Eᥣr Aᥙrᥱᥣiᥲ

𝗜𝗡𝗙𝗘𝗥𝗡𝗢 | 𝗢'𝗟𝗢𝗩 𝗩𝗔 𝗗𝗢'𝗭𝗢𝗫

2025-09-01T14:10:30.142Z

SECTION 1

— Gunohlar javobsiz, qilmishlar jazosiz va gunohkorlar do'zoxsiz qolmaydi!

Italiyadan qochishga ulgurgan qiz aeraportda qo'lidagi chemodani bilan tezlik bilan samaliyotiga chiqdi. Atrofga yaxshilab nazar solib hotirjam joyiga o'tirdi. Samaliyot yerdan ko'tarilib manzil tomon yo'li oldi.

— Endi yana bir yangi hayot boshlanmoqda. Bugalgi sayohat qiziqroq bo'ladi, huddi yonayotgan alangali o'lov kabi.

Hamma tanigan oltin zavodi boshlig'i Lee Jong Suk qamoqga olindi. U jami 1.03 tonna quyiltirilgan oltin ni o'g'irlab qochib ketayotgan vaqti qo'lga olindi. Qilgan qilmishidan afsuslanmay, aybini tan olmay taqdiyd qilib, sovuq quroli bilan aholiga zarar yetkizgani sabab sud ishi ochildi. Hozirda uni muddatli qamoq jazosi bilan ushlab turishibdi. Ekspertiza javoblari chiqgach sud ishi yakunlanadi.

— Eshityabsanmi?

— Bu vaqtda nima qilishyabdi ekan-a

— U Jeonlar oilasining o'g'li Jeon Jungkook bo'lsa kerak. Hech ham u haqida eshitganmisan yokida ko'rganmisan?

— Kim u Jeon Jungkook?

— Aytishlaricha uni sehirlashgan ekan. Har kuni tunda yeg'lar emish

— Yeg'laydi?

Ikki kishi barning bir burchagida Jungkook haqida gi'ybatlashardi.

— Bu yerga kel! Kelishni istamaysanmi?

— Ahhh...fuhg...mmm

— Oxxx

Yotoqda aloqa qilayotgan Jungkook qizning ingrashiga qaramay azosini ichkariroq kiritardi. Ularni tomosha qilib o'tirgan Taehyung jimgina qahva ichib o'tirardi.

Jungkook ortiga o'girilib Taehyung qaradi.

— Huh

Va yana oldiga qayrilib aloqani davom ettirdi.

Qiz tinimsiz nola qilardi. Ularni shunchaki tomosha qilishdan charchagan Taehyung yuzini yonga burdi.

— Juda cho'zildingiz....

— Taehyung!

Deb ortiga o'girildi. Bir muddat sukut saqlab

— Bu yerga kel.

Taehyung kiyimlarini yecha boshladi. Jungkook azosini qizning ichidan oldi.

Jungkookning azosidan oqayotgan suyuqlik jirkanchli ko'rinardi ammo qiz uni yalab so'rib oldi.

— Taehyung tezlasharsan..?

Taehyung yalang holda qiz tomon bordi.

— Bizni tomosha qilishdan charchagan ko'rinasan. Juda qilishni istayotgandek eding... Balki!? A?

Taehyung labi chekasida kulib sochlarini ortga taradi.

Jungkook da hozir ejakulyatsiya bosqichi bo'lgani sabab aloqani yakunlab. Qizni Taehyung ga topshirdi.

— Ayshhh...qanday behudalik! Uni ichiga yuborishing kerak edi.

Deya kulib qizning ostiga kirib bordi. Qizning ostiga kirib borgach

— Ohhh...seni boshqacha yo'l bilan azoblayman! - dedi miriqa boshlagan ovozda

Taehyung qizning ko'kraklarini qo'li bilan mijg'iy boshladi. Qiz lablarini tishlab, Taehyung ning yelkasini qattiq siqib tirnoqlarini botira boshladi.

— Ahhhg~

— Yo hudoyim chiday olmayabsanmi?

Dedi qizning bu harakatlaridan so'ng.

— Bu unchalik ham og'riqli emas! Chiday olasanmi o'zi?

— Ha...

Dedi terlab holgin holida ham o'zini kuchli ko'rsatayotgan qiz.

— Qanchalik uzoq bo'lsa hammi?

Qiz mosh silkib inqillab qo'ydi.
Taehyung azosini kirgizib chiqarishda davom etdi. Ora sira qizning tomog'idan bo'g'ib yuziga tarsaki tushurib qo'yar edi.

— Senga kim bilan aloqa qilish yoqadi? Kimniki kattaroq?

Qizning sochlarini qo'liga yeg'ib boshini ko'tarib o'ziga qarata savol berdi.

— Kim Taehyung niki albatta.

Taehyung qizning sochlarini qo'yib yuborish baravari silkib qo'ydi.

— Barakalla, doim to'g'ri javobni aytasan, Foxisha!

Vaqt ham yarim tunga uetib borgandi. Oyna oldiga osilgan yupqa pardalar mayin hilpirardi. Xonaning ichki muhiti dim va qaynoq edi. Derazadan aylanib kirgan shamol tanalarni seskantirardi.

— Yana qayta savol beraman!

Qizning ko'kraklarini ezayotgan choyshabdan ko'tarildi.

— O'zing haqinda qanday savol bersang ham Seni Maqul bilaman.

— Oxirgi daqiqalardan aqilli foxisha bo'lyabsan, barakalla!

— Men senikiman...ahhhh~

Taehyung oxirgi tezlikga chiqdi.

— Kim Taehyung! Immmhhh~

— Eshityabman, gapirib ko'rchi

— Men faqat va faqat senikiman

Aloqani tamomlab azosini chiqazib olib yotoqga o'zini otdi.

Erta tong

Sud zali eshiklari oldi to'la muhbirlar edi. Mahkamaning mahsus mashinasidan tushib kelayotgan Lee Jong Suk ni ko'rgan muhbirlar u tomon yugurishdi. Lee Jong Suk asablari tarang ko'rinsada, tilini tiyib, sokin ko'rinishga urinardi.

— Janob Lee Jong Suk, shu gaplar rostmi?

— Janob..janob...!!!!

— Bunday ish qilishingizga nima turtki bo'ldi?

Barcha uni turtib undan birorta muhim gap eshitishga intilishardi.

Uni politsiya hodimlari turtib tezroq ichkariga olib kirib ketishdi.

— Turtmasdan harakat qilinglar! Kim ekanligimni bilasizlarmi o'zi?

— Ha, bilamiz! Jinoyatchi shunday ekan iltimos sud boshlanish vaqtiga tezroq zalga kiraylik!

Lee Jong Suk ga qilinayotgan muomilasizlik uning jig'iga tegardi, ammo ayb o'zida ekanligini bila turib indamadi.

Sud zaliga kirishdi. Ularning ortidan Sudiya va advokatlar ham kirib kelishdi. Lee Jong Suk jimgina sokin o'tirardi. Go'yoki hech bir aybi yo'q farishta kabi ko'rinish berib. Sudiya u qilgan jinoyat haqida ma'lumot berib o'tdi. Advokat qanday bo'lmasin uni tarafini olishga urindi ammo qonunlarni yenga olmaydigan jinoyat edi. Shu sababdan ham Lee Jong Suk ga 3yillik qamoq jazosi berishdi. Lee Jong Suk ning asablari tarang bo'lib qollari musht holatga keldi, kozidan gazab yoshlari to'lib turib, tishlarini g'irchilatardi. Uni qamoqga olib ketishdi.

Qamoqning birinchi kuni u uchun qiyin va og'ir dek edi, chunki uning atrofi to'la past tabaqa insonlar va jirkanch kimsalarga to'la edi. Ular tinimsiz bo'lar bo'lmas gaplar qilib urush boshlashar edi.

1haftadan so'ng qamoqxonadagilar unga boysunuvchan bo'lishdi. Lee Jong Suk hammasi bir temperamentda deb o'ylardi, biroq qamoqxonada ham bir biriga dushmanlar va guruh ga bo'linib yuruvchilar bo'ladi. Lee Jong Suk bilan bir guruhda bo'lgan odamlar ularga qarab ovqat qoldig'ini uloqtirgan bir guruhga ko'zlari tushdi.

— Shiball!!! O'zini kim deb o'ylayabdi? Hoy, it! Mana ol yemishing biz tomonga kelib qolibdi! Jamoangdagi laychalaringga ham baham ko'rib yersan a?

Deya iblisona iljayib ko'zini qisib qo'ydi. Lee Jong Suk dan qaytga javibdan g'azabga to'lgan erkak ortiga ogirilib ichkariga kirayotgan Lee Jong Suk ning boshini poylab qoldiqni uloqtirdi. Lee Jong Suk jahli chiqib ortiga tez ogirilib stol ustidan sakrab o'tdi. Raqib jamoa boshlig'iga borib musht tushirdi. Lee Jong Suk ning ortidan kelgan jamoadoshlari uni himoya qilish uchun raqib jamoadagilar bilan mushtlashishni boshlashdi. Qamoqxona nizom boshlig'i kelib ularni ajratib oldi.

— Lee Jong Suk va Yoongie

Nizom boshlig'i ularni xonasiga olib ketdi.

— Shu yetmay turgandi, endi 1soat unintinglash yetmay turgandi! Tfu

Pov oradan 4 yil o'tib

Lee Jong Suk uyga g'azab bilan kirib bordi.

— Janob iltimos tinchlaning! JANOB!!!

Eshikni zarb bilan ochib kirdi. Ichkarida xotinining ko'zi yorigandi. Xotini yonida mittigina emdi tug'ilgan qizi yotardi.

— Nega tug'ruqxonaga borishdan bosh tortding? U yerda senga yaxshi qarashardi! Farzandimizga ham! NEGA BUNDAY QILDING AAA????

Kozidan quvonch va og'riq ko'z yoshlari tomayotgan xotini qizini xizmatkorga berdi.

— Seni kelishingni kutgandim. Sensiz tuga olmasdim. Hali beri ko'zim yorimaydi deb o'ylagandim.

Jahli chiqib kirgan Lee Jong Suk qizini va sog'lom xotini ni ko'rib biroz yumshadi. Uhh tortib yelkalarini bo'sh qo'yib xotini oldiga kelib egilib uni o'pdi. Va o'zi kabi mitti yotoqda yotgan qizini qo'liga oldi. Tinimsiz ingrab yeglayotgan qizi otasi qo'lida sokinlik topib jimib qoldi. Otasi qizining mitti burunchasidan o'pib qo'ydi.

Pov Jungkook & Taehyung

— Nima deb o'ylaysan bugun bar ochiq bo'larmikan?

— Menimcha yo'q, kechadan beri yopiq.

— Nega ekanligini bilmaysanmi?

— Qiziq emas. Nima ko'p bar ko'p! Ketdik.

Jungkook mashinasi oldiga kelib chekishni boshladi.

— Menga ham ber

Unga qo'shilib Taehyung ham chekishni boshladi.

— Eshitishim bo'yicha doimiy mijozi bo'lgan qizimiz bor-ku

— Hosh?!

— Vafot etibdi deb eshitdim. Bir qishloqdagi barzangi yigit bilan so'ngi marotaba uchrashgan ekan.

— aniq edi. Nega menga bu haqida aytyabsan? Menga sira uning hayoti qiziq emas!

— Jungkook!

— Agar u o'lgan bo'lsa ota onasining bundan xabari bor deb oylaysanmi?

— Ughh!! O'zingni yum bo'ldi bas qil. Shundoq ham asablarim joyida emas.

— Aytmoqchimanki, uni sen oldirmading! Shundaymi?

— Nima deb oylaysan?

— Tahmin qilgan yagona insonim sen eding.

— Axir o'zing kordingku. Shuncha vaqt o'zi azoyimga osilib, menga hoyinlik qildi. Bundaylarga barbot bo'lgan hayotuda noiloj yashab nima keragi ham bor?

— Yaramas. Sira tinchimaysan. Boshqa bunday qilmaslikga va'da bergan eding. U churq ham etolmasdi.

— Shundoq ham churq eturmadim-ku. Gaplarim to'g'rimi?

— Ha mayli-kuya ammo ota onasi va ekspertiza xabar topsachi.

Jungkook chontagidan chiptalarni chiqazdi.

— Havotir olma, endi bu chang bosgan Italiyangda ortiq yashamaymiz! Seni gapingga quloq solib kegandim. Endi sen gaplarimga quloq solasan. Endi esa uyingga borda tayyorlan. Men ketdim.

— Domboqlarim new fanfic yoqadi degan umiddaman. Maroqli mutola tilayman ~

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼🔞

2025-08-03T09:39:08.133Z

4|BOB
Viktor uni kuzatayotgan odamni sezib turardi. Uni mo'ljalga olayotgan odamni ortidan Ruslan borib boshiga temir bilan urdi. Ikkinchi oynada o'tirgan odam yugurib yuqoriga ko'tarildi. Ruslanni otmoqchi bo'lganida qolgan odamlar kelib undan qurolni olib o'zini otishdi.
— Bu kimning odamlari bo'lishi mumkin?
— Ruslan uning tatusiga qara!
Ruslan kengashi o'lik holda yotgan odamning bo'yniga tushirilgan katta burgut tatusini ko'rdi va tagiga Silver deb yozilgan edi.
— Silverdan ekan. Tonus ni odamlari bo'lishi kerak. O'liklarni chemadonga solib sovg'a qilib yuboringlar.
— Hop Ruslan.
Viktor omon uyga yetib oldi. Uyda Elena va xizmatkor yuklarni o'ylayotgan edi. Viktor kelganini ko'rgan Elena etagiga qo'llarini artib Viktor tomon yugurdi.
— Keldingizmi? Qayerda edingiz?
— Biroz ishlarim bor degandim. Shuni hal qilib keldim. Mensiz zerkib qolmadingmi?
— Yo'q ammo sog'indim.
Viktorning bag'riga otilgan qizni qattiq quchoqladi.
— Ertaga Amerikaga uchib ketyapman.
— Nima? O'zi endi keldik ku. Nima sabab bolyabdi u yerga ketishingiz uchun?
— Ishlarim bor. Havotir olma ishni tamomlab tez qaytaman. Bunga 2kun ham ketmaydi.
— Aniqmi? Men yolg'iz o'zim qo'rqaman.
— Havotirlanma sen havfsiz qollardasan sevgilim. Yur ul bul yeb olaylik.
Viktor yashirin ish qilayotgani Elena ga yoqayotgan edi. U Viktor dan shubhalanishni boshlagan edi. Nonushta qilishni boshlashdi. Viktor muzlatkichdan bir shokolad bolakchasini olib og'zida tishlab ushlab turgan holda Elena tepasiga kelib uning yuzidan tutib o'ziga qaratdi. So'ng Viktor egilib Elena ga shokolad yedirtirdi.
— Mmm juda mazali ekan
— Albatta. Nonushta qilib bo'lib keyin biroz uhlaylik yo'l meni charchatdi.
— Hop.
Elana va Viktor nonushta qilishda davom etishdi. Elenaning kayfiati ko'tarinki edi. Viktor ichkariga kirib yotoqga joylashib olgan edi. Elena ham tezroq ichkariga kirib Viktor ning kiyimi ichiga kirib Viktor ning lablaridan o'pdi. Elena o'ziga nima bo'layotganini butunlay sezmasdi. Shunchaki hozirda u ehtirosli aloqa hohlayotgnini harakatlari bilan sezdirar edi. Viktor Elenaning nozik harakatlarini sezgan edi. Uning muzdek qo‘llari ostida Elena tobora titrardi. Erkak hech narsa demadi, faqat lablarida sekin tabassum paydo bo‘ldi. Qizning lablari haligacha shokoladning yengil shirinligiga to‘la edi. Ular jim bo‘lishardi faqat yurak urishlari bir-biriga urilayotgandek eshitilardi. Viktor Elenaning belini qo‘llari bilan quchib, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi. Sochlarining hidi unga aralashib, butun xona birdaniga issiq tus oldi. Qiz uning ko‘zlariga qarab, yuragidagi tortinish bilan kurashardi. Ammo kech edi. U allaqachon bu erkakka bo‘ysungan, unga ich-ichidan tegishli bo‘lib ulgurgan edi.
Viktor past ovozda pichirladi
— Qani... meni yana sog‘inganingni ko‘rsatchi.
Bu so‘zlar Elenaning butun vujudini lahzaga soldi. Viktorning bu ohangida buyruq bor edi, ammo bu buyruqda iliqlik va ehtiros aralash edi. Elena Viktorning yelkasidan ushlab, lablarini yana uning lablariga bosdi. Bu safar ehtiyotliksiz, to‘liq ishtiyoq bilan. Ularning o‘pishlari tobora chuqurlashar, har bir harakatda mehr bilan birga ochilayotgan tuyg‘ular jilvalanardi. Viktor asta sekin Elenaning ko‘ylagini yechib, barmoqlari bilan uning orqasini silab tushardi. Har bir harakati ehtirosli, muloyim edi. Bu ehtirosli shoshilinch emas, aksincha uzoq kutilgan, yurakdan kelgan yaqinlik edi. Ular yotoqda bir-biriga singib borishdi. Ustlaridagi choyshab asta harakatlanar, oynadan tushayotgan quyosh nuri Elenaning yelkalarini nurdek yoritardi.
Ularning harakatlari bir biriga mos edi. Nihoyat... jimlik. Nafaslar tinchidi, ammo yuraklar hanuz urishda davom etardi. Viktor Elenaning peshonasidan o‘pib, uni o‘z bag‘riga oldi.
— Senga va’da beraman. Men seni bu dunyodagi hamma narsa, hamma odamdan ko‘proq asrayman.
Elena birinchi marta bu so‘zlarga to‘liq ishondi. Unga noma’lum bo‘lgan xavfli dunyo orqasida turgan erkak, shu lahzada faqat uning yuragidagi bir odam edi.

Xona sokin edi. Tashqarida quyosh yorishmoqda edi, lekin ichkaridagi muhit qorong‘u va iliq. Nafaslar og‘irlashgan, havo yetishmay bo'ga yotgandek edi. Viktor Elenani yelkalarini yotoqga tiradi. Uning ko‘zlariga qaragancha, barmoqlari bilan yuzini siladi. Bu harakatlarda nafaqat mehr, balki chuqur istak bor edi. Elena jim, faqat yuragi qattiq urar edi. Ularning lablari birlashdi, asta, keyin tobora shiddat bilan chuqurlashib borishardi. Har bir o‘pishda sukutdagi ehtiros so‘zlardi. Viktor uning quloq orqasidan o‘pdi, Elena esa unga biroz yaqinroq keldi, butun tanasi bilan unga suykaldi. Ularning nafasi bir-biriga aralashib ketgan, yuraklari esa go‘yoki bir xil urayotgandi. Viktor Elenaning qulog‘iga ohangdor ovozda pichirladi.
— Bugun kechasi faqat seniki bo‘laman.
Elena qizarib, ko‘zlarini yumdi. Uning butun vujudi tebranar, yuragi to‘lqinlanardi. U o‘zini tamoman Viktorga topshirgan edi. Choyshablar asta silkinib ularning ehtirosga to'la jinsiy aloqasi boshlangan edi. Har bir harakat sekin, lekin chuqur. Har bir nafas, har bir teginish, har bir ohang ehtirosga to‘la edi. Tanalar bir biriga singib borar, go‘yoki ular orasida havo ham to‘xtagandek edi. Ular jim bo‘lib, bir birlarining harorati, nafaslari va yurak urishlari orqali so‘zlashar edi. Viktor har bir teginishda Elena qanday tebranayotganini sezardi.

U har galda uni o‘ziga ohangli harakatlar bilan yana yaqinlashtirar, hech qanday shoshilishsiz, o‘ziga xos hukmronlik bilan unga zavq berardi. Elena esa o‘zini tamoman yo‘qotgan, faqat Viktorning mavjudligini his qilardi. Soatlar go‘yoki to‘xtagan edi. Bu lahzalar vaqtning chetidan tashqarida sodir bo‘layotgandi. Nihoyat, hammasi sokinlashdi. Faqat yurak urishlari va nafaslar eshitilar edi. Viktor Elenani bag‘riga mahkam oldi, yelkasidan o‘pdi.
— Sen meniki. Hech kimga bermayman.
Elena esa yelkasiga boshini qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. U bu aloqani hech qachon unutmasligini bilardi. Quyosh baland ko‘tarilgan, oynadan tushgan nurlar hali ham yotoqxonaning bir chetini yoritardi. Qishning bu issiq kunlari iliq havosi to‘ldirgan xona ichida haliyam shirin ehtirosning iliqligi turar edi. Ularning nafaslari asta tinchigach, Elena Viktorning bag‘rida yotgancha, ko‘zlarini shiftga qadagan edi. Viktor sekin o‘rnidan turdi. Choyshabni Elenaning ustiga tortib, o‘zi ichki kiyimini kiya boshladi. Qo‘lida telefon allaqachon ish rejimiga o‘tgan, ammo uning ovozida hanuz yangi uyg‘ongan erkakning bo‘g‘iq ohangi bor edi.
— Ha. U yoq hal bo‘ldi. Ikki kishi, Silver tatusi bor ekan. O‘liklar tozalangan.
— Hozircha Elena hech narsani bilmaydi. Bilmasligi ham kerak. Men uni u yoqdan uzoqda ushlab turaman.
Elena chuqur nafas oldi. Bu gapni eshitmaslikka urinardi, lekin endi yuragidagi shubha baribir tinchimayotgan edi. Uning ichida bu odam Viktor shunchaki himoya qiluvchi erkak emas, balki boshqa dunyoga tegishli bir iblis ekanligi aniq sezilib borayotgan edi. U sekin yotog‘idan turib, oynaga qaradi. O‘z aksida ko‘zlari allaqachon o‘zgargan edi birdan uyg‘ongan Elena ko‘rinmasdi. U ichkaridan ohangdor ovozda chaqirdi
— Viktor... ovqat yeymizmi? Yoki shu bilan tunni kutamizmi?
Viktor eshikni ochib kirdi. U har galgidek sokin va jozibali ko‘rinar, lekin Elenaning nigohi birinchi marta sovuqroq edi.
— Men choy tayyorlab qo‘yaman,
dedi Elena jilmayib. Viktor unga yaqinlashdi, sochlarini silab
Elena lablarini tishladi. Uning ichidagi shubha bu iltifotni rad etmasdi, lekin ichki masofani saqlardi.
Pov erta tong*
Viktor ketishga tayyorlanar edi. Uning sumkasi tayyor, ko‘zlarida esa ehtiyotkorlik. Elena uni kuzatib chiqayotgan edi, lekin yuragida bir nima notinchlik qilardi.
— Men sizni kuzataman.
dedi u sokin ohangda. Viktor uni o‘pdi, ammo bu o‘pish odatdagidan qisqaroq edi. U mashinaga o‘tirib ketdi. Elena esa uni kuzatib turarkan, qalbida nimadir unga savol berayotgandek edi.
— Men bu erkakka ishonamanmi? Yoki shunchaki sevib, ko‘r bo‘lib qolganmanmi?

𝗩𝗘𝗡𝗚𝗘𝗔𝗡𝗖𝗘 | 𝗤𝗔𝗦𝗢𝗦 - 𝗬𝗢𝗛𝗨𝗗 𝗔𝗛𝗟𝗢𝗤 𝗕𝗨𝗭𝗔𝗥 𝗩𝗢𝗤𝗘𝗔𝗟𝗔𝗥.

2025-07-28T16:26:11.455Z

3-Qism

Koʻzlarimni ochar ekanman boshim qattiq og'riqdan chayqalardi. Koʻzlarimni ochib yorug'lik dan koʻzlarimni pir piratdim. Oyoqlarim siqib boylanganidan uvushib ketgan. Qimirlolmay ingradim.

— ayshhh Yaa.. Jin ursin
ursin..!

— Asabiylashma sichqoncham!

Ortimdan issiq nafas ufurib pichirlagan Jungkook ning ovozini eshitib asablarim
asablarim yanada o'ynashni boshladi. Yonimda sochlarimni silab qarshimga keldi. Undan gazabli nigohlarimni uzmay qarab turardim. U juda hotirjam ko'rinardi.

— Meni bu yerga izlab kelishmaydi deb o'ylaysanmi? O'zingcha zo'r ish qildim deb oylayabsanmi? Hahh~ qanchalik ahmoqsana

— Ko'p katta ketma 1 ga 1 yotoq ustida jang qilolasanmi?

— Ha ha senga faqat mana shu jinsiy aloqa, nafs qondirishdan boshqa ishing yoq! Manfaat keltiradigan hech narsang ham yo'q! Qara qanchalik faqir san.

— Nima? Nimalar deb aljirayabsan? Yotoq ustida faqat jinsiy aloqa qilinadi deb o'ylaysanmi? Meni emas seni hayoling buzuq ekanku. Yana meni ozingdan avliyoni yasab bir nimalar deb aljiraysan. Men nega birovga manfaatparvarlik qilishim kerak? Bundan menga nima foyda?

— Aqling pastligi mana shundan bilib olsa ham bo'ladi. Menimcha suhbatimiz yetarli bo'ladi Jeon Jungkook endi esa meni oyoq qo'limni yech!

— Seni oson qoyib yuboradi deb oylayabsanmi? Qattiq
Qattiq adashasan. Mushuklar sichqonni tutib shu zahotiyoq yeyishmaydi avval u bilan o'yin kulgu qilishadi. Hech kuzatganim san?

— Nima men yoshbolamanmi? Sening shular menga qiziqmi?

— Menimcha suhbat qiziq ketmayabdi. Kel o'yin o'ynaymiz! Men berkinib olgan oilangni topaman va yoq qilib ularni murdalarni oyoqlaring tagiga op kelaman va sen buni ko'rib hayratalnasan

Jungkook shunchalik iblisona jilmaydiki bu naqadar vahshiy edi. Aurelia ning ko'zlari kattalashib lablari qaltirab lomim deyolmay qoldi. Buni ko'rgan Jungkook qah qah o'tib kulib birdan jim bo'lib Aurelia ning qarshisida egilib tikildi.

— Nima men senga masharaboz dek ko'rinyapmanmi? Yoki hazilashyabmanmi? Men jiddiy gapiryapman. Men haqimda ma'lumot izlashga urinib ovora bo'lma kelib o'zimdan Sora hammasini aytaman! Sen otang ga sira o'xshamaysan, otang girt alfonz va latta erkak bo'lgan. Togajoning esa juda mag'rur va takabbur edi, qo'li hammayoq ga yetadigna, havas qilsa arziydigan. Ammo sira pullarini, g'oyalarini hattoki ishini bo'lishishni yoqtirmasdi. U bilan bir ofisda ishlagan paytimizda men uning o'ng qo'li edim. U meni g'oyalarim va takliflarim orqali boyigan edi. Uning puxta deb o'ylagan g'oyalari Hah... Aksincha juda puch edi. Keyin uni o'rnida men bo'lishim kerakligini tushundim. Yani lavozimida. Keyin unga togrilikcha aytganimda tushunmadi... Keyin esa birga safarga Kanadaga bordik. U yerdagi taqiqlangan yerga adashib kirib qoldik va u yerda tinchgina kelisha olamiz deb o'ylagandim ammo... Ehh afsus... Uni yoq qilishga majbur bo'ldim. Uning o'limidan so'ng ofis shunaqangi yashnadi. Anchagina pul to'plab ofisni yoqib ketdim. Barcha ishchilari bilan... Hahah... Naqadar ayanchli shunday emasmi?

— togam mening yagona sirdoshim edi. U menga ustozlik qilgan edi. Ammo sen... Uni yahh aldayabsan bo'lishi mumkin emas. Ahir samaliyot halokat ga uchraganini aytishgandi.

— Bu mish mishni ham kim qilgan deb o'ylaysan?

— Sen... Bunday jirkanch ishlar faqat sening qolingdan keladi! Faqat seni... Ablah razil!!!

— Agar men jim turganimda meni ishimni u qilgan bo'lardi. Baribir bu ish bo'lishi kerak edi. Ahh juda gapirib charchadim.. Juda ham chanqadim. Suv ichasanmi?

— Seni qolingdan hech nimani ichmayman.!

— Ma unda ushlab ol!

Jungkook suvni unga uloqtirdi. Oyoq qo'li bog'langan Aurelia asabi bardosh berolmay uni sokdi.

— Nima deb sokyabsan? Mingirlama! Asablarim juda tarang seni ham oldirishim mumkin edi ammo...

Aurelia qarshisida unga qo'l ko'tarib turgan Jungkook ga g'azab bilan qarardi
qarardi.

— Gapni indallosiga o'tsak. Men Katta Mafia boshlig'i man hamma meni Jeon Jungkook deb emas Frank Costello deb taniydi. Men ko'p jamoa a'zolarini yo'qotdim va menga aqilli ayol kerak. Shunday ekan kel kelishamiz! Asl ota onangni topishga yordam beraman! Va sen meni qo'limda ishlaysan!

— Mening ota onam yo'q! Shunday ekan meni tinchgina qo'yib yubor! Sen ham men ham tinchgina churq etmay yashaganimiz yaxshiroq! Men jirkanch ishlarga qo'l urmayman! Shunday ekan oyoq qo'limni bo'shat! Hoziroq!

Jungkook indamay oyoq qo'lini bo'shatdi. Chunki hozirda bosim otkizza keyinchalik ko'ndirish qiyinroq bo'ladi. Jungkook ning puxta rejasi allaqachon tayyor edi. Shu sabab u qizni qo'yib yubordi. Ichidagi qo'rquvni sezdirmagan qiz uni qo'lidan qurilganiga hursand edi. Notanish joy bo'lsada bir amallab chiqib olishga urindi. Mahkamaga borganida hamma uni ko'rib yetib kelishdi.

— Kecha tundan beri qidiruvdasan ahmoq qiz. Nimalar qilib yuribsan. Bu ketishda seni ishdan boshatishadi.

— Meni Jungkook olib qochdi... Ammo uning o'zini kormadim.

Aurelia ozini
o'zini galati tutayotganini hamma sezdi ammo indashmadi. Bu dunyo jinoyatlarga to'la va mana shu jinoyat izidan yuruvchilar
yuruvchilar aynan biz shu sababdan bugun juda ko'p ishladik. Uyga
Uyga horgin charchoq dan sinay deyotgan tanamni silab kirdim. Oyoq kiymimni zorga yechib sumkamni bir chetga ustki kiymimni bir chetga
Kanal uloqtirib oshxonaga kirib suv ichdim. Uyimda o'zimni biroz yengil his qildim. Hamomga kirib ustimdan shunchaki suv quyib chiqdim. Uyqim kelganidan esnab yotoqga o'zimni tashladim amm chap qo'lim kimnidir tanasiga tekgandek bo'ldi. Bundan cho'chib yon tarafga qaradim. Qaraganimda Jungkook ni ko'rib qo'rqib ketganimdan o'rnimdan turaman deb polga yeqildi.

— Mendan bunchalik qo'rqasan deb o'ylamagan edim...

— To'satdan sening uyingda men paydo bolsam nima qilasan a?

— Belingdan quchib lablaringdan qaynoq va ehtirosli bo'salarni ayamasdim... Mmm..

Jungkook o'rnidan turib men tomon yaqinlashishni boshladi. Undan chochiy boshladim, u ancha boshqacha nigoh va dadillik bilan oldimga kelayotgan edi. Ortga
Ortga ketsam u menga shunchalik yaqinlashaverardi. Undan qochish uchun yotoq ustiga yugurdim. Ortimdan yetib kelgan Jungkook ni payqamay qilganimdan afsuslanishimni payqayotgan edim... U meni qollari
qo'llari orasiga olib boʻynimdan qattiq ushlab lablarimga otildi. Chuqur va qiynoqli sorishdan so'ng bo'ynida zasoslar qolishni boshladi.

— Ohhh biram totlisan, sening iforing mening narkotikim... Mhhhhm... Azizam senga bogan humorlarim endi tutyabdi....

U meni opganidan so'ng o'zimni yo'qotishni boshladim. Nima bo'layotganini anglolmay qolgandim..

— ohhh daddy.... Ahhh

Jungkook uning bu jarangdor ovozidan uyg'ongan azosi ni his qildi. Aurelianing bo'ynidan pastlashib koʻkraklariga yetib keldi. Qizning koylagini yelkasidan tushirib yechib tashladi. Qorin qismidan sekin va ehtiros ila yurgan qo'li borib bogzini siqdi. Aureliani qo'llariga olgancha xonaga olib kirdi, yotoqga uni uloqtiriboq shimi ichida uygonib siqilib qolgan azosini remenini yechib bo'shatdi va butunlay kiyimlaridan halos bo'ldi. Azosini silab Aurelianing Qarshiga keldi. Aurelia ichki kiyimda qolgandi holos. Uni ham asta yechib olib kokraklarini layab qo'llari bilan mijgishni boshladi. Bundan Oh tortayotgan Aurelianing ehtirosli ovozi uni yanada uygotardi Jungkook ortiq bardosh bera olmay uning ichiga kirib bordi..

— Ahhhh,... Jungkook.... Ahhh ogriyabdi... Mhhhh

— Shhh... Sabr qil bu o'tib ketadi!

Jungkook azosini ichkariroq kirgizib tiqib chiqarishni boshladi.

— Ayshhh.... Ah...ah..ah Jungkook... Ohhh~ Daddy ogriyabdi...

Jungkook Aurelia ortiga urib

— Oyoqkaringni siqma qisinishni bas qil juda tortlik qilayotgani yetmayotgandek qisinyabsan...

Jungkook ning besh panjasi Aurelianing sonlarida qoldi. Aurelia oyoqlarini boricha ochib berdi. Jungkook harakatni tezlashtirushga urindi.

— Ahhh~ Mhmmmm... Jungkook tezroq.. Iltimos aks holda jarayon moslashuvini yoqotasan...

Aurelia barmoqlari bilan ostini silab boshanishga harakat qildi va Jungkook ga moslashuv yaratdi... Jungkook Aurelia boshangach uni ichiga kirib bordi. Suyuqlik ichida sirg'anib yaxshi kirib chiqishni boshladi... Aurelia oyoqlarini ochib chuqur nafas olishga urinardi...

— Barakalla azizam... Ohhh shit bu qanday rohatbagsh ekanini tassavur qila olmaysan... Yeahh~

Moslashib olgach ta'nalar bir biriga tegib chapak chalardi. Aurelia esa Jungkook ga ehtiros ustiga ehtiros qoshib ovoz chiqarishdan to'xtamasdi. Aurelia ostidan sizib chiqgan suyuqlik choyshabni namlardi.. Jungkook esa chuqur nafas olib tezlashib borardi.

— Ahhh~~

Aurelia ning ovozi silkinib qaltirab chiqishni boshladi... Oyoqlari qaltirab boshanib yubordi. Jungkook ham boshanib ichidan azosini chiqarib 1-2 ishqalab yotoqga o'zini tashladi...

— Jonkalarim mana navbatdagi qism. Maroqli mutola tilayman! Kam bo'lib qolgan bo'lsa uzur! Imlo xatolar uchun ham ~

𝘽𝙇𝙊𝙊𝘿𝙔 𝙆𝙄𝙎𝙎 | 𝙌𝙊𝙉𝙇𝙄 𝙊'𝙋𝙄𝘾𝙃

2025-07-27T09:58:44.244Z

"Hukmronlik tanadan boshlanadi, ammo yurakni bo‘ysundirish – eng qonli jang." — 1|BOB

“Taxtni olish uchun tanalar qurbon qilinadi.”

Qirollikni tun qoplagan edi. Shamlarning lipillashi, qalin devorlar orasida taralgan sokinlik, uzoqdan eshitilgan temir zirhlarning tovushi bu kecha oddiy kecha emas, kuch va ehtiros o‘rtasidagi xavfli o‘yin boshlanishining belgisi edi.

Aurelia yangi qirolicha. Uning ko‘zlarida hukmronlik va og‘riq birlashgan. Taxt zali sovuq, ammo uning tanasi ichida o‘t bor edi. U hokimiyatni nafaqat siyosat bilan, balki o‘z tanasi bilan ham himoya qilishi kerakligini bilardi.

Eshik sekin ochildi. Qora sochli, yovuz nigohli jangchi zalga kirdi. U Jungkook. Qirolichaning eng xavfli o'ti, ammo shu bilan birga uning erkinligini eng ko‘p cheklaydigan odam.

— Hazrati oliylari

dedi Jungkook sekin, ammo hukmron ohangda.

— Bugun kechga taxtga sodiqligingizni yana bir bor isbotlaysiz.

Aurelia lablarini qattiq tishladi.

— U menga xizmat qilishi kerak… lekin nima uchun men o‘zimni asirdek his qilyapman?

Jungkook unga yaqinlashdi. Uning qo‘li Aureliyaning iyagini ko‘tarib, yuziga majburan qarattirdi.

— Men seni sindiraman… so‘ngra seni o‘zimniki qilaman.

dedi u pichirlab, lablarini qirolichaning bo‘yniga tekkizarkan. Aurelia titradi. U nafrat va ehtiros orasida bo‘g‘ildi.

— Men hech qachon sevgi uchun bo‘ysunmayman

dedi u sovuq ovozda.

Jungkook jilmaydi. Uning qo‘llari Aureliyaning libosini asta sirg‘alib tushirdi.

— Men seni sevgi uchun emas, hukmronlik uchun bo‘ysundirishga keldim.

dedi u, ko‘zlaridagi olov bilan. Shamlar yonib, ularning soyasi devorga birlashdi. Ularning lablari to‘qnashdi. Bu sevgi emas edi bu urush edi. Har bir o‘pich qonli, shafqatsiz va ehtiros bilan to‘la edi.

Aurelia ichida qichqirardi

— Men uni yomon ko‘rishim kerak… lekin nima uchun uning qo‘llari meni yoqib yuboryapti?

Jungkook esa o‘zicha o‘ylardi

— Men uni egallashim kerak… ammo nima uchun bu ayolning ko‘zidagi og‘riq meni sindiryapti?

Ularning tanalari to‘qnashib, hukmronlik va ehtiros o‘rtasidagi chiziq butunlay yo‘qoldi. Shamlar asta yonar, ularning titroq nuri devorlardagi qadimiy rasmlarni jonlantirgandek bo‘lardi. Qirolichaning uzun qora libosi yerga sirg‘alib tushgan, ipakka o‘xshagan terisida shamning issiq nuri o‘ynardi. Jungkookning qo‘llari uning bilaklarini temir kabi mahkam ushlab turgan, bu mehr emas, bu hukmronlik edi.

— Aurelia

dedi Jungkook past ovozda, ammo titroqli ovozda, go‘yo uning ismini aytganda ham ichida g‘azab va ehtiros yonardi.

— Sen meni yomon ko‘rishing kerak… lekin men seni yutib olaman.

Aurelia uning yuziga qaradi. Ko‘zlarida nafrat va yashirin qo‘rquv aralashgan edi.

— Sen mening jangchim, mening qurolim bo‘lishing kerak. Nega o‘zingni xo‘jayin deb his qilyapsan?

Jungkook jilmaydi, ammo bu tabassumda hech qanday mehr yo‘q edi bu yirtqichning sovuq jilmayishi edi.

— Men qurol emasman, Aurelia. Men seni taxtingdan ham qimmat narsani olib qo‘yayotgan dushmanman.

Uning lablari qirolichaning bo‘yniga tekkanda Aurelia o‘zini yo‘qotdi. U nafrat bilan uni itarishni xohladi, ammo qo‘llari aksincha uning sochini ushlab, yanada yaqinroq tortdi.

— Nega men bu yigitni to‘xtata olmayman? Nega tanam unga qarshi emas, balki uni istayapti?

Aurelia ichida qichqirar edi. Jungkook uni devorga tiradi. Qo‘llari bilan qirolichaning bilaklarini yuqoriga ko‘tardi, uning lablari esa bo‘ynidan pastga, ko‘kragiga tomon yo‘l oldi. Shamlarning titroq nuri ularning soyasini birlashtirib, go‘yo bitta jonzotga aylantirgandek edi.

— Men seni bo‘ysundiraman.

dedi Jungkook, uning qulog‘iga pichirlab.

— Men hech kimga bo‘ysunmayman…

dedi Aurelia, ammo ovozida ishonch yo‘q edi.

Jungkookning barmoqlari qirolichaning belini quchib, uning tanasini his qilardi.

Har bir teginish nafaqat ehtiros, balki hukmronlikni tortib olish urinishiga o‘xshardi. Ularning harakatlari bir birini yutishga intilayotgan ikki kuchli ruhning to‘qnashuvi edi.

— Seni sevish uchun emas, seni o‘zimniki qilish uchun keldim.

dedi Jungkook, uning lablarini yana qattiq o‘pib.

Aurelia ko‘zlarini yumdi.

— Men uni yomon ko‘rishim kerak. Bu yigit mening taxtim uchun xavf. Ammo nega uning teginishi mening qonimni tezlashtiryapti? Nega bu o‘pichda nafratdan ko‘ra ko‘proq yashirin istak bor?

Jungkook esa o‘zi bn o'zi kurashardi

— Men bu ayolni sevmasligim kerak. U mening hukmdorim emas, u mening o‘ljam. Ammo nima uchun uning ko‘zlaridagi og‘riq meni sindiryapti? Nega men uni yo‘q qilish o‘rniga o‘zimni yo‘qotyapman?

Tunda devorlar ortida fitna pishar, ammo yotoqxonada hukmronlik va ehtiros birlashgan o‘yin davom etar edi. Har bir nafas, har bir tegish ertangi siyosiy qarorlarni o‘zgartirishi mumkinligini ular bilardi. Jungkook qirolichaning yuzini qo‘llari bilan ushlab, ko‘zlariga tikildi.

— Sen mening dushmanimsan…

dedi u, lablarini uning lablariga yaqinlashtirarkan.
Aurelia esa pichirladi

— Sen mening taqdirimsan… bu taqdirni men o‘zgartira olmayman.

Ularning lablari yana birlashdi. Bu o‘pich qonli, hukmronlik va ehtiros bilan to‘la o‘pich edi. Ular ikkalasi ham bitta narsani tushunishdi

— bu sevgi emas. Ammo bu his sevgi bo‘lishidan ham xavfliroq edi.

Tong qirollik devorlariga asta kirib kelayotganida, kecha o‘tgan ehtirosning izi hali ham Aurelia tanasida qolgan edi. Tirnalgan yelkalar, bo‘ynidagi tish izlari, lablarida qon ta’mi bu sevgi emas, bu hukmronlik urushi edi. U uyg‘onganda Jungkook hali ham yonida edi. U yotgancha Aureliaga tikilib qarardi. Uning ko‘zlarida kechagi hukmronlik va yashirin mehr aralashgan edi.

— Kecha sen taxtingni emas, o‘zingni yo‘qo'tding.

dedi Jungkook sekin, ammo sovuq ohangda. Aurelia yuzini burib, yelkalariga ipak choyshabni tortdi.

— Men hech qachon o‘zimni yo‘qotmayman. Sen esa meni yutgan deb o‘ylasang… bu faqat boshlanishi.

dedi u, ammo ovozidagi titroq ichki qo‘rquvni yashira olmadi. Jungkook yaqinlashib, uning iyagini ushladi.

— Men seni sevish uchun emas, sindirish uchun keldim. Sindirganimdan so‘ng seni o‘zimniki qilaman.

Kecha ular o‘rtasida ehtiros bo‘lgan bo‘lsa, bu safar u o‘yin yanada shafqatsizroq edi. Jungkook Aurelianing qo‘llarini mahkam ushlab, uni devorga tiradi. Qirolichaning yuragi tez ura boshladi.

— Sen taxtni himoya qilayotgan qirolicha emassan. Sen mening asirsan.

dedi Jungkook, uning lablarini qattiq o‘pib. Aurelia qarshi chiqmoqchi bo‘ldi, ammo uning tanasi bu hukmronlikni rad eta olmadi. Har bir o‘pich, har bir teginish ichida nafrat va ehtiros aralashgan edi.

— Men hech kimga bo‘ysunmayman…

dedi Aurelia, ammo Jungkookning lablari uning so‘zlarini yutib yubordi. Jungkook uning bo‘yniga o‘pich qo‘yar ekan, shivirladi

— Sen allaqachon bo‘ysunding. Sening tanang mendan oldin tan oldi…

Aurelia o‘zida qichqirar edi

— Bu yigit meni buzmoqda. Bu sevgi emas. Nega men bu hukmronlikka qarshi emas, balki uni istayapman? Men qirolicha, men kuchman… ammo nega uning qo‘llari mening kuchimni olib qo‘ymoqda?

Jungkook esa o‘zini zo'rlardek his qilardi

— Men uni sindirishim kerak. Ammo nima uchun uning ko‘zidagi og‘riq meni o‘ldiryapti? Nega bu nafrat ehtirosga aylanmoqda?

Jungkook ni hali ham bu savol qattiq qiynayotgan edi.

Tong yorishganda maslahatchilar taxt zalida yig‘ildi. Ular qirolichaning sovuq, ammo charchagan ko‘zlarini ko‘rishdi. Hech kim kechasi nima bo‘lganini bilmasdi, ammo havoda g‘alati kuch sezilardi. Aurelia taxtda o‘tirar ekan, Jungkook yonida turardi. Ularning ko‘zlari qisqa lahza to‘qnashdi. Bu qarash kechagi ehtirosning davomi, ertangi xiyonatning boshlanishi edi.

Maslahatchilardan biri shivirladi

— Hazratlari, xalq ichida fitna tarqalayapti. Shohlarning sharafi o‘yini xavfli tomonga o‘tyapti.

Aurelia jilmaydi.

— O‘yin endi boshlanyapti.

Jungkook unga engashib, sekin pichirladi

— O‘yinmi? Kechagi kechani ham o‘yin deb atayapsanmi?

Aurelia sovuq qaradi, ammo yuragi tez urardi.

— Kechagi kecha – bu jang edi. Ammo men hali yutmadim.

Kechqurun yana ular ikkiyuzlamachi siyosiy o‘yinlarini to‘xtatib, yana o‘sha yotoqxona, o‘sha shamlar, o‘sha hukmronlik urushiga qaytishdi.

Bu safar Jungkookning hukmronligi yanada shafqatsiz, Aurelianing qarshiligi esa yanada zaiflashgan edi. Ularning tanalari birlashganida, qirolicha ichida bitta haqiqatni tushundi, bu sevgi emas, ammo u buni istayapti.

— Shohlarning sharafi uchun men seni yo‘q qilaman.

dedi Aurelia, nafaslari ichidan to'lib chiqib.

— Shohlarning sharafi uchun men seni sevishga majburman...

dedi Jungkook, uning lablarini yana o‘ziga tortib.

Shamlar yana yonar, devorlarda ularning soyasi hukmronlik o‘yinining qonli tasvirini chizardi.

— Mana jonkalarim sizlarga Tarixiy imperiya yani qirollik syujetidagi ammo erotik 21+ sahnalarga boy bo'lgan fanficni taqdim etaman! Fanfic davomida bundanda qaynoq sahnalar bo'ladi va yaqqol yoritib berishga harakat qilaman!

𝙎𝙄𝙉𝘽𝙊𝙐𝙉𝘿

2025-07-26T14:47:11.679Z

#Ep_3

Shahi devorga tiralgancha, bo‘g‘zi qurib, nafas olishga ham qiynalayotgandek edi. Jungkookning qo‘li bo‘ynida, ammo bu safar siqayotgani emas uni o‘ziga tortayotgandi. U ko‘zlarini yumdi, nafasini Shahi yuziga urdi. Bu nafas sovuq edi, ammo ichida yonayotgan alangani yashira olmasdi.

— Sen meniki

deya pichirladi, lablari Shahi qulog‘iga shunchalik yaqin ediki, bu so‘zlar tanasidan o‘tgandek bo‘ldi.
Shahi titradi. Yoqadimi, yoqmaydimi o‘zi ham tushunmasdi. Faqat qo‘rquv bilan aralash bir iliqlik butun vujudini qamrab olgandi. Milan yon xonada tinchgina uxlab yotardi, ammo bu yerda... bu xonada boshqa olam edi. Jungkook uning yuziga engashdi. Lablar bir qarich masofada to‘xtadi. U o‘pishni istayotgandek edi, ammo tisarildi. Shunchaki qarab turar, Shahi esa qocholmasdi. Shundan so‘ng... birdan u shivirlagancha so‘radi

— Nega meni yomon ko‘rishga urinayapsan?

— Chunki sen menga azob berding.

dedi Shahi, ovozi titragancha. Jungkook kulimsiradi. Ammo bu kulgi shafqatsiz, hatto xavfli edi.

— Azob bersam... demak, seni his qilyapman. Seni sezmaydigan bo‘lsam men o‘laman.

Shahi bu so‘zlarni tushunmasdi. Faqat yuragi kuchliroq ura boshladi. Jungkook asta uning bo‘yniga yuzini qo‘ydi. Nafasi terisini kuydirdi. So‘ng asta, juda sekinlashib, lablari uning yelkasiga tegdi. Shahi beixtiyor ko‘zlarini yumdi. Qo‘llari yonida qaltirardi.

— Nega... buni qilyapsan?

— Chunki men sening qorquvingni yaxshi ko‘raman. Sening ko‘zingdagi vahima... meni tirik qiladi.

Shahi o‘zini itarishga urindi, ammo Jungkook uning bilaklarini devorga mahkam bosdi. Barmoqlari sovuq, ammo kuchli edi. Ularning orasidagi masofa tobora qisqarardi. Shahi yuragi ko‘kragidan chiqib ketadigandek ura boshladi.

— Iltimos... qo‘yib yubor...

dedi u bo‘g‘ilib. Jungkook uning yuziga tik qaradi. Ko‘zlarida jinoyat ham, muhabbat ham aralashib ketgandi.

— Yo‘q. Chunki seni qo‘yib yuborsam... men yana bo‘shliqga aykanaman. Men seni kuzatib yurib yashayman, Shahi. Hatto uxlayotganingda ham. Hatto nafas olayotganingda ham. Hatto sen meni yomon ko‘rayotganingda ham. Sen qochib bo‘lmaydigan soyangman.

Shahi titrab, o‘zini devorga yanada bosdi. Jungkook esa uning bo‘ynidan pastga tushdi. Lablari teriga yengil tegdi, ammo hech narsa ko‘rinmas, hech narsa eshitilmas edi, faqat Shahi yuragi qattiqroq ura boshladi. Qo‘rquv va tushunarsiz bir issiqlik aralashib ketdi. Birdan, eshik ortidan bir shitirlash eshitildi. Jungkook to‘satdan to‘xtadi. Xonada sovuq shamol yurgandek bo‘ldi. U sekin orqaga qadam tashladi, ammo Shahi bo‘shashgan holda devorga suyangancha qoldi. Eshik asta ohangda ochildi. Hech kim yo‘q edi. Faqat qorong‘ulik. Ammo bu qorong‘ulik... kuzatayotgandek edi. Jungkookning lablari sekin qimirladi

— Ular uyg‘onishyapti...

Shahi sovuq nafasni his qildi. Nafaqat Jungkookdan, balki xona ichidagi ko‘rinmas narsadan ham.

— Kimlar?

dedi u qo‘rquvdan qiyiq ovozda. Jungkook asta unga qaradi. Uning ko‘zlarida endi na g‘azab, na shafqat bor edi faqat zulmat.

— Bu uy seni hech qachon qo‘yib yubormaydi. Endi sen meniki emassan, Shahi... sen biznikisan.

So‘zlar havoda muzday uchib qoldi. Shahi esa ichidan o‘zi bilan kurashardi, qo‘rquvmi bu, nafratmi yoki... nimadir taqiqlangan, lekin tanasi tan olishdan bosh tortayotgan hismi? Xona yana sukutga cho‘mdi. Faqat devorlar, faqat ko‘rinmas nigohlar. Va bu hali boshlanishi edi.

Shahi hali ham devorga suyangancha turardi. Nafasi qisilib, yuragi bo‘g‘ziga tiqilib ketayotgandek edi. Xona ichidagi og‘ir jimlik quloqlarini bosayotgandek. Milan yon xonada yengilgina tipirchilab ingrab yubordi. Bu ingrayotgan ovoz yagona haqiqat edi. Jungkook esa unga yaqinlashar, qadam tovushlari xuddi polga og‘ir zanjir urilgandek eshitilardi. Ko‘zlarida g‘azab bilan aralash o‘sha kasal muhabbat.

— Qani endi qochishing mumkin bo‘lsa, Shahi?

dedi u past ovozda.

— Qayerga borsang ham, men sendan oldin yetaman. Seni har bir nafas olganingda eshitaman, ko‘rmay qolmayman. Sen mening soyamsan.

Shahi qaltirab, devorga suyangancha boshini chayqadi

— Sen aqldan ozgansan, Jungkook... bu muhabbat emas, bu qiynash. Men sen bilan yashay olmayman.

Jungkook jilmaydi. Ammo bu jilmayishda hech qanday mehr yo‘q edi bu shunchaki o‘lja ustidan kulgan yirtqichning jilmayishi edi. U sekin, juda yaqin kelib, Shahi bo‘yniga yuzini yaqinlashtirdi. Nafasi sovuq edi, ammo ichidan yonayotgan alangani yashira olmasdi.

— Yashay olmaysanmi? Demak, yashashni o‘rgataman. Sen qochishni istaysanmi? Hech qachon. Sen kimligingni ham, o‘zingni ham unutasan. Mening xotinim degan bitta so‘z bilan uyg‘onasan.

Shahi o‘zini itarishga urindi, ammo Jungkookning qo‘llari uni devorga yanada mahkam bosdi. Uning barmoqlari sovuq, ammo kuchli edi. Shahi ko‘zlarini yumdi. Yuragi o‘zini tilka pora qilayotgandek ura boshladi.

— Milan...

dedi u pichirlab, qo‘rqinch bilan. Bu ismni eshitgan Jungkookning ko‘zlari chaqnadi.

— Haa... sen faqat shu go‘dak uchun yashayapsan, to‘g‘rimi? Sen uni mendan asrab qolmoqchisan. Ammo bilasanmi, Shahi... sen yashirsang ham, men uning nafasini eshitaman. Sen uni quchoqlasang, men o‘sha issiqlikni his qilaman.

Shahi ko‘zlarini katta ochdi.

— Unga tegadigan bo‘lsang... seni o‘ldiraman!

Jungkook sekin kuldi.

— Menga qarab qasam ichayapsanmi? Meni o‘ldirish? Men seni bilaman, Shahi... sen buni qilolmaysan. Chunki sen o‘zingni ham mendan ajrata olmaysan.

U qo‘llarini sekin pastga tushirdi. Lekin qo‘rqinchli sokinlik bilan Shahi yuzini kaftlari orasiga olib, unga yaqinlashdi.

— Sen mening qo‘rquving bilan chiroyli ko‘rinasan. Sen menga qaram bo‘lishing bilan haqiqiysan. O‘zingni erkinman deb o‘ylama. Bu uyda nafas olganing ham mening iznim bilan.

Shahi ko‘zlarini yumib, butun kuchi bilan itarishga urindi. Ammo Jungkook uni yana devorga bosdi. Lablarini uning bo‘yniga yaqinlashtirdi. Sekin nafas olib, shivirlagancha dedi

— Hozir uxlaganingda ham, o‘zingni tinch his qilma. Men seni tomosha qilaman. Har nafas, har qaltirash. Agar tush ko‘rsang, o‘sha tushga kiraman. Sen hech qayerda yolg‘iz emassan.

Shahi tanasi muzlab ketgandek bo‘ldi. Bu shunchaki g‘azab emas, bu ruhni yeb qo‘yayotgan kasal muhabbat edi. Jungkook sekin orqaga chekinib, uni qo‘yib yubordi. Ammo ko‘zlarini undan uzmadi.

— Esingda tut!!

dedi u past ovozda, eshik tomon yurarkan.

— Sen qayerga borsang ham, men bir qadam orqangdaman. Har doim.

Eshik sekin ohangda yopildi. Xona yana og‘ir jimlikka cho‘mdi. Shahi esa qo‘llarini devorga tiragancha, o‘pkasi nafasni ichiga tiqilib qolgandek qaltirardi. Milan yengil ingraganida, u birdan o‘ziga kelib, bolasining yoniga yugurdi. Uni bag‘riga bosdi. Ammo qo‘llari titrar, yuragi hali ham Jungkookning nafasini his qilardi. Go‘yo u hanuz shu yerda, qorong‘ulikning ichida turgandek. Va Shahi shu payt tushundi u na bu uydan, na undan qochib qutulolmaydi.

Jungkook faqat er emasdi. U soyasi. U nafas olgan havosi. U Shahi hayotini egallab olgan kasallik edi.

Shahi Milanni bag‘riga bosgancha uzoq vaqt qimirlamadi. Nafasi titrar, ko‘zlari shiftga mixlangandek. Yurak urishi hali ham qulog‘ida jaranglar, har bir zarbada Jungkookning so‘zlari eshitilayotgandek edi

— Sen qocholmaysan. Men seni tomosha qilaman.

Go‘dakning mayin hidini his qilgachgina, Shahi o‘zini biroz yig‘di. Ammo ichidagi titroq o‘chmasdi. Boshini bolaning yelkasiga qo‘ydi. Lablaridan faqat pichirlash chiqdi

— Unga tegmasin... iltimos, unga tegmasin...

Eshik ortida qadam tovushi eshitildi. O‘sha og‘ir, asta yurish. U nafasini ushlab qoldi. Milan jim bo‘lib qoldi, go‘yo u ham bu sovuq havoni sezgandek. Eshik asta ochildi. Jungkook ko‘rinmadi. Faqat qorong‘ilik va yengil nafas ovozi. So‘ng, nihoyat, u paydo bo‘ldi. Qorong‘u sochlari biroz yelkasiga tushgan, ko‘zlari esa tungi osmonga o‘xshar chuqur va xavfli.

— Hali uxlamabsanmi?

dedi u past ovozda. Ovozida g‘azab emas, lekin shafqatsiz sokinlik bor edi. Shahi hech narsa demadi. Unga javob berishga kuchi ham yo‘q edi. Jungkook asta yoniga keldi. Ularning orasida endi na devor, na masofa qoldi. Faqat Shahi qo‘rquv bilan bolasini yanada mahkam quchoqladi. Jungkook qo‘llarini Shahi yelkasiga qo‘ydi. Sovuq barmoqlar uning terisini kuydirdi. U yuzini Shahi sochlariga yaqinlashtirdi. Nafasi asta bo‘yniga tegdi.

— Men senga og‘irlik qilyapmanmi?

dedi u shivirlagancha.

— Lekin bilasanmi... bu mening muhabbatim. Men seni yo‘qotishdan ko‘ra, sindirishni tanlayman.

Shahi ko‘zlaridan yosh chiqdi. Qichqirmoqchi bo‘ldi, ammo tovushi chiqmadi. Faqat ichidan o‘ziga pichirladi

— Bu odam emas. Bu la’nat. Qochishim kerak...

Jungkook asta Milanning yuziga qaradi. So‘ng Shahi qulog‘iga engashdi.

— Bu bola sening najoting emas. Bu bola meni ham o‘zgartirmaydi. Faqat seni menga yanada bog‘laydi.

Shahi vahimadan qaltiradi.

— Iltimos... unga tegma.

Jungkookning qo‘llari sekin pastga tushdi. U Shahi qo‘llarini ushlab, Milanni yostiqqa yotqizdi. Shahi qarshilik qilmoqchi bo‘ldi, ammo uning barmoqlari Shahi bilaginidanda shunchalik kuchli qisib, qarshilik qilishni imkonsiz qildi.

— Men senga teginaman, Shahi. Faqat senga.

Uning ovozi past, ammo titroq uyg‘otuvchi edi.

— Chunki sen meniki bo‘lishing kerak. Har bir nafas, har bir qichqirig‘ing... faqat men uchun.

Shahi ko‘zlarini yumdi. Qo‘rquv va nimadir tushunarsiz issiqlik aralashib ketdi. Jungkook uni asta yotqizdi. Karavotning har bir shitirlashi bu zulmatda baland eshitildi. U yuzini Shahi bo‘yniga yaqinlashtirdi, lablari sekin terisiga tegdi. Bu o‘pich na mehr, na shafqat bu kasal, toxic muhabbat edi. Har bir tegishida Shahi tanasi qaltirardi.

— Nega... buni qilyapsan?

dedi Shahi, ovozi bo‘g‘ilib. Jungkook yuzini uning ko‘ziga yaqinlashtirdi. Ko‘zlari qorong‘ulik bilan yonar, ammo ichida o‘sha sindirilgan odamning izi bor edi.

— Chunki men sensiz o‘laman. Sening muhabbatingni ololmasam, qo‘rquvingni olaman. Sening bag‘ringni his qilolmasam, nafratingni his qilaman. Faqat meni his qilgin, Shahi...

Shahi ko‘zlaridan yosh oqdi. U bu odamdan nafratlanardi. Ammo shu lahzada... nimadir uni ushlab qoldi. Qo‘rquvmi bu, alammi yoki taqiqlangan hissiyotmi o‘zi ham ajrata olmasdi. Jungkook asta lablarini uning lablariga tegizdi. Bu o‘pich zo‘ravon emasdi ammo ozod ham emas. Go‘yo bu o‘pich bilan u Shahi ruhini ham qul qilib olardi. Shahi ko‘zlarini yumib, titragancha o‘zi bilan kurashdi. Bir tomoni qichqirardi

— To‘xta!!!

Ammo ikkinchi tomoni... bu o‘pich ortida yashiringan siniq odamni his qildi. Xona sukutga cho‘mgan, faqat ularning nafaslari eshitilardi. Milan yengilgina shitirladi. Shahi beixtiyor bolasining ismini pichirladi. Jungkook esa uning yuziga tik qarab, sekin shivirlagancha dedi

— Qancha qochsang ham, men har kecha seni topaman. Sen meniki bo‘lishing uchun yaratilgansan.

Va Shahi shu payt bitta narsani tushundi, bu muhabbat emas. Bu qamoqxona. Va u qamoqxonadan chiqishga kuchi yetadimi yo‘qmi, bilmasdi. Faqat bir narsa aniq edi, bu tun u uchun endi hech qachon tugamasdi.

Tun sokin emasdi. Deraza ortida shamol shitirlab o‘tar, uyning qalin devorlari ichida esa og‘ir nafaslar taralardi. Shahi hali ham karavot chetida o‘tirar, qo‘llari bilan Milanni mahkam quchgancha qimirlamasdi. Ammo yuragi tinchimagan bu sokinlik orqasida nimadir yotardi. Jungkook esa deraza yonida turar, tamaki tutunini qorong‘uga aralashtirar edi. Uning nigohi uzoq, ammo sovuq edi. U bu xonada emasdek, ammo hammasini kuzatayotgandek edi.

— Sen bilmayapsan, Shahi. Bu uy... oddiy emas. Men ham oddiy emasman.

Shahi lablarini qattiq tishladi.

— Sen kim bo‘lsang ham, men uchun yaramassan, Jungkook. Men faqat dugonamning qizini himoya qilaman.

Jungkook sekin kuldi. Ammo bu kulgi... odamga tegadigan, orqasida og‘ir sir yashirgan kulgi edi.

— Qizingmi? Milan seni qutqara olmaydi. Chunki sen allaqachon o‘zingni menga bog‘lab bo‘lgansan. Bu uyga qadam qo‘ydingmi ortga yo‘l yo‘q.

Shahi unga qarab, ilk bor ko‘zlarida g‘azab chaqnadi

— Bu uy emas, bu sening qamoqxonang! Sen o‘zingni o‘zing qul qilding!

Jungkook asta orqasiga qaradi. Tamaki tutuni bilan qorong‘u xona birlashib ketgandek edi.

— Qamoqxona deysanmi? Ha, balki... Lekin men bu devorlarni o‘zim qurdim. O‘zimni ham, seni ham shu yerga qamab qo‘ydim. Endi sen men bilan bir bo‘lishing kerak.

U sekin stol ustidagi qora metall qutini oldi. Og‘ir, zanglagan qulfi bor. Uni karavot yoniga qo‘ydi. Shahi vahimada ortga chekinmoqchi bo‘ldi.

— Bu nima?..

Jungkook unga qaradi. Ko‘zlarida o‘sha xavfli sokinlik.

— Sening eringman, Shahi. Men... bu shaharning jinlaridanman. Bu uy esa... mening imperiyam. Mafiya, qon, xiyonat hammasi shu devorlar ichida.

Shahi titradi.

— Sen... odam o‘ldirgansanmi?

Jungkook unga yaqinlashdi. Ularning yuzlari bir qarich masofada to‘xtadi.

— Men yuz marta o‘lganman. Har safar qayta tirilib, yanada shafqatsiz bo‘lganman. Sen esa... birinchi marotaba meni tirik his qilding. Shu uchun seni qo‘yib yubora olmayman.

Shahi ko‘zlarini yumdi. Qo‘rquv bilan nafrat bir biriga aralashdi. Ammo ichida sirli bir titroq paydo bo‘ldi.

— Nega men?..

Jungkook uning iyagini ushlab, ko‘zlariga tikildi.

— Chunki sening qo‘rquvingda hayot bor. Sen qarshilik qilganingda, men o‘zimni his qilaman. Sen men uchun jinoyat ham, najot ham bo‘lib qolding.

Qutining qulfi shitirlab ochildi. Ichidan eski fotosuratlar, qon bilan bo‘yalgan hujjatlar, va qora to‘q charm qo‘lqoplar chiqdi. Jungkook ularni asta stol ustiga qo‘ydi.

— Shahi, endi sen mening o‘yinimda. Va bu o‘yin... qon bilan tugaydi.

Xona ichidagi sovuq havo yanada og‘irlashdi. Deraza ortida shamol emas go‘yo kimdir pichirlardi. Milan yengil yig‘lab yubordi. Shahi uni mahkam quchdi, ammo ko‘zlaridan endi qo‘rquv emas, boshqa narsa oqardi. Bu hayotining eng qorong‘i, eng xavfli kechasi edi. Va shu payt Jungkook uning qulog‘iga engashib, past, sirli ovozda shivirlagancha

— Endi sen ham mening jinoyatimga aylanayapsan. Shu kechadan so‘ng sen ortga qaytolmaysan.

Shahi esa ichida bir narsani sezdi, bu endi nafaqat zo‘ravonlik. Bu sirli, qon bilan to‘kilgan muhabbat edi. Va u... undan qochib qutula olmasdi.

— My Candless mana fanficni uzoq kutilgan yangi qismi! Maroqli mutola tilayman! Imlo xatolar uchun uzur sorayman!

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼

2025-07-26T09:17:25.626Z

8|BOB

“Sevgi — bu najot bo‘lishi kerak edi… ammo biz uni jinoyatga aylantirdik.”

Viktorning nafaslari Elena yuziga urilar, g‘azab va iztirob aralash nafrat bilan ko‘zlari yonardi. Ammo uning qo‘llari titrardi, go‘yo u qilayotgan ishining asl mohiyatini o‘zi ham anglay olmayotgandek. Elena ko‘zidagi yoshlarni tiya olmadi, bo‘g‘ilib, ammo qat’iyat bilan pichirladi

— Meni yomonlikdan himoya qilaman, degan erkak… endi o‘sha yomonlikka aylanganini ko‘r. Bu — sening sevgining natijasimi, Viktor?..

Viktorning qo‘llari muzdek bo‘lib ketdi. U birdan to‘xtab, qo‘lini tortib oldi. Mashina ichida og‘ir sukut cho‘kdi. U o‘zining qo‘pol harakati bilan Elenani sindirib qo‘yayotganini tushundi. Ko‘ksidan og‘ir nafas chiqib, pichirladi

— Men... seni yo‘qotishni istamayman. Men shunchaki… seni himoya qilmoqchiman, El...

Elena bo‘shashgan qo‘llaridan foydalanib, o‘zini chetga surdi, ko‘z yoshlarini yutib, sovuq ohangda javob qaytardi

— Himoya? Meni sindirish bilanmi? Yoki do‘stimni o‘ldirish bilanmi? Gabrielga tegib ko‘r-chi... o‘sha kuni sen uchun oxirgi kun bo‘ladi!

Viktor unga qaray olmadi. Uning yuragi go‘yo temir changal ostida ezilayotgandek og‘irlashdi. Mashinani to‘xtatib, boshini rulga qo‘ydi.
Gabriel o‘z villasi ichidan ularni kuzatib turardi. Uning lablarida sovuq tabassum yugurdi. Yonidagi qora niqobli odamga sekin dedi

— Viktor hali ham o‘sha... sevgi uchun o‘zini ham yo‘q qiladigan bolakay. Ammo bu safar uning sevgisi o‘zini ham, Elenani ham yondiradi. Tayyorlan. Bizga o‘yin boshlash vaqti keldi.

Niqobli kishi jim bosh irg‘adi. Qorong‘u xonada ularning ovozlari go‘yo jinlarning shivirlashiga o‘xshardi.
Tungi Palermo. Sovuq shamol ko‘chalarni qamrab olgan, dengizning sho‘r hidi havoda aralashib turar edi. Viktor mehmonxona xonasida deraza yonida turib, sigareta tutunini ko‘kka uchirar, Elenaga esa ortga o‘girilib qaramasdi. Elena esa yotoqda o‘tirgancha uning orqasiga tikilib, yuragidagi g‘azab va iztirob bilan kurashardi.

— Viktor…

dedi u sekin, ovozida titroq bilan.

— Men sendan nafratlanaman. Ammo… shu nafratning ichida hamon sevgining izlarini his qilaman. Nega? Nega meni shunday azobga mahkum qilding?

Viktor asta orqasiga o‘girildi. Uning ko‘zlari xira, ichida ming yillik og‘riq yotgandek. U asta yoniga kelib, Elenaning yuzini qo‘llari bilan ushladi.

— Chunki seni sevganim mening eng katta jinoyatim, El…

Shu payt telefon yana jiringladi. Viktor qo‘liga olganida boshqa tarafdan sovuq ovoz eshitildi

— Vaqt tugadi. Gabrielni yo‘q qilmasang ikkoving ham ertaga tirik qolmaysan.

Viktorning qo‘li titradi. Elenaga qaradi.

— Endi bizning sevgimizni o‘zi o‘lim sinovidan o‘tkazadi..

Elena ko‘zlarini kattaroq ochdi, ichida vahima uyg‘ondi. U bilardi, bu kecha ularning hayotini butunlay o‘zgartiradi.

Italiya tunida uzoqdan kelayotgan motor tovushi, ko‘cha fonarlari ostida paydo bo‘layotgan qora mashina, va ularning hayotini uzil-kesil o‘zgartiradigan qaror...
Viktorning qo‘lidagi qurolning sovuq temiri xuddi taqdir eshigini taqillatgandek tovush chiqardi.

Viktorning ko‘zlari xira tus olib, ichidagi barcha tuyg‘ularni yutib yuborgan bo‘lsa ham, yurak urishi tezlashib ketganini yashira olmasdi. Elenaga qaraganida, go‘yo bu dunyoda faqat ikkovlari qolgan, tashqarida esa bo‘ron kelyotgandek tuyulardi.

— Elena…

dedi u qattiq xo‘rsinib.

— Agar men buni qilmasam, bizning oxirimiz bo‘ladi.

— Biz?

Elena keskin jilmaydi, ammo ko‘zida yosh yiltirab turardi.

— Biz allaqachon o‘lganmiz, Viktor. Sen meni o‘sha kuni o‘ldirding, meni bu o‘yinlaringga aralashtirgan kuningda. Endi esa qaysi Bizni saqlamoqchisan?

Viktor og‘ir qadamlar bilan unga yaqinlashdi. Uning sovuq qo‘llari Elenaning yelkasini tutganida, u titrab ketdi.

— Men seni dunyodagi hamma narsadan ko‘proq sevdim, Elena. Hattoki o‘zimdan ham. Shuning uchun… seni qutqarish uchun ham qon to‘kishimga to‘g‘ri keladi.

— Qon?

Elena kulib yubordi, kulgusi iztirob aralash chiqdi.

— Sen qon to‘kishni baxona qilasan. Aslida esa bu sening haqiqiy yuzing! Ularning iblislari emas, sen o‘sha iblisssan!

Viktorning lablari titradi. U og‘ir bo‘lsa ham asta orqaga chekinib, devorga suyanib o‘tirib qoldi. Qo‘llarini yuziga bosdi. Ichidan kelayotgan o‘sha quyuq qora bo‘shliq uni yutayotgandek edi.

— Agar men iblis bo‘lsam… unda seni sevishim ham jinoyat bo‘lib qoladi.

O‘sha payt eshikning qulfi sekin burildi. Elenaning yuragi hapriqib ketdi. Viktor chaqqonlik bilan o‘rnidan turib qurolni oldi. Eshik ochilganda, qorong‘u soyada Gabrielning qiyofasi ko‘rindi. U xotirjam jilmayar, xuddi bu kechaning xo‘jayini u bo‘lgandek.

— Nihoyat uchrashdik, Viktor. O‘sha bolakay hali ham ichingda yashayotganini ko‘rib turibman.

Viktorning qo‘lidagi qurol qattiqroq ushlanib ketdi.

— Nega bu yerga kelding, Gabriel?

Gabrielning nigohi Elenaga tushdi. Uning lablarida kulgi paydo bo‘ldi, ammo ko‘zlari jiddiylashdi

— Men undan qarzdorman. Uning hayoti mening qo‘limda. Sen esa… uning azoblarining sababisanki, seni yo‘q qilish men uchun jazodek emas, qutulish bo‘ladi.

Elena o‘rtalariga tushdi.

— To‘xta! Gabriel, iltimos! Bu yo‘l… bu qasos seni ham yo‘q qiladi!

Gabriel uning qo‘lidan tutdi. Uning nigohi bir zumda yumshadi.

— Men seni hech qachon yo‘qotishni istamagan edim, El…

Viktorning sabri to'ldi. Uning yuragida sevgi, rashq, qo‘rquv va g‘azab birlashib, qonga to‘la to‘lqinga aylandi. U qurolni ko‘tardi.

— Yetar! Mendan hech kim seni tortib ololmaydi, Elena!

Gabriel ko‘zlarini qisdi, sekin jilmaydi.

— Demak, o‘sha eski Viktor hali ham o‘lmagan… Sevgi deb atalgan jinoyating yana bir marta qon so‘raydi.

O‘sha lahza xonani portlashdek ovoz to‘ldirdi. Elenaning qichqirig‘i, qurolning o‘q tovushi, Gabrielning keskin nafas olishi… Va hammasi jimlikka cho‘kdi. Elenaning qo‘llari titrab, oldidagi manzaraga qaradi. Kim yiqildi? Kim o‘q yedi? Uning yuragi tomirlarini yirtib chiqayotgandek tez urardi. Qorong‘u xonada endi yangi boshlanayotgan fojianing hidini eshitish mumkin edi.

Qurolning o‘q tovushi xonani larzaga soldi. Bir zumda hammasi jim bo‘ldi. Elena sekin pastga qaradi uning oyoqlari ostida qonga o‘xshash issiq suyuqlik oqib, gilamni bo‘yayotgandi. Yuragi hayqirardi, ammo ovoz chiqara olmadi. Gabriel asta yon tomonga yiqildi. Qo‘llarini qorniga qo‘ydi, ammo labida nim tabassum qoldi.

— Viktor… Har doim… shunday qilarding. Yo‘q qilasan… sevasan… yana yo‘q qilasan.

Elena qichqirib Gabrielning yoniga cho‘kdi. Uning qo‘lini ushlab, ko‘z yoshlarini tiyolmadi.

— Yo‘q! Gabriel! Iltimos, jonim, qarama! Sen meni yana tark etma!

Viktorning qo‘llari esa qotib qolgandi. Qurol hali ham titrab turar, u o‘zini go‘yo tanimayotgandek his qildi. Yoniga sekin cho‘kib, qo‘lidagi qurolni chetga uloqtirdi.

— Men… men buni istamagan edim… Buni qilishni xohlamagandim…

Gabriel kuldi. Qon tomchilariga aralashgan kulgisi dahshatli va achchiq edi.

— Istamagan edingmi?.. Viktor, sen hech qachon o‘zingni tan olmading. Hattoki sevging ham qonga belanganini ko‘rmayapsan.

Elena unga qarab, yovqarash bilan baqirdi

— Sen meni yana o‘ldirding, Viktor! Bu safar butunlay!

Viktorning yuragi yorilib ketgandek bo‘ldi. U Elenaga yaqinlashmoqchi bo‘ldi, ammo Elena keskin ortga surildi. Uning nigohi sovuq, nafrat bilan to‘lib ketgandi.

— Endi sen mening uchun o‘lgansan, Viktor. Qancha yashasang ham o‘lgansan!

Shu payt Gabrielning qo‘li Elenaning bilagini sekin ushladi. Uning ovozi juda past, ammo iztirobga to‘la edi:

— El… ket… Bu o‘yin endi sen uchun emas. Bu… bizning urushimiz.

— Yo‘q! Men seni tashlab ketmayman!

Gabrielning ko‘zlari so‘nib borayotgan chiroqday xira tortdi.

— Senga… bitta sirni aytaman… Viktor… u… u senga onang haqida… hammasini aytmadi…

Viktorning yuragi muzlab ketdi.

— To‘xta, Gabriel!

Ammo Gabriel davom etdi

— Sening onang… o‘sha kuni ko‘r bo‘lib qolmagan. U… seni… undan qutqarish uchun… ko‘r bo‘lib ko‘rsatgan… Sen hech qachon uni tanimading, Elena. U… hanuz… tirik…

Elena qotib qoldi. Uning qulog‘ida faqat bitta jumla jaranglab turardi... "Onang hanuz tirik…"

Gabrielning qo‘li sekin tushib ketdi. Xona yana jimlikka cho‘kdi. Faqat Viktorning og‘ir nafaslari va Elenaning titragan yelkalari eshitilardi. Tashqarida qorong‘u Palermoning sovuq shamoli esar, osmon esa bo‘ron oldidan kutayotgan kabi qop-qora edi. Bu tun sevgi, nafrat va sirlarning tuniga aylandi. Viktor qurolini qo‘liga oldi, ammo bu safar u o‘ziga qaratdi.

— Agar seni yo‘qotgan bo‘lsam… yashashning ma’nosi qolmadi…

Elena bir zumda uning qo‘llarini ushlab, qurolni tortib oldi. Ko‘zlaridan yosh to‘kilardi, ammo ovozi sovuq edi

— Yo‘q. Sen bu oson yo‘l bilan qutulmaysan. Sen yashaysan, Viktor. Yashab har kuningda bu azobni his qilasan.

Viktorning ko‘zlaridan ham yosh oqdi.

— El… meni kechir…

Elena unga sovuq qaradi.

— Kechirish? Endi kechirish degan so‘z bizning hayotimizdan o‘chirilgan. Endi faqat azob qoladi.

Italiyaning tongi kelganda, bu xonada uchta taqdir butunlay o‘zgargan edi. Gabrielning qoni gilamda qurib, Elenaning yuragi sovuq nafratga aylangan, Viktor esa o‘zini ham, sevgisini ham yo‘qotgan holda qotib qolgandi. Va tashqarida… uzoqda, qora soyalar orasida bir ayol ularni kuzatib turardi. Uning ko‘zlari ko‘r emas edi.

— Meni tanimaysan, Elena… ammo men seni hech qachon tark etmaganman…

— My HUNTERS fanfic davomi uchun szdan 100ta reaksiya va 50 ta bo'lsa ham fikr kutib qolaman! Birorta imlo xato bo'lsa mazur tutasiz~

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼

2025-07-15T18:31:23.607Z

7|BOB

Erta tong Elena yotoqda yoq edi. Viktor qorqganidan o'rnidan turib Elenani qidira boshladi.

— Elena uydamisan? Qayerdasan?

— Elena endi yo'q! Unutishing mumkin! Men ketyapman!

— Nnnima? Qayerga ketasan? Nimalar deb aljirayabsan Elena...

Elena g'azab bilan sovuq nigoh lari bilan Viktor ga qarab kiyimlarini yegishtirishda davom etdi.

— Nima bo'ldi chuntirip bera olasanmi?

— Menga nega vaqt o'tishi bilan hotirani yoqatuvchi dori yuborgansan? Buni menga Gabriel aytdi!

— Yana qanday Gabriel?

— Italiyada bo'lgan vaqtim menga yordam bergan do'stim!

— Bu uchun uzur sorayman! Iltimos meni kechir, buni senga aytishim kerakligini bilar edim ammo... Chin so'zim seni yo'qotishdan qo'rqib bularni sir tutgan edim. O'zing ham bilasan hammaning ham o'tmishi go'zal emas, shu sabab o'tmishni unitaylik Elena!

— Bu unitilaydigan narsa emas! Sen meni aldading! Hayotimga men tanimaydigan odam bo'lib kirib meni o'z oyining ichida oynatding! Men nimalarni his qilganimni bilmaysan!

— Meni kechir! Elena bunday qilma. Axir sen bilan turmush qurish uchun bugun borishimiz kerak edi buni o'zing ham bilasan!

— Hop boramiz! Ammo nikohdan o'tish uchun emas! Uni buzish uchun! Agar bunga rozi bo'lmasang meni qaytib kormaysan!

— Elena nega menga bunday qilyabsan? Pok va beg'ubor farishtam qani?

— farishta qilgan ham o'zing eding, meni sendan nafratlanuvchi iblis qilgan ham sen! Shunda ham meni ayblashda davom etmoqchimisan?

— Yo'q yo'q, Men iblisman qo'lim allaqachon qonga botgan, sen ham mening bir mahsulimsan, tan olaman seni yoq qilishim kerak payti asrab qolganman, chunki kichikligingdan seni sevganman, onang seni dunyoga keltirgach ko'zidan ayrilgan. U meni qayta korolmasligini bilib seni menga bergan. Ammo tashkilot bunga qarshi chiqishgan. Chunki bizga sevgi begona bo'lishi kerak! Nega meni tushunishni istamayabsan? Axir onang va seni avaylab kelayotgan odam man!

— Agar hozir mavridi bo'lmaganida bu haqiqatni qachon aytmoqchi eding?

— Endi sendan ortiqcha sir yashirish niyatim yoq! Hammasini hohlagan vaqting aytib beraman! Ammo mendan ketma!

Jungkook ko'ksi to'lib aytgan gaplaridan so'ng hansirab yurak urishi qulog'i ostida jaranglab boshini gangitgancha turardi. Elena uning taslim bolmasligini bilib jimdi. Onasi uchun ham u jim bo'lishi kerak edi. Onasi uni deb ko'zdan ajraganini eshitib yeglab yubordi. Yonayotgan olov ni ko'z yoshlari o'chirdi. Viktorning birdan jiringlagan telefonidan hayollari tarqab ketdi.

— Alo?

— Viktor, zudlik bilan Italiya borishimiz shart! Bittasini yoq qilishimizni buyurishti!

— Kimni?

Viktor sekin o'zining maxfiy kabinetiga kirib ketdi.

- Endi gapirchi.

— Italiyaning eng katta Mafiozi kecha bizga yaqin tashkilotni tunab yoq qilib ketishgan. Ulardan 1tasi yengil jarohat olib omon qolgan halos. Tashkilot raxbari ishni bajarmasak pul bermasligini aytyabdi.

— Jin ursin hozir boshim talay muammoga kirib yotibdi. Kim ekan u?

— Gabriel! Aytishlaricha eng katta Mafia raxbari bo'lmish Grew ni Jiyani ekan.

— Nima?

Viktor bir muddat jim bo'lib qoldi.

— Nimadr bo'ldimi?

— yo'q yo'q! U haqida surishtir! Odamlarni yeg xotinim bilan uchamiz!

Qo'ng'iroq yakunlangach Viktor boshini changallab nima qilishga boshi qotdi. Shundoq ham Elena bilan o'rtalari yaxshi emas agar uning o'rtog'ini o'ldirsa Elena bundan yanada hafa bo'lib nafrati oshishi mumkin. Elenani yo'qotishni istamasdi ammo u tashkilotga bergan qasami qulog'i tagida jaranglardi.

Flash back

Qishning qahraton sovug'i da Viktor do'kon oldida yonidagi yirtiq paketchadagi kofeni odamlarga damlab sotib o'tirar edi. Qolgan kunlari esa bir gal mashina gildiragini qoraytirardi bir gal oyoq kiyim artardi. Bir kuni mashina balonlari muzlab qotib qolgan mashina yurolmay turardi. Mashina egasi mashinadan tushib do'konga kirib ketdi. Viktor qo'lidagi issiq suvni olib mashina baloni ga quydi, suvning haroratiga chiday olmay balon bangillab yorildi. Buni eshitgan mashina egasi do'kondan yugurib chiqdi. Va Viktorni ko'rib baqira boshladi. Viktor qochib ketdi. Ammo do'kon egasi itini uni ortidan quvdirib yubordi. Muzda sirpanga Viktor yerga dumaladi.

Song it kelib uni qo'lidan tishlay boshladi so'ng Viktor yeglab o'zini himoya qilish uchun muz bo'lagini qolib itning ko'ziga urdi. Ko'zi yumilib korolmay qolgan it akilagnacha egasi yoniga qaytdi shu payt yonidagi hilvat yo'ldan qora kiyingan va qora niqobi bor kishi kelib Viktor ni ko'tarib oldi.

— Bechora bolakay. Men senga yordam beraman! Ammo avval issiq joyga borishimiz kerak.

— Meni yerga tushiring! Sizga ishonadigan ahmoq deb oylayabsizmi? Bu jirkanch ablah ularga to'la dunyoda sizdek notanishga ishonadi deb oyladingizmi?

— Bunchalik aqilisan deb o'ylamagan edim, ammo men chindan senga yordam bermoqchi edim. Seni bu kambag'al hayotingdan qutqarish uchun keldim. Qani qolingni ber!

Come back

Viktor bu voqeani eslab hayol surib qolganida Elena allaqachon ichkarida edi.

- Nimani hayol suryabsiz?

— Yo'q shunchaki biroz chalg'ib man. Bugun Italiyaga uchamiz!

— Men u yerga borishimni qayerdan bildingiz? Ammo bu fikridan qaytdim! Nega endi ham ketmoqchi siz?

— Ishlarim bor.

— Yana qo'lingizni qonga belash uchunmi? Odam qonini sog'ingan manyak kabi.

— buyog'i bilan ishing bo'lmasin! Bu mening ishim! Sen meni narsalarimni tayyorla! Ko'p narsa kerak emas! Kerakli 2-3kiyim bilan prezarvativ sol boshqa narsa kerak emas.

Viktorning bu gaplaridan hayratlangan Elena labi chetida kuldi. Va xonada chiqib ketdi.

ITALIYA PALERMO SHAHRI

— 5yil umrim o'tgan joyga qaytish naqadar yoqimli. Italiya ning vibe boshqacha. Hattoki bu ko'chalar ifori hali ham o'sha o'sha.

Elena ko'chada kayfiati chog yurardi Viktor uni ko'rib o'zini hotirjam ko'rsatardi. Ammo ichidagi gujgon oy hayol uni tinch qoymasti. Birdan ularning yo'lini mashinada bir yigit kelib tosdi. Elena birdan toxtadi. Viktor qizni ortiga oldi. To'xtagan mashina ichidan Gabriel tushib keldi. Viktor bundan hayron qoldi. Elena uni ko'rib yugurib borib quchoqladi. Uni ko'rgan Viktor qo'llarini musht qilib asaban qarardi. Gabriel Viktor ga past nazar bilan qaragandek qaradi da Elenaning bellari dan tutib unga kulib gaplashishni boshladi. Viktor ham ularning oldiga yaqinlashib oldi.

— Elena bu kim? Uni taniysanmi?

— U meni do'stim!

Viktor rashq dan qo'llarini musht qildi. Buni ko'rgan Elena Viktor ga sovuq nigoh bilan

— Unga hech qanday g'araz ishlaringni qurboni qilishni oylama! Unga teginolmaysan! Kettik Gabriel

Elena Gabriel ning qolini ushlab uy ichkarisiga kirib ketishdi. Ularning ortidan g'amgin ammo asabiy qarab qolgan Viktor hovuz yonidagi stolga qo'lini musht qilib urdi. Elenaning ortidan borib uni qo'lidan turtib ortga qadam tashlab uni olib ketdi. Gabriel uning ustidan kulib villasiga kirib ketdi. Viktor Elenani mashina ortiga uloqtirdi.

— Ko'p ham sabrimni sinama, sabrim kosasi sinsa ikkovingni nimtalab tashlayman!

— U meni yaqin do'stim bunday qilolmaysan.

Viktor Elenaning tomog'idan bo'g'ib sidenaga bosdi. Sonlarini tirnba yuqoriga ko'ylagini ko'tara boshladi. Viktor mashansi ordigi ortidagi hamyondan prezervativ chiqarib qutini uloqtirdi va shimini yechib remeni bilan Elenaning sonlarini qizartirdi....

— Jonkalarim mana navbatdagi qism olib keldim ~
Maroqli mutola tilayman! Fikringiz va reaksiyalarni tekshirib olaman! Fanfic davomi uchun 150+ reaksiya va 100+ fikr qabul qilib olaman yana 2ta edit ham!

𝗩𝗘𝗡𝗚𝗘𝗔𝗡𝗖𝗘 | 𝗤𝗔𝗦𝗢𝗦 - 𝗬𝗢𝗛𝗨𝗗 𝗔𝗛𝗟𝗢𝗤 𝗕𝗨𝗭𝗔𝗥 𝗩𝗢𝗤𝗘𝗔𝗟𝗔𝗥.

2025-07-14T06:27:19.977Z

2-QISM

Aurelia mast bo'lishiga qaramasdan u o'zini tuta olardi. Unga yaqinlashib kelgan Carlni o'zidan itardi.

— Carl nimalar qilyabsan? Esingni yedingmi?

— Kechirasan o'zimni boshqara olmadim. Ming bor uzur!

Aurelia o'rnidan turib xonasiga kirib ustidan eshikni qulflab oldi. Yotoqga o'zini og'ir tashlab uyqiga ketdi.

Erta tong*

~ Boshim shunchalar qattiq ogriyabdiki, yorilib ketgudek edi. O'rnimdan turganimda boshim aylanib ketdi. Mastligimni yo'qotish uchun nima qilishga boshim qotdi. Carl hali ham Pishilab uhlardi. Xonasiga ham kirib yotmabdi. Uni sekin turtib o'tib ketdim. Vannaga kirib yengil dush qabul qildim. Ishga ketish uchun tayyorgarlik ko'rdim. Carl ham ketimdan tayyorlanib eshikni qulflab ortimdan chiqdi.

— Qayergadir borasanmi?

— Yo'q sen nonushta ham qilmadingku, kafega boramiz!

— Kerak emas ishxonada ham ovqatlanib olaman! Uyda qolib hamma yeringni yeg'ishtirib olsang bo'lardi!

— Nega menga bu ohangda gapiryabsan? Nimadr ayb ish qildimmi?

— O'zingni yeg'ishtirib olsang buni anglab yetasan! Mayli men kettim.

Aurelia Carlning oldidan indamay ketib qoldi. Carl hafsalasi pir bo'lib ichkariga qaytdi. Aurelia kayfiatiz yo'lida davom etdi. Yo'lning narigi betiga hayol bilan otayotib qarshisida kelayotgan mashinani ko'rmay qoldi, baxtiga mashina vaqtda toxtadi. Haydovchi mashinadan tushib Aurelia ga qo'pollik bilan baqirishni boshladi.

— Hoy ko'zingga qarasang bo'lmaydimi? Yo'l senga hayol suradigan joy emas! Qoch yolimdan ishga shoshyabman!

— Uzur janob, ming bor uzur!

— Bundan keyin ko'zingga qarab yur! Olging kelayotgan bo'lsa meni mashinam tegigamas boshqa birov nikiga tashlab chunarlimi? Endi esa yolimdan qoch.

U Aurelia turtib mashinadan chetroqda itardi. Aurelia unga qilingan hurmatsizlikga chidolmay hech qayerga qaramay avtobusga chiqib ketdi. Avtobus oynasiga boshini qo'yib ko'zidagi chiqa olmayotgan yoshlari bilan ishga yo'l oldi. Ishxona ga kelganida Won uni ko'rib oldiga chaqirdi.

— Hayrli tong janob chaqirtirgan ekansiz.

— Nega kayfiating yoq? Ahvoling joyidami?

— Ha hammasi joyida faqat yo'lda biroz nohushlik bo'ldi. Shu sabab.

— Kimdir nimadr qildimi?

— Yo'q hechnima bo'lmadi!! Bugundan ishlarimni boshlash uchun tayyorman. Birinchi bo'lib nimadan boshlay?

— Ha aytgin kelmasa majburlamayman. U haqida barcha ma'lumotlarni Top va turar joyini ham u tez tez boradigan joylarini aniqla!

— Hop janob. Kuningiz Hayrli o'tsin~

Aurelia endi xonadan chiqmoqchi bo'lganida boshqa bir hodim xonaga otilib kirdi.

— Janob hozirgina ishxonamiz oldida bir jasadni topib oldik. Uni ahvoli juda og'ir. Hamma eksperimentlarni chaqirdik. Sizni ham chaqirishyabdi.

Bu xabarni eshitib Won o'rnidan turib shoshib chiqib ketdi. Aurelia ish joyiga o'tirdi. U birinchi bo'lib ishni u haqida ma'lumot topishdan boshladi. Ammo birdan yerga bir nima to'p etib tushdi. Bundan cho'chib ketgan Aurelia o'rnidan turib atrofga qaradi va yerdan ko'tarilayotgan Jungkook ni ko'rdiyu hayratdan qotib qoldi. Aurelia stoli yonidagi tugmani bosish uchun sekinlik bilan barmoqlarini olib borardi ammo Jungkook tobora u tomon yaqinlashib borardi. Aurelia ortga yuraman deb qoqilib tushdi u tomon kelib unga yaqin egilib nigohini uzmay qarayotgan Jungkook dan qorqardi.

— Salom kichkina politsiyachi.

— Nnima? Sen! O'z oyoqlaring bilan kelasan deb o'ylamagan edim!

— Sen meni ayblarimni tan olib o'zimni qamoq ga tiqishingizga qarab turgani keldi deb oyladingmi?

Jungkook Aurelia tomon qadam tashlay boshladi. Aurelia undan cho'chib ortga qadam tashlay boshladi. Jungkook va Aurelia ning orasida hech qancha masofa qolmagach, Aurelia qo'liga kishanlarni olib Jungkook ning qo'lini kishanlamoqchi bo'ldi, ammo abjir Jungkook kishanni Aurelia ning qo'llariga taqdi.

— Ancha zaif san. Menga bas kela olaman deb oyladingmi?

Jungkook qizning koylagini etagidan tutib yuqoriga ko'tarishni boshladi. Aurelianing qo'llari kishanlangan ummuman harakatlana olmayotgan edi. Jungkook qizning belidan tutib o'ziga tortdi va koylagining old tugmasini yechib koʻkraklariga hirs bilan qarardi.

Jungkook Aurelia sekin ohista ehtiros bilan undan yengil ammo lahza ga keltiradigan opichlay boshladi. Aurelia ning Nafasi qisib chuqur nafas olardi. Jungkook sezdirmay ko'ylagi tugmalarini yechib tashladi. Shu payt ichkariga ishchi hodimlar va Choi Won kirib kelayotgan oyoq tovushlari eshitildi.

— Bechora jasad 20martda pishoq sanchilib yana miyasiga 2ta oq ham joylashgan. Bu qanday vaxshiylik.

— Nimasini aytasiz. Uni ko'rib ko'nglim ayni qayt qilib yubordim.

— Bu ketishdan yaxshi hodim bo'lolmaysan, mana bu mazni ol. Burning tagiga surtib olsang bas.

— Raxmat Do xonim.

— Arzimaydi, bugun ishlarimiz ko'p, Detektiv Hyunjin bilan ko'rishib olishing kerak. U ham sen ishlayotgan jinoyat bilan ishlayabdi. Undan ma'lumotlar alishishing kerak yuqoridan buyruq keldi.

Ichkariga kirgach Jungkook va Aurelia ni ko'rib ular hayratlanishdi ammo darhol Jungkook ni qo'lga olishga tushishdi. Ammo Jungkook mushtlashishni boshladi. Choi Won ning qorniga qattiq zarba berdi. Do xonim yugurib borib Aurelia ga yordamlashdi. Jimin va Taehyung Jungkook bilan olishishar edi. Ikkisi ham Jungkook ning qo'llaridan mahkam ushlab ortiga tirab qo'liga kishan solishdi.

— Uni tergov honasiga qolib kiring!

— Jinoyatchi Jeon Jungkook sendan sukut qilish huquqi bor ammo bu sen tergov jarayonida jim o'tira olasan degani emas!

— Sizlar nimalarni orzu qilmaysiz a? Tergovgacha yetib bora olasizmi o'zi?

Jungkook ikki qo'lidan tutib turgan yiqitlarni turtib oyoqlarini tepaga ko'tarib ikkisini ham yerga yeqitdi va boya tushgan oynasidan chiqib qochib ketdi.

— Uni tutinglar nima qilyabsiz ovsar lar?

Yerda yotgan Jimin Va Taehyung o'rnidan turib Jungkook ning ortidan quvishni boshlashdi. Ammo eshikdan chiqganlarida Jungkook dan iz ham qolmagan edi.

— Yana uni qo'ldan chiqardik, jin ursin!

— Won ga nima deymiz?

— Rostini aytamiz!

— Bu oy ham kam ish haqqi olmasak bo'ldi!

— Jinoyatchilar juda o'zidan ketib qolgan. Hech nimadan qorqmaydigan gunohkorlar. Ularni joyi Do'zoxda aslida ammo ular bu hayotni Do'zoxga aylantirishyabdi.

Jimin va Taehyung ichkariga qaytib kirishdi.

— Jungkook bilan qandaydir aloqang bormi?

— Yo'q janob. U men bilan o'ynashma dedi. Kecha uni taqib qikganimni aytdi menimcha. U girt telbaning o'zi!!!

— Bo'ldi asabiylashma havotirlanma. U qilgan ishi uchun javobini qoladi hali. U haqida ma'lumot to'play oldingmi?

— Yo'q sizning ketishingiz bilan u keldi. Men endikampyuterga o'tirgan edim.

— U bizni kuzatgani aniq. Yaramas.

Jungkook mashinasiga o'tirib kishanlarni uzib tashladi.

— Qo'limga o'sib qo'ygan o'yinchog'ini

U kishanni uloqtirib mashinasiga o'tirib villasiga qaytdi. Ammo u shunchaki qaytmadi. Ishchilarini chaqirib ularga Aurelia ni o'g'irlab kelishlarini buyurdi.

— Uning bir tola sochiga ham ozor bermay oldimga keltiring! Biron nima bo'lsa hayotingiz bilan javob berasiz.

Jungkook uyga kirib ketdi. Uni kelganini payqagan Suli ustidagi tungi ko'ylakda yugurib chiqdi.

— Azizim keldingizmi?

Uni ko'rgan Jungkook ning hirsi uygonib uni nozik bellari dan quchib ochiq yelkasidan o'pdi. Sulli o'zicha suzulib Jungkook ning lablariga yugurayotganida Jungkook uni to'xtatdi.

— Meni biroz ishlarim bor shoshyabman.

— Har doimgidek menga vaqting yoq.

— Senga sababini aytganman! Qolaversa ishlarimga aralashmasligini aytganman. O'zing shu narsalarni bila turib rozi bolgansan. Meni tilimni qichitmay qoyaver!

Suli yelkasidan tushib turgan yoqasini kiyib xonaga kirib ketdi. Jungkook muzlatkichdan olmani olib uydan chiqib ketdi.

Pov Author

~ Aurelia kuni bilan Jungkook haqida izlanadi va yetarli ma'lumotlarni topa olmadi. U haqida aniq ma'lumotlar yo'q edi. Buni izlash juda qiyin bo'ldi. Hech bir sayt u haqida ma'lumot chiqarmagach amallab yashirin sayt orqali u haqida oz bolsa ham ma'lumot topa oldi. Hech bo'lmasa unda shu bor. U ishdan kech chiqdi. Uyqisi ham kelayotgan edi. Yo'lidan hech qanday taxi ham avtobus ham oʻtmasdi. Atrof jimjit, mashinalar kam o'tardi. Bu juda shubhali bo'lishiga qarmastan u uyiga piyoda ketishga qaror qildi. Qisqa yo'l bo'ylab haroba kulbalar bo'ylab yurib borardi.

Har qadamida olik mushuk yoki qushlar, kalamushlar yotardi. Juda badbo'y hid tarqalayotgan edi. Aurelia tezroq yurishga harakat qildi ammo qarshisidan 3ta barzangi yigitlar chiqdi va uni og'ziga dastromol yopib mashinaga solib olib ketishdi..

— Jonkalarim mana navbatdagi qism! Maroqli mutola tilayman! Imlo xatolar bo'lsa uzur sorayman!

𝗦𝗜𝗡𝗕𝗢𝗨𝗡𝗗

2025-07-13T17:54:43.518Z

#Ep_2

Shahi uni o'zidan itarishda davom etdi.

— Mendan tanangni to'rt iblis.

Shahi uni siltalab turtib tepib tashlagach Jungkook jahli chiqib undan lablarini olib Shahi ga qaradi va tarsaki tushirdi.

— Nega mendan o'zingni olyabsan? Axir er xotinmizku. Er xotin o'rtasida masofalar bo'lishi kerak emas. Shahi...

— Sen kim bolibsanki meni yuzimga tarsaki tushirasan? Kimsan ayt? Sen bir telba ahmoq narkaman bo'lsang. Sen bilan hech kim turmush qurishni istamaydi ham.

Shahining bu gaplari Jungkook ning yuragi tub tubigacha yetib borib zarba berdi. U o'zi hech ham kamsitib qoymagan. Ammo Shahining kurakga tegadigan bu gaplari uni tilka pora qildi. Jungkook Shahini yeqilgan joyida yana unga tarsaki berdi. Bogzidan tutib o'ziga qaratib o'rnidan turg'izdi.

— Mana shu uzun tilingni kesib o'zingga sho'rva qilib ichiraman. Men bilan bu ohangda hech kim gaplashmagan. Qanday qilib menga tik boqib do'q urib kamsityabsan. Shahi men sen oylagandek emasman. Shunday ekan tilingni tiyib yur!

Shahi ko'zlarini katta ochib unga pirpiratib qarardi. Shunchalik qattiq qo'rqdiki tilini ichiga yutdi. Bu baqiriqlardan uygonib ketgan Milan tipirchilab yeg'lashni boshladi. Shahi o‘ziga kelolmay qoldi. Yuragi bo‘g‘ziga tiqilib, ichida nimadir sinib ketdi. Qo‘rquv, iztirob va alam uni qamrab oldi. Tana a'zolari titrar, yuragi go‘yoki har urishda o‘zini yoqotayotgandek edi. Bu odam emas, yaramas bu shaytonni erkagi! Unga hatto qarashning o‘zi azob. Ammo Shahi qocholmasdi. U endi bu Iblis eri bilan bir uydaligi, bir to‘shakdaligi, bir taqdirdaligini inkor eta olmasdi.

Jungkook esa hanuz g‘azab ichra edi. Nafasi og‘irlashgan, kaftlari hali ham siltalashga tayyor, ko‘zlari esa olovdek yonar edi. U jim bo‘lib qolgan Shahi tomon bir necha qadam tashladi.

— Yig'la

dedi past, o‘tkir va sovuq tovushda.

— Nega jim qolding? Qani, endi yig‘la. O‘zing xohlagansan. Bu sening tanloving edi.

Shahi ko‘zlarini shiftga tikdi. Ko‘zlaridagi yosh kurashardi

— to‘kilsinmi, to‘kilmasinmi.

Ammo tiliga hech narsa kelmasdi. Ichidagi qichqiriqlar tashqariga chiqa olmay, bo‘g‘zida turib qolgandi. Jungkook asta unga yaqinlashdi. U Shahi oldida tiz cho‘kib, yuziga tik qaradi. Ammo bu safar g‘azab emasdi... nimadir siniq, ezilgan bir qarash bilan.

— Meni ham kimdir sevsin degandim. Ammo...

deya pichirladi..

— Meni ham biror kimsa odam deb qarasin degandim. Shunchaki bir umr iblis bo‘lib yashayverishdan charchadim.

Shahining ko‘zlari pirpiradi. Bu so‘zlar... yuragini titratdi. Ammo u bunday tuyg‘ularga ishonmasdi. Bu so‘zlar orqasida yana jazava, yana tarsaki, yana changal bo‘lishi mumkinligini bilardi. Bu orada Milan yeg‘isi kuchayib, xona ichini lahzaga keltirdi. Shahi darrov o‘rnidan turib, bolasining yoniga yugurdi. Uning qo‘llari hali ham titrardi, ammo Milan uni ko‘rgach, yeg‘isini biroz to‘xtatdi. Shahi uni bag‘riga bosib, quloq solgandek pichirladi

— Hech narsa bo‘lmagan. Hamma narsa joyida. Onang yoningda.

Jungkook uzoqdan ularni kuzatdi. Bolaning ko‘zida ham, Shahining kaftlarida ham o‘zini ko‘rdi parcha parcha bo‘lib, sinib yotgan ruhini. U eshik tomon yurdi. Qadam tovushlari baland emasdi, ammo xonani titratardi. Eshikni ochib, biroz to‘xtadi.

— Men hech kim bo‘lishni xohlamayman, Shahi. Lekin sen meni shunday qilishga majburlayapsan.

Va Jungkook xonani tark etdi. Og‘ir nafas, shikastlangan yurak va jimjitlikni qoldirib ketdi. Shahi esa hali ham Milan bilan o‘tirar, ko‘zida ikki tomchi yosh, yuragida esa bir dunyo og‘riq bor edi. Ammo bu endi boshlanishi edi. Chunki bu uyning devorlari... sir saqlamasdi. Bu devorlar qonga chanqoq edi. Bu uyning jinlari hali gapirmadi.

Shahi bolasini mahkam quchoqlab yotardi, yuragi esa go‘yoki to‘xtab qolay deyotgandek edi. Miyasi qotgan. Ko‘zlar esa shiftga mixlangan. Nafas olish... og‘ir. Har urishida ko‘ksiga tig‘ kirayotgandek edi. U karavot chetida yotgan Milanning ohangsiz, beg‘ubor yuziga termuldi. Yuzida hali ham so‘nggi yig‘i izlari, kipriklarida esa mayin titroq. Shahi asta boshini yostiqqa ko‘mib, ichkaridan ich-ichidan o‘zini siqa boshladi.

— Iblismi bu odam? Nega men? Nimaga aynan men? Nima qilgan edim?

U o‘rnidan asta turdi. Oyoqlari yerni his qilmayotgandek. Yuragining tubida bir fikr aylana boshladi

— Nahotki u meni o'ldirishgacha borsa?

Shu payt orqa tarafdan eshik ohangsiz ochildi. Shahi tizzasigacha sovuqda qolgan odamday qotib qoldi. Sochlaridan shamol yurgandek o‘tdi. Eshik ortidan kimdir yoki nimadir kelayotganini sezdi. Qadam tovushi yo‘q edi. Faqat his. Og‘ir va sezilarsiz edi. Shahining og‘zidan beixtiyor chiqdi

— Kim bor?

Jimlik. So‘ng bir ohang

— SEN UNGA TEGISHLI EMASSAN.

Shahi seskanib orqaga o‘girildi. Ammo hech kim yo‘q. Faqat devordagi oynaga ko‘zi tushdi. Oyna ichi... harakatda edi. O‘z aksini ko‘rayotgandi, lekin oyna ichidagi Shahi boshqacha edi. Ko‘zlari qora, yuzida tabassum, lablaridan qon oqayotgan. U o‘ziga qarab turgan edi. So‘ng o‘sha “aks” gapira boshladi:

— U seni sevayotgani yo‘q. U faqat sindirishni xohlaydi. Chunki u Iblisning o'zi. Va sen... sen esa qurbon. Buni tan ol!

Shahi shartta o‘z aksiga musht soldi. Oyna chilparchin bo‘lib to‘kildi. U yerga o‘tirib, ikki qo‘lini boshiga tirab qattiq baqirdi

— Menga tegmanglar! Men aqldan ozmayman! Men hech kimning quli emasman! Jungkook esa... u menga faqat azob keltirdi!

Ammo xonani ovoz egalladi. Bu endi Jungkook edi. U eshikda turardi. Nigohi qorong‘u, sochlari biroz ho‘l, yuzida charchoq aralash g‘azab.

— Kimga gapiryapsan?

Shahi unga qarab turgancha asta o‘rnidan turdi. Lablarini chaynadi. G‘azab, vahima, alam... hammasi yuzida aks etardi. Lekin bir tomoni... hali ham Jungkookdan bir parcha sevgi qidirayotgandi.

— Men seni yomon ko'raman.

dedi u shivirlagancha, ammo ko‘zlarida olov bilan. Jungkook unga yaqinlasha boshladi. Har qadamda Shahi bir qadam ortga chekinardi. U devorga tiraldi. Yana bir qarich. Yana bir yurak urishi. Jungkook oldida to‘xtadi. Uning qoq ko‘ziga qaradi.

— Yomon ko‘rsang ham... mening xotinimsan. Iblis bolamanmi yoki yovuz bo‘lsam ham, seni hech kimga bermayman. Hatto o‘zingga ham emas.

Shahi ohista pichirladi

— Sen Iblis emassan, Jungkook... Sen la’natlangansan halos! Qilgan barcha qilmishlaring uchun.

Jungkookning ko‘zlari biroz titradi. Bu so‘zlar unga har safargidan qattiqroq urilgandi. Ammo u buni yutdi. Yutib, Shahi bo‘ynidan ohangda tutdi.

— Meni la’natlagan sen eding. Endi la’natim ostida yashaysan. Toki men seni kechirmaguncha.

Devor yutib yuborgudek bo‘ldi. Xona bir zumda qop-qora tuman bilan to‘ldi. Deraza yopiq edi. Ammo xona... g‘ijirlayotgan soya bilan to‘ldi.

Kimdir bo‘yniga nafas uryapti. Kimdir xonani tomoshabin bo‘lib kuzatyapti. Va bu faqat boshlanishi edi....

— Jonkalarim mana fanficni navbatdagi qismi! Ko'p kutirganim uchun uzur! Kam bo'lib qolgani uchun ham! Maroqli mutola tilayman! Ko'proq fikr va reaksiyalar kutib qolaman ~

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼

2025-07-13T11:38:41.907Z

6|BOB

~ nima bo'lishidan va kim bo'lishimdan qat'iy nazar, men seni so'ngi nafasimgacha sevaman!

Pov: Elena

Yuqori qavatdagi xona jim-jit edi. Qorong‘ulik. Deraza ortidan quyosh sekin chiqardi. Uning yog‘dusida fleshka ayanchli yaltiratib turardi. Elena cho‘ntagidan uni chiqardi va stolga qo‘ydi. Yuragi hayajondan urib, yorilay derdi. Bu kichkina narsada nima bor edi, nima uni lahzaga solyapti?

U kompyuterni yoqdi. Monitorda aks etgan o‘z aksiga uzoq tikildi. Bu aks endi ilgari tanigan Elenaniki emasdek tuyuldi. Ko‘zlarida shubha, ko‘zlarida yosh, ko‘zlari dan nimadrni izlayotgan dek edi.

Fleshkani uladi.

— Project?

U so‘zlarni baland o‘qimadi, ammo miyasi portlaydigandek edi.

Papkani ochdi. Birinchi fayl
“Viktor_Special_Report — voice recording.mp3”

Elena titrab quloqchin taqdi. Faqatgina Viktorning ovozini eshitishni istadi. Ammo bu eshitgan narsa… yuragini muzlatdi.

— Elena 023 loyihasi... tayyor holatga kelgach, uni faoliyatga yo‘naltirish uchun faqat bitta yo‘l bor unga ishonch berish. U o‘zini oddiy inson deb o‘ylashi kerak. Muhabbatga ishonishi, unga bog‘lanishi kerak. Men bu rolni bajara olaman. U menga ishonadi...

Elena quloqchinlarni uloqtirdi. Nafasi siqildi.

— Nima?.. Bu nima degani?.. Men... loyihamanmi?

U o‘rnidan turdi. Xonani aylandi. So‘ng boshqa faylni ochdi. Bu safar
“Footage_CAM_RED_07.mp4”

Video ochildi. Sanoqli soniyalar. Steril xonada yotgan kichkina qizaloq. Uning qo‘llarida ignalar, ko‘zlarida qo‘rquv. Ekrandagi yozuv

“El_023: fiziologik nazorat, aqliy sinov – 6 yosh”

— Bu… bu menman.

Elena xuddi yer ostiga tushib ketgandek bo‘ldi. Uning bolaligi, eslay olmaydigan chaqaloqligi, ba'zi tush kabi xotiralar, bularning bari izohlana boshladi.

U boshqa faylni ochdi

Ayol ekranda o‘tirar, ko‘zlarida charchoq. Orqa fonda kasalxona tovushlari. U gapira boshladi

— Agar bu videoni Elena ko‘rsa, demak u haqiqatga tayyor. Viktor uni aldadi. Men uni loyihadan olib chiqib ketmoqchi edim. Ammo u ilgariroq yetib bordi. Elena bu oddiy qiz emas. U aqliy va emotsional jihatdan kuchli, kuch ishlatishga bardoshli. U daho. Ammo... u sevishni xohlagan. Men esa unga shunchaki qurol deb qarashni rad etdim. Viktor esa... u boshqacha o‘yladi.

Video tugadi. Elena hozir titramayotgandi. Endi u to‘liq jim edi. Sovuqlik ichidan o‘rmalayotgani uning yuragini siqyapti.

Kompyuter ekranini o‘chirdi. Fleshkani qo‘lida ushlab, oynaga yaqinlashdi.

— Shuning uchun meni tanladingmi, Viktor? Chunki meni yaratganlar seni menga jonatganmi? Shuning uchun... meni sevdingmi? Yoki shunchaki bu topshiriq edimi?

Oynadan pastga qaradi. Ortida Viktor mashinasi hali ham turardi. U kutayotgandi. Balki bilardi bu tun o‘zgarishlar tuni bo‘lishini.

Elena orqasini derazaga o‘girib, yonidagi tortmadan eski, metall sovuq to‘pponchani chiqardi. Ko‘zlarini yumdi. Nafasini rostladi.

Bu endi oddiy sevgi hikoyasi emas edi. Bu kimligimni bilish, meni boshqarganlarni fosh qilish va o‘z hayotimni nazorat qilish haqidagi kurash edi. U pastga tushdi Qadamlarida og‘irlik bor edi. Har bir zinapoya haqiqat tomon tashlangan yurish edi.

Pov: Viktor

Mashina ichida qo‘lini rulga qo‘ygancha sukutda edi. Uning ichida urush. Bir tomonda Elena his-tuyg‘ulari, beg‘ubor ko‘zlari, ishonchi. Ikkinchi tomonda topshiriq, loyiha, tashkilot.

Alesya Viktorning yonida o‘tirar, hech nima demasdi. Faqat bir zumda pichirladi

— U hammasini bilganida, seni tanlamaydi.

— Lekin men hali umid qilaman,

dedi Viktor, ammo ishonchsiz edi.

Uy eshigi ochildi. Elena ko‘rindi. Sochlari yelkasidan tushib turar, ko‘zlari... sovuq. Uning qo‘lida qurol porlab turardi.

Viktor mashinadan tushdi. Qadam tashladi. Elena ham yurdi. Ammo uning harakati aniq va sokin edi. U yurmayotgandek, yirtqich kabi yaqinlashayotgandek edi.

— Men haqiqatni bildim.

— Men seni sevdim.

— Lekin bu sevgi meni odam emas, loyiha sifatida tanlaganingdan keyin nimani anglatadi?

Viktor shunchaki sukut qilardi. Elena unga g'azab, ayanch, aldanganlik hisi bilan qarab turardi.

— Meni tanla, Elena! O‘tmishni emas. Kelajakni.

Elena to‘pponchani pastga tushirdi.

— Men endi hech kimni tanlamayman. Men o‘zimni tanlayman.

So‘ng u orqasini o‘girdi, fleshkani cho‘ntagidan chiqardi va aytdi

— Endi bu ma'lumotlar bilan dunyoni titrataman. Men endi qurbon emasman. Men xavfman.

Uy ichida jimjitlik edi. Ular ortda qoldi. Elena yolg‘iz edi lekin bu yolg‘izlik kuchsiz emasdi. Bu yolg‘izlik ozodlik edi. U o‘z haqiqatining yo‘liga chiqdi. O‘tmishini o‘ldirdi. Endi faqat bitta savol qoldi

— U qasos oladimi... yo’qmi?

Elena uyda yolg'iz qoldi. U o'zida nimani his qilayotganini bilmasdi. Hamma narsa chigal edi. Viktor Alesyani qavatli baland binolar orasidan xilvat yo'llardan tashkilot oldiga borib tashlab keldi.

— Xato qilyabsan! U qiz ortiq seni sevmaydi! Senga bo'lgan barcha his tuyg'usi o'lib bo'ldi. O'zingga boshqa ermak top! Senga aytilgan vazifani xato qilishing mumkin emas. Oxiri nima bilan tugashini baribir bilasan!

Viktor indamay ortini o'girib ketdi. U uyga qaytishga shoshilmadi. Elena uni kechiradimi yo'qmi bu haqida juda uzoq o'ylandi. Uning miyasiga bir fikr keldi. Pianina! Elena pininalarni juda ham yaxshi ko'radi, shu paytgacha eng zo'r va u yoqtirgan pianina va onasini boqish uchun ishladi. Balki Elena Viktorning bu sovgasidan keyin biroz bo'lsada erisachi? Viktor oylanib o'tirmay, bir paytlar Rossiyaning pianinolarga to'la do'konidan bir pianina miriqib chalib ko'rganini ko'rgandi. Va u o'sha do'kon uzoqda bo'lsa ham yo'lga tushdi. U do'konga borib pianina ni harid qilib qaytguniga qadar vaqt ham alli mahal bo'lib qoldi. Uy oldida to'xtaganida qo'riqchi Elena uyda rosa baqirib idishlarni sindirib hamma yoqni vayron qilganini aytdi. Buni eshitiboq Viktor uy ichiga otilib kirdi. Kirganida chindan ham hamma yoq ag'dar to'ntar edi. Elenaning qo'li kesilib ketgan qon oqayotgan edi.

— Axmoq nimalar qilding!

— Ishingiz bo'lmasin! Nega keldingiz?

— O'zimni uyimga kelolmaymanmi?

— Kech tushgunigacha yurganimgizga birorta foxsha bagridasiz deb o'ylagandim. Ha aytgancha bu sizning uyingiz ediya. Aslida men chiqib ketishim kerak, ming bor uzur!!

— Elena menga bunday qilma! Ko'nglimni ogrityabsan!

— Konglingiz ogridimi? Menikichi? Meniki...

— Seni ham tushunib turibman. O'zimga kel azizam!

Viktor Elena tomon yaqinlashib uni bag'riga bosmoqchi bo'ldi, ammo Elena undan o'zini tortdi.

— Otinaman meni kechir!

Elena eshik ga jahl bilan borib eshik tutqichini ushlab eshikni qochmoqchi bo'ldi, ammo eshik ortidagi syurprizni ko'rmasligi kerakligi uchun Viktor uning qo'lidan tortib bo'ynidan ushlab chuqur bo'sa olishni boshladi. Elena Viktorni o'zidan itarib uni yelkalariga zarb bilan urdi.

— Ablah. Sizni ko'rishga ko'zim yo'q

— Elena, azizam, iltimos bunday qilma.

Elena yeglashni boshladi. Viktor unga jim qarab turardi. Elena sekin yerga cho'kdi. Viktor uni kelib yelkasidan tutib o'rnidan turg'izdi.

— Meni kechir, iltimos.

— Men sizni kechirmayman. Doim mendan o'z manfaatlari uchun foydalanishadi. Qolaversa men sening mahsulingman. Meni sen shunday yaratgan san.

— Men seni chindan sevaman. Men sen bu haqiqatni bilganingdan so'ng meni tashlab ketishingdan qo'rqgan edim. Ammo Alesya meni ruxsatisiz ish boshladi. Men senga barcha haqiqatni mavridi kelganda aytmoqchi edim. Ammo...

— Yetarli Viktor ortiq sizni eshitishga toqatim yoq!

— Ammo bu sen meni kechirishing uchun yetarlimi yo'qmi bilmadimu ammo sen anchadan buyon orzu qilgan narsani olib keldim. Shu paytgacha onang va bir orzuing uchun pul to'plagan eding. Va men shu narsani olib keldim.

Viktor eshikni ochdi va kuryerlar eshikdan katta Pianinani olib kirishdi. Elena hayratlandi. Hayollari battar chigallashdi. Viktor uni chindan sevishini yana bir bor ko'rsatdi. Elena hursand bo'lib ketdi, ammo buni sezdirmadi. Pianinoga o'tirib chalishni boshladi qayg'u dard alam va g'azab yangrardi. Viktor kelib uning yelkalaridan o'pib ko'ylagi yengini yechdi va iliq bo'sa oldi. Elena yeglab pianina ni chalishda davom etdi. Viktor uning bo'ynidan chuqur o'pib hidlab turardi. Elena yegi aralash chehrasi ichidagi guborni so'zlardi. Viktor Elenani ko'tarib pianina ustiga yotqizdi. Elena qo'llarini keng yoyib oyoqlarini ochdi. U nozik ammo erkin harakat qilardi. Viktor uni sekin yechintirdi.

Elena kiprik qoqmay ko'z qorachig'lari aylanib ketardi. Viktor uni oyoqlaridan sekin mitti bo'salar berib yura boshladi. So'ngra Elenani ko'tarib yotoqga olib kirdi. Yotoqda qulaylik yaratgach uni ichiga kirib bordi

— ahhh~ Viktor...

Viktor Elenaning bu ovozidan ichida bir nima qizishni boshladi. Viktor Elenaning bellari bo'ylab qo'li bogzigacha yetib bordi va harakatni tezligini oshirardi.

— Nima bo'lsa ham Viktor sizdan kechmayman de aks holda...

Viktor pastga tortilib turib birdan zarb bilan ichkariroq itardi. Bu itarilishdan silkinib og'riqni his qilgan Elena Viktorning gaplarini qaytardi.

— Nima bo'lisa ham sizdan ketmay man Viktor ~

— Barakalla! Aqilli qiz bo'lishda davom et!

Viktor Elenaning ustiga yotib kirib chiqishni tezlashtirdi. Bundan Elenadan ovoz chiqardi.

— Oxxx~

— 6|BOB the end! Fanfic davomi uchun ko'proq fikr va reaksiyalar kutib qolaman!

Eᥣr Aᥙrᥱᥣiᥲ

𝗜𝗡𝗙𝗘𝗥𝗡𝗢 | 𝗢'𝗟𝗢𝗩 𝗩𝗔 𝗗𝗢'𝗭𝗢𝗫

SECTION 1

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼🔞

𝗩𝗘𝗡𝗚𝗘𝗔𝗡𝗖𝗘 | 𝗤𝗔𝗦𝗢𝗦 - 𝗬𝗢𝗛𝗨𝗗 𝗔𝗛𝗟𝗢𝗤 𝗕𝗨𝗭𝗔𝗥 𝗩𝗢𝗤𝗘𝗔𝗟𝗔𝗥.

𝘽𝙇𝙊𝙊𝘿𝙔 𝙆𝙄𝙎𝙎 | 𝙌𝙊𝙉𝙇𝙄 𝙊'𝙋𝙄𝘾𝙃

— Mana jonkalarim sizlarga Tarixiy imperiya yani qirollik syujetidagi ammo erotik 21+ sahnalarga boy bo'lgan fanficni taqdim etaman! Fanfic davomida bundanda qaynoq sahnalar bo'ladi va yaqqol yoritib berishga harakat qilaman!

𝙎𝙄𝙉𝘽𝙊𝙐𝙉𝘿

— My Candless mana fanficni uzoq kutilgan yangi qismi! Maroqli mutola tilayman! Imlo xatolar uchun uzur sorayman!

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼

8|BOB

“Sevgi — bu najot bo‘lishi kerak edi… ammo biz uni jinoyatga aylantirdik.”

— My HUNTERS fanfic davomi uchun szdan 100ta reaksiya va 50 ta bo'lsa ham fikr kutib qolaman! Birorta imlo xato bo'lsa mazur tutasiz~

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼

— Jonkalarim mana navbatdagi qism olib keldim ~Maroqli mutola tilayman! Fikringiz va reaksiyalarni tekshirib olaman! Fanfic davomi uchun 150+ reaksiya va 100+ fikr qabul qilib olaman yana 2ta edit ham!

𝗩𝗘𝗡𝗚𝗘𝗔𝗡𝗖𝗘 | 𝗤𝗔𝗦𝗢𝗦 - 𝗬𝗢𝗛𝗨𝗗 𝗔𝗛𝗟𝗢𝗤 𝗕𝗨𝗭𝗔𝗥 𝗩𝗢𝗤𝗘𝗔𝗟𝗔𝗥.

𝗦𝗜𝗡𝗕𝗢𝗨𝗡𝗗

𝙋𝙄𝘼𝙉𝙊 𝘼𝙁𝙏𝙀𝙍 𝙎𝙀𝙓 | 𝙋𝙄𝘼𝙉𝙄𝙉𝘼𝘿𝘼𝙉 𝙆𝙀𝙔𝙄𝙉𝙂𝙄 𝘼𝙇𝙊𝙌𝘼

— Jonkalarim mana navbatdagi qism olib keldim ~
Maroqli mutola tilayman! Fikringiz va reaksiyalarni tekshirib olaman! Fanfic davomi uchun 150+ reaksiya va 100+ fikr qabul qilib olaman yana 2ta edit ham!