.

Mahbubam

2026-01-31T15:37:34.976Z

#mahbubam

2 Qisim
Madina eshikdan kirar ekan akasi Yahyoga turtlib keti va chekaldagi suv patsga to'kildi
—Aka!Ko'zingizga qarang‐Madina qovog'ni o'yib gapirdi
—Ey bore!
Yahyo qo'lni siltalagancha chiqib ketdi
—Qopol!
—Senga ham zaxrni sochib ketmi yashagur -Ahmad aka qizni hafa ko'rib so'rida o'trib qizga qarab qo'ydi
—Assalomu alekum ada qachon keldingiz-Madinani yuzi biroz yorishib so'radi
—Keldimda oppoq qizim!Senga soch to'nog'ich oldim bir ko'rasanmi -Ahmad aka qiziga ajin tushib qolgan yuzlari bilan tabbasum qildi Madina darov "qayerda" deb so'radi Ahmad aka xonanga qo'ydim deb ayti so'ng Madina oyog'ni qo'lga olib xonasiga yugrib kirdi so'ng xontaxta ustidagi kitoblar yonida soch to'nog'ich va bir yangi ko'ylakni ko'rib hursand dedi
—Raxmat adajon!Ko'ylak uchun ham alohida raxmat-Madina og'zi qulog'ida hursand edi
—Senga qolsa hamma narsa senga bo'lsa!Ko'ylakni joyiga qo'y u opang Bahorga -Barchin opa kinoya arlash dedi
—Oyi buncha ziqnasiz!Shunchaki hursand ham bo'lib bo'lmaydi-Madina qovog'ni o'yib soch o'ramni yechar edi va deraza yoniga o'trib sochlarni taray boshladi
—O'zinga hadeb qarayvermay chiq yordamlash!hovilga suv sepib sipir tovuqlarga don ber ‐Barchin opa kenja qizni juda olifta ekanligni bilardi she sabab oyna olida ko'p o'tirshi hech yoqtirmasdi
—Ufff oyi!Hali yo'q bo'lib qolsam kimga ish buyurar ekansiz mendan boshqa-Madina sochni o'rib bo'lib soch to'nog'inchi taqib o'ziga oynada termulib o'tirar edi
—Olifta Satang!Ertaga erga tegsa onasi faqat oyanaga qarashni o'rgatibdi deb qaynonasidan gap eshtiradi ‐Barchin opa tovuqlarga o'zi don sochar ekan ensasni qotirdi

