Harin🪼

Nomsiz kundaligim sahifasidan....📜

2025-09-25T18:10:13.244Z

Yoz kunlari.Taxminan bir yil avval yoki ikki-mi? (Bilmayman hotiram sustlashgan) Deyarli baxtli edim! Maktab boshlanishiga oz qolgandi uyimiz tamirdaligi uchun hamma shu ishlar bilan ovvora ularga qoʻshilib men ham.Hayotimni oʻzi relsida ketayotgan poyezd misolida oʻylardim...bu poyezd doyim men oʻylagan kabi yuradi hech qanday toʻxtash va burilishlarsiz oʻz manziliga yetadi deb."Ammo hamma narsa ham biz oʻylagandek boʻlmaydi " degan soʻzlarni unitibman...Mening poʻyezdim toʻxtamadi hatto burilmadi ham.Unda nima? U butunlay agʻdarildi ! Ha Boshqaruv vagonidan tortib oxorgi vagonigacha qulab tushdi.Sabab esa menga eng qadrli boʻlgan inson kutolmaganda ketgani.Qayoqqa? Uzoqga...Yosh bola tasavvurida insonlar boshqa dunyoga ketsa farishtaga aylanib qanotlari bilan osmonda uchib yuradigan biz ularni koʻrmasak ham ular bizni koʻrib eshitib hatto tuygʻularimizni his qilib turadigan insonmi yoki farishta yokida boshqa... yashaydiganlar yoniga ketdi.Hoʻsh bunga tayyormidim ? YOʻQ....! Bu mening hayolimning bir chetining 4/1 qismining 0.00000000001% ga ham kelmagan narsa edi.
Yozning soʻngi kuni va Kuzning ilk kuniga oʻtar kechasi soat millari tungi yigirmaga yaqin qoʻlimga telefonni oldim kutayotgan insonimga qoʻngʻiroq qildim ovozidan maʼlum tadbir tufayli mast ammo bu holida ham shu paygacha uyga yolgʻiz mashina haydasa ham eson omon yetib kelgan.Yoʻlga chiqgani deyarli yarim soatda yetib kelishini aytib meni erkalik bilan injiqlanishimga javoban muloyim erkalatib gapirdi va goʻshakni qoʻydi.Men kuta boshladim u turgan joydan uygacha qancha masofa soat daqiqa hamma hammasini yaxshi bilardim hatto bu holatidagi mashina tezligini qancha vaqtda kelishi menga yod boʻlib ketgandi.Oradan hisobdagidan koʻp vaqt oʻtdi.Yuragim gʻashlanardi jahlim chiqardi.Yana telefonni qoʻlimga oldim esipast boʻlsam ham hozrgi aytilgan gapni yodimdan chiqarsam ham uning telefon raqami yodimda qolgan.Raqamni terdim telefon chaqirardi ammo javob yoʻq.Battar havotr egalladi qayta qayta va yana qayta qildim ammo natija yoʻq gʻazabdan joyimda tura olmasdim yana bir bor urinish va telefonga javob oldim Lekin men kutgan odam emas...bir soatga yetmay uyomizdan boshqa uyga oʻtdik yaqinlarim mendek ahvolda javob kutardik yaxshi ekanligi haqida aytishsa ham koʻksimdagi ogʻriq kuchayardi (sezdirmaslikka urinsalarda yolgʻonligini bilib turardim) nafas yetishmas darajada yigʻlardim kutdim telefon changalimda oradan qanchadr ham vaqt oʻtgan karrax ahvoldalihimdan etoborsizman hayolim qoʻlimdagi telefonga boʻladigan qoʻngʻiroqda lekin kun boʻyi koʻp yurganimdanmi yoki yigʻlaganimdan tanam holsizlanib gʻaflat bosgunicha uxlab qolibman.Azonga yaqin payt meni sekin turtkilab uygʻotishdi atrof shovqin tanish insonlar lekin ular bu payt nega bu yerda bilmayman yonimga kelishdi meni quchib yigʻlashdi jim edim nafasim boʻgʻzimga tiqilgan hayolimga bir oʻy keldi rost boʻlishidan juda qoʻrqdim ...shunday gap bor ekan nimadan koʻproq qoʻrqsang oʻsha sodir boʻlishi ehtimoli katta ekan va bu sodr boʻldi.
U endi yoʻqligi bizni...yoʻq yoʻq meni tashlab ketgani haqida bildim.

chiqgim kelmas hatto yashagim kelmasdi bazan hudoga meni ham olibket yoki unga tashlab kettingiz olib keting yashamayma deganman koʻp bora..
Oʻqishga boʻlgan qiziqishim soʻndi.Yoʻq.umuman oʻldi.Telefonga mukkasidan ketdim shu ovunchogʻim boʻldi chalgʻishga urinardim ammo quvvati tugadi ham yana eski ahvolga tushardim .Bir yil vaqtim shunday boʻldi.
" MANQURTGA OʻXSHAYMANMI YOKI BPSHQAGA " meni kimga oʻxshatdingiz oʻzingizga havola men fikr bildirishga ojizman.Tan olaman buni taroflashga soʻz boyligim yetmaydi ...
Shunday kunlarning biriga bir narsa topdim.Oʻsha hozrmi yoki avvaldan internet olamida mashhur boʻlgan hikoyalar " Fanfic " virtual olamning bir boʻlimi nima sabab qiziqishni boshladim balkim chalgʻitishga urinayotgan miyyam buni bajargan bu sohani oʻrgandim tanisha boshlagan joyimda ikki oyga qolmasdan oʻzim ham hikoya yozuvchisiga aylandim.Yozgnlarim maqtovli emasdi hozirgilar bilan tenglashtirsak meniki huddi yosh bolanikiday hayolimga kelganini yozganim uchun chunarsiz va manosiz...Men shunday oʻylardim ammo bir kishi bor edi.Oʻsha oʻzi bilmagan holda zulmatdagi hayotimga kichik nur olib kelgan.U mendan ikki yoshga katta avvalom bor hikoya olamiga yangi kelgan esimda uncha qolmagan meni hokoyami oʻqiganmi birinchi yoki boshqasi hayron qolgandi...U uchun bu mukammalik timsoli edi.Oradan vaqt oʻta boshladi kichik suxbatlar tufayli yaqinroq tanishdik bir birimizni bilish uchun oʻzimiz.haqimizdagi factlarni boʻlisha boshladik men unga oʻzim hamqimda borini anoqrogʻi miyyamda qolganini eslay olganlarimni aytdim . U ham menga...
Yoqadigan guli atirgul ...
qora, oq, kulrang va qizi sevmli rangi ekanini..
mushuk, it, ot, boʻri, burgut (juda koʻp uy va yovvoyi hayvonlar asosiysi shular) yoqoshini
Ob havoning bulutli, shamolli, momaqaldiroqlisini...
aynan yaxshi koʻrib tanlagan fasli yoʻq soʻraganlarga tugʻilgan fasli uchun Kuz deyishini..
Dengizni ham koʻrishni istardim, kemaga, samalyotga chiqishni ham - istashini ...
Cola, fanta -yoqishi..
Oilada ikkinchi farzandman va birinchi qiz - degani
Yaqin boʻlishimiz uchun bir qadam edi...
Oradan shu tarzda vaqt oʻtti men hikoya yozardim va kutilgan odam ungan doim birinchi izoh yozardi.Judaa uzunnnnnnn va hursandchilik yoki qaygʻu bilan ( hikoyaga qarab albatta ) bu meni wuvontirardi birinchi boʻlgani uchun hikoya yozisha yoqdi ammo mehnatimga yarasha maqtov olmadim bazilardan shu uchun bu yoqmadi hikoyani davom ettirgim kelmadi...Ammo shu joyida AMMO bor u...u sababdan men buni tugatishga qaror qildim hikoyamni Finaliga yetdim u uchun chunki uning izohlari menga ilhom berin hursand qila boshlagandi daxshatli hayotimda kichik quvonchim paydo boʻla boshladi koʻp suhbatdan keyin yaqin boʻla boshladik men unga u esa menga yordam berardik toʻgʻri masofa tomonlama uozqdamiz ammo vertual olamda yordamimiz tegdi.Bazida tinmay gaplashamiz yana bazida ikkimiz ham koʻp vaqt gaplasha olmaymiz orada yana birga boʻlamiz u oʻqishga tayyorgarlik koʻrardi shu sabab hikoya yozishni bpshlagan va tugatti ham boroz tanafus qildi meni ogohlantirdi hop dedim koʻndim u oʻz kelajagi uchun harakatda edi.Uni yoʻldan ushlab ola olmasdim.Biroz tanafus qilib ketti .Men yana jim qoldim bazan u bilan yozoshmalarni qayta oʻqidim bazan eslab koʻp hayol surardim oradann bir oy oʻtdima yoki kam yoki koʻp bir necha martalik tanafus deb koʻp ketti eslamayman chalkashtiraman...:( keyin u yana qaytdi men hursandman nomadr meni quvontira oldi.Shu vaqt oraligʻida u ham oʻz hokoyasini boshladi negadr bilmayamn hayron edim oʻqidim oʻzimda yoʻq bpshqacha holatim tushuna olmadim uning hikoyasi ajoyib edi birinchisi boʻlishiga qaramasdan mukammal yozilgan (hatto menikidanda.) hasad qila boshladim...:) toʻgʻri manoda.Bu tomonlama ham yaxshi kunlarim yomon kunlarim nima boʻlsa ham hech kimga aytmasdim ammo unga kelganda nimagadr hammasini toʻkib sochdim .Menda muammolar koʻp ularni aytsam kimdr eshitardi komdr etobor bermasdi yana kim nimalar....ammo u nima boʻlmasin meni qoʻllab quvvatlashdan toʻxtamadi men tinmay muammolarimni unga aytdim hohlamasdim (qay manoda uni ham oʻziga yarasha muammolari bor tashvishi

bor derdim lekin taslim boʻlib yana aytob qoʻyardim menga taskin beradigan kimdr kerak edi va topdim deb oʻylab bunday qilaman) ....
Va bu inson...— 𝐄𝐥𝐨𝐝𝐢𝐞🩵
Oradan vaqt oʻtib ancha narsa sodr boʻldi.Siz menga katta yordam berdingiz yonimda qolgan va meni qoʻllab quvvatlashdan toʻxtamagan insonlardan birisiz.Hayotimda ham vertulada ham menga yaqin boʻlganlar sanoqli hayotimga nisbatan vertuladagilar mening qalbimdan alohida joy egallagan.Siz ham menga alohida etibor qaratdingiz hafa vaqtim qoʻlingizdan kelgancha qoʻllab turdingiz bu uchun raxmat jinniliklarim ahmoqona soʻzlarim ishlarim hamma hammasiga chidaganingiz uchun raxmat.💙Oʻtgan vaqt davomida sizni hafa qilgan boʻlsam ortiqcha ish yoki gaplar bilan qalbingizga ozor bergan boʻlsam uzur soʻrayaman.Qilgan etiborsiz yoki notogʻri ishim boʻlsa meni kechiring biror narsani deb mabodo qachondr qay sababdan mendan ranjigan boʻlsangiz kechirim soʻrayman.Meni deb hafa boʻlishsa kimnidir koʻngli ogʻrisa vijdon azobi meni yeb bitiradi shu uchun shunday ish boʻlgan boʻlsa yana bir bor uzur soʻrayaman.Men bilan boʻlganingiz uchun hamma hammasi uchun sizga katta raxmat...

Tavallud kunigiz bilan chin qalbimdan tabriklayman.Bu yerga nima yozishni deyarli bir oy oʻyladim oʻylab oʻylab oxiri miyyamdagi va yuragimdagi gaplarni yozdim .Oʻtgan yili Mening tugʻilgan kunimga kichik hadiya berdingiz men uchun hikoya bu uchun raxmat hozrigilari uchun ham alohida minnatdorchilik bildiraman.Tepada aytgan vpqealarimdan soʻng biroz boʻlsada hayotimga quvonch olib kirganlardan biri ekanligingizdan hursand va minnatdorman.Yozganlarimni oʻqib yuragingiz ezilgan boʻlsa uzur soʻrayaman.Lekin qay holatdan hozrgi ahvolimga kelishimda sizning ham hissangiz bor shuning uchun aytishim kerak edi....

Yana bir bor sizni bu kun bilan tabriklayaman.Oʻylagan orzu va istaklariingizga yetishishingizda tilakdoshman.Ota onangiz barcha yaqinlaringiz va mening baxtimga sogʻ salomat boʻling.Oʻqish ish va hayotingizda sizga omad yor boʻlsin keljak yoʻlingiz porloq boʻlsin.Sizni tushunadigan hurmat qiladigan mehribon hayot yoʻlingizda qoʻllab quvvatlab doimo suyanch boʻladigan umur yoʻldosh tilayman.Ishingiz oilangiz kelajakda farzandlaringiz va boshqalar hamma hammasi hayotingiz ajoyib boʻlsin.Uzoq umur koʻring hech betob boʻlmang ollohim umr yoʻlingizni uzoq qilsin....
18 YOSHINGIZ MUBORAK BOʻLSIN🎊✨🩵
(adashmasam shunnay ediyo -a🤭)

Bu mening samimiy tilaklarim ...

Yana bir bor tavallud topgan kuningiz muborak boʻlsin 🫶🏻🌝✨🩵

Assalomu alaykum Ruxshonam 🩵 — deya gap boshlovchi 𝐑𝐢𝐲𝐚🌘 yoki Rayxona 🦦😂🫶🏻 - dan 🎁🪷

𝐘𝐨𝐧𝐢𝐦𝐝𝐚 𝐪𝐨𝐥.

2025-09-25T17:59:10.624Z

𝐄𝐩-1

Hayot davom etar ekan bu dunyoda turli insonalar mavjutdir.Biri — Oʻrtahol oila boʻlsa-da juda baxtiyor va bu hayotidan mamnun-Deyarli- .Yana biri — Boy badavlat boʻlsa-da huddi bu hayotida nimadir kamdek, yetishmayotgadek tuyilardi. Senda hamma narsa bor pul obroʻ mansab,hohlagan vaqting hohlaganingni qila olasan bajara olasan,bundanda yaxshi narsa boʻlmasa ham kerak.Lekin nimadir kamdek tuyiladi...Qiziq -a?

_Bu hikoyamiz qahramonlari ham deyarli shunday vaziyatda desak mubolagʻa boʻlmas edi._

~~~~

Bir inson uchun bu avvalgidek oddiy bir kun sifatida boshlandi.Ertalabgi soat uygʻotgichidanda avval uygʻonib ulgurgan yigit bugun ham boshqa kunlar kabi uyquga toʻymagan horgʻin holda uygʻondi.Balki uxlamagandir ham.Oʻrinidan turar ekan togʻri yuvinish xonasi tomon yoʻl oldi.Bu vaqt esa yana bir inson oʻz xonasida yostigʻiga yuzini koʻmgan holda qattiq uxlab yotardi.Charchashiga sabab esa tuni boʻyi ilk ishi uchun oʻz maʼlumotlarini taxrirlash boʻlgan edi.
.
Bir necha soatdan soʻng...

- Jin ursin uxlab qolibmanku..Lanati birinchi kundan kechigamanmi?
Qiz shosha pisha kiyinar ekan yotogʻi qarshisida joylashgan stolidan kerakli pardoz buyumlarini sumkasiga joyladiyu oyoq kiyimini qoʻiga olib eshik tomon yugura ketti.Taksi allaqachon eshik tagida,har doimgidek ertalab koʻchaga chiqishida bino oldidagi oʻrindiqda quyosh nuriga toblanib yotgan mushukni silash ham yodidan chiqqan qiz mashinaga oʻtirib aytilgan manzilga iloji boricha tezroq yetkazishlarini soʻraydi.Mashina yoʻlda ketar ekan sumkasiga solingan pardoz vositalarini olib qiz oʻzini epaqayga keltira boshladi.Har holda ish uchun ariza topshiradi ularda yaxshi tasurot qodirishi kerak.Mashina kerakli manzilga oʻz vaqtida yetib kelgandi.Yoʻl haqqini oʻrtigʻi bilan toʻlab qaytim olishga ham sabri yetmagancha shoshqaloq qiz bino qabul xonasi tomon yugura ketti.

***
Bu yerga kelishim bilan angladim-ki bu yer huddi urush maydoni kabi ziddiyatli vaziyat.Yuz koʻzlaridan va hatti harakatlaridan maʼlum boʻlib yaqqol koʻrinar edi.Oʻz rezumeyimni qoʻlimga olib bir chetdagi shovqindan yiroq boʻlgan oʻrindoqga borib oʻtirdim.Hayollarim oʻzi bilan oʻzi ovora edi ham beixtiyor yonimdagilarnig suhbatini eshitib qoldim.Ular kampaniya raxbarning kelishgan yigit ekanligi oʻtmishda yosh boʻlishiga qaramasdan tezda yutuqlarga erishib bu kampaniyaga asos solgani hamda muhim joyi uning " boʻydoqligi " toʻgʻrisidahi piching gaplar..Soʻzlaridan maʼlum ularga deyarli ishining qizzigʻi yoʻq.

Bir necha daqiqa oʻtti ham katta zal eshigi ochilib kotiba barchaning xonaga kirishini aytdi.Juda qizziq odatda ish uchun suxbatga navbati bilan kirilardi.Qizlar tezlik bilan xona eshigi tomon ketishdi.Bilmadim ularga nima boʻlganki huddi oltin topgandek yugurar edi.Shunchaki bu daqshatli edi.Meni qoʻlimdan esa shunchaki ensa qotirish keldi holos.Deyarli oxirida men kirayotgan edim ortimdan kelgan qiz meni turtkilab oʻtti unga etibor qilmadim chunki bu ham boshqalar kabi. Menku mayli ammo eshik yonida turgan kotiba ayol...Shoshib kirgan qiz uni ham turtkilab oʻtidi.Bundan jahlim chiqdi chunki u yiqilishiga ozgina qolgandi yaxshiyamki men unga tirgak boʻlib qollgadim.
- Xonim...xonim ahvolingiz yaxshimi.? Jarohat olmadingizmi.
Darrov uni koʻzdan kechirib qara ekanman u menga samimiy tabassum bilan javob qaytardi.
- Yoq.Men yaxshiman sizga raxmat kirishingiz mumkun.
Yuzidagi tabassumi yoʻqolmasdan meni ichkariga kuzatdi.Mena ham javoban xonantomon yoʻl oldim.Yurar ekanman maqsadim bitta u ham boʻlsa boya bizni turtkilab oʻtgan qizni topish edi.Soʻraydigan savolim bor va javob qaytarishga majbur.Xonada ish uchun davogarlar kamida yigirma kishi barchasi oʻziga oro bergan oyimchalar toʻgʻrisi ularning bu yoʻnalishda tajribasi bor yoʻqligiga hayronman.

Oʻrindiqlarga joylashdik.Mening koʻzlarim oʻsha qizni izlardi.Biroz avval yonimdan oʻtganda uni faqat orqa tomondan koʻra olgandim holos topish biroz qiyin boʻladi shekilli.Shu payt hayollarimni ochilgan xona eshigi oldi.Ichlariga biroz avval men qoʻlidan tutib qolgan kotiba kirib kelgandi.Yonimdagilar barchasi unga qarardi.

- Barchangizga salom. Men kotiba Soojin boʻlaman.Janob Parkning yordamchisi.Sizlarni yigʻishimizdan maqsad kampaniyamizga yangi istedodli hodimlarni ishga olishdir. - Soojin xonim ish haqida tushuntirar ekan atrofimdagilarning barchasi uning soʻzlariga betibor.Chunki ularning hayoli Janob Parkda.Boʻlajak raxbar esa hali beri kampaniyada koʻrinish bermagasdi.
- Xonimlar endi oʻz ishlaringizni taqdim etishigiz mumkun.Kampaniya raxbari biroz ushlanib qolishini aytdi.
Kotibaning soʻzi ham tugadiki barcha bir boriga qarab qoʻyardi va oʻz ishlarini birma-bir taqdim qilardi.Darvoqe aytib oʻtishimiz lozimki bu kampaniya dizaynerlikga asoslangan.Yani kareyadagi kiyim ishlab chiqaruvchi kampaniyalardan biri ham shu Park Industri edi.Bu yigit boshchiligidagi kampaniya maxsulotlari butun dunyoga tanilib ulgurgan.Kampaniya esa bittagina emas bu kabilari yana bir nechta davlatlarda topiladi.Ualrning ham egasi Park Jimin.Tashrif buyurgan xonimlar yosh dizaynerlar.Shular jumlasidan men ham ularning biriman.
**
Vanihoyat navbat menga yetgandi.Oʻrnimdan turib oʻzimni tanishtirishga shaylandim.
- Hayirli kun.Mening ismim Riya Lee.

Gapim nihoyasiga yetmadi ham ulardan biri soʻzlarimni boʻldi.
- Riya ? Bu qanday gʻalati ism boʻldi.Koreyada bunday ismli qizlar yoʻq. - gʻalati qarashari ila bu yerdagilar tanqit qilishni hozirdan boshlab yuborgandi.Men ham boʻsh kelmadim.
- Bu shunchaki qisqartirilgan shakli.Mening ismimni boshqalarnikiga oʻxshab bir xil boʻlmasligi uchun shunday.Xoʻsh bu sizga qandaydir noqulaylik tugʻdirayaptimi? Yoki tor doiradagi aqligizga sigʻdira olmadingizmi? - Oxirgi gapim kabi yuzim ham sovuq tusga kirgandi.

Va bu qarashlarim sababchisi aynan oʻsha qiz edi.

Yeji - biroz avval oʻzini tanishtirgan qiz.Xonaga kotibani turtkilab oʻtib kirgan ham mening ismimni tanqit qilgan ham aynan oʻsha qiz.Muomilasi ham yuzi kabi sovuq.Uning gaplari va gʻashga teguvchi qiliqlari toʻgʻrisi koʻnglimni aynitardi.
-Tushunmadim sen hozir nima deding?Meni kamsitishga nima haqqing bor. - birdan baqirib ketgan qiz barchaning oldida oʻzini koʻrsatardi.Oʻzicha stol ustidagi hujjatlarni meni yuzimga otishga uringanida eshik ochilib kirib kelgan yigit bu janjalning oldini olgandi..
- Hoy..siz ikkingiz qayerda ekanligingizni unutib qoʻydingizmi? Qani jim boʻling. - buyruqomus vajohat ila aytilgan soʻzlar bu oyimcha bilan meni oʻziga qaratib qoʻygandi.

-Janob Park? — Soojin xonimning soʻzlaridan angladiki bu oʻsha kechikgan kampaniya egasi.
Ahir uning oʻzi boshladi...men unga nima ham qildim menga jahl qilib kamsita ketadi.. - tomosha boshlandi.Oʻzidan jabrdidani yoqgan aktrisamiz Yeji oʻz roʻlini qoyilmaqom qilib ijro qilmoqda.Mening yuzim esa hali ham oʻzgarmagan.
- Jodugar - hayolimdan oʻtgan u uchun atalgan soʻz shu boʻlgandi.
- Qizlar tortishuvni toʻxtating.Yeji xonim iltimos qilaman oʻzingizni bosing.Bu yerda shovqin qilish mumkin emas.- Soojin xonim tortushunvi toʻxtatishimizga ishora qila ketti.Ammo bu jodugarning chakagi oʻchmas edi.Oʻzicha ham yigʻlagan kishi boʻldi-yu Janob Park bu vazyatga chiday olmay xonani tark etdi. Ketishi ham aniq edi bu jinnicha qiliqlar aniq uning asabiga oʻynagan.
- Bir daqiqa hozir qaytamiz. - Kotiba Soojin ham uning ortidan yugura ketgandi.Va zum vaqt oʻtmadi ham jabrdiydamiz tilga kirgandi.
- Sen yaramas betkachopar qiz. Qani yonimga kel.Kim boʻlibsan meni kamsitasan?
-Nega borishim kerak.Ishing boʻlsan oʻzing yonimga kel.
Janjal davom etardi.Uning har bir gap asabimga shu darajada oʻynardiki hatto hozir urishdan ham toymayman.Hali ham yonimizda boshqa qizlar bor ular oraga kirgancham ikkimizni tinchlantirishga urinishardi.Kimdir Yeji tomon yana kimdir men tomonda yonayotgan olovga suv sepish bilan ovvora.Bir necha daqiqa oʻtib xona tinch holga keldi.Men boshidanoq oʻzimni bosib olgandim chunki koʻrinib turibdiku bu yerda obroʻyini toʻkgan inson faqat oʻsha jodugar.Xona eshigi ochilib Soojin xonim qabul tugatilganligi va Janob Park qolgan ishlarni qabul qilmasligi haqida eʼlon qildi.Deyarli hammaning hafsalasi pir boʻlgandi.Men bilan hisoblasak yana yettita qiz oʻz ishini taqdim qila olmagandi.Bundan Yeji qay manoda mamnun chunki oʻzi topshirib boʻldi ham meni tanqit qilishga oʻtgandi.Barcha oʻz buyumlarni qoʻliga yigʻib olib xonani tark etisha boshladi shu jumladan men ham.Lekin negadir ketishga koʻzim qiymasdi oyoqlarim beixtiyor Soojin xonim tomon yurardi.
- Xonim - biroz hijolatli ohang menga hamroh edi.
- Janob Park ...u bizdan jahli chiqdimi? Hozirgi boʻlgan ishlar deb?
- Yoʻq.....shunchaki...men biror nima deya olmayman. - Bir muddatga uning gaplaridan nima deyishni bilolmay qoldim chunki hozirgi vaziyat deb qolgan olti nafar qizning ishlari koʻrilmay qoldi ular ham ishga kirish umidi bilan kelgan.Toʻgʻri bu joyda kimni aybi borligini bilaman ammo ular uchun raxbar bilan gaplashishim shart.Lekin biroz avval xonani tark etayotganda menga qaragan nigohlari hali ham hayolimdan ketmagan.

- Soojin xonim...men Janob Park bilan gaplashishim kerak
- Kechirasiz yosh xonim Janob Park yolgʻiz qolishi va yoniga hech kimni kiritmasligimni tayinlagan shuning uchun sizni qabul qilmaydi.
Toʻgʻiri havsalam pir boʻldi.Ketish uchun oʻgirildim ammo koʻksimdagi hislar keyin meni tinch qoʻymasligi aniq edi.Boshliq xonasi tomon ketayotgan kotibani yonidan tez yugurib oʻtib kettimda toʻgʻri uning xonasinga bostirib kirdim.

Ish stolida hujjatlari bilan ovvora yigit biroz qoshlarini chimirib menga qarab oʻtirardi.
- Xoy xonim toʻxtang..
Kotiba Soojin ortimdan yugurib kirdi ham bizni koʻrgandan soʻng u kotibaga ket degandek ishora qildi.Soojin xonim ham bir soʻz demasdan xonadan chiqib ketdi.

- Nima senga eshikni taqillatib kirishni hech kim oʻrgantmaganmi - jahli chiqib turgani soʻz ohangi-yu yuz koʻzidan maʼlum.Bir oz vaqt oʻtmay ham u meni darrov tanidi.
- Shoshma..sen hozrgina janjal chiqrgan qizsan-a?
- Yoʻq bu men emas..- tezda rad qildim.
- Meni koʻr deb hisoblaysanmi? Xonamga ruxsatsiz bostirib kelishing yana kampaniyamda janjal qilishing..bularni barchasini koʻrib turdim shundayam men ayibdor emasman deysanmi? Hoʻsh..
- Ha men ayibdor emasman.Nega qilmagan ishimni boʻynimga olishim kerak?Asl ayibdorni tergang meni emas. - Bu hulqim bilan bilmadim qayoqqacham boraman hayronman.Qaysarligim doyim ustun chiqaverardi.Shu payt u birdan oʻrnidan turib meni qarshimga kelib koʻzimga oʻtkir nigohlari bilan qarardi.Men ham taslim boʻlishni istamasdim tik boqdim.
- Yaxshi.Oʻzingni oqlash uchun 5 daqiqa vaqting bor agar shu vaqt ichida menga biror nimani isbotlay olsang shunda seni tinglayaman. - u shunday dediyu ish stoliga suyangancha qoʻllarini koʻksiga chalkashtirib menga qarab turardi.
- Oʻzingni oqlash bu soʻz menga umuman yoqmadi. Nega bunday qilaman meni aybim yoʻq.
-Ammo vaqt ketayapti.- u qoʻli bilan devor soatiga ishora qilb.
- Boshidan hammasi yaxshi ketayotgan endi.Tanishtiruv vaqtida navbat menga kelganda Yeji ismimni tanqit qila boshladi men shunchaki unga bu bilan ishi boʻlmasligi va boshqalarni gapini boʻlmasligini tushuntirdim.Yana yetmaganiga u juda qoʻpol.Boya ham eshikdan kiraverishda....
- Vaqting tugadi...
- Nima?
- Vaqting tugadi dedim..- devor soatidagi millar allaqachon vaqtidan oʻtgandi.
- Shunday qilib vaqtimni behudaga sarflama.Xonamdan chiq.
- Lekin ....
- Qoʻriqchilarni chaqirishim kerakmi?
Uning oldida bir gap bilan tildan qolgandim men unday emasdim doyim oʻz fikrimni aytardim ammo uni oldida ojiz qoldim Vaqtimni behuda oʻtkazdim shunchaki bor gapni aytsam boʻlmasmidi.U qayta joyiga oʻtirdi.Ketishimni buyrgandek koʻzlari bilan eshik tomon ishora qilardi.Eshik tomon oʻgrildim bu safar unga qaramasdan gapirdim. Bu safar jim turish yoʻq..Bor kuchimni toʻlab qatiyat ila gapirdim.
- Soojin xonim uni qabul vaqtida xonaga kirayotgan vaqtimizda Yeji uni turtib oʻtdi.Agar men tutib qolmaganimda u yiqilishi aniq va zarar koʻraridi.Xonadagi tortishuvga kelsan mening ismin bir yoʻliga bu qizziqmas bu yerdagilarnikiga oʻxshamaganidan hursadman.Jahlimni chiqargani xonimga qoʻpollik qilgani unga ziyon beray dedi hatto turtkilab oʻtgan vaqti ham bir ogʻiz " kechirasiz " demadi ham.Endi aytingchi bunga qanday chidash mumkun.? Soojin xonim unga bir nima deya olmadi.Kampaniya obroʻsi uchun agar nimadir deganida bundanda battar boʻlishi mumkun edi chunki Yeji xonim ( kinoya bilan gapirdim) pashshadan fil yasashga ustalar buni esa sezish qiyin emas - asabiylashganimdan ovozim koʻtarilganini ham sezmay qolibman...
- Qisqa qilib aytay Janob Park...biror kishi haqida avvaldan hulosa qilmang...Men shunchaki adolat tarofdoriman.Yaxshi men ayibdor boʻla qolay ..ha men asabiyaman qoʻpolman hatto betkachopar qaysaraman ham..ammo rost gapiraman..meni ishga olmasangiz ham roziman ...lekin iltimos bu kelishmovchilik tufayli oʻz ishini taqdim qila olmagan kampaniyangiz eshigi yonida turgan qizlar meni deb jabr koʻrmasin..ular ham men va qolganlar kabi oʻz ishini topish uchun kelgan.Ularning qatiyatini sindirmang.Shunchaki xonadan chiqib ketdim.Eshik qarshisida esa kotiba Soojin turardi.
- Oʻzingizni ehtiyot qiling xonim.-

Xonada jimlik hukm surardi.Gapmarimni tuggatib boʻlib kechirim maʼnosida kichik tazim qilib bu safar rostakamiga xonani tark etgadim.

- Jin ursin seni Riya..Shunaqayam tentak boʻlasanmi.Hozri boʻlgan ishlar aqilga sigʻmadi.Doim oʻzingga yoʻq joydan muammo ortirib yurasan..Ahmoq qiz..ahmoq..- oʻzimni oʻzim qargʻagancha kampaniyadan katta yoʻl tomon chiqdim.Bugungi kunim kutganimdanda boshqacha boshlangandi oʻylagan ish va rejalarimni - ku aytmasam ham boʻladi.

~~
Kampaniya....

Oʻz kabinetida oʻtirgan yigit biroz avval boʻlgan ishlarni tushunishga urinardi.
- Kotiba xonamga keling
Telefon orqali aytilgan buyruqni eshitib kegan Soojin allaqachon uning qarshisida turardi.
- Xonim balki siz tushuntirib berarsiz kampaniyamda nimalar sodir boʻlayotganini.
Asabiy ohangda yigit oʻtirgan joyida tinch emasdi.Shu paytgacha bu holatga tushmaganigadir balki oʻzini gʻalati his qilardi.
- Janob Park...Yeji qabul vaqti menga turtilib ketdi.Yaxshiyamki yosh xonim Riya bor ekanlar.U meni tutib qoldi.Agar yiqilganimda oʻn yil hudodan tilab olgan farzadimdan ayrilar edim.
Ayolning bu gapidan yigitning koʻzlari hayrattan chaqnagani yaqqol ayon boʻlib turardi.
- Nima..? Nima dedingiz siz..
- Ha .Janob ..turmush oʻrtogʻim va men farzandimizni koʻp kutdik vanihoyat bu kunlar yetib keldi.
Ayolning gʻamgin soʻzlaridan Jimin gʻalati hisni sezardi.
- Janob...Riyada ayib yoʻq.Men bir qarashda sezdim u shunchaki etiborli va adolatsizlikka bardosh bera olmas ekan.Shuning uchun uni nohaq ayibadingiz deb oʻylayaman.Kotiba kabinetdan chiqdi.Ertalab uyqudan uygʻonib har kunlik bir hil ish tartibida kunim oʻtadi deb oʻylagan yigit bunday vaziyatgan tushishini oʻylamagandi ham.Biroz vaqt oʻtgach Jimin ish stoli ustidagi hujjatlar bilan ovvora boʻlib oʻtirardi.Soatlar millari toʻxtamasdan yurar erta kun kech allaqachon boʻlgan.Kampaniyani xodimlardan soʻng tark etgan yigit bugungi sarguzashtlarga boy kun tufayli charchagandi.Uyga kelib har doimhiday kechki ovqatni ham yemasdan yotogʻiga yotar ochiq derazadan yoz havosini mayin shamoli kirardi.Yotoq yonidagi javoncha ustidan planshetini olib bugungi ish qabuliga kelgan qizlarning maʼlumotiga koʻz yugurtirib chiqdi ham navbat bugungi kutilmagan voqealar sababchisilaridan biri boʻlmish Riyaga koʻzi tushdi va bir muddatga uning gaplari yigit qulogʻi tagida jaranglagandek yutuldi.Lekin betiborlik ila planshet yon tomonidagi tugmacha orqali oʻchirildi va oʻz joyga qoʻyildi.

~~~~
Vaqt yarim tundan oʻtgandi...Xonasi balkoni devoriga suyangan oʻrindiqda oʻtirgan qiz hayollari ogʻushida.Yana oʻz feʼl atvori deb bugun qilgan ishlaridan chuqur oʻyga tolgan.Ochiq osmon ostida oʻtirsada yuragi siqilib ketayotgandi.Oʻrnidan turib koʻchaga chiqish eshigi yonidagi kiyim javonidan qoʻliga ilingan ust kiyimini oldida koʻchaga chiqib ketdi.Bu qiz har doim shunday qilardi.Toʻgʻri ish qilsada oʻzini ayibdordek sanardi.Chunki uni deb kimdir hafa boʻmishidan qattiq ranjib qolishidan qattiq qoʻrqar oʻzi jabr koʻrib hafa boʻlsa ham boshqalarni oʻylardi.... " Va bu haddan oshiq ediki qiz oʻzini deyarli oʻylamay qoʻyardi " bugun ham uni deb kimdir uzoq vaqt kutgan ishidan ayrilib qolishi mumkinligini oʻylab oʻzini tutib tura olmasdan kampaniya boshligʻiga qoʻpol gapirdi hozr esa bu uchun ham oʻzini ayibdor sanardi...Hayollari ogʻushidagi qiz qanday qilib sohil boʻyiga kelib qolganini ham bilamasdi.Salqin havo ostida daraxtga suyangancha atrofni kuzatdi.

𝐘𝐨𝐧𝐢𝐦𝐝𝐚 𝐪𝐨𝐥.

2025-05-22T11:20:32.717Z

𝐄𝐩-1

_Bu hikoyamiz qahramonlari ham deyarli shunday vaziyatda desak mubolagʻa boʻlmas edi._

Biri kulgulari ortiga dard-u alamlarini mohirona tarzda yashirsa yana biri hayotida huddi manosiz yashayotgadek hech nimani his qilmas edi.

~~~~

Shunday tassavur qilaylik...

-Kechirasiz men ish uchun suhbatga kelgan edim..
Shoshilib yurganidan biroz tez nafas olsada oʻzini hotirjam tutishga urinardi.
-Yoʻlak oxiriga borsangiz boshqalarni topasiz.Oʻsha joyda boshqa davogarlar ham bor.
Kampaniya hodimining koʻrsatmasi boʻyicha aytilgan joyga bordi ham u yerdagi muhit boshqacha edi.Ish uchun davogarlarning yuz va koʻzlaridan maʼlumki ish uchun kurash bu yerda juda kuchli.Gap ish oʻrni toʻgʻrisida emas balki shu kampaniya egasida.Mish mishlarga qaragada bu joy egasining yoshi deyarli 30 ga yetgan va hali oila qurmagan hatto hech kim bilan munosabatda boʻlmgan degan gap soʻzlar bazi bir qoʻshtirnoq ichidagi ishchilarni yani ayollarni bu yerga jalb qilgandi.

***
Bu yerga kelishim bilan angladim-ki bu ayollarga ishning qizzigʻi yoʻq.Yuz koʻzidan va hatti harakatlaridan maʼlum boʻlib yaqqol koʻrinar edi.Oʻz rezumeyimni qoʻlimga olib bir chetdagi shovqindan yiroq boʻlgan oʻrindoqga borib oʻtirdim.Hayollarim oʻzi bilan oʻzi ovora edi ham beixtiyor yonimdagilarnig suhbatini eshitib qoldim.Ular kampaniya raxbarning kelishgan yigit ekanligi oʻtmishda yosh boʻlishiga qaramasdan tezda yutuqlarga erishib bu kampaniyaga asos solgani hamda muhim joyi uning " boʻydoqligi " toʻgʻrisidahi piching gaplar..Soʻzlaridan maʼlum ularga deyarli ishining qizzigʻi yoʻq.

Bir necha daqiqa oʻtti ham katta zal eshigi ochilib kotiba barchaning xonaga kirishini aytdi.Juda qizziq odatda ish uchun suxbatga navbati bilan kirilardi.Qizlar tezlik bilan xona eshigi tomon ketishdi.Bilmadim ularga nima boʻlganki huddi oltin topgandek yugurar edi.Shunchaki bu daqshatli edi.Meni qoʻlimdan esa shunchaki ensa qotirish keldi holos.Deyarli oxirida men kirayotgan edim ortimdan kelgan qiz meni turtkilab oʻtti unga etibor qilmadim chunki bu ham boshqalar kabi edi.Menku mayli ammo eshik yonida turgan kotiba ayol...Shoshib kirgan qiz uni ham turtkilab oʻtidi.Bundan jahlim chiqdi chunki u yiqilishiga ozgina qolgandi yaxshiyamki men unga tirgak boʻlib qollgadim.
- Xonim...xonim ahvolingiz yaxshimi.? Jarohat olmadingizmi.
Darrov uni koʻzdan kechirib qara ekanman u menga samimiy tabassum bilan javob qaytardi.
- Yoq.Men yaxshiman sizga raxmat kirishingiz mumkun.
Yuzidagi tabassumi yoʻqolmasdan meni ichkariga kuzatdi.Mena ham javoban xonantomon yoʻl oldim.Yurar ekanman maqsadim bitta u ham boʻlsa boya bizni turtkilab oʻtgan qizni topish edi.Soʻraydigan savolim bor va javob qaytarishga majbur.Xonada ish uchun davogarlar kamida yigirma kishi barchasi oʻziga oro bergan oyimchalar toʻgʻrisi ularning bu yoʻnalishda tajribasi bor yoʻqligiga hayronman.

Oʻrindiqlarga joylashdik.Mening koʻzlarim oʻsha qizni izlardi.Biroz avval yonimdan oʻtganda uni faqat orqa tomondan koʻra olgandim holos topish biroz qiyin boʻladi shekilli.Shu payt hayollarimni ochilgan xona eshigi oldi.Ichlariga kelishgan bir yigit kirib kelgandi.Yonimdagilar barchasi unga mahliyo boʻlib tikilib oʻzaro shivirlardi.

Koʻrinishidan qatiyatli.Qarashlari magʻrur gʻururli va sovuq .Yaqqol yuzidan maʼlumki bu inson oʻz kampaniyasi obroʻyiga monand.Albatta bu mening hozirgi fikrim.Hali beri uni yaxshi tanimayman balki taqdir qilib shu kampaniyada ishlay boshlasam bu inson mening raxbarim men esa uning ishchilaridan biriga aylanarman.
-Xush kelibsiz xonimlar ! Sizlarni kampaniyamda koʻrganimdan mamnunman - kostyumi yoqasini toʻgʻirlagancha oʻz joyini egallab bizga ham stol atrofiga oʻtirishni taklif qildi.Yonida esa oʻsha kotiba xonim turar edi.

- Yana bir bor salom. Men kotiba Soyon boʻlaman.Janob Parkning yordamchisiman.Sizlarni yigʻishimizdan maqsad kampaniyamizga yangi istedodli hodimlarni ishga olishdir. - Soyon xonim ish haqida tushuntirar ekan atrofimdagilarning barchasi uning soʻzlariga betibor.Chunki ularning koʻzlar Janob Parkda.Boʻlajak raxbar esa stoli ustidagi hujjatlari bilan ovvora.
- Xonimlar endi oʻz ishlaringizni taqdim etishigiz mumkun.
Kotibaning soʻzi ham tugadiki barcha oʻz ishlarini birma-bir taqdim qilardi.Darvoqe aytib oʻtishimiz lozimki bu kampaniya dizaynerlikga asoslangan.Yani kareyadagi kiyim ishlab chiqaruvchi kampaniyalardan biri ham shu Park Industri edi.Bu yigit boshchiligidagi kampaniya maxsulotlari butun dunyoga tanilib ulgurgan.Kampaniya esa bittagina emas bu kabilari yana bir nechta davlatlarda topiladi.Ualrning ham egasi Park Jimin.Tashrif buyurgan xonimlar yosh dizaynerlar.
**
Vanihoyat navbat menga yetgandi.Oʻrnimdan turib oʻzimni tanishtirishga shaylandim.
- Hayirli kun.Mening ismim Riya Lee.

Va bu qarashlarim sababchisi aynan oʻsha qiz edi.

Yeji - xonaga kotibani turtkilab oʻtib kirgan ham mening ismimni tanqit qilgan ham aynan oʻsha qiz.Muomilasi ham yuzi kabi sovuq.Uning gaplari va gʻashga teguvchi qiliqlari toʻgʻrisi koʻnglimni aynitardi.Bular ham raxbar Parkga yoqish uchun qilinayotgan noz karashmalar.
-Tushunmadim sen hozir nima deding?Meni kamsitishga nima haqqing bor. - birdan baqirib ketgan qiz barchaning oldida oʻzini koʻrsatardi.Oʻzicha stol ustidagi hujjatlarni meni yuzimga otishga uringanida uning qoʻlini tutib qolgan qoʻllar bu janjalning oldini olgandi..
- Hoy..siz ikkingiz qayerda ekanligingizni unutib qoʻydingizmi? Qani jim boʻling. - buyruqomus vajohat ila aytilgan soʻzlar bu oyimcha bilan meni oʻziga qaratib qoʻygandi.

-Janob Park ahir uning oʻzi boshladi...men unga nima ham qildim menga jahl qilib kamsita ketadi.. - tomosha boshlandi.Oʻzidan jabrdidani yoqgan aktrisamiz oʻz roʻlini qoyilmaqom qilib ijro qilmoqda.Mening yuzim esa hali ham oʻzgarmagan.
- Jodugar - hayolimdan oʻtgan u uchun atalgan soʻz shu boʻlgandi.
- Qizlar tortishuvni toʻxtating.Yeji xonim iltimos qilaman oʻzingizni bosing.Bu yerda shovqin qilish mumkin emas.- Soyon xonim tortushunvi toʻxtatishimizga ishora qila ketti.Ammo bu jodugarning chakagi oʻchmas edi.Oʻzicha ham yigʻlagan kishi boʻldi-yu Janob Park bu vazyatga chiday olmay xonani tark etdi. Ketishi ham aniq edi bu jinnicha qiliqlar aniq uning asabiga oʻynagan.
- Bir daqiqa hozir qaytamiz. - Kotiba Soyon ham uning ortidan yugura ketgandi.Va zum vaqt oʻtmadi ham jabrdiydamiz tilga kirgandi.
- Sen yaramas betkachopar qiz. Qani yonimga kel.Kim boʻlibsan meni kamsitasan?
-Nega borishim kerak.Ishing boʻlsan oʻzing yonimga kel.
Janjal davom etardi.Uning har bir gap asabimga shu darajada oʻynardiki hatto hozir urishdan ham toymayman.Hali ham yonimizda boshqa qizlar bor edi ular oraga kirgancham ikkimizni tinchlantirishga urinishardi.Kimdir Yeji tomon yana kimdir men tomonda yonayotgan olovga suv sepish bilan ovvora.Bir necha daqiqa oʻtib xona tinch holga keldi.Men boshidanoq oʻzimni bosib olgandim chunki koʻrinib turibdiku bu yerda obroʻyini toʻkgan inson faqat oʻsha jodugar.Xona eshigi ochilib Soyon xonim qabul tugatilganligi va Janob Park qolgan ishlarni ertaga koʻrib chiqishi haqida eʼlon qildi.Deyarli hammaning hafsalasi pir boʻlgandi.Men bilan hisoblasak yana yettita qiz oʻz ishini taqdim qila olmagandi.Bundan Yeji qay manoda mamnun chunki oʻzi topshirib boʻldi ham meni tanqit qilishga oʻtgandi.Barcha oʻz buyumlarni qoʻliga yigʻib olib xonani tark etisha boshladi shu jumladan men ham.Lekin negadir ketishga koʻzim qiymasdi oyoqlarim beixtiyor Soyon xonim tomon yurardi.
- Xonim - biroz hijolatli ohang menga hamroh edi.
- Janob Park Jimin...u bizdan jahli chiqdimi? Hozirgi boʻlgan ishlar deb?
- Yoʻq.Havotir olmang u shuncahki qabul deb biroz toliqgan.Ertaga kelsangiz ishingizni qayta koʻrib chiqadi.Havotir olmang. - Bir muddatga uning gaplaridan taskin topgadim.Lekin biroz avval xonani tark etayotganda menga qaragan nigohlari hali ham hayolimdan ketmagan.

Kotibaning yelkamga oxista urishi hayollarim girdobidan meni real hayotga qaytardi.
- Yaxshi xonim..Oʻzingizni ehtiyot qiling koʻrishguncha.. - unga yana bir bor razm solib kampaniya lifti tomon yoʻl olgandim.Pastki qavat tomon tushar ekanmiz bugungi kunim kutganimdek boshlanmadi ham oʻtmadi ham.Balkim ertalab chap tomonim bilan turgandirman.Shuning uchun ishlarim yurishamdi.Yetmaganiga bu Jodugar ham bir asab tolalarimning yoʻq boʻlishiga sababchi boʻldi.
***

MY ENEMY

2025-05-12T17:17:34.764Z

Ep - 16
.
.
.

MY ENEMY

2025-02-23T16:53:44.810Z

Ep - 16
.
.
.

Jimin qizning yuziga sinchkovlik bilan tikildi. Uning nigohida shubha aks etdi. Qo‘llarini sekin qizning yelkasidan olib, bir qadam ortga chekindi.

— Kechirasiz... — u og‘ir nafas oldi, — siz... kimsiz?

Minji yalt etib unga qaradi va kulib yubordi.

— Jimin, hazillashyapsanmi? Bu menman, Minji!

Jimin ko‘zlarini qisib, uni sinchkovlik bilan yana bir bor kuzatdi. Minji degan ism unga tanish tuyuldi, lekin miyasida hech qanday aniq xotira paydo bo‘lmadi. Bu orada yuqorida turgan Jungkook bilan Harin ham hayratlanib, pastga qarab turishardi.

— Minji? — Harin pichirladi. — Bu qiz kim o‘zi?

Jungkook yelka qisdi:

— Bilmayman, lekin Jimin biroz dovdirab qoldi.

Pastda esa Jiminning qovog‘i uyulib borardi.

— Minji... — u bu ismni takrorlar ekan, xotirasida nimadir jonlandi. Birdan yuzida tushunish alomatlari paydo bo‘ldi. — To‘xta... sen!

Minji jilmayib qo‘llarini qovushtirdi.

— Ha! Nihoyat tanidingmi?

Jimin chuqur nafas olib, peshonasiga urdi.

— Xudoyim... Sen amakimning qizisan!

Minji kulib yubordi va yana unga yaqinlashdi.

— Xuddi shunday! Axir biz amakivachchamiz-ku!

Jiminning yuzida quvonch va hayrat aralash ifoda paydo bo‘ldi.

— Ey Xudo... seni oxirgi marta qachon ko‘rganimni ham eslolmayman!

Minji jilmaygancha yengilgina yelkasini qisdi.

— Juda uzoq bo‘ldi. Shu sabab seni ko‘rgach, o‘zimni tiyolmadim.

Harin va Jungkook bu holatni yuqoridan kuzatib turardi.

— Jiminning amakivachchasi ekan, — pichirladi Harin. — Lekin juda samimiy uchrashishdi.

Jungkook yengil kuldi:

— Heyi buni ko‘rsa, ancha yoqimsiz holat bo‘lishi mumkin.

Va xuddi shu lahzada qadam tovushlari eshitildi. Heyi pastga tushib kelayotgan edi. U holatni ko‘rib, nigohini Jimin va Minji tomon qadadi. Minjining Jimin bilan juda yaqin turishini ko‘rib, ko‘zlarida bir lahza nimadir chaqnadi.

— Nima gap? — u ohangdor ovozda so‘radi.

Jimin o‘zini tik tutib, unga qaradi.

— Heyi, bu Minji. Amakivachcham.

Heyi jilmayishga harakat qildi, lekin lablari zo‘rg‘a qimirlar, nigohi sovuq qoldi.

— Ha, shundaymi? Juda yaqin ko‘rinasizlar.

Minji esa Heyi bilan ko‘z urishtirib, jilmaydi.

— Axir biz bolaligimizni birga o‘tkazganmiz. Jimin bilan juda yaqin edik.

Heyining ko‘zlarida shubha balqidi, ammo u og‘zidan boshqa so‘z chiqarmadi. Faqat nigohi bilan Jiminni kuzatishda davom etdi.

Shu payt Minji birdaniga yon tomonga o‘girildi va Jungkook bilan ko‘zlari to‘qnashdi. Uning yuziga beixtiyor maftunkor tabassum yugurdi.

— Ha, sen esa...

Jungkook qoshlarini ko‘tarib, biroz hayron bo‘lib javob berdi:

— Jungkook.

Minji jilmayib, bir qadam oldinga tashladi.

— Juda kelishgan ekansan, Jungkook. Men bilan tanishganingdan xursandmisan?

Jungkook uning noz-karashmalarini sezdi, lekin jilmayib, yelka qisdi.

— Ko‘ramiz.

Heyining yuzi battar tundlashdi. Uning nigohi Minji va Jungkook o‘rtasidagi qiziq atmosferani payqagan edi.

Jimin esa hamon hayratini yashirolmay turardi.

— Minji, sen bu yerga qanday kelding?

Minji tabassum qildi:

— Dadam meni bir muddat Seulda yashashimni xohladi. Seni ko‘rish uchun birinchi bo‘lib shu yerga kelishni xohladim.

Heyi yengil xo‘rsindi va boshini biroz egdi.

— Juda qiziq...

U nigohini Jimin tomonga burdi.

— Jim, men bilan gaplashib olishing kerak.

Minji uning o‘ziga tegishli ohangda gapirishidan kulib yubordi.

— O‘zingiznikiday gapirasiz-ku, Heyi.

Heyi sekin jilmaydi, lekin uning nigohi iliq emas edi.

Jungkook esa yonidan Haringa pichirladi:

— Yangi drama boshlanyapti shekilli.

Harin jilmayib bosh irg‘adi.

— Ha, juda qiziq bo‘ladi...

Buni keyin qanday davom ettirishni xohlaysan? Minji Jimin bilan yaqinlashadimi yoki Jungkook bilan flirti jiddiylashadimi? Heyining rashki qanday rivojlanadi?

Fanfic davom etadi…

Heyining nigohi sovuq edi. U Jiminni bir chetga olib chiqib, unga nimalarnidir pichirlashni xohlardi, lekin Minji hali ham Jiminning yonidan ketmagan edi. U go‘yoki hech narsani sezmagandek, bemalol Jungkook bilan suhbatlashishda davom etardi.

— Demak, sen Jiminning eng yaqin do‘stisan? — Minji Jungkookka qarab jilmaydi.

Jungkook yengilgina kulimsirab, qo‘llarini cho‘ntagiga soldi.

— Ha, shunday desak ham bo‘ladi.

Minji boshini qimirlatib, undan ko‘z uzmay turdi.

— Qiziq... Jimin menga sen haqingda hech narsa aytmagandi. Lekin seni ko‘rib, hayron qoldim.

— Nima uchun? — Jungkook qoshlarini ko‘tarib unga qaradi.

— Chunki sen… — Minji shunchaki kulib qo‘ydi. — Kutganimdan boshqacharoq ekansan.

Jungkook yelka qisdi, lekin uning nigohida Minjining bu harakatlari shunchaki hazil emasligini payqash mumkin edi. Shu payt Heyining sabri tugadi va u Jiminga jiddiy ohangda qarab dedi:

— Jimin, biz gaplashishimiz kerak.

Jimin unga qaradi va boshi bilan tasdiqladi.

— Ha, albatta.

U Minjiga qarab jilmaydi.

— Sen shunchaki kutib tur, maylimi?

Minji o‘zini beparvo tutib, yelkasini qisdi.

— Albatta, Jim.

Heyi va Jimin ikkalasi bir chetga ketishdi. Shu payt Harin Minjining Jungkookga qanday qarayotganini ko‘rib, yelkasiga turtib qo‘ydi.

— Hmmm, sen Jiminning amakivachchasisan, to‘g‘rimi?

Minji Haringa qarab jilmaydi.

— Ha, shunday.

— Lekin Jungkookga bunday qarayotganing biroz g‘alati tuyulyapti.

Minji kulib yubordi.

— Nega? O‘rtamizda hech qanday qarindoshlik aloqasi yo‘q-ku.

Harin biroz o‘ylanib, nigohini Jungkookka qaratdi.

— Shunaqa, ha?

Jungkook bu suhbatni kuzatayotgandi va vaziyat unga endi tushunarli bo‘lib borardi.

— Yaxshi-yaxshi, ortiqcha shubhalar yo‘q. — U kulib qo‘ydi. — Balki, Minji shunchaki ochiq ko‘ngil qizdir.

— Albatta, — Minji ko‘z qisib qo‘ydi. — Juda ochiqko‘ngilman.

Shu payt Jimin va Heyi biroz uzoqroqda turib, o‘zaro suhbat qurayotgan edi.

— Sen uni qayerdan topding? — Heyi nigohini Jiminning ko‘zlariga tikdi.

Jimin qoshlarini chimirib, xuddi himoyaga o‘tishga tayyorlangan odamdek boshini qimirlatdi.

— Men uni topmadim, u meni topdi.

— Bu ahmoqona javob, Jim.

— Unda aniqroq tushuntiraman, — Jimin ohangini o‘zgartirdi. — U amakimning qizi, bolaligimizda yaqin edik, lekin keyin ajralib ketganmiz. Bugun birdan paydo bo‘ldi.

Heyi nigohini uzoqroq qaratdi.

— Lekin sen uni birdaniga tanimading.

Jimin chuqur nafas oldi.

— Ha, rost. Chunki men uni ancha oldin ko‘rganman, shuning uchun…

— Shuning uchun nima?

Jimin og‘ir xo‘rsindi.

— Heyi, bu yerda rashk qilishga hech qanday sabab yo‘q. U mening amakivachcham, shunchaki uzoq yillardan keyin paydo bo‘ldi.

Heyi yuzini burib, qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.

— Balki, men rashk qilayotgandirman…

Jimin unga bir qaradi va kulimsiradi.

— Rostdanmi?

Heyi yengil xo‘rsindi.

— Men shunchaki... uni yoqtirmadim.

Jimin kulib qo‘ydi.

— Sen umuman boshqa qizlarni yoqtirmaysan.

Heyi unga o‘qrayib qaradi.

— Bu safar boshqacha.

Jimin yana kuldi va boshini qimirlatdi.

— Yaxshi, yaxshi. Agar seni bezovta qilayotgan bo‘lsa, men e’tibor beraman.

Heyi unga jiddiy qarab qoldi.

— Haqiqatan ham shunday qilasanmi?

Jimin uni tinchlantirish uchun jilmaydi.

— Albatta.

Ammo u o‘zini chalg‘itish uchun shunday deganini his qildi. Chunki Minji allaqachon hamma e’tiborni o‘ziga tortayotgan edi…

Davomini qanday yozishni xohlaysan? Minji Jungkookga yanada ochiqroq bo‘ladimi? Heyi unga qarshi kurashadimi? Jiminning munosabati qanday o‘zgaradi?

Fanfic davom etadi…

Minji o‘zini bemalol tutib, jilmayib gapirdi:

— Oila bazmi uchun taklifnoma keltirdim. Jimin, seni va do‘stlaringni ham kutamiz.

Jimin biroz hayron bo‘ldi.

— Oila bazmi?

Minji bosh irg‘adi.

— Ha, Koreyaga qaytganim sharafiga katta yig‘in tashkil qilishyapti. Amakim va dadam barchani ko‘rishni xohlashadi. Sen, Jungkook, Harin va Heyi ham kelishingiz mumkin.

U barchaga qiziq sinovchan nigoh tashladi.

— Juda qiziqarli bo‘ladi, deb o‘ylayman.

Jimin yengil xo‘rsinib, yelka qisdi.

— Yaxshi, men boraman.

— Ajoyib, — Minji jilmaydi va Jungkookga qaradi. — Sen-chi?

Jungkookning ko‘zlari torayib ketdi.

— Hm… agar Jim boradigan bo‘lsa, men ham.

Minji mamnun jilmayib qo‘ydi, lekin uning nigohi shunchaki tasodifiy do‘stona nazar emas edi. Bu Harinning e’tiboridan chetda qolmadi.

— Juda zo‘r! — Minji kaftlarini bir-biriga urib, xursand ohangda dedi. — Unda ertaga ko‘rishamiz!

U yana bir marta jilmayib, ortiga burildi va eshik tomon ketdi. Ortidan esa hech qanday shubhalar qoldirmadi—ayniqsa, Heyi va Harin uchun.

Minji chiqqach, xona og‘ir sukunat ichida qoldi. Harin og‘ir xo‘rsinib, qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.

— U qiz juda g‘alati…

Jungkook unga qaradi.

— Nima?

Harin nigohini unga tikdi.

— Jungkook, nega u senga shunaqa qaraydi?

Jungkook yelka qisdi.

— Bilmayman. Balki shunchaki do‘stona muomaladir?

Harinning ko‘zlari torayib ketdi.

— Do‘stona deysanmi? O‘sha nigohni ko‘rgan odam shunaqa deb o‘ylamaydi.

Jungkook uning rashkini sezib, jilmayib qo‘ydi.

— Yo‘q, endi bunaqa gaplar…

Ammo Harin uning gapini bo‘ldi.

— Yaxshi, mayli. Lekin biror narsa bo‘lsa, bilib qo‘y, men jim turmayman.

Jungkook Harinning rashkini yoqtirardi, lekin hozir bu mavzuni davom ettirishni istamasdi.

Shu payt esa, xonaning narigi burchagida Jimin va Heyi jiddiy suhbatlashayotgan edi.

— Sen Minjini yoqtirdingmi? — Heyi nigohini tik qo‘yib Jiminga qaradi.

Jimin chuqur nafas oldi.

— Heyi, u mening amakivachcham.

— O‘sha holatni unutdingmi? — Heyi qattiq gapirdi. — U seni quchoqladi!

Jimin nigohini olib qochdi.

— Bilaman. Lekin u shunchaki xursand edi.

— Sen u bilan bolalikda do‘st bo‘lgansan, to‘g‘rimi? Lekin hozir boshqa inson. O‘sha eski hissiyotlar ham yo‘q.

Jimin bir necha soniya sukut saqladi, keyin asta gapirdi:

— To‘g‘ri. Lekin rashk qilishingga sabab yo‘q, Heyi.

Heyi labini tishlab, o‘zini ortga tashladi.

— Shunday deb o‘ylaysanmi? Ammo men u qizni yaxshi bilmayman, lekin unga ishonmayman.

Jimin unga yaqinlashib, uning qo‘lidan ushladi.

— Xavotir olma. Men sen bilanman.

Heyi unga biroz tikilib turdi, lekin yuragidagi bezovtalik tarqamadi.

Xonada ikkita munozara tugab, og‘ir sukunat cho‘kdi. Hamma o‘z his-tuyg‘ulari bilan kurashar, Minji esa allaqachon orqada qoldirganday ketgan edi.

Ammo hamma ham bilardi—u hali qaytadi…

The Unhealed

2025-02-19T03:44:52.894Z

Episode -1

Kechagi yomg‘ir shaharni yuvib ketgandi quyosh bo‘lsa-da havo hanuz zax edi.

Ertalabki quyosh kasalxonaning yirik derazalariga tushib sovuq devorlarga yengil nur yog‘dirardi. Korridorlarda oq xalatli shifokorlar shoshilinch yurib hamshiralar jimjitlikda hujjatlar bilan band edi. Bu joy oddiy shifoxona emasdi – bu yerga odatda eng murakkab nazoratsiz qolsa atrofdagilar uchun xavfli bo‘lgan bemorlar kelardi.Yaniy psixologiyasida oʻzgarishlar roʻy bergan bemorlar...

Kasalxona tashqi tomondan boshqalari kabi oddiy koʻrinsada – ichki holati haqida bir nima deyish qiyin edi. Bu yerda davolanuvchi bemorlar va shifokorlar bir biriga hech qachon iliq munosabatda boʻlishmasdi. Nimaga? Chunki bu yerda ruxiy kasallikka chalinganlar davolanadi va ularning shifokorlari juda qattiqqoʻl.Eshik oldida bir lahza to‘xtadim. Nafasimni chuqur olib yuragimni bosishga harakat qildim. Bu mening psixolog sifatidagi birinchi ish kunim edi. Hayajon va noaniqlik hissi yuragimda lekin bu ishni tanlagan ekanman demak qo‘rqishimga o‘rin yo‘q edi.Eshikni ochdim. Ichkarida havo biroz sovuq devorlar oq va silliq edi. Stol ustida bir necha jild hujjatlar yotardi. Yangi hamkasblarimga ko‘nikishim kerak edi.

— Salom - ularga kichik jilmaygancha.

— Men yangi hamkasbingiz Riaman. Siz bilan tanishganimdan hursandman.- Ular men bilan iliq munosabatda salomlashishdi lekin ular qaysi bemorni qabul qilishimni eshitgach menga achinib qarashardi.

— Sen... Jiminni olganing rostmi? — deya shivir qildi xodimalardan biri. Uning ovozida hadik bor edi.
Qoshlarimni biroz ko‘tarib iloji boricha xotirjam ohangda javob berdim.

— Ha..rost lekin nega ajablanarli qarayapsiz? - Ish stolimga oʻtirar ekanman qolganlarning barchasi chuqur hoʻrsindi.Men deyarli anglab yeta olmadim bir muddat chunarsiz holda ularga tikilib qarab oʻtirdim.

Ria.

— U tajovuzkor. Oldin boshqa shifokorlarga jiddiy zarar yetkazgan. Uni hech kim uzoq vaqt davomida davolay olmagan... - Biroz avval tanishgan kasbdoshim boʻlmish hamshira Sunmi ilk bemorim haqidagi malumotlarni menga aytayotgandi.

Sunmi.

— Ria siz...- Sunmi gaplarini davom ettirmasidan uning soʻzini boʻldim.

— Siz deyishingiz shart emas... biz deyarli tengdoshmiz..- kichik tabbasum qildim.

— Yaxshi..Ria menga qara sen bu yerda yangisan va bemorlarning qandayligini bilmasliging tabiiy hol..Jimin u...undan ehtiyot boʻl..

Ich-ichimdan buni bilardim. Jimin haqidagi hujjatlarni o‘qigan edim lekin baribir uni shaxsan ko‘rmaguncha ishonish qiyin edi. Balikim u mening ilk bemorim va ilk ishim edi shu jumladan qizziqonligim tufayli ham tezroq uni koʻrishni istardim. Hamshira Sunmini oxirgi gaplari esa e’tiborimni tortdi.

— Uni oʻzingga yaqinlashtirma..yoʻqsa oʻzingga yomon boʻladi Ria..unutma. - Hamshira Sunmi bir lahza sukut saqladi. Keyin nigohini qog‘ozlarga tikib xuddi bu gapni aytmagandek oʻz ishida davom etdi.Men esa hali ham bu vaziyatni anglab yetmagandim. Atrofimdagi shifokorlarning barchasining yuz koʻrinishi gʻalati edi va bu holat menda qiziqishni uygʻotdi..
Qorong‘u koridor bo‘ylab yurarkanman yuragim tez urardi. Har qadam tovushim g‘alati aks sado berardi. Nihoyat kerakli eshikka yetdim. Temir panjarali derazalar orqali xonaning ichi ko‘rinib turardi.

Ichkarida, nur tushmagan burchakda kimdir stulda o‘tirardi.
Sekin qadamlar bilan ichkariga kirganimda qarshimdagi odamning qalin qo‘llari ohista harakat qildi. Keyin esa u boshini ko‘tardi.

Jimin.

The Unhealed

2025-02-09T10:53:46.321Z

Episode -1

Kechagi yomg‘ir shaharni yuvib ketgandi quyosh bo‘lsa-da havo hanuz zax edi.

— Salom - ularga kichik jilmaygancha.

— Men yangi hamkasbingiz Riaman. Siz bilan tanishganimdan hursandman.

Ular men bilan iliq munosabatda salomlashishdi lekin ular qaysi bemorni qabul qilishimni eshitgach menga achinib qarashardi.

— Sen... Jiminni olganing rostmi? — deya shivir qildi xodimalardan biri. Uning ovozida hadik bor edi.
Qoshlarimni biroz ko‘tarib iloji boricha xotirjam ohangda javob berdim.

— Ha..rost lekin nega ajablanarli qarayapsiz?

Ish stolimga oʻtirar ekanman qolganlarning barchasi chuqur hoʻrsindi.Men deyarli anglab yeta olmadim bir muddat chunarsiz holda ularga tikilib qarab oʻtirdim.

Toxic Devotion

2025-02-03T06:13:35.120Z

Ep-3
.
.
.

Jungkook bir lahza sukut saqlab ortga bir qadam tashladi. U Aerinning yuzi va koʻzlariga uzoq tikildi soʻng bir oz jilmaydi.

– Meni aqldan ozgan deysanmi? Balki shundaydirman. Lekin bilasanmi seni birinchi marta koʻrgan kunimdan boshlab men aqldan ozishni boshlangandek edim.

Bir necha yillar avval... "Maktab "

Jungkook chuqur xayollar ichida xech qachon qadam bosmagan maktab kutubxonasiga kirib keldi.

Boshida unga bu joy gʻalati tuyuldi – jimjit faqat varaqlarning shivirlashi va kitoblarning chang bosgan hidini his qilardi. U bitta fandan yordamga muhtoj edi ammo hech qachon bu yerga kelishga majbur boʻlmagan.Kutbxona Jungkook uchun zerikarli joy edi.Maktabda necha yillardan buyon oʻqisada bu yerga kelmagan.Tayyorlashi kerak boʻlgan fan oʻqtuvchisi esa juda qattiqqoʻl edi.Shu uchun ham majburan kutubxonaga kelgandi.Peshtaxtalar orasida yurib kerakli kitobni izlayotgan paytda u toʻxtadi. Oʻsha daqiqada qandaydir mayin lekin yuraklarni larzaga soluvchi qoʻshiqning ovozi qulogʻiga chalindi. Jungkook bir zum hushini yigʻolmay ovoz kelayotgan tomonga qaradi. Qizning ovozi huddi butun dunyoni yoritib yuborgandek edi – toza va hissiyotlarga boy.
U ovoz kelayotgan tomonga yura boshladi. Kutubxonaning oxirgi burchida javonlar orasida bir qiz turardi. U bir kitobni qoʻlida ushlab past ovozda ma'yus ohangda kuylayotgan edi. Quyosh nurlari derazadan tushib qizning yuzini yoritib turar jingalak sochlari esa oʻsha nurlarda porlardi.Jungkook uning kim ekanligini bilmasdi. . Aerin maktabga imtihon orqali kirgan gʻayrat va bilimga boy lekin biroz oʻziga yopiq talaba edi. Uni sinfda doim jim hech kim bilan suhbatlashmaydigan holda koʻrish mumkin edi.Maktab anchagina katta deyarli hech kim bir birini tanimaydi.Jungkook oʻziga toʻq oila farzandi.Bu qimmat toʻlovli maktabda oʻqishi u uchun oddiy hol.Ammo Aerin oʻrtahol oila oʻz bilimi va trishqoqligi bilan shu maktab oʻquvchisi boʻlgandi.
Jungkook bir necha daqiqa qimirlamay turdi. Aerin buni sezmagan edi u oʻz dunyosida edi – xuddi musiqaga gʻarq boʻlgan. Jungkook uning ovoziga va koʻrinishini koʻrib koʻzlarini uzolmay qoldi. "Bunday goʻzal ovoz qanday qilib shu kungacha mendan yashirinib kelgan?" – deb oʻyladi u.
Bir lahza oʻtib Aerin qimirlayotganini sezib qoldi. Jungkook ovoz chiqarmasdan javonning boshqa tomonga oʻtdi va uzoqdan kuzata boshladi. Aerin kerakli kitobni qoʻliga olib hirgoyasida davom etganicha kutubxonani tark etdi.Shundan keyin Jungkook Aerin haqida koʻproq bilishga harakat qila boshladi. Uning ismiga qiziqdi.Qaysi sinf oʻquvchisi.Maktab yoʻlaklari oshxona zali va binoni har bir burchagida uni kuzatdi. Ammo qiz bulardan..behabar...

Jungkook o‘sha kundan keyin Aerinni o‘z hayolidan chiqarolmasdi. Kutubxonada eshitgan o‘sha mayin ovoz va uning o‘z dunyosiga cho‘mib turgan ko‘rinishi yigitning xayollarini tinimsiz band qilar edi. U o‘zida bu notanish hislar haqida ko‘p o‘ylardi, ammo bu hislar qayerdan kelganini tushunolmasdi.

Har kuni maktab yo‘laklarida u Aerinni qidirardi. Nihoyat, bir kuni tanaffus paytida uni uchratdi. Aerin, odatdagidek, sinfdan chiqib, kitobini bag‘riga bosgancha bir chekkada o‘tirar edi. Uning atrofida hech kim yo‘q edi. O‘zga dunyoga g‘arq bo‘lib, u yonida nima sodir bo‘layotganiga ahamiyat bermayotgandek ko‘rindi. Jungkook uzoqdan unga qarab turar, ammo qandaydir sabab bilan yaqinlashishga jur'at etolmasdi.

Oradan bir necha kun o‘tdi. Jungkook bir necha marta uni kutubxonada kuzatdi. Aerin har safar o‘sha eski stolda, kitoblarni varaqlab, har doim bir xil sukunat ichida o‘tirardi. U hech kimga qo‘shilmasdi, hech kim bilan gaplashmasdi. Ammo uning o‘z dunyosi, o‘z sokin olami bor edi. Bu olam Jungkook uchun sir edi, va bu sir unga tobora qiziq bo‘lib borardi.

Bir kuni Jungkook kutubxonada o‘zini shunday tutdiki, go‘yo u tasodifan Aerin o‘tirgan javon yonida kitob izlayotgandek edi. Ammo ichida asosan uning yaqinida bo‘lishni istar edi. U uzoqdan unga nazar tashlab turar, lekin Aerin buni sezmasdi. U o‘zini hech kim sezmayotgandek his qilar, bu esa Jungkookning ichida bir nimani junbushga keltirar edi.

Maktab darslari tugab Jungkook ham boshqa oʻquvchilar kabi oʻz uyiga ketdi. Qimmatbaho avtomobilning saloni hamisha xushbo‘y va hashamatli edi lekin bugun bu unga huzur bermayotgandek tuyuldi. Dastakni mahkam ushlab chuqur nafas oldi. Ko‘z oldida yana Aerinning kutubxonadagi o‘sha sokin qiyofasi gavdalandi. U qo‘shiq kuylayotganida yuzida paydo bo‘lgan his-tuyg‘ular va sokin nigohi hech bir lahza xayolidan ketmas edi.Yo‘l davomida Jungkookning xayollari butkul chalkashib ketdi. "Bu qiz mendan nega tinchlik olmayapti?" – deb o‘ziga-o‘zi savol berdi. U hali o‘zini bunday o‘ylar bosganini eslay olmasdi. Bu g‘alati edi – u kimnidir o‘ylab yuragini siqib qo‘yadigan odatga ega emasdi. Hayotida hamma narsa unga tayyor qilib qo‘yilgandek edi: boylik, qulaylik, hurmat. Ammo endi... o‘zini yo‘qotib qo‘ygandek his qilardi bular qizziq emas maktabda ham Jungkookning etiborini tortishga urinadigan qizlar koʻpgina edi ammo yigitga ular qizziq emas.
Uyga yetib kelganida Jungkook mashinasini ulkan hovli o‘rtasidagi avtoturargohga qo‘ydi. Darvoza avtomatik ravishda ochilib undan xuddi zamonaviy qal'a eshiklaridek ko‘rinardi. Uyning tashqi ko‘rinishi mukammal ichkarisi esa hashamat va mukammallik bilan to‘la edi. Ammo bu ulkan uyning ichida sukut va yolg‘izlikdan boshqa hech narsa yo‘q edi.Ichkariga kirib Jungkook paltosini bir chekkaga uloqtirdi va o‘zining keng mehmonxonasidagi divanga o‘tirdi. Uyni qoplayotgan sukunat uning yuragidagi bo‘shliqni yana-da kuchaytirardi. Televizorni yoqmoqchi bo‘ldi ammo qo‘l uzatganicha to‘xtadi. Bu harakatni qilishning hech qanday ma'nosi yo‘q edi – hech narsa uni hozir band qilolmasdi.

— Bu nima o‘zi? Nega o‘sha qiz?

Uning ovozi zal devorlarida aks-sado berdi. Jungkookning hayotida hamisha hamma narsa uning nazoratida edi: odamlar, vaziyatlar, hatto o‘z his-tuyg‘ulari ham. Ammo Aerin paydo bo‘lgandan beri u ilk bor o‘zini nazoratdan chiqib ketayotgandek his qilardi.

— Men bu holatni hal qilishim kerak!

Ammo hal qilishni qanday boshlashni bilmasdi. Aerinning xotirasi ovozi va nigohi uni har kuni qamrab olar ammo bu qiz uni umuman tanimasdi. Bu g‘alati o‘yin edi, va Jungkook o‘zini bu o‘yinda zaif his qilar edi.

Hozirgi vaqtda:

— Lekin nega oradan shuncha yil oʻtdi? Sen shu paytgacha maktabda menga hech nima demading... O‘sha birinchi kuni tanishgan kunimiz Taehyung nima haqida gapirgandi? – Aerinning ovozi titrab chiqdi. Ko‘zlari Jungkookdan bir soniya ham uzilmas edi. Ichida minglab savollar girdobida qolgandi.

Jungkook bir muddat sukut saqladi. Uning yuzi jiddiy edi, ko‘zlari esa ichida qandaydir og‘ir hislarni yashirayotgan edi. Keyin bir qadam oldinga yurib, Aeringa qaradi. Ovozi past, ammo ishonchli chiqdi.

— Bu... uzun hikoya

dedi u bir nafas jim turib.

— Hali vaqt bor..Aerin. Barchasini bilasan. Faqat vaqt kerak... Sen bunga tayyor bo‘lishing kerak.

Jungkookning so‘zlarida qandaydir og‘irlik bor.Go‘yo bu gaplar ortida ko‘p yillar davomida yashirib kelgan sirlar bordek ammo bu sirlar qizga malum emas.Aerin uning nigohiga qarab bu sirli dunyoni ochishga qanchalik tayyor ekanini bilmas yuragi yana shunchaki jim qolishga yo‘l qo‘ymasdi.

— Faqat bir narsada ehtiyot boʻl..

Jungkookning nigohlari jiddiylik bilan qarardi.

— Yana nima...bu sirli soʻzlaring jonimga tegdi.Tanishganimizdan buyon gʻalatisan qilayotganlaring..sen meni qoʻrqitayapsan..

Aerin biroz ovozi koʻtarilgan koʻyi gapirar ekan Jungkookning sirli soʻzlaridan toʻyib boʻlgan..

— Vaqt kerak..Aerin tinchlan men seni yoningdanman mendan qoʻrqma..vaqt oʻtib hammasini bilib olasan.

— Hammasi jonimga tegdi..tinch qoʻy meni hayotimdan chiqib ket..

Jungkook uning yonidan ketib oshxonadan stakanda suv olib kelib Aeringa uzaydi.

— Shunchaki tinchlan..

— Hech narsa kerak emas..

Aerin shunday deboq qoʻli bilan stakanni turtib yubordi idish pol ustiga tushib sinib ketdi.

— Sendan menga hech nima kerak emas...

Aerin oʻrnidan turiboq ketishga shaylanib yurmoqchi edi Jungkook darrov uni koʻtarib oldi.

— Hoy...tezda tushur meni telba..

Harakatlanib uning bagʻridan chiqishga urunar ekan Jungkook Aerinni koʻtargan koʻyi yurib uni divanga yotqizib oʻzi uning ustida turardi.

— Aerin...men senga boshidan buyon aytayapman shunchaki menga ishon va gʻazablanishni bas qil.

Jungkookning nigohlari negadir jiddiymashgandi.Aerinning qaysarligi hali ham bosilmagan barbir oʻrnidan turishga urinar edi..va ohiri Jungkook uning qoʻllarini tepaga qilib divanning charim matosi ustiga bosdi.

— Qaysarlik qilishda davom etaversang vaʼda beraman senga yaxshi munosabatda boʻlmayman..meni yomon tarafimni koʻrishni istaysanmi

Nihoyat Aerinning nigohlari Jungkookning koʻzlariga toʻqnashi bir muddat nafasini tutib keyin tinchlangandek..

— Yetarli qoʻyib yubor..boʻldi

Jungkookning qizni bilaklarini tutgan qoʻllari boʻshab oʻrnidan turdi Aerinni ham turgʻazish uchun qoʻl uzatdi ammo rad javobini oldi.

— Qaysar qiz...

Jungkook qoʻllariga suyanib turayotgan Aerin tomon qarab.

— Bu yerga nega olib kending..Uyingga

Jungkook bir muddat jim turgancha keyin gapirdi.

— Biroz avval aytib boʻldim..Shunchaki mehmonga keldim deb tasavvur qil

— Sen mehmonlaringni shu tarzda olib kelasanmi.

— Men hammani ham sen kabi olib kelvermayman..

— Hohlamasayam mashinaga qamabmi.

— Yoʻq ..Tirik holida..

Jungkookning soʻzlaridan keyin Aerinning boʻgʻziga nimadir yiqilgandek edi.

— Hoy...nega ranging oqarib ketdi..Bu shunchaki hazil..

Jungkook tabassum qilib...

— Aqildan ozgan..Telba sen shunday odamsan ..bilasanmi

Aerin asabiy ohangda uzun sochlarini boshining ortiga oʻtkazar ekan..

— Avval ham aytganimdek ha..bilaman ..men telbaman..

Aerin qoʻlini divan ustiga qoʻyar ekan musht boʻlgan kafti peshonasining yoniga tiraldi.

— Nega meni o'pding...

Birdan soʻrab yubordi Aerin.Jungkook bir lahza sukut saqladi. Uning yuzidagi yengil tabassum o‘rnini sirli ifoda egalladi. Aerin esa unga javob kutib musht bo‘lib tugilgan kaftini peshonasiga suyab o‘tirardi. Yuragi tez urayotganini his qildi lekin bunga sabab o‘zining g‘azabi yoki boshqa narsa ekanligini anglay olmasdi.
Jungkook esa sekinlik bilan Aerin tomonga engashdi qo‘llarini tizzalariga qo‘ygancha uning ko‘zlariga jiddiy nigoh tashladi.

— O‘zim ham bilmayman

dedi u past ammo ishonchli ohangda.

— Balki shunchaki xohlaganim uchun...

Aerin irg‘ib o‘rnidan turdi.

— Xohlaganing uchun? Odamlarni shunchaki istaganingcha o‘pa berasanmi?

Jungkook xotirjamlik bilan yelka qisdi.

— Yo‘q… faqat seni.

Aerin beixtiyor orqaga bir qadam tashladi go‘yo Jungkookdan uzoqlashmoqchi bo‘lgandek. Ammo shu bilan birga yuragining tub-tubida o‘sha daqiqani yana his qilishni istayotganini anglab turardi. Bu uni yanada asabiylashtirdi.

— Sendan nafratlanaman

Jungkook ko‘zlarini qisib jilmaydi.

— Yolg‘on gapiryapsan Aerin.

Uning ismini shunday talaffuz qildiki qizning yuragi beixtiyor tez urib ketgandi.

— Men seni yaxshi taniyman… Nafrat va boshqa hislar o‘rtasidagi chiziq juda nozik bo‘lishi mumkin.

Aerin og‘ir yutindi. Bu telba yigit o‘ziga haddan tashqari ishonarli edi. Va eng yomon tomoni — u haqiqatdan ham Aerin haqida ko‘proq bilaredi.Jungkook asta o‘rnidan turdi uning bo‘yi qizdan balandroq bo‘lgani bois ustunlik unda edi. Sekin oldinga yurib Aerinning qarshisida to‘xtadi.

— Menga ayt

dedi u pichirlab qo‘llarini yonida tutgancha.

— Agar hozir seni yana o‘psam… meni itarib yuborasanmi?

Aerin ko‘zlarini katta ochdi. Yuragi qafasga qamalgan qushdek urayotgandi. Lekin u o‘zini qo‘lga oldi.

— Ha…

deya ovozi past chiqdi lekin qat’iyat bilan davom etdi.

— Seni itarib yuboraman.

Jungkookning tabassumi yanada kengaydi.

— Ko‘ramiz...

U asta-sekin Aerinning yuziga yaqinlashdi. O‘rtadagi masofa qisqargan sari havo tobora og‘irlashayotgandek edi…

Jungkookning yuzidan faqat bir necha santimetr uzoqlikda ekanini his qilganida yuragi tartibsiz urib ketdi. U harakat qilishi undan uzoqlashishi kerak edi… Lekin tanasi unga bo‘ysunmadi.Jungkook shoshilmaynbarmoqlari bilan Aerinning iyagini ohista ko‘tarib ko‘zlariga termuldi.

— Itarib yuborishga nega shoshmayapsan?

shivirladi u.Aerin yutinib uning qo‘lidan qutulmoqchi bo‘ldi lekin Jungkook uni shunchaki tutib turmagan edi — huddi uni o‘qiyotgandek.. koʻzlariga tikilib...

— Sen…

Aerin ovozi past chiqdi, qanday gapirishni ham bilmay qoldi.
Jungkookning ko‘zlarida o‘sha mashhur ishonch bor edi. U sekin-asta egilib Aerinning lablariga yaqinlashdi… Lekin oxirgi lahzada qizning qulog‘i yoniga og‘ishdi. Uning issiq nafasi bo‘yniga tegib Aerinning butun vujudidan titroq o‘tdi.

— Nafratlanaman dedingmi?

Jungkook past xotirjam ohangda so‘radi.

— Unda nega hozir hamon harakatsizsan?

Aerin qo‘llarini musht qilib tugdi. Uning ichida nimadir sindi — u buni his qilardi.Jungkook asta yoniga chekinib Aerinning yuzini kuzatdi. Qizning ko‘zlari qizargan nafas olishi tezlashgan edi.

— Telba…

Aerin ovozi titragan holda

— Bu zoʻravonlik..

Jungkook jilmayib bosh irg‘adi.

— Ha telbaman… Lekin seni ham men bilan birga aqldan ozayotganingni bilaman va buni zoʻravonlik deb kim aytdi. Men hali senga ortiqcha hech qanday ish qilganim yoʻq.

Aerin g‘azab va boshqa bir tushunarsiz hisning o‘rtasida qolib ketdi. U ortga bir qadam tashladi.

— Yoqimsiz odamsan Jungkook.

— Balki… Lekin shunga qaramay meni o‘ylashdan to‘xtata olmaysan.

Aerin og‘ir yutindi. U bu yerdan chiqib ketishi kerak edi. Lekin yuragi unga xiyonat qilayotgandek — unga Jungkook bilan qolishni buyurayotgandek…Bu telba qizni oʻziga yanada rom etib borayotgan ammo Aerin tan olishni istamasdi.

Aerin nafasini rostlab orqaga bir qadam tashladi. U endi bu joyda uzoq qolishni istamasdi. Jungkookning o‘sha vahimali va o‘ziga ishonch bilan aytilgan so‘zlari uning ongida aks-sado berayotgandek edi. Shoshilinch harakat bilan eshik tomon yurdi.
Lekin Jungkook undan bir qadam oldinroq harakat qildi. U tezlik bilan eshik oldiga borib uni yelkasini tiragancha to‘sdi. Nigohlarida keskinlik bor edi lekin u kulimsirashdan ham to‘xtamadi.

— Qayerga shoshilyapsan?

ohangida yengil masxara bor edi.

— Ketaman

Aerin sovuq ohangda.

— Sen meni bu yerga o‘zingcha olib kelding endi chiqib ketishimga ruxsat ber.

Jungkook boshini bir oz qiyshaytirib unga sinchkovlik bilan tikildi.

— Nahotki meni shunchalik yomon ko‘rsang?

dedi u sekin lekin ovozida qandaydir tahdid sezilardi.
Aerin unga qattiq tikildi.

— Ha sening yoningda bo‘lishni istamayman. Chetga oʻt!

Jungkook yelkasini sekin silkitdi va eshikni orqasidan qulflab kalitni cho‘ntagiga soldi.

— Kechgacha bu yerdan chiqolmaysan Aerin.

Qizning yuragi tez urib ketdi.

— Nima?! Jungkook bu hazil emas! Och eshikni!

Jungkook hotirjam qiyofada unga yaqinlashdi.

— Men hazillashmayapman Aerin. Senga bu yerda hech narsa bo‘lmaydi men yoningdaman. Shunday ekan qo‘rqma.

Aerin uning oldiga borib kalitni olib qo‘yish maqsadida qo‘lini uzatdi lekin Jungkook uning bilagini mahkam ushlab oldi va qizni o‘ziga yaqin tortdi.

— Jungkook! Qo‘yib yubor!

Jungkook uning qarshiligini umuman e’tiborga olmadi. Ko‘zlari xavfli jilvalanib turardi.

— Aerin...

u past ovozda.

— Bilasanmi men ba’zida bir narsani o‘ylayman… Agar men senga chindan ham yomonlik qilmoqchi bo‘lsam allaqachon qilgan bo‘lardim. Lekin hozircha shunchaki yonimda qolishingni istayapman.

Aerin o‘zini tortib chiqarmoqchi bo‘ldi lekin Jungkook uni yanada yaqinroq tortdi.

— Bu Zoʻravonlik

takroran deya qichqirdi Aerin.

Jungkook sekin kulib yubordi.

— Ha bo‘lishi mumkin… Lekin menga farqi yo‘q.

U sekin Aerinning qo‘lini bo‘shatib ortga bir qadam tashladi.

— Xohlasang qarshilik qil xohlasang jim tur. Baribir kechgacha shu yerda qolasan.

Aerin unga ishonchsizlik bilan qarab turdi. Yuragi g‘azab va nimadandir hayajon bilan urardi.

— Agar men baqirsam-chi?

tahdid qildi u.
Jungkook yana jilmaydi va unga qiziqish bilan tikildi.

— Unda nima bo‘ladi?
Bu uyda men bilan yolg‘izsan Aerin. Kim seni eshitadi?Foydasi yoʻq qizaloq.

Aerin ichida g‘azab bilan la’nat o‘qidi. U o‘zini tiya olmay Jungkookning yelkasiga kuch bilan urdi.

— Sendan nafratlanaman!

Jungkook uni to‘xtatib bilagini yana mahkam ushladi. Ko‘zlari allanechuk qorong‘u jilvalanib turardi.

— Nafrat qilishing mumkin

pichirladi u.

— Lekin bu yerda men aytganim bo‘ladi.

U qizning bilagini qo‘yib yubordi va orqasiga burilib yurib ketdi.

— O‘zingni qiynama Aerin. Baribir kechgacha bu yerdasan. Xohlasang tinch o‘tir xohlasang urishaver…uyni yoqib yuborsang ham mayli lekin barbir keta olmaysan. Faqat vaqtni bekorga sarflaysan.

Bir narsa aniq edi — bu yerdan qutulish oson bo‘lmaydi…

Aerin taslim bo‘lgandek charchagan holda divanga o‘tirib oldi. Qarshilik qilishdan foyda yo‘qligini tushundi. Har qanday urinish befoyda chunki Jungkook baribir o‘z bilganidan qolmaydigan odam edi.
Xonada sukut hukm surardi. Jungkook o‘zining ishlariga berilib ketgandek qandaydir hujjatlarni varaqlab noutbukda nimanidir yozardi. Aerin esa zerikishdan o‘lay derdi. U hech qachon bunday joyga qamalib qolishini tasavvur ham qilmagandi.

— Zerikyapman…

deya u o‘ziga o‘zi.

— Aqildan ozgan ..toʻnka

Jungkook tomon qarab qoʻyib.
Ko‘zlari xonaning har burchagini kezdi lekin qiziq narsa yo‘q edi. Shunda uning xayoliga telefoniga qarash fikri keldi. Cho‘ntagiga qo‘l solib telefonini olishga harakat qildi lekin u yer bo‘m-bo‘sh edi.Aerinning yuragi bir lahza to‘xtab qolgandek bo‘ldi. “Qayerga qo‘ydim?” U shoshilinch sumkasini ochdi ichini titkilab ko‘rdi. Yo‘q! Telefon yo‘q edi!

— Axir… Men uni yonimda olib kelgandim-ku!

U hayrat va shubha bilan atrofga qaray boshladi. Xayoliga birinchi bo‘lib kelgan narsa — Jungkook!

Tamom! Albatta bu uning ishi!

Aerin joyidan sapchib turdi va atrofga razm soldi. Va shu onda ko‘zi Jungkookka tushdi — u telefonni bemalol qo‘lida ko‘tarib boshqa xonaga kirayotgan edi.

— HEY!

deya baqirdi Aerin.Jungkook hech narsa bo‘lmagandek to‘xtadi va ortiga o‘girildi. Uning lablarida o‘sha o‘yinchan tabassum bor edi.

— Nima?

— Telefonimni ber!

Aerin jahldor ohangda.

Jungkook esa barmoqlari bilan telefonni aylantirib kulimsiradi.

— O‘zing oldingda turgan narsani yo‘qotib qo‘ysang bu mening aybimmi?

Aerin g‘azab bilan oldinga yurdi va qo‘lini uzatdi.

— Jungkook hazillashma! Ber shuni!

Jungkook sekin kulib telefonni ko‘tarib qo‘ydi.

— Olishni istasang kelib ol Aerin.

Qizning lablari qattiq qisildi. U o‘zini tutishga harakat qildi lekin ichida qaynayotgan g‘azab uni tinch qo‘ymayotgandi. Jungkook esa bu vaziyatdan zavq olayotgani aniq edi.
Aerin chuqur nafas olib bir qadam oldinga tashladi…

Aerin telefonni olish uchun qo‘lini cho‘zdi lekin Jungkookning qo‘li balandda edi. U qasddan shunday qilayotgani aniq edi.

— Jungkook!

dedi Aerin g‘azab bilan

— O‘yin qilma ber shuni!

Jungkookning lablarida kulgi aks etdi. Uning nigohlarida qandaydir chaqnash bor edi xuddi bu vaziyatdan zavqlanayotgandek.

— Bunday tez asabiylashmasang-chi?

xotirjamlik bilan.Aerin yana qo‘lini cho‘zdi lekin baribir yetmadi. Bu esa Jungkookni yanada qiziqtirgandek u yana biroz qo‘lini yuqoriroq ko‘tardi.

— Aytganimdek kelib ol Aerin

dedi u yengil ohangda ammo ko‘zlari xavfli jilvalanardi.
Aerinning ichidan qandaydir g‘azab va o‘zgacha hislar ko‘tarila boshladi. U bu telba yigitning o‘yiniga tushib qolishni istamasdi lekin hozir aynan shunday bo‘layotgan edi. U yana qo‘l cho‘zdi lekin Jungkook bir qadam orqaga chekindi.

— Jungkook! — dedi Aerin nafrat bilan.

— Faqat oddiy bir telefon uchun bunchalik g‘azablanishga arziydimi?

Aerin unga yomon qarab qo‘ydi.

— Meni eshita oladigan yagona odam bo‘lsa bu telefonim bo‘lardi!

Jungkook kuldi lekin bu kulgi shunchaki hazil emasdi. Uning nigohlarida qandaydir xavf va ehtiros paydo bo‘lgandi.

— Demak hozir yolg‘izsan shundaymi? Zeriksang men bilan gaplash..

Aerin bir zum tilsiz qoldi. Jungkookning nigohlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri unga tikilgan edi va bu qarashlarda qandaydir g‘alati narsa bor edi — u shunchaki hazillashayotgan emasdi balki nimanidir isbotlamoqchi edi.U shunday nigohni ilgari ham ko‘rgan edi — kuchli, hukmron, biroq ayni paytda qandaydir tortuvchi edi.

— Sen…

deya pichirladi Aerin lekin so‘zini tugata olmadi.Jungkook birdan qo‘lini pastga tushirdi telefonni esa orqasiga yashirdi. U bir qadam oldinga tashlab Aerin bilan orasidagi masofani qisqartirdi.

— Telefoningni istayapsanmi?

sekin, lekin sirli ohangda so‘radi u.Aerin bir necha soniya sukut saqladi. Nafas olishi tezlashganini sezdi.Jungkook esa yana jilmaydi.

— Unda… uni olish uchun menga nimadir berishing kerak.

Aerin yuragini siqib kelayotgan g‘alati hissiyotdan qochishga urindi.

— Nima?

deya shivirladi u.
Jungkook yana bir qadam tashladi. Endi ular orasida deyarli havo yo‘q edi. Uning nigohlari chuqur qorong‘i va sehrli edi.

— O‘zing tushunishing kerak…

Aerin og‘ir yutindi. Yuragi qafasga qamalgan yovvoyi qushdek urardi. Bu odam shunchaki o‘yin o‘ynayotgan edi yoki… yo‘q bu o‘yin emas edi. Bu bir-biriga tortilayotgan ikki insonning o‘rtasidagi keskinlik edi.Jungkookning nigohlari qizning lablariga sirg‘alib tushdi so‘ng yana ko‘zlariga qaytdi.

— Nimani xohlaysan?

deya shivirladi Aerin..

Xona ichidagi harorat go‘yo birdan ko‘tarilgandek edi…

— Oddiy bir narsa… — dedi u xotirjam.

Faqat bitta shart.Aerin uning ko‘zlariga sinchkovlik bilan tikildi.

— Qanday shart?

Jungkook biroz sukut saqladi go‘yo bu lahzaning uzayishini xohlayotgandek. Keyin sekin pichirladi:

— Meni yana o‘p.

Aerinning yuragi g‘ijim bo‘lib ketdi. U chuqur nafas olib,ʼ vaziyatni tushunishga harakat qildi.

— Sen… telbalik qilayapsan

dedi u qaltiragan ovozda.
Jungkook yengil kulib qo‘ydi.

— Men har doim shunday bo‘lganman Aerin.

Qiz uning ko‘zlariga qattiq tikildi.

— Bu shunchaki o‘yin..

Jungkook bosh chayqadi.

— Yo‘q.

Aerin bir zumga jim qoldi. Agar u rad etsa Jungkook boshqa qanday yo‘l tutishini bilmasdi. U bilan bahslashish befoyda ekanini allaqachon tushunib yetgandi.Jungkookning nigohlari esa sabrsizlik bilan uning har bir harakatini kuzatardi.

— Nimaga bunday shart qo‘yyapsan?

deya shivirladi Aerin.

Jungkook yengil jilmayib yuzini unga yaqinroq olib bordi.

— Chunki seni o‘pishni xohlayman… Va sen ham istayotganingni bilaman.

Aerinning nafasi og‘irlashdi. U bunday tortilishdan qochishga urindi lekin yuragi boshqa narsani his qilardi.Jungkook esa sabrsizlik bilan javob kutardi…

— Yo‘q — dedi u qat’iy ohangda.

Jungkookning jilmayishi sekin yo‘qoldi. U Aeringa sinchiklab tikilib qoldi.

— Qaytar

u past ovozda.Aerin ko‘zlarini undan uzmasdan yana takrorladi:

— Yo‘q.

Jungkook qoshlarini bir oz ko‘tarib jilmaygancha bosh chayqadi. Uning nigohlarida hayrat va qiziqish aks etdi.

— Sen haqiqatan ham rad etyapsanmi?

Aerin qo‘llarini koʻksiga bogʻlab boshi bilan tasdiqladi.

— Ha...hohlamayman

Jungkook yengil kulib qo‘ydi lekin bu kulgi g‘azab yoki hafsala pir bo‘lish alomati emas edi. U qandaydir zavq bilan qizni kuzatardi.

— Demak shunaqami…

deya past ovozda gapirdi u.
Jungkook sekin qadam tashlab telefonni yana havoda aylantirdi va pastga qaradi.

— Juda qiziq… Sen hamisha shunaqa qat’iymisan yoki faqat men bilan shunday bo‘lasanmi?

— Meni qo‘yib yubor Jungkook. Bas qil endi.

dedi Aerin jiddiy ohangda.
Jungkook yelka qisdi va kulimsirab unga yaqinroq egilib.

— Balki hozir emasdir. Lekin oxir-oqibat baribir yonimda qolishingni bilaman.

U telefonni choʻntagiga solib orqaga bir qadam tashladi va bemalol yurgancha xonadan chiqib ketdi.Aerin og‘ir nafas oldi. Yuragi hanuz shiddat bilan urardi. Bu yigitning o‘ziga bo‘lgan ishonchi uni telbalarcha asabiylashtirardi lekin ich-ichida nimadir uni bezovta qilardi.

Oradan ancha vaqt oʻtgandi. Aerin xonaning ichida yurib bezovtalik bilan atrofga ko‘z yugurtirdi. U divanda o‘tirib zerikib o‘lishi mumkin emas edi. To‘g‘ri begonaning uyida so‘roqsiz yurish yaxshi emas lekin hozir unga buning farqi yo‘q edi. U shunchaki nima bilandir o‘zini chalg‘itishi kerak edi.Aerin javondagi kitoblarga qiziqib ulardan birini qo‘liga oldi. Kitobning sahifalari orasidan nimadir yerga tushdi. Qiz qiziqsinib egilib uni oldi va hayratdan ko‘zlari katta ochildi.
Bu kichik surat edi. Unda bolalikdagi Jungkook tasvirlangan edi — beg‘ubor oddiy kiyim va eng ajoyib koʻrinayotgani uning mitti qoʻlida turgan corndokning bir ikki joyidan tishlangani hamda ikkinchi qoʻli koʻzlari yonida joylashib tushgan rasmi. Uning hozirgi sovuq va sirli nigohlaridan asar ham yo‘q edi.
Aerin suratni sinchiklab kuzatar ekan beixtiyor jilmaydi.

— Demak sen ham bir paytlar shunaqa edingmi?

Aerinning bu gaplari Jungkookning naqadar yoqimtoy boʻlganiga ishora edi ammo fikrini ochiq bayon qilmadi.Jungkook birdan unga qaradi va Aerinning qoʻlidan suratni tortib olishga urindi.

— Bu yoqqa ber.

dedi u jiddiy ohangda.

Aerin qattiqroq ushla, suratni ortiga yashirdi.

— Nega?

Jungkook uning qo‘lini ushlab suratni olishga urindi.

— Aerin, ber!

— Yo‘q

dedi qiz jilmayib.

— Bu qiziq… Seni bolaligini bunday tasavvur ham qilolmagandim.

Jungkookning yuzida yengil asabiylik sezildi. U yana suratni olishga harakat qildi lekin Aerin chetga qochib uni yanada mahkam ushladi.

— Bo‘ldi endi jiddiy aytyapman ber!

dedi Jungkook g‘azab bilan.

— Men ham senga telefonimni qaytar dedim-ku nega seni berging kelmayapti?

dedi Aerin qoshlarini ko‘tarib.

— Telefonimga alishaman.

Jungkook bir zum jim qoldi keyin jilmaydi.

— O‘zingda qoldir

Past ovozda.

Aerin hayron bo‘lib unga qaradi.

— Nima?

— Suratni o‘zingda qoldir, Aerin. Sen uni topgan ekansan endi seniki..

Aerin unga ishonchsizlik bilan tikildi.

— Biroq… nega?

Jungkook jilmayib qizning ko‘zlariga chuqur boqdi.

— Chunki endi sen ham o‘tmishimning bir qismisan.

U buni qanday ohangda aytdi — hazilmi jiddiymi Aerin tushunolmadi. Lekin yuragida qandaydir g‘alati his paydo bo‘ldi.Jungkook esa shunchaki jilmaydi va yana noutbuk oldiga o‘tirdi, go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek.Aerin esa suratga bir necha soniya tikilib turdida keyin beihtiyor suvratni shimining orqa choʻntagiga soldi.

Timeskip ➡️

Jungkook ish stolida xotirjam o‘tirardi. Uning qo‘llari klaviaturada yengil harakat qilar lekin nigohlari tez-tez qarshisida zerikkan holda divanda o‘tirgan Aeringa o‘g‘irlardi.Qizning chehrasida ochiqdan-ochiq zerikish aks etardi. U telefonisiz hech qanday mashg‘ulotlarsiz qolganidan norozi edi.Jungkook buni kuzatib yengil jilmaydi.

— Bu qadar zerikayotganingni hammaga bildirishing shart emas!

— Nima qilay boshqa?

Jungkook qog‘ozlarini chetga surib

— Xo‘sh, gaplashishdan ko‘ra yaxshiroq narsani taklif qilsam-chi?

Aerin unga ensa qotirib.

— Masalan?

Jungkook stol tortmasidan karta qutisini chiqardi va barmoqlari bilan uning chetlarini sekin urib turdi.

— Karta o‘ynaymiz. Garov bilan.

Aerin bir zum o‘ylanib qoldi.

— Qanaqa garov?

Jungkook yengil jilmaydi.

— Oddiy. Kim yutqazsa g‘olibning istagan talabini bajaradi.

Aerin unga ishonchsizlik bilan qarardi.

— Bu juda shubhali.

— Faqat qiziq bo‘lishi uchun

dedi Jungkook kartalarni aralashtirib.

Aerin lablarini qattiq tishladi. Karta o‘yinlarida unchalik yomon emasligini bilardi. Va ehtimol yutsa bu uydan keta olardi.

— Mayli men rozi!

Jungkook jilmayib kartalarni taqsimladi.

O‘yin boshlandi.

Dastlab Aerin juda ishonch bilan harakat qildi. Uning har bir yurishi aniq va puxta o‘ylangan edi. U yutishiga amin edi.
Ammo raundlar o‘tgani sayin vaziyat o‘zgara boshladi.
Jungkook bo‘shashgan holda o‘ynayotganday tuyulardi lekin baribir har safar g‘alaba qozonardi. Go‘yo u o‘yinni boshidanoq o‘z nazoratiga olganday edi.

— Yo‘q, bu qanday bo‘lishi mumkin?

dedi Aerin hafsalasi pir bo‘lib.Boshidan bir necha marotaba yutishiga ishonsada.Aerin yutqazdi gʻalaba Jungkook tomonda edi.
Jungkook kartalarini stolga tashlab xotirjam jilmaydi.

— Chunki men o‘yin o‘ynashni yaxshi ko‘raman. Ayniqsa sen bilan.

Jungkook javoban Aerin kartalarni stolga zarb bilan tashladi.

— Bu adolatdan emas!

Jungkook qo‘llarini stolda chalishtirib unga qiziq nigoh tashladi.

— Lekin sen o‘yin qoidalariga rozi bo‘lganding unutmadingmi?

Aerin tishlarini tishlariga bosdi.

— Demak endi men senga xohlagan narsangni bajarib berishim kerak shundaymi?

Jungkook qoniqish bilan jilmaydi.

— Ha shunday.

— Mayli nima xohlaysan?

Jungkook unga tikilib nigohlarini chuqurlashtirdi.

— Bir kecha qolishingni xohlayman.

Aerin beixtiyor orqaga tisarilib.

— Nima?

Qizning ovozi avvalgidan balandroq chiqdi.Jungkook xotirjam jilmaydi.

— Tushunding-ku. Faqat bir kecha. Hech qanday ortiqcha shartlarsiz.

Aerin unga shubha bilan tikildi.

— Nima uchun?

— Balki shunchaki istaganim uchundir?

Aerin bu yigitning har qanday vaziyatni o‘z foydasiga hal qilishiga yana bir bor amin bo‘ldi. U qochishga harakat qilsa ham oxir-oqibat Jungkook doim nazoratni o‘z qo‘liga olardi.Bu shunchaki o‘yin edi lekin o‘yinning narxi shunchalar yengil bo‘lmasa kerak…

— Bu… bu shunchaki bema’nilik

Jungkook xotirjam jilmaydi va stolga suyanib oldi.

— Garov shartlarini o‘zgartirishga endi kech.

Aerin lablarini tishladi. U bu o‘yinda yutishiga juda ishongan edi. Balki hammasi Jungkookning rejasimi? U shunchaki o‘zini o‘ynayotgan qilib ko‘rsatib oxirida uni tuzoqqa tushirdimi?

— Sen shunchaki ataylab qilding to‘g‘rimi?Oʻyin bir baxona edi.

deb pichirladi Aerin.

Jungkook xotirjam ohangda javob berdi:

— Ehtimol…

— Demak buni avvaldan rejalashtirgansan?

— Yo‘q lekin agar shunday bo‘lgan taqdirda ham sen allaqachon bu shartni qabul qilding.

Aerin uning so‘zlariga javob topa olmadi. Chunki haqiqatdan ham garovga rozi bo‘lgandi. Ammo bu… bu juda ham shubhali edi.

— Nega meni shunchaki bir kecha bu uyda qolishga majbur qilmoqchisanmi?

— "Majbur" so‘zi biroz qo‘pol eshitilyapti. Bu shunchaki o‘yin edi shunday emasmi? Sen yutqazding men esa o‘z sovg‘amni olyapman.

Aerin g‘azab bilan unga tikildi.

— Va men bu yerda qolsam keyin nima bo‘ladi?

Jungkook yelka qisdi.

— Hech narsa. Sen xohlagan joyda uxlay olasan. Xohlasang – mehmonxonada xohlasang – shu divanda yoki...

— Nima yoki ..

— Meni xonamda...men bilan tanla...

Jungkook oxirgi soʻzidan soʻng yuzida gʻalati kulgu paydo boʻlgandi.

— Bilasanmi nima...?Sen Haqiqiy jinnisan...

Aerin oʻtirgan divani yostigʻchasini Jungkook tomon qaratib otib..

— Ha...men shundayman...

Jungkook oʻrnidan turib ketar ekan yurishdan avval Aerinning boshidan silab sochlarini toʻzgʻitib oʻtgandi.

— Yoʻqol...Ahmoq...

Aerinning baqirishiga Jungkook etibor bermay boshqa xonaga chiqib ketgandi..Qiz esa toʻzgʻiga sochlarini togʻirlash bilan ovvora...

****

Aerin mehmonxonaga joylashdi. Xonadagi yumshoq yostiqlar va chiroyli ichki dizayn uni biroz tinchlantirganday bo‘ldi. Ammo yuragining tubida hanuz nimadir bezovta qilardi.Jungkook unga hech qanday shubhali narsa taklif qilmadi tushlik vaqti ham tinch oʻtdi. Aerin uning nigohlarida qandaydir yashirin maqsad borligini sezardi yoki shufqalanardi.U yotoqqa yotib shiftga tikildi. Bu shunchaki oddiy bir kecha.Lekin ko‘zlarini yumgan zahoti eshik taqilladi.

— Hali ham uyg‘oqmisan?

Jungkookning past ovozi eshitildi.

Aerin oʻrnidan sabchib turib yopiq eshik tomon qaradi.

— Uxlash...? Balki oʻlgandirman.

— Ammo ovozing chiqayapti-ku...demak tiriksan .

U shunday deb eshikni ochdi va ichkariga kirdi. Aerin unga o‘qrayib qaradi.

— Nima kerak ?

— Mehmonim yotog‘ida tinch uxlashi kerakligini tekshirishga keldim.

— Juda e’tiborli ekansan

dedi Aerin kinoya bilan.Jungkook jilmaydi va devorga suyanib turdi.

— Agar chindan ham uxlamoqchi bo‘lsang men yordam bera olaman.

Aerin unga shubha bilan qaradi.

— Kerakmas..

Jungkook bir qadam oldinga yurib kulimsiradi.

— Juda qattiq himoyalanayotganingni ko‘rib turibman.

Aerin o‘rnidan turdi va unga yaqinlashdi.

— Chunki sendek odamga ishonish ahmoqlik bo‘lar edi.

Jungkook uning ko‘zlariga tikilib sekin pichirladi:

— Mayli unda uxla. Lekin men hali bu kecha tugaganiga amin emasman.

U shunday deb eshikdan chiqib ketdi.Aerin esa joyiga qaytib yotdi. Lekin yuragi tinchlanmadi.

— Bu jinni menga biror nima qilmasa boʻldi...

SHu tarzda Aerinning koʻzlariga uyqu kelsada sergak oʻtirishga urinardi. Ammo charchoq tufayli uxlab qoldi.

Ertalab tong...

Aerin uyqu aralash telefoni jiringlaganini eshitar edi.Koʻzlarini ochar ekan tepasida Jungkook unga c
Jiringlayotgan telefonini uzatgancha turar..Aerin ham shosha pisha raqamga qaramasdan qoʻliga telefonini oldi.

— Eshitaman...

— Siz koʻcha boshidagi aholi turar joylaridagi binolarning biridagi uchinchi qavatda yashovchi ijarachi Aerinmisiz?

— Ha menman..lekin siz kimsiz.

— Men shu tumanga javobgar tergovchi inspektorman..

— Tergovchi?

Aerin qoʻllarini qovushtirib unga qarab turgan Jungkookga qarar edi.

— Ha..xonim sizning uyingizga oʻgʻri tushibdi bitun uyni tintuv qilgan..aftidan nimadir qidirishganga oʻxshaydi..

— Nima....?

Episode -3 ... Tugadi

Ekdmd

2025-02-03T05:53:53.843Z

Ertalab tong...

— Eshitaman...

— Siz koʻcha boshidagi aholi turar joylaridagi binolarning biridagi uchinchi qavatda yashovchi ijarachi Aerinmisiz?

— Ha menman..lekin siz kimsiz.

— Men shu tumanga javobgar tergovchi inspektorman..

— Tergovchi?

Aerin qoʻllarini qovushtirib unga qarab turgan Jungkookga qarar edi.

— Ha..xonim sizning uyingizga oʻgʻri tushibdi bitun uyni tintuv qilgan..aftidan nimadir qidirishganga oʻxshaydi..

— Nima....?

Episode -3 ... Tugadi

Ertalab tong...

— Eshitaman...

— Siz koʻcha boshidagi aholi turar joylaridagi binolarning biridagi uchinchi qavatda yashovchi ijarachi Aerinmisiz?

— Ha menman..lekin siz kimsiz.

— Men shu tumanga javobgar tergovchi inspektorman..

— Tergovchi?

Aerin qoʻllarini qovushtirib unga qarab turgan Jungkookga qarar edi.

— Ha..xonim sizning uyingizga oʻgʻri tushibdi bitun uyni tintuv qilgan..aftidan nimadir qidirishganga oʻxshaydi..

— Nima....?

Episode -3 ... Tugadi

Toxic Devotion

2025-02-03T05:47:31.282Z

Ep-3
.
.
.

Jungkook bir lahza sukut saqlab ortga bir qadam tashladi. U Aerinning yuzi va koʻzlariga uzoq tikildi soʻng bir oz jilmaydi.

– Meni aqldan ozgan deysanmi? Balki shundaydirman. Lekin bilasanmi seni birinchi marta koʻrgan kunimdan boshlab men aqldan ozishni boshlangandek edim.

Bir necha yillar avval... "Maktab "

Jungkook chuqur xayollar ichida xech qachon qadam bosmagan maktab kutubxonasiga kirib keldi.

Hozirgi vaqtda:

— Bu... uzun hikoya

dedi u bir nafas jim turib.

— Hali vaqt bor..Aerin. Barchasini bilasan. Faqat vaqt kerak... Sen bunga tayyor bo‘lishing kerak.

— Faqat bir narsada ehtiyot boʻl..

Jungkookning nigohlari jiddiylik bilan qarardi.

— Yana nima...bu sirli soʻzlaring jonimga tegdi.Tanishganimizdan buyon gʻalatisan qilayotganlaring..sen meni qoʻrqitayapsan..

Aerin biroz ovozi koʻtarilgan koʻyi gapirar ekan Jungkookning sirli soʻzlaridan toʻyib boʻlgan..

— Vaqt kerak..Aerin tinchlan men seni yoningdanman mendan qoʻrqma..vaqt oʻtib hammasini bilib olasan.

— Hammasi jonimga tegdi..tinch qoʻy meni hayotimdan chiqib ket..

Jungkook uning yonidan ketib oshxonadan stakanda suv olib kelib Aeringa uzaydi.

— Shunchaki tinchlan..

— Hech narsa kerak emas..

Aerin shunday deboq qoʻli bilan stakanni turtib yubordi idish pol ustiga tushib sinib ketdi.

— Sendan menga hech nima kerak emas...

Aerin oʻrnidan turiboq ketishga shaylanib yurmoqchi edi Jungkook darrov uni koʻtarib oldi.

— Hoy...tezda tushur meni telba..

Harakatlanib uning bagʻridan chiqishga urunar ekan Jungkook Aerinni koʻtargan koʻyi yurib uni divanga yotqizib oʻzi uning ustida turardi.

— Aerin...men senga boshidan buyon aytayapman shunchaki menga ishon va gʻazablanishni bas qil.

— Qaysarlik qilishda davom etaversang vaʼda beraman senga yaxshi munosabatda boʻlmayman..meni yomon tarafimni koʻrishni istaysanmi

Nihoyat Aerinning nigohlari Jungkookning koʻzlariga toʻqnashi bir muddat nafasini tutib keyin tinchlangandek..

— Yetarli qoʻyib yubor..boʻldi

Jungkookning qizni bilaklarini tutgan qoʻllari boʻshab oʻrnidan turdi Aerinni ham turgʻazish uchun qoʻl uzatdi ammo rad javobini oldi.

— Qaysar qiz...

Jungkook qoʻllariga suyanib turayotgan Aerin tomon qarab.

— Bu yerga nega olib kending..Uyingga

Jungkook bir muddat jim turgancha keyin gapirdi.

— Biroz avval aytib boʻldim..Shunchaki mehmonga keldim deb tasavvur qil

— Sen mehmonlaringni shu tarzda olib kelasanmi.

— Men hammani ham sen kabi olib kelvermayman..

— Hohlamasayam mashinaga qamabmi.

— Yoʻq ..Tirik holida..

Jungkookning soʻzlaridan keyin Aerinning boʻgʻziga nimadir yiqilgandek edi.

— Hoy...nega ranging oqarib ketdi..Bu shunchaki hazil..

Jungkook tabassum qilib...

____