagi izgʻirin va sovuq dunyo tamomila gʻoyib boʻlgandek boʻldi.
Taehyung xonadon ichiga nazar tashlarkan, har bir detalni koʻrib hayratdan toʻxtab qoldi. Bu shunchaki serhasham uy emas, balki Yujinning ichki dunyosining aks-sadosi edi. Toʻq koʻk rangli, nafis va sirli pardozlar, sokin miltillab turgan gipnotik chiroqlar, kutyurelik eskizlari va xonadagi har bir nozik bezak Yujinning aqlbovar qilmas didi va ichki iztiroblaridan soʻylardi. Taehyung bu uyda Yujinning oʻsha sovuq, daho va yolgʻiz ruhini yaqqol his qildi.
Yujin paltosini yechib, xotirjam harakat bilan Taehyungga oʻgirildi. Uning koʻzlarida avvalgi daxshatli nafrat va sovuqqonlikdan asar ham qolmagandi. Uning nigohida faqatgina chuqur horgʻinlik va Taehyungga boʻlgan maʼsum bir bogʻliqlik bor edi.
Taehyung bir qadam yaqinlashib, Yujinning nozik qoʻllaridan tutdi. Uning koʻzlarida ehtiros va cheksiz sevgi yogʻilib turardi:
— Yujin... — dedi Taehyung, uning ovozi hayajondan ohista titrab. — Men shu paytgacha hayotimda judayam koʻp xatolarga yoʻl qoʻydim. Sen bergan har bir azobga, har bir jazoga loyiq edim. Lekin bitta narsada hech qachon adashmadim... Men seni dunyodagi hamma narsadan, hatto oʻz jonimdan ham ortiq sevdim va sevishda davom etaman. Agar menga birgina imkon bersang, butun umrimni sening qalbingdagi yaralarni bitirishga, seni dunyodagi eng baxtli ayol qilishga bagʻishlayman.
Taehyung choʻntagidan kichik, baxmal qutichani chiqardi va uni ochdi. Uning ichida chiroqli koʻk nurda miltillab turgan, nihoyatda nafis va latofatli, yurak shaklidagi koʻk zumrad toshli oltin zanjir bor edi. Bu zanjir shunchaki taqinchoq emas, Taehyungning unga boʻlgan abadiy va pok sevgisining belgisi edi.
Yujin zanjirga va Taehyungning yonayotgan koʻzlariga tikilib qoldi. Uning lablarida uzoq kutilgan, samimiy va nihoyatda goʻzal jilmayish paydo boʻldi.
— Oʻzing taqib qoʻy... — dedi Yujin past va mayin ovozda, unga rozilik berib.
Taehyungning yuragi quvonchdan qinidan chiqqudek boʻldi. U zanjirni olib, Yujinning ortiga oʻtdi. Qizning ipaksimon sochlariyini ohista bir chetga surib, zanjirni uning nozik boʻyniga taqdi. Taehyungning barmoqlari Yujinning terisiga tekkanda, ikkalasining ham vujudidan shirin bir titroq oʻtdi.

Yujin ortiga oʻgirilib, koʻksidagi koʻk zumrad toshga va keyin Taehyungning yuziga boqdi. U bu safar oʻzini butunlay Taehyungning ehtirosli sevgisiga topshirgandi. Ularning qarshisida endi na qasos, na oʻtmish va na boshqa toʻsiqlar bor edi — ular shunchaki bir-birini jondan ortiq sevuvchi ikki chiroyli qalbgagina aylanishgandi.
Taehyung Yujinni aqlbovar qilmas ehtiyotkorlik bilan, xuddi billur poyalani sindirib qoʻyishdan qoʻrqqandek, sekingina belidan quchdi. U egilib, Yujinning harir va shirin lablaridan ohista, mayin va ehtiros bilan boʻsa oldi...
Bu boʻsa ularning yillar davomidagi barcha sogʻinchi, ogʻriqlari va tuganmas sevgisining izhori edi. Yujin ham oʻz qoʻllarini Taehyungning boʻyniga oʻrab, uning boʻsasiga samimiyat bilan javob berdi.
Xonadagi toʻq koʻk nur va chiroqlarning sokin shulasi ostida ikkala oshiq bir-birining ogʻushida tamomila erib ketishdi.
Birozdan soʻng, ular qulay va keng karavotga yonbashlashdi. Taehyung Yujinni oʻz bagʻriga mahkam bosib olgan, uning sochlarini sekingina silab, yuzlaridan simmador oʻpib qoʻyardi. Yujin esa uning koʻksiga bosh qoʻyib, Taehyungning yurak urishini eshitgancha, oʻzini hayotida birinchi marta toʻliq xavfsizlikda va cheksiz baxtiyor his qilardi. Uning muzlagan qalbi nihoyat erigandi.
Ikkalasi bir-birini mahkam quchgancha, tinch va osuda uyquga ketishdi.

Ertalabki quyoshning xira nur sochayotgan oltinrang shulasi pentxausning toʻq koʻk pardalari orasidan moʻralab turardi. Tungi maʼsum va baxtli onlardan soʻng Taehyung hali ham karavotda osuda uyquda yotar, uning yuzida uzoq kutilgan xotirjamlik bor edi. Yujin esa sekingina oʻrnidan turib, ipak xalatini egniga tashladi. U koʻksidagi oʻsha koʻk zumrad toshli zanjirni ohista ushlab, Taehyungga mehr bilan tikildi va xonadan chiqdi.
Ayni shu daqiqada pentxausning kirish eshigi qoʻngʻirogʻi chalindi.
Yujin borib eshikni ochdi. Boʻsagʻada yana oʻsha ayol — Lim Sera standing turgandi. Uning koʻzlarida tun boʻyi mijja qoqmagani, vicdon azobi va jallodona xavotir yaqqol koʻrinib turardi. U oʻz qizining muzdek qalbiga yoʻl topish uchun yana kelgandi.
Yujin uni koʻrib, na ajablandi va na gʻazablandi. Uning yuzida mutloq sovuqqonlik va begonalik bor edi.
— Yujin... — dedi Lim Sera ovozi qaltirab. — Iltimos, meni eshit.
Yujin bir ogʻiz ham soʻz demay, eshikni kengroq ochib, unga ichkariga kirishga ijozat berdi. Ularning orqasidan eshik yopilgach, Yujin mehmonxonadagi xonalardan birining eshigiga qarab qoʻydi. U yerda Taehyung uxlayotgan edi. Yujin Sera xonimga imo qilib, uni Taehyung yotgan xonadan uzoqroqqa — shaffof shisha devorli ish kabinetiga yetakladi.
Yujin kabinet eshigini yopib, onasiga oʻgirildi. Uning ovozi past, ammo muzdek keskir edi:
— Bu yerda ortiqcha shovqin solishingizni istamayman, — dedi Yujin sovuqqonlik bilan. — Menga oʻtmishda nima boʻlgani, qanday fojialar yuz bergani yoki sizning qanday "azob" chekkaningizning zarracha qizigʻi yoʻq. Qanday kelgan boʻlsangiz, shunday ketishingizni talab qilaman. Mening hayotimda sizga oʻrin yoʻq va hech qachon boʻlmagan.

Lim Sera qizining bu qadar sovuqqon va mutloq begonalik bilan gapirishidan titrab ketdi. Uning koʻzlaridan yosh qalqdi, u ortiq ichidagi daxshatli sirdan va ogʻriqdan qochib qutula olmasligini angladi:
— Sen bilishing shart, Yujin! — dedi Lim Sera yigʻi aralash, ovozi boʻgʻilib. — Sen nima uchun seni tashlab ketganimni bilishing kerak! Otang... Janob Park shunchaki badfeʼl odam emasdi. U mening hayotimni doʻzaxga aylantirgan iblis edi! U... u meni majbur lagan, zino qilgan! Men seni uning daxshatli zoʻravonligi natijasida homilador boʻlib dunyoga keltirganman!
Lim Sera qoʻllari bilan yuzini berkitib, hoʻngrab yubordi. Uning har bir soʻzi xonadagi sovuq havoni muzlatib qoʻygandek boʻldi:
— Sen dunyoga kelganingda... Men senga qarashga ham kuch topolmadim! Sen mening koʻzimgа oʻsha iblisning — Janob Parkning qiyofasi boʻlib koʻrinding. Men seni koʻrganimda jirkandim, nafratlandim! U daxshatli xotiralardan va oʻsha maxluqdan qutulish uchun seni oʻsha ondayoq tashlab qochib ketishdan boshqa choram yoʻq edi! Tushunyapsanmi?! Men seni koʻrganimda faqat oʻsha zoʻravonlikni eslardim!

Xonada ogʻir va daxshatli sukunat choʻkdi.
Yujin shafqatsiz haqiqatni eshitgach, bir muddat qotib qoldi. Uning koʻzlarida bir soniyaga aqlbovar qilmaydigan bir boʻshliq paydo boʻldi. Demak, u nafaqat tashlab ketilgan, balki oʻzi dunyoga kelgan ilk soniyadayoq oʻz onasi tomonidan "jirkanch" deb bilingan va nafratlanilgan edi... Uning butun borligʻi shunchaki bir shafqatsizlik va nafrat mahsuli edi.
Lekin Yujin yigʻlamadi. U hattoki koʻzini ham pirpiratgani yoʻq. Uning qalbidagi oʻsha soʻnggi umid ipi ham shartta uzildi-yu, oʻrnini mutloq sovuqlik egalladi.
Yujin chuqur va vazmin tin oldi. Uning lablarida achchiq, sovuq va zaharxanda jilmayish paydo boʻldi:
— Yaxshisi... dunyoga keltirmang edi, — dedi Yujin sekin, har bir soʻzini pichoqdek qadalib aytarkan. — Nima boʻlganda ham, endi bularning hech bir ahamiyati yoʻq. Endi esa... yoʻqoling.
Lim Sera boshini koʻtarib, qizining oʻlik kabi boʻsh va sovuq koʻzlariga qaradi.
— Siz haftalab, oylab yoki yillab kelsangiz ham... mening eshigim tagida yotib olsangiz ham befoyda, — davom etdi Yujin ovozida zarracha tebranishsiz. — Siz meni tugʻilgan onimdayoq tashlab ketgansiz va men uchun allaqachon oʻlib boʻlgansiz. Men onasiz oʻsganman, mening hech qachon onam boʻlmagan va bundan buyon ham boʻlmaydi. Endi esa... uyimni boʻshatib qoʻying.
Lim Sera qarshisida turgan qizining tamomila muzga aylanganini, uning qalbida endi uni kechirish uchun birorta ham insoniy tuygʻu qolmaganini daxshat bilan anglab yetdi. U javob qaytarish, oʻzini oqlash yoki biror soʻz deyish uchun oʻzida umuman kuch topa olmadi. Uning ruhi Yujinning bu soʻzlaridan soʻng tamomila chilparchin boʻlgandi.
Lim Sera koʻz yoshlarini oqizgancha, indamay ortiga oʻgirildi va kabinetdan hamda pentxausdan sekingina chiqib ketdi. Eshik ohista yopildi.
Yujin xona ortida yolgʻiz qoldi. U koʻksidagi Taehyung taqib qoʻygan koʻk zumrad zanjirni mahkam ushladi va sekingina koʻzlarini yumdi. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli mitti qizcha endi umrbodga jim boʻlgandi góyooo...

Yujin

By: Park Yoona

Uyimdagi notanish yulduz🪽 Episode 2

2026-07-21T19:00:15.380Z

Koreya, Seul. Ertalabki soat 07:00.
Sentyabrning salqin shamoli Seuldagi muhtasham mehmonxona oynalarini sekingina urib turardi. Har doim tartibli, barcha narsa daqiqalarigacha rejalashtirilgan BTS jamoasi uchun bu ertalab mutlaqo kutilmagan dahshat bilan boshlandi.
Mehmonxonaning 5-qavatidagi stulda tansoqchilar va menejerlar sarosimada u yoqdan-bu yoqqa yugurishardi. Xonalardan birida esa guruh a'zolari yigʻilishgan, ularning yuzida kechagi konsert charchogʻidan asar ham qolmagan, faqatgina chuqur xavotir va daxshat hukmron edi.
— Qanday qilib yoʻq boʻlib qolishi mumkin?! — Namjoon guruh sardori sifatida oʻzini bazoʻr tutib turardi. U qoʻlidagi rejani stolga tashlab, menejerga yuzlandi. — Barcha kameralarni tekshirdingizmi? U kecha restorandan chiqib ketganidan keyin xonasiga kirmaganmi?
Menejer peshonasidagi terni roʻmolcha bilan artarkan, ovozi titrab javob berdi:
— Namjoon... Kameralarda u 5-qavat koridoriga koʻtarilgani koʻringan. Lekin... u oʻzining 513-xonasiga kirmagan! Koridorning oʻrtasiga kelganda u 510-xona (zamonaviy eshiklar orasida gʻalati boʻlib turgan oʻsha yogʻoch eshik) tomonga yurgan va... va shunchaki gʻoyib boʻlgan. Kameralarda u eshikni ochib kirgani bor, lekin xonani ichi mutlaqo boʻsh!
— Nima deganingiz bu?! — Yoongi oʻrnidan otilib turdi. Uning odatda xotirjam koʻrinadigan koʻzlarida gʻazab va vahima aralashgandi. — Inson havoda erib ketmaydi-ku! Bu mehmonxona eng yuqori xavfsizlik tizimiga ega! Agar bu biror muxlisning yoki antisning ishi boʻlsa...
— Yoʻq, xonada hech qanday kurash izlari, begona oyoq izlari yoʻq, — dedi tansoqchilar boshligʻi boshini egib. — Eng gʻalati tarafi...
U gapini tugatmay, chetdagi stol ustiga ishora qildi.
Jimin sekingina stolga yaqinlashdi. U yerda kecha yigitlar birga oʻtirib taomlangan restorandagi stol ustida qolib ketgan buyumlar turardi. Ularning oʻrtasida esa... Jungkookning shaxsiy mobil telefoni va mehmonxona xonasining elektron kaliti yotardi!
— U telefoni va kalitini ham tashlab ketgan... — Jimin telefonni qoʻliga olarkan, uning ekraniga tikildi. Ekranda Jungkook va guruhning birgalikdagi surati turardi. Jiminning koʻzlariga yosh keldi. — Kecha u juda charchagandi. "Boshim aylanyapti" degandi... Xyong, u qayerda boʻlishi mumkin? Agar unga biror narsa boʻlgan boʻlsa-chi?
— Jinjilja (Rostdan ham)... — Taehyung xonada u yoqdan-bu yoqqa borib-kelardi. U sochlarini changallab oldi. — Kecha uning kayfiyati biroz gʻalati edi, lekin u hech qachon ogohlantirmasdan biror joyga ketmasdi! U hatto telefonisiz koʻchaga ham chiqmaydi-ku!
Jin oʻzini bazoʻr qoʻlga olib, Taehyungning yelkasiga qoʻlini qoʻydi:
— Tae, tinchlan. Vahima qilmaymiz. Namjoon, kompaniyaga xabar berdingizmi?
— Bang PD-nim (kompaniya rahbari) allaqachon xabardor, — dedi Namjoon telefonini qoʻlga olib. — Hozircha bu xabar matbuotga va fanga chiqmasligi kerak! Agar jurnalistlar Jungkookning yoʻqolganini bilishsa, butun dunyo ostun-ustun boʻlib ketadi. Politsiya ham maxfiy tarzda mehmonxonani va butun Seulni qidirishni boshladi.
— Lekin soat sayin vaqt oʻtyapti! — J-Hope chiday olmay baqirib yubordi. — Bugun tushdan keyin boshqa shaharga uchishimiz kerak edi! Muxlislarga nima deymiz? "Jungkook xonasiga kirib ketib, gʻoyib boʻldi" deymizmi?!
Xonaga ogʻir, nafasni boʻgʻadigan sukunat choʻkdi. Yoongi chetdagi stulga oʻtirib, oʻyga tolgancha pichirladi:
— Eshik... U kirgan oʻsha eshikda biror gap bor. Men u eshikni koʻrdim, u mehmonxonaning boshqa eshiklariga umuman oʻxshamaydi. Qandaydir eskilik hidi keladi undan...
— Sen nima, sehr-joduga ishonayapsanmi, Yoongi? — Jin unga hayron boʻlib qaradi.
— Boshqa mantiqli tushuncha bormi?! — Yoongi ovozini balandlatdi. — Barcha kameralar uni xonaga kirganini koʻrsatgan, lekin ichida yoʻq! U bino ichidan chiqib ketmagan! Demak u... u hozir biz bilan bir vaqtda, bir dunyoda emas!

Namjoon Jungkookning stolda qolgan telefonini koʻtarib, sekingina pichirladi:
— Qayerda boʻlsang ham... iltimos, sogʻ-salomat boʻl, Jungkook...
Bu paytda Seulda butun shtab va guruh a'zolari daxshatli vahima ichida qolgan, politsiya har bir burchakni tushirib qidirayotgan edi.
Ular oʻzlari qidirayotgan jahon yulduzi hozir Seuldan 7,000 kilometr uzoqlikda, Oʻzbekistondagi oddiy bir uychada, milliy koʻrpachaga burkanib, hayotidagi eng shirin va tinch uyquni uxlayotganini hatto tasavvur ham qila olmasdilar...

~~~

Oʻzbekiston, Toshkent. Ertalabki soat 07:30.
Xonaga deraza darchasidan quyoshning iliq nurlari sekingina tushib turardi. Musaffo tong havosi va hovlidagi gullarning xushboʻy hidi derazadan ichkariga urilardi.
Jungkook koʻzlarini ohista ochdi. U oʻzini gʻoyatda tetik, xuddi bir necha yildan beri bunday miriqib uxlamagandek yengil his qilayotgandi. Yelkalaridagi ogʻriq, boshidagi ogʻirlik mutlaqo yoʻqolgan edi. U shiftga tikilib, yuzida mayin tabassum bilan pichirladi:
— Ajoyib tush koʻrdim-ku... Seulda charchab, qandaydir sehrli eshikdan oʻtib, uzoq bir yurtga tushib qolganmushman... U yerda Imona degan begubor, samimiy bir qiz bor edi...
Jungkook tabassum qilgancha oʻrnidan turib oʻtirmoqchi boʻldi. Ammo... uning koʻzi ustidagi qulay paxtali oʻzbekcha futbolkaga va oʻzi yotgan qalin, rang-barang koʻrpachalarga tushdi. U birzumda qotib qoldi. Tabassumi yuzida muzlab qoldi.
U atrofiga shoshib qaradi: devordagi sharqona naqshli gilam, burchakdagi xontaxta, taxlab qoʻyilgan koʻrpachalar... Bu tush emasdi! U hamon oʻsha uzoq Oʻzbekistonda, oʻsha notanish qizning uyida edi!
Shu lahzada real borliq uning ustiga ogʻir yukdek bosib tushdi. Vahima va daxshat yana uning koʻzlarida paydo boʻldi.
"Koreya... Guruhdoshlarim... Muxlislarim... Ular hozir nima qilishyapti? Men yoʻqman! Namjoon xyong, Jimin, Taehyung... Ular mening yoʻqolganimni bilishsa, nima boʻladi?!" — bu fikrlar uning miyasida chaqmoqdek chaqdi. U Seulda qolgan telefoni va mehmonxona kalitini esladi. Hech kimga xabar bera olmaydi, hech kim bilan bogʻlana olmaydi! U butunlay uzilib qolgandi.
Jungkook tizzalarini bagʻriga bosib, qoʻllari bilan boshini changallagancha koʻrpacha ustida oʻtirib qoldi. Sahna yulduzi, dunyoni titratgan Jeon Jungkook hozir xonaning bir burchagida mutlaqo chorasiz, ojiz va tushkun ahvolda edi. Uning qop-qora koʻzlarida chuqur mahzunlik va tushkunlik aks etardi.
Bu paytda oshxonadan choynak va piyolalarning yoqimli jarangi eshitilardi. Imona har doimgidek barvaqt uygʻonib, buvijoniga issiqqina damlangan koʻk choy va yupqa qatlama tayyorlab bergan, buvisining duosini olgandi. Buvijon oʻz xonasida Qur'on tilovat qilishga oʻtirgach, Imona chuqur nafas oldi.
Uning xayoli faqat mehmon xonada yotgan "notanish yulduz"da edi.
"U uygʻondimikan? Nima ahvolda ekan-a?" — Imona qoʻllarini roʻmolchasiga artib, sekingina mehmon xona eshigi oldiga keldi. Eshikni sekingina taqillatdi, ammo ichkaridan hech qanday javob boʻlmadi.
Xavotirlangan Imona eshikni ohista ochib, ichkariga moʻraladi. Va xona burchagida, toʻshak ustida tizzalarini quchoqlab, boshini egib oʻtirgan Jungkookni koʻrdi. Yigitning har bir harakatida, elkasining salqib turishida cheksiz yolgʻizlik va mahzunlik ufurib turardi.
Imona bir muddat toʻxtab qoldi. Uning yuragi achishib ketdi. Sahnada doim nur sochadigan, kulib yuradigan insonning bunday singan holatini koʻrish juda ogʻir edi.
Imona oyogʻida sekingina qadam bosib, Jungkookning yoniga keldi. Yengilgina yerga, uning yoniga oʻtirdi. Jungkook uning kelganini sezgan boʻlsa-da, boshini koʻtarmadi.
Imona bir oz ikkilanib turdi-da, soʻngra muloyimlik bilan oʻzining kichik, issiq kaftini Jungkookning egilgan yelkasiga qoʻydi. Uning ovozi xuddi bahor shamolidek mayin va xotirjam chqdi:
— Jungkook-shi... — Imona birinchi marta unga nisbatan hurmat bilan "shi" qoʻshimchasini qoʻshib murojaat qildi. — Hali hammasi yaxshi boʻladi. Iltimos, tushkunlikka tushmang...
Jungkook uning elkasidagi issiq kaftini va muloyim ovozini eshitib, sekingina boshini koʻtardi. Uning koʻzlarida yosh qalqib turardi...

Jungkook Imonaning mehrga toʻla, xotirjam va samimiy nigohlariga tikildi. Uning koʻzlarida na shubha, na begonalik bor edi — faqatgina cheksiz hamdardlik va gʻamxoʻrlik porlardi. Shuncha vaqtdan beri ichiga yutib kelayotgan daxshat, chorasizlik va mas'uliyat yuki oxiri bu iliqlik qarshisida chidab tura olmadi.
Jungkookning koʻzlaridan toʻsatdan yosh qalqib chiqdi va yonoqlari boʻylab oqib tushdi. U oʻzini boshqara olmay, hoʻngrab yuborishdan tiyilib, titroq ovozda ichki kechinmalarini toʻkib sola boshladi:
— Men... men juda qoʻrqib ketyapman, Imona... — u yoshli koʻzlarini qoʻli bilan toʻsishga urindi. — Ertalab koʻzimni ochganimda, bularning barchasini shunchaki gʻalati bir tush deb oʻylagandim. Hozir uygʻonaman-u, Seuldagi xonamda boʻlaman deb umid qildim... Lekin adashibman! Endi nima qilaman? Ahir... ahir ertaga bizning Yevropada ulkan konsertimiz bor edi! Barcha chiptalar sotilgan, minglab muxlislar kutishayotgan edi! Xyonglarim... Namjoon xyong, guruhdagilar mensiz nima qilishadi?! Ular hozir qanday daxshatli ahvolda ekanligini oʻylasam, yuragim yorilib ketay deyapti!
Sahnada doimo quvvatga toʻla, yengilmas va mukammal koʻrinadigan jahon yulduzining bunday bolalarcha chorasiz yigʻlashi Imonaning yuragini tilka-pora qilib yubordi. U boshqa oʻzini tutib tura olmadi. Imona ikkilanmay, Jungkookni bagʻriga bosib, mahkam quchoqlab oldi.
Jungkook bu kutilmagan, ammo juda kerakli boʻlgan ogʻushdan oʻzini olislashtirmadi. U xuddi panoh izlagan kichkina boladek, Imonaning yelkasiga boshini qoʻydi va koʻz yoshlariga toʻliq erk berdi. Imona esa uning tebranyotgan yelkalarini va yumshoq sochlarini ohista silarkan, mayin, ammo qat'iyatli ovozda taskin bera boshladi:
— Yigʻlab oling... Hammasini toʻkib soling, janob Jungkook. Lekin bir narsani unutmang: ARMY hech qachon oʻzining sevimli idolini xafa qildirib qoʻymaydi va uni chorasiz tashlab ketmaydi! Menga ishoning, men sizni uyga, Koreyaga qaytarish uchun qoʻlimdan kelgan barcha narsani qilaman. Dunyoning oxiriga borish kerak boʻlsa ham, bir yolini topamiz.
Imona Jungkookning boshini sekingina yelkasidan koʻtarib, uning yoshli koʻzlariga samimiyat bilan tikildi:
— Hozir esa birgalikda barvaqt nonushta qilib olamiz, xoʻpmi? Bi-ro-oz oʻzingizga keling, quvvatingizni tiklang. Men ishonaman va bilaman — Namjoon va boshqa xyonglariz hozir sizni butun Seuldan, butun dunyodan qidirishayotgandir. Ular sizni yolgʻiz tashlab qoʻyishmaydi. Nonushtadan keyin albatta ular bilan bogʻlanishga, Elchixona yoki boshqa yoʻllar orqali xabar berishga harakat qilamiz. Maylimi?..
Jungkook Imonaning koʻzlariga qarab, uning har bir soʻzida cheksiz kuch va umid borligini his qildi. U yuzidagi yoshlarni yengi bilan artib, sekingina boshini chayqagan holda rozi boʻldi:
— Hm... Mayli. Rahmat sizga, Imona... Rahmat.
Imona unga mayin jilmayib, oʻrnidan turdi va oshxona tomon yoʻl oldi. Uning ortidan qolgan Jungkook esa endi oʻzini kechagidek yolgʻiz va chorasiz his qilmayotgandi. Uning yonida uni tushunadigan, uni har qanday holatda qutqarishga tayyor boʻlgan sodiq qalb bor edi...

Jungkook yuz-qoʻlini yuvib, bir oz oʻziga kelgach, oshxonaga kirdi. Ichkarida bayramona kayfiyat hukmron edi: stolda issiqqina somsa, qaymoq, yangi uzilgan pomidor va bodringlar, anjir va uzum, mayiz-bodom hamda issiq shirmoy nonlar tizilib turardi.
Buvijon va Sabina allaqachon stol atrofida oʻtirishardi. Jungkookni koʻrib, buvijon yuzida samimiy tabassum bilan ishora qildi:
— Kelaqol, bolam! Qani, yuqoriga oʻt. Tongda yaxshi ovqatlanish kerak, yuzingdan qoning qochib ketibdi-ku!
Jungkook buvijonga qarab sekingina ta'zim qildi va Imonaning yoniga joylashdi. Sabina esa Jungkookning eynida dadasining sportivkasini koʻrib, kulgisini bazoʻr tutib oʻtirardi.
— Nega kulyapsan? — pichirladi Imona singlisiga olayib qarab.
— Opa, — Sabina Imonaning qulogʻiga shivirladi, — dunyo boʻylab "Calvin Klein" brendi yuzi boʻlgan Jeon Jungkook hozir dadamning markazi bozordan olingan "Sport" degan yozuvi bor shimida oʻtiribdi! Buni rasmini sotisam, bir umrga boyib ketardim!
Imona uning oyogʻini stol ostidan sekingina tepib qoʻydi:
— Jim oʻtir! Jungkook, e'tibor bermang, singlim shunchaki shoʻx.
Jungkook hayron boʻlib, kulimsirab qoʻydi:
— Yoʻq, hammasi joyida. Kiyim juda qulay ekan.
Imona Jungkookning likopchasiga qip-qizil boʻlib pishgan, ichidan bugʻi chiqib turgan goʻshtli somsa va bir qoshiq quyuq qaymoq qoʻydi.
— Bu — somsa. Bizning eng mashhur taomlarimizdan biri. Issiqligida yeb koʻring, — dedi Imona choy uzatarkan.
Jungkook somsadan bir tishlab koʻrdi-yu, koʻzlari charaqlab ketdi. Goʻshtning sharbati va xamirning qarsillashi unga shunchalik yoqdiki, u ketma-ket ikki tishlab yubordi.
— Oho! Bu juda... juda mazali! — u ogʻzi toʻla holda gapirishga harakat qildi. — Koreyadagi "mandu"ga oʻxshaydi, lekin xamiri va goʻshti umuman boshqacha!
— Seza ketyapman, jahon yulduzi boʻlsa ham, qorni ochganda oddiy oʻzbek yigitlaridan farqi yoʻq ekan! — buvijon uning ishtaha bilan yeyayotganini koʻrib, xursand boʻlib kulib yubordi. — Imona, unga anavi qaymoqdan ham noniga surtib ber, suyaklari mustahkam boʻladi.
Imona buvisining gapini tarjima qilganda, Jungkook uyalib, culib yubordi va ikkala qoʻlini koʻksiga qoʻyib, oʻzbekcha oʻrgangan yangi soʻzini aytdi:
— Rahmat, buvijon! Juda mazali!
Shu payt Sabina Jungkookga piyolada choy uzatdi. Lekin hayajondan qoʻllari titrab, piyolani biroz toʻldirib yuborgandi.
— Sabina! — Imona sekingina tanbeh berdi. — Boya aytgandim-ku, choy toʻldirib quyilmaydi deb!
Jungkook esa buni koʻrib, darhol vaziyatni hazilga burdi. U piyolani ikki qoʻllab oldi-da, Imonaga qarab quvlik bilan jilmaydi:
— Demak... Sabina menga "Tezroq ichib, uyimizdan keting" demoqchi, shundaymi?
Buni eshitib Imona ham, Sabina ham qax-qah otib kulib yuborishdi. Sabina yuzlarini berkitib:
— Yoʻq, yoʻq! Uday emas! Siz bir umr biznikida qolsangiz ham roziman! — deb qizardi.
— Koʻrdingizmi, u hatto choy uzatish odatimizni ham tushunib oldi, — Imona Jungkookning zukkoligiga qoyil qolib jilmaydi.
Nonushta davomida Jungkookning yuzidagi tushkunlik oʻrnini iliq tabassum egalladi. Oʻzbekcha mehmondoʻstlik, buvijonning mehribon hazillari va qizlarning samimiyati unga daxshatli sarosimani bir zumga boʻlsa-da unuttirgandi.
Nonsushtadan soʻng, Imona dasturxonga fotiha tortib, jiddiyiy kayfiyatga oʻtdi:
— Xosh, endi qorin ham toʻydi. Endi eng muhim bosqichga oʻtamiz — Koreya bilan bogʻlanish va bu sehrli portalning sirini yechish!

— Menda biror xabar berish uchun na telefon, na xalqaro sim-karta bor... — Jungkook stol ustidagi boʻsh piyolaga tikilib, chuqur xoʻrsindi. — Namjoon xyong va boshqalar mening telefonim restoranda qolib ketganini koʻrib, battar sarosimaga tushishgan boʻlsa kerak.
Imona bir oz oʻylanib turdi-da, darhol oʻrnidan turib, xonasiga chopib ketdi va qoʻlida oʻzining noutbuki va telefoni bilan qaytib chiqdi.
— Janob Jungkook, menda internet bor! — dedi Imona noutbukni xontaxta ustiga qoʻyib, uni yoqarkan. — Agar raqamlarni yoddan bilsangiz, mening telefonim orqali bemalol bogʻlanishimiz mumkin! Koreys vebsaytlari yoki maxsus ilovalarga kirmoqchi boʻlsangiz, marhamat, noutbukdan foydalaning.
Jungkookning koʻzlarida darhol umid uchqunlari porladi:
— Rostdanmi?! Imona, siz shunchaki moʻjizasiz!
Jungkook darhol noutbuk klaviaturasi orqali Koreyaning rasmiy xabar vebsaytiga kirdi. Kutilganidek, bosh sahifada hali hech qanday gʻalati xabar yoʻq edi — HYBE kompaniyasi va guruh a'zolari Jungkookning yoʻqolganini matbuotdan juda ustalik bilan sir tutishayotgandi.
— Xudoga shukur, hali xabar tarqalmabdi, — dedi Jungkook yengil tin olib. Keyin esa Imonaning telefonini qoʻliga oldi. — Endi boyagilarga qoʻngʻiroq qilishim kerak. Birinchi boʻlib... Taehyung xyongga qilaman. Uning raqami yodimda!
Jungkook hayajondan titrayotgan barmogʻi bilan Taehyungning raqamini terdi va qoʻngʻiroq tugmasini bosdi. Telefon karnayidan xalqaro chaqiruv ovozi eshitila boshladi...
Koreya, Seul. Mehmonxona xonasi.
Xonada ogʻir va tushkun kayfiyat hukmron edi. Taehyung divanda oʻtirgancha, oʻzining telefonini ushlab, Jungkookning stolda yotgan jonsiz telefoniga tikilib oʻtirardi. Shu payt uning telefoni jiringlab qoldi.
Ekranda xalqaro formatdagi, mutlaqo begona va gʻalati raqam (Oʻzbekiston kodi bilan) koʻrsatilgan edi.
— Yana qandaydir spam yoki tushunarsiz raqam... — Taehyung xafa boʻlib, qoʻngʻiroqni rad etdi (izbratsya qildi) va telefonni yoniga otib yubordi. — Hozir har xil keraksiz qoʻngʻiroqlarga javob beradigan ahvolda emasman.
Bu paytda xonaga Jimin kirdi. Uning koʻzlari yoshlanib, qizarib ketgandi.
— Hali ham biror xabar yoʻqmi? — soʻradi Jimin, ovozi qaltirab.
Aynan shu daqiqada Jiminning ham telefoni jiringlab ketdi. U ekranga qaradi — oʻsha xalqaro begona raqam unga ham qoʻngʻiroq qilayotgan edi!
Taehyung ekrandagi raqamni koʻrib, darhol oʻrnidan otilib turdi:
— Hey, Jimin! Bu raqam hozirgina menga ham qoʻngʻiroq qilgandi! Begona raqam, chet elniki!
Jimin bir soniya qotib qoldi. Uning ichki sezgisi darhol baqirib yuborgandek boʻldi:
— Begona raqam?! Chegara ortidan?! Tae... balki bu... balki bu Jungkookdur?!
— Nima?! Axir u... — Taehyung gapini tugatmasidanoq, Jimin ikkilanmay yashil tugmani bosib, telefonni qulogʻiga tutdi:
— Boshobonida! (Eshitaman!) Kim bu?! — Jiminning ovozi butun xonada yangradi.
Noyob va qadrdon ovoz eshitilishi bilan telefondan kelayotgan pichirlash Jimin va Taehyungning yuragini toʻxtatib qoʻyishga sal qoldi:
— Jimin xyong... Menman... Jungkookman!
Jiminning qoʻlidan telefon tushib ketishiga sal qoldi. U baqirib yubordi:
— JUNGKOOK?! Sen... sen qayerdasan?! Qayerga yoʻqoldung?! Biz bu yerda aqldan ozay dedik! Tae, bu Jungkook!
Taehyung ham darhol Jiminning yoniga yugurib kelib, dinamik (spiker) rejimini yoqib yubordi:
— Kook-ah! Qayerdasan?! Seni politsiya qidiryapti! Qaysi jin ursin shahardasan?!
Telefondan Jungkookning biroz aybdor va charchagan, ammo tirik va soppa-sogʻ ovozi kelardi:
— Xyong... Iltimos, meni eshitinglar va tinchlaninglar. Men oʻzim ham nima boʻlganiga hali toʻliq tushunmayapman... Men Seulda emasman.
— Seulda emassan?! — Taehyung koʻzlarini katta-katta ochdi. — Nima deganing bu? Reysga hali bor-ku!
— Men... men Oʻzbekistondaman, — dedi Jungkook sekingina.
Xonada dahshatli sukunat choʻkdi. Jimin va Taehyung bir-birlariga xuddi dunyodagi eng katta ahmoqona hazilni eshitgandek tikilib qolishdi.

— Oʻ-Oʻzbekiston?! — Jimin duduqlanib qoldi. — Jungkook, sen mastmisan?! Oʻzbekiston Seuldan 7 ming kilometr uzoqlikda-ku! Kecha kechasi birga restoranda oʻtirgandik! Qanday qilib bir necha soat ichida u yerga borib qolasan?!
Jungkook Imonaga bir qarab oldi-da, chuqur nafas olib, boʻlib oʻtgan barcha hodisalarni soʻzlab bera boshladi:
— Men kecha restorandan chiqib, 513-xonamga kirmoqchi boʻldim. Koridordagi gʻalati yogʻoch eshik dastasini buradim-u... bir soniya ichida oʻzimni mutlaqo boshqa bir uydagi dahlizda koʻrdim! Bu yerda portal ochilgan, xyong! Men hozir Oʻzbekistondagi bir ARMY qiz va uning oilasi uyida mehmondaman. Ular menga gʻamxoʻrlik qilishyapti, menga uxlashga joy va oʻzbekcha nonushta berishdi...
Jimin va Taehyung shok holatiga tushib qolishgandi. Ular gapirishga soʻz topolmay, ogʻizlari ochilgancha telefon qarshisida qotib turishardi.
— Sehrli... portal? — Taehyung peshonasiga qoʻlini qoʻydi. — Men tush koʻryapmanmi yoki Jungkook rostdan ham boshqa davlatga sehrli eshikdan oʻtib ketdimi?!
— Men sizlarga yolgʻon gapirmayapman! — dedi Jungkook qat'iyat bilan. — Namjoon xyongga va kompaniyaga aytinglar, politsiyani toʻxtatishsin! Men soppa-sogʻman. Hozir Imona bilan birgalikda bu eshikni qanday qayta ochish va Seulga qaytish yoʻlini qidiryapmiz!
Jimin va Taehyung hali ham oʻzlariga kela olishmasdi, ammo Jungkookning tirik va xavfsiz ekanligini eshitib, ularning yelkasidan ulkan togʻ agʻdarilgandek boʻldi...

— Kook-ah... — Jimin hamon eshitganlaridan oʻziga kelolmay, chuqur nafas oldi. — Demak, shu raqamda boʻlasanmi? Senga istagan vaqtimizda bogʻlana olamizmi?
— Ha, xyong, bu raqam doim yonimda boʻladi, — dedi Jungkook sekingina jilmayib. — Bu meni oʻz uyida mehmon qilayotgan ARMY qiz — Imonaning telefoni. U hozir ham yonimda oʻtiribdi, hammasiga yordam beryapti.
— Imonashi? — Taehyung darhol dinamikka yaqinroq kelib, baland va samimiy ovozda gapira boshladi: — Imonashi! Sadoqatingiz va yordamingiz uchun sizga kattakon rahmat! Katta rahmat! Jungkookni shunday ogʻir vaziyatda yolgʻiz tashlab qoʻymaganingiz uchun minnatdormiz!
Jimin ham gapga qoʻshildi, uning ovozida chuqur oʻtinish bor edi:
— Imonashi, iltimos sizdan, xuddi hozirgidek buni matbuotdan, OAV va boshqa fanlardan sir tuting. Agar bu xabar tarqalsa, juda katta tartibsizlik kelib chiqadi. Jungkookni sizga topshiramiz!
Imona telefon dinamikidan taralayotgan tanish, qadrdon ovozlarni eshitarkan, koʻzlarida beixtiyor hayrat yaltirab ketdi. Sahnada, jonli efirlarda va ekran ortida qanday samimiy, begubor va oʻz yaqinlariga gʻamxoʻr boʻlishsa, real hayotda ham aynan shunday edilar! U xuddi sehrli tush ichida yashayotgandek xotirjam va sof koreys tilida javob berdi:
— Xavotir olmang, Jimin-shi, Taehyung-shi. Men hammasini tushunaman. Bu xabarni hech kimga aytmayman va Jungkook-shining Koreyaga eson-aman qaytib borishi uchun qoʻlimdan kelgancha yordam beraman!
Taehyung va Jimin qizning sof koreyschasini va vazminligini eshitib, yengil tin olishdi.
— Rahmat sizga! — dedi Jimin. Keyin esa ovozidagi xotirjamlik yana jiddiy tusga kirdi. — Kook-ah, eshit. Biz bugun kechqurun reys boʻyicha Yevropaga uchib ketyapmiz. Rejani bekor qila olmaymiz, chunki chiptalar sotilgan va stadionlar tayyor. Ertagacha qaytish ilojini qilishing kerak! Boʻlmasa... ahvolimiz juda ogʻirlashadi.
Jungkook Imonaga qaradi. Qizning koʻzlarida ham "biz buni eplaymiz" degan mustahkam ishonch bor edi.
— Xyo'ng, tushundim. Harakat qilaman... portalni qanday ochishni topamiz. Sizlar ham xavotir olmanglar. Keyinroq yana bogʻlanaman! — dedi Jungkook.
Ular samimiy xayrlashishgach, aloqa uzildi.
Xonaga bir zum sukunat choʻkdi. Jungkook Imonaning telefonini egalariga qaytarib uzatarkan, yuzida ancha yengillik paydo boʻlgandi. Imona esa hamon telefoniga va Jungkookka tikilib turardi:
— Rostdan ham... — pichirladi Imona hayratini yashira olmay. — Sizlar ekran ortida qanchalik samimiy va mehribon boʻlsangiz, hayotda ham xuddi shunday ekansiz. Jimin va Taehyungning ovozini eshitganimga haliyam ishonolmayapman...
Jungkook qizning bu begubor hayratini koʻrib, oʻsha mashhur "quyoncha" tabassumi bilan jilmaydi:
— Ular haqiqatan ham shunday. Va biz, ARMYlarimiz qanchalik sodiq va mehribon boʻlishsa, ularni shunchalik qadrlaymiz... Imona, endi bizda vaqt kam. Bugun kechgacha oʻsha portalni qayta ochish sirini topishimiz kerak!
— Ha! — Imona shoshib noutbukni yaqinroq surdi va daftar-qalamini oldi. — Endi hamma narsani birma-bir tahlil qilamiz. Kecha kechasi portal ochilgan daqiqalarda nima boʻlganini ipidan-ignasigacha eslashimiz kerak!

By: Park Yoona

MA BELLE FOLIE 😈 Episode 15

2026-07-21T18:30:39.020Z

Soat millari tungi ikkidan oshganda, Yujinning yangi pentxausi qongʻirogʻi asabiy va uzluksiz chalinib ketdi.
Yujin ustiga toʻq koʻk ipak xalatini tashlab, eshikni ochdi. Ostonada yuz-koʻzidan gʻazab, taajjub va daxshat yogʻilib turgan Mingyu turardi. U Yujinni bir chetga surib, shiddat bilan ichkariga kirdi.
— Yujin! Sen nimalar qilib qoʻyding?! — dedi Mingyu ovozi balandlab, koʻzlari qinidan chiqqudek boʻlib. — Men hozirgina bazmda nimalar boʻlganini eshitdim... Butun shahar, butun matbuot faqat shu haqida gapiryapti! Sen... sen Taehyungni hamma oldida tiz choʻktirib, soʻng uni barchaning koʻz oʻngida axlatga otdingmi?!
Yujin eshikni xotirjam yopdi va sekingina ortiga oʻgirildi. Uning yuzida zarracha afsus, pushaymonlik yoki hayajon alomati yoʻq edi. U past, koʻk chiroqlar yogʻdusida xuddi sovuq haykaldek koʻrinardi.
— Ha, shunday qildim, — dedi Yujin va kofe mashinasi tugmasini bosdi. — Boshqa savollaring bormi, Mingyu?
— "Boshqa savollaring bormi?!" — Mingyu uning yoniga otilib kelib, qizning yelkalaridan tutdi. — Yujin, sen oʻzingni kimsan deb oʻylayapsan?! Erkak kishining gʻururiga, uning shaʼniga bunchalik shafqatsizlarcha tegib boʻlmaydi! U sen uchun oʻz oilasidan, obroʻsidan voz kechdi! Sen unga umid berding va uni tiriklayin koʻmding! Bu judayam... judayam ortiqcha edi!
Yujin uning qoʻllarini yelkasidan nafis, ammo sovuqqonlik bilan sidirib tashladi. U kofe finjonini ushlab, Mingyuning koʻzlariga loqayd tikildi:
— Pinagimni ham buzmayman, Mingyu. Bu mening shaxsiy hayotim va men oʻzim uchun, oʻz qasosim uchun nimani maqbul deb bilsam, shuni qildim. Unga achinyapsanmi? Unda borib uni yupat. Lekin mening uyimda menga aql oʻrgatma.
Mingyu qizning bu soʻzlaridan va muzdek nigohidan bir soniya qotib qoldi. Yujin unga bir vaqtlar qadrli boʻlgan oʻsha maʼsum Jinnie emasdi.
— Men charchadim, — dedi Yujin eshik tomonga ishora qilib. — Hozir esa uxlamoqchiman. Uyimdan chiqib ket.

Mingyu ortiga chekindi. U Yujinning yuziga, uning koʻzlaridagi mutloq va daxshatli egoizmga tikilarkan, ilk bor qattiq boʻshashib ketdi. U qizning gapiga kirib, noiloj eshik tomon yurdi, lekin ostonaga yetganda toʻxtab, atrofga nazar tashladi...
Ayni shu lahzada Mingyuning miyasida daxshatli bir zanjir ulandi: U koʻzlarini xonadagi tunda qolgandek toʻq koʻk ranglarga, bosim berib turgan gipnotik chiroqlarga va qorongʻu muhitga qaratdi. Bu joy Yujinning avvalgi ruhiy shifoxonadagi va oʻsha yertoʻladagi qorongʻu xonasining aniq nusxasi edi! U tuzalmagandi... U oʻz kasalligini, oʻzining qorongʻu dunyosini bu yerga koʻchirgandi.U butunlay sogʻaydim deb hammani, hatto shifokor Haesooni ham aldagandi. Uning ichidagi oʻsha 12 yoshli yarador arvoh yoʻqolmagandi, aksincha, u kattalashib, daxshatli bir maxluqqa aylangandi. Yujin endi nafaqat Taehyungga, balki hammasiga — hatto oʻzining eng yaqin doʻsti Mingyuga ham zarracha zarracha achinmayotgandi. Undagi empatiya, rahm-shafqat va mehr butunlay oʻlib, oʻrnini oʻta xavfli egoizm va daho manipulyatsiya egallagandi.
Mingyu eshik yonida qolarkan, uning etlari urpayib, sovuq ter bosdi. U Yujinga soʻnggi bor qaradi: Yujin koʻk nur ostida kofesini sipqorib, shaharga gʻolibona tikilib turardi.
"U tuzalgani yoʻq..." — deb oʻyladi Mingyu daxshat ichida xonadan chiqarkan. "U shunchaki oʻz kasalligining eng yuqori va eng xavfli bosqichiga oʻtdi. U daxshatli va yovuz insonga aylanib boʻldi..."

Mingyu

Mingyu pentxausdan chiqqanidan soʻng kechasi bilan koʻz yumolmadi. Yujinning oʻsha sovuq, begona va dahshatli nigohi uning xayolidan oʻchmasdi. Ertasi kuni ertalab u hech qanday tarrudsiz toʻgʻri shifokor Haesooning klinikasiga yoʻl oldi.
Haesooning kabinetiga kurganda, shifokorning ham ahvoli havas qilarli emasdi. U stolida oʻtirgancha, Yujin bilan boʻlgan oʻsha soʻnggi suhbatni oʻylab, hali ham oʻziga kelolmayotgandi. Mingyuni koʻrib, ogʻir tin oldi.
— Mingyu... Sen ham buni his qildingmi? — dedi Haesoo ovozi horgʻin chiqib.
— Doktor, men kecha uning yangi uyida boʻldim... — Mingyu stulga choʻkarkan, qoʻllari titrab gapida davom etdi. — U butunlay oʻzgargan. U yer goʻyoki oʻsha yertoʻlaning, u davolangan qorongʻu xonaning oʻzginasi! U hammani, hatto sizni ham aldagan. U tuzalgani yoʻq!
Haesoo koʻzoynagini yechib, yuzini sipladi. Uning yuzida chuqur afsus va ojizlik bor edi:
— Ha, Mingyu. U tashqi tomondan soppa-sogʻlom, mukammal va mantiqli koʻrinadi. Lekin aynan shu narsa eng daxshatlisi! Uning ichida insoniy his-tuygʻular, rahm-shafqat, achinish tuygʻusi butunlay oʻlgan. U aqldan ozgan, lekin bu aqldan ozish daho manipulyatorlik niqobi ostida yashiringan. U oʻzining bu holatini "sogʻlomlik" deb biladi. Uni oddiy terapiya yoki dori-darmon bilan davolashning endi umuman iloji yoʻq... U daxshatli dushmanga va sovuq haykalga aylanib boʻldi.
— Unda nima qilamiz?! — Mingyu oʻrnidan otilib turdi, uning koʻzlarida yosh qalqdi. — Uni shunchaki shu zulmatga tashlab qoʻyamizmi? Qandaydir yoʻli boʻlishi kerak-ku! Ayting, uni qanday davolash mumkin?!

Shifokor Haesoo javob berishga shoshilmadi. Xonaga ogʻir va choʻziq jimlik choʻkdi. Haesoo deraza tomonga qarab, uzoq oʻyga tolganidan soʻng, sekingina Mingyuga oʻgirildi:
— Yoʻli bor... Lekin bu juda xavfli va mushkul yoʻl, — dedi Haesoo sekin, har bir soʻzini oʻylab. — Yujin oʻsha 12 yoshli yarador qizchani va uning barcha ogʻriqlarini miyasining eng qorongʻu burchagiga qulfladi. Lekin har qanday inson ruhiyatida, hattoki eng shafqatsiz manipulyatorda ham bitta eng nozik, eng ojiz nuqta boʻladi.
— Qanday nuqta? — soʻradi Mingyu nafasini yutib.
— Uning onasi... — dedi Haesoo chuqur va gʻamgin ovozda. — Yujinning bu holatga tushishiga, uning ruhiyati chilparchin boʻlishiga eng birinchi va eng ulkan sababchi — uni tashlab ketgan, unga mehr bermagan onasidir. Yujin qancha nafratlanmasin, qancha oʻzini baqraytirmasin, uning ich-ichida haligacha oʻsha mitti qizchaning ona mehrini his qilish, ona ogʻushida yigʻlash istagi yashiringan. Uning barcha qasoslari va yovuzligi — aslida oʻsha toʻyilmagan mehrning daxshatli aks-sadosi, xolos.
Mingyu eshitgan gaplaridan muzlab qoldi:
— Onasi?.. Lekin u yillardan beri yoʻq-ku! Yujin uni oʻlgan deb hisoblaydi...
— Agar Yujinni bu yovuzlik va ruhiy buzilishdan qutqarmoqchi boʻlsak, oʻsha ayolni topishimiz shart, — Haesoo Mingyuning koʻzlariga tik qaradi. — Faqatgina onasining chin dildan tavbasi, uning haqiqiy mehri Yujinning muzlagan yuragini eritib, oʻsha qulfni buzishi mumkin. Boshqa hech kim va hech narsa Yujinni oʻziga qaytara olmaydi.
Mingyu qaddini rostladi. Uning koʻzlarida qoʻrquv oʻrnini qatʼiyat egallagandi. U Yujin uchun, oʻzi sevgan oʻsha maʼsum Jinnie uchun har narsaga tayyor edi.
— Men uni topaman, — dedi Mingyu ovozida zarracha ikkilanishsiz. — Qayerda boʻlsa ham, qanchalik qiyin boʻlmasin, Yujinning onasini topaman va uni Yujinning oldiga olib kelaman.
Mingyu shifokor bilan xayrlashib, klinikani tark etdi. Endi uning oldida hayotidagi eng muhim va qiyin vazifa turardi: Yujinning oʻtmishdagi eng qorongʻu sirini ochish va yoʻqolgan onasini topib, u bilan bogʻlanish.

Ayni shu daqiqalarda Yujin oʻzining yangi pentxausidagi shaffof oyna qarshisida oʻtirar, egnida yangi kolleksiya uchun chizgan eskizlari sochilib yotardi.
U Taehyung haqida, otasi yoki qasos haqida umuman oʻylamasdi. U uchun u oʻyin allaqachon tugagan va gʻalaba qozonilgandi. Endi uning bor hayoti, bor diqqat-eʼtibori faqat oʻz kutyurelik brendini dunyo choʻqqisiga olib chiqishda edi. U telefonini olib, Italiya elchisiga qoʻngʻiroq qildi:
— Janob elchi? Assalomu alaykum. Yakuniy shartnoma matni tayyor. Ertaga ertalab soat 9:00 da mening yangi otelyemda koʻrishamiz.
Yujin telefonni oʻchirib, koʻk chiroqlar yogʻdusida oʻzining mukammal eskiziga tikildi. Uning lablarida sovuq va gʻolibona jilmayish bor edi. U oʻz qirolligini qurmoqda edi, ammo ortida uning ruhini qutqarish uchun kurashga otlangan yagona doʻsti Mingyu borligini hali bilmasdi...

Soʻnggi voqealardan soʻng Kim oilasining muhtasham va serhasham qasrida chinakam doʻzaxiy muhit hukm surardi.
Bazmdagi daxshatli sharmandagarchilikdan soʻng Janob Kimning gʻazabi tushmas, koshonaning har bir burchagida uning baqir-chaqiri echoed boʻlib eshitilardi. Taehyung esa xonasidagi sovuq charmli stulda, zim-ziyo zulmat ichida harakatsiz oʻtirardi. Uning qoʻllari bogʻlangan, barmoqlaridagi qonagan jarohatlar allaqachon qotib qolgan, ammo u jismoniy ogʻriqni aslo his qilmasdi. Uning koʻzlari bir nuqtaga qadalgan, vujudi esa mutloq va daxshatli jimjitlikka gʻarq boʻlgandi.
Eshik shiddat bilan ochilib, ichkariga gʻazabdan yuzi qizarib ketgan otasi — Janob Kim bostirib kirdi. Uning ortidan esa xavotirda turgan oila aʼzolari va xizmatkorlar koʻrinardi.
— Sen nima qilib qoʻyganingni anglayapsanmi oʻzi, Taehyung?! — baqirdi Janob Kim xona ortidan shiddat bilan yurar ekan. — Butun matbuot, butun elita bugun faqat sen haqingda, bizning oilaning yer bilan bitta boʻlgan obroʻsi haqida gapiryapti! Sen oʻsha Yujin degan iflos, aqli raso boʻlmagan qizning oyogʻi ostida tizzalading-a?! Oʻsha yengiltak qiz seni butun dunyoga sharmanda qildi! U senga tuzoq qoʻydi, seni va bizning brendimizni yakson qildi!
Janob Kim stolda turgan billur vazani ushlab, shiddat bilan devorga urib sindirdi. Shishalarning chirpa-chin boʻlib sochilib ketishi ham Taehyungni hatto bir marta boʻlsin koʻzini pirpiratishga majbur qila olmadi.
— Men senga aytsam, u qiz — iblisning oʻzi! — deb baqirishda davom etdi otasi, Taehyungning qarshisiga kelib, uning yoqasidan ushlagancha. — U seni ham, meni ham, oilamizni ham yoʻq qilmoqchi! Uning oʻsha Park oilasiga boʻlgan nafrati seni shunday tubanlikka yetakladi! U seni zarracha sevmagan, u shunchaki sening ojizligingdan foydalandi!

Taehyung sekingina, xuddi uzoq davom etgan behushlikdan uygʻongandek, otasining gʻazabdan yonayotgan koʻzlariga qaradi. Uning ovozi baland chiqmadi, lekin u xonadagi barmoqlari titrayotgan otasini ham, ortda turganlarni ham bir soniyada muzlatib qoʻyadigan darajada sovuq va chuqur edi.
— Yujinning... hech qanday aybi yoʻq, — dedi Taehyung past, lekin oʻta qatʼiy pichirlashda.
Janob Kim eshitgan gapidan shokka tushib, uning yoqasini qoʻyib yubordi:
— Nima?! Sen hali ham oʻsha qizni oqlayapsanmi?! Sen aqldan ozibsan, Taehyung! U seni hamma oldida sudralishga majbur qildi, uning dastidan kompaniyamiz aksiyalari qulab tushyapti!
Taehyung sekingina oʻrnidan turdi. Uning egnidagi gʻijim va yirtilgan smoking, tunkor nigohi uning qanchalik ruhan parchalanganini koʻrsatib turardi, ammo uning soʻzlaridagi mantiq va ogʻriq toʻxtab qolmaydigan bir selldek oqib chiqdi:
— Uning hech qanday aybi yoʻq... — qaytardi Taehyung otasining koʻzlariga tik qarab. — Ayb — sizda, dadajon. Ayb — men va mana shu biz yashayotgan chirigan oily jamiyatda. Oʻsha kuni... Janob Park taqdim etgan oʻsha soxta zaharli gaplariga ishonib, Yujinga birinchi boʻlib pichoq urgan men edim. Men uni eshitmadim, men uning yertoʻladagi oʻsha azoblariga, uning singan ruhiyatiga eʼtibor bermadim. Men uni birinchi boʻlib sotdim...
— Sen uni deb oʻzingni qurbon qilding! — baqirdi otasi.
— Men oʻzimni qurbon qilmadim... Men shunchaki oʻzim loyiq boʻlgan jazoni oldim, — Taehyungning koʻzlaridan bir tomchi qaynoq yosh oqib tushdi. — U mening gʻururimni topshirmadi, u shunchaki mening soxta niqobimni yirtib tashladi. U qancha shafqatsiz boʻlmasin, qancha meni oʻyinchoq qilmasin... u baribir haq edi. Men uni ayblay olmayman.

Janob Kim oʻz oʻgʻliga qarab, uning naqadar chorasiz va chuqur ruhiy tushkunlikda ekanligini daxshat bilan his qildi. Taehyung endi nafaqat Yujinning soxta oʻyinidan, balki oʻzining ichki aybdorlik hissidan ham tiriklayin yonayotgandi.
— Sen uni haligacha sevasanmi?.. — dedi Janob Kim ovozi sustlashib, hayrat ichida. — Shuncha sharmandagarchilik, shuncha pastlashishdan keyin ham-a?
Taehyung lab chetida alamli va sinik bir tarzda jilmaydi. Uning koʻzlarida endi umid ham, kelajak ham yoʻq edi:
— Sevish?.. Yoʻq, dada. Sevgi — bu juda kichik va ojiz soʻz. Men unga shunchalar bogʻlanib boʻlganmanki... u mening butun vujudimni, gʻururimni va ruhimni kulga aylantirgan boʻlsa ham, men oʻsha kul ichidan faqat uni qidiryapman. U mening jazolovchim, men esa uning umrbodiy mahkumiman.
Taehyung ortiga oʻgirilib, yana oʻsha zim-ziyo zulmat qoplangan deraza yoniga bordi. U shaharning toʻq koʻk chiroqlariga tikilarkan, ich-ichidan Yujinning oʻsha sovuq va daxshatli nigohini yana bir bor koʻrishni xohlayotganini his qildi. U Yujindan nafratlanolmasdi, chunki uning oʻzi oʻziga boʻlgan nafrat ichida toʻliq gʻarq boʻlgandi.

Tae

Oradan roppa-rosa ikki hafta vaqt oʻtdi. Bu qisqa muddat ichida Yujin oʻzining moda va kutyurelik imperiyasini misli koʻrilmagan choʻqqiga olib chiqdi. U nafaqat Italiya brendi bilan, balki Fransiyaning eng nufuzli moda uylari bilan ham aqlbovar qilmas, million dollarlik hamkorlik shartnomalarini qoʻlga kiritdi. Uning otelyesi butun Osiyo va Yevropada shov-shuvga aylandi.
Yujin kechayu kunduz tinmay mehnat qilardi. Uning yuzidagi muzdek, sovuqqon va magʻrur ifoda aslo oʻzgarmagandi. U oʻzining toʻq koʻk rangli pentxausida, har bir detalini oʻzi chizgan eskizlar qurshovida yashar, oʻtmishni, Taehyungni va qasosni butunlay oʻz xotirasidan oʻchirib tashlagandek harakat qilardi. Ammo uning atrofidagilar bu yaltiroq muvaffaqiyat ortida daxshatli, insoniy tuygʻulardan xoli boʻlgan sovuq bir haykal turganini bilishardi.

Xuddi shu ikki hafta ichida Mingyu tinimsiz izlanishda edi. U shifokor Haesooning soʻzlarini bir soniya ham esidan chiqarmay, barcha aloqalarini, shaxsiy detektivlarni ishga solib, Yujinning tugʻilgandayoq gʻoyib boʻlgan onasining izidan tushdi. Va nihoyat... u maqsadiga erishdi. Ayolni topib, u bilan bogʻlandi va Yujinning ruhiy ahvolini, u qanday daxshatli zulmat ichida qolganini tushuntirib, uni zudlik bilan Seulga qaytishga koʻndirdi.
Bugun — oʻsha uzoq kutilgan kun.
Xalqaro aeroportning kutish zalida Mingyu asabiy holda soatiga qarab turardi. Uning yuragi qinidan chiqqudek urar, Yujin uchun qilayotgan bu soʻnggi va eng xavfli qadami zoe ketmasligini Yaratgandan soʻranardi.
Ayni shu lahzada xalqaro reysdan kelgan yoʻlovchilar chiquvchi darvoza ochildi.
Terminal ichidan qadam tashlab chiqib kelayotgan ayolni koʻrib, Mingyuning nafasi boʻgʻziga tiqilib qoldi. Lim Sera oʻzining koʻrinishi bilan butun aeroportdagilarning eʼtiborini tortardi.
U yoshiga nisbatan daxshatli darajada goʻzal, xushbichim va har bir harakati nafis edi. Uning egnida qimmatbaho qora palto, koʻzlarida qora quyosh koʻzoynagi bor edi. Eng hayratlanarlisi — undan taralayotgan energiya va sovuq aura xuddi Yujinnikining oʻzginasi edi! Bir qarashda ularni ona-bola deyish shart emasdi, chunki Yujin oʻzining oʻsha maʼsum va sovuqqon magʻrurligini, daho qiyofasini toʻliq onasidan meros qilib olgani yaqqol koʻrinib turardi.

Ayol sekingina koʻzoynagini pastlatib, unga qarab turgan Mingyuga bir muddat tikildi. Uning koʻzlarida chuqur, yillik afsus va muzlagan ogʻriq bor edi. U Mingyuning qarshisiga kelib toʻxtadi.
— Sen... Mingyusan, shundaymi? — dedi Lim Sera. Uning ovozi xuddi Yujinnikidek past, mayin, ammo xonadagi havoni muzlatib yuborgudek oʻtkir va sirli eshitildi. — Yujinning yagona sodiq doʻsti.
— Ha, menman, xonim... — Mingyu oʻzini qoʻlga olib, unga ohista taʼzim qildi. — Xush kelibsiz. Kelishingizga ishona olmagandim.
Lim Sera chuqur va ogʻir tin oldi. U atrofga, Yujin yashayotgan va nafas olayotgan bu shaharning havosiga nazar tashladi:
— Men kelmay olmasdim, Mingyu, — dedi Lim Sera koʻzlaridagi xavotir va ogʻriqni yashirmay. — Sen menga telefonda aytgan gaplaring... Yujinning oʻsha yertoʻladan keyingi ahvoli, uning psixikasi va hozirgi "sogʻlom" niqobi haqidagi soʻzlaring kechasi bilan menga uyqu bermadi. U dunyoga kelishi bilanoq uni tashlab ketganim uchun oʻzimni bir umr kechira olmayman.
— U oʻzgargan, xonim, — dedi Mingyu avtomobil tomonga yurishni taklif qilib. Ular sekin yura boshlashdi. — U hozir butun dunyoni zabt etyapti, kutyurelik imperiyasini quryapti. Lekin... u endi inson emas. Uning ichida rahm-shafqat, mehr yoki achinish tuygʻusi batamom oʻlgan. U hammani, hatto shifokorini ham oʻzining daho manipulyatsiyasi bilan alday oldi.
Lim Sera lab chetida alamli jilmaydi, bu jilmayish Yujinning oʻsha zaharli tabassumini eslatardi:
— Chunki u — mening qizim, Mingyu. Men uni dunyoga keltirganimdayoq bagʻrimga bosmay, Janob Parkning qoʻlida qoldirib qochganman. Oʻsha kundan boshlab uning taqdirini qorongʻulikga mahkum etganimni endi anglab yetyapman. Men uni birinchi soniyadayoq tashlab ketganim uchun u oʻzini himoya qilish uchun mana shunday muzdan qalʼa qurgan. U oʻzini "yovuz" va "shafqatsiz" koʻrsatadi, chunki hech kimga va hech qanday sevgiga ishonmaydi.
— Shifokor Haesoo aytdi... — Mingyu mashina eshigini ayol uchun ochib berarkan, uning koʻzlariga umid bilan tikildi. — Uni faqat siz qutqara olasiz. U hech qachon ona diydorini, ona bagʻrini koʻrmagani uchun, uning ich-ichida haligacha oʻsha mitti qizcha yashayapti. U hamon ona mehriga zor. Buni oʻzi tan olmasa ham, uning ruhiyati aynan shu mehrni qidiryapti.
Lim Sera mashinaga oʻtirarkan, koʻzoynagini tamomila yechdi. Uning koʻzlaridan bir tomchi qaynoq yosh yuziga dumalab tushdi — bu uning sovuq va magʻrur aurasi ortida yashiringan, yillar davomida ichida boʻgʻib kelgan fojiaviy onaingiz afsusi edi:
— Men uni bu zulmatdan olib chiqaman, Mingyu. Hatto u meni koʻrganda, hayotida birinchi marta qarshisida paydo boʻlgan onasidan nafratlanib, yuzimga tarsaki tushirsa ham... meni haydab solsa ham... men endi uni qoldirib ketmayman. Men unga berolmagan oʻsha butun umrlik mehrimni va qarzdorligimni qaytarib beraman.
Mingyu rulga oʻtirib, motorni oʻt oldirdi. Mashina aeroportdan chiqib, Yujinning toʻq koʻk rangli pentxausi joylashgan shahar markazi tomon shiddat bilan ilgariladi.
Yujin oʻz qirolligida yakka-yolgʻiz, muzdek taxtda oʻtirar va tez orada uning bu muzlagan dunyosida paydo boʻladigan eng kutilmagan inson — uni tugʻilishidayoq tashlab ketgan asl onasi Lim Sera haqida hali bilmasdi...

Lim Sera

By: Park Yoona

/finish_post