Madinaning sochlari

—Hey Aliniyam chaqiramizmi?–Rustam

sigaertni oxirgi marta tortib mashina oynasidan chertib yubordi
—Ey qo'ylaring oxirgi marta Fotimadan keyin Alini chiqarishmaydi–Mustafo mashinani haydar ekan oxirgi voqeani do'stlariga eslatdi
—Lekim chaqirsh kerak –Abdurashid sigaretni chekancha gapirdi
—Menga ortiqcha tashvish kerak emas o'zi dadamdan o'shadan keyin eshtadiganmi eshtim—Yahyo ham Alini chaqirshdan bosh tortdi
—Ey !Senalar ham o'rtoqmisan hafa bo'ladku chaqirmasak! –Abdurashid ularni vijdoni qiynashga tushdi
—Bordik ham deylik Samad amaki yoki Malohat aya bizni ichkariga qo'ymaydi–Yahyo qoshlarni chimrib Rustam bilan Abdurashida qaradi
—Mayli chiqmagan jondan umid boraylik –Abdurashid yana borishga undadi
—Abdu nega tushunmaysan Samad amaki miltiq bilan quvadi bizni Fotimadan keyin Alini tashqariga chiqarishlari ham qiyin—Yahyo ovozni to'nini ko'tarib Abdurashidaga tushntrishga harkat qilardi
—Ha qo'y Yahyo! Abdurashid Ali uchun emas anu mala sochi uchun bormoqchi–Mustofo Yahyoga ko'z qisib qo'ydi
—Mustofo tilmni qichtma–Abdurashid ham biroz qovog'ni o'yib jag'ni qisib gapirdi
—Nima tushmadim?Mubi uchunmi?–Yahyo ham darov qizisha boshladi
—Yog'e tentak bo'lganimcha yo'q!Mubina bilan seni untashtriib qo'yishgani bilamanku do'stim!–Abdurashid Yahyoni notog'ri hayolga borgani sezdi va vaziyatni yumshatish uchun gap topolmasdi
—Nisren borku! Alini kichik singlisi shuni gapiryabdi Abdu—Rustam og'iz ochdi
—Mayli o'zlaringa qara- Yahyo indamay sigaertni yoqdi
—Mayli chaqiramiz lekin eshikdan emas orqa devordan-Mustofo ohirigi marta o'ylab Alini chaqirshga qaror qildi nima qilganda ham do'sti edi ularni
Mustofo Alining mahalasiga kirdi va orqa devorga mashinani to'xtadi yigitlar tushdi qishoqlda devorlar baland emas edi shu sababli oson devorga chiqish mumkin edi
—Meni ko'tarlaring men chiqaman birinchi—Abdurashid shalvarni ozgincha ko'tarib bir sakradi Mustafo bilan Yahyo uni devorga chiqishga yordam berib yuborishdi ne Abdurashid devorga chiqib ne ko'z bilan ko'rmasinki orqa devor tomonda Nisren o'sma va rayxonlarni sug'orar va yaxshilarni terib olardi
—Niser!—Abdurashid sekin imanim chiqardi Nisren eshtimadi
—Hey kichkina bedana —Abdurashid bu safar sal baland ovozda gapirdi
—Siz?!bu yerda nima qiylabsiz yana akami yo'ldan ayntgani keldinglarmi yoki hammangiz kelishib endi qishloqni o'marmoqchimiszlar? Ketinglar barbir akam chiqmaydi—Niser rayxonlarni terishni davom etirdi
—gapirmasdan turib og'izga uradi bu kichkina bedana !Bo'ljak ering bilan ham shunqa gaplashsanmi? —Abdurashid nim tabbasum qilib hazl bilan gapirdi
—Sizga erga tegadi dib kim ayti?Umman olganda erga tegadi dib ayt? Bir chetkada toshingizni terib yuravering men hali o'qiyman!—Niser jaxl bilan ortiga o'grlib Abdurashidga o'qraydi
—Ob qochib ketsam nimayam qilolarding?Xotinm bo'lasanda!—Abdurashid gapni tugatib yana gapirshga chog'langada Ali iti oqso'yloqa tovoqda ovqat bilan kelib qoldi
—Qilib ko'rchi !keyin ko'rasan meni nima qila olishmni—Ali o'qraygancha devorda turgan Abdurashidga qaradi
—Ali o'rtoq!bormisan seni yigitlar bilan chaqirgani kelgandik Fozil kelarkan zo'r o'yin bo'ladi yur!—Abdurashid tiryabib gapirdi
—Bormayman!Ketaverlaring!–Ali oq so'yloqa ovqatni tashlab gapirdi
—Unday qilma do'stim !Xotinchalishga o'xshab uyda o'travermaysanku!—Abdurashid Alini ko'chaga chiqishga undadi
—Senga og'ir yengli tushyabdmi uyda o'triganmni Rashid?—Ali ovoz to'nini ko'tardi
—Do'stim hozir chiqsang kechda Mustofoni mashinasida qo'shni qishloqga Fotimani yoniga o'tib kelamiz yur!—Abdurashid og'ziga kelgan gapni aytib yubordi hato o'ylmadi ham Ali ham Fotima deyilishi bilan darov qo'lini yuvib darvoza tomon harkat qila boshladi
—Qiz desa hammasi o'zni tomdan tashlaydi!—Niser so'riga o'trib o'smarlarni siqa boshladi
—Mayli bedana yaxshi qol men yana kelaman—Abdurashid havodan Niserga bo'sa yubordi Niser ensa qotrib ko'zlarni aylantridi Abdurashid devordan sakrab bir urunshda tushdi

Nisren

Choyxona shashlik xidi go'sgt hidi dunyodagi jamiyki shirin toamlar borki shu choyxonada qilinar edi qo'pol bo'lsa ham foxishlar ham shu yerdan tirkchlik qilardi qimor hamma yomon ishlar borki sodir bo'lishi ham mumkin stollaring brida Fozil o'rtoqlarni kelishni kutib choy ho'plardi oldilda Sevara degan juvon o'tirardi Fozilga choy quyardi Fozil ham har zamonda Sevarga kulib qarardi Fozil shu qishloqning raising o'g'li edi qisqa qilib aytganda yegani oldida yemagani ketida shunga qarmay o'zni ham shaharda bir ikkta shahsiy noqonuniy biznesi bor, yelkalari keng sochlari tim qoradan kelgan soqoli biroz nish urgan ko'zi va qoshi o'rtasida shramga o'xshash yara bor bu shiramni kichkinaligda ortrib olgan deyishadi sababni hech kim bilmasdi o'zidan boshqa
—Xotingiz bilan ajrashgansiz endi keyingi rejalar qanday Fozil aka—Sevara sekin qo'lni Fozilning yuziga yurg'azdi
—Uylanishda Sevar!U bo'lmasa boshqasi —Fozil sigaertni chiqazib uni tutadi
—Kimga ekan—Sevara Fozilga yaqinroq suykaldi
—Senga emas har holda! Bahorani taniysanmi?—Fozil sigaertni yutib tutun chiqazib so'radi Sevarning qoshlari chimrlib ensasni qotirdi
—Sinfdoshim Bahorni aytyabsizmi?—Sevar ensa qotirdi
—Biladim senga kim bo'ladi lekin o'sha qiz—Fozil sigaertdan yana torti
—U barbir sizga tegmasa kerak u Izzat degan bola bilan maktab paytidan beri gaplashar edi —Sevara qoshlarni chimrib gapirdi shu payt Fozil Sevarni bo'ynidan qattiq bo'g'di
—O'zing bilan Bahorani tenglashtirma u hech kimni yaxshi ko'rmaslikni juda yaxshi bilaman u senga o'xshab hammaga bag'rni ochib ketavermaydi (Yolg'oni o'zin kechir hudoyim😂🥲) —Fozil Sevarni qo'yib yubordi
—Endi biron narsa qilib qo'ymasimdan ko'zimdan yo'qol—Fozil Sevarga oqraydi

Fozil

Step sisters

2025-08-04T04:01:49.729Z

Kechki ovqat nihoyasiga yetdi. Stol ustidagi shamlar sekin o‘chirilmoqda, xizmatkorlar idish-tovoqlarni olib chiqmoqda edi. Yunmin xonim va Janob Hwang zalda qolib, shivir-shivir suhbatga cho‘mishdi.

Mary esa yuragidagi og‘irlik bilan asta o‘rnidan turdi. Atrofdagi bu muhit unga hanuz begona, vahimali tuyulardi. Uy ichida yo‘lini topolmasdi.

U sekin yurib, ayvon chetida stakani bilan turib qolgan Ari oldiga keldi. Bir oz ikkilanib, muloyim ovozda so‘radi:

— “Ari… kechirasan… xonam qayerda ekanligini aytib bera olasanmi?”

Ari sekin, ohista unga yuzlandi. Iblisona jilmayish yana labida paydo bo‘ldi. Ko‘zlari sekin Maryni tepadan-pastga o‘lchab chiqdi. So‘ngda esa stakanini stolga qo‘yib, to‘g‘rilandi.

— “Albatta, quyoncham. Yur, seni o‘zim olib boraman…”

Mary bosh irg‘ab unga ergashdi. Ari shoshilmasdan yurardi — har bir qadami go‘yoki o‘yin edi. Ikkalasi zinadan yuqoriga ko‘tarilayotganda, ularning ortidan sokin, ammo kuchli qadam tovushi eshitildi. Bu — Yeji edi. U jim, sovuqqon qiyofada, ammo ko‘zlarida xavotir bilan ularni kuzatardi.

Mary buni sezmadi, lekin Ari orqasiga o‘girilib, Yeji tomonga qiziq bir nigoh tashladi. So‘ng muloyim ovozda shunday dedi:

— “sen ham biz bilan yurmoqchimisan?”

Yeji javob bermadi. Faqat qoshlarini ozroq chimirgancha, yurishda davom etdi.

Ular uyning yuqori qavatiga ko‘tarilishdi. Ari Maryni orqa qanotdagi jim, sokin bir koridorga yetakladi. Yog‘och eshik oldida to‘xtab, unga o‘girildi.

— “Mana bu, sening xonang. Ichkarisi issiq, derazasi katta. Xohlasang, yoningda qolishim mumkin...” — dedi Ari, jilmaygancha.

Mary boshini chayqadi, biroz uyatchanlik bilan.

— “Yo‘q, rahmat... men faqat dam olmoqchiman. Juda charchadim.”

Ari boshini quyi egib, pichirlab shunday dedi:

— “Mendan qochma quyoncha barbir tutib olaman bu yoqimtoy yuzing menga ishlmaydi..”

Yeji bu gapni eshitdi. U Ari tomon bir qadam oldinga chiqib, qattiq ohangda dedi:

— “Bu yerdan ket. U charchagan”

Ari yonboshiga suyanib, Yeji tomonga jilmaydi.

— “Ey, sen doim meni nazorat qilmoqchisan, a? Balki, sen ham uni xohlayotgandirsan?”

Yeji bir qadam ham orqaga chekinmadi. U Mary tomonga yuzlanib, muloyimlik bilan so‘radi:

— “Sen yolg‘iz qolishni xohlaysanmi?”

Mary bir lahza ikkilanib turdi. So‘ng asta bosh irg‘adi.

— “Ha… bir oz tinchlik istayman.”

Yeji eshikni ochib berdi. Ari oxirgi marta Maryga qarab kuldi.

— “Xayrli tun, quyoncha. Tushlaringda kim bo‘larkin....albatta bu men”

Mary hech narsa demay, ichkariga kirdi va eshik ohista yopildi.

Eshik ohista yopilgach, Mary xonasida yolg‘iz qoldi. Ari va Yeji esa koridorda qarama-qarshi turardi. Ari qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib, o‘ziga xos kulimsiragancha Yejiga tikildi. Yeji esa sovuqqon, lekin ich-ichida to‘lqinlanib turardi.

— “U hali yosh, Ari,” — dedi Yeji nihoyat. Ovozi qattiq emasdi, lekin qat’iy edi. — “U bu narsalarga aralashmasligi kerak. Hech bo‘lmasa endi

Ari bir qoshini ko‘tardi, labining chetida kulgi o‘ynadi.

— “Oh, demak sen hozir ‘himoyachi opa’ rolini o‘ynayapsanmi?” — dedi u masxara aralash ohangda. — “Yoki rostdan ham uni o‘zing xohlaysanmi?”

Yeji bir qadam oldinga chiqdi. Ari bunga tayyor edi. Nigohlari o‘tkir va chaqnoq, ensasida asab tomiri tortilib ketdi.

— “Bu sening navbatdagi o‘yinchog'ing emas, Ari,” — dedi Yeji. — “U hali hech narsani tushunmaydi. Va men bunga yo‘l qo‘ymayman.”

Ari ko‘zlarini qisdi. So‘ng birdan jiddiylashdi. Qoshlarini chimirib, ensasini qotirdi. Nafasi biroz og‘irlashdi.

— “Sen doim meni to‘xtatmoqchi bo‘lasan,” — dedi u pichirlab. — “Nega, Yeji? Mening kimligimni unutdingmi?”

Yeji bu safar unga umuman kutilmagancha yaqinlashdi. Qo‘llari Arining yuzini muloyim ushlab, ko‘zlariga tik qaradi. Ko‘nglidagi ziddiyat, iztirob, xavotir — hammasi o‘sha qarashlarda to‘plangan edi. Keyin esa, u Arining lablariga asta o‘pich qo‘ndi.

O‘pich qisqa edi. Lekin yetarlicha chuqur.

Ari bir zum jim qoldi. Ko‘zlari katta ochildi. So‘ng, kulimsiradi. Nafasi biroz tezlashgan, yuragi biroz chalg‘igan edi.

— “Menga bunday yondashsang… men butunlay boshqa narsani istay boshlayman, Yeji.”

Yeji bir qadam orqaga chekindi. O‘zini yana bosiqlikka soldi.

— “Men faqat seni tinchlantirdim. Endi unga yaqinlashma.”

Ari jilmaydi. Ko‘zlarida olov chaqnadi.

— “Faqat bu kechami?” — dedi u pichirlab. — “Demak, ertangi kun umidli…”

Yeji hech narsa demadi. Faqat koridor bo‘ylab jim yurib ketdi.

Quyosh endigina o‘z nurlarini derazalardan ichkariga to‘ka boshlagan edi. Mary uyg‘ondi. U qo‘lida yostiqni quchoqlagancha biroz o‘zini charchagan his qildi. Oppoq, yupqa matodan tikilgan tungi ko‘ylagi tanasini muloyim o‘rab turardi — yelkalari ochiq, bel chizig‘i aniqlik bilan ko‘rinib turardi. Sochlari yelkalariga yoyilgan, kipriklari orasidan xira uyg‘onish alomati sezilardi.

Yostiqni chetga qo‘yib, u qaddini rostladi. Atrofga ko‘z yugurtirdi. Ota-onasi tong saharda uni uyg‘otmay ketishmaganmikan? Xavotir bosdi.

U zinapoyadan sekin tushdi. Hali hamon yalangoyoq, barmoqlari zinalarda bexosdan taqillatib yurardi. Yelkasidan sovuq shamol ohangda yurakni allaqanday siqimlik hissi bosib borardi.

U mehmonxona tomon yo‘l oldi va eshikni ochdi.

Ichkarida Ari va Yeji allaqachon nonushta qilishayotgan edi. Ular oppoq silliq kostyumlarda, g‘oyat jozibali ko‘rinishda edilar. Ari stakanidagi apelsin sharbatini ichayotgan, Yeji esa noutbukda nimadir ko‘rayotgandi. Ammo Mary kirgan zahoti, ularning nigohi bir zumda unga qadaldi.

Mary oq ko‘ylakda, ochiq bel, yalang oyoqlari va qizil lablari bilan ularning qarshisