С.

YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍

2026-11-11T17:43:18.156Z

6chi qism

06:40 — Y/Nning xonasi

— Y/N! Hali ham turmadingmi? Har kuni bir xil gap. Uyda qilinadigan ishlar borligini unutdingmi? — onasining ovozi butun uyni to‘ldirdi.

Y/N ko‘zlarini ochdi. Bugun maktabda loyiha natijalarini e’lon qilishlari kerak edi. Ammo ertalabdan onasining gaplari uning kayfiyatini tushirib yubordi.

— Hozir turaman, oyijon.
— Hozir deganingni qancha kutaman? Biror narsani aytmasam o‘zing bilib qilomisanmi?

Y/N javob bermadi. O‘rnidan turib, maktab formalarini kiya boshladi.

— Yana o‘sha telefoningni ko‘tarib yurmagin. Uyda yordam berish o‘rniga faqat o‘zing bilan ovora bo‘lasan.
— Men kecha hamma ishni qilgandim-ku
— Menga gap qaytarma - onasi qattiq baqirdi.

Y/N lablarini bir-biriga bosdi. Bahslashishga kuchi yo‘q edi.

U nonushta ham qilmay, sumkasini oldi.

07:20 — Uy oldi

Y/N ko‘chaga chiqqanida darvoza yonida tanish bir odamni ko‘rdi.

Bu Sunoo. (heheeee😸)

U qo‘lida ikkita ichimlik bilan turardi. Y/Nni ko‘rishi bilan unga qarab yurdi.

— Xayrli tong.
— Salom...

Sunoo uning yuziga bir qarab oldi.

— Nima bo‘ldi?
— Hech narsa.
— Rostdanmi?
— Ha.

Sunoo bir muddat jim qoldi. Keyin qo‘lidagi ichimliklardan birini unga uzatdi.

— Mana. Ertalabdan hech narsa ichmagandirsan.

Y/N ichimlikni oldi, ammo jilmaymadi.

— Rahmat.

Sunoo uning kayfiyati yo‘qligini sezgan edi.

— Y/N, biror narsa bo‘ldimi?
— Yo‘q, Sunoo. Shunchaki uyqum kelyapti.

Sunoo boshqa savol bermadi. Faqat uning yonida yurdi.

— Mayli. Bugun ko‘p gapirmasang ham bo‘ladi.

Y/N unga bir zum qaradi. Bu gap unga kutilmaganda yoqimli tuyuldi.

— Nega bunday deyapsan? — y/n kulimsiradi.

Sunoo buni sezdi.

— Agar sen gapirishni xohlamasang men majburlamayman. Seni orninga ham men gapirib turaman.

Bu kulgili gap boldi. Y/n beixtiyor kuldi lekin bu koga bormadi

— Bugun natijalar elon qilinadi esindayaaa? Y/n?
— Albatta esimda biz yutamiz degan umidaman.
— Xaa shunday bolsindaa

Yol davomida Sunoo har xil mavzularda y/nga gapirib ketti y/n esa uni eshitib ketardi bazida javob berar..

11:50 — Maktab faollar zali

Bugun loyiha natijalari e’lon qilinadigan kun edi.

Y/N va Sunoo zalning orqa tomonida yonma-yon turishardi. Y/N hayajonlanayotganini bildirmaslikka harakat qilardi.

— Hayajondamisan? — so‘radi Sunoo.
— Biroz.
— Men ham.
— Sen doim o‘zingga ishongandek ko‘rinasan-ku.
— Bu faqat tashqi ko‘rinishim.

Y/N kulib yubordi.

Nihoyat, o‘qituvchi natijalarni e’lon qila boshladi.

Uchinchi o'rin...
Ikkinchi o'rin...
Y/n va Sunoo galati bolib qolishni nahotki ularni ism chiqmaydi...

Keyinnn saxnadan:

— Birinchi o‘rin... Y/N va Sunoo jamoasiga!

Bir necha soniya Y/N nima deyishni bilmadi.

Sunoo esa unga qarab:

— Biz yutdik! — dedi quvonib.
— Rostdanmi?!
— Ha! Birinchi o‘rin!

Sunoo qo‘lini uzatdi. Y/N ham kulib, uning qo‘lini urdi.

— Tabriklayman, sherigim!
— Seni ham!

Ular diplom va kichik sovg‘alarini olish uchun sahnaga chiqishdi. Suratga tushishayotganda Sunoo sekingina Y/Nga qaradi.

Uning yuzida nihoyat chinakam tabassum bor edi. Sunoo aynan shu tabassumni ko‘rishni istagandi.

Hammasi tugagach Sunoo bilan y/n yolg'iz qoldi

— Y/n muzqaymoq yegani boramizmi? — Sunoo soradi.
— Bilmadim..

Sunoo y/nni qolidan torti. Birinchi marta y/nni qolini ushladi

— Unda boramiz

Keyin ikkalasi muzqaymoq yegani borishni birgalikda atiga 1soat vaqt otazishni. Keyin y/n oz uyiga Sunoo oz uyiga ketti.

Oradan bir necha kunlar o‘tdi...

Loyiha tugagach, ularning uchrashishlari ham kamayib ketdi.

Avvallari har kuni kutubxonada uchrashishardi. Birga ishlashardi, gaplashishardi, maktabdan qaytishda yonma-yon yurishardi.

Endi esa bunga sabab qolmagandek edi.

Sunoo bitiruv imtihonlariga tayyorlanardi. Y/N esa o‘z darslari bilan band edi. Ba’zan maktab yo‘lagida ko‘rishib qolishardi.

— Salom, Y/N.
— Salom.
— Yaxshimisan?
— Ha, o‘zingchi?
— Yaxshi.

Suhbat tugadi. Faqat shunday edi. Va yana har biri o‘z yo‘liga ketardi.

Lekin Sunoo uni baribir kuzatardi. Masalan, tanaffusda Y/Nning dugonalari bilan kulayotganini ko‘rsa, o‘zi ham beixtiyor jilmayib qo‘yardi. Maktabdan chiqayotganida uni uzoqdan ko‘rib qolsa, uyiga ketgunicha ko‘zdan yo‘qotmasdi. Bazida yn uyiga ketoyotganda shunchaki ortidan yurardi y/n buni payqamasdi chun doim yoki qulog'ida quloqchin bolardi yoki kitob.

Sunoo Y/N bilan gaplashishni xohlardi, ammo har safar qanday boshlashni bilmay qolardi.

Shunday qilib Sunoo bilab y/n sal kam begonadak bolib qolishdi buni ikkisi ham xohlamas edi lekin oldin ularni faqat loyiha boglab turgan ekan...

09:15 — Y/Nning xonasi

Bu kuni Y/N maktabga bormadi.

Uning mazasi yo‘q edi. Boshi og‘rirdi, tomog‘i ham bezovta qilardi. Kamiga yetmagandek biroz isitmasi ham bor edi. Lekin uni eng ko‘p charchatgan narsa kasallik emasdi.

Ertalab onasi bilan yana janjallashib qolishdi.

Onasi:
— Yana kasalmisan?
— Oyijon bu nima deganinggiz? — y/n ovozi past eshitilar edi.
— Senga yana dori darmon olish kerak. Senga aytganman yupin kiyinma deb sen aytganimni qilmaysan mana ahvol. Shunga ham harajat.

Y/n hech narsa gapira olmadi. Jim turgandi. Yuzlari qizargan isitmasi bor.

— Shunday turaverasanmi dori ich topib. Faqat tashvishsan. Foydang yo'q
— Men ham charchadim, oyijon...

Oxiri y/n gapirdi.

— Faqat sen charchaysanmi? Men charchamaymanmi?

Y/N javob qaytarmoqchi bo‘ldi, lekin ko‘zlariga yosh keldi.

— Men shunchaki meni ham bir marta tushunishingizni xohlayman...
— Yana boshladingmi? Yanna meni yomon onaga chiqarishni boshlaysan kim yomon men yomon sen oppoq.

Y/N boshqa gapirmadi.

U xonasiga kirib, eshikni yopdi. Bir muddat karavotida jim o‘tirdi. Ammo uy ichidagi og‘ir muhitdan uzoqlashishni istardi. Kech bolgach yani kechki 4 atrofida y/n eshik oldigan bordi va krasoftasini kiyib uydan chiqib ketti. Yo'q qochib ketmadi bir oz yolgiz qolmoqchi boldi...

16:55

Y/n uyidan uncha uzoq bolmagan joydagi kichik bog'ga bordi u yer tinch edi dearli hech kim yo'q. U uydan chiqib ketganiga ancha bo‘lgandi.

Havo shamolli edi. Y/n qalin kiyinmagan, biroz isitmasi bor, qora sochlari esa yelkasidan pastga yoyilib, shamolda yuziga tushardi.

Y/N chetdagi o‘rindiqqa o‘tirib, boshini egdi. Ko‘zlaridagi yoshni to‘xtatishga harakat qilardi, ammo uddalay olmayotgandi.

Telefonini sumkasidan chiqarganida ekranda Sunoodan xabar borligini ko‘rdi. Sunoo anchadan beri Y/n bn gaplashmaganb edi.

Sunoo: Y/N, yaxshimisan?
Sunoo: Vaqting bormi?
Sunoo: Uydamisan?

Y/N xabarlarni o‘qidi, lekin javob yozmadi.

Oradan bir necha daqiqa o‘tdi.

Sunoo: Y/N?
Sunoo:Hammasi joyidami?

Keyin qo‘ng‘iroq qildi.

Y/N telefon ekraniga qarab turdi. Javob berishni xohlamadi. Hozir hech kim bilan gaplashishga tayyor emasdi.

Telefon yana jiringladi.

Bu safar u qo‘ng‘iroqni ko‘tardi.

— Y/N?

Sunooning ovozi eshitildi.

Y/N javob bermadi. Gapira olmayapti.

— Eshityapsanmi?

U jim turdi. Yig‘layotganini Sunoo sezib qolmasligi uchun nafasini rostlashga urindi.

— Y/N, bu menman Sunoo

Bir necha soniya sukut cho‘kdi.

Nihoyat, Y/N ovozini imkon qadar odatdagidek chiqarib gapirdi.

— Ha... eshitdim.
— Nega bunchalik sekin gapiryapsan?
— Shunchaki. Men yaxshiman.
— Yaxshimisan?
— Ha.

Sunoo uning ovozidagi titroqni sezdi.

— Y/N, menga rostini ayt.
— Rostini aytyapman.
— Men senga ishonmayapman.

Y/N yana jim qoldi.

— Qayerdasan? — so‘radi Sunoo.
— Hech qayerda.
— Y/N.
— Sunoo, men yaxshiman, dedim-ku.
— Mayli. Lekin qayerdasan?
— Shunchaki ko‘chadaman.
— Qayerda?

Y/N javob bermadi.

Sunooning ovozi bu safar jiddiyroq chiqdi.

— Y/N, iltimos. Qayerdaligingni ayt. Seni ko‘rishim kerak.

Y/N bir oz ikkilanib turdi.

— Kichik bog‘daman... uyimiz yaqinidagi.
— Tushundim. O‘sha yerda kutib tur. Hozir boraman.
— Sunoo, shart emas... Kelmaa

Ammo Sunoo allaqachon qo‘ng‘iroqni tugatgandi.

17:25 — Kichik bog‘

Y/N telefonini yoniga qo‘ydi.

Shamol sochlarini yuziga tushirardi. U ularni qulog‘i orqasiga olib qo‘ydi, lekin yana shamol esib, sochlari ko‘zlariga tushdi. U boshini egib, qo‘llarini tizzasiga qo‘ygancha o‘tirardi.

Bir necha daqiqadan keyin qadam tovushlari eshitildi.

Y/N avvaliga e’tibor bermadi. Keyin kimdir uning oldida to‘xtadi. U boshini ko‘tardi.

Sunoo edi. U bir zum jim qoldi.

Y/Nning yoyilib ketgan qora sochlari, qizarib turgan ko‘zlari va sovuqdan biroz titrayotgan qo‘llarini ko‘rdi.

Sunoo uning qarshisida bir necha soniya indamay turdi. Keyin sekin yaqinlashib, Y/Nning oldiga cho‘kkaladi.

— Y/N...

Y/N darrov yuzini boshqa tomonga burdi.

— Men yaxshiman, dedim-ku.

Sunoo uning gapiga javob bermadi. Faqat unga diqqat bilan qaradi.

— Ko‘zlaring nega qizargan?
— Shamoldan...
— Y/N.
— Nima?
— Menga qaragin.

Y/N boshini ko‘tarmadi.

Sunoo biroz pastroq ovozda gapirdi:

— Men seni koyimayman. Savolga tutmayman ham. Faqat nima bo‘lganini bilishni xohlayman.

Y/N lablarini tishlab, ko‘zlarini yumdi.

— Hech narsa bo‘lmadi.
— Unda nega yig‘layapsan?

Bu savoldan keyin Y/Nning ko‘zlariga yana yosh keldi.

— Bilmayman...

Sunoo uning yoniga otirdi. Y/nga yaqinlashib.

— Xo‘p. Bilmasang ham mayli.

U kurtkasini yechib, Y/Nga uzatdi.

— Buni kiy. Havo sovuq.
— Kerak emas.
— Y/N, iltimos. Sen allaqachon sovqotibsan.

Y/N bu safar e’tiroz bildirmadi. Kurtkani yelkasiga oldi.

Bir muddat ikkalasi ham jim o‘tirishdi. Sunoo uning gapirishini kutdi, shoshirmadi.

Nihoyat, Y/N ozi sekin gap boshladi.

— Bugun... yana onam bilan janjallashdim.

Sunoo unga qaradi.

— Nima haqida?
— Har doimgidek. Men nima qilsam ham kamdek. Biror narsani tushuntirmoqchi bo‘lsam, gap qaytaryapti, deyishadi. Ba’zan shunchaki... meni ham eshitishlarini xohlayman. Meni huddi ozini o'gay farzandidek qaraydi men ham uni bolasini bun his wilmaydi menga ham mehr kerak boladi oiladan lekin ular unday emas. Niam qilsam ham yoqmaydi. Osha ishni qilsam ham gap eshitaman qilmasam ham gap eshitaman.

Uning ovozi yana titradi.

— Men ham charchayman-ku, Sunoo.

Sunoo boshini sekin qimirlatdi.

— Bilaman.
— Yo‘q, bilmaysan...
— Balki hammasini bilmasman. Lekin sening charchaganingni ko‘rib turibman.

Y/N ko‘z yoshlarini artdi.

— Men uyga qaytishni ham xohlamayapman.

Sunoo darhol javob bermadi.

— Hozir uyga qaytmaysanmi?

Y/N yelkasini qisdi.

— Bilmayman.
— Unda biroz shu yerda o‘tiramiz. Lekin sovuqda uzoq qolmaymiz, xo‘pmi?

Y/N unga qaradi.

— Nega kelding?

Sunoo savolni kutmagandek bir zum jim qoldi.

— Chunki anchadan beri gaplashmay qo‘ydik. Bugun esa xabarlarimga javob bermading. Xavotir oldim.
— Balki javob berishni xohlamagandirman.
— Bo‘lishi mumkin. Lekin ovozingni eshitganimda nimadir noto‘g‘ri ekanini sezdim.

Y/N boshini egdi.

— Men seni bezovta qildim.
— Yo‘q.
— Lekin...

— Y/N, sen menga yozganing uchun ham, qo‘ng‘iroqni ko‘targaning uchun ham uzr so‘rashing shart emas.

U bir oz to‘xtadi.

— Faqat keyingi safar o‘zingni yomon his qilsang, butunlay yolg‘iz qolishga majbur emassan.

Y/N unga qarab turdi.

— Sunoo...
— Ha?
— Men bugun juda charchadim.

Y/n beixtiyor boshini egdi. Sunoo esa qolini y/ni yelkasiga qoydi va buroz y/ni tinchlantirishga harakat qildi.

Sunoo ovozini yanada yumshatdi.

— Bilaman. Bugun hammasini hal qilishing shart emas.

Y/N ko‘zlarini yumib, chuqur nafas oldi.
Sunoo y/nga tikilib turdi. Keyin bir narsani sezdi

— Y/n menga qara.
— Ha?
— isitmang bormi?

Y/n indamadi. Sunoo uni isitmasi boe ekanini tushundi yani yuzidan korinib turardi

— Demak shunday?

Y/n hech nima demadi.

— Y/n sen bunday yurayolmaysan. Yur ketamiz.

Sunoo ornidan turdi. Lekin y/n xoxlamadi.

— Yo'q Sunoo menni ahvolim yaxshi shunchalik yolgiz qolishni xohlayman

Sunoo ortiqcha gap aytmadi.

Bu safar u yig‘layotganini yashirishga urinmadi.

Sunoo esa uning yonida jim o‘tirdi. Ba’zan odamga maslahat emas, uni hukm qilmay tinglaydigan inson kerak bo‘lardi.

Y/N hali ham Sunooning yonida jim o‘tirardi. Uning yelkasidagi Sunooning kurtkasi shamoldan biroz himoya qilardi.

Bir necha daqiqa o‘tdi.

— Uyga qaytging kelyaptimi? — deb so‘radi Sunoo.

Y/N boshini sekin chayqadi.

— Hozircha yo‘q...

Sunoo uning yuziga qaradi. Y/N yana ko‘zlarini pastga qaratdi.

— Unda hozir qaytmaymiz.

Sunoo boshqa hech narsa demadi. Faqat sekin qo‘lini Y/Nning yelkasiga qo‘ydi va uni biroz o‘ziga yaqinroq tortdi.

Y/N qarshilik qilmadi.

— Hammasi yaxshi bo‘lib ketadi, deb yolg‘ondan aytmayman, — dedi Sunoo sokin ovozda. — Lekin bugun hech bo‘lmasa o‘zingni bunchalik qiynama. Maylimi?

Y/N javob bermadi.

— Sen ham dam olishga haqlisan, Y/N.

Uning ko‘zlariga yana yosh keldi, lekin bu safar u yuzini yashirmadi.

Sunoo esa uning yelkasidagi qo‘lini olib qo‘ymadi.

— Men bilan bir joyga borasanmi? — deb so‘radi u birozdan keyin.
— Qayerga?
— Hozircha sir.

Y/N unga qaradi.

— Sunoo...
— Xavotir olma, uzoq emas. Hech bo‘lmasa biror narsa yeymiz. Bugun ovqatlanganingga ham ishonmayman.

Y/N indamadi.

— Iltimos, — dedi Sunoo. — Faqat bir oz vaqtga.

Y/N nihoyat bosh irg‘adi.

— Mayli.

Sunoo o‘rnidan turib, unga qo‘l uzatdi.

— Yuraqol.

Y/N uning qo‘lidan ushlab turdi va o‘rnidan turdi.

Soat 18:05 boldi kichik kafega borishni

Kafe unchalik katta emasdi. Derazalari katta, ichkarisi esa iliq va sokin edi. Orqa fonda past ovozda musiqa yangrardi.

Sunoo eshikni ochib, Y/Nga yo‘l berdi.

— Marhamat, xonim.

Y/N unga qarab kulimsiradi.

— Juda rasmiy bo‘lib ketding-ku.
— Bugun kayfiyatingni ko‘tarish uchun qo‘limdan kelgan hamma narsani qilmoqchiman.
— Demak, eshik ochib berish ham shunga kiradimi?
— Albatta. Bu juda muhim vazifa.

Y/N beixtiyor kulib yubordi.

Sunoo uning kulganini ko‘rib, mamnun bo‘ldi. Ular deraza yonidagi stolga o‘tirishdi. Sunoo menyuni Y/N tomonga surdi.

— Nima yeysan?
— Bilmayman.
— Hamma narsaga «bilmayman» deb javob beraverasanmi?
— Hozir shunaqa kayfiyatdaman.
— Unda birgalikda tanlaymiz.

Sunoo menyuni ko‘zdan kechira boshladi.

— Mana bu yaxshiga o‘xshaydi. Yoki buni olamizmi?

Y/N menyuga qaradi.

— Menimcha, ikkinchisi.
— Demak, ikkinchisi. Ichimlik-chi?
— Issiq choy.
— Yaxshi. Men ham choy olaman.

Ofitsiant kelgach, ular buyurtma berishdi. Sunoo menyuni yopib, stolga qo‘ydi.

— Xo‘sh, endi ayt-chi, bugun kuning qanday o‘tdi?

Y/N unga qaradi.

— Hozirgina hammasini aytdim-ku.
— Men bugun faqat yomon narsalarni eshitishni xohlamayman. Boshqa narsalar ham bo‘lgandir.
— Maktabga bormadim.
— Buni bilaman.
— Darslarim qolib ketdi.
— Ularni keyin to‘ldirasan.
— Uy vazifalarim ham bor.

Sunoo qoshlarini ko‘tardi.

— Y/N, sen hozir kafedasan. Uy vazifang esa uyda. Ikkalasini bir vaqtda qilish shart emas.

Y/N kuldi.

— Sen juda aqlli gapiryapsan.
— Men doim aqlliman.
— Ha, albatta.

Sunoo kulib yubordi.

Shu payt buyurtmalari keldi. Stolga issiq choy va ovqatlar qo‘yildi. Sunoo Y/Nning oldiga likopchani surdi.

— Marhamat.
— Rahmat.
— Avval bir oz yeb ol. Keyin meni tanqid qilishda davom etasan.
— Men seni tanqid qilmayapman.
— Hozirgina «juda aqlli gapiryapsan» deding. Bu maqtovga o‘xshamadi.

— O‘zing bilasan xexxx

Y/n Sunooga side eyes qildi

Ikkalasi ham kulishdi.

Ovqatlanish davomida Y/Nning kayfiyati asta-sekin yaxshilana boshladi.

Sunoo unga maktabda bo‘lgan kulgili voqealarni aytib berdi. Bugun sinfida bir bola o‘qituvchining savoliga mutlaqo aloqasiz javob berganini, butun sinf kulib yuborganini gapirdi.

— Keyin o‘qituvchi unga nima deganini bilasanmi? — so‘radi Sunoo.
— Nima?
— «Siz boshqa darsga kirib qolmadingizmi?» dedi.

Y/N kulib yubordi.

— Bechora!
— Eng qizig‘i, u bola o‘z javobini tushuntirishga ham urindi.
— Nima deb?
— «Men shunchaki fikrimni kengaytirdim» dedi.

Y/N kulgisini to‘xtata olmadi.

— Yo‘q bu juda kulgili!

Sunoo unga qarab jilmaydi.

— Ana, mana shu yaxshi.
— Nima?
— Kulishing.

Y/N kulgisini biroz bosdi.

— Yana boshladingmi?
— Nima qildim?
— Har safar shunaqa gap aytasan.
— Chunki rost.

Y/N choyidan bir qultum ichdi.

— Sunoo?
— Ha?
— Bugun kelganing uchun rahmat.

Sunoo qo‘lidagi piyolani stolga qo‘ydi.

— Arzimaydi.
— Yo‘q, jiddiy aytyapman. Men qo‘ng‘irog‘ingni ham ko‘tarmasligim mumkin edi.
— Lekin ko‘tarding.
— Shunga qaramay.

Sunoo biroz o‘ylanib turdi.

— Men seni bezovta qilish uchun yozmagandim. Shunchaki anchadan beri gaplashmaganimiz uchun holingni so‘ragandim.
— Bilaman.
— Yana bir narsa...
— Nima?
— Keyingi safar hammasini ichingda saqlashing shart emas. Gaplashging kelmasa ham mayli. Lekin o‘zingni yomon his qilganingda ishonadigan odamingga ayt. Men bilan ham gaplashishing mumkin.

Y/N unga qaradi.

— Har doim ham nima deyishni bilmayman.
— Unda «bugun yaxshi emasman» deysan. Shu ham yetadi.

Y/N sekin bosh irg‘adi.

Sunoo boshqa mavzuga o‘tdi. U Y/Nni yana xafa qiladigan savollar bilan qiynamoqchi emasdi.

Soat allaqachon 19:05

Ovqatlanib bo‘lishganidan keyin ular yana bir oz o‘tirishdi.

Tashqarida qorong‘i tusha boshlagan, shamol esa deraza ortidagi daraxt shoxlarini tebratardi. Y/N derazadan tashqariga qarab qoldi.

— Nima haqida o‘ylayapsan? — so‘radi Sunoo.
— Hech narsa. Shunchaki...
— Shunchaki?
— Bugun uyga qaytishni xohlamayapman.

Sunoo uning gapini eshitib, bir zum jim qoldi.

— Tushunaman. Lekin bugun qayerda ekaningni uyidagilar bilishi kerak. Xavotir olishlari mumkin.

Y/N xo‘rsindi.

— Hozir onam bilan gaplashgim yo‘q.
— Unda avval tinchlanib ol. Keyin ishonadigan biror kiming bilan bog‘lanamiz. Uyga qaytishing ham xavfsiz bo‘lishi kerak.

Y/N bosh irg‘adi.

— Mayli.

Sunoo soatiga qaradi.

— Yana o‘n daqiqa o‘tiramizmi?
— Ha.
— Yaxshi. Unda menga bir narsa ayt.
— Nima
— Loyiha uchun olgan birinchi o‘rnimizni nishonlamadik-ku.

Y/N kulimsiradi.

— Bugun nishonlayapmizmi?
— Ha. Faqat biroz kechikib.
— Unda g‘olibga sovg‘a qani?

Sunoo atrofga qaradi.

— Hozircha choy va kechki ovqat.
— Juda saxiy ekansan.
— Keyingi safar yaxshiroq sovg‘a topaman.

Y/N kulib, boshini chayqadi.

— Keyingi safar ham bormi?

Sunoo unga qaradi.

— Albatta. Yoki men bilan yana uchrashishni xohlamaysanmi?
— Men unday demadim.
— Demak, kelishdik.

19:35 kafedan chiqishlari

Sunoo hisobni to‘lagach, ikkalasi kafedan chiqishdi. Tashqarida havo ancha sovuq edi.

Y/N Sunooning kurtkasini yechib, unga uzatmoqchi bo‘ldi.

— Mana, ol. Rahmat.
— Uyga yetguningcha kiyib tur.
— Lekin o‘zing-chi?
— Men yaxshiman.
— Sunoo, sen ham sovqotasan.
— Men qalinroq kiyinganman. Sen esa ertalabdan beri shamolda yuribsan.

Y/N e’tiroz bildirmadi.

Ular birga yo‘lga tushishdi. Bir necha daqiqa jim yurishdi. Keyin Y/N sekin gap boshladi.

— Bugun ertalab sen bilan uchrashmaganimda nima qilardim, bilmayman.

Sunoo unga qaradi.

— Balki baribir o‘zingga kelarding. Sen kuchlisan.

Y/N boshini chayqadi.

— Har doim kuchli bo‘lishni xohlamayman.

Sunoo uning gapini tushundi.

— Unda har doim kuchli bo‘lishing shart emas.

Ular yana bir oz yurishdi.

Sunoo Y/Nni uyiga yaqinroq joygacha kuzatib bordi. So‘ng to‘xtadi.

— Endi yaxshiroqmisan?
— Ha. Biroz.
— Yaxshi. Uyga kirganingdan keyin menga xabar yoz.
— Xo‘p.

Y/N kurtkani unga qaytardi.

— Rahmat, Sunoo.
— Yana rahmatmi?
— Bugun juda ko‘p rahmat aytdim, shekilli.
— Men esa eshitishdan charchamadim.

Y/N jilmaydi.

— Xayr.
— Xayr, Y/N. O‘zingni ehtiyot qil.

20:15 — Y/Nning xonasi

Y/N uyga qaytgach, xonasiga kirdi. Bugungi kun oson bo‘lmagan, lekin hech bo‘lmaganda kechqurun biroz yengillik his qilgandi.

Telefonini olib, Sunooga xabar yozdi.

Y/N: Uyga keldim.
Sunoo: Yaxshi. Endi dam ol.
Y/N: Sen ham uyga yetdingmi?
Sunoo: Ha, hozirgina.
Y/N: Bugun uchun yana bir marta rahmat.
Sunoo: Y/N...
Y/N: Nima?
Sunoo: Keyingi safar shunchaki birga ovqatlanamiz. Buning uchun alohida sabab kerak emas.

Y/N xabarni o‘qib, bir muddat ekranga qarab qoldi.

Y/N: Kelishdik :)
Sunoo: Va keyingi safar sen tanlaysan.
Y/N: Nega?
Sunoo: Chunki bugun men tanladim.

Y/N kulimsirab telefonini yostiq yoniga qo‘ydi.

O‘sha kuni u hamma muammolari birdan yo‘qolib qolganini his qilmadi. Ertaga yana qiyin kun bo‘lishi ham mumkin edi. Ammo bugun u bir narsani tushundi: ba’zan kimdir seni tinglashi, yoningda jim o‘tirishi va sen bilan oddiygina kechki ovqat qilishi ham katta tasalli bo‘la olarkan.

6qism tugadi endii 7 qisimda fanficda katta burilish boladi db oylavoma😈

YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍

2026-11-05T20:10:32.407Z

5-qism

Spoiler bu qism eng zerikarli qism boladi va eng qisqasi🗿

07:40

Y/N maktabga kelganida, yo‘lakda Sunooni ko‘rib qoldi. U bir nechta sinfdoshlari bilan gaplashib turardi.

Y/N uning yonidan indamay o‘tib ketmoqchi edi.

— Y/N!

U ortiga qaradi.

Sunoo unga qarab turardi.

— Xayrli tong.
— Xayrli tong, Sunoo.
— Bugun erta kelibsan.
— Odatdagidek.

Sunoo kulimsiradi.

— Demak, men seni kutib qolmadim.

Y/N qoshlarini chimirdi.

— Meni kutayotganmidingiz?
— Balki.
— Nega?
— Shunchaki.

Y/N uning javobidan kulib yubordi.

— Siz juda g‘alatisiz.
— Sen esa juda ko‘p savol berasan.
— Chunki javoblaringiz tushunarsiz.

Sunoo kuldi. Y/N esa sinfiga kirib ketdi.

Ammo bu safar uning kayfiyati biroz yaxshilangandi.

10:30

Katta tanaffusda Y/N maktab hovlisidagi o‘rindiqda dugonasi bilan o‘tirgandi. Ular nimadir haqida kulishayotganida, Sunoo qo‘lida ikkita ichimlik bilan yaqinlashdi.

— Bu yer bo‘shmi?

Y/N unga qaradi.

— Ha, o‘tiring.

Sunoo ichimliklardan birini unga uzatdi.

— Ol.
— Bu nima?
— Shunchaki ichimlik. Ichmasang, o‘zim ichaman.

Y/N kulib, uni oldi.

— Rahmat.

Dugonasi esa vaziyatni kuzatib, sekin jilmaydi.

— Sunoo, sen ham biz bilan o‘tirasanmi?
— Agar qarshi bo‘lmasangiz.
— Yo‘q, albatta.

Ular bir oz suhbatlashishdi. Dugonasi turli savollar berib, Sunooni ham kuldirardi. Y/N esa ularning suhbatiga qo‘shilib turardi.

Bir payt Sunoo Y/Nga qaradi.

— Sen doim shunday kulasanmi?
— Qanday?
— Hozirgidek.
— Qanaqa kularkanman?
— Bilmayman. Shunchaki... yaxshi ko‘rinadi.

Y/N darrov ichimligidan ichdi.

— Siz ham juda ko‘p gapiradigan bo‘lib qoldingiz.

Sunoo kuldi.

Dugonasi esa Y/Nga qarab, ko‘z qisib qo‘ydi.

Y/N unga sezdirmay tirsagi bilan turtib qo‘ydi.

13:20

Darslardan keyin ular kutubxonada loyiha ustida ishlashga kelishdi.

Y/n kayfiyati juda yaxshi edi oldin bunaqa kayfiyatda bolmagan hozir huddi hammasini unutgandek hattoki onasini janjalarini ham.

Y/N daftarini ochib, yozganlarini Sunooga ko‘rsatdi.

— Mana, savollarni tayyorladim.

Sunoo varaqlarni oldi.

— Hammasini o‘zing yozdingmi?
— Ha.
— Y/N...
— Nima?
— Sen hech qachon ozgina ish bilan cheklanib qolmaysanmi?
— Bu yaxshi-ku.
— Men yomon demadim.

U daftarni ko‘zdan kechirdi.

— Juda yaxshi chiqibdi. Faqat ikkita savolni o‘zgartirsak bo‘ladi.

Y/N unga yaqinroq egilib, ekranga qaradi.

— Qaysilarini?

Sunoo kerakli joylarni ko‘rsatdi. Ular birgalikda savollarni qayta yozishdi.

Bir payt Y/N Sunooning ruchkasini olib qo‘ydi😂

P/s: Mana endiii y/n qnaqa qitmir qizligini koraslaaa🤣🙏🏻

— Bu mening ruchkam.
— Endi meniki.
— Qaytar.
— Yo‘q.

Sunoo unga qo‘lini uzatdi.

— Y/N.
— Nima?
— Ruchkamni ber.
— Avval iltimos qil.

Sunoo kulib yubordi.

Y/n ham unga yaqinlashib tipaaa o'yin qildi😂

Keyin Sunoo.

— Iltimos, ruchkamni qaytarib ber.

Y/N ruchkani unga uzatdi.

— Mana, shunaqa.

Sunoo boshini chayqadi.

— Sen bilan ishlash oson bo‘lmaydi shekilliiii
— Hali meni yaxshi tanimaysiz.

Sunoo bir lahza unga qarab qoldi.

— To‘g‘ri. Hali yaxshi tanimayman.

Uning ovozi odatdagidan sokinroq edi.

— Lekin tanishni xohlayman.

Y/N unga qaradi.

Sunoo esa hech narsa bo‘lmagandek yana kompyuteriga yuzlandi.

16:10

Ular kutubxonadan chiqishganida, maktab hovlisi ancha bo‘shab qolgandi.

Sunoo Y/N bilan yonma-yon yurardi.

— Bugun yaxshi ishladik, — dedi u
— Ha. Nihoyat loyihaning yarmi tugadi.
— Sen doim hamma narsani tugatishga shunchalik shoshilasanmi?
— Chunki uyga borishim kerak.
— Uyda seni kutishadimi?

Y/N biroz jim qoldi.

— Ishlarim kutadi.

Sunoo unga qaradi, lekin ortiqcha savol bermadi.

Bir oz yurishgach, Y/N gap boshladi:

— Sunoo, sizdan bir narsani so‘rasam bo‘ladimi?
— Albatta.
— Nega menga doim senlab gapirasiz?

Sunoo kulimsiradi.

— Bu senga yoqmayaptimi?
— Yo‘q, shunchaki... siz mendan kattasiz-ku.

— Xo‘sh? Shuning uchun meni sizlashing kerakmi? Axir kattamanko nega sizlayman
— Odob yuzasidan.

Sunoo kulib yubordi.

— Unda men senga bir narsani aytaman.

Sunoo y/n tomon egildi axir Sunoo boyi y/ndan baland😭

Y/n beixtiyor bir oz siljidii hayajonlandii

— Nima? - dedi keyin.
— Meni ham sizlamasang bo‘ladi. Bemalol senlayver.

Y/N unga qaradi.

— Rostdanmi?
— Ha. Har safar “siz” deganingda o‘zimni juda katta odamdek his qilaman.

Y/N kuldi.

— Mayli... sen.

Sunoo qoshlarini ko‘tardi.

— Yana bir marta ayt.
— Nima?
— Sunoo.

Y/N boshini chayqadi.

— Yo‘q, endi haddingdan oshma

Sunoo kulib yubordi.

— Xo‘p, xo‘p.

Ular maktab darvozasiga yetib kelishdi.

— Ertaga ko‘rishamiz, Y/N.
— Ko‘rishamiz, Sunoo.

Bu safar Y/N ortiga qarab yurib ketmadi.

U oddiygina xayrlashdi va uyiga yo‘l oldi. Ammo Sunoo uchun uning ismini o‘ziga bemalol aytishi ham kichkina bir yutuqdek tuyuldi.

20:30

Negadir y/nya hayot boshqacha korina boshladi hammasi juda alo edi juda juda bir hafta oldin y/n dearlu yashashni ham xohlamasdi hozir esa u beixtiyor kuladi baxtli boladi lekin asl sababni ozi ham bilmaydi

Y/N xonasida yotib, telefonida nimadir ko‘rayotgan edi.

Birdan Sunoodan xabar keldi.

Sunoo: Uxlamadingmi?
Y/N: Yo‘q. Nima bo‘ldi?
Sunoo: Hech narsa. Bugungi loyiha faylini yubordim.
Y/N: Ko‘rdim, rahmat.
Sunoo: Bugun kulganingni ko‘rdim.

Y/N xabarni o‘qib, qoshlarini chimirdi.

Y/N: Keyinchi? 😂
Sunoo: Shunchaki aytgim keldi. Senga kulish yarashadi.

Y/N telefon ekraniga qarab qoldi.

Y/N: Sen ham yomon emassan 😂
Sunoo: Bu maqtovmi?
Y/N: O‘zing bilasan
Sunoo: Mayli. Men buni maqtov deb qabul qilaman.

Y/N kulib yubordi.

U telefonini yostiq yoniga qo‘ydi.

Bugun hech qanday katta voqea sodir bo‘lmadi. Hech qanday sir ochilmadi. Hech kim hech kimga hislarini aytmadi.

Ammo Y/N endi Sunoo bilan gaplashganda avvalgidek tortinmasdi.

Uning hazillariga kulardi, bemalol javob qaytarardi, hatto ba’zan o‘zi ham birinchi bo‘lib gap boshlardi.

Sunoo esa aynan shuni xohlardi.

Y/Nning unga asta-sekin ishonishini.

Uning yonida o‘zini majburan boshqacha tutmasligini.

Va eng muhimi, Y/Nning kulgisi kundan-kunga ko‘payishini.

Ba’zan yaqinlik katta voqealardan boshlanmaydi. Ba’zan u oddiy salomlashuv, bir dona ichimlik va kechasi kelgan kichkina xabardan boshlanadi.

Oradan ancha kunlar o'tti Sunoo bilan y/n ancha yaqin bolib olishni endi bir biridan uyalmasdi bir biriga ochiqchasiga hazilllat qilishardi. Y/n esa beixtiyor baxtli endi endi uni onasining gaplari hafa qilmas edi bularga dearli e'tibor ham bermayotgan edi...

07:35 — Maktab hovlisi

Y/N maktab hovlisiga kirganida Sunoo odatdagidek do‘stlari bilan turardi. Uni ko‘rishi bilan qo‘lini ko‘tardi.

— Y/N!

Y/N uning yoniga bordi.

— Nima?
— Bugun ertaroq kelibsan.
— Sen ham.

Sunoo kuldi.

— Demak, ikkovimiz ham bugun vaqtida kelganmiz.
— Bu juda katta yutuq ekan-da, — dedi Y/N hazillashib.
— Albatta. Buni nishonlash kerak.
— Qanday qilib?
— Hozircha bilmadim. O‘ylab topaman.

Y/N kulib, sinfiga qarab yurdi. Sunoo esa uning ortidan:

— Tanaffusda ko‘rishamiz! — deb qichqirdi.

10:45 — Maktab yo‘lagi

Y/N dugonasi bilan deraza yonida gaplashib turganida Sunoo kelib qoldi.

— Nimalar haqida gaplashyapsizlar?
— Senga aloqasi yo‘q, — dedi Y/N kulimsirab.
— Voy, endi mendan sirlar ham bormi?
— Har doim ham hamma narsani bilishing shart emas.

Sunoo qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirdi.

— Xo‘p, tushundim. Men endi begona odamman.

Y/N kulib yubordi.

— Bunaqa demadim-ku!
— Unda yaxshi. Men hali xafa bo‘lishga ulgurmagandim.

Dugonasi ikkisiga qarab kuldi.

— Sizlar bilan zerikib bo‘lmaydi.

Sunoo Y/Nga qaradi.

— Ko‘rdingmi? Men seni kuldirishga mas’ulman.
— Kim seni tayinladi?
— O‘zim.

Ular birgalikda kulishib turishni. Keyin yana hamma oz sinifiga qaytdi.

13:15 — Kutubxona

Ular loyiha ustida ishlash uchun yana kutubxonada uchrashishdi. Y/N daftariga savollarni yozayotgan, Sunoo esa telefonida videolar uchun g‘oyalar izlayotgan edi.

— Buni qanday deb o‘ylaysan? — Y/N daftarini unga surdi.

Sunoo savollarni diqqat bilan o‘qidi.

— Yaxshi. Lekin bitta savol qo‘shsak-chi?
— Qanaqa?
— “Siz hech kimga aytolmagan gapingizni ichingizda qancha vaqt saqlagansiz?”

Y/N biroz jim qoldi.

— Bu savol yaxshi ekan.
— Senga yoqdimi?
— Ha. Chunki ba’zi gaplarni aytish oson emas.

Sunoo unga qaradi, ammo ortiqcha savol bermadi.

— Unda shu savolni qoldiramiz.

Y/N daftariga yozib qo‘ydi.

Bir ozdan keyin Sunoo uning ruchkasini olib qo‘ydi.

— Yana boshladingmi?
— Sen ham shunaqa qilib asabimni buzasankuu😂
— Ruchkamni qaytar.
— Avval iltimos qil.
— Sunoo…
— Toxta birga bir qilay oldin men senga iltimos qilganman😂
— Heyy men yozmoqchiman.
— Mayli, mayli.

U ruchkani qaytardi. Y/N esa boshini chayqab kuldi.

16:25 — Maktabdan qaytish yo‘li

Ular bugun birga uyga qaytishga kelishishgandi. Ko‘cha odatdagidan sokin edi.

— Bugun kayfiyating yaxshiroq, — dedi Sunoo.
— Shunaqami?
— Ha. Ertalabdan beri ko‘p kulding.
— Balki bugun shunchaki yaxshi kundir.
— Unda bugun yaxshi kun bo‘lib qolsin.

Y/N unga qaradi.

— Sen doim shunaqa gapirasanmi?
— Qanaqa?
— Oddiy narsalarni ham chiroyli qilib yuborasan.

Sunoo kuldi.

— Men shunchaki boricha aytaman.

Bir necha qadam jim yurishdi.

— Sunoo?
— Ha?
— Sen bilan gaplashish avvalgidek noqulay emas.
— Bu yaxshi-ku.
— Ha. Yaxshi.

Sunoo unga qarab jilmaydi.

— Men ham sen bilan gaplashishni yoqtiraman.

Shunday qilib gaplashib ular o'z uylariga ketishdi

20:40 — Y/n'ning xonasi

Y/N uy vazifalarini tugatib, telefonini qo‘liga oldi. Sunoodan xabar kelgan edi.

Sunoo: Uyga yetib oldingmi?
Y/N: Ha, ancha oldin.
Sunoo: Yaxshi. Bugungi loyiha uchun rahmat.
Y/N: Nega rahmat?
Sunoo: Chunki sen bilan ishlash oson. Fikrlaring ham yaxshi.
Y/N: Sen ham yomon emassan
Sunoo: Faqat yomon emasmi? Juda xafa bo‘ldim.
Y/N: Axaaxaxa yaxshisan bo‘ldimi?
Sunoo: Endi bo‘ldi.

Y/N telefoniga qarab kulib qo‘ydi.

Birozdan keyin yana xabar keldi.

Sunoo: Ertaga maktabga birga boramizmi?

Y/N javob yozishdan oldin biroz o‘ylanib turdi.

Y/N: Bo‘ladi. Faqat kech qolma.
Sunoo: Menmi? Hech qachon.
Y/N: Bugun ertalab ham shuni aytganding.
Sunoo: Mayli, ertaga isbotlayman.

Y/N telefonini yoniga qo‘ydi. Bugun hammasi mukammal emasdi. Uyda yana odatdagi tashvishlar, bajarilishi kerak bo‘lgan ishlar bor edi.

Lekin endi uning kunida maktabga borishni biroz yoqimliroq qiladigan bir inson bor edi. Va Sunoo ham buni asta-sekin tushunib borardi: Y/Nning kulgisini ko‘rish uchun unga katta sabablar kerak emasdi. Ba’zan shunchaki yonida yurishning o‘zi yetarli edi.

The end of part5

If you liked the fanfic im happy for u😭

YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍

2026-11-05T18:59:22.928Z

4-qism

06:30 — ODATDAGIDEK BOSHLANGAN ERTALAB

Budilnik jiringlaganida, Y/N ko‘zlarini ochishga ham erinib yotardi. Kecha kechqurun daftariga bir nechta gap yozaman deb, ancha vaqt uxlamay chiqqandi.

“Bugun bir notanish yigit menga yordam berdi. Uning ovozi juda sokin edi.”

U kecha yozgan jumlasini esladi.

— Nega men uni eslayapman o‘zi? — deb pichirladi u yostiqqa yuzini bosib — Oddiygina yordam berdi, xolos

Y/N o‘rnidan turib, maktab formasini kiydi. Sochlarini tarab, sumkasini tayyorladi. Oshxonaga kirishi bilan onasining ovozi eshitildi.

— Y/N! Stolni yig‘ishtir. Keyin idishlarni yuvib ketasan.
— Oyijon, kech qolaman. Kecha ham idishlarni men yuvgandim-ku...

Onasi unga qaradi.

— Xo‘sh? Uyda yashayotgan bo‘lsang, yordam berishing kerak. Maktab deb hamma narsani unutib qo‘yma.

Y/N lablarini bir-biriga bosdi. Qarshilik qilsa, ertalabdan yana janjal boshlanishini bilardi.

— Mayli.

U idishlarni tezda yuvib, sumkasini oldi. Eshikdan chiqayotganida onasi yana gapirdi.

— Bugun maktabdan kelishing bilan uyga qayt. Ko‘chada aylanib yurma.
— Xo‘p, oyijon.

Y/N bu safar javob qaytarmadi.

Ba’zan uning eng ko‘p xohlagan narsasi shunchaki maktabdan keyin biroz sayr qilish, dugonasi bilan kulish va hech kimdan ruxsat so‘ramasdan bir necha daqiqa yashash edi. Lekin uning hayotida hatto oddiy narsalar ham oldindan o‘ylab qo‘yilishi kerak edi.

U sumkasini yelkasiga ilib, uyidan chiqdi. Va bilmasdiki, bugun uning odatiy kuni butunlay boshqacha tugaydi.

08:00 — YANGI LOYIHA. YANGI MUAMMO.

Maktabga yetib kelganida, sinfdoshlari allaqachon sinfda yig‘ilishgandi. Y/N joyiga o‘tirib, daftarini chiqardi.

Dugonasi uning yoniga kelib o‘tirdi.

— Eshitdingmi? Bugun direktor yangi loyiha haqida e’lon qilarkan.
— Qanaqa loyiha?
— Bilmayman. Balki maktab uchun nimadir tayyorlarmiz. Video, taqdimot yoki shunga o‘xshash narsa.

Y/N yelka qisdi.

— Faqat juda ko‘p ish bermasa bo‘ldi.
— Senmi? Ishdan qochmoqchimisan? O‘zi sen hamma ishni o‘zing qilishga o‘rganib qolgan-ku.
— Juda kulgili.

Dugonasi kulib yubordi.

Oradan biroz vaqt o‘tib, sinf rahbari kirib keldi.

— Bolalar, diqqat qilinglar. Bu yil maktabimizda yangi loyiha boshlanadi. Uning mavzusi — “Odamlar aytmaydigan hikoyalar.”

Sinf birdan jimib qoldi.

— Har bir jamoa insonlarning hayoti, orzulari, qiyinchiliklari va jamiyatda ko‘pincha e’tiborsiz qoladigan muammolar haqida qisqa hujjatli taqdimot tayyorlaydi. Eng yaxshi loyiha maktab tadbirida namoyish etiladi.

Y/N beixtiyor boshini ko‘tardi.

"Odamlar aytmaydigan hikoyalar"

Bu mavzu unga negadir juda tanish tuyuldi.

O‘qituvchi davom etdi:

— Jamoalarni men tuzib chiqdim. Har bir jamoada turli sinflardan o‘quvchilar bo‘ladi. Bu sizlarga bir-biringiz bilan ishlashni o‘rgatadi.

Y/N ichida faqat bitta narsani o‘ylardi:

*Iltimos, menga hamma ishni tashlab ketadigan odamlar tushmasin*

O‘qituvchi ro‘yxatni o‘qiy boshladi. Bir nechta ism aytildi.

Keyin...

— Y/N...

U boshini ko‘tardi.

— ...va Kim Sunoo.

Y/N qoshlarini chimirdi.

— Kim... kim? — deb dugonasiga sekin pichirladi.

Dugonasi uning qo‘lidan ushlab, ko‘zlarini katta ochdi.

— TO‘XTA. Yangi qo‘shni!
— Qanaqa yangi qo‘shni?
— Kecha ko‘chib kelgan yigit! O‘sha!

Y/N unga qarab qoldi.

— Sen qayerdan bilasan?
— Mening ko‘zim bor, Y/N.
— Ko‘zing borligi bilan nima aloqasi bor?
— Keyin tushuntiraman!

O‘qituvchi esa ularning suhbatidan bexabar, ro‘yxatni davom ettirardi.

— Birinchi uchrashuv bugun darslardan keyin bo‘ladi. Jamoangiz bilan mavzuni muhokama qiling va keyingi haftaga dastlabki rejangizni tayyorlang.

Y/N chuqur nafas oldi. U yangi odamlar bilan ishlashni unchalik yoqtirmasdi. Ayniqsa, ishning katta qismini o‘z zimmasiga olishga majbur bo‘lib qolishdan qo‘rqardi. Ammo bu safar uning sherigi kecha zinada uchratgan notanish yigit edi.

Qanday tasodif.

Y/N hali bu tasodifning qanchalik g‘alati ekanini bilmasdi.

12:20 — MAKTAB

Tushlikdan keyin Y/N maktab kutubxonasiga borib, loyiha uchun kerakli daftar va qog‘ozlarni oldi.

U javonlar orasidan chiqib kelayotganida, qarshisidan kimdir paydo bo‘ldi.

Y/N to‘xtadi.

U ham to‘xtadi.

Qora sochlar. Sokin nigoh. Bir qo‘lida kitoblar.

Kecha zinada uchratgan yigit.

— Siz... — dedi Y/N beixtiyor.

Yigitning lablarida yengil tabassum paydo bo‘ldi.

— Salom.

Y/N unga bir necha soniya qarab turdi.

— Kecha zinada...
— Ha. Qog‘ozlaringni yig‘ishtirishga yordam bergandim.
— To‘g‘ri.

Uning ismi esiga tushdi.

— Kim Sunoo, shundaymi?
— Demak, ismimni eslab qolibsan.
— O‘qituvchi hozir aytdi. Biz bir jamoada ekanmiz.
— Bilaman.
— Bilasizmi?
— Ha. Ro‘yxatni ko‘rdim.

Sunoo bu gapni oddiygina aytdi. Uning ovozida hech qanday g‘alati ohang yo‘q edi.

Y/N yelka qisdi.

— Xo‘p. Unda loyiha haqida gaplashishimiz kerak.
— Albatta.
— Sizda qandaydir fikr bormi?

Sunoo bir oz o‘yladi.

— Bor. Lekin avval sening fikringni eshitishni istardim.

Y/N hayron bo‘ldi.

— Nega?
— Chunki biz bir jamoamiz. Faqat mening fikrim muhim emas-ku.

Y/N bir zum javob topolmadi.

U odatda guruh ishlarida ikki xil odamni uchratardi: hamma narsani o‘zi hal qilmoqchi bo‘lganlar yoki hech narsaga aralashmaydiganlar.

Sunoo esa hozircha ikkalasiga ham o‘xshamasdi.

— Menimcha, odamlarning tashqaridan qanday ko‘rinishi bilan ichida nimalar his qilishi o‘rtasidagi farq haqida qilsak bo‘ladi, — dedi u nihoyat.

Sunoo unga diqqat bilan qaradi.

— Bu yaxshi fikr.
— Hali tugatmadim, — dedi Y/N tezda. — Masalan, hamma baxtli ko‘rinadigan odamning hayotida ham muammolar bo‘lishi mumkin. Lekin odamlar buni sezishmaydi. Chunki ular faqat ko‘rinib turgan narsaga ishonishadi.

Sunoo jim qoldi. Uning nigohi bir lahza o‘zgardi.

Go‘yo Y/N hozir shunchaki loyiha haqida gapirmayotgandek edi. Go‘yo u o‘zi haqida gapirayotgandek.

— Men aynan shuni nazarda tutgandim, — dedi Sunoo past ovozda.

Y/N unga qaradi.

— Rostdanmi?
— Ha.

Bir necha soniya jimlik cho‘kdi. Keyin Y/N daftarini ochdi.

— Xo‘sh, unda vazifalarni bo‘lib olishimiz kerak. Men savollar va ssenariy bilan shug‘ullansam, siz videoga olish va montajni qila olasizmi?
— Qila olaman.
— Ishonchingiz komilmi? Chunki men hammasini oxirgi daqiqaga qoldirishni yoqtirmayman.

Sunoo kulimsiradi.

— Xavotir olma. Seni yolg‘iz ishlashga majbur qilmayman.

Bu gap Y/N kutmagan darajada to‘g‘ri joyiga tegdi. U ko‘zlarini daftariga tushirdi.

— Men yolg‘iz ishlashga o‘rganib qolganman.
— O‘rganib qolish boshqa, doim shunday qilishga majbur bo‘lish boshqa.

Y/Nning ruchkasi harakatsiz qoldi. U boshini ko‘tardi.

Sunoo esa xuddi hech narsa demagandek, daftaridagi rejaga qarab turardi.
*Bu yigit nega ba’zan oddiy gaplarni ham bunchalik boshqacha aytadi?*

Y/N o‘zini qo‘lga oldi.

— Mayli. Ertaga rejani tayyorlab kelamiz.
— Kelishdik.

Ular ajralishdi.

Y/N ketayotib, ortiga qarashga o‘zini majbur qilmaslikka harakat qildi.

Ammo baribir qaradi.

Sunoo hali ham o‘sha yerda turardi. U ham Y/N tomonga qarayotgan edi. Ko‘zlari uchrashgach, Sunoo birinchi bo‘lib nigohini olib qochdi.

Y/N esa ichida bir narsani his qildi.

Qiziqishmi?

Yoki shunchaki hayratmi?

Hozircha o‘zi ham bilmasdi.

15:00 — DUGONASINING BILAN

Darslar tugagach, Y/N sumkasini yig‘ishtirayotgan edi. Dugonasi esa uning yonida paydo bo‘lib, partaga tirsaklarini qo‘ydi.

— Xo‘sh.
— Nima?
— Sunoo.

Y/N ko‘zlarini yumdi.

— Yana boshlama.
— Men hali hech narsa demadim-ku!
— Hozir aytmoqchi bo‘lgan gapingni yuzingdan bilib turibman.

Dugonasi kulib yubordi.

— U qanday ekan?
— Oddiy.
— Oddiy?
— Ha, oddiy.
— Juda chiroyli, ovozi sokin, odobli va...
— Sen u bilan gaplashdingmi o‘zi?
— Yo‘q. Lekin ko‘rdim.

Y/N sumkasini yelkasiga ilib oldi.

— Sen rostdan ham juda g‘alatisan.

Dugonasi uning ortidan yurdi.

— Lekin bir narsani sezdim.
— Nima?
— U senga qaraganda boshqacha bo‘lib qoladi.

Y/N to‘xtadi.

— Nima deganing bu?
— Bugun kutubxonada sizlarni ko‘rdim. Sen gapirayotganingda u seni shunchalik diqqat bilan tingladiki...
— Chunki biz loyiha haqida gaplashayotgandik!

— Men ham shuni aytyapman. Boshqalar gapirsa, odam shunchaki eshitadi. U esa seni tinglayotgandek edi.

Y/N bir necha soniya jim turdi.

Keyin qo‘lini siltadi.

— O‘zingdan to‘qima.
— Mayli, mayli. Lekin...
— Lekin yo‘q. Men uyga ketyapman.

Dugonasi kulib, qo‘l silkitdi. Y/N maktab darvozasidan chiqdi.

Uning uyiga boradigan yo‘l odatdagidek edi. Ko‘cha, do‘kon, bekat, keyin esa uning uyi joylashgan torroq yo‘lak. Faqat bugun u yo‘lda bir narsani o‘ylab borardi.

U menga yolg‘iz ishlashga majbur qilmasligini aytdi. Nega bu gap uning xayolidan ketmayotganini tushunmasdi.

Balki, chunki hech kim unga bunday demagan edi. Yoki hech kim aytganida ham, Y/N bunga ishonmagan edi.

17:00 — UYDA YANA O‘SHA O'SHA VIBE

Y/N uyga kirishi bilan onasining ovozi eshitildi.

— Keldingmi? Do‘konga borib kel.

Y/N soatiga qaradi.

— Oyijon, bugun maktabdan loyiha berishdi. Bir oz ishlashim kerak.
— Qanaqa loyiha?
— Maktab uchun hujjatli video tayyorlaymiz. Jamoa bilan ishlashimiz kerak.
— Demak, yana maktab, yana ish...
— Bu bahoga ta’sir qiladi, oyijon.

Onasi unga qarab, xo‘rsindi.

— Sen faqat o‘qish haqida o‘ylaysan. Uyda ham ishlar borligini ko‘rmaysanmi?
— Ko‘raman-ku. Men hammasini qilyapman.
— Nima deding?

Y/N darrov jim bo‘ldi.

U bu gapni aytmasligi kerak edi.

Buni onasining yuzidan tushundi.

— Hech narsa, — dedi u past ovozda.
— Unda bor, aytganimni qil.

Y/N sumkasini xonasiga qo‘yib, do‘konga chiqdi.

Qaytib kelganida, otasi mehmonxonada televizor ko‘rib o‘tirardi. U qiziga bir qarab qo‘ydi.

— Maktab yaxshimi?
— Ha, dada.
— Yaxshi o‘qi.

Shu bilan suhbat tugadi.

Y/N otasiga boshqa gap aytmoqchi bo‘ldi. Balki loyihasi haqida. Balki charchagani haqida. Balki shunchaki bugun kimdir uning fikrini tinglagani haqida. Ammo otasi yana televizorga qarab olgandi.

Y/N gapirmadi. Xonasiga kirib, eshikni yopdi. Stolga o‘tirdi va daftarini ochdi.

Loyiha uchun vazifalarni yozdi. Savollar tuzdi. Videoning taxminiy ssenariysini boshladi.

Bir soat o‘tdi.

Keyin yana yarim soat.

Uning telefoni jiringladi.

Sunoo: Salom, Y/N. Loyiha uchun bir nechta fikr yozib qo‘ydim. Ertaga ko‘rsataman. Sen ham bugun ko‘p ishlama.

Y/N xabarga qarab qoldi.

“Sen ham bugun ko‘p ishlama”

Oddiy gap.

Ammo u buni o‘qib, negadir ko‘zlarini yumdi. Chunki kimdir unga birinchi marta shunchaki ishlashni emas, dam olishni ham eslatayotgandi.

U javob yozdi.

Y/N: Salom sizga ham. Men ham senariyning bir qismini yozdim. Ertaga birlashtiramiz.

Birozdan keyin javob keldi.

Sunoo: Mayli. Yaxshi dam ol.

Y/N telefonni stolga qo‘ydi.

So‘ng o‘ziga o‘zi pichirladi:

— Bu shunchaki loyiha, Y/N. Shunchaki loyiha. Shunchaki loyiha...

Ammo uning lablaridagi kichkina tabassumni hech kim ko‘rmadi.

06:50

Ertasi kuni ertalab Y/N maktabga tayyorlanayotganida, onasi xonasining eshigini taqillatmasdan ochdi.

— Y/N, bir daqiqaga kel.

Y/N tarog‘ini stolga qo‘ydi.

— Hozir, oyijon.

U oshxonaga chiqdi. Onasi choy quyib o‘tirardi.

— Kecha kechqurun kim bilan gaplashding?

Y/Nning yuragi bir zum tezroq urdi.

— Hech kim bilan... ya’ni, jamoamdagi bola bilan loyiha haqida yozishdim.
— Qanaqa bola?
— Maktabdan. Ismi Sunoo.

Onasi boshini ko‘tardi.

— Sunoo?
— Ha.
— Yangi ko‘chib kelgan qo‘shnimizning o‘g‘limi?

Y/N hayron bo‘ldi.

— Siz uni taniysizmi?
— Kecha onasi bilan ko‘rishib qoldim. Yaxshi odamga o‘xshaydi. O‘g‘li ham odobli ekan.

Y/N javob bermadi. Onasi esa unga bir oz tikilib turdi.

— Sen oxirgi paytlarda juda odamovi bo‘lib qolyapsan.

Y/Nning yuzidagi ifoda o‘zgardi.

— Menmi?
— Ha, sen. Uyga kelasan, xonangga kirib ketasan. Hech kim bilan gaplashmaysan. Dugonalaring bilan ham kamroq yuradigan bo‘lding.

Y/N ichida achchiq kulgi paydo bo‘ldi.

"Men uyga kelib, xonamga kiraman, chunki bu yerda hamma narsaga ulgurishim kerak. Hech kim bilan gaplashmayman, chunki gapirsam, yana nimadir noto‘g‘ri bo‘lib qoladi. Dugonam bilan kam yuraman, chunki siz meni maktabdan keyin darrov uyga kelishga majbur qilasiz"

Lekin u bularning birortasini aytmadi.

— Men shunchaki darslarim bilan bandman.

— Darslar muhim, albatta. Lekin odamlar bilan ham gaplashishing kerak. Hamma narsani ichingga yutib yuraverma.

Y/N ko‘zlarini pastga tushirdi.

Onasi davom etdi:

— Yangi qo‘shnimiz bilan ham gaplash. Bola odobli ko‘rindi. Balki yaxshi do‘st bo‘lib qolar. Har doim uydan maktabga, maktabdan uyga yuraverishing shart emas.

Y/N bir zum onasiga qarab qoldi.

Bu gaplar uning uchun kutilmagan edi. Chunki onasi odatda kim bilan gaplashishi, qayerga borishi yoki kim bilan do‘stlashishiga bunchalik ijobiy qarab gapirmasdi.

— Lekin... — dedi Y/N ehtiyotkorlik bilan, — siz kecha maktabdan keyin hech qayerga bormasligimni aytgandingiz.

Onasi bir zum jim qoldi.

— Men seni bekorchi yurmasin, degandim. Yaxshi odamlar bilan gaplashishingga qarshi emasman.

Y/N javob bermadi.

U onasining gaplarida mantiq topishga harakat qildi, ammo ba’zan onasining kayfiyati nega bunchalik tez o‘zgarishini tushunmasdi. Bu rostan ham galati onasi bazida juda qattiq qola asab buzar edi lekin bazida oz ozidan ozgarb qolardi cunarsizz judaa...

— Xo‘p, oyijon.
— Yana bir narsa. Agar loyiha uchun birga ishlashing kerak bo‘lsa, o‘qishingizni birinchi o‘ringa qo‘y. Tushundingmi?
— Tushundim.

Onasi choyidan ichdi.

— Bo‘ldi, endi maktabga kech qolma.

Y/N xonasiga qaytdi. Sumkasini olib, ko‘zguga qaradi.

— Yangi qo‘shnimiz bilan gaplashishim kerak emish... Peff

U boshini chayqadi.

— Oyijon, bilsangiz edi, biz allaqachon bitta jamoada ekanmiz.

U bu gapni o‘ziga aytib, kulib qo‘ydi.Keyin birdan to‘xtadi.

Onam Sunoo haqida yaxshi gapirdi. Bu juda oddiy narsa edi.

Ammo Y/N uchun uyidagi kamdan-kam uchraydigan iliq suhbatlardan biri bo‘lib qolgandi.

16:30
P/s: spoiler sunoo uyida y/n boradi😇

Loyiha boshlanganidan uch kun o‘tdi.

Ular maktabda bir necha marta uchrashib, vazifalarni bo‘lib olishgandi. Y/N ssenariy yozdi, savollar tayyorladi. Sunoo esa videoning tuzilishi va suratga olish rejasi ustida ishladi.

Ular bir-biriga xalaqit bermasdi.

Sunoo Y/Nning fikrlarini tinglardi. Y/N esa Sunoo aytgan takliflarni shunchaki rad etmasdan, o‘ylab ko‘rishni boshlagandi.

Bugun esa ular videoning birinchi qismini tayyorlashlari kerak edi. Darsdan keyin Sunoo daftarini yopdi.

— Bir narsani so‘rasam maylimi?
— Ha, nima?
— Agar vaqting bo‘lsa, loyihani uyimda davom ettirsak bo‘ladimi? Menda kamera va montaj uchun kerakli jihozlar bor. Shunda videoning birinchi qismini sinab ko‘ramiz.

Y/N ikkilanib qoldi.

Sunoo buni sezdi.

— Albatta, xohlamasang, boshqa joyda ham ishlashimiz mumkin. Kutubxonada yoki maktabda.

Uning bu gapni shunchalik xotirjam aytishi Y/Nni biroz tinchlantirdi.

— Yo‘q, men... — Y/N sumkasining tasmasini to‘g‘riladi. — Uyimdagilardan ruxsat so‘rashim kerak.
— Albatta.

U uyiga kelib, onasiga aytdi.

— Oyijon, loyiha uchun jamoamdagi bolanikiga borishim kerak. U yangi qo‘shnimiz, eslaysizmi? Videoni birga tayyorlaymiz. Uning uyida kerakli jihozlar bor ekan.

Onasi unga qaradi.

— Yangi qo‘shnimiznikigami?
— Ha.
— Dars uchunmi?
— Ha, loyiha uchun. Xohlasangiz, uning onasi bilan ham gaplashishingiz mumkin.

Onasi bir oz o‘ylab turdi.

— Mayli. Faqat ishingni qilib, vaqtida qayt. Manzilini bilasanmi?
— Ha, oyijon. U bizning ko‘chamizda.
— Yaxshi. Borganingda odob bilan o‘tir. Begona uyda o‘zingni qanday tutishni bilasan.

Y/N bosh irg‘adi.

— Xo‘p.

Onasi yana qo‘shimcha qildi:

— Yangi qo‘shnimiz bilan tanishib olishing ham yaxshi. Odamlar bilan gaplashishni o‘rganishing kerak.

Y/N ichida kulib qo‘ydi. Lekin yana galati onasi nima uchun bunaqa inson bazida mehribonda lekin osha mehribonligini javobini oladi

— Tushundim, — dedi y/n

Quyosh botishga yaqinlashganida, Y/N qo‘lidagi daftar va noutbukini mahkam ushlab, ko‘cha bo‘ylab yurardi.

U Sunooning uyini oldin faqat uzoqdan ko‘rgandi. Endi esa darvoza oldida turib, ichida g‘alati hayajon sezdi.

Bu oddiy loyiha. Men faqat ishlash uchun keldim.

U eshik qo‘ng‘irog‘ini bosdi.

Ko‘p o‘tmay, eshik ochildi.

Sunoo qarshisida turardi.

U oddiy qora futbolka va keng shim kiygan, sochlari esa maktabdagidan biroz tartibsizroq edi.

U Y/Nni ko‘rib, yengil tabassum qildi.

— Keldingmi?
— Ha. Kechikmadimmi?
— Yo‘q, umuman. Men ham hozirgina tayyor bo‘ldim.

U eshikni kengroq ochdi.

— Kir.

Y/N ichkariga kirdi.

Uy yorug‘, ozoda va sokin edi. Mehmonxonadagi katta derazadan kechki quyosh nuri tushib turardi. Stol ustida noutbuk, kamera, daftarlar va bir nechta qog‘ozlar taxlab qo‘yilgandi.

— Vau, — dedi Y/N beixtiyor.

Sunoo unga qaradi.

— Nima bo‘ldi?
— Hech narsa. Uyingiz chiroyli ekan.
— Rahmat.

U Y/Nning qo‘lidagi narsalarga qaradi.

— Noutbukni olaymi?
— Yo‘q, o‘zim ko‘taraman.
— Mayli.

Sunoo uni mehmonxonaning yonidagi ish stoliga boshlab bordi.

— Shu yerda ishlasak bo‘ladi. Suv yoki choy xohlaysanmi?
— Suv bo‘lsa bo‘ladi.
— Hozir olib kelaman.

Y/N stol yoniga o‘tirdi.

U atrofga qarab, Sunooning kitoblarini, kamerani, devordagi kichik rasmlarni ko‘zdan kechirdi.

Bu uyda nimadir bor edi.

Sokinlik. Shoshiltiradigan hech kim yo‘q.

Har bir harakati uchun izoh talab qiladigan odam yo‘q.

Shunchaki o‘tirib, o‘z ishi bilan shug‘ullanish mumkin bo‘lgan joy.

Y/N buni o‘zi ham sezmagan holda chuqur nafas oldi. Sunoo suv bilan qaytib kelganida, uni jim o‘tirgan holda ko‘rdi.

— Hammasi joyidami?

Y/N darrov unga qaradi.

— Ha. Nega?
— Shunchaki so‘radim.
— Men yaxshiman.

Sunoo stulga o‘tirdi.

— Xo‘p. Unda boshlaymizmi?

Y/N daftarini ochdi.

— Boshlaymiz.

Ammo u bilmasdi: bugun shu uyda ular faqat loyiha haqida gaplashib qolishmaydi.

17:30

Bir soat o‘tdi.

Ular videoning dastlabki qismini tayyorlashdi. Sunoo kamera orqali bir nechta kadrni sinab ko‘rdi, Y/N esa ssenariydagi jumlalarni qayta yozdi.

— Bu yerda gapni biroz o‘zgartirsak yaxshi bo‘ladi, — dedi Sunoo, ekranga ishora qilib. — “Odamlar bizni ko‘rishadi, lekin har doim ham tushunishmaydi.”

Y/N o‘qib chiqdi.

— Yomon emas.
— Faqat yomon emasmi?
— Yaxshi, — dedi Y/N, ko‘zlarini qisib. — Juda yaxshi.

Sunoo kulib yubordi.

— Mana endi.
— Nima?
— Sen maqtashni ham juda qiyinlashtirarkansan.
— Men shunchaki rostini aytaman.
— Buni sezdim.

Y/N ham kulimsiradi.

Bir necha daqiqadan keyin Sunoo uning daftariga qaradi.

— Bir narsani so‘rasam bo‘ladimi?
— Yana savolmi?
— Ha.
— So‘rang.
— Sen hamma narsani o‘zing qilasanmi?

Y/Nning tabassumi asta yo‘qoldi.

— Qanaqasiga?
— Maktabda hamma vazifani oldindan tayyorlaysan. Biror narsa kerak bo‘lsa, boshqalardan so‘rashdan oldin o‘zing hal qilishga harakat qilasan. Bugun ham hamma narsani yozib kelibsan.

Y/N daftarini yopdi.

— Shunchaki tartibli bo‘lishni yoqtiraman.

Sunoo unga diqqat bilan qaradi.

— Balki.

Y/N uning yuziga qarab, nimadir demoqchi bo‘ldi.

Ammo Sunoo uning kayfiyati o‘zgarganini sezgandek, boshqa savol bermadi.

— Xohlasang, keyingi qismini men yozaman, — dedi u. — Sen biroz dam ol.
— Shart emas. Men tugataman.
— Bilaman, tugata olasan.

Sunoo buni shunchalik oddiy aytdiki, Y/N unga qarab qoldi.

— Unda nega dam olishimni aytyapsiz?
— Chunki biror narsani qila olishing uni doim o‘zing qilishing kerak degani emas.

Y/N jim qoldi. Uning ko‘zlari daftar chetiga tushdi.

Yana o‘sha gap.

Sunoo esa ruchkani olib, qog‘ozga nimadir yozishni boshladi. U Y/Ndan javob kutmadi. Uni gapirishga majburlamadi.

Va negadir aynan shu narsa Y/Nga yoqdi. Chunki odamlar odatda uning jimligini yoqtirishmasdi. Ular undan javob talab qilishardi. Nega xafa ekanini, nega gapirmayotganini, nega kulmayotganini so‘rashardi.

Sunoo esa unga jim turish imkonini berardi. Birozdan so‘ng Y/N daftarini yana ochdi.

— Men ham yordam beraman.

Sunoo boshini ko‘tardi.

— Albatta.

Ular yana ishlashga kirishishdi.

Tashqarida quyosh asta-sekin botib borardi. Y/N esa birinchi marta anchadan beri o‘zini biroz yengil his qilayotgandi.

18:40 — Kutilmagan savol

Soat ancha kech bo‘lib qolgandi.

Y/N telefoniga qaradi va birdan o‘rnidan turdi.

— Voy, men ketishim kerak kech bolib qoldi

Sunoo ham boshini ko‘tardi.

— Soat nechchi bo‘ldi?
— Uyga kech qolaman. Onam kutyapti.

U daftarlarini yig‘ishtira boshladi.

Sunoo uning shoshayotganini ko‘rib, yordam berdi.

— Mana, qog‘ozlaring.
— Rahmat.

Ular eshik tomon yurishdi. Y/N poyabzalini kiyib, tashqariga chiqmoqchi bo‘lganida, Sunoo uni to‘xtatdi.

— Y/N?

U ortiga qaradi.

— Ha?

Sunoo bir oz ikkilanib turdi.

— Sen doim shunchalik charchagan ko‘rinasanmi yoki bugun shundaymi?

Y/N qotib qoldi. U bunaqa savolni kutmagandi.

— Men... — u ko‘zlarini olib qochdi. — Bilmayman

Sunoo indamadi.

Y/N bir necha soniya jim turdi. Keyin o‘zi ham sezmagan holda gapirib yubordi.

— Uyda ishlar ko‘p. Maktabda ham. Ba’zan hammasiga ulgurish qiyin.

U darrov qo‘shimcha qildi:

— Lekin bu oddiy narsa. Hamma charchaydi.

Sunoo uning gapini bo‘lmadi shunchaki y/nni chuqur eshitib turdi.

Y/N davom etdi:

— Men hammasini o‘zim qilishga o‘rganib qolganman. Agar qilmasam, kimdir baribir qilishi kerak. Shuning uchun...

U gapini tugatmadi.

Sunoo unga qarab turardi.

— Sen ham doim kuchli bo‘lishing shart emas, Y/N.

Y/Nning tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi. U darrov kulimsirashga urindi.

— Men kuchli bo‘lishga harakat qilmayapman.

Sunoo ovozini pasaytirdi.

— Unda nega charchaganingni yashiryapsan?

Bu safar Y/N javob bera olmadi. Uning ko‘zlari bir zum namlangandek bo‘ldi, lekin u tezda yuzini boshqa tomonga burdi.

— Men ketishim kerak.

Sunoo uning oldidan to‘smadi.

— Xo‘p.

U eshikni ochib berdi.

— Bugun kelganing uchun rahmat. Loyiha ancha yaxshilandi.

Y/N bosh irg‘adi.

— Sizga ham rahmat.

U bir necha qadam yurdi.

Keyin to‘xtadi.

Ortiga qaradi.

Sunoo hali ham eshik oldida turardi.

— Sunoo?
— Ha?

Y/N bir zum nima deyishini o‘yladi.

— Bugun... yaxshi ishladik.

Sunoo yuzida samimiy tabassum paydo bo‘ldi.

— Ha. Men ham shunday o‘ylayman.

Y/N yana yo‘lida davom etdi.

Bu safar u uyga shoshilayotgan bo‘lsa ham, yuragida qandaydir g‘alati iliqlik bor edi.

Sunoo esa uning uzoqlashib borayotganini kuzatdi. U Y/Nning hayotidagi barcha muammolarni hal qila olmasdi.

Uning oilasini o‘zgartira olmasdi.

Y/Nning o‘rniga og‘riqni his qila olmasdi. Ammo bir narsani aniq bilardi. U Y/Nga o‘zini yolg‘iz his qilmaydigan bir joy borligini ko‘rsatishni xohlardi.

Shoshmasdan.

Majburlamasdan.

U tayyor bo‘lganida.

19:10 — Yana osha temaa🗿

Y/N uyga kirishi bilan onasi oshxonadan chiqdi.

— Nihoyat keldingmi? Soatga qaradingmi?

Y/N poyabzalini yechdi.

— Kechirasiz, oyijon. Loyiha biroz cho‘zilib ketdi.
— Nima qildinglar shuncha vaqt?
— Videoning birinchi qismini tayyorladik. Senariyni ham tugatdik.

Onasi unga bir oz qarab turdi.

— Yangi qo‘shnimiz yaxshi bola ekanmi?

Y/N hayron bo‘ldi.

— Ha. Odobli.
— Ko‘rdingmi? Men senga odamlar bilan gaplashishing kerakligini aytgandim-ku.

Y/N sumkasini ko‘tardi.

— Ha, oyijon.
— Har doim xonangda o‘tiraverma. Odamlar bilan aralash. Hayoting faqat o‘qish va uy ishlaridan iborat emas.

Bu gap Y/Nning ichiga g‘alati botdi. Hayotim faqat o‘qish va uy ishlaridan iborat emas...

Agar shunday bo‘lmasa, unda uning boshqa hayoti qayerda edi?

U dugonasi bilan sayr qilishni xohlasa, uyga qaytishi kerak edi. Biror narsadan xafa bo‘lsa, ichiga yutishi kerak edi. Dam olmoqchi bo‘lsa, bajarilmagan ishlar kutib turardi.

Ammo u onasiga hech narsa demadi.

— Xo‘p, oyijon.
— Endi bor, ovqatlan. Keyin idishlarni yuvib qo‘y.

Y/Nning tabassumi so‘ndi.

— Hop.

U ovqatlanib, idishlarni yuvdi. Keyin xonasiga kirib, eshikni yopdi. Sumkasini stol yoniga qo‘ydi.

Telefonini oldi.

Sunoodan yangi xabar kelgandi.

Sunoo: Uyga yaxshi yetib oldingmi?

Y/N bir necha soniya ekranga qarab turdi.

Keyin javob yozdi.

Y/N: Haa, yetib oldim. Rahmat.

U xabarni jo‘natdi.

Birozdan keyin Sunoo yana yozdi.

Sunoo: Yaxshi. Bugun juda ko‘p ishlading. Dam olishni unutma.

Y/N telefonni qo‘liga mahkamroq ushladi.

Ko‘zlarini yumdi.

Uning ichida uzoq vaqtdan beri aytilmay kelayotgan bir gap bor edi.

Men ham kimdir meni o‘ylashini xohlayman.

U bu gapni hech kimga aytmadi.

Faqat telefon ekraniga qarab, sekin javob yozdi.

Y/N: Siz ham dam oling. Ertaga maktabda ko‘rishamiz.

Sunoo: Albatta. Ertaga ko‘rishamiz, Y/N.

U telefonini stolga qo‘ydi. So‘ng daftarini ochib, bugungi kun haqida yozishni boshladi.

“Bugun Sunooning uyiga bordim. Biz loyiha ustida ishladik. U g‘alati yigit emas ekan. Aksincha, juda sokin. Ba’zan men aytmagan narsalarni ham sezadigandek.”

Y/N ruchkasini to‘xtatdi.

Keyin yana bir jumla yozdi.

“Uning yonida hamma narsani tushuntirishim shart emasdek tuyuldi.”

U daftarni yopdi. Yuzida kichkina tabassum paydo bo‘ldi.

Ammo u hali bilmasdi...

Sunoo uchun bugungi uchrashuv shunchaki birinchi loyiha kuni emasdi.

Bu u uzoq vaqtdan beri qayta ko‘rishni istagan qiz bilan nihoyat bir necha soat yonma-yon o‘tirib, uning ovozini eshitish, fikrlarini bilish va uning tabassumini ko‘rish imkoniyati edi. Bu Sunoo uchun aslida hayajonli necha oylardan beri u xohlaydigan qiz u bilab gaplashardi u bilab birga ishlardi

Lekin Sunoo o‘z hislarini oshkor qilishga shoshilmasdi. Chunki Y/Nning hayotida allaqachon yetarlicha bosim bor edi.

U yana bir bosim bo‘lishni istamasdi.

U Y/Nning hayotiga kirishni xohlardi. Ammo uning tinchligini buzib emas — unga tinchlik bera oladigan odam bo‘lib.

08:10 — “NEGA U SENGA BUNCHALIK E’TIBORLI?” 😈

Ertasi kuni maktabda Y/N sinfga kirishi bilan dugonasi uning oldiga yugurib keldi.

— Y/N! Menga bir narsani tushuntirib berishing kerak.
— Yana nima bo‘ldi?

Dugonasi uning partasiga o‘tirdi.

— Kecha Sunooning uyiga bordingmi?

Y/N ko‘zlarini katta ochdi.

— Sen qayerdan bilding?!
— O‘zim ko‘rdim. Kecha ko‘chada sizlarni ko‘rdim. U seni eshikkacha kuzatib qo‘ydi.
— Bu odobdan-ku!
— Men ham odobdan emas demadim!

Y/N boshini chayqadi.

— Sen bilan gaplashib bo‘lmaydi.

Dugonasi unga yaqinroq egildi.

— Lekin bir narsani ayt. U senga yoqadimi?
— NIMA?!

Y/Nning ovozi sinf bo‘ylab eshitildi. Bir nechta o‘quvchi ularga qaradi😂🙏🏻

— Pastroq gapir — dedi Y/N, yuzlari qizib. — Yo‘q u shunchaki jamoamdagi bola!

Dugonasi qo‘llarini ko‘tardi.

— Xo‘p, xo‘p! Men hech narsa demadim.

U biroz jim turdi. Keyin yana qo‘shimcha qildi:

— Lekin u seni boshqalardan boshqacharoq ko‘radi.

Y/Nning tabassumi sekin yo‘qoldi.

— Sen buni qayerdan bilasan?

Dugonasi bu safar hazillashmadi.

— Chunki u odamlar gapirayotganda atrofga qarab o‘tirmaydi. Sen gapirsang, butun e’tiborini senga qaratadi. Kecha ham shunday edi.

Y/N javob bermadi.

Uning xayoliga Sunooning kechagi gapi keldi.

“Sen ham doim kuchli bo‘lishing shart emas.”

Nega u buni aytgandi?

Nega u Y/Nning charchaganini boshqalardan oldin payqadi?

Va eng muhimi...

Nega Sunoo unga begona odamdek tuyulmayotgandi?

Shu payt sinf eshigi ochildi. Y/N beixtiyor o‘sha tomonga qaradi.

Sunoo kirib kelayotgan edi.

U sinfdagi bir nechta o‘quvchi bilan salomlashdi, keyin ko‘zlari Y/Nni topdi.

Uning lablarida kichkina tabassum paydo bo‘ldi.

— Xayrli tong, Y/N.
— Xayrli tong, — dedi Y/N, o‘zi ham sezmagan holda jilmayib.

Sunoo boshqa tomonga ketdi.

Dugonasi esa Y/Nning yuziga tikilib qoldi.

— Hm.
— Nima yana?!
— Hech narsa.

U lablarini tishlab, kulgisini yashirdi.

— Hech narsa demayman. Hozircha.

Y/N uning yelkasiga yengil urdi.

— Ahmoq!

Ammo o‘zi ham kulib yubordi.

Va sinfning narigi tomonida, daftarini ochayotgan Sunoo ularning kulgisini eshitib, beixtiyor jilmaydi.

U Y/Nning kulishini yaxshi ko‘rardi. Chunki bu tabassum uning yuzida doim ham bo‘lavermasdi.

Va Sunoo asta-sekin tushunib borardi:

U bu qizni shunchaki ko‘rishni emas...

Y/N o‘zini baxtli his qiladigan kunlarning bir qismiga aylanishni xohlardi.

4-qism tugadii

Fanfic sizga yoqqan bolsa siz uchun hursandman😇

YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍

2026-10-28T16:44:50.948Z

3-qism

U uni allaqachon tanirdi yani Sunoo y/n'ni tanigan. Uning ismini ham, tabassumini ham, boshqalardan yashirishga urinadigan mungli ko‘zlarini ham.

Ammo Y/N uchun u shunchaki begona yigit edi... Mayli qoganini fanfic davomida bilvolasiz😇

06:03 AM — Y/N'NING XONASI.

Budilnik jiringladi. Y/N ko‘zlarini ochib, bir necha soniya shiftga qarab yotdi.

Yana bir tong.

Yana maktab.

Yana uyga qaytish.

U telefonini olib, budilnikni o‘chirdi. Ekranda dugonasidan kelgan xabar turardi.

Friend: Good morninggg. Bugun maktabdan keyin birga ketamiz, esingdami? Bu safar bahona qabul qilinmaydi😂

Y/N beixtiyor jilmaydi.

Y/N: Good morning. Xo‘p, boraman😭🤍
Friend: OMG, nihoyat! Seni odamlar qatoriga qaytaryapman.
Y/N: Jinnisan 😂
Friend: Seni yaxshi ko‘raman, ahmoq.

Y/N xabarni o‘qib, biroz jim qoldi.

Keyin javob yozdi.

Y/N: Men ham seni.

U telefonni ko‘ksiga bosib, ko‘zlarini yumdi. Atigi bir necha soniya.

Keyin eshik taqilladi.

— Y/N! Turmadingmi hali?!

Qizning yuzidagi tabassum yo‘qoldi.

— Turdim, oyi!
— Unda chiq! Nonushta tayyorla!
— Xo‘p!

Y/N telefonini stolga qo‘ydi. O‘rnidan turib, karavotini yig‘ishtirdi. Bugun u o‘ziga bitta va'da bergandi.

Hech bo‘lmaganda bugun o‘zi uchun ham ozgina vaqt ajratadi. U bu va'dasini bajara oladimi yoki yo‘qmi, bilmasdi.

Lekin harakat qilib ko‘rmoqchi edi.

06:35 AM — OSHXONA.

Y/N tuxum qovurayotganida onasi uning yoniga keldi.

— Nonushta tayyormi?
— Hozir, oyi.
— Tezroq qil. Dadang ham ishga ketishi kerak.
— Xo‘p.

Onasi stol ustidagi idishlarga qaradi.

— Kecha kirlarni yig‘ishtirdingmi?
— Ha.
— Hammasinimi?
— Ha, oyi.
— Xonangni-chi?
— Uni ham yig‘ishtirdim.

Onasi qiziga bir oz tikilib turdi.

— Bugun maktabdan keyin uyga to‘g‘ri kelasan.

Y/Nning qo‘llari to‘xtadi.

— Oyi, bugun dugonam bilan birga qaytmoqchi edim. Bir ozgina aylanib kelamiz.
— Nima?
— Faqat bir soatga…
— Uyda qiladigan ishlaring yo‘qmi?

Y/N chuqur nafas oldi.

— Bor, lekin ularni keyin ham qilsam bo‘ladi. Men ham ba'zan dugonalarim bilan vaqt o'tkazishni xohlayman.

Onasi qoshlarini chimirdi.

— Sen uyda hech narsa qilmaydigandek gapiryapsan-ku!
— Men unday demadim, oyi.
— Unda gapni aylantirma. Maktabdan keyin uyga kel.

Y/N bir necha soniya jim qoldi. Kecha dugonasiga bergan va'dasi yodiga tushdi.

<<Bu safar bahona qabul qilinmaydi>>

Ammo onasiga yana qarshi chiqsa, ertalabdan janjal boshlanishini bilardi.

— Xo‘p, oyi.

Onasi boshqa gapirmadi.

Y/N esa nonushtani tayyorlab, stolga qo‘ydi. Uning ichida kichkina umid paydo bo‘lishi bilan yana so‘nib borardi. Shunga qaramay, u telefonini olib, dugonasiga yozdi.

Y/N: Balki biroz kechikarman. Hali aniq bilmayman.
Friend: Y/N, iltimos, bugun o‘zing uchun ham biror narsa qil.

Qiz xabarni o‘qib, telefonni stolga qo‘ydi.

— Harakat qilaman — deb pichirladi.

Bu safar u o‘ziga yolg‘on gapirmayotganiga umid qildi.

07:18 AM — MAHALLA KO‘CHASI.

Y/N maktab tomon ketayotganida ko‘chadagi bir uyning oldida yuk mashinasini ko‘rdi.

Bir nechta ishchi katta qutilarni tushirayotgan edi.

Uyning darvozasi ochiq, hovlisida esa turli buyumlar taxlab qo‘yilgandi.

Y/N yo‘lidan to‘xtamasdan o'tib ketmoqchi edi.

Ammo ishchilardan biri yo‘l chetiga qo‘yilgan katta karton qutini ko‘tarib, unga qarab gapirdi.

— Singlim, bir daqiqa. Shu ko‘chada falonchi ko‘chasi qayerdaligini bilasanmi?
(P/s: shota etb keti bilmadim kimi ismini yozishi karochi shu amaki yoki akami kimdir y/ndan kmdr uyini soradi ole agar nma db ism topolgan bosam😭🤣)

Y/N ko‘chaning narigi tomonini ko‘rsatdi.

— Mana shu yo‘ldan to‘g‘ri yursangiz, ikkinchi burilishdan o‘ngga kirasiz.
— Rahmat, singlim.
— Arzimaydi.

Y/N yana yurishda davom etdi.

U yangi qo‘shnilar ko‘chib kelayotganini o‘ylab ham ko‘rmadi. Uning xayoli maktabda, topshiriqlarida va bugun uyga qaytgach qilishi kerak bo‘lgan ishlarda edi.

U ko‘chaning oxiriga yetganida, ortidan mashina eshigining yopilgan ovozi eshitildi.

Y/N beixtiyor orqasiga qaradi.

Qora mashina. Uning yonida baland bo‘yli, qora sochli bir yigit turardi. Yigit qo‘lidagi telefonini cho‘ntagiga soldi.

Nigohi bir zum Y/Nga tushdi.

Faqat bir zum.

Y/N uning qarab turganini sezdi, lekin bunga ahamiyat bermadi.

U begona odam edi, xolos.

Qiz yana oldinga qarab, yo‘lida davom etdi.

Yigit esa uning uzoqlashib borayotganini kuzatib turdi. Uning lablarida juda yengil tabassum paydo bo‘ldi.

P/s: spoiler osha yigit dvotganim Sunoo😇

— Hali ham shoshilib yurarkan-san, — dedi u past ovozda. So‘ng yangi uyiga qarab burildi.

Y/N uning kimligini bilmasdi.

Ammo yigit Y/Nni birinchi marta ko‘rayotgani yo‘q edi.

08:10 AM — MAKTAB.

— Y/N! Bu yoqqa kel!

Dugonasi sinf eshigi oldida uni kutib turardi.

Y/N yoniga bordi.

— Nima bo‘ldi?
— Bugun maktabga yangi o‘quvchi kelarmish.
— Xo‘sh?
— Qanaqa xo‘sh?! Qiziq emasmi?

Y/N kulib yubordi.

— Nima, yangi o‘quvchi kelgani bilan maktabimiz o‘zgarib qoladimi?
— Balki chiroyli bo‘lar.
— Voy, sen ham-a!
— Nima bo‘pti? Ko‘rishga arziydigan odam bo‘lsa, qaraymiz-da.

Y/N boshini chayqadi.

— Menga farqi yo‘q.
— Senga hech narsaning farqi yo‘q hozir. Faqat dars, uy, yana dars, yana uy.

Dugonasi uning yelkasiga boshini qo‘ydi.

— Men seni yana avvalgidek quvnoq ko‘rishni xohlayman.

Y/N uning boshini sekin silkitdi.

— Men quvnoqman-ku.
— Ha, albatta. Juda quvnoqsan. Hozir kulib yuborasan, keyin bir soniyada yuzing o‘zgaradi.

Y/N javob berolmadi. Dugonasi esa uning qo‘lidan ushladi.

— Mayli. Bugun darsdan keyin baribir birga ketamiz. Hech bo‘lmasa maktab hovlisida biroz o‘tiramiz.

Y/N bir zum ikkilanib turdi.

— Xo‘p.
— Va'da?
— Va'da.

Dugonasi xursand bo‘lib, uni quchoqladi.

Y/N ham jilmaydi.

U hali bilmasdi.

Bugun maktabda faqat yangi o‘quvchi haqida gap ketmasdi. Bugun uning hayotiga juda sekin, deyarli sezilmaydigan tarzda bir inson yaqinlashishni boshlardi.

10:15 AM — BITIRUVCHI SINF.

Yuqori qavatdagi sinf xonasida o‘quvchilar shovqin qilishardi.

Kimdir uy vazifasini ko‘chirayotgan, kimdir test javoblarini muhokama qilayotgan edi.

Deraza yonidagi partada esa Sunoo jim o‘tirardi.

Uning oldida ochiq daftar bor edi, lekin u yozmayotgandi.

Telefoniga yangi xabar keldi.

Oyisi: Uyga narsalaringni joylashtirdingmi?
Sunoo: Ha, oyi.
Onasi: Maktabingga borib, hujjatlaringni ham tekshirtir. Yangi joyga ko‘nikib olishing kerak.
Sunoo: Xo‘p.

U telefonini o‘chirib, derazadan tashqariga qaradi. Maktab hovlisi ko‘rinib turardi. O‘quvchilar darsga shoshilishardi.

Sunoo ko‘zlarini bir oz qisdi.

U bu shaharga shunchaki ko‘chib kelmagandi. U bu mahallani oldindan bilardi. Aniqrog‘i, bu yerda yashaydigan bir qizni.

Uning ismi Y/N edi.

Sunoo uni birinchi marta bir necha oy oldin ko‘rgandi.

O‘sha kuni u onasi bilan shu hududdagi bir tanishinikiga kelgan edi. Uchrashuv tugagach, Sunoo ko‘chaga chiqib, yo‘l chetida to‘xtagandi.

Shunda u bir qizni ko‘rdi.

Maktab formasidagi qiz bir qo‘lida kitoblarini ushlab, ikkinchi qo‘li bilan telefon orqali kim bilandir gaplashardi. Uning ovozi uzoqdan aniq eshitilmasdi.

Ammo bir jumlasi Sunooning qulog‘iga chalingandi.

— Yo‘q, oyi, men unutmadim. Uyga borgach, hammasini qilaman.

Bir oz sukut.

Keyin qiz yana gapirdi.

— Kechirasiz.

Sunoo o‘shanda qizning yuzini ko‘rgandi.

Uning ko‘zlarida charchoq bor edi.

Ammo qiz qo‘ng‘iroqni tugatgach, telefonini cho‘ntagiga soldi-da, yo‘lda uchragan kichkina bolaga jilmayib, yo‘l berib yubordi.

Bola onasining qo‘lidan ushlab yugurib ketdi.

Qiz esa yana o‘z yo‘lida davom etdi.

Sunoo o‘shanda nega bilandir uning ortidan uzoq qarab qolgandi.

Balki uning yuzidagi tabassum bilan ko‘zlaridagi mung bir-biriga mos kelmagani uchundir.

Balki qizning o‘zidan ko‘ra boshqalarga ko‘proq e'tibor berishi sababdir.

Yoki shunchaki u Sunooning xotirasida qolib ketgandir.

U o‘sha kuni qizning ismini bilmasdi.U bilan gaplashmagandi.

Qiz esa uning borligini umuman payqamagan edi.

Keyinchalik Sunoo uni yana bir necha marta ko‘rdi.

Har safar tasodifan.

Har safar uzoqdan.

Va har safar qiz shoshilib yurardi.

Bir kuni u qizning mahallasidagi uylar orasidan o‘tib ketayotganini ko‘rdi.

Boshqa kuni esa yomg‘ir ostida sumkasini boshiga tutib, tez qadamlar bilan uyiga ketayotganini.

Sunoo uning hayoti haqida hech narsa bilmasdi.

Faqat bir narsani sezgandi.

Bu qiz doim biror joyga shoshilardi. Go‘yo uning to‘xtab, nafas olishga ham vaqti yo‘qdek.

Sunoo daftarini yopdi.

— Sunoo?

U boshini ko‘tardi.

Yonidagi sinfdoshi unga qarab turardi.

— Nima bo‘ldi? Yana xayol suryapsanmi?

— Yo‘q.

— Bugun hujjatlaringni topshirasanmi?

— Ha.

— Unda direktor oldiga tushamiz. Sen yangi kelganing uchun sinf rahbaring ham seni ko‘rmoqchi.

Sunoo bosh irg‘adi.

— Mayli.

U o‘rnidan turdi.

Ammo eshik tomon yurishdan oldin yana derazadan tashqariga qaradi.

Hovlida qizlar guruhi turardi.

Ularning orasida Y/N ham bor edi.

U dugonasi bilan nimadir haqida gaplashib, kulayotgandi.

Sunoo to‘xtadi.

Bir necha soniya unga tikilib qoldi.

Bu safar qizning tabassumi avvalgilaridan boshqacharoq edi.

Haqiqiyroq.

Sunoo lablarini sekin qisdi.

Demak, sen ham kulishni bilarkansan.

Keyin u nigohini olib qochdi.

Hozircha unga yaqinlashishga shoshilmasdi.

Ular bir maktabda o‘qishardi, ammo turli sinflarda.

Sunoo bitiruvchi sinfda edi.

Y/N esa maktabga bir yil oldinroq kirgani uchun undan ikki yosh kichik bo‘lsa-da, atigi bir sinf pastda o‘qirdi.

Shuning uchun ular tez-tez uchrashmasligi mumkin edi.

Sunoo buni tushunardi.

U qizni noqulay vaziyatga solishni istamasdi.

Uning hayotiga birdan kirib kelib, mingta savol berish niyati ham yo‘q edi.

Avval uni tanishni xohlardi. Qizning o‘zi bunga ruxsat beradigan darajada.

11:40 AM — MAKTAB KORIDORI.

Y/N qo‘lida bir nechta daftar bilan zinadan ko‘tarilayotgandi.

U keyingi dars uchun o‘qituvchining xonasiga kirishi kerak edi.

Telefoniga yana onasidan xabar keldi.

Ona: Uyga kelishing bilan qo‘ng‘iroq qil.

Y/Nning yuragi siqildi.

U xabarni o‘qib, javob yozdi.

Y/N: Xo‘p, oyi.

Telefonini cho‘ntagiga soldi.

Shu payt zinaning burilishidan bir yigit chiqib keldi.

Y/N uni ko‘rmay qoldi.

Qo‘lidagi daftarlar yigitning qo‘liga tegib, bir necha varaq polga tushdi.

— Voy, kechirasiz! — dedi Y/N darhol.

U tiz cho‘kib, qog‘ozlarni yig‘ishga tushdi.

Yigit ham egildi.

— Hechqisi yo‘q.

U qog‘ozlardan birini olib, Y/Nga uzatdi.

— Mana.

— Rahmat.

Y/N qolgan daftarlarini yig‘ib, o‘rnidan turdi.

— Yana bir marta kechirasiz. Men telefonimga qarab…

— Hechqisi yo‘q, dedim-ku.

Yigit kulimsiradi.

Uning ovozi sokin edi.

Y/N nihoyat yuziga qaradi.

Bir lahzaga nigohlari to‘qnashdi.

Yigitning ko‘zlari unga tanish emasdi.

Ammo unda qandaydir g‘alati xotirjamlik bor edi.

Y/N darhol ko‘zlarini olib qochdi.

— Rahmat. Men ketishim kerak.

— Albatta.

Y/N tezda zinadan ko‘tarilib ketdi.

Yigit esa uning ortidan qaramay, qo‘lidagi oxirgi varaqqa ko‘z yugurtirdi.

Qog‘ozning burchagida ism yozilgan edi.

Y/N.

U varaqni daftarlar orasiga qo‘ydi.

Keyin sekin jilmaydi.

— Nihoyat, — dedi u juda past ovozda.

Ammo Y/N buni eshitmadi.

U allaqachon yuqori qavatga chiqib ketgandi.

12:05 PM — QIZLAR HOJATXONASI OLDI.

Y/N dugonasini ko‘rib, uning yoniga bordi.

— Eshitdingmi?

— Nimani?

Dugonasi hayajon bilan unga yaqinlashdi.

— Yangi o‘quvchi kelibdi!

Y/N ko‘zlarini aylantirdi.

— Yana shu mavzumi?

— Ha-da! U bitiruvchi sinfda o‘qirkan.

— Xo‘sh?

— Juda chiroyli ekan!

Y/N kulib yubordi.

— Sen uni ko‘rdingmi o‘zi?

— Yo‘q, lekin qizlar ko‘ribdi!

— Unda sen qayerdan bilasan?

— Menga ishon, men bunday narsalarda adashmayman.

Y/N boshini chayqadi.

— Mayli, ko‘ramiz.

Dugonasi birdan uning qo‘lidan ushladi.

— Aytgancha, sen hozir zinada kim bilandir to‘qnashdingmi?

Y/N hayron bo‘ldi.

— Qayerdan bilding?

— Men seni ko‘rdim! O‘sha yigit yangi o‘quvchi bo‘lsa kerak!

— Bilmayman. Men shoshayotgan edim.

— U senga nima dedi?

— Hech narsa. Daftarlarimni yig‘ishga yordam berdi.

Dugonasi unga sinchiklab qaradi.

— Va sen shunchaki ketib qoldingmi?

— Ha, nima qilishim kerak edi? Rahmat aytdim-ku.

— Y/N, sen rostdan ham romantik filmning bosh qahramoniga o‘xshaysan. Faqat o‘zing bundan bexabarsan.

— Iltimos, boshlama.

Dugonasi kulib yubordi.

— Xo‘p, xo‘p. Lekin menimcha, bu hali boshlanishi.

Y/N uning peshonasiga yengil urdi.

— Jim bo‘l!

Ikkalasi kulishdi.

Y/N bir necha soniya davomida hamma tashvishlarini unutdi.

Bu qiz doim biror joyga shoshilardi. Go‘yo uning to‘xtab, nafas olishga ham vaqti yo‘qdek.

Sunoo daftarini yopdi.

— Sunoo?

U boshini ko‘tardi. Yonidagi sinfdoshi unga qarab turardi.

— Nima bo‘ldi? Yana xayol suryapsanmi?
— Yo‘q.
— Bugun hujjatlaringni topshirasanmi?
— Ha.
— Unda direktor oldiga tushamiz. Sen yangi kelganing uchun sinf rahbaring ham seni ko‘rmoqchi.

Sunoo bosh irg‘adi.

— Mayli.

U o‘rnidan turdi. Ammo eshik tomon yurishdan oldin yana derazadan tashqariga qaradi.

Hovlida qizlar guruhi turardi. Ularning orasida Y/N ham bor edi. U dugonasi bilan nimadir haqida gaplashib, kulayotgandi.

Sunoo to‘xtadi.

Bir necha soniya unga tikilib qoldi.

Bu safar qizning tabassumi avvalgilaridan boshqacharoq edi.

Haqiqiyroq.

Sunoo lablarini sekin qisdi.

— Demak, sen ham kulishni bilarkansan — Sunoo beixtiyor jilmaydi

Keyin u nigohini olib qochdi. Hozircha unga yaqinlashishga shoshilmasdi. Ular bir maktabda o‘qishardi, ammo turli sinflarda.

Sunoo bitiruvchi sinfda edi.

Y/N esa maktabga bir yil oldinroq kirgani uchun undan ikki yosh kichik bo‘lsa-da, atigi bir sinf pastda o‘qirdi.

Shuning uchun ular tez-tez uchrashmasligi mumkin edi.

Sunoo buni tushunardi. U qizni noqulay vaziyatga solishni istamasdi.

Uning hayotiga birdan kirib kelib, mingta savol berish niyati ham yo‘q edi. Avval uni tanishni xohlardi. Qizning o‘zi bunga ruxsat beradigan darajada.

11:40 AM — MAKTAB KORIDORI.

Y/N qo‘lida bir nechta daftar bilan zinadan ko‘tarilayotgandi.

U keyingi dars uchun o‘qituvchining xonasiga kirishi kerak edi.

Telefoniga yana onasidan xabar keldi.

Oyisi: Uyga kelishing bilan qo‘ng‘iroq qil.

Y/Nning yuragi siqildi. U xabarni o‘qib, javob yozdi.

Y/N: Xo‘p, oyi.

Telefonini cho‘ntagiga soldi.

Shu payt zinaning burilishidan bir yigit chiqib keldi.

Y/N uni ko‘rmay qoldi.

Qo‘lidagi daftarlar yigitning qo‘liga tegib, bir necha varaq polga tushdi.

— Voy, kechirasiz! — dedi Y/N darhol.

U tiz cho‘kib, qog‘ozlarni yig‘ishga tushdi. Yigit ham egildi.

— Hechqisi yo‘q.

U qog‘ozlardan birini olib, Y/Nga uzatdi.

— Mana.
— Rahmat.

Y/N qolgan daftarlarini yig‘ib, o‘rnidan turdi.

— Yana bir marta kechirasiz. Men telefonimga qarab…
— Hechqisi yo‘q, dedim-ku.

Yigit kulimsiradi. Uning ovozi sokin edi.

Y/N nihoyat yuziga qaradi. Bir lahzaga nigohlari to‘qnashdi.

Yigitning ko‘zlari unga tanish emasdi. Ammo unda qandaydir g‘alati xotirjamlik bor edi.

Y/N darhol ko‘zlarini olib qochdi.

— Rahmat. Men ketishim kerak.
— Albatta.

Y/N tezda zinadan ko‘tarilib ketdi.

Yigit esa uning ortidan qaramay, qo‘lidagi oxirgi varaqqa ko‘z yugurtirdi. Qog‘ozning burchagida ism yozilgan edi.

Y/N.

U varaqni daftarlar orasiga qo‘ydi. Keyin sekin jilmaydi.

— Nihoyat, — dedi u juda past ovozda.

Ammo Y/N buni eshitmadi. U allaqachon yuqori qavatga chiqib ketgandi.

12:05 PM — QIZLAR HOJATXONASI OLDI😇 (gʻiybat itti boladgan joy😋)

Y/N dugonasini ko‘rib, uning yoniga bordi.

— Eshitdingmi?
— Nimani?

Dugonasi hayajon bilan unga yaqinlashdi.

— Yangi o‘quvchi kelibdi!

Y/N ko‘zlarini aylantirdi.

— Yana shu mavzumi?
— Ha-da! U bitiruvchi sinfda o‘qirkan.
— Xo‘sh?
— Juda chiroyli ekan!

Y/N kulib yubordi.

— Sen uni ko‘rdingmi o‘zi?
— Yo‘q, lekin qizlar ko‘ribdi!
— Unda sen qayerdan bilasan?
— Menga ishon, men bunday narsalarda adashmayman.

Y/N boshini chayqadi.

— Mayli, ko‘ramiz.

Dugonasi birdan uning qo‘lidan ushladi.

— Aytgancha, sen hozir zinada kim bilandir to‘qnashdingmi?

Y/N hayron bo‘ldi.

— Qayerdan bilding?
— Men seni ko‘rdim! O‘sha yigit yangi o‘quvchi bo‘lsa kerak!
— Bilmayman. Men shoshayotgan edim.
— U senga nima dedi?
— Hech narsa. Daftarlarimni yig‘ishga yordam berdi.

Dugonasi unga sinchiklab qaradi.

— Va sen shunchaki ketib qoldingmi?
— Ha, nima qilishim kerak edi? Rahmat aytdim-ku.
— Y/N, sen rostdan ham romantik filmning bosh qahramoniga o‘xshaysan. Faqat o‘zing bundan bexabarsan.
— Iltimos, boshlama.

Dugonasi kulib yubordi.

— Xo‘p, xo‘p. Lekin menimcha, bu hali boshlanishi.

Y/N uning peshonasiga yengil urdi.

— Jim bo‘l axmoq

Ikkalasi kulishdi.

Y/N bir necha soniya davomida hamma tashvishlarini unutdi.

Ammo keyin qo‘ng‘iroq chalindi. Uning jilmayishi yana odatdagi sokin ifodaga aylandi.

— Ketdik — dedi u.

Dugonasi uning ortidan yurdi.

Koridorning narigi tomonida esa Sunoo ularni ko‘rib turardi.

U qizning kulganini eshitgandi. Va o‘sha kulgini yana bir marta eshitishni xohladi.

01:30 PM — MAKTAB HOVLISI.

Darslar tugaganidan keyin Y/N dugonasi bilan hovlidagi o‘rindiqqa o‘tirdi.

Ular bir muddat turli mavzularda gaplashishdi. Dugonasi o‘zining kelajakdagi rejalari, yoqtirgan qo‘shig‘i va sinfdagi kulgili voqea haqida gapirardi.

Y/N esa uni tinglab, vaqti-vaqti bilan kulardi.

— Y/N, bugun hech bo‘lmasa bir oz yaxshi kayfiyatdasan.
— Shunaqami?
— Ha. Ko‘ryapsanmi? Men bilan vaqt o‘tkazsang, hayoting yaxshilanadi.

Y/N kuldi.

— Juda kamtar ekansan.
— Bilaman.

Bir oz jimlikdan so‘ng dugonasi unga qaradi.

— Bugun uyga borishni xohlayapsanmi?

Y/Nning jilmayishi sekinlashdi. U sumkasining tasmasini qo‘li bilan ushladi.

— Bilmayman.
— Yana onang bilan muammo bormi?

Y/N bir oz sukut saqladi.

— Men uyda hamma narsani to‘g‘ri qilishga harakat qilaman. Lekin ba'zan o‘zim nima xohlayotganimni ham unutib qo‘yaman.

Dugonasi uning qo‘lini ushladi.

— Unda hozir nima xohlayotganingni ayt.

Y/N unga qaradi.

— Hozir?
— Ha. Faqat hozir. Butun hayoting haqida o‘ylama.

Y/N bir oz o‘ylanib qoldi. Keyin sekin javob berdi.

— Issiq shokolad ichishni xohlayman.

Dugonasi ko‘zlarini katta ochdi va baland ovozda:

— NIMA?!

Y/N cho‘chib ketdi.

— Nima bo‘ldi?!
— Sen hozir birinchi marta o‘zing uchun nimadir xohlayotganingni aytding!

Y/N kulib yubordi.

— Buncha baqirasan?!
— Ketdik!

Dugonasi o‘rnidan turdi.

— Qayerga?
— Issiq shokolad ichishga, albatta!

Y/N ham o‘rnidan turdi. Ammo bir necha soniyadan so‘ng telefoniga qaradi.

Onasining xabari yodiga tushdi.

<<Uyga kelishing bilan qo‘ng‘iroq qil>>

Uning qadamlari to‘xtadi. Dugonasi orqasiga o‘girildi.

— Y/N?

Qiz telefonini mahkam ushladi.

— Men… bora olmayman.
— Yana shumi?
— Kechir.
— Y/N, sen hech qachon o‘zingga ruxsat bermaysan.

Qizning ko‘zlari achishdi.

— Men shunchaki uyda muammo bo‘lishini xohlamayman.

Dugonasi unga qarab turdi.

Keyin chuqur nafas oldi.

— Mayli. Lekin bir kun kelib sen ham o‘zing xohlagan narsalarni qilishing kerak.

Y/N boshini qimirlatdi.

— Bilaman.

Dugonasi uni quchoqladi.

— Ertaga yana so‘rayman.

Y/N kulimsiradi.

— Xo‘p.

Ular xayrlashishdi. Y/N maktab darvozasi tomon ketdi.

U dugonasining taklifini rad etganidan afsuslanardi. Ammo uyga kech qaytishdan ham qo‘rqardi.

U shunday o‘ylab ketayotganida, yuqori qavatdagi deraza ortidan kimdir unga qarab turardi.

Yana Sunoo edi.

U Y/Nning dugonasi bilan suhbatini eshitmagandi. U nima sababdan qizning birdan to‘xtab qolganini ham bilmasdi. Ammo bir narsani sezdi.

Qiz yana o‘z xohishidan voz kechdi. Yana kimningdir kutishlarini o‘zidan ustun qo‘ydi.

Sunoo derazadan uzoqlashdi.

— Shoshilma, — deb pichirladi u o‘ziga.
— Hali vaqti bor.

03:50 PM — YANGI QO‘SHNILAR UYI.

Sunoo yangi uyining xonasida qutilarni ochib, kiyimlarini shkafga joylashtirayotgan edi.

Xona hali to‘liq tartibga keltirilmagandi.

Bir nechta kitob pol ustida turardi, stol ustida esa daftarlar va telefon zaryadlagichi yotardi.

U oxirgi qutini ochdi. Ichidan eski fotoalbom chiqdi.

Sunoo uni qo‘liga olib, bir necha soniya qarab turdi. Keyin varaqlay boshladi.

Oilaviy suratlar.

Do‘stlari bilan tushgan rasmlar.

Maktab tadbirlaridan xotiralar.

U albomni yopmoqchi bo‘lganida, bir suratga ko‘zi tushdi. Bu surat bir necha oy oldin olingan edi.

Unda ko‘cha chetidagi kichkina do‘kon va uning oldidan o‘tayotgan odamlar ko‘rinardi.

Suratning o‘ng tomonida esa maktab formasidagi bir qiz bor edi.

Y/N.

Sunoo suratni ehtiyotkorlik bilan chiqarib oldi. U suratni ataylab Y/N uchun olmagandi. O‘sha kuni shunchaki ko‘chadagi manzarani suratga olgandi. Ammo keyin suratni ko‘zdan kechirayotib, qizni payqagan edi.

U suratga uzoq qarab turdi.

Keyin telefonini olib, eski suratlar orasidan yana birini ochdi.

Bu safar Y/N uzoqroqda, ko‘chani kesib o‘tayotgandi.

Sunoo kulimsiradi.

— Sen meni bir marta ham payqamabsan.

U suratlarni qayta joyiga qo‘ydi.

U Y/Nni oldin ko‘rgan edi. Ammo qizni kuzatish uchun bu suratlarni yig‘magan.

Uning xotirasida qizning tasodifan qolib ketgan bir necha tasviri bor edi, xolos. Shunga qaramay, bir narsani tan olishi kerak edi.

U Y/Nni yana ko‘rishni xohlardi.

Faqat ko‘rishni.

Hozircha qizning hayotiga aralashishni emas.

Sunoo deraza yoniga bordi.

Uning yangi uyi Y/N yashaydigan ko‘chadan unchalik uzoq emasdi.

Bir necha daqiqalik yo‘l.

U shu mahallada yashashga qaror qilganida, Y/Nni yana uchratish ehtimolini ham o‘ylagandi.

Lekin bu uning qizning uyiga borishi yoki uni majburan suhbatga tortishi kerakligini anglatmasdi.

Y/N uni tanimasdi.

Ular bir-biriga begona edi.

Sunoo esa qizning ishonchini shoshirib qo‘lga kiritib bo‘lmasligini tushunardi.

Uning telefoniga sinfdoshidan xabar keldi.

Sinfdoshi: Ertaga maktabga birga boramizmi?
Sunoo: Ha, mayli.

U telefonni qo‘ydi. Keyin derazadan tashqariga qaradi.

Mahalla sokin edi.

Bolalar ko‘chada o‘ynashardi.

Bir ayol hovlisidagi gullarga suv quyayotgan edi.

Sunoo bu manzaraga qarab, sekin jilmaydi.

— Demak, endi shu yerda yashayman.

U bir oz jim turdi.

— Seni yana ko‘rishim mumkin.

Ammo bu safar u shunchaki tasodifni kutib qolmasdi.

U Y/N bilan bir maktabda o‘qirdi.

Bir mahallada yashardi.

Vaqt o‘tishi bilan ular yana uchrashishlari tabiiy edi. Va Sunoo shunday bo‘lishini xohlardi.

05:20 PM — Y/N'NING UYI.

Y/N eshikni ochishi bilan onasi uning qarshisida paydo bo‘ldi.

— Qayerda qolding?
— Darslarimiz tugadi, oyi. Darhol keldim.
— Telefoningni nega ko‘tarmading?

Y/N sumkasini yechdi.

— Telefonim ovozsizda edi.
— Men senga necha marta aytganman? Qo‘ng‘iroq qilsam, ko‘tar!
— Kechirasiz.

Oyisi uning sumkasiga qaradi.

— Xonangga kirib, narsalaringni joyiga qo‘y. Keyin oshxonaga chiq.
— Xo‘p.

U xonasiga kirib, sumkasini stol ustiga qo‘ydi.

Bugun dugonasi bilan issiq shokolad icha olmaganidan xafa edi. Ammo hech bo‘lmaganda u bilan kulishgandi.

Y/N kiyimini almashtirib, oshxonaga chiqdi.

Onasi unga bir nechta ishni aytdi. Y/N ularni bajarishga kirishdi.

Bir muddatdan so‘ng otasi ham uyga qaytdi.

— Qizim, yangi qo‘shnilar ko‘chib kelishibdi, — dedi u poyabzalini yechayotib.

Y/N boshini ko‘tardi.

— Rostdanmi?
— Ha. Ko‘chamizning boshidagi uyga.
— Haam.
— Balki tengquringdir. Yangi odamlar bilan tanishib olarsan.

Y/N yelkasini qisdi.

— Balki.

U bu haqda boshqa o‘ylamadi. Chunki ayni paytda uning oldida yuvilishi kerak bo‘lgan idishlar bor edi. Va tugatilishi kerak bo‘lgan uy vazifalari.

Otasi esa mehmonxonaga kirib ketdi.

Y/N idishlarni yuvishda davom etdi.

U yangi qo‘shnilar haqida deyarli hech narsa bilmasdi. Ularning kimligini ham, nechta odam ko‘chib kelganini ham.

Eng muhimi, yangi qo‘shnilardan biri bugun maktabda u bilan to‘qnashgan yigit ekanini bilmasdi.

Kim Sunoo uning qoshinisi ekanini😭

08:45 PM — Y/N'NING XONASI.

Y/N nihoyat darslarini tugatdi.

U daftarlarini yopib, stulga suyandi. Bugun ham hammasi tugagandek edi. Lekin uning ichida bir oz bo‘lsa-da yengillik bor edi.

U dugonasiga xabar yozdi.

Y/N: Kechirasan, bugun bora olmadim.
Dugonasi: Mayli. Lekin ertaga boramiz. Men seni olib ketaman 😂

Y/N kulib yubordi.

Y/N: Xo‘p, xo‘p.

U telefonini qo‘yib, deraza oldiga bordi.

Ko‘chada bir nechta chiroq yonib turardi. Uzoqroqda bir uyda hali ham yorug‘lik bor edi.

Y/N uyning kimniki ekanini bilmasdi. Shunchaki bir zum qarab turdi.

Keyin parda ortiga qaytdi. Stoliga o‘tirib, kundaligini ochdi.

Bugun u ko‘p narsalarni boshdan kechirgandi. Ammo kundaligiga hammasini yozishga kuchi yetmadi.

U faqat bitta jumla yozdi.

<<Bugun bir notanish yigit menga yordam berdi>>

Bir oz o‘ylab turdi.

Keyin davom ettirdi.

<<Uning ovozi juda sokin edi>>

Y/N qalamini qo‘ydi.

O‘zi ham bilmagan holda jilmaydi.

Keyin darhol boshini chayqadi.

— Nima qilyapsan o‘zi? — deb pichirladi.

U yigitni qayta uchratishi ham mumkin edi, uchratmasligi ham. Bu haqda o‘ylashga arzimaydi.

Y/N kundaligini yopdi.

Telefonini quvvatlashga qo‘ydi.

Chiroqni o‘chirib, karavotiga yotdi.

Ko‘zlarini yumishidan oldin yana bir marta derazaga qaradi. Narigi uyda hamon yorug‘lik yonib turardi.

Y/N ko‘zlarini yumdi.

U uxlab qolganidan keyin ham, ko‘chaning narigi tomonidagi uyda kimdir uyg‘oq edi.

11:32 PM — SUNOO'NING XONASI.

Sunoo deraza yonidagi stulda o‘tirardi. Oldida ochiq daftar, yonida esa yarim ichilgan suv turardi.

U bugungi kun haqida o‘ylardi.

Y/N bilan nihoyat gaplashgandi.

Atigi bir necha jumla.

Bir nechta daftar.

Oddiygina tasodifiy uchrashuv. Ammo bu uning uchun yetarli edi. Chunki u qizning o‘zini tanimasligini bilardi. Va u hozircha buni o‘zgartirishga shoshilmoqchi emasdi.

Sunoo telefonini oldi.

Ekranida bugun olingan yangi suratlar emas, eski xotiralar turardi.

U ularga bir muddat qarab, keyin telefonini o‘chirdi.

— Y/N…

U qizning ismini juda sekin aytdi.

Bu ismni birinchi marta aytayotgandek tuyuldi.

U derazadan tashqariga qaradi. Ko‘chaning narigi tomonidagi uy qorong‘i edi.

— Y/N allaqachon uxlayotgan bo‘lsa kerak...

Sunoo o‘rnidan turib, pardani yopdi.

— Men seni shoshirmayman, — dedi u o‘ziga.
— Hali meni tanimaysan.

U stol yoniga qaytib, daftarini ochdi.

Ammo yozishga kirishishdan oldin yana bir marta jilmaydi.

— Lekin bir kun kelib, meni ko‘rganingda begona deb o‘ylamaysan.

U chiroqni o‘chirdi.

Xona qorong‘ilikka cho‘mdi.

Sunoo Y/Nning hayotiga kirib kelishga qaror qilgandi. Lekin bu safar uning uchun eng muhimi — qizning e'tiborini tezda qozonish emas, balki bir kun kelib Y/Nning o‘zi uning yonida qolishni xohlashi edi.

3-QISM TUGADI. Fanfic sizga yoqqan bolsa siz uchun hursandman😭🤍

YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍

2026-10-27T16:43:35.200Z

2-qism

05:47 AM — Y/N'NING XONASI.

Budilnik jiringlashidan oldin Y/N uyg‘ondi. Yana. Bu doimiy harakat edi aslida.

U bir necha soniya shiftga tikilib yotdi. Kechasi uxlayotganida ham miyasi tinchimagan, ertangi kun haqida o‘ylashdan to‘xtamagan edi.

Bugun maktabda muhim topshiriq topshirishi kerak. O‘qituvchisi kecha loyihani oxirigacha tugatishni tayinlagan.

Uyda esa hali qilinmagan ishlar bor. Bundan tashqari, kechagi voqea hamon xayolidan ketmayotgandi.

Onasining baqirishi.
Otasi bilan suhbati.

Va o‘z xonasida yolg‘iz qolganida yozgan so‘zlari.

<<Balki bir kun kelib kimdir meni ham tushunar>>

Y/N ko‘zlarini yumdi.

— Bugun bu haqda o‘ylamayman — deb pichirladi.

U o‘rnidan turdi, karavotini yig‘ishtirdi va stol ustidagi daftarlarini tartibga keltirdi. Ko‘zguga qarab, sochlarini taradi. Ko‘zlari biroz shishgan edi. U yuzini yuvib, odatdagidek yengil tabassum qilishga urindi.

Bir marta.

Ikki marta.

Uchinchi marta esa o‘z aksiga qarab, hafsalasi pir bo‘ldi.

— Qanday qilib kulishni ham unutib qo‘ydingmi?

Bu savolni o‘ziga berdi. Va biroz kulibsiradi. Keyin sumkasini oldi-da, xonadan chiqdi.

06:20 AM — OSHXONA.

Onasi nonushta tayyorlayotgan edi. Y/N oshxonaga kirishi bilan stol ustidagi idishlarni ko‘rdi. U kecha yuvilgan idishlarni joyiga qo‘yib, choy damlashga kirishdi.

Onasi unga qaradi.

— Kecha xonangni yig‘ishtirdingmi?
— Ha, oyi.
— Polni ham artdingmi?
— Ha.
— Ishonching komilmi? Kecha qarasam, burchakda chang bor edi.

Y/N choynakni stolga qo‘ydi.

— Kecha yana bir marta artdim.
— Unda bugun yaxshiroq qarab chiq.
— Xo‘p.

Onasi qizining yuziga diqqat bilan qaradi.

— Nega ranging o‘chib ketgan?

Y/N bir lahza hayron qoldi. Balki onasi uning charchaganini sezgandir. Balki bu safar undan nima bo‘lganini so‘rarmikan?

— Kecha yaxshi uxlay olmadim, oyi.
— Nima qilib uxlamading? Telefon o‘ynab o‘tirgandirsan-da.

Y/Nning umidi o‘sha zahoti so‘ndi. Yana boshlandi hammasi yana qayta boshlandi...

— Yo‘q, dars qilayotgandim.
— Har doim bir bahona. Kechasi bilan dars qilib, ertalab hammaga xira yuz bilan qaraysan. Shunaqa bo‘ladimi?
— Men hech kimga xira yuz bilan qaramadim.
— Yana boshladingmi?

Y/N jim qoldi.

Onasi nonni likopchaga qo‘ydi.

— Bugun maktabdan keyin to‘g‘ri uyga kel. Do‘konga borishing kerak. Keyin ovqat qilasan.
— Oyi, bugun loyihamni topshirishim kerak. Maktabdan keyin biroz qolishimiz mumkin.
— Unda tezroq kel.
— Lekin o‘qituvchimiz hamma guruh a'zolari qolishini aytdi.
— Y/N, men senga uyga kel dedimmi, yo‘qmi?

Qiz chuqur nafas oldi.

— Shunday dedingiz
— Unda tamom.

Y/N nonushta qilish uchun o‘tirdi. Ammo tomog‘idan hech narsa o‘tmayotgandi. U bir bo‘lak nonni uzib, sekin chaynadi.

Onasi esa telefonidan xabarlarni tekshirardi. Bir necha daqiqadan so‘ng Y/N sumkasini oldi.

— Men ketdim, oyi.
— To‘xta.

Y/N eshik oldida to‘xtadi.

— Ha?
— Bugun maktabdan kelganingda kirlarni ham yig‘ishtir. Kechagisi mashinada qolib ketdi.
— Xo‘p.
— Va menga qarab javob ber. Men bilan gaplashayotganingda doim boshqa tomonga qaraysan.

Y/N onasiga yuzlandi. Uning ko‘zlarida mingta aytilmagan gap bor edi.

Lekin lablaridan faqat bitta so‘z chiqdi.

— Xo‘p, oyi.

U eshikni yopdi. Bu safar zinadan tushayotib yig‘lamadi. Faqat ichida nimadir yana bir oz so‘ngandek bo‘ldi. Exx bunga o'rganib ketgan edi har kuni shu ahvol...

07:15 AM — KO‘CHA.

Havo sovuq edi.

Y/N qo‘llarini paltosining cho‘ntagiga tiqib, maktab tomon yurdi.

Yo‘lning narigi tomonida bir ota qizining sharfini to‘g‘rilab qo‘yayotgan edi.

— Sovqotib qolma, qizim.

Qiz kulib yubordi.

— Dada, men kichkina bola emasman-ku!
— Men uchun doim kichkina bolasan.

Ular birga kulishdi.

Y/Nning qadamlari sekinlashdi.

U ularga tikilib qolganini sezib, darhol nigohini olib qochdi.

Qanday oddiy gap.

Lekin nega men uchun bunday gaplarni eshitish shunchalik qiyin?

U telefonini chiqarib, quloqchinlarini taqdi. Musiqani balandlatdi. O‘zini boshqa narsalar bilan chalg‘itishga urindi.

Ammo ba'zi narsalarni qanchalik baland musiqa bilan berkitishga urinma, ular baribir ichingda qolaveradi. Xa shunday. Y/N yolida davon etdi.

08:05 AM — MAKTAB, SINF XONASI.

— Y/N! Nihoyat kelding!

Dugonasi uning oldiga yugurib keldi.

— Loyihang tayyormi?
— Ha, kecha oxirigacha tugatdim.
— Rostdanmi? Menga ham ko‘rsat!

Y/N daftarini ochib, unga uzatdi.Dugonasi varaqlarni ko‘zdan kechirdi.

— Voy, juda chiroyli qilibsan! Sen buni kecha qildingmi?
— Ha.
— Soat nechida uxlayapsan o‘zi?

Y/N kulimsiradi.

— Uxlayapmanda
— Y/N
— Nima?
— Rostini ayt. Yaxshimisan?

Qizning qo‘lidagi qalam to‘xtadi. Bu savolni u kecha ham ko‘rgandi.

Ammo o‘shanda dugonasiga hammasi yaxshi ekanini yozib yuborgandi.
Bugun esa kimdir uning yuziga qarab, yana so‘rayotgandi.

Y/N boshini ko‘tardi.

— Ha, yaxshiman.

Dugonasi unga shubha bilan qaradi.

— Ishonching komilmi?
— Albatta. Nega bunday so‘rayapsan?
— Bilmayman. So‘nggi paytlarda juda charchaganga o‘xshaysan. Oldin har xil narsalar haqida gaplasharding. Hozir esa doim shoshilib yurasan.

Y/N jilmayishga urindi.

— Shunchaki uyda ishlar ko‘p.
— Onang yana ko‘p ish buyuryaptimi?

Y/N'ning jilmayishi biroz o‘zgardi.

— Unchalik emas.
— Y/N, menga aytishing mumkin-ku.

Y/N unga qaradi. Aytishni xohladi. Hammasini. Onasining unga qanday gapirishini. Otasi bilan gaplashishga uringanida qanday qilib yana yolg‘iz qolganini.

Ba'zan uyga qaytishni istamasligini. Ba'zan esa hech kim uni izlamaydigan joyga ketib qolishni xohlashini.

Lekin u bularni qanday tushuntirardi? Uning dugonasi yomon inson emasdi.

Shunchaki Y/N o‘z dardini so‘zlarga aylantirishga odatlanmagandi.

— Hammasi yaxshi, — dedi u yana.

Dugonasi uning qo‘lini qisdi.

— Mayli. Lekin biror narsa bo‘lsa, menga ayt.

Y/N boshini qimirlatdi.

— Aytaman.

U bu safar yolg‘on gapirayotganini bilardi. Ammo hozircha boshqa javob topa olmasdi.

10:35 AM — SINF XONASI.

O‘qituvchi o‘quvchilarning loyihalarini tekshirayotgan edi.

Y/N o‘z ishini topshirib, joyiga qaytdi.

Uning qo‘llari biroz sovqotgan, ko‘zlari esa doskaga tikilgan edi.

— Y/N.

O‘qituvchining ovozini eshitib, darhol o‘rnidan turdi.

— Ha, ustoz?
— Loyihang yaxshi tayyorlangan. Lekin ayrim joylarini yaxshilashing mumkin. Keyingi safar mana shu qismga ko‘proq e'tibor ber.

O‘qituvchi unga daftarini ko‘rsatdi.

Y/N diqqat bilan tingladi.

— Tushundim, ustoz. Tuzataman.
— Yaxshi. O‘tirishing mumkin.

Y/N joyiga o‘tirdi.

U aslida maqtov kutmagandi.Shunchaki qilgan mehnati bekorga ketmaganini bilish unga ozgina yengillik berdi.

U daftarining chetiga kichkina yozuv yozdi. Hech bo‘lmasa, bu safar nimadir yaxshi chiqdi.

Keyin o‘qituvchi yangi mavzuni tushuntira boshladi. Y/N esa yozib bordi.

Bir necha daqiqadan keyin ruchkasining siyohi tugadi. U sumkasini ochib, boshqasini qidirdi.

Topolmadi.

Dugonasidan so‘rash uchun unga egildi.

— Menga ruchka berib turasanmi?
— Mana.
— Rahmat.

Y/N ruchkani oldi. Dugonasi unga qarab jilmaydi.

— Bugun darsdan keyin birga ketamizmi?

Y/N birdan onasining ertalabgi gaplarini esladi.

<<Uyga to‘g‘ri kel!>>

— Bugun bo‘lmaydi.
— Yana uy ishlari?
— Ha.

Dugonasi ko‘zlarini aylantirdi.

— Sen bir marta ham o‘zing uchun yashamaysanmi?

Bu gap Y/Nning yuragiga tegdi.

U dugonasiga qaradi.

— Men ham shuni xohlayman.

Bu safar u beixtiyor ovoz chiqarib yubordi. Dugonasi jim qoldi.

Y/N esa tezda ko‘zlarini daftariga tikdi.

— Kechir. Men shunchaki charchadim.
— Hechqisi yo‘q.

Dugonasi uning yelkasiga boshini qo‘ydi.

— Bugun bo‘lmasa, boshqa kuni. Maylimi?

Y/Nning ko‘zlari achishdi. Keyin boshini qimirlatdi.

— Mayli.

Ba'zan kichkina mehr ham odamning ko‘nglini buzib yuboradi. Chunki u o‘sha mehrga qanchalik muhtoj bo‘lganini birdan eslab qoladi.

12:20 PM — MAKTAB HOVLISI.

Tushlik vaqti edi.

O‘quvchilar hovlida guruh-guruh bo‘lib o‘tirishardi. Kimdir ovqatlanardi, kimdir suratga tushardi, kimdir kelajakdagi rejalari haqida gaplashardi.

Y/N esa daraxt yonidagi o‘rindiqda yolg‘iz o‘tirardi.

Telefoniga xabar keldi

~TIN-TIN~

Oyisi: Uyga kelishing bilan do‘konga bor. Mehmon kelishi mumkin. Stolni ham tayyorlab qo‘y.

Y/N xabarni o‘qib, ko‘zlarini yumdi. Bugun u maktabda qolib, loyihasining ayrim qismlarini tuzatmoqchi edi.
O‘qituvchisi ham shuni tavsiya qilgandi.

Ammo endi yana uyga shoshilishi kerak.

U javob yozdi.

Y/N: Oyi, bugun ustozimiz maktabda qolishimizni aytdi. Bir oz kechiksam bo‘ladimi?

Javob juda tez keldi.

Oyisi: Yo‘q. Men senga uyga kel dedim.

Y/N telefon ekraniga qarab qoldi. Barmoqlari klaviatura ustida turardi. U ko‘p narsani yozmoqchi bo‘ldi.

Oyi, men ham o‘qishim kerak.
Oyi, men ham charchayman.
Oyi, iltimos, bir marta meni eshiting.

Ammo oxirida faqat bitta so‘z yubordi.

Y/N: Xo‘p.

Telefonni o‘chirdi.

Atrofidagi shovqin uzoqlashgandek tuyuldi. Y/N boshini egib, qo‘llariga qaradi.

— Men nima noto‘g‘ri qilyapman? — deb pichirladi.

Bu savolga javob beradigan hech kim yo‘q edi. Faqat o'zi va yana o'zi yolg'iz...

02:10 PM — MAKTAB KUTUBXONASI.

Y/N darslardan keyin kutubxonada qolishga ruxsat so‘radi.

O‘qituvchisi uning loyihasini yaxshilash uchun yana biroz ishlashi kerakligini aytgandi. Ammo uyga ham kech qolishni istamasdi.

U tezda kerakli ma'lumotlarni ko‘chirib, loyihasining oxirgi qismini tahrirladi. Kutubxonada deyarli hech kim yo‘q edi.

Deraza yonidan quyosh nuri tushib turardi. Y/N kitobini yopib, stulga suyandi.

Atigi bir necha daqiqa. U shunchaki bir necha daqiqa hech narsa qilmasdan o‘tirishni xohladi.

Telefonini oldi. Ekranda oilaviy surat bor edi. Bu surat bir necha yil oldin olingan.

Unda Y/N ota-onasining o‘rtasida turib kulib turgandi. Otasi uning yelkasidan quchgan, onasi esa sochlarini to‘g‘rilab qo‘yayotgan edi.

Suratdagi Y/N juda baxtli ko‘rinardi. Hozirgi Y/N esa o‘sha qizga uzoq tikilib qoldi

— Sen qachon bunchalik charchab qolding? — o'ziga sekin pichirladi.

U barmog‘i bilan suratni kattalashtirdi.Onasining yuziga qaradi.Keyin otasining yuziga.

So‘ng o‘zining tabassumiga.

— Biz yana shunday bo‘la olamizmi? — deb so‘radi u suratdan.

Javob bo‘lmadi.

Albatta, javob bo‘lmasdi ham. Y/N telefonini stolga qo‘ydi.

U oilasini yomon ko‘rmasdi. Balki eng qiyin tomoni ham shu edi.

U onasining bir kun kelib uni tushunishini hamon xohlardi.

Otasi u bilan uzoq suhbatlashishini, uning muammolarini tinglashini hamon kutardi.

U ich-ichidan hammasi yaxshi bo‘lib ketishiga ishonishni istardi. Lekin har kuni bir xil voqealar takrorlanaverganida, umid ham asta-sekin charchab qolarkan.

Y/N daftarini yopdi.Soatga qaradi.

— Ketishim kerak.

U narsalarini yig‘ishtirib, kutubxonadan chiqdi.

03:25 PM — UYGA QAYTISH YO‘LI.

Osmonni bulutlar qoplagan edi. Y/N tezroq yurishga harakat qildi.

Uning sumkasi og‘ir, oyoqlari esa charchagan edi. Yo‘l chetidagi kichkina do‘kon oldida to‘xtadi.

Onasi yozgan mahsulotlar ro‘yxatini ochdi.
Sut.
Non.
Tuxum.
Sabzavotlar.

Y/N cho‘ntagidagi pulni sanadi.

Yetardi.

U do‘konga kirib, kerakli narsalarni oldi. Kassada navbat kutayotganida, oldidagi kichkina bola onasidan muzqaymoq so‘radi.

— Oyi, iltimos!
— Hozir sovuq-ku, bolam. Keyin olib beraman.
— Lekin men xohlayman!

Ayol kulib, bolaning boshini siladi.

— Mayli, bugun bitta olamiz. Faqat keyin yig‘lamaysan.

Bolakay xursand bo‘lib ketdi.

Y/N ularga qarab, beixtiyor jilmaydi.

Keyin nigohini olib qochdi.

U ham ba'zan ota onasiga shunday erkalashni xohlardi.

Hech qanday sababsiz. Hech narsaga loyiq ekanini isbotlamasdan.

Shunchaki qizi bo‘lgani uchun.

Do‘kondan chiqqach, osmondan mayda yomg‘ir tomchilay boshladi.

Y/N sumkasini mahkam ushlab, uy tomon yugurdi.

04:05 PM — UY.

Y/N eshikni ochishi bilan onasining ovozini eshitdi.

— Qayerda qolding tezroq kelmaysanmi?!

Qiz oyoq kiyimini yechayotgan edi.

— Do‘konda navbat bor edi, oyi.
— Shuncha vaqt navbat kutdingmi? Boshqalar ham do‘konga boradi-ku!
— Kechirasiz.
— Narsalarni oshxonaga olib kir. Keyin stolni tayyorla.

Y/N sumkalarni ko‘tardi.

— Xo‘p.

U oshxonaga kirib, olgan narsalarni joylashtirdi.

Keyin stolni tayyorlashga kirishdi. Onasi uning ortidan yurib, har bir ishini tekshirardi.

— Likopchalarni tekisroq qo‘y.

Y/N ularni to‘g‘riladi.

— Stakanni u yerga qo‘yma.

Y/N stakanni boshqa joyga ko‘chirdi.

— Nega bunchalik sekin ishlaysan?

Y/N qo‘lidagi qoshiqni stolga qo‘ydi.

— Oyi, men tezroq qilishga harakat qilyapman.
— Harakat qilayotgan bo‘lsang, natijasi qani?

Y/N indamadi. Onasi stol ustidagi narsalarni ko‘zdan kechirdi.

— Mehmon kelsa, uyimizga qarab nima deb o‘ylaydi? Hech narsani chiroyli qila olmaysan.

Y/Nning tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi. U atrofga qaradi.

Stol toza.

Idishlar joyida.

Xona yig‘ishtirilgan.

Hatto gullar ham vaza ichiga joylashtirilgan edi.

Ammo onasi yana nimadandir norozi edi.

— Oyi…
— Nima?
— Siz meni hech qachon maqtamaysizmi?

Onasi to‘xtadi.

— Nima?

Y/Nning yuragi tez urardi.

U bu savolni berishga o‘zi ham qo‘rqayotgandi.

Lekin ichidagi gaplar shu qadar ko‘payib ketgandiki, endi ularni to‘xtata olmayotgandi.

— Men qilgan ishlarimni ko‘rsangiz, faqat xatolarimni aytasiz. Men yaxshi qilsam ham, yana yaxshiroq qilishim kerakligini aytasiz. Men harakat qilyapman-ku, oyi.

Onasi unga tikildi.

— Men seni maqtashim uchun nima qilishim kerak? Men sening onangman. Senga nima kerakligini bilaman.

Y/Nning ko‘zlari yoshlana boshladi.

— Yo‘q, bilmaysiz.

Bu gap og‘zidan chiqishi bilan u jim qoldi. Onasining yuzi o‘zgardi.

— Nima deding?

Y/N qo‘llarini bir-biriga qisdi.

— Siz menga nima kerakligini bilmaysiz. Men sizdan qimmatbaho narsa so‘ramayman. Men shunchaki…

U chuqur nafas oldi.

— Men shunchaki meni ham bir marta tushunishingizni xohlayman.

Onasi ovozini ko‘tardi.

— Men seni tushunmaymanmi?! Men sen uchun tun-u kun ishlayman! Sen uchun ovqat tayyorlayman! Kiyimlaringni yuvaman! Senga hamma narsani beraman!
— Bilaman!

Y/Nning ovozi titradi.

— Men bularni bilaman! Men siz qilayotgan ishlarni ko‘rmayotganim yo‘q! Men sizdan minnatdorman! Lekin men ham charchayman, oyi!

Ko‘z yoshlari yuzidan oqib tushdi.

— Men ham maktabda qiynalaman. Men ham ba'zan hech kim bilan gaplashgim kelmaydi. Men ham ba'zan uyga qaytishdan qo‘rqaman, chunki yana nimadir noto‘g‘ri qilgan bo‘laman deb o‘ylayman!

Onasi unga yaqinlashdi.

— Bas qil!
— Men har kuni o‘zimni yaxshi tutishga harakat qilaman! Siz jahlingiz chiqmasin deb gapirmayman! Dadam charchagan bo‘lsa, unga hech narsa demayman! Muammolarimni o‘zim hal qilaman! Lekin…

Y/N ovozini pasaytirdi.

— Lekin men ham kimningdir qizi bo‘lishni xohlayman, oyi.

Xonada sukunat cho‘kdi. Bu safar Y/N yig‘layotganini yashirmadi.

— Men ham ba'zan sizning oldingizga kelib, hammasini aytishni xohlayman. Siz meni tinglashingizni xohlayman. Menga darrov baqirmasdan, shunchaki yonimda o'tirishingizni xohlayman.

Onasining ko‘zlarida g‘azab paydo bo‘ldi.

— Men seni erkalatib yuborganman shekilli.

Y/N boshini chayqadi.

— Yo‘q, oyi…
— Yetar! Men sen bilan bunday gaplashib o‘tirmayman!
— Iltimos…
— Xonangga kir!

Y/N bir muddat joyidan qimirlamadi.

Keyin asta boshini egdi.

— Xo‘p.

U oshxonadan chiqib ketdi.

Bu safar ortidan baqirishmadi. Ammo bu sukunat ham unga taskin bermadi. Chunki u birinchi marta onasiga yuragidagi gaplarni aytishga jur'at topgandi. Va yana eshitilmagandi.

05:15 PM — Y/N'NING XONASI.

Y/N eshikni yopib, karavotiga o‘tirdi.

Uning ko‘zlari achishardi.

Qo‘llari titrardi.

U daftarlarini stolga qo‘ymoqchi bo‘ldi, ammo qo‘llari bo‘shashib, hammasi polga tushib ketdi.

Qog‘ozlar xonaning turli burchaklariga sochildi.

Y/N ularga qarab qoldi. Keyin kulib yubordi.

Bu quvonchdan chiqqan kulgi emasdi.

Bu shunchaki uning ichidagi og‘riq boshqa yo‘l bilan chiqolmay qolganida paydo bo‘lgan kulgi edi.

— Ajoyib, — deb pichirladi u. — Juda ajoyib.

U polga cho‘kib, qog‘ozlarni yig‘a boshladi. Bir varaqning chetiga kecha yozgan jumlasi tushirilgan edi.

<<Balki bir kun kelib kimdir meni ham tushunar>>

Y/N yozuvga qaradi. Keyin varaqni buklab, daftarining orasiga solib qo‘ydi.

U bu gapdan voz kechmoqchi emasdi. Hozircha ishonmasa ham, bir kun kelib hammasi o‘zgarishiga ozgina bo‘lsa-da umid qilardi.

Telefoniga dugonasidan xabar keldi.

Friend: Bugun yaxshimisan? Kecha ham juda charchaganga o‘xsharding.

Y/N ekranga tikildi.

U yaxshiman deb yozmoqchi bo‘ldi. Lekin bu safar barmoqlari to‘xtadi.

Bir necha daqiqa o‘ylab, boshqa javob yozdi.

Y/N: Bilmayman.

Xabar yuborildi.

Dugonasi darhol javob qaytardi.

Friend: Nima bo‘ldi?

Y/N ko‘zlarini yumdi.

Y/N: Hech narsa. Shunchaki hammasidan charchadim.

Bu xabarni yuborishning o‘zi unga juda qiyin bo‘ldi.

Dugonasi qo‘ng‘iroq qildi.

Y/N telefonni ko‘tardi.

— Allo?
— Y/N, nima bo‘ldi? Yig‘ladingmi?

Qiz lablarini bir-biriga bosdi.

— Yo‘q.
— Y/N.

Bu safar dugonasining ovozi juda yumshoq edi.

— Menga rostini ayt.

Y/Nning ko‘zlari yana yoshlana boshladi.

— Men shunchaki charchadim.
— Nimadan?

Qiz bir muddat javob bera olmadi. Keyin asta gapira boshladi.

— Hammasidan. Uyda ham, maktabda ham… Hamma mendan nimadir kutadi. Men esa hech kimni xafa qilmaslikka harakat qilaman. Lekin o‘zimni kimdir xafa qilsa, hech kimga aytolmayman.

Telefonning narigi tomonida dugonasi jim qoldi.

Y/N davom etdi:

— Men onamni yomon ko‘rmayman. Dadamni ham. Lekin ba'zan ular bilan gaplashishning o‘zi menga juda qiyin. Men nima desam ham, hammasi noto‘g‘ri bo‘lib chiqadi.

U ovozini pasaytirdi.

— Men uyda ham o‘zimni yolg‘iz his qilaman.

Dugonasi chuqur nafas oldi.

— Y/N… Buni oldinroq aytishing kerak edi.
— Bilaman.
— Men hamma narsani hal qilib berolmayman. Lekin seni tinglay olaman.

Y/N ko‘zlarini yumdi. Bu gap juda oddiy edi.

"Men seni tinglay olaman"

Lekin u bunday gapni oxirgi marta qachon eshitganini eslay olmadi.

— Rahmat, — dedi u sekin.
— Ertaga maktabdan keyin birga yuramiz. Hech qayerga shoshilmaymiz. Maylimi?

Y/N birinchi marta chin dildan jilmaydi.

— Mayli.
— Va yana bir narsa.
— Nima?
— Sen hamma narsani yolg‘iz hal qilishing shart emas.

Y/N javob bermadi.

Chunki u bu gapga ishonishni xohlardi. Ammo buning qanday bo‘lishini bilmasdi.

06:40 PM — MEHMONXONA.

Y/N xonasidan chiqib, suv ichish uchun oshxonaga kirdi.

Otasi uyga qaytgan edi. U stol yonida o‘tirib, poyabzalini yechayotgandi.

Y/N unga bir qarab qo‘ydi.

— Dada, ishdan keldingizmi?
— Ha.
— Charchamadingizmi?

Otasi kulimsirashga urindi.

— Charchadim, qizim. Bugun ish juda ko‘p bo‘ldi.

Y/N boshini qimirlatdi. U otasining ham qiynalayotganini bilardi. U hammasini tushunishga harakat qilardi. Ammo o‘zining dardlari qayerga sig‘ishini bilmasdi.

Otasi unga qaradi.

— Bugun maktabing qanday o‘tdi?

Y/N hayratdan bir zum jim qoldi.

Otasi undan bu haqda anchadan beri so‘ramagandi.

— Yaxshi, dada.
— Loyihangni topshirdingmi?
— Ha.
— Yaxshi. O‘qishingga e'tibor ber. Kelajaging muhim.

Y/N sekin boshini qimirlatdi.

— Xo‘p.

U shu payt otasiga bugun onasi bilan bo‘lgan suhbatni aytmoqchi bo‘ldi. Ammo otasining charchagan yuziga qarab, yana fikridan qaytdi.

— Dada?
— Hm?
— Agar odam juda charchab ketsa, nima qilishi kerak?

Otasi unga qaradi.

— Dam olishi kerak.

Y/N beixtiyor jilmaydi.

— Agar dam olishga imkoniyati bo‘lmasa-chi?

Otasi bir oz o‘ylanib qoldi.

— Unda ishlarini tartibga solishi kerak. Hamma narsani birdaniga qilish shart emas.

Y/N bu gapni ichida takrorladi.

"Hamma narsani birdaniga qilish shart emas"

Balki bu to‘g‘ridir. Balki u ham ba'zi narsalarni keyinga qoldirishi mumkindir.

Lekin uyidagi muammolarni qanday qilib keyinga qoldirardi?

Onasining jahli chiqishini qanday to‘xtatardi?

Hech kim uni tinglamasa, dardlarini kimga aytardi?

— Rahmat, dada, — dedi u.

Otasi boshini qimirlatdi.

— Bor, dam ol.

Y/N xonasiga qaytdi. U otasining gaplari haqida o‘yladi.

Balki otasi unga yomonlikni ravo ko‘rmasdi. Balki u shunchaki qizining ichida nimalar bo‘layotganini tushunmasdi. Ammo tushunmaslik ham ba'zan insonni juda yolg‘iz qoldirardi.

08:30 PM — Y/N'NING XONASI.

Y/N darslarini tugatib, karavotiga yotdi. Bugun u hech bo‘lmaganda dugonasiga ichidagilarni ayta olgandi.

Bu kichkina narsa edi. Lekin uning uchun katta qadam edi.

U telefonidan sevimli qo‘shig‘ini qo‘ydi.

Derazadan tashqariga qaradi. Ko‘chadagi chiroqlar yonib turardi. U har doim tungi shaharni yaxshi ko‘rardi. Kechasi hamma narsa biroz tinchroq tuyulardi.

Hech kim undan darhol javob kutmasdi. Hech kim unga nima qilish kerakligini aytmasdi.

Shahar o‘z hayoti bilan yashardi.

Y/N esa derazaga peshonasini tirab, uzoqdagi chiroqlarga tikildi.

— Men ham bir kun baxtli bo‘lamanmi? — deb pichirladi.

Uning ovozini hech kim eshitmadi. Ammo u bu savolga javob izlashdan charchamagandi.

Telefoniga yana xabar keldi. Bu safar dugonasidan emasdi.

Onasi yozgandi.

Oyisi: Ertaga erta tur. Uyda qiladigan ishlaring bor.

Y/N xabarni o‘qib, telefonini stolga qo‘ydi. U endi javob yozishga ham kuch topolmadi.

Ko‘rpani ustiga tortib, ko‘zlarini yumdi.

Ertaga yana bir kun. Yana o‘sha uy. Yana o‘sha muammolar. Yana men.

U uxlab qolishidan oldin xayolida bitta jumla aylanardi. Qachondir kimdir meni ham tanlaydimi?

Hamma narsadan oldin. Boshqalarning kutishlaridan oldin. Uning xatolaridan oldin.

Shunchaki uni — Y/Nni.

11:16 PM — SHAHARNING BOSHQA TOMONI.

Shahar chiroqlari yomg‘irdan keyin yanada yorqin ko‘rinardi.

Yo‘laklarda odamlar kam qolgan, ko‘chalarda mashinalarning ovozi eshitilardi. Bir qora mashina yo‘l chetida to‘xtadi. Mashina ichida o‘tirgan yigit telefon ekraniga qaradi.

Uning yuziga ko‘cha chirog‘ining xira nuri tushib turardi.

Telefonida ochiq turgan suratga uzoq tikildi.

Surat biroz uzoqdan olingan edi.

Unda maktab formasi kiygan qiz kutubxona eshigidan chiqib kelayotgandi.

Y/N.

Yigitning nigohi suratdan uzilmadi. U bosh barmog‘i bilan ekranni kattalashtirdi.

Qizning yuzidagi charchoq, ko‘zlaridagi mung, lablaridagi majburiy tabassum…

U bularning barchasiga e'tibor bergandek edi.

— Demak, sen shunaqa yashayapsan…

Uning ovozi past, deyarli eshitilmas edi.

Yonidagi o‘rindiqda qora rangli papka turardi. Yigit papkani ochdi.

Ichida bir nechta qog‘oz bor edi.

Ammo kamera ularning mazmunini ko‘rsatmadi.

Yigit suratga yana bir marta qaradi.

Keyin telefon ekranini o‘chirdi.

— Qiziq…

U mashina oynasidan tashqariga qaradi. Uning yuzida yengil, tushunib bo‘lmaydigan tabassum paydo bo‘ldi.

— Sen meni hali tanimaysan, Y/N.

U mashina eshigini ochdi.

Sovuq shamol qora palto etagini hilpiratdi. Yigit telefonini cho‘ntagiga soldi-da, ko‘chaning narigi tomonidagi binoga qarab yurdi.

Bir necha qadamdan so‘ng to‘xtadi. Orqasiga o‘girilib, uzoqdagi maktab binosiga tikildi.

Keyin juda past ovozda gapirdi.

— Ammo men seni uchratishim kerak.

Uning kimligi noma'lum edi.

Y/N bilan qanday aloqasi borligi noma'lum edi. U nega uning suratiga qarab turgani ham noma'lum edi.

Faqat bitta narsa aniq edi.

Bu yigitning nigohida oddiy qiziqishdan ko‘ra chuqurroq nimadir bor edi.

U yana yurishda davom etdi.

Kamera uning yuzini oxirgi marta ko‘rsatdi.

Qora sochlar.

Sokin nigoh.

Kim Sunoo...

2-QISM TUGADI

Ff sizga yoqqan bo'lsa siz uchun hursandman😭

YOU DESERVE TO BE HAPPY🤍

2026-10-27T16:28:44.384Z

2-qism

05:47 AM — Y/N'NING XONASI.

Budilnik jiringlashidan oldin Y/N uyg‘ondi. Yana. Bu doimiy harakat edi aslida.

U bir necha soniya shiftga tikilib yotdi. Kechasi uxlayotganida ham miyasi tinchimagan, ertangi kun haqida o‘ylashdan to‘xtamagan edi.

Bugun maktabda muhim topshiriq topshirishi kerak. O‘qituvchisi kecha loyihani oxirigacha tugatishni tayinlagan.
Uyda esa hali qilinmagan ishlar bor. Bundan tashqari, kechagi voqea hamon xayolidan ketmayotgandi.