Хйори Миллер

Crimis of the heart

2025-05-25T03:04:00.647Z

Crimis of the heart

“Ba’zan haqiqat unutilgan joyda yashaydi. Ba’zan esa — u qasos bilan qaytadi.”

Tashqarida yomg‘ir yoqardi. Yerga urilgan har bir tomchi go‘yo kimningdir ichidagi ezilgan hislarni ifoda etayotgandek edi. Shahar chekkasidagi eski omborxonada ikki erkak yuzma-yuz turardi. Ulardan biri — qon ichida, qo‘lida qurol bilan qaltirayotgan holda so‘nggi bor “men seni kechirdim” deya pichirladi.

Keyingi lahzada portlash bo‘ldi. Va u bilan birga ikki oilaning taqdiri tamoman o‘zgardi.

Yillar o‘tdi.

Endi bu voqea haqida hech kim gapirmasdi. Hech kim…
Faqat ularni unutmaganlar bor edi:
Ara, Mira, Youra, Jungkook, Taekyoung va Hyunjin.

Ular esa bilmasdi: yurakdagi eng og‘riqli jinoyatlar hali boshlanmagan edi.

Youra

Ara maktab yo‘lagida sekin yurardi. Quloqlarida na musiqa bor, na suhbat. Atrofdagi kulgular, Instagram uchun qilinayotgan selfilar — unga begona edi. Uning dunyosi jim edi. Toki... Youra paydo bo‘lguncha.

“Sen hali ham o‘sha eskicha kiyinib yuribsanmi?” — dedi Youra, labida zaharli tabassum bilan.

Ara hech narsa demadi. U Youraning haqiqiy opasi ekanligini bilmasdi. Youra esa bu sirdan zavqlanardi. Bu qizni ezish — unga o‘tmishni unutishga yordam berardi. Balki.

Shu orada Mira yo‘lakdan chiqdi. Chiroyli, o‘ziga ishongan, barchaning e’tiboridagi qiz. Ara uni uzoqdan kuzatdi — u bilmasdi: bu qiz uning eng yaqin do‘sti emas, eng katta dushmani bo‘ladi.

Darsdan keyin basketbol maydonida Jungkook va Taekyoung mashq qilardi. Qizlar ularga tikilgan, pichirlab gaplashardi.

Mira maydon chetida turardi. Jungkook unga jilmaydi. Taekyoung esa unga bir oz sovuq qaradi.

“Qay biri seniki?” — dedi Youra kulib, yoniga kelib.

Mira jilmaydi: “Nima farqi bor? Oxir-oqibat, ikkalasi ham kerak bo‘ladi.”

Youra kuldi. Ammo yuragida nimadir sirg‘alib o‘tdi. Bu o‘yinning oxiri xavfli edi — u sezardi. Ayniqsa, Taekyoungda nimadir bor edi. U... bilardi. Juda ko‘p narsani.

Hyunjin, yangi tarix o‘qituvchisi sifatida tanishtirildi. Uning nigohlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Ara tomon qaradi. Bu qizda nimadir tanish edi.

Tanaffusda u Ara bilan yolg‘iz qoldi.
“Siz... Ara, to‘g‘rimi?”
Ara bosh irg‘adi.
Hyunjin chuqur xo‘rsindi.
“Sen… kechirasanmi o‘tmishni?”

Ara

Ara hayron bo‘lib, hech narsani tushunmay qoldi. Ammo u bu odamning ovozida yuragini siqib qo‘yadigan narsa borligini sezdi.

Bu orada Mira o‘z uyida yashirin xonaga kiradi. Deraza ostidagi qutini ochadi — ichida suratlar, qurol, va bitta xat:
“Otang uchun qasos ol. Ular seni unutdi. Men — seni yaratdim.”

Mira tabassum qiladi. U bu o‘yin uchun tug‘ilgan edi.

Mira🌚

1–bob tugadi

Muallif: Ara MillerKanal:Painful fanfics🦋

Humiliated Love

2025-05-23T06:29:40.202Z

HUMILIATED LOVE
7-bob

Yomg‘ir yog‘ardi. Osmondan tushayotgan har bir tomchi Youraning yuragiga urilayotgandek edi. U universitet hovlisidagi eski daraxt ostida yolg‘iz o‘tirardi. Uning qo‘lida yirtiq daftar, daftar orasida esa surat — Jungkookning rasmi. U suratga ko‘z tikkancha shivirladi:

— Meni unutganing yaxshi bo‘ldi… men seni unutolmagan holda yo‘qoldim.

Shu orada telefoniga bildirishnoma keldi. Ara storyga yangi rasm qo‘ygan edi:
“Mening baxtim — sen” deb yozilgan rasmda Jungkook Ara’ni quchib turardi. Ikkisi baxtli, yorqin, beg‘am.

Youraning lablari sekin titradi, ko‘zidan bir tomchi yosh yumshoq silkinib yuzidan pastga oqdi. Bu dard oddiy rashk emasdi. Bu — o‘z yuragiga qarshi mag‘lub bo‘lgan insonning sukunati edi.

Ara

U o‘rnidan turdi. Oxirgi marta osmon sari qaradi.
— Men sevgan odam hech qachon meni tan olmadi… Shunday bo‘lsa ham, men undan yuz o‘gira olmadim, — dedi u sekin.

Jimin yotoqxonaga yugurib kirganida Youraning xonasidagi deraza ochiq, xona esa sokin edi. Stol ustida kichkina xat:

“Jimin… meni kechir. Men kuchli bo‘lishga harakat qildim. Lekin yuragim meni mag‘lub qildi. Men hech qachon Jungkookni unutolmadim. Va bu meni asta-sekin o‘ldirdi. O‘zingni asra. Meni esa eslama. Bu dunyoda faqat baxtli yuzlar qadrlanadi… meni hech kim anglamadi.”

Jimin xatni titroq qo‘llarida ushlab, ko‘zlarida yosh bilan zamin tomon tiz cho‘kdi.
— Yo‘q... Youra, nega meni emas, uni tanlading?..

Ertasi kuni universitetda xabar chaqmoqday tarqaldi. Yomg‘irli kechada ko‘prikdan bir qiz sakragan. Hech qanday guvoh, faqat yirtilgan daftar va ho‘l xat topilgan. Faqat Jimin haqiqatni bilardi. Va u hech kimga aytolmasdi.

Jungkook esa... xuddi hech nima bo‘lmagandek, Ara bilan kulib yurar, baxtli suratlar qo‘yardi. U hatto Youraning yo‘qligini ham sezmadi.

Bir oy o‘tdi. Jimin universitet bog‘ida o‘tirar, qo‘lida Youraning daftaridan yulib olingan sahifa bor edi. Unda shunday yozilgandi:

“Men unga baxt tilayman… hatto u baxtini mendan olgan bo‘lsa ham.”
— Y.

Shu yerda Jimin sekin pichirladi:
— Seni unutmayman… sevganing tanimasa ham, sevganing uchun jon berganing — seni unutilmas qildi.

THE END.

Youra

Humiliated Love

2025-05-21T15:58:57.443Z

HUMILIATED LOVE
6-bob: Yuragim aybdor emas…

Youra tun yarmida uyg‘onib ketdi. Ko‘zlari yoshga to‘la, yuragi qattiq urar, ko‘ngli xijil edi. U o‘zini oynaga qaradi — qizarib ketgan ko‘zlari, lablaridagi titroq va ichi to‘la og‘riq uni yana real hayotga qaytardi. Jungkook yana uning tushida edi. Bu safar u unga jilmaydi. Bu safar… uni o‘pdi. Lekin u o‘sha zahoti ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi.

Youra oynaga tikilib turdi. "Men senga nima yomonlik qildim, Jungkook? Nega yuragim seni tanladi?" dedi u pichirlab. So‘ng telefonini oldi. Jungkook Instagram'da Ara bilan tushgan suratini storyga qo‘ygandi — yuragi yana bir bora cho‘kdi.

Hyunjin esa uni sevar, biroq Youra yuragi unga emas, boshqa birovga tegishli ekanini tushunardi. U Hyunjinga qarshi hech qanday yomon niyatda emasdi. Unga mehribon edi, lekin bu muhabbat emasdi. Bu… yolg‘on edi.

Ertasi kuni universitetda hamma ting. Ara sinfga kirib kelgach, hamma nigohlar unga qadaldi. U Jungkook bilan qo‘l ushlashganicha yurardi. Ularning orasi tobora yaqinlashib borayotgani hammaga ayon edi.

Youra yuragini bosib, boshqa tomonga o‘girildi. Jimin esa uzoqdan unga qarab turgan edi.

— Hali ham uni sevasan-a? — dedi u Youraning oldiga kelib.

Youra ko‘z yoshlarini yutib, jilmayishga harakat qildi.

— Bu sevgi emas, Jimin. Bu... jazodir, — dedi u sokin ovozda.

Jimin unga yon bosib o'tirdi.

— Hyunjin seni sevadi. U senga loyiq. Nega hali ham…?

— Chunki yuragim meni emas, Jungkookni tanladi, — dedi u va lablari titradi. — Men ham nima uchunini tushunmayman. U meni hech qachon sevmaydi. Men esa uni unutolmayman.

Kechqurun. Hyunjin Yourani restoranga taklif qildi.

Youra🦋

Kechqurun.
Hyunjin Yourani restoranga taklif qildi. U har doimgidek mehribon, xushmuomala edi. Barcha harakatlarida Youraga bo‘lgan samimiy ehtiros sezilib turardi. Youra esa unga qarshi bo‘lishni istamasdi — u charchagandi, hatto bir kech bo‘lsa ham yuragini tinchlantirmoqchi edi.

— Bugun sen bilan bo‘lish men uchun juda muhim, — dedi Hyunjin, sham yorug‘ida Youraning ko‘zlariga tikilib.

Youra boshini egdi. Uning yuragi boshqa birovni chaqirardi, lekin ko‘z o‘ngida turgan yigit esa uni chin dildan sevardi.

— Meni kechir, — dedi Youra asta. — Men seni sevishga harakat qilyapman. Chin dildan. Lekin yuragim... yuragim bu sevgi emasligini his qiladi.

Hyunjinning yuzidagi tabassum asta so‘ndi. U jim qoldi. Nafaqat so‘zlar, balki Youraning ko‘zlaridagi og‘riq ham unga hamma narsani aytib bo‘lgandi.

— Demak, u hali ham yuragingda... — dedi u ovozini pasaytirib. — Jungkook, to‘g‘rimi?

Youraning ko‘zlaridan yosh tomdi. Javob bermadi. U shunchaki bosh irg‘adi. Bu jim tasdiq edi.

— Men seni kutdim, Youra. Har kecha. Har kuni seni sevib, sabr qildim. Endi esa...

— Men yomon emasman, Hyunjin. Men... faqat chalkashman. Va o‘zimdan nafratlanaman.

Hyunjin o‘rnidan turdi, stul orqaga shovqin bilan surilib ketdi.

— Men seni ayblamayman. Chunki sevgi — bu majburlik emas. Lekin iltimos, yuragimni sindirishdan oldin uni so‘nggi marta ushlab turishga ruxsat ber...

U asta Youraning qo‘lini ushladi. Bu qo‘lda achchiq iztirob, umid va so‘nggi iltijo bor edi.

Oradan bir hafta o‘tdi. Ara va Jungkook munosabatlarini rasman boshlashdi. Barcha ijtimoiy tarmoqlar ularning suratlari bilan to‘ldi.

Youra esa har kuni bu rasmiy “baxt”ni ko‘rib, yuragini har gal yana bir parcha yo‘qotayotgandek his qildi. Ammo u endi yig‘lamasdi. Chunki yuragi allaqachon yig‘lashdan charchagandi. Endi u jim edi. Sukut esa eng og‘ir qichqiriq edi.
Youra universitet yotoqxonasiga kirib, daftarini ochdi. Sahifaning eng yuqorisiga shunday yozdi...

6-bob tugadi

Muallif: Ara MillerKanal: Painful fanfics🎀

Humiliated Love

2025-05-13T10:26:48.575Z

Humiliated Love — 5-bob: “Men tanlagan yo‘l”

Yomg‘ir tingan, lekin Youraning yuragidagi to‘fon hali bosilmagan edi. Daraxtlar ustidan quyosh nurlari sekinlik bilan sirg‘alay boshladi. Biroq bu iliqlik unga yetib bormasdi. U hali ham o‘sha yerda — parkdagi eski skameykada, Hyunjinning yuragini og‘ritgan so‘zlari bilan yolg‘iz qolgandi.

— Kechir… — dedi Youra, lekin bu so‘z nafaqat Hyunjinga, balki o‘ziga, singan qalbiga ham aytilgan edi.

Hyunjin indamadi. Faqat boshini silkitib, asta o‘rnidan turdi. U ortiga qayrilmay ketdi. Chunki ortiga qarash — yana umid qilish degani edi. U esa bugun umiddan voz kechdi.

Ertasi kun. Youra maktabga qaytdi. Yuzidagi ifoda — begona va sovuq. Endi u ko‘rmaslikka, sezmaslikka o‘zini majburlayotgan edi. Ko‘zlari Jungkookni qidirmadi. Quloqlari Ara bilan bo‘lgan kulgilarni inkor etdi. Bu — o‘zini himoya qilishning yagona yo‘li edi.

Lekin yurak bunday buyruqlarga bo‘ysunmasdi.

— Youra! — deb chaqirdi Jimin yo‘lakda. Uning nigohlarida unga nisbatan bir nimadir bor edi — achinish emas, balki mehr.

— Hm? — dedi Youra.

— So‘nggi paytlar… sen umuman o‘zgargansan. Hammadan uzoqlashyapsan.

Youra jilmayishga urindi, ammo bu faqat lablardagi harakat edi.

— Men faqat o‘zimni yo‘qotgan joydan topyapman.

Jimin bir lahza jim qoldi. So‘ng chuqur nafas olib, so‘radi:

— Agar men seni sevib qolgan bo‘lsam-chi?

Youraning yuragi titradi. Ko‘zlari kattalashdi, lekin darrov o‘zini bosdi.

— Jimin, iltimos… meni qutqaruvchi sifatida emas, inson sifatida ko‘r.

— Men seni har doim inson sifatida ko‘rganman, — dedi Jimin, jiddiylik bilan. — Hatto sen o‘zingni unutgan paytlarda ham.

Youra bir zum sukutga cho‘mdi. Bu so‘zlar yuragiga chuqur urildi. Lekin u hozir sevgi haqida o‘ylashga tayyor emasdi. U hali ham boshqa yurakda qolgan edi.

Kutubxonada Jungkook va Ara yana birga edilar. Ara kitob varaqlayotgandi, lekin uning nigohi har daqiqada Jungkook tomon sirpanardi.

— Men seni o‘zgartirmayman, Jungkook, — dedi u asta. — Faqat yoningda bo‘lishni xohlayman. Bu menga yetarli.

Jungkook lablarini tishladi. Bir so‘z demadi. Uning yuragida bir g‘alati bo‘shliq bor edi. Ara bilan birga bo‘lsa-da, yuragi sokin emasdi. Youraning sukunati uni ham quvvatdan mahrum qilayotgandi.

— U seni unutgani yo‘q, bilasanmi? — dedi Ara kutilmaganda.

Jungkook unga tikildi. Bu gapni eshitishni istamasdi.

— Men buni ko‘ryapman. U sening har bir qadamingni ko‘rmaydigan ko‘zlar bilan kuzatadi. Ammo yuragi — senga bog‘langan.

Jungkook nigohini kitobga tikdi. So‘ng past ovozda shunday dedi:

— U menga emas, kimligimga nafrat qiladi.

Tunda, Youra o‘z xonasida o‘tirib, sekin daftar ochdi. Uning ichida o‘ziga yozilgan maktublar bor edi. Har bir sahifa — bir og‘riq, bir iztirob.

“Bugun u bilan ko‘z urishmadik. Yuragim tinch, lekin bo‘m-bo‘sh…”

“Hyunjin meni sevdi. Men esa undan bosh tortdim. Nega? Chunki yuragim halol bo‘lishni xohladi.”

“Jungkook... sen yuragimni ko‘rmayapsan. Balki bu mening aybimdir…”

Youra qalamni qo‘ydi. Keyin past ovozda dedi:

— Endi men tanlayman. Endi men yuragimni o‘zim himoya qilaman.

U o‘rnidan turdi. Derazani ochdi. Salqin shabada yuziga urildi. Bu yangi boshlanish edi. Lekin bu boshlanish — ko‘z yoshlarsiz, yolg‘on umidlarsiz bo‘lishi kerak edi.

U endi sevgi emas, o‘zini tanlardi. Shu safar chin dildan.

Youra

Quyoshli tong edi. Lekin Youra uchun u faqat navbatdagi sinov kunlaridan biri edi. U endi ko‘proq jim yurardi, ko‘proq yozardi. Endi yuragini so‘zlar bilan emas, qog‘ozlar bilan bo‘lishardi. Dars paytida ham, tanaffusda ham yuragi bir joyda emasdi. Buni eng avvalo Ara sezdi.

Ara Youraning yoniga keldi. Jim turdi. So‘ng asta dedi:

— Men senga zarar bermoqchi emasdim.

Youra unga qaradi. Bu qarashda na g‘azab, na yovuzlik bor edi. Faqat charchoq va haqiqatni qabul qilgan ko‘zlar.

— Men ham, Ara. Men faqat… yuragimdan qochmoqchi edim.

Ara boshini egdi. So‘ng so‘radi:

— Unga nima deganingni aytganmisan?

Youra yengil kulimsiradi. Bu kulgi og‘riq edi.

— Yo‘q. Chunki men hech qachon unga hech narsa demaganman.

Ara ko‘z yoshini ichga yutdi.

— U seni ko‘rgan. Men bilaman. Lekin yuragidagi devorlar seni eshitmaydi.

Youra javob qaytarmadi. Bu sukunat — tan olish edi.

O‘sha kun Jimin Yourani kutib oldi. Birga park bo‘ylab yurishdi. Qishda so‘lib qolgan daraxtlar endi bahorni kutayotgandek, Youraning ham ko‘ngli qachondir yashnashini istardi.

— Sen yana yozishni boshlabsan, — dedi Jimin.

— Ha. Bu safar o‘zim uchun yozyapman.

— Yaxshi. Chunki sening ovozing… yuragingdan kuchliroq bo‘lishi kerak.

Youra to‘xtadi. Ko‘zlarida mayin minnatdorchilik bor edi.

— Jimin… Men sendan minnatdorman.

— Nima uchun?

— Meni sevishga harakat qilganing uchun emas… sevishimga sharoit yaratganing uchun.

Jimin bir muddat yuragiga eshitiladigan ohangda kuldi. So‘ng asta dedi:

— U seni ko‘rmasa ham… men seni yuraging bilan ko‘raman.

Kechqurun kutubxonada Ara va Jungkook o‘rtasidagi masofa toraygandek edi. Ammo bu yaqinlik — yurakdagi uzoqlikni yo‘q qila olmasdi.

Jungkook chuqur nafas oldi.

— Ara… men adashdim. Sen menga mehr berding. Men esa yuragimdan qochdim.

Ara jilmaydi, lekin ko‘zlari xira edi.

— Chunki yuraging hali ham unda, to‘g‘rimi?

Jungkook boshini egdi.

— Men uni yo‘qotdim. Lekin hali ham yuragimda borligini bilaman.

Ara asta o‘rnidan turdi. Uning so‘zlari yurakni tilardi:

— Balki sen uni yo‘qotmagandirsan. Balki u seni o‘zi tark etgan bo‘lsa…

Tunda, Youra xonasida oynaga tikilib turardi. U ko‘zlarida kuch ko‘rmoqchi edi, ammo faqat sinish izlarini topdi. So‘ng o‘ziga pichirladi:

— Sen o‘zingni yo‘qotgan joyda, sevgingni ham dafn etding.

Telefon titradi. Bu safar Jungkook yozgandi.

“Biz gaplashishimiz kerak. So‘nggi marta.”

Youraning yuragi qattiq urdi. U chuqur nafas oldi, xabarni o‘qib turdi. So‘ng telefonni qo‘ydi. Ammo bu safar... o‘chirmadi.

Bu safar u ham so‘nggi marotaba yuragini tinglashga tayyor edi.

5-bob tugadi.

Muallif: Ara Miller
Kanal: Painful fanfics

Humiliated Love

2025-05-13T10:25:16.207Z

Humiliated Love

2025-04-15T16:31:22.684Z

Humiliated Love — 4-bob: “Sen ko‘rmaydigan hislar”

Yomg‘ir yana shivirlaydi. Osmonda to‘xtovsiz oqayotgan bulutlar go‘yo Youraning ichidagi chalkash tuyg‘ularni yuvmoqchi bo‘lardi. U o‘zining xonasida, deraza yonida turgancha, pastga qarab turardi. Yo‘lakda Jungkook Ara bilan kulib-kulib gaplashayotgan edi. Uning jilmayishi Yourani bo‘g‘ib yuborardi.

"Unga qarama," — deb pichirladi Youra o‘ziga. "Senga tegishli bo‘lmagan yurakda yashash — bu faqat o‘zingni o‘ldirish, Youra..."

U orqasiga o‘girildi. Hyunjin eshikni taqillatmasdan ichkariga kirdi. Nigohi sokin, ammo yuzida chuqur xavotir bor edi.

— Qayta u bilan gaplashganingni ko‘rdim, — dedi u past ovozda. — Yana o‘sha ko‘zlar bilan qarayapsan unga.

Youra bir muddat jim qoldi. So‘ng nafas oldi, yuragidagi og‘riqni so‘zlarga aylantirmoqchi bo‘ldi, lekin bu og‘riq juda murakkab edi.

— Men urinyapman, Hyunjin... rostdan. Lekin bu yurak — menga bo‘ysunmaydi.

Hyunjin uning yoniga keldi. Kaftlari bilan Youraning yuzini tutdi. Ko‘zlarida halollik va achchiq tushkunlik bor edi.

— Men seni sevaman, Youra. Hamma narsaga qaramay. Hatto yuragingda boshqa birov yashayotganini bilsam ham.

Youraning ko‘zlaridan yosh sirg‘alib tushdi.

— Sen bunga loyiq emassan… Sen yaxshisan. Menga nisbatan ham, bu og‘riqdan ham.

— Shunday bo‘lsa, nega hamon u haqida o‘ylayapsan?

Youra javob bera olmadi. Chunki

Tun. Qorong‘ilik shahar ustiga sekin cho‘karkan, Youra yotoqxonasida yolg‘iz edi. Xonadagi sukunat hatto yurak urishini ham eshitishga imkon berardi. Deyarli har kecha takrorlanadigan marosim — telefonni qo‘lga olish, Jungkookning profilini ochish, va hech narsa yozmasdan yana yopish. Qanday qilib sevgi seni bu qadar sindirishi mumkin?

Youra ko‘zlarini yumdi. Ammo qorong‘ilik ortida Jungkookning ko‘zlari porlardi — u ko‘rgan, lekin hech qachon sezmagan nigohlar.

Ara esa o‘sha kecha Jungkook bilan kutubxonada edi.

— Menga nimadir aytmoqchimisan? — deb so‘radi Ara, muloyimlik bilan.

Jungkook yuragini bosib, qayerdandir kuch yig‘di.

— Ara, bilmadim… Sen bilan birgaman, lekin ichimda shubhalar bor. Kimnidir xafa qilgandek his qilyapman.

Ara jilmaydi. Ammo bu jilmayishda qo‘rquv yashiringan edi.

— Sen faqat men bilan bo‘lishni istaysanmi?

Jungkook jim qoldi. Bu sukunat o‘z-o‘zini fosh qilish edi.

Youra esa deraza yonida turardi. Birinchi sevgi… eng og‘rig‘i bo‘larkan. Ayniqsa u hech qachon senga qaramagan bo‘lsa. U eshikni ochdi, tun ichiga chiqdi. Shamol yuziga urildi. Har nafasi bilan Jungkookning ismini yutayotgandek edi.

Shu payt ortidan bir tanish ovoz eshitildi.

— Kechqurun yolg‘iz yurmagin… — bu Hyunjin edi.

Youra ortga o‘girildi. Ko‘zlarida yosh, yuragida bir olam azob. Hyunjin unga yaqin keldi.

— Seni hech kim bu darajada sevmagan, — dedi u asta. — U seni ko‘rmaydi, lekin men har bir nigohingda, har bir so‘zingda, har bir sukunatingda yashayapman.

Youraning lablari titradi. Yuragi charchagan edi. Sevgi unga faqat alam va pushaymon olib kelgan edi.

— Men nima qilay, Hyunjin? U mening yuragimni ko‘rmayapti.

Hyunjin yuragini mahkam tutib javob berdi:

— Unda yuragingni menga ber. Men uni sindirmayman.

U Youraning qo‘lini ushladi. Lekin Youraning nigohi hamon uzoqlarda edi — ko‘rmaydigan, sezmaydigan bir yurakda…

Youra darsga keldi. Yuragi og‘ir, ko‘zlari toliqqan. Har bir qadami unga yuk bo‘lib tuyulardi. Uni charchatgan tun emasdi — uni charchatgan “umid” edi.

Sinfxonaga kirganida, ko‘zlari avtomatik tarzda Jungkookni qidirdi… u esa allaqachon o‘sha yerda, Ara bilan yonma-yon o‘tirardi. Ara unga nimadir deya kulardi. Jungkook javoban muloyim kulimsiradi. Youraning yuragi yana qisildi.

Orqaroqdagi joyga o‘tirdi. O‘zini ko‘zga tashlanmaslikka urindi. Ammo ko‘z yoshlari ko‘rinmas bo‘lsa ham, yurakdagi titroqni yashirib bo‘lmasdi.

— Seni sevish — jazoga o‘xshaydi, — deb pichirladi Youra yuragiga. — Har kuni ozroq o‘laman, sen boshqa birovga kulganingda.

Shu payt u yoniga o‘tirgan Jiminni payqadi. Uning nigohlari Yourani sinchiklab kuzatardi.

— Hamma ko‘radi, — dedi Jimin sekin. — Yuraging qanchalik og‘riyatganini.

Youra unga qaradi. Ko‘zlarida shubha va ehtiyot bor edi.

— Nima deyapsan?

— Jungkookga bo‘lgan hislaring. Unga qaraganingda ko‘zing yonadi. Sen hamma narsa bilan kurashyapsan — lekin yuraging bilan emas.

Youra boshini egdi.

— Bilasanmi, Jimin… Men bu tuyg‘udan nafratlanaman. U meni zaif, ojiz, yaroqsiz qilib qo‘ymoqda. Va men buni yashiraman. Chunki tan olishdan qo‘rqaman.

Jimin asta o‘rnidan turdi.

— Ba’zida… tan olish kuchning eng yuqori nuqtasi bo‘ladi.

U chiqib ketdi. Youra esa bir zumda tuya olmaydigan tuyg‘ular girdobida qoldi. U o‘zidan nafratlana boshladi — Jungkookni sevganidan, Hyunjinga yolg‘on baxt ko‘rsatganidan, Jiminning ko‘zlariga qarab ham... jim qolganidan.

Kechqurun.

Hyunjin Yourani parklarda izlab topdi. U daraxt ostida o‘tirardi, yo‘qotganini izlayotgandek, lekin aslida o‘zini yo‘qotgan edi.

— Meni nima qiynayapti bilasanmi? — dedi Youra past ovozda. — Men uni sevaman. Va bilaman, u meni hech qachon sevmaydi.

Hyunjin bir zum jim bo‘ldi. Yuragidagi alam endi so‘zlarga sig‘masdi.

— Men seni sevganimni aytganman. Va bu meni har kuni o‘ldiradi. Chunki men ham seni yo‘qotganman — seni hech qachon olmagan bo‘lsam ham...

Youra uning ko‘zlariga qaradi. Shu nigohda mehr bor edi. Lekin bu mehr yuragidagi tuyg‘ularni o‘zgartira olmasdi.

— Men seni sevishga urinaman, Hyunjin. Har kuni… lekin bu sevgi emas, bu — aybni yashirish.

Hyunjin boshini egdi. Va yuragini titratgan bir haqiqatni aytdi:

— Demak… men sen uchun faqat niqob bo‘lganman.

Ara

Muallif: —Ara Miller—

Kanal:Painful fanfics

Humiliated Love

2025-04-05T15:57:00.167Z

HUMILIATED LOVE

3-bob — Yashirin Nigohlar Orqasida

Kech tushgan edi. Kasalxona derazalaridan ko‘chadagi ko‘chma chiroqlar aks etib turardi. Ara Jimindan ko‘z uzmay o‘tirardi. O‘sha og‘riqli so‘zlar — “U bilan birgaysan...” — xayolida ming marta yangradi. Yuragi singan edi, lekin bu singan yurak hali ham Jiminni tashlab keta olmasdi.

Birdan eshik ochildi.

Bu safar bu Jungkook emas edi.

Bu Youra edi.

Ara ko‘zlarini unga qadadi. Youraning nigohi sovuq va ko‘rimsiz edi. U xuddi ko‘p yig‘lagandek, ko‘zlarida charchoq aks etardi.

— “U bilan eding...” — dedi Youra ovozini past tutib, lekin har bir so‘z qattiq zarbadek edi.

Ara tushunmaslikka oldi.

— “Kim bilan?”

Youra kulimsiradi, ammo bu kulgi — og‘riqli edi.

— “Jungkook bilan. Ko‘rdim. Hammasini ko‘rdim.”

Ara indamadi. U qayerdan boshlab tushuntirishni ham bilmadi. Chunki aslida tushuntiradigan hech narsa qolmagandi. Hammasi chalkash edi. Hammasi notinch. Hammasi og‘riqli.

Youra unga yaqinlashdi.

— “Men uni sevaman, Ara… Men seni dushmanim deb bilgan emasman. Lekin endi... endi bilaman: sen har kimning yuragini egallaysan... Jimin, Jungkook... Kim keyin?”

Ara yutindi.

— “Men hech kimni yuragini egallamoqchi bo‘lgan emasman. Men faqat...”

— “Nimani? Yurakni sindirishni?” — deb gapini bo‘ldi Youra. So‘ng xo‘rsindi va orqasiga qaytdi.

— “Men faqat uni sevmoqchi edim... Jungkookni. Lekin sen... sen bor joyda muhabbat bo‘g‘iladi, Ara.”

Shu payt Hyunjin eshikdan kirdi. U Youraga qaradi, keyin Aroga.

— “Nima bo‘layapti bu yerda?”

Youra bir zum unga qaradi. Ko‘zlarida so‘nggi umid uchqunlari bor edi.

— “Hech narsa... Faqat sevgi qanday itfoji bilan o‘ldirishini muhokama qilyapmiz.”

Hyunjin unga yaqinlashdi.

— “Youra, yur... bu yer sening qalbingni yirtadi. Men hali seni qo‘ldan boy bermoqchi emasman.”

Youra indamay ketdi. Uning orqasidan eshik yopildi.

Ara esa yana o‘ziga yolg‘iz qoldi. Kasalxonada hushsiz yotgan Jimin, yuragini titratgan Jungkook, qalbini so‘roq qilgan Youra, va bo‘shashib qolgan o‘z hayoti…

U sekin Jimin qo‘lini ushladi.

— “Hammasi men tufayli buzildi. Kechir meni…”

Jungkook tashqarida qorong‘ilikka tikilib o‘tirardi. U Youraning gaplarini eshitgan edi. Uning yuragi shunchalik ayanchli holatda ediki, o‘zini yo‘qotib qo‘yay dedi.

Birdan Hyunjin chiqib keldi. Uning ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Jungkookka qadalgandi.

— “U seni sevadi, bilaman.”

Jungkook cho‘chib unga qaradi.

— “Kim?”

— “Youra.”

Jungkook o‘zini yo‘qotgandek, bir zum jim qoldi. So‘ng faryod qilgisi keldi, lekin ovozi chiqmadi.

Hyunjin yaqinlashdi.

— “Men uni sevardim. Hali ham sevaman. Lekin sen uni ko‘rmayapsan, Jungkook. Sen faqat Aroga qarayapsan. Men esa Yourani yo‘qotyapman.”

Jungkook boshini egdi.

— “Men ham kimnidir yo‘qotyapman... balki o‘zimni.”

Ikki yigit jim bo‘lib qoldi.

Sevgi ularni bir-biriga dushman qilayotgan edi.

Ammo aslida hammasi muhabbatning eng vahshiy ko‘rinishi edi — yashirin, aybsiz va javobsiz muhabbat edi.

Tun. Kasalxona osmoni ostida sukunat hukm surardi. Yorug‘liklar o‘chirilgan, faqat jimjit yuraklar o‘z gapi bilan baqirardi. Ara palataning burchagida jim o‘tirardi. Jimin uyg‘onganidan beri u bilan gaplashmagan. Uning nigohi sovuq edi. Sokindir, ammo bu sokinlik ortida so‘zsiz ayblov yotardi.

Jimin yostiqqa boshini qo‘ygancha, past ovozda dedi:

— “Seni yo‘qotdim, to‘g‘rimi?”

Ara duduqlanib qoldi.

— “Yo‘q, Jimin… Men hali shu yerdaman...”

U boshini chayqadi.

— “Sening jisming shu yerda, lekin qalbing... u boshqa joyda. Boshqa birov bilan.”

Ara ko‘zlaridan bir tomchi yosh tushganini sezmay qoldi. Hali hech kim unga bu qadar sokin, ammo og‘riqli tarzda aytmagan edi.

— “Meni kechir…” — dedi u pichirlab. — “Men o‘zimni yo‘qotdim...”

Jimin unga qarab jilmayishga harakat qildi. Ammo bu jilmayish orqasida egilgan bir qalb bor edi. U ko‘zlarini yumdi.

— “Menga baxt tilay olasanmi, Ara?”

Ara jim turdi. Bu so‘z yuragini yirtiqdek tilib tashladi.

— “Ha... agar sen meni unutib, baxtli bo‘lsang, men o‘zimni ham unutishga tayyorman.”

Koridorda Youra yugurib chiqdi. U hozirgina Jungkookni Ara bilan ko‘rib chiqqandi. Ularning nigohlaridagi mehr, bir-birini tushunishga intilgan sukut — hammasi Yourani ichidan sindirdi. U yuragini ushlab, devorga suyanib qoldi.

Shu payt Hyunjin yugurib yetib keldi.

— “Youra!”

Youra unga o‘girildi. Ko‘zlaridan yosh oqayotgan edi.

— “Men charchadim, Hyunjin... Men uni sevganim uchun jazolandim, tushunyapsanmi? Qanday gunohim bor edi?”

Hyunjin uning qo‘lidan tutmoqchi bo‘ldi, ammo Youra orqaga chekinib, yelkasini qisdi.

— “Sen meni sevganingni bilaman. Lekin bu yurak — u seniki emas. U bir marta, xato bilan Jungkookga tegishli bo‘lib qoldi. Endi esa… u bo‘sh. Butunlay bo‘sh.”

Hyunjin bir lahza jim turdi. So‘ng asta boshini egdi.

— “Men seni baxtli qilish uchun hammasiga tayyor edim. Lekin endi bilaman: baxt seni men bilan bog‘lamaydi.”

U orqasiga burilib ketdi. Endi hech narsa qolmagandi — na umid, na orzu, na sevgi. Faqat sinib ketgan qalblar, iztirobga to‘la ko‘zlar, va unutilmaydigan ayblar.

Tashqarida yomg‘ir boshlanib ketdi. U yerda, kasalxona zinapoyasi ostida Jungkook Ara’ni kutib o‘tirardi. Nihoyat u chiqqanida, u o‘rnidan turdi.

— “Ara… men sen bilan bir oz yurmoqchiman. So‘ngra ketaman. Butunlay.”

Ara hayratda qoldi.

— “Qayerga?”

Jungkook yelkasini qisdi.

— “U yerda men baxtli bo‘la olmayman. Sen bu yerda Jimin bilan qolasan. Men Youraning yuragini sindirdim. Seni ham… balki o‘zimni ham. Endi hech kim qolmasin, deb ketayapman.”

Ara yuragini ushladi. Qadam tashlay olmadi. Jungkook unga yaqin keldi.

— “Seni sevganim — hayotimdagi eng og‘riqli qaror edi.”

U so‘nggi marta uning ko‘zlariga qaradi. So‘ng o‘girilib, yomg‘ir ostida asta ketdi. Qadamlar, tomchilar, yurak urishlari — hammasi bir-biriga aralashib ketdi.

Ara qulab tushgudek bo‘ldi. Ammo Jiminning ovozi xayolida yangradi.

— “Baxtli bo‘l… u bilan...”

Yomg‘ir tinmasdan yog‘ardi.

Ammo bu yomg‘ir yurakdagi og‘riqni yuvib ketolmasdi.

Kechasi. Qorong‘i ko‘chalar, kasalxonaning tashqarisi. Tong yaqin, lekin hali yorug‘lik kelmagan. Yomg‘ir tinmagan, ammo hozir u shunchaki tabiat emas — yuraklar yig‘isining timsoliga aylangandi.

Youra deraza yonida turardi. Ichki holati — parchalanish. Yolg‘izlik uni kemirib yeb bo‘lgan. Uning ko‘zlarida qorong‘ilik bor edi. Orqada to‘nka bo‘lib yotgan yurak... sevgan insonining sovuq nigohi... va haligacha unutolmagan so‘zlar:

> “Men seni sevganim — hayotimdagi eng og‘riqli qaror edi.”

Bu so‘zlar Jungkookning oxirgi so‘zlari bo‘lgan. U ketgan. Hech kim qaerga borganini bilmasdi. Youraning ichidagi hamma narsa qattiq titrardi. U o‘zidan nafratlanayotgandi. Va bundan ham ko‘ra og‘riqlisi — o‘zini kechirolmasdi.

Derazadan uzoqlashdi. O‘zini yo‘qotgandek edi. Xonaga bordi, qog‘oz va ruchka oldi.

> “Agar muhabbat — jinoyat bo‘lsa, demak men uni chin dildan sodir etganman...”

Jimin o‘sha payt hushida edi. Tashqaridan kimningdir yengil qadamlarini eshitdi. Ko‘zlarini ochdi — bu Ara edi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan, chehrasi esa so‘nib qolgan edi.

Ara jim o‘tirib, qo‘lini Jimin qo‘liga qo‘ydi.

— “Sen meni juda ko‘p sevding. Men esa seni og‘ritdim...”

Jimin chuqur nafas oldi.

— “Men seni hanuz sevaman, Ara. Chunki sevgi — o‘ch emas, bu tanlov.”

Ara ko‘z yoshlarini to‘xtata olmadi. U boshini egdi.

— “Ammo men boshqa hech kimni sevishga loyiq emasman.”

Jimin uning boshini ohista ko‘ksiga qo‘ydi.

— “Men seni avvalgidek tutolmayman, lekin unutolmayman ham. Menga shunchaki soya bo‘lib qolishingni iltimos qilaman... xotiramda, yuragimda.”

Ertalab.

Hyunjin yugurib Youraning xonasiga kirdi. Eshik ochiq, lekin Youra yo‘q edi.

Unga bir xat qoldirilgan edi.

Hyunjin titrayotgan qo‘llari bilan konvertni ochdi. Unda yozilgan edi:

> “Hyunjin… kechir. Men seni arzimagan sevgim bilan dog‘ladim. Meni unut, iltimos. Men endi bu og‘riq bilan yashay olmayman. Men hech kimni baxtli qila olmadim. Balki yo‘qolishim, kimningdir baxti bo‘lar...”

> “Jungkookni sevganimni bilarding. Lekin endi, men faqat seni eslayman… yuragim to‘lib. Lekin kech. Kech bo‘ldi.”

> “Men o‘zimni topish uchun o‘zimdan kechaman. Xayr.”

Hyunjin qog‘ozni yerga tashladi. Yuragi deyarli to‘xtab qoldi. Darrov yugurdi — kasalxonaning yuqori qavatiga. Deraza ochiq edi.

Lekin u yerda Youra yo‘q edi.

Faqat bir parcha ro‘mol shamolda hilpirab turardi...

Ara va Jimin pastda yurayotgandi. Bir zumda kasalxonadan baqirgan ovozlar eshitildi. Hamshiralar yugurib chiqdi. Tez yordam. Shovqin.

Ara yugurdi. Yuragi allaqachon nima bo‘lganini sezgandek bo‘ldi.

Shu payt bir hamshira baqirdi:

— “Qiz o‘zini binodan tashlagan! Tez yordam kerak!”

Jimin orqada qotib qoldi.

Ara esa yugurib bordi. Ammo hali hech kim uning kimligini aniqlay olmagan edi. Faqat yonidan topilgan xat bor edi — “Men Youraman.”

Jungkok yiroqlarda, noma’lum shaharda telefonini yoqdi. Xabarlar to‘lib ketgan. Ammo bir sarlavha yuragini to‘xtatdi:

> "Kasallikdan ezilgan qiz o‘z joniga qasd qildi. Muhabbat azobining qurboni bo‘ldi..."

Jungkok qo‘lidan telefon tushib ketdi. Ko‘zlaridan yosh chiqdi.

U faryod qildi. Lekin bu faryodni hech kim eshitmasdi.

U kech bo‘lganini tushundi.

Juda kech bo‘lgandi.

Muallif: —Ara Miller—

Kanal:Painful fanfics

Humiliated Love

2025-04-02T14:03:41.845Z

2-bob: Qorong‘ulik qa’rida yo‘qolgan yuraklar

Shahar sokin edi, faqat yomg‘irning tinimsiz shovqini eshitilardi. Ara va Jungkook shu yerda, tor ko‘chada, bir-biriga suyanib turishardi.

Uzoqdan avtomobil signali eshitildi. Youra va Hyunjin ularni qidira boshlashgan edi.

Ara asta Jungkookning qo‘lidan ushlab, past ovozda shivirladi:

"Seni hech kim ayblamaydi, Jungkook… Sen biz uchun muhim zotsan."

Lekin Jungkook uning qo‘llarini bo‘shatdi va orqaga tislandi. Uning ko‘zlarida og‘riq aks etgandi.

"Ara, sen tushunmaysan… Men Jiminni himoya qila olmadim. U men uchun juda muhim edi, lekin men hech narsa qila olmadim!"

Ara chuqur nafas oldi, yuragi gupillab urardi.

"Jimin hali ham yashaydi! U hali ham biz bilan birga bo‘lishi mumkin! Biz umidni yo‘qotmasligimiz kerak!"

Jungkook boshini sarak-sarak qildi, lekin unga javob berishga ulgurmadi. Chunki aynan o‘sha damda Youra va Hyunjin ularni topdi. Youra yugurib kelib, Ara yoniga o‘tirdi.

"Nega bu qadar uzoqqa ketdingiz?! Hamma seni qidirayapti, Jungkook!"

Jungkook unga javob qaytarmadi, lekin ko‘zlaridan bir tomchi yosh dumalab tushdi. Hyunjin esa unga qattiq tikildi.

"Biz hammamiz og‘riq ichidamiz, lekin qochish hech narsani hal qilmaydi," – dedi u sovuqqina.

Jungkook bir zum unga tikildi. Hyunjinning so‘zlarida qandaydir haqiqat bor edi, lekin u buni tan olishni istamasdi. U ich-ichidan o‘zini aybdor his qilardi, va bu hissiyot uni ichidan kemirib borayotgandi.

Nihoyat, Ara mayin ohangda gapirdi:

"Jungkook, biz uyga qaytaylik… Iltimos."

U bir necha soniya sukut saqladi, so‘ng oxiri bosh irg‘adi.

Ertasi kuni shifoxonada

Jiminning hayoti uchun kurash davom etardi. Hammaning yuragi g‘ash edi. Ara, Youra, Hyunjin va Jungkook shifoxona yo‘laklarida kutib o‘tirishardi. Vaqt juda sekin o‘tardi. Har bir soniya abadiyatga o‘xshardi.

Youra asabiy qo‘llarini siqib olgan holda jim o‘tirardi. Ara esa hayajondan qaltirab, kaftlarini bir-biriga ishqalardi. Jungkook esa deraza yonida turgancha o‘z fikrlariga cho‘mib ketgandi.

Shu payt shifokor chiqdi. Hammalari bir zumda o‘rinlaridan turishdi.

Shifokor og‘ir ohangda gapirdi:

"Jimin og‘ir ahvolda. U hayot uchun kurashmoqda, lekin…"

Ara hushidan ketay dedi, Youra esa dahshat ichida lablarini mahkam tishladi. Jungkook esa nafasini ichiga yutib, qattiq mushtini siqdi.

"Lekin nima?!" – deya qichqirib yubordi Ara.

Shifokor boshini egdi.

"Uning ahvoli juda nozik. Agar u yaqin soatlarda o‘ziga kelmasa… biz uni yo‘qotishimiz mumkin."

Shunday deyishi bilan, hammaning yuragi gursillab tushgandek bo‘ldi.

Ara ko‘z yoshlarini tiyolmadi. Youra qattiq titray boshladi. Jungkook esa hech nima demasdan ortga burilib, yo‘lak bo‘ylab yurib ketdi.

Hyunjin unga qaradi, so‘ng Youraning oldiga o‘tirdi.

"Biz unga ishonishimiz kerak," – dedi u past ovozda. "Jimin kurashadi."

Youra lablarini qattiq tishlab, ko‘z yoshlarini yutdi.

Ara esa jim turib, Jimin yotgan palataga qarab borardi. Yuragining tubida u faqat bitta narsani xohlardi – do‘stining hayotda qolishini…

Lekin taqdir shafqatsiz edi.

Jungkook shifoxonadan chiqib, shahar bo‘ylab yurishga tushdi. Ko‘chalardagi chiroqlar yorqin edi, lekin uning ichki dunyosi zulmatga to‘lib ketgandi. Har bir qadam tashlaganida, yuragi og‘irlik his qilardi.

Birdan u orqadan kimningdir chaqirayotganini eshitdi.

"Jungkook!"

Bu Youra edi. U yugurib kelib, hansirab to‘xtadi.

"Sen qayerga ketyapsan?! Hammamiz shifoxonada o‘tiribmiz, sen esa…"

Jungkook unga charchagan nigoh bilan qaradi.

"Men… Men bu joyga sig‘mayapman, Youra. Yuragim siqilayapti…" – dedi u titroq ovozda.

Youra bir zum unga tikilib qoldi. U ham bu og‘riqni his qilayotgan edi. Jiminga bo‘lgan his-tuyg‘ulari unga tinchlik bermasdi.

"Men ham siqilyapman," – dedi u nihoyat. "Lekin barchamiz birgamiz, Jungkook. Bu azobni yolg‘iz ko‘tarishing shart emas."

Jungkook chuqur nafas oldi, so‘ng sekin bosh irg‘adi.

"Jimin o‘ziga keladimi, deb o‘ylaysanmi?" – deb pichirladi u.

Youra uning qo‘lini ushladi.

"U kurashmoqda. Va biz ham kurashishimiz kerak."

Shifoxona yorug‘, lekin sovuq edi. Ara va Youra Jiminning yonida o‘tirib, uning harakat qilishini kutishardi. Jungkook esa deraza yonida turib, yuragi g‘ash bo‘lib, uzoqlarga termulardi. Hyunjin esa o‘z hislarini yashirishga harakat qilib, ich-ichidan siqilardi.

Jimin asta-sekin ko‘zlarini ochdi. Xona ichidagi og‘ir sukutni buzgan narsa – uning zaif ovozi bo‘ldi.

"Ara… Youra… Jungkook… Hyunjin…"

Hamma bir zumda unga qaradi. Ara o‘z ko‘zlariga ishonmasdi. U Jiminning qo‘lini mahkam ushlab oldi.

"Jimin! Sen uyg‘onding!"

Jimin biroz kulimsiradi, lekin yuzidagi zaiflik uni yanada kuchsiz qilib ko‘rsatardi.

"Men… qayerdaman?"

Youra ko‘z yoshlarini tiyolmadi.

"Sen shifoxonadasan… Biz sening uyg‘onishingni kutib o‘tiribmiz…" – dedi u titroq ovozda.

Jungkook esa oldinga bir qadam tashlab, jim turdi. Uning yuragi gupillardi, lekin u bu hislarni qanday ifodalashni bilmasdi.

"Jimin… Men…" – dedi u past ovozda.

Jimin unga kulimsirab qaradi, lekin nigohida qandaydir g‘am bor edi.

"Sen aybdor emassan, Jungkook… Bu – mening taqdirim."

Hamma jim bo‘lib qoldi. Jimin og‘riqdan yuzini burdi, qo‘llari titray boshladi.

"Doktor!" – qichqirdi Ara vahimaga tushib.

Doktor va hamshiralar yugurib kirishdi. Hamma tashqariga chiqishga majbur bo‘ldi.

Youra ko‘z yoshlari bilan Jungkookni siqib quchoqladi.

"U yana og‘irlashib qoldi!"

Jungkook esa unga javob qaytarmadi. U shunchaki jim turardi, yuragida nimadir sinib ketayotganday…

Bir necha soatdan so‘ng

Doktor palatadan chiqdi. Hammalari unga umid bilan tikilib turishardi.

"Jiminning ahvoli barqarorlashdi, lekin…" – doktor bir zum jim qoldi. "Uning yuragi juda zaiflashgan. Biz unga kuchli zarba yetmaganidan umidvormiz. Lekin…"

Lekin so‘zidan keyin yana dahshatli sukunat cho‘kdi. Hammalarining yuragi gursillab ketdi.

"Lekin u hali ham xavf ostida…" – shivirladi Ara.

Doktor boshini irg‘adi.

Youra lablarini mahkam tishlab, o‘zini ushlay olmadi.

"Nega faqat Jimin?! Nega aynan u azob chekishi kerak?!" – deb yig‘lab yubordi u.

Hyunjin asta-sekin Youraning yoniga borib, unga qaradi.

"Hayot adolatsiz, Youra… Lekin biz kuchli bo‘lishimiz kerak."

Youra unga tikilib qoldi. Uning yuragi og‘riqdan siqilib ketardi, lekin Hyunjinning so‘zlari to‘g‘ri edi.

Ara esa shifoxona yo‘lagida tiz cho‘kib, yuzini qo‘llari bilan bekitdi. Bu og‘riq uni ich-ichidan kemirayotgan edi.

Jungkook esa barchasini jim kuzatardi. Uning yuragi bo‘laklarga bo‘linib ketayotganday edi. U shifoxona devoriga suyanib, boshini egdi.

"Jimin, iltimos, omon qol…"

Lekin u buni pichirlab aytdi, shuning uchun hech kim eshitmadi.

Va o‘sha lahzada taqdir yana bir bor shafqatsiz qaror qabul qilishga tayyorlanayotgan edi…

To be continued…

Ara

Muallif: —Ara Miller—

Kanal:Painful fanfics

Humiliated love

2025-03-30T15:00:06.192Z

1- bob.Yomg'ir shahar ustiga shafqatsiz yog'ayotgan edi. Ko'chalarning sukunati, osmondan yog'ilayotgan suv tomchilari ostida bo'g'ilayotgandek tuyulardi. Yengilgina esayotgan shamol atrofga sovuqni tarqatardi. Ara qorong'u xiyobon bo'ylab shoshilmay yurib borar, ko'zlaridan yosh aralash yomg'ir suvlari oqib tushardi.

Uning yuragi g'ijimlangan, yurishlari ham ma'nosiz edi. Ichida qaynayotgan og'riq, iztirob va tushkunlik unga tinchlik bermasdi. Kechagina hammasi oddiy va sokin edi, bugun esa hamma narsa ostin-ustun bo'lib ketdi.

Orqada, uzoqroqda, u bir hayqiriq eshitdi.

"Sen do'st emassan! Sen mendan hamma narsani tortib olyapsan!"

Bu – Jimin edi. Uning ovozi g'azab va iztirob bilan to'lgan edi.

"Men buni xohlamagan edim…" – dedi boshqa bir ovoz, sokin, ammo titragan ohangda.

Bu – Jungkook edi.

Ara ortga qaradi. Yorug‘lik ostida ikki do‘st bir-biriga tikilib turardi. Jungkookning yuzi ifodasiz edi, go‘yo u ichidan allaqachon bo‘m-bo‘sh bo‘lib qolgandi. Jimin esa mushtlarini tugib, nafasini rostlay olmayotgandi. Ara bilardi – bu nafaqat janjal, bu undan ham og‘irroq narsa. Bu – sevgini yo‘qotish edi.

Ara asta yura boshladi. Bu yerda turish unga ortiqcha edi. Ammo yuragi har bir qadamda qattiqroq urardi. Ularning do‘stligi bir necha soniyalar ichida parchalanayotganini ko‘rib turardi.

Lekin bu endi faqat boshlanishi edi.

Jimin birdan oldinga tashlandi. Yomg‘ir ostida uning mushti Jungkookning yuziga borib tegdi.

"Sen meni do‘st deb atashga loyiq emassan!" – dedi u nafasini rostlashga harakat qilib.

Jungkook qoqilib ortga tisarildi, labining burchagidan qizg‘ish qon oqib tushdi. Lekin u qarshilik qilmadi. U nafaqat jismonan, balki ruhiy ham sindirilgan edi. Jimin esa to‘xtamasdi.

"Men senga ishongandim!" – deb hayqirdi u. "Sen esa meni sotding! Ara uchunmi? Yoki bu senga shunchaki o‘yinmi?!"

Ara muzlab qolgandi. Nafas olishi ham qiyinlashayotgandi. U shoshilib ularga yaqinlashdi va past ovozda pichirladi: "Iltimos, bas qiling..."

Ammo Jimin eshitmadi. Uning yuragi azobga to‘lgan edi.

U yana Jungkookga tashlandi, ammo bu safar kimdir uning qo‘lini ushlab qoldi.

Bu – Hyunjin edi.

Uning ko‘zlari jiddiy va sovuq edi. "To‘xtang," – dedi u qattiq ohangda. "Bu yerda janjal qilishning foydasi yo‘q."

Jimin nafrat bilan qo‘lini tortib oldi va orqaga bir qadam tashladi.

"Sen ham meni tushunmaysan, shundaymi?" – deb shivirladi u past ovozda. "Hech kim tushunmaydi..."

U ortiga burilib, yomg‘ir ostida sekin yurib ketdi. Uning qadam tovushlari qorong‘ilik ichida yo‘qolib borar edi.

Ara esa joyida qotib qolgandi. Yomg‘ir uning yuzidan oqib tushar, yuragidagi og‘riq esa undan ham kuchliroq edi.

Hyunjin unga yonma-yon turib, yelkasiga qo‘l qo‘ydi. "Senga hammasi joyida ekanligini aytishni istardim," – dedi u past ovozda. "Ammo bizning hammamiz yo‘qolib borayapmiz, Ara."

Bu so‘zlar uni yanada larzaga soldi. Chunki u ham haqiqatni bilardi.

Ular baribir yo‘qolib borardi...

Ara og‘ir nafas olib, atrofga qaradi. Yuragi g‘ash edi. Jimin yomg‘ir ostida uzoqlashib borardi, Jungkook esa shunchaki qimirlamasdi. U qayoqqa ketayotganini bilmayotgandi. U shunchaki yo‘qolayotgan edi.

Shu payt Youra ko‘chaga chiqib keldi. Uning yuzi sarosimaga to‘la edi.

"Nima bo‘ldi?" – dedi u past ovozda, ammo yuragidagi hayajon sezilib turardi.

Ara unga qaradi. U nimadir yashirayotganini bilardi. Youraning nigohida qandaydir sir bor edi, lekin hozir u bilan tortishish vaqti emasdi.

"Biz… biz jim turishimiz kerak," – dedi Ara zo‘rg‘a ovoz chiqarib. "Hamma narsa allaqachon buzilib bo‘ldi."

Youra bir lahzaga sukut saqladi. Keyin orqaga bir qadam tashladi. Uning nigohlari qaltirab turardi.

"Bu hali hammasi emas…" – dedi u shivirlagancha.

Ara yuragining to‘xtab qolganini his qildi. Bu hali hammasi emasmi? Yana qanday sir bor edi?

O‘sha daqiqada hamma narsa o‘zgardi.

Hali hech kim buni bilmasdi, lekin fojia endi endi boshlanayotgan edi...

Shu payt uzoqdan avtomobil faralarining yorug‘i ko‘rindi. U ko‘chaga tez harakat bilan yaqinlashar, yomg‘ir ostida yo‘l sirpanchiq bo‘lib, avtomobil harakatini boshqarish qiyinlashgan edi.

Birdan yo‘lak chetida sukunatda turgan Jiminning silueti ko‘zga tashlandi.

Ara qattiq qichqirdi: "Jimin, ehtiyot bo‘l!"

Ammo juda kech edi.

Avtomobil tormoz bosishga ulgurmay, ko‘chani yorib o‘tuvchi portlashga o‘xshash shovqin taraldi.

Hyunjin va Youra shok holatda qotib qolishdi, Ara esa qaltiragan qo‘llari bilan og‘zini bekitdi. Ko‘zlari oldida faqat bitta manzara turardi – qonga bo‘yalgan asfalt…

Hamma narsa jimjit bo‘ldi.

Jimin harakatsiz yotardi…

Birdan qalin yomg‘ir ostida hayrat ichida turgan Jungkook past ovozda shivirlay boshladi: "Bu mening aybim…"

Uning qo‘llari qaltirardi. U ortga bir qadam tashladi, keyin yana bir qadam.

"Jungkook…?" – Ara uni chaqirdi, lekin u allaqachon ortga tisarilib borardi.

Nihoyat, u qochib ketdi. Qorong‘ulik ichiga, yomg‘ir ostiga g‘oyib bo‘ldi.

Hyunjin jim turardi. U hamma narsani tushunib yetgan edi.

Bu tun hech qachon unutulmaydi…

Yomg‘ir shahar ustida hamon yog‘ar, ammo endi u faqat oddiy tabiat hodisasi emas edi. U dard va qayg‘u yog‘dirardi.

Jiminning harakatsiz tanasi asfalt ustida yotar, uning atrofida to‘planayotgan qizg‘ish suyuqlik yomg‘ir suvlari bilan aralashib, asta-sekin yo‘lak bo‘ylab oqardi.

Ara qotib qolgandi. Uning yuragi og‘riqdan tilka-pora bo‘layotgandi. Qo‘llari qaltirab, yuragi esa bir necha bor sakrab yubordi. U qichqirishni xohladi, lekin ovozi chiqmasdi.

Hyunjin asta oldinga yurdi, Youra esa nafasi qisilib, yuzini qo‘llari bilan bekitdi. U bu manzaraga tik qarashga jur'at qilolmasdi.

Lekin eng qo‘rqinchlisi…

Jungkook shok holatda edi. U jim turardi, lekin yuragi ichidan baqirayotgandi. Uning qo‘llari qaltirardi, nafasi og‘irlashgan edi. U sekin orqaga tislandi.

"Bu mening aybim..." – pichirladi u shivirlab.

Ara unga qaradi. Uning nigohida dahshat va umidsizlik aks etgan edi.

"Jungkook... bu sening aybing emas..." – dedi u titragan ovozda, lekin Jungkook eshitmadi.

Uning butun tanasi muzlab qolgandi. Yuragi vahm va og‘riq ichida qisilardi.

Birdan u ortiga burilib, yomg‘ir ostida qochib ketdi.

"Jungkook, to‘xta!" – deb baqirdi Ara, lekin u eshitmadi.

Hyunjin va Youra bir zum qotib turishdi. Nihoyat, Hyunjin nafasini rostlab, Ara tomon yurdi.

"Biz Jiminni kasalxonaga olib borishimiz kerak," – dedi u qattiq ohangda.

Ara yig‘lab turgancha unga qaradi, lekin hech nima deya olmadi. Youra esa ko‘z yoshlarini artib, tezda telefonini oldi va tez yordam chaqirdi.

Vaqt o‘tayotgandi, lekin har bir soniya abadiyatga o‘xshardi.

Qorong‘ulik ostida, yomg‘ir tagida, do‘stlar o‘rtasidagi bog‘liqlik butunlay uzilayotgan edi.

Tez yordam mashinasi sirenasi shahar jimjitligini buzib yubordi. Yorqin qizil chiroqlar yomg‘ir ostida aks etib, yo‘lakni qizg‘ish rangga bo‘yadi.

Jiminning tana harorati pasayib ketayotgandi. Hyunjin va Ara uni ehtiyotkorlik bilan tibbiyot xodimlariga topshirishdi. Youra esa ortga chekinib, beixtiyor qo‘llarini siqib oldi.

"U tirik qoladimi?" – deb pichirladi Ara, nigohini shifokorga qadab.

Tibbiyot xodimi uning so‘zlariga aniq javob bermadi, shunchaki boshi bilan ma’qullab, bemorni tez yordam mashinasiga joylashtirdi.

Mashina eshigi yopildi. Sirenalar yanada balandroq yangrab, tez yordam mashinasi qorong‘ilik ichida yo‘qoldi.

Ara qo‘llarini yuziga bosdi, ko‘z yoshlarini tiyishga urindi, lekin uddalay olmadi. Youra esa jimgina turgancha lablarini tishlab oldi. Hyunjin bo‘lsa, chuqur nafas olib, yomg‘ir ostida boshi egik turardi.

Lekin bu fojia hali yakunlanmagan edi.

Jungkook g‘oyib bo‘lgandi.

Ara ichki titroq bilan atrofga qaradi. Yuragi g‘ash edi. U yuragining tubida qandaydir xavotirni his qilardi. Jungkookning nigohi, uning yuz ifodasi, ortiga burilib ketgan holati – bularning barchasi g‘alati edi.

"Men uni topishim kerak," – dedi Ara past ovozda.

Youra unga yalt etib qaradi. "Sen qayerga ketyapsan?! Jungkook hozir o‘ziga kelishi kerak!"

"Agar biz uni topmasak, u butunlay yo‘qoladi," – dedi Ara qat’iy ohangda.

Hyunjin sukut saqlab turdi, lekin u ham bu so‘zlarning rost ekanligini tushundi.

Ara ortiga burilib, shoshilinch qadamlar bilan Jungkook ketgan tomonga yurdi. Yuragi gupillab urardi. Yomg‘ir unga unchalik ta’sir qilmayotgandi. Hozir hamma narsadan muhimrog‘i – Jungkook edi.

U shunchaki yo‘qolib ketmasligi kerak edi...

Ara ko‘chalarda yugurib borarkan, yuragi tinmay urar, ko‘zlaridan yosh oqardi.

"Jungkook!" – deb baqirdi u.

U javob ololmadi.

Shahar yoritkichlari yomg‘ir tomchilari bilan birga miltillab ko‘rinardi. U qayerga ketgan bo‘lishi mumkin? Qayerga borishi mumkin edi?

Ara atrofga alangladi. Uning boshi aylanib ketdi, ammo yurishdan to‘xtamadi. Nihoyat, u bir tor ko‘chaga burildi va...

Jungkookni ko‘rdi.

U shunchaki devorga suyangancha, qo‘llari bilan yuzini berkitib, titrab turardi. Yomg‘ir uning ustidan quyilar, lekin u buni his qilmayotgandi.

Ara asta unga yaqinlashdi. Yuragi ezilib ketdi.

"Jungkook..." – uning ovozi titradi.

Jungkook sekin boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlari qizargan, yuzi esa butkul charchagan edi.

"Bu mening aybim, Ara..." – u past ovozda pichirladi.

Ara uning oldiga kelib, uning qo‘llarini ushladi.

"Yo‘q, sening aybing emas," – dedi u qat’iy ohangda. "Sen yolg‘iz emassan."

Jungkook unga qaradi. Uning ko‘zlarida ko‘plab savollar va dard bor edi. U bir necha bor bir narsa demoqchi bo‘ldi, lekin oxirida faqat shivirladi:

"Men endi hech kim emasman..."

Ara mahkam uning qo‘lini siqdi.

"Sen biz bilan birgasan. Sen men bilan birgasan. Biz seni yo‘qotishimiz mumkin emas."

Jungkookning ko‘zlaridan yana yosh oqib tushdi. U boshini egib, past ovozda shivirladi:

"Meni hech kim kechira olmaydi..."

"Men kechiraman," – dedi Ara qat’iy. "Faqat mendan uzoqlashma..."

Jungkook unga qaradi. Boshqa hech nima demadi, faqat bir zumga ko‘zlarini yumdi va titragan holatda Arachaga suyanib qoldi.

Yomg‘ir yog‘ishda davom etardi.

To be continued...

Muallif: —Ara Miller—

Kanal:Painful fanfics

Humiliated Love

2025-03-30T14:45:57.462Z

Yomg'ir shahar ustiga shafqatsiz yog'ayotgan edi. Ko'chalarning sukunati, osmondan yog'ilayotgan suv tomchilari ostida bo'g'ilayotgandek tuyulardi. Yengilgina esayotgan shamol atrofga sovuqni tarqatardi. Ara qorong'u xiyobon bo'ylab shoshilmay yurib borar, ko'zlaridan yosh aralash yomg'ir suvlari oqib tushardi.