🍃

Gunohkor qiz va ustoz

2026-06-20T08:38:53.610Z

Minjunning qah-qah otib kulishi xonadagi taranglikni battar oshirdi Y/N qalamini shunday qattiq ushlagandiki, barmoqlarining bo‘g‘inlari oqariq tortib ketdi Mina esa norozi qiyofada Minjunga o‘qraydi.
— Kulma Minjun! Kuladigan narsa yo‘q bu yerda
— dedi Mina ohangini pastlatib, lekin zaharxandalik bilan. Keyin nigohini sekin Y/N ga burdi.
— Ba'zilar shunchaki o‘zini ko‘rsatish uchun "xo‘p" deyishni o‘rganib olgan bo‘lsa bu ustozning ta'siri emas shunchaki aktyorlik mahorati.
Y/N labini tishladi. Taehyungning "Jahling chiqsa aql ketadi" degan gapi miyasida jaranglamaganida hozir Minaning sochidan tutib olishdan ham qaytmasdi. Chuqur nafas oldi-da xotirjamlik bilan daftarni yopdi.
— To‘g‘ri aytding Mina
— dedi Y/N kutilmaganda sovuq va beparvo ohangda. — Aktyorlik mahorati. Shuning uchun ham hozir senga qarab jilmoyib turibman garchi ichimda boshqa narsa kelayotgan bo‘lsa ham.
Minjunning kulgisi birdan taqqa to‘xtadi...U vaziyat jiddiylashayotganini sezib, sekin stulini orqaga surdi. Shu payt eshik zanjiri jiringlab xonaga Sora kirib keldi...Uning qo‘lida yangi damlangan choy va shirinliklar bor edi.
— Voy tinchlikmi? Nimaga hamma bir-biriga urush e'lon qilgandek qarayapti?
— Sora vaziyatni yumshatishga urinib, patnisni stolga qo‘ydi.
— Tinchlik
— dedi Y/N o‘rnidan turib.
— Men shunchaki biroz toza havo olib kelaman.
U xonadan shoshib chiqib ketdi...Ayvonchaga o‘tib, sumkasidan telefonini olmoqchi bo‘lganida hovli chetidagi qayrag‘och soyasida turgan Taehyungga ko‘zi tushdi.
U qo‘lida kichik bir kitob bilan kimnidir kutar nigohlari esa odatdagidek sokin osmonga qadalgan edi.
Y/N o‘ziga ham tushunarsiz bir kuch bilan uning tomon qadam tashladi...Nam asfalt hamon kechagi yomg‘irdan so‘ng toza hid taratib turardi.
Taehyung qadam tovushlarini eshitib boshini burdi...Y/N ning yuzidagi asabiylikni ko‘rib kitobni yopdi.
— Ichkarida dars tugadimi?
— so‘radi u mayin ovozda.
— Tugadi...Ya'ni men uchun tugadi..
— Y/N qo‘llarini kurtkasi cho‘ntagiga soldi.
— Ustoz siz rostdan ham hammani o‘zgartira olaman deb o‘ylaysizmi?
Taehyung bir muddat qizning ko‘zlariga tikildi. Shamol uning uzun iyaklariga tushgan sochlarini biroz to‘zg‘itdi.
— Hech kimni majburlab o‘zgartirib bo‘lmaydi Y/N. Men shunchaki eshikni ko‘rsataman ichkariga kirish-kirmaslik esa odamning o‘ziga havola.
— O‘sha eshik ortida nima bor?
— Y/N qaysarlik bilan unga yaqinroq keldi.
— Zerikarli qoidalarmi? Yoki men kabi qizlarga "bunday kiyinma,bunday yurma" deydigan taqiqlarmi?
Taehyung yengil jilmaydi....Bu safar uning tabassumida kinoya emas, qandaydir g‘alati bir tushunish bor edi. U qo‘lidagi kitobni Y/N ga uzatdi.
— O‘sha eshik ortida tinchlik bor...Kechalari osmonga qarab ichingdagi bo‘shliqni to‘ldira olmayotganingda senga javob bo‘ladigan tinchlik.
Y/N qotib qoldi..."Kechalari osmonga qarab..." U bu haqda hech kimga aytmagandi-ku! Kechasi ko‘chada yolg‘iz yurganini, ichidagi bo‘shliqni qaerdan biladi?
— Siz... siz buni qayerdan bilasiz?
— qizning ovozi beixtiyor titrab ketdi.
Taehyung uning savoliga javob bermadi...Shunchaki kitobni qizning qo‘liga tutqazdi-da sekin ortiga o‘girildi.
— Ertaga kechikma Va... bugungi kiyiming senga yarashibdi.
Y/N qo‘lidagi kitobga qaradi. Ustiga sodda harflar bilan "Qalb xotirjamligi" deb yozilgan edi. U chuqur xo‘rsindi, yuragi negadir yana o‘sha notanish maromda tez ura boshladi

Hovlidan chiqib ketayotganda darvoza oldida o‘sha qora mototsikl va unga suyanib turgan Jihanni ko‘rdi Jihan uni ko‘rishi bilan dubulg‘ani uzatdi.
— Yana sizmi?
— dedi Y/N jahlini yashirishga urinib.
Jihan indamay mototsikl kalitini buradi...Motor g‘uvilladi.
— Ustoz aytdi...Bu safar burilishlarda qattiqroq ushla, yiqilib tushsang baloga qolaman
— dedi u ortiga qaramay.
Y/N dubulg‘ani kiyarkan beixtiyor lablari chetida haqiqiy, samimiy tabassum paydo bo‘ldi...Bu shahar unga endi avvalgidek begona va sovuq ko‘rinmayotgandi.

Y/N mototsikldan tushib Jihanga dubulgʻani uzatarkan ichidagi gʻalati xotirjamlik hissi hamon tarqalmagandi...Uy darvozasini ochib ichkariga kirdi-yu dahlizda turgan bir nechta begona dabdabali oyoq kiyimlarni koʻrib toʻxtab qoldi.
Yuragi shashqator boʻlib ketdi...Bu oyoq kiyimlarning "isi" unga juda tanish edi.
— Kelishibdi...
— deb pichirladi jahl bilan.
Ichkariga kirishi bilan dimogʻiga qovurilgan goʻsht va ogʻir parfyum hidi urildi. Mehmonxonada uning kelinoyisi va uning qizi Gavhar toʻrda yastanib oʻtirishardi...Y/N ning chekka qishloqda yashaydigan buvisi (ya'ni kelinoyisining qaynonasi) ularning qilmishlariga chiday olmay uydan haydab yuborgan shekilli yana bular shaharga
— Y/N larnikiga kelib oʻrnashib olishgan edi.
Onasi esa oshxonada hali safardan charchogʻi chiqmay turib, bularga xizmat qilib choy tashiyotgandi.
— Oho keldi malika!
— Gavhar qoʻlidagi qimmatbaho telefonidan boshini koʻtarib Y/N ga zaharxandalik bilan qaradi. Kiygan uzun koʻylagi va boshidagi roʻmolini koʻrib, labini burdi.
— Bu nima kiyish? Kecha kiygan tor shimlaring qani? Namozxon boʻlib qoldingmi deyman birdaniga?
Kelinoyisi ham piyoladagi choydan hoʻplab.burnini jiyirdi:
— Voy oʻrgilsinlar... Kechgacha koʻchada tentirab yurib.endi oppoq qiz boʻlib olibdimi? Onang bechora sen tengi qizni boqaman deb pul topolmay oʻlib ketyapti.
Y/N tishlarini gʻijirlatdi. Qoʻlidagi Taehyung bergan kitobni mahkam qisdi...Hozir bularning ikkalasini ham sochidan sudrab koʻchaga otgisi keldi...Ammo oshxonadan chiqqan onasining gʻamgin koʻzlarini koʻrib, oʻzini zoʻrgʻa toʻxtatdi.
Onasi Y/N ni chetga tortdi. Koʻzlarida yosh qalqirdi.
— Qizim... kelinoyinglar bir muddat biznikida yashaydigan boʻlishdi. Gavharning oʻqishi kiyimi bularning yeb-ichishi... Bilasan xarajat koʻp...Men... men yana chet elga ketishga majburman Ertaga bilet oldim.
— Nima?! Ona axir kechagina keldingiz-ku!
— Y/N ning koʻzlariga yosh keldi.
— Bular tayyor tekinxoʻr boʻlsa nega siz sarson boʻlishingiz kerak? Yeb-ichib yotishdan boshqa narsani bilishmaydi-ku!
— Jim qizim eshitishadi...
— onasi uning qoʻllarini qisdi.
— Sen xavotir olma. Men ketayotgan boʻlsam ham koʻnglim xotirjam...Chunki seni Taehyung ustozga omonat topshirib ketyapman...U senga ham dinni.ham hayotni oʻrgatadi. Men kelguncha oʻsha uydan chiqma xoʻpmi bor umidim sendan qizim yuzimni yerga qaratma...
Y/N mehmonxonaga semirib iyaklari osilib yotgan kelinoyisi va unga qarab kibrli kulayotgan Gavharga qaradi Ichida ularga nisbatan nafrat onasiga nisbatan achinish va Taehyungga nisbatan qandaydir umid uygʻondi.
Oʻsha kecha Y/N xonasiga kirib yigʻlab-yigʻlab charchadi...Shiftga qarab yotarkan miyasidagi ogʻriqqa chiday olmay Taehyung bergan kitobni ochdi...Birinchi sahifani oʻqiy boshladi:
*"Sening ustingdan kulayotganlar, aslida sening ichingdagi kuchdan qoʻrqadiganlardir...Sabr qil, chunki eng goʻzal javob
— sening muvaffaqiyatingdir."*

Ertasi kuni...
Y/N onasini aeroportga kuzatib qoʻydi...Uyga qaytishni umuman istamasdi chunki u yerda uni kelinoyisi bilan Gavharning zaharli gaplari kutayotgandi. Shuning uchun toʻgʻri masjid hovlisidagi shinam uychaga yoʻl oldi.
Bugun u ataylab emas, rostdan ham gʻamgin edi. Boshidagi roʻmoli ostidan koʻzlari shishgani yaqqol koʻrinib turardi.
Eshikni ochib kirganida, Taehyung hamon stol ortida oʻtirardi...U Y/N ning yuziga bir qarab undagi chuqur gʻamni darrov payqadi. Ruchkasini sekin stolga qoʻydi.
— Assalomu alaykum
— dedi Y/N ning ovozi bu safar juda mayin va sinoqchan chiqdi.
Taehyung oʻrnidan turdi. Qizga yaqinlashib uning koʻzlariga tikildi...Odatdagi kinoyali jilmayishidan asar ham qolmagandi.
— Va alaykum assalom...
— dedi Taehyung past ovozda.
— Nima boʻldi Y/N? Bugun koʻzlaringda oʻsha qaysar qiz yoʻq Faqat ogʻriq bor.
Shu payt eshik shartta ochilib, ichkariga darsga kelayotgan Mina va... uning ortidan jahl bilan Gavhar kirib keldi! Gavhar Y/N ni shu yerga kelishini bilib uni sharmanda qilish uchun ortidan poylab kelgan edi.

— Demak darsing shu yerdami Y/N?
— Gavhar Taehyungga qarab kibrli kuldi.
— Ustoz siz buning qanaqa qizligini bilasizmi oʻzi? Kechalari koʻchama-koʻcha tentirab yuradigan qizni qanaqa qilib bu yerga qoʻyyapsiz?
Xonaga birdan sukunat choʻkdi...Mina hayrat bilan Gavharga qaradi Y/N ning esa yer yorilmadi yerga kirmadi...Taehyung esa indamay Gavharga tikilib turardi...

Gavharning zaharli ovozi xonada aks sado berib Y/N ning boshiga gurlab urilgandek boʻldi...U barmoqlarini qisib yerga qarab qoldi Minaning koʻzlarida esa gʻalati bir qoniqish chaqnadi.
Darsxonaning eshigi shartta ochildi-yu ostonada Jihan koʻrindi...U har doimgidek qoʻllarini kurtkasi choʻntagiga solgancha, xonadagilarga beparvo qarab turardi...Ichkaridagi tarang muhitni zarracha pisand qilmay toʻgʻri oʻrtada turgan Gavharning yonidan oʻta boshladi.
Va ataylab... shunday qattiq va qoʻpol turtib oʻtdiki Gavhar muvozanatini yoʻqotib biroz egilib, chekkaga surilib ketdi.
— Voy!
— Gavhar kutilmagan zarbdan ensasi qotib jahl bilan boshini koʻtardi.
— Koʻrga oʻxshab...
Lekin gapi ogʻzida qoldi.
U oʻzidan bir necha santimetr balandda turgan Jihanning yuziga uning oʻtkir iyaklariga va eng muhimi
— qop-qora muzdek sovuq koʻzlariga qaradi.

Jihan unga xuddi bir parcha axlatga qaragandek mutlaqo hissiz va jirkanish aralash tikilib turardi Undan taralayotgan kuchli erkaklik energiyasi va bu magʻrur qiyofa Gavharning nafasini boʻgʻib qoʻydi...Qizning yuragi qanday urib ketganini oʻzi ham sezmay qoldi. Butun jahli bir soniyada erib oʻrnini gʻalati bir hayajon egalladi.
Jihan esa unga bir ogʻiz ham gapirmadi...Shunchaki nigohini uzib Taehyung tomonga oʻtdi.
Gavhar biroz kalovlanib, nima qilishini bilmay qoldi. Jihanning oʻsha sovuq nigohi uni butunlay dovdiratib qoʻygandi...U boyagi kibrli ohangini yoʻqotib atrofga koʻz yugurtirdi-da ovozini pastlatdi:
— Vay... uzr, adashganga oʻxshayman-a...
— dedi u duduqlanib.
Taehyung esa bularning hammasini jim kuzatib turgandi...U stulidan turib, Gavharning qarshisiga keldi. Uning yuzida boyagi mayinlikdan asar ham qolmagan jiddiy va salobatli ustoz turardi.

— Ha adashibsiz singlim..
— dedi Taehyung vazmin lekin har bir soʻzi suyakka qadaladigan ohangda.
— Bu yer
— masjid hovlisi...Bu yerda birovning gʻiybati qilinmaydi, gunohlari qidirilmaydi..Agar darsga kelgan boʻlsangiz marhamat oʻtiring...Agar kimningdir hayotini muhokama qilmoqchi boʻlsangiz eshik orqada.
Gavhar Taehyungning gapidan koʻra orqada oʻziga beparvo qarab turgan Jihandan koʻproq hayiqib, sekin orqaga tahlika bilan tahlillab qadam tashladi.
Y/N ga oʻqrayib qarab qoʻydi-da:
— Uyda gaplashamiz
— deb pichirladi-yu shoshib xonadan chiqib ketdi.
Eshik yopilishi bilan xonaga yana sukunat choʻkdi Mina nimanidir sezgandek daftari tomon egildi.
Y/N esa hamon eshik tagida qotib turardi...U Gavharning Jihanga qanday qaraganini, oʻsha bir soniyalik "oshiq boʻlish" lahzasini yaqqol koʻrgan edi.
Jihan stol chetiga suyanib, Y/N ga qarab qoʻydi.
— Yigʻloqilarni darsga kiritadigan boʻlishibdimi?
— dedi u oʻsha doimgi sovuq va qoʻpol ohangida.
Y/N uning gapidan darhol oʻziga keldi Koʻzlaridagi yoshni yashirish uchun tezda artdi-da Jihanga tikildi:
— Senga nima? Oʻzingga qara!
Taehyung esa ularga qarab yengil jilmaydi Boyagi taranglik biroz tarqagandek edi...U Y/N ga ishora qildi:
— Joyingga oʻtir Y/N... Darsni boshlaymiz Bugun senga juda muhim narsani oʻrgataman.
Y/N joyiga oʻtirarkan yuragidagi ogʻriq biroz boʻlsa-da pasayganini his qildi...U yuzini chetga burib, derazaga qaradi...Tashqarida esa hayot qaynardi... ammo uning hayoti endi tamoman oʻzgarib boʻlgandi...Uydagi azoblar onasining ketishi Gavharning yangi "muhabbati" va uning qarshisida turgan ikki yigit
— ustoz Taehyung va sirli Jihan.

KO'NGIL ESHIKLARI

2025-07-29T12:04:57.193Z

Men — Ozoda. Endigina 18 yoshga to'lganman. bir shahar chekkasida, yog‘och eshiklari qirilib ketgan, devorlari qoraygan kichkina uychada yashaymiz. Biz deganim — men, onam va og‘ay singlim Malika.
Malika — onamning erlaridan emas, ya’ni men uchun og‘ay. Lekin bu aytishga oson, yurakda esa… u haqiqiy singlimday. Men qachon yiqilsam, u ushlagan. Qachon yetsam, u meni kutgan. Faqat bilmadim… onam bilan nega bunchalik kelisha olmaydi. Har safar bir dasturxon atrofida o‘tirsalar, go‘yo havodagi sukut ham o‘tkir qilichday kesiladi. So‘ng urush, so‘ng eshik yopilishi, so‘ng Malika ketadi… kech kirguncha qaytmaydi.
Onam esa... kuchsiz. Ularning so‘nggi janjalidan keyin yotib qolgan. Ehtimol, sog‘lig‘i chidamadi, ehtimol yuragi. Yurak dedim-u, qanday yurak bu — har tongda og‘riq bilan uyg‘onadigan, har kechada sovuqda titraydigan Ko‘chada esa ayoz, devorlar yelga chidamay shitirlab ketadi.
Onamning ustiga yana bir adyol yopdim. Keyin yana. Ko‘zlari yumuq, lablari oqargan, nafaslari sekin. Dorilari tugagan edi.
Singlim yo‘q. Uyda yo‘q. Yana yuribdi... Qayerda yuribdi, Nima qilyabdi qanday holatda — bilmayman. Telefon ham yo‘q.
Shunda yuragimni g‘ijimlab, boshimni egib qo‘shni tomon yo‘l oldim. Ular ilgari yordam bergan. Ehtimol yana…
Eshik oldida qaltirab turdim. Yuragimda g‘urur kurashardi – “borma”, derdi. Lekin onamning ko‘z o‘ngimdan ketmaydigan holda yotgani… meni eshikni taqillatishga majbur qildi. Sekin, so‘ng biroz balandroq, keyin yana sekin.
Vaqt o‘tdi. To‘rt devorlar jimjit. Go‘yo hamma uxlardi, faqat men va shamol uyg‘oq edik. Nihoyat, eshik ochildi. Ostonada bir ayol – qo‘shni opamiz. U hamon o‘sha — o‘zini ko‘rganingda mehr kutib, javobida sovuq ko‘z qarashlar oladigan ayol.
— Assalomu alaykum… Opajon… — dedim sekin. Ovozim xuddi sovuqdan ko‘tarilmayotganday titrardi. — Onam juda og‘ir… Dorilari tugagan. Iltimos… ozgina qarz bera olmaysizmi?
Uning yuzi o‘zgardi. Avval hayronlik, keyin bezorilik. So‘ng… haqorat.
— Pul? Yana pul?! Nima, men bankmanmi?! O‘tgan safar ham olding, hali ham qaytarmading! Yana kelibsan, uyalmasdan!
Men jim qoldim. Na bahs qildim, na javob qaytardim. Faqat ortimga o‘girdim. Yuragim muzlab borardi. Yuzim issiq — uyalganimdan, ammo ko‘z yoshlarim muzga aylanganday to‘kilmasdi.
Qadam tashladim.
“Bezbet,” — dedi orqamdan ayol. Ovozi eshitildi, yuragimni tirnadi. Lekin yana jim ketdim. Chunki yuragimda boshqa narsa o‘sgandi – chidash.
Yana bir eshik sari yurdim. Balki bu safar eshik ochilar… yoki hech bo‘lmasa, yuragimdagi og‘riq biroz yengillar.

Eshik tomon yurarkanman, oyog‘im muzdek yerga tegdi. Qo‘llarimda hissiyot qolmagandi — baribir ularni cho‘zdim, sekingina eshikni taqillatdim. Yana bir marta. Yana.
Hech kim ochmadi. Faqat sovuq shamol eshikka urildi, xuddi ichkaridagilar o‘rniga “yo‘q” degandek. Yuragim g‘ijinib, orqaga burildim. Yana bekor ketgan umid, yana havoga sochilgan iltijo.
Qadam tashlashga majbur edim. Qo‘llarim qotgan, tirnoqlarim ko‘karib ketgan. Yurakda esa — og‘riq. Na jismim, na ruhim dam olgan edi.
Uyimga qaytayotganimda, ko‘chada bir guruh yigitlar ko‘zga tashlandi. Ko‘nglim “qoch” deb qichqirdi. Yuragim gursillab urdi. Ko‘zlarimni yerga qadab, qadamimni tezlashtirdim.
Birdan, tanish ovoz:
— Ozoda! Buni qarang, kimni ko‘ryapman!
Ovoz orqamdan keldi. U ovozni tanidim. Ichimdan muzdek titroq o‘tdi. Sekin ortimga burildim. Sardor edi. Sinfdoshim. O‘sha bezorilar to‘dasining doimiy azosi, og‘zida tamaki, yuragida esa yengil kulgu bo‘lgan yigit.
U menga tikilib jilmaydi. O‘sha eski, mazaxli tabassum bilan:
— Yana pul izlayapman, dema — dedi u kulib.
Ortadagi yigitlar xuddi buyruq olgandek kulishdi. Ularning kulgusi muzday havoga singib ketdi.
Men qattiq yutindim. Ammo ovozimda hech qanday hayajon sezilmasin degandek, juda sokin javob berdim:
— Ha... shunday, — dedim va yuzimni chetga burib qadamimni tezlashtirdim.
U ortimdan baqirdi:
— Yana ko‘rishguncha, — dedi u, ovozida yengil shafqatsizlik bilan.
Men hech nima demadim. Faqat yuragimda ichimdan qattiq qichqirdim: “Nega bu dunyo shunchalik sovuq?”
Uyga yetib kelganimda, qor bosgan eshik tagida biroz to‘xtadim. Nafas olishim og‘irlashgandi. Ostonadan kirganimda, havoda ozgina sut isib turgandi — kechasi uchun bir kosachalikgina qolgan edi. Yopgan adyollarga qaramay, onam yotgan joyi sovuq edi.
Sutni issitdim. Nonga botirib ichdim. Qornimni emas, yuragimni isitamandek tuyuldi. So‘ng onamga bir choy qoshiqdan tutdim, ohista.
U ko‘zlarini ochdi, yuzi oqarib ketgan, ovozi titrab chiqdi:
— Qizim... Malika kelmadimi?
O‘zim ham undan xavotirdaman. Ko‘pdan beri uyga kechikmoqda. Qanday hayot kechiryapti — bilmayman. Lekin onamni qiynashga haqqim yo‘q edi. Shuning uchun jilmayishga urinib, ohangimda ishonch yaratdim:
— Oyijon, xavotir olmang... kelib qoladi. Siz faqat dam oling.
Onam sekin ko‘zlarini yumdi. Men esa yoniga yotdim. Ammo uxlash oson emasdi. Tun jimjit edi, faqat onamning yengilgina, ammo tobora og‘irlashayotgan yo‘tali eshitilardi.
Keyin... xirillash.
Keyin — yana yo‘tal. So‘ng yalinch ovoz:
— “Suv…”
Qo‘rqib uyg‘ondim. Yana suv berdim. Onamning kaftlari muzdek. Har bir nafasida og‘riq bor.
Men yostig‘imga bosh qo‘ydim. Ko‘z yoshlarim o‘z-o‘zidan oqdi. Ichimda birgina savol: “Nega onamga yordam bera olmayapman?”
Yig‘ladim… jimjimay. So‘nggina, yuragim charchaganida, ko‘z yoshlarim quriganida, uxlab qolganimni bilmay qoldim.

Tashqarida tong otayotgandek, ammo biz yashayotgan uyning ichkarisida hali ham qorong‘ilik hukmron edi. Men esa kechani uyg‘oq o‘tkazdim. Har bir yo‘tal — yuragimni yirtgandek bo‘ldi. Har bir "suv..." degan faryod — ichimni titratdi.
Onam yotgan joyga yaqinlashdim. Nafasi juda sustlashgan. Har gal ko‘kragi ko‘tarilib-tushganida, ichimda "yana bir marta..." deb pichirlardim. Har gal ko‘zlarini ochgandek bo‘lsa — "yashayaptilar", deb o‘zimni ovutardim.
Men nima qildim?
Adyolni yana qayta yopdim. Oyoqlarini iliqlash uchun o‘z switerimni tagiga tiqdim. Qo‘llariga isigan tuzli suv bilan kompress qildim. Og‘ir nafaslar orasida bir zumgina uyg‘onib ketdilar. Lablarida rang yo‘q, ko‘zlarida umid... umid emas, qo‘rquv bor edi.
— Ozoda... — dedi sekin.
Men qo‘llarini ushlab, boshimni past soldim:
— Men shu yerdaman, oyijon. Hammasi yaxshi bo‘ladi.
U boshini qimirlatdi. Go‘yo shunchalik og‘ir harakatki, butun vujudini larzaga solgandek. So‘ng bir gap aytmoqchi bo‘ldi. Lablari qimirlagandek bo‘ldi, lekin ovozi chiqmadi.
— Oyijon, ayting... iltimos. Men eshitaman.
U lablarini qiyinchilik bilan harakatlantirib, sekin-sekin aytdi:
— Men... yashay olmayman...
Bu so‘z yuragimni qattiq teshib o‘tdi. Ko‘zlarimda yosh to‘ldi. Yo‘q... yo‘q, bu bo‘lishi mumkin emas. Men bunga tayyor emasman. Yolg‘iz emasman-ku hali. Men bor-ku...
Men o‘zimga: "Yig‘lama, Ozoda" dedim. "Senga kerak emas hozir zaiflik. Hozir kuchli bo‘lishing kerak."
O‘rnimdan turdim. Xaltamda qolgan eng so‘nggi tibbiy narsalarni titib chiqdim. Kecha issitmaga qarshi dori qolgandek edi, ammo... yo‘q. Hech narsa yo‘q.
Yugurib ko‘chaga chiqdim. Qo‘shnilar eshigini yana taqillatdim. Hatto orqalarimga tupurilgan gaplar yodimdan chiqdi. Taqillatdim, yalinib so‘radim. Biroq eshik ochilmadi. Hamma uxlayotgandek emas, go‘yo men uchun ko‘r va kar bo‘lib qolgan.
Uyga qaytdim. Havo yanada sovigan. Onamning yostiq atrofida tumanli havoni ko‘rdim — bu ularning harakat bilan chiqqan ohangsiz nafasi edi.
Yugurib yoniga bordim.
— Oyijon?! Men keldim. Iltimos... birozgina yana...
Ular menga qaradi. Juda uzoqdan qaragandek. Ko‘zlaridagi nurni endi ko‘rmayapman. Qo‘llarini ushladim. Muzdek. Juda muzdek.
— Iltimos... men hech bo‘lmasa sizni shifokorga olib boray... — deya yig‘lab so‘zlarimni pichirlab gapirdim.
Ammo u kishi faqat ko‘zlarimga qarab yengil bosh chayqadi. Ko‘zlarida birgina ma’no bor edi: kechirasan, bu dunyodan charchadim, qizim.
Men o‘sha onni hech qachon unutmayman. Onamni ko‘zlarida so‘nggi daqiqalarda qanchalik yashashni istashganini, lekin yana qanchalik charchaganliklarini ko‘rdim. Nafaqat kasaldan, balki hayotning o‘zidan charchagan edilar.
— Men yordam bera olmadim, oyijon... kechiring... — dedim, hamon qo‘llarini ushlab.
Yig‘ladim. Titrab. Qichqirmay, faqat ichimdan, yuragimni yulib-yulib yig‘ladim. Chunki endi hech narsa foyda bermasdi. Endi ko‘z yoshlarimdan boshqa hech narsa qolmagandi.

Onam ketdi...

Qo‘shnilar yordamida uni dafn qildik. Qor tagida, tuproq muzlagan yerda, xayolimda faqat onamning muzdek qo‘llari qolgan. Hamma narsa go‘yoki tush. Yomon, sovuq, uyg‘onib bo‘lmaydigan, xotira bilan qoplangan bir tush.

Uyga qaytdim. Onamning ro‘mollarini quchoqladim. Ularning hidini ichimga singdirdim. Ko‘zlarimni yumdim — go‘yo ularni quchoqlasam, oyim qaytib keladiganday tuyular edi.

Ammo kelmadilar.

Dunyo jim. O‘limdan keyin hatto shamol ham boshqa esadi. Qor boshqa yog‘adi. U qor quvonch emas edi — yolg‘izlik edi.

Men hech nima yemadim. Hatto suv ham ichmadim. Faqat onamning rasmlarini yonimga yotqizib qo‘ydim. Ularning har biriga termulib, pichirlab bir xil gapni aytdim:

— Kechiring meni, oyijon…

Kech kirganida shamol kuchaydi. Uyimiz eski, eshiklar taqillaydi, derazalardan shivirlaydi. Men chiroqni yoqmoqchi bo‘ldim — yoqilmadi. Tok o‘chgan.

Butun uy qorong‘ida qoldi.

Ko‘zim ochiq edi, lekin hech narsa ko‘rinmasdi. Yana ham yomoni — yuragimda narsa ko‘rinyapti: qo‘rquv.

Birdan... tashqaridan g‘alati tovushlar eshitildi.

Qor ustida ohista bosilayotgan qadam tovushlari. Uzoqdan boshlangan, yaqinlashayotgan...

Men qo‘rqa boshladim. O‘rnimdan turmadim. Titrayapman. Nafasim bor, lekin chiqmayapti. Go‘yo hatto nafas olsam, o‘sha tovush meni eshitadiganday.

Devorlarimiz past ekanini esladim. Har qanday odam, bir turtki bilan devordan oshib kirishi mumkin. Bir vaqtlar bunga ko‘nikkan edik, lekin bugun men yolg‘izman.

Qadamlar to‘xtadi. Eshik oldida.

Keyin... eshik sekin ochildi.

Qorong‘ilik ichida eshikni ochayotgan kimligini ko‘ra olmadim. U yerda bir siluet turibdi. Yuragim bo‘g‘zimga tiqilib, na ovoz, na harakat chiqyapti.

Faqat ichimda bitta hayqiriq:

— “Iltimos... men bugun ko‘proq chidab bo‘lmaydi...”

Qora kiyimdagi odam sekin ichkariga qadam tashladi. Har bir tovushi men uchun chaqmoqdek edi. Shunchalik sokin edi u, lekin unga qarshi yuragim qichqirardi.

Men yostiqni qattiq quchoqladim. Ichimda faqat shuncha gap:

— Endi oyimsiz, meni kim himoya qiladi...?

Qora kiyimdagi odam yaqinlashdi. Endi u men turgan xona eshigida. Nafasi og‘ir. Shivirlayapti. Lekin gapirmayapti.

Sukunat Orqasida

2025-05-21T17:09:49.132Z

Qishloq sokin edi.
Ammo bu sukunat hayot sukunati emasdi — bu o‘limdan keyingi jimlik edi. Yonayotgan uylar orasidan tutun ko‘tarilar, ko‘k yuzini qoraytirar edi. Havoda chang, qon, va qoldirib ketilgan orzular hidi bor edi.
O‘rtada, yoqib yuborilgan eski daraxt tagida ikki bola o‘tirardi. Kichkina, titragan, chang va kul bilan qoplangan ikki mavjudot. Biri — Suga, 8 yoshda, ko‘zlari qotgan, ammo baribir u hali bola edi. Ikkinchisi — Yn, 6 yosh, uning yonida o‘tirgan, tizzalarini bag‘riga bosib, har zamonda faqat yerga tikilar edi.
Suga asta so‘zladi. Ovozi quruq, biroq yuragidan yirtilib chiqqandek:
— "Meni otamni o‘ldirishdi. U shunchaki meni ko‘rayotgan edi... bilasizmi? Askarlardan biri keldi, hech qanday sabab yo‘q. Otamni o‘ldirishdi. Men ko‘rdim. Men jim turdim. Men... hech narsa qila olmadim."
U boshini egdi. Kaftlari changda, ammo kaftlarida titroq bor edi.
Yn sekin boshini burdi. U hali yig‘lamagan edi. Balki yig‘lashga ham kuchi qolmagan edi.
Yn: Menimcha ular meni unutib ketishdi. Onam meni eshik orqasiga yashirdi. Men ularning qichqirig‘ini eshitdim... keyin jim bo‘ldi hammasi. Men ularga yig‘lamaslikka va’da bergandim..."
U nigohini osmonga tikdi. Osmon... yana qop-qora edi.
Yn: Menga ular otamni tortib olishdi. Onamni tortib olishdi. Hayotimni tortib olishdi."
Suga unga qaradi. Qorong‘ilikda Ynning changga qorishgan yuzi baribir tiniq ko‘rinardi. Bir zum jimlik cho‘kdi. Faqat uzoqdan yana portlashlar eshitildi.
Suga sekin qo‘lini uzatdi.
— "Menga bir kun kelib... otamni o‘ldirgan askarlardan qasos olaman."
Yn ham qo‘lini cho‘zdi. Qo‘llari changli, sovuq, ammo bir-biriga iliqlik berdi.
Yn: Men ham. Ular ota-onamni tortib olishgan... endi men ulardan hammasini tortib olaman.

Yn: Men Ynman senchi...

Suga: Men Suga

Yn: tanishganimdan hursadman!

Suga:Xm...

Yn: Meni hotiram bas ota-onamni ismini ham eslay olmayman..

Suga achiq kuladi.
-unda meni ham unitib yuborasan qo'rqma...
Ular qo‘llarini ushlab, olov nuri ostida jim o‘tirishdi. Va Suga o'rnidan turib qayoqadir ketadi Yn ham boshi oqgan tomonga yuradi.Bu vada edi. Bolalar orasida, ammo so‘zlardan kuchliroq vada.
Ammo vaqt... vafodor emas.

Oradan kunlar yillar o'tadi
Urush sukunat bilan keladi.
So‘ng portlash bilan uyg‘onadi. Ammo Suga uchun sukunat — oddiy jimlik emasdi. Bu ichki hayqiriq, tinmay titraydigan yurak, ammo yuzda silliq sovuqlik edi.
U o‘sha kechasi qarorgohning yuqori nuqtasida yolg‘iz turardi. Pastda askarlar saf tortgan. U esa ularning ustida edi — yelkasida sharaf, yuragida jarohat.
Yuzida chandiq bor. Qor yog‘ayotgan, lekin u qor emas, kuldek og‘ir tushayotgandek edi.
U g‘amgin kuldi:
— Men katta bo‘ldim, onam. Men vada bergandim, eslaysizmi? Men ularni yo‘q qilaman degandim. Endi men ular kabi bo‘ldim. Balki undan battarroq."
Yoniga Namjoon yaqinlashdi:
— "Sirdar, razvedka xabari — dushman safida yangi sardor paydo bo‘ldi. Ayol kishi. Niqobda yuradi. Uni 'Ko‘z' deb atashadi. O‘ta xavfli. Hech kim yuzini ko‘rmagan."
Suga kulimsirab qaradi:
— "Qorong‘ilikda tug‘ilgan odam yuzini ko‘rsatmaydi. Chunki u yuragini yo‘qotgan bo‘ladi."
Namjoon unga ancha vaqt tikildi, lekin hech narsa demadi.
Suga yana yolg‘iz qoldi. U qorni bosib, sekin oldinga yurdi.
— Bu urushda faqat bittasi yutadi. Bu safar... men o‘zimni yo‘qotmasligim kerak. Qasam ichganman.
Ammo... orada bir narsa bor edi.
O‘sha ovoz.
O‘sha kecha, o‘sha jangda. Portlashlar ichidan chiqib kelgan, buyrug‘i bilan askarlarni boshqargan bir ayol. Lekin bu ovoz... tanish edi.
Ko‘zlarini yumdi. Quloqlarida yana jaranglaydi:
— “Qoplang! Oldinga yurma!”
Bu oddiy buyrug‘ edi. Ammo u... uni esladi. Ichidan bir narsa siljidi. Qorong‘ilikda qolgan, chang bosgan, ammo unutilmagan narsa.
Suga ichida qattiq nafas oldi.
— "Bu... mumkin emas. Balki shunchaki tasavvurdir. Balki..."
Lekin yuragi boshqa gap aytar edi.

U har safar maydonga chiqqanida, hammada bir xil savol tug‘ilar edi:
“Bu ayol kim?”
U esa javob bermasdi.
Faqat sovuq ko‘zlar. Niqob ostida yuz yo‘q, faqat sukunat bor.
Ko‘z. Shunday atashardi uni. Ko‘rganini unutmaydigan, yuragini dushman bilmaydigan sardor. U ayol edi, lekin yuragi temirdan, qalbi tildan emas — yong‘indan edi.
Bugun ham jang boshlanishidan oldin u tepalikda turardi. Atrofida harbiylar jim. Ko‘z esa harakatsiz. Qurolini tekshiradi. O‘qni uradi. So‘ng askarlarga bir qaraydi — ko‘zlar bilan. Faqat ko‘zlar gapiradi.
— "Holatga tayyorlaning. Ikkinchi bo‘linma chapdan aylanadi. Hech kim orqaga qaramaydi."
Uning ovozi xuddi qattiq sovuqda darz ketgan muzdek — singadi, lekin baribir kuchli.
Harbiylar unga bo‘ysunardi. Chunki u ular bilan emas, ular uchun urushardi. Har bir buyrug‘i aniq, har bir yurishi — sukunatda.
Ko‘z yana tog‘ ortiga qaradi. U yerda — dushman tomoni. U yerda Suga askarlari bilan turardi.
Ammo bu endi urush. Hislar yashiringan. Yuraklar muzlatilgan.
U asta niqobining pastini mahkamladi. Ko‘zlar yana to‘g‘rilandi. Yuragi… sokin, ammo yongan holatda.
— "Vaqti keldi."
Bir qo‘li bilan belgini berdi. Harbiylar siljidi.
Urush boshlanishi arafasida dunyo jim edi.
Faqat Ko‘z… yurar edi. Xuddi sukunatning o‘zi kabi.

Portlashlar go‘yo yurakning urishini taqlid qilayotgandek ketma-ket kelardi. Har bir qadam, har bir buyruq o‘limni yaqinlashtirardi. Qorong‘u o‘rmon orasida ikki tomon — Suga va Ko‘z qo‘mondonligidagi askarlar — to‘qnashdi.
Suga o‘q uzib, eng oldinga yurdi. Yuzida g‘azab emas — sovuq qat’iyat. Har bir harakati — aniqlik. Uning har bir zarbasi dushmanga o‘lim, o‘ziga esa vijdon ustida og‘irlik edi.
Suga: Chap tomonni tozalang! Ular yashiringan — lekin men qorong‘ilikda nafas olayotganlarni his qilaman!" — deb baqirdi Suga.
Orada... u ko‘rdi.
Qora niqob, qalin kiyim, belida qurol, harakati yashincha. Ammo eng muhim narsa — ko‘zlar. Qattiq, to‘g‘ri, tirik. O‘sha Ko‘z.
U ilk bor Ko‘z bilan ko‘z urishtirdi. Ularning orasida bir zum to‘xtash bo‘ldi. Portlashlar, o‘qlar, qichqiriqlar — hammasi jim bo‘lgandek.
Ko‘z yashin tezligida harakat qildi. Yerga o‘girilib tushdi, orqaga o‘q uzdi, jangchini yiqitdi. So‘ngra yana Suga tomonga yurdi. Qo‘lida pichoq.
Suga ham qarab turmadi. U qurolini tushirdi va xuddi yuragidagi g‘azabni chiqarayotgandek oldinga otildi.
To‘qnashuv... sodir bo‘ldi.
Zarbaga zarba, yurishga qarshi yurish. Harakatlar nafratli emas — ehtiyotkor, sinchkov. Go‘yo ular bir-birini o‘ldirishdan ko‘ra tushunib olishni xohlayotgandek. Ammo vazifa boshqa: dushman — bu faqat yo‘qotilishi kerak bo‘lgan narsa.
Ko‘z pichoq bilan Suganing yoniga zarba berdi. Suga esa qilichi bilan blok qildi. Ko‘z ikki marta orqaga yurdi, yana tezlik bilan hujum qildi.
Suga pichoqni yo‘qotdi. Ko‘z uni yerga qulatdi. Qo‘li Suganing bo‘yniga tegdi.Ko'z to'xtab qoladi.
Lekin o‘q yangradi. Ikkovlon bir-biridan ajraldi. Har biri yana orqasiga qaytdi. Jang yana davom etdi. Sukunat yana yirtildi.

Hammasi yahshi ketayotgandi toki Ko'zni askarlaridan biri yaralanmagunicha.

Umitsiz ovoz bilan.
-Jin ursin...yaralandim...!

Ko'z tezda askari tomon yuguradi va yarasini bog'laydi yarasi chuqur bo'lgani uchun sovuq ko'zlar bilan Sugaga so'ngi bor qaraydi va.

-Chekinamiz...
Deb baqiradi ovozida bog'lubyat yo'q qo'rqish yo'q edi

Ko'z qo'li bilan ishora qilganda Suga va uni askarlari tomon kamondan o'q uziladi. Sugani askarlari qalqon yordamida saqlanishadi lekin ko'plari o'lishadi Suga esa hayron edu bir askar uchun chekinish bu ahmoqlikmi yoki boshqa narsa Suga ko'zni ketishini kuzatadi Ko'z yaralangan askarga juda ko'p yordam berardi va Ko'z va uni askarlari g'oyib bo'lishdi. Suga o'z askarlariga qaradi ular kam olgandi bir yaralangan askar zo'rg'a gapiradi.

-Janob....men yaralandim yordam bering...!

Suga anchiq kuladi bu hamdartlikdan emas jahildan edi.

Suga: yordam..?! Albatta hozir yordam beraman!
Suga miltig'ini chiqarib askarni nag' peshonasidan otib tashlaydi.

Qolgan askarlar orqaga qadam tashlashadi.

Suga jahil bilan baqiradi.
-Hammang foydasizsan qizbolaga o'xshaysanlar ularni hech birini o'ldira olganlaring yo'q hato qiz bola sizlardan yahshi jang qilyabdi ular kuchli bir kamon o'qi va hammang murdasan!!!

"FORCED LOVE"

2025-05-14T22:37:27.370Z

Nora pastga qaraydi Onasi kelishiga hali ham ishonardi Jungkook sekin jilmayib Norani yoniga tiz cho'kadi.

Jk: Qizalog'im istaysanmi senga yangi Ona olib kelaman u ham mehribon chiroyli bo'ladi...

Nora tezda Jungkookdan uzoqlashdi.

Nora: Yo'q!
Dedi qattiq lekin pas ovozda.Jungkook ho'rsindi va.

Jk: Nora tushun edi onang qatmaydi u isis yo'qoldi uni topa olmayabmiz...
Nora bir og'iz ham gapirmay Jungkook xonasidan chiqib ketadi
Jungkook odamlariga qaraydi.

Jk: Noraga ko'z quloq bo'linglar iloji bo'lsa xonasidan chiqarmanglar..
Jungkook odamlari bosh irg'ashib tezda Norani xonasiga olib kirishadi Jungkook esa yer to'laga tushadi ne ko'z bilan qarasaki yer to'la eshigi yonida Nora turgandi Nora eshikga shunchaki qarab turgandi jungkook joyida tosh qotadi chunki biroz avval Nora o'z xonasiga odamlari bilan kirib ketgandi Jungkook tezda Nora tomon yuradi va Norani kichik qo'lidan ushlab o'ziga qaratadi.

Jk: Bu yerda nima qilyabsan....qaday qilib xozir xonangga kirgan edingku...

Nora jim edi bu esa Jungkookni sarosimaga solishni boshlagan edi Jungkook telifoni chiqarib odamlariga qo'ng'iroq qiladi.

- eshitaman janob!

Jk: Nora qayerda edi?

- Ha Norani biroz avval uxlagani uchun xonasidan chiqib turgandik...

Jkni jahli chiqadi va hayrat aralash.

Jk: Qanaqa uyquv axmoq! Nora meni yonimda...

Bu gapdan jungkook odami tezda Nora xonasiga kiradi va karvatga qaraydi.

- Qanday axir biroz oldin shu yerda uxlayotgan edi....!

Jk: Axmoqlar! Norani olib ketinglar iloji boricha yer to'laga yaqinlashmasin...

Jungkook telifoni o'chiribdi keyin Noraga qaraydi Norani ko'zlariga bog'langan oq mato ustidan jungkook mayin silab qo'yadi.

Jk: qanday qilib bu axvolda yer to'laga tusha olding..?!
Deb o'ziga pichiladi.
Jungkook odamlari keladi va Norani olib ketishadi Nora ketgach Jungkook sekin yer to'la eshigi ochadi va ichkariga kirgach eshikni orqasidan quliflaydi.

Yer to'ladan faqat bir gap eshtilardi.

Kulguv va to'satdan yig'i
Qizim...qizim degan ovoz aks-sodo beradi Jungkook Ynni yoniga boradi Yn devorga kishanlangan butun tanasi qizil qon bilan belangan edi Jungkook Yn yoniga boradi.

Yn: Qizimmm! Keldingmi kel bog'rimga bosay seni uzoq uzoqlarga....olib ketaman...!
Va Yn to'satdan kuladi u endi Jinni edi.

Jungkookni jahli chiqib turgani uchun to'satdan Ynni bo'ynini qattiq ushlab boshini devorga urishni boshlaydi.

Jungkookning qattiq va shavqatsiz zarbalariga Yn tosh bera olmaydi.

Jk: SENI O'LDIRAMAN...!!
dedi tishlari orasida.
Devor qonga bo'yaladi Ynni boshidan qon daryo kabi oqa boshlaydi Jungkook esa Ynni yerga itarib yuboradi.Yn ohirgi marta jilmayadi.budan yanada jahli chiqgan jungkook toshni olib Ynni yuzni tanib bo'lmas axvolga solmaguncha yuziga tosh bilan urishni boshlaydi.

Nihoyat Jungkook to'xtaydi qo'llari qonga belangan Ynni esa joni uzulgan edi jungkook sekin o'rnidan turib yer to'ladan chiqib ketadi u qo'lini yuvish uchun hamomga bormoqchi bo'lganida Jungkook odamlari yonidan chiqadi.

-Janob onangiz keldi sizni chaqiryabdi...

Jungkook esa tezda sochiq bilan qo'lini artadi va oshxonaga boradi Jungkook onasi oshxonada yuzida havotir bilan turgandi.jungkook sekin ichkariga kiradi.

Jk: Oyi ogohlantirmasdan kelibsiz nima bo'ldi...

- O'g'lim nima bo'ldi Yn topildimi nega u topilmayabdi...!!

Jk soxta havotir niqobni taqadi.

Jk: Biladim oyi kasalxonadan faqat Qizim Norani topdim Yn esa isis yo'qolgan uni men ham sog'indim va uni qidiryabman...

-Lekin qanday qilib qizini tashlab ketadi?..kasalxonaga kirishidan oldin men bilan yahshi gaplashdi tezroq bolasini dunyoga keltirishini hohlashini aytdi-ku...

Jk: Unisini bilmadim Oyi

Jungkook onasi chuqur nafas oladi va stolga o'tiradi.

Jungkook esa sekin onasini oldiga o'tiradi.

Jk: Oyi men uylanmoqchiman chiroyliroq va qomati ko'rkam qizga

Jungkook onasi ikkilanib jungkookga qaradi.

-ishonching komilmi o'g'lim Yn ham chiroyli edi u ham qomadi yahshi edi u ham seni yahshi ko'rardi
...Bilmadim o'zing bilasan o'g'lim uylansang uylan senga qarshi chiqmayman

Ertasi kuni Jungkook Sugaga qo'ng'iroq qiladi

Suga telifoni ko'taradi.

Jk: Salom Suga...bugunoh singling bilan kel
Va Jungkook telifoni o'chiradi.Suga hayratda qoladi.

Orada bir qancha vaqt o'tar o'tmas qasir eshigidan Suga va Jennei kirib keladi Jungkook sovuq jilmaygancha ularni kutib oladi.

Jk: Sizlarni yana qayta ishga oldim...Suga sen Nora qizimga ko'z quloq bo'lasan...undan oldin yer to'lani yozalab ol..

Suga bu gapda nimadir g'alati ekanligini bildi va
Tez yer to‘laga shoshilib tushdi. Yuragi allaqachon nimadandir darak berayotgandi. Qadam tovushlari devorlar orasida jaranglab, havo o‘tkazmaydigan bu joyda vahima aralash jimjitlik hukm surardi.
Ammo u ko‘rgan manzara yuragini tilka-pora qildi.
Yn qimirlamay yotar, yuzi tanib bo‘lmas holatda. Sochlari qon bilan qorishib ketgan, devorlar esa yashash istagini ayovsiz yo‘qotgan qon izlari bilan bezalgan edi. Suga tizzalariga qulab tushdi. Nafasi qisila boshladi.

Suga: Y... Yn...deb pichirladi u, qo‘rquv va dard ichida.
Uning barmoqlari titrar edi. Ynnning muzlab qolgan qo‘lini ushlab, yuragidagi og‘riqni yashira olmadi. Hech qachon tan olmagan, lekin yuragining eng chuqurida yashirib yurgan sevgisi, endi faqat azobga aylangandi.

Suga:Kech bo‘ldi... men seni saqlay olmadim...deb zorlandi u, ko‘zlaridan jimjimador yoshlar oqib tusharkan.
Suga: Sen chiroyli eding... kulgining ovozi tinmay qulog‘imda... men seni sevganimni aytolmadim, lekin har safar qaraganimda yuragim urishini his qilarding-ku... endi esa sen yo‘qsan...
Suga asta asta Ynnining tanasini ko‘tarib, og‘ir nafaslar bilan tashqariga olib chiqdi. Hech kimga ishonmasdan, hech kimga aytmasdan, uni qo‘llari bilan ko‘mishga qaror qildi. Yer kovlar ekan, har bir lopatadek yuragiga og‘irlik tushayotgandek edi.
Suga: Men seni yerga emas, yuragimga ko‘maman... har kuni, har nafasda men seni eslab yashayman... kechir, Yn... seni sevganimni juda kech bildim...
Va nihoyat u tuproqni sekin sekin yopib, ustiga qo‘lini qo‘ydi. Uzoq, jim sokin osmon ostida, bir odam yuragining eng qorong‘i burchagida yonginasini yo‘qotdi. Va o‘sha kuni Suga hech qachon kulmaydigan odamga aylandi.

"FORCED LOVE"

2025-05-10T18:15:13.576Z

Jungkook sizga qarash uchun biroz orqaga tortiladi shunda ikkingiz bir-biringizni ko'zlaringizga qaraysiz bir tarafingiz u qotiligi va yana yomon ishlar qilishiga ishonar yana bir tarafingiz u o'zgargan va endi hammasi yahshi bo'lishiga ishonardi.
Qasir ichidan Jungkook onasi chiqadi va o'g'lini ko'rib tezda chaqiradi.

-Jungkook...!
Jungkook tezda onasi tomon yuradi va onasini qattiq quchog'laydi Siz bularni bir chetda kuzatasiz sizni hayollaringiz Jungkook o‘zgarganiga ishona olmasdi u juda boshqacha harakatlar qilar oldingi sovuqonlikdan va yomon hislardan asar ham yo‘q edi.
Siz hayollaringiz bilan bir nuqtaga tikilib qolganigizni o'zingiz ham sezmay qoldingiz Jungkook esa sizni mayin jilmayish bilan kuzatib turgandi.

Jk: Ho'sh...shunday turaveramizmi...?
Jungkookning ovozi juda hotirjam va mayin edi.

Yn: A...ha hozir yuring ichkariga kiraylik...!
Siz biroz gaplaringizda chalkashib ketasiz hech bunday bo'lmagan hudi tilingiz aylanmay qolgandek bir og'iz so'z aytish juda qiyindek edi bu og'riqdan emas tushunarsizlikdan va havotirdan. Siz va Jungkook ichkariga kirasizlar va Jungkook qo'li sekin sizning belingizga o'raldi va o'ziga tordi siz esa hali ham Jkdan qo‘rqanigizdanmi qartilaysiz.

Jk: Hali ham....hali ham o'sha o'shasan!

Yn: Qanaqaman...
Ovozingiz biroz titrab chiqadi.

Jungkook sekin kuladi.
Jk: Chiroyli,aqili,mexribon va jim...

Siz sekin Jungkookdan uzoqlashasiz.

Yn: Men...aylanib kelmasam bo'lmaydi...

Siz Bog' tomon yurasiz Jungkook esa sizni derazadan kuzatib turadi. sizning hayollaringizdan bir kishi ketmaydi faqat Sugada edi "nega Suga birdan o'zgarib qoldi?,nega Suga meni tashlab ketdi?.Nega Suga o'zini juda g'alati tuti hudi yuragi juda qattiq og'riq bordek. Hayollaringiz egasi Suga va yana Suga uni sevib qolganigizni tushunasiz lekin uni xotini va farzadlari borligini bilib bu niyatdan bu hayollardan qutulish kerakligini sezasiz
Ortingizda qadam tovushlari eshtiladi bu Jungkook edi.

Jk: Azizam qorning ochmi...?

Yn: Yo'q och emasman...

Jk: yolg'onni bas qil...sen farzadimmizni dunyoga keltirishing kerak qani bo'l
Ovqatlanib ol...

Yn: istamayman dedimku
Jk sekin bosh irg'adi.Lekin to‘stadan Jk sizning iyagizni ushlab unga qarashga majbur qiladi uni ushlashi qattiq emas lekin sizni qo‘rqitish uchun yetarli.

Jk: Nega...mendan qochyabsan senga nima yetishmayabdi a...? Yahshi bo‘lsam ham yomon bo‘lsam ham senga yoqmayman nimaga...nima uchun ayt

Siz ham Jungkookni ko‘ziga tik qaraysiz.

Yn: Nima uchun ishonishim kerak Ko‘z o‘gimda Otamni o‘ldirgan odamga ishonishim kerakmi yoki hayotimni jahanamga aylatirgan odamga ishonaymi...

Jungkook tishlarini g‘ijilatadi ko‘zlari qorayadi
Va tezda o‘rnidan turib qasir tomon yuradi.Bu orada Jungkook onasi ham o‘z uyiga ketadi.

Yn: istamayman dedimku
Jk sekin bosh irg'adi.
Jk: yahshi seni yolg'iz qoldiraman o‘zinga kelib ol

Oradan ancha kun o‘tdi va Yn kasalxonada edi Va nihoyat, bir qizaloq tug‘ildi – Nora.
Ammo bu quvonch uzoqqa cho‘zilmadi. Yn kasalxonadan chiqqach, yana sinish, yana og‘riq. Jungkook, yuragidagi zulmat bilan, shunchaki ayolining tanasini emas, ruhini ham yanchib tashlagandi. U o‘z qilmishlarini yashirish uchun dahshatli reja tuzdi. Nora hali chaqaloq bo‘lganida, uning ko‘zlariga maxsus dori tomizdi – ko‘r qiluvchi dori. Chunki u bilardi – agarda bir kun kelib Yn yordam so‘rasa, bu kichik ko‘zi ojiz qiz hech narsani ko‘rmaydi, hech narsani aytolmaydi...
Nora 5 yoshga to‘lganida,Jungkook Norani hech qayerga chiqarmas va faqat odamlari nazoratida tutardi chunki Jungkook Norani yahshi ko‘rardi.Jungkook o‘z onasiga Nora tug‘ma ko‘zi ko‘r tug‘ildi deb aytadi va uyda yana janjal. Faqat bu safar Yn yer to‘laga qamalgan va kishalangan Ynga endi ozotlik begona va hech nimaga ruhsat yo‘q Yn o‘z qizini ko‘ra olmagan hato yuzini ham ko‘rishga urgurmagandi Yn ruhan singan va bir nuqtaga qarab o‘tirgandi tepa qavatdan qizi Norani kulgusini eshtib sekin jilmaydi kichik va beg'ubor Nora ko‘zi ko‘r bo‘lsa ham qasirni besh qo‘lidek bilardi. Bir kuni Jungkook ishdan qaytadi Nora Jungkook yoniga yuguradi.

Nora: Dada...oyim qayerda
Deb so‘radi ovozi juda mayin.Jungkookni jahli chiqadi.

Jk: Onang bizni tashlab ketdi...eshiting tashlab ketdi u boshqasi bilan hozir uni unut..tushundingmi?!

"FORCED LOVE"

2025-05-01T19:59:30.865Z

Siz ko'zlaringizni zo'rg'a ochib Suga yerda ingrab yotgani yarim uyquv aralash ko'rasiz va gapirasiz.

Yn: Hoy...Suga! nega yerda yotibsan...

Dedingizu yana karvatga yiqilib bir zumda uxlab qolasiz Suga chuqur nafas olib sekin aravachasi tomon sudraladi va bir amalab aravachaga o'tirib olgandan keyin xonadan chiqib bog' aylanishga qarol qiladi Suga oshxona yonidan o'tib keta boshlaganda Jungkookni onasini Sugani keta boshlagani ko'rib qoladi va sekin chaqiradi.

-Suga o'g'lim nega vahli turib olding yoki qorning ochdimi kel ovqatlanamiz...

Suga bosh chayqaydi.

Suga: Yo'q men shunchaki bog'ni aylangim keldi...

Va Suga eshikdan chiqib ketadi.

Siz ham birozdan keyin uyg'onasiz va biroz oldin nima bo'lanligini eslay olmaysiz va sekin o'rnigizdan turub oshxonaga tushasiz oshxonada Jungkookning onasi va Jungkookning odamlaridan biri bor edi siz bu odamni tanimaysangizda sekin oshxonaga kirib borasiz U yigit sizga shunaqangi yomon qaraydikiy muzlab qolgandek bo'lasiz va Jungkookni onasi jilmayib u yigitga qarab deydi.

-Kel o'g'lim biz bilan o'tir biroz...

Yigit bosh chayqaydi.

- Yo'q xonim rahmat men shunchaki jeon Jungkookni aytganlarini qilish uchun kelganman endi menga ruhsat bersangiz o'z ishlarimni qilib kelsam

Yigit eshikdan chiqib ketadi siz tezda Jungkookning onasiga qaradingiz.

Yn: Siz nega Mafialarga o'xshamaysiz...yani Jungkookga ham Jungkookning otasiga ham o'xshamaysiz siz umuman boshqa odamsiz..hammani qizim yoki o'g'lim deb hurmat qilib chaqirasiz nimaga..

- qizim chunki...men oddiy kambag'al qiz bo'lganman lekin Jungkookni otasi meni o'g'ilab meni qo'g'irchoq kabi o'ynatgan va har doim kaltaklardi har doim har kuni bir joyim sinardi lekin men Jungkookni ko'rib qoldim u bola 9yoshdan beri mehir nimaligini bilmasdi chunki uni haqiyqiy onasi o'lgandi va shuning uchun men Jungkookga mehir berdim Jungkook esa men mehir belganim uchun meni ko'proq yahshi ko'ra boshladi va meni himoya qila boshladi Jungkook 18-yoshida esa meni to'liq va hech kimdan qo'rqmagan holda himoya qila boshladi va hozirgacha ham menga kech kim qattiq gapira olmaydi ham qo'l ko'tara olmaydi ham hato Jungkookni otasi ham...bu gapim bilan nima demoqchiman tezroq farzadingni dunyoga keltir va u seni himoya qiladi har qanday narsadan...meni tushunyabsan azizim...seni yagona umiding bolangda bo'lishi kerak...

Bu gaplardan bolangizni tezroq dunyoga keltirish zarur ekanligini bildingiz.

Yn: Suga qayerda...?

-Bog'ga chiqgandi.

Siz sekin o'rnigizdan turasiz va bog' tomon yurasiz ko'zlaringiz bog' ichida Sugani izlaydi

Va Sugani ko'rasiz va qotib qolasiz chunki Suga o'z oyog'larida tika turib bog'ni aylanayotgandi.
Siz tezda Suga yoniga yugurasiz.

Yn: SUGA....!

Suga tezda sizga qaraydi.
Suga: Nima bo'ldi..?

Siz katta va hayratda qolgan ko'zlaringiz bilan Sugaga qaraysiz.

Yn: Sen yuryabsan...yana hech qanday nuqsonsiz...nima meni aldab yurganmiding...

Suga sekin kuldi.

Suga: Nima oyog'imni nimadir bosib ketganmini shunchaki qornimdan ko'p qon yo'qotganim uchun yurish qiyin bo'lgandi.

Yn: Lekin o'sha kundagi ovozchi o'q ovozini men eshitganimni eslayman....

Suga: qurol meni qo'limda edi va meni qo'limdan tushib ketdi shunda o'q ovozi eshtildi.

YN: Lekin....Jungkook kulgusichi seni o'ldirmadimi?!

Suga: Shunchalik ko'p savol berish shartmi...mayli Jungkook kuldi chunki men yaralangan ahvolda ham qurolni ushlab turgandim u meni tezda kasalxonaga olib bordi va men to'liq tuzalganimgacha yonimda bo'ldi.

Yn:Seni o'zim o'ldiraman...men nimalar deb o'ylaganimni yig'laganimni qo'rqanimni bilasanmi...

Suga:Shhh...asabiylashma hammasi yahshiku

To'satdan yana o'sha sovuqon Jungkookning odam keladi va sizga qisqa sovuq qarash qiladi va Sugaga qaraydi.

-Gaplashib olishimiz kerak...yolg'iz

Suga sizga qaraydi siz tushungandek bosh irg'ab ulardan uzoqlashasiz ularni uzoqdan kuzatasiz birozdan keyin yigit ketadi siz esa Sugaga qaraysiz Sugani yuzida asabiylik Hafagarchilik bor edi.

Yn:Nima bo'ldi...u senga nima dedi...

Suga keskin gapni boshqa joyga buradi.

Suga: Men uyga ketishim kerak haqiyqiy uyimga.

Yn: Men ham sen bilan boraman...

Suga birdan baqiradi.

Suga: Shu yerda qol...! Meni ham hayotim bor oilam bor xotinim farzadlarim bor meni tich qo'y....!

Siz orqaga qadam tashlaysiz ko'zlaringiz yoshlanadi siz rashk a'zobini his qilasiz lekin buni sezdirmaysiz.Suga sizning ko'zlaringizga qaraydi lekin hech nima tushunmaganigizdan keyin jimgina ortiga og'irib chiqish eshigi tomon yuradi.

Yn: Meni yana tashlab ketma....tashlab ketmaslikga va'da berganding...nega unday qilyabsan...iltimos ortingga qayt meni bu a'zob uquvatlardan qutqar...Suga!

Suga ortiga ham qaramay eshikdan chiqib ketadi.Siz ko'z yoshlaringiz bilan uni orqasidan yugurmoqchi bo'lasiz lekin sizni o'sha yigit yani Jungkookning odammi kuzatim turgandi.

Siz tezda qasir tomon yugurasiz va xonagizga kirgach yuzingizni yotiqga bosib baqirib yig'laysiz.

Oradan ancha kun o'tadi bu kunlar sizni tobora yeb borayotgandek tuyuladi siz Sugani ko'rmaysiz Suga ham ko'rinish bermaydi siz bu kunlar ichida o'sha sovuq va qo'rqinchli yigit nazorati ostida bo'lasiz.

5-oydan keyin sizni homlagiz ancha rivojlangan edi. Lekin birdan sovuqqon yigit sizga telifonni beradi telifonda Jungkookni raqami bor edi siz qo'llaringiz qaltirab telifoni oldingiz.

Yn: Eshitaman....

Jk: Salom azizam..men bugun uyga qaytaman seni juda sog'indim..

Deya telifoni o'chiradi sizni ustingizdan bir chelak sovuq suv quyilgandek bo'ladi Jungkook yana janjal qilishidan juda qo'rqasiz.

Ancha vaqtdan keyin qasir darvozalari ochiladi va Jungkook kirib keladi u sizga yaqinlashadi va to'satdan quchog'iga tortadi va sizni qattiq quchog'laydi.

Jk: Seni juda sog'indim sevgilim...juda sog'indim endi hech qachon seni tashlab ketmayman...!

Siz hayratda qolasiz yuragizgiz juda tez uradi bunday bo'layotganiga ishonmaysiz.Lekin Jungkookni quchog'ida o'zingizni biroz hafsiz his qilasiz.

"FORCED LOVE"

2025-04-15T17:38:08.458Z

Suga sizni oshxonaga olib boradi va sekin pastga tushishingizga yordam beradi.

Suga: to'yib ovaqtlanib ol
Juda zayif ko'rinyabsan...xudi shamol bo'lsa uchib ketadigandeksan...!

Yn: yahshi..sen xam men bilan vaqt o'tgizasanmi...yani endi meni tashlab ketmaslikga va'da ber!

Suga asabiy tarzda labini tishlaydi va ko'zlarini sizdan olib qochadi.

Suga: men va'da....beraman
Istar istamas aytdi Suga
Buni siz sezdingiz lekin hech nima demadingiz

Ovqatlanib bo'lgach siz biroz titroq ovozda gapirdingiz.

Yn: ko'chaga chiqsak bo'ladimi biroz aylanib kelarmidik...

Suga:Mayli yur...

Siz Sugani aravachsini sudrab yurardingiz Suga xam atrofni tomosha qilib ketardi atrof juda chiroyli bu chiroyni ko'rmaganigizga ancha yil bo'lgandi siz bir ochiq joyda joylashgan stolga o'tirdingiz Suga sizga yomon qaraydi.

Suga: nima shunday o'tiraverasanmi?

Siz: Nima qilay?

Suga: Turee muzqaymoq olib kel...

Siz: Menmi...?!

Suga: iyee shu xolimda men uchib olib kelaymi tur...tur tezlash olib kel.

Siz: endi bahonang shu meni quldak ishlatmasaydi shu...xozir olib kelaman kutib kuting

Siz o'rnigizdan turib muzqaymoq sotuvchini oldiga borasiz va ikkita muzqaymoq olib kelasiz va birini Suga berasiz birini o'zingiz yeyishni boshlaysiz va yuzingizga muzqaymoq yegib ketgandi Suga sekin bosh barmog'i bilan yuzingizdagi muzqaymoq tog'nini artmoqchi bo'ladi lekin birdan to'xtab qoladi.

Suga: Bu yuzingga teggan muzqaymoqligiga ishonching komilmi?

Siz: Nimani nazarta tutyabsan?

Suga: Amm...haligi ko'p videolarda ko'rgan bo'lsang qizni yuzidagi muzqaymoq emas qushni
P*qi bo'lib chiqadi.

Siz: Nima!!?

Suga kulib yuboradi siz xam kulib yuborasiz.

Siz Sugani yurish mashihlarini qilish uchun yam-yashil o'tloqga kelasiz

Va Sugaga qaraysiz.

Siz: qani meni qo'limdan ushlab sekin aravachadan tur....

Suga: yo'q men hohlamayman...

Siz: bas qil..qani bo'l qo'limdan ushla

Siz Sugani qo'lidan ushlab aravachadan turg'izasiz lekin Suga yurishga harakat xam qilmasdi shuning uchun bor og'irligi sizga tushadi.

Siz: Buncha og'irsan! Oyog'ingda tur!! Hamma og'irlik menga tushlaybdi!

Sugani ortiq ushlab tura olmadingiz va ikkingiz bir-biringizni ushtingizga yiqildingiz Suga sizni ustingizga yiqiladi yuzi bo'ynigizda issiq nafasini sezib biroz hayojonlanasiz lekin birdan.

Siz: Suga...ustumdan tush! Og'ir ekansan...

Suga: Buni iloji yo'q.

Siz: Meni ezib qo'yding....

Suga: hech nima bo'lmaydi.

Siz: Nafas olaolmayabman!!

Shunday deganigizdagina Suga sekin boshini ko'tarib sizga qaraydi va sekin ustingizdan tushub yam-yashil maysalarga o'tiradi siz esa o'sha yotgan joyingizdan turmaysiz shunchaki ko'zlaringizni yumasiz.
Birozdan keyin ko'zlaringizni ochasiz hamma yer qorog'uv alaqachon tun edi. Siz atrofga qaraysiz Suga aravachada uzoqdan sizni kuzatib turgandi qo'llarini chalkashtirib

Siz tezda Sugani oldiga borasiz.

Siz: biroz ko'zim ilinibdi...

Suga: biroz?? Men uyquvdagi malikani shahzodasi qachon o'par ekan deb kutushni boshlagandim.

Siz: eee...men 5munutgina uxlagandekman xudi ko'zimni shunday yumdim va ochdim.

Suga: Ha 5mututda kech tushibdida...senga 5mututdek tuyulgan chunki kechalari yahshi uxlamagansan...endi yur uyga qaytishimiz kerak

Siz: Yahshi...

Ko'chalarda chiroqlar yoqilgan yanada chiroyli ko'rinardi

Suga: qo'lingni ber...

Siz: nimaga...?

Suga Qo'lingizni ushlab oldi siz bir qo'lingiz bilan Sugank aravachasini boshqarsangiz ikkinchisi Sugada edi.Uyga ketib kelgan edingiz va Jungkookni onasi sizni tabassum bilan kutib oladi.

- qani qizalog'im ichkariga kir nomushta tayyor...

Suga sekin qo'lingizdan qo'yib yubordi.siz esa tezda yana Sugani qo'lidan ushlab olasiz.

Siz: Rahmat Oyi meni qornim to'q havotir olmang men shunchaki charchadim biroz dam olishim kerak...

Suga: Mayli unda yahshi dam ol...

Siz: Hoy qayerga...sen bilan uxlay...maylimi..maylimi!!

Suga: Yo'q...meni tich qo'y!!

Siz Sugani gapiga quloq solmay Sugani karvatiga chiqib olasiz.Suga chuqur nafas oladi.

Suga: mayli men bilan uxlay qol...faqat aravachadan turishimga yordam ber

Siz sekin Sugani aravachadan turishiga yordam berasiz va karvatga yotqizib ko'rpani ustiga yopib qo'yasiz va Sugani yoniga yotasiz biroz vaqtdan keyin.Tushingizda g'alati narsani ko'rasiz va tepina boshlaysiz birdan yerga kimdir yiqilgan ovozini eshitasiz siz tezda o'rnigizdan turib ketasiz Sugani karvatdan itarib yuborgandingiz.

Suga: Vay...belim!!!

"FORCED LOVE"

2025-04-14T19:13:43.155Z

"Oradan ancha kunlar o'tdi"

Bu kunlar ichida siz homlador bo'lasiz lekin Jungkookning zardalari va jazolari sababli ko'p marta homlangiz nobut bo'ladi.

shunday kunlarning birida siz xar doimgidek derazadan o'sha nogironlar aravachasida bog'da turgan yigitga telmulasiz.To'satdan eshik ochilib Jungkook kirib keladi uning yuzida asabiylik aks etgandi.

Jk: Onam keldi seni so‘ryabdi...tez makiyash qilib pastga tush chiroyliroq kiyin tushundingmi?

Va Jk eshikdan chiqib ketadi siz xam tezda uzun yopiq qizil ko‘ylak kiyasiz va tezda ko‘kargan qizargan joylaringizni yashirish uchun ko‘proq qo‘yanasiz

Va sekin pastgi qavatga tushasiz va ustol atrofiga yaqinlashib Jungkook yoniga o‘tirasiz ustol juda hashamatli bezatilgandi

Jungkookni onasi sizni ko‘rib qoshini chimiradi chunki juda ozib ketgandingiz lekin tezda jilmayib gapirdi..

-qizim...qachon homlador bo‘lasiz...nima farzadli bo‘lishni istamaysizmi...?!

Bu gapdan keyin sizning ko‘zlaringizga yosh keladi va xali tug‘ilishga urgurmagan norasiyda farzadlaringizni xali quchog‘ingizga xam olmagan edingiz.Lekin Jungkookni o‘tgir gaplari sizni yig‘lashdan qaytaradi.

Jk: Xa Oyi biz bir-birimizni yahshi tushunish uchun oradan biroz faqat o‘tishini kutyotgandik...agar hohlasangiz....

Jungkookni onasi kulib gapirdi.

-Albatta hohlayman meni xam buvijon deb chaqirishlarini hohlardim...

Jk tirjaydi.

JK:Ha siz albtta buvi bo‘lasiz Oyi...

Siz tosh qotgandigiz sizni oldinda nimalar kuyotgani bilmasdingiz.

-O‘g‘lim men sizlarni uylaringda qolmoqchiman nevaram tug‘ilmaguncha shu yerda bo‘laman.

Jungkookni tirjayishi tezda so‘nadi lekin onasi uchun soxta jilmaydi.

Jk: Ha..ha siz biz bilan yashasangiz juda hursad bo‘lamiz..

Jungkookni jahli chiqyotgandi chunki endi homlanilangizni saqlab qolish uchun Jungkook mexribon ro‘lni o‘ynash kerak edi.Siz esa ich-ichingizdan xursad edingiz chunki Jungkookni onasi sizga mexribon va tashqariga, bog‘ga chiqishga ruxsad berardi.

Bu orada Jungkook reja tuzadi va sizni qulog‘ingizga pichilaydi.

Jk: men ketaman..toki bu bola dunyoga kelmaguncha chunki bu yerda bo‘lsam bolangni ham seni ham o‘ldiraman...lekin men ketdim degani qochib qutulaman degani emas meni hamma yerda qulog‘im va ko‘zim bor shuning uchun qadamingni bilib bos...

Jungkook onasiga qaraydi.

Jk: Oyi men boshqa davlatga ish yuzasidan chaqirishyabdi u yerda ancha kun qolaman mendan havotil olmang...

Jk tez kiyinib chiqish eshikidan chiqib ketadi.

Sizda juda boshqacha his bor edi xudi ozod qushdek yengil bo‘lgandek bo‘lasiz va sekin Jungkookni onasiga qaraysiz.

Siz: Oyi...bog‘ni biroz aylanib kelsam bo‘ladimi....

Jungkookni onasi bosh irg‘ab jilmaydi.

-albatta boring faqat ehtiyot bo‘ling chunki siz endi xam o‘zingizni xam bolangizni asirashingiz kerak...

Siz tezda o‘rnigizdan turib bog‘ tomon yugurasiz u yerda o‘sha nogiron yigitni uchrataman deb o‘yalaysiz lekin bog‘da hech kim yo‘q edi.Siz xafa bo‘lasiz va o‘tga yotib osmoni tomosha qilasiz.To‘satdan tanish juda tanish ovozni eshitasiz.

?: Sen...tirikmisan

Siz tezda o‘rnigizdan turub qaraysiz va qotib qolasiz ko‘zlaringizga ishonmasdingiz bu o‘sha Suga nogironlar aravachasida edi u sizga katta ko‘zlari va sog‘inch bilan qarab turgandi.Siz tezda Sugani quchog‘iga otilasiz.

Siz: Suga...sen tiriksan...sen tirik ekansan!!!
-Sizni ko‘zlaringizda sevich yoshlari oqadi.
Suga xam sizni quchog‘lab sochlaringizdan silaydi.

Suga: Shhh...shh bo‘ldi yig‘lama men xam seni o‘ldi deb o‘ylagandim...

Siz: Lekin nega bu aravachadasan?!

Suga: Buni tarixi uzun..lekin tez orada oyog'ga turaman...

Siz: Suga bilasanmi men seni qanchalik sog‘indim sening gaplaring sovuq lekin mexribonliging menga juda yoqardi...

Suga tezda sizni belingizdan ushlab tizzasiga tortadi shunda siz Sugani aravachasiga o‘tirgandingiz.

Suga: Rostan xam meni sog‘indingmi...qoyil!

"FORCED LOVE"

2025-04-12T20:51:24.273Z

Jk: Menga qolganda sen ancha oldin oʻlgan bo'larding lekin otang qochib ketmaganida otang bilan birga oʻlarding ikkingizni dafın marosimingiz boʻlardi lekin qo'rqoq otang qochib ketdi lekin endi boshqacha boʻladi.... Bu faqat boshlanish,sening azobing endi boshlanadi.
Jk sochingizdan qattiq ushlab sizni unga qarashga majbur qildi.
U sizga sovuq qaraydi ko'zlari qonga botgan edi. lekin Jkni telifoniga kelgan Sms sababli Jk tezda sizni qo'yib yuborib telifoniga qaraydi va to'satdan balad va sovuq kuladi.
"Bizni uyda sovg'a kutyotgandi azizam qani ketdik uyga."
U to'satdan bilagingizdan mahkam ushlaydi va sizni poldan tortib olib, oyoqqa turg'izadi. Qarshilik ko'rsatishga ulgurmasdan, u sizni motel xonasidan sudrab chiqaradi. Yo'lakdagi mehmonlarning hayratli nigohlariga e’tibor ham bermay, sizni qora SUV avtomobilining orqa o‘rindig‘iga itaradi. O‘zi ham darhol ichkariga o‘tirib, eshiklarni qulflaydi. Nigohi qorong‘i, tovushi qat’iy bo'ladi.

—Sen endi uyga men bilan borasan,-deydi u, ovozidagi sovuq ohang yuragingizni muzlatadi.

Va Jk tezda haydovchiga qaraydi.

-Tezroq hayda!,-deb buyruq berdi ovozi xamon sovuq.Haydovchi tezda bosh irg'ab mashinani ishga tushurdi mashina katta tezlikda harakatlanar Jk esa ora-sirada ko'z qirasi bilan sizga qarab qo'yardi.Vanihoyat o'sha tanish lekin qo'rqichli qasirga ketib kelgan edingiz.

Katta temir eshiklar ochilib mashina kirishi bilan darhol yopiladi mashina qasir eshigi oldida to'xtashi bilan Jungkook mashinadan tushib siz uchun xam mashina eshik ochadi u mayin jilmayadi lekin siz uchun bu juda qo'rqinchli jilmayish edi.

-Mana azizam biz uydamiz endi senga qaday sovg'a borligini ko'rsataman...!,-dedi qo'lingizni qattiq qisib.Jk sizni qasir ichiga tortadi va yer to'la tomon sudray boshlaydi u yerga kirgach tezda sizni ichkariga itarib yuboradi va ichkariga o'zi xam kiradi siz atrofga qaraysiz xonani birgini hira chiroq yoritib turgadi shuning uchun faqat Jk turgan joy yoriq. qolgan joy qorong'uv edi.Jk tezda sizni o'ziga tortadi shunda siz xam chiroq nuriga kirasiz.

-Yahshilab qara bu yerda kim bor..azizam...?!

Nur ko'zingizni qamashtirgani uchun qolgan joylarni uncha yahshi ko'rmaysiz.Jk buni sezib tirjaydi va.

-Uni yaqinroq olib kelinglar.-deb buyruq berdi.Tezda Jkni sohchilari xonaga kirishib xona to'g'risida stolga bog'langan noma'lum odamni chiroq nuriga yaqinlashtirishdi siz tezda u odamga qaraysiz.

Yn: Ota....!
-dedingiz ovozingiz pichirlashdan zo'rg'a.Otangizni xamma yeri ko'kargan qon bo'lib yotgadi.Otangiz zo'rg'a ko'zlarini ochib sizga qarash uchun boshini sal ko'taradi va sizga mayin jilmayadi.Sizning ko'zlaringiz yoshlanadi Otangiz oldiga yugurmoqchi bo'lasiz lekin Jungkookni sohchilari tezda sizni bilaglaringizdan ushlab Otangiz yoniga borishingizga yo'l qo'ymaydi.Jk esa tirjaygancha Otangizga yaqinlashadi uni qo'lida aftomat bor edi.

-Ko'rdingmi azizam Otang shu yerda va endi qochib keta olmaydi chunki o'zim qocholmaydigan qilib qo'ydim.Jk aftomatni Otangizni iyagiga qattiq bosadi

-Xo'sh..xo'sh Kim Janob meni asli kimligimni bildingiz...va sizga sovg'am bor sizning nevarangiz..! Yaqinda uni yoniga borasiz!!.
Siz bu yerda tosh qotgan edingiz ko'zlaringiz yoshga to'la edi.

-Qani so'ngi so'zingiz bormi KIM JANOB?!
-Dedi Jk masxara oxangda.Otangiz siz tomon qaraydi uni ko'zlari xam yosh edi.

-Qizim....meni kechir!...Men seni yahshi....

Otangiz gapini tugatmasidan To'satdan Jk aftomatdan o'q uzadi o'q ovozi xonda aks-sado beradi.Sizning ko'z o'nggizda otangizni peshonasidan darcha ochgani ko'rib chiday olmay tizangizga yiqilasiz.

Yn: OTAAAAA....! YO'Q.....

Jkni sovuq kulgusi xonada
Yangraydi.U sizga ogrildi.

-Qizini xam jazo xonasiga olib boringlar u bilan xam biroz o'ylayman...!

Jk sohchilari kulishib sizni bilagizdan qattiq ushlab jazo xonasi tomon sudrashadi jazo xonasiga yetib kelishganda jk odamlari ikki bilagiznga arqon bog'lashadi va bir tomoni bilan Tomga bog'lab qo'yishadi.

Shunda sizni oyog'laringiz yerga tegmaydigan darajada balodroq bog'lashadi siz hech nima qilmaysiz faqat jim turasiz.Biroz faqtdan keyin Jk qo'lida qamchi bilan kirib keladi.

-Bu zarbalardan keyin qaday ovoz chiqarishinga juda qiziqyabman azizam kel buni tezroq sinab ko'ramiz...!

Jk qamchini silkitib sizga qarab uradi qamchi teggan joy qizil iz qoldiradi lekin shuda xam siz jim turasiz Jk yana harakat qilib ko'radi bu safar oldingizdan ko'ra qattinqoq uradi.afsuski bu safar xam jim endigiz hech qanday ovoz xam ingrash xam chiqarmadingiz bu esa Jkni borgan sari jahlini chiqarardi.

-NEGA...NEGA OVOZ CHIQRMAYABSAN...

-deb baqirdi Jk va endi to'xtovsiz qamchi bilan ura boshlaydi sizni Hamma yeringiz ko'karib qizil izlar ko'payib ketadi.

Oradan ancha kun o'tadi shu kunlar ichidan Jk sizni azoblashni jazolashni davom etadi va ovqatni xam diyarli bermasdi 5-kunda birmatta quruq non suv berardi siz juda ozib ketgandingiz va xonagizda kishanlangandingiz lekin xonagizga o'zgartirishlar qo'shilgandi deraza derazadan atrofni kuzatsa bo'lardi lekin siz qochib ketmasligiz uchun temir panjarasi bilan yopilgandi.

Kunlardan bir kun siz yana derazdan atrofni kuzatib turgandingiz va bir daroxt tagida nogironlar aravachasida bir yigitni ko'rib qolasiz u juda uzoqda edi yuzini diyarli ko'rinmasdi siz bilib bilmay uni chaqirdingiz.

Yn:Suga....! Bu Suga...Sugaaaa!
Temir panjaradan nozik qo'lingizni o'tgazib u tomon yo'lantirdingiz lekin ming afsuski u sizni ko'rmadi.

"FORCED LOVE"

2025-04-12T19:51:35.552Z

Jk: Menga qolganda sen ancha oldin oʻlgan bo'larding lekin otang qochib ketmaganida otang bilan birga oʻlarding ikkingizni dafın marosimingiz boʻlardi lekin qo'rqoq otang qochib ketdi lekin endi boshqacha boʻladi.... Bu faqat boshlanish,sening azobing endi boshlanadi.
Jk sochingizdan qattiq ushlab sizni unga qarashga majbur qildi.
U sizga sovuq qaraydi ko'zlari qonga botgan edi. lekin Jkni telifoniga kelgan Sms sababli Jk tezda sizni qo'yib yuborib telifoniga qaraydi va to'satdan balan va sovuq kuladi.
"Bizni uyda sovg'a kutyotgandi azizam qani ketdik uyga."
U to'satdan bilagingizdan mahkam ushlaydi va sizni poldan tortib olib, oyoqqa turg'izadi. Qarshilik ko'rsatishga ulgurmasdan, u sizni motel xonasidan sudrab chiqaradi. Yo'lakdagi mehmonlarning hayratli nigohlariga e’tibor ham bermay, sizni qora SUV avtomobilining orqa o‘rindig‘iga itaradi. O‘zi ham darhol ichkariga o‘tirib, eshiklarni qulflaydi. Nigohi qorong‘i, tovushi qat’iy bo'ladi.

—Sen endi uyga men bilan borasan»,-deydi u, ovozidagi sovuq ohang yuragingizni muzlatadi.

Va Jk tezda haydovchiga qaraydi.

Katta temir eshiklar ochilib mashina kirishi bilan darhol yopiladi mashina qasir eshigi oldida to'xtashi bilan Jungkook mashinadan tushib siz uchun eshik ochadi u mayin jilmayadi lekin siz uchun bu juda qo'rqinchli jilmayish edi.

-Mana azizam biz uydamiz endi senga qaday sovg'a borligini ko'rsataman...!,-dedi qo'lingizni qattiq qisib.Jk sizni qasir ichiga tortadi va yer to'la tomon sudray boshlaydi u yerga kirgach tezda sizni ichkariga itarib yuboradi va ichkariga o'zi xam kiradi siz atrofga qaraysiz xonani birgini hira chiroq yoritib turgadi shuning uchun faqat Jk turgan joy yoriq qolgan joy qorong'uv edi.Jk tezda sizni o'ziga tortadi shunda siz xam chiroq nuriga kirasiz.

-Yahshilab qara bu yerda kim bor..azizam...?!

Nur ko'zingizni qamashtirgani uchun qolgan joylarni uncha yahshi ko'rmaysiz.Jk buni sezib tirjaydi va.

-Uni yaqinroq olib kelinglar.-deb buyruq berdi.Tezda Jkni sohchilari xonaga kirishib xona to'g'risida stolga bog'langan noma'lum odamni chiroq nuriga yaqinlashtirishdi siz tezda u odamga qaraysiz.

Yn: Ota....!
-dedingiz ovozingiz pichirlashdan zo'rg'a.Otangizni xamma yeri ko'kargan qon bo'lib yotgani Otangiz zo'rg'a ko'zlarini ochib sizga qarash uchun boshini sal ko'taradi va sizga mayin jilmayadi.Sizning ko'zlaringiz yoshlanadi Otangiz oldiga yugurmoqchi bo'lasiz lekin Jungkookni sohchilari tezda sizni bilaglaringizdan ushlab Otangiz yoniga borishingizga yo'l qo'ymaydi.Jk esa tirjaygancha Otangizga yaqinlashadi uni qo'lida aftomat bor edi.

-Ko'rdingmi azizam Otang shu yerda va endi qochib keta olmaydi chunki o'zim qocholmaydigan qilib qo'ydin.Jk aftomatni Otangizni iyagiga qattiq bosadi

-Xo'sh..xo'sh Kim Janob meni asli kimligimni bildingiz...va sizga sovg'am bor sizning nevarangiz..! Yaqinda uni yoniga borasiz!!.
Siz bu yerda tosh qotgan edingiz ko'zlaringiz yoshga to'la edi.

-Qani so'ngi so'zingiz bormi KIM JANOB?!
-Dedi Jk masxara oxangda.Otangiz siz tomon qaraydi uni ko'zlari xam yosh edi.

-Qizim....meni kechir!...Men seni yahshi....

To'satdan Jk aftomatdan o'q uzadi o'q ovozi xonda aks-sado beradi.Sizning ko'z o'nggizda otangizni peshonasidan darcha ochgani ko'rib chiday olmay tizangizga yiqilasiz.

Yn: OTAAAAA....! YO'Q.....

Jkni sovuq kulgusi xonada
Yangraydi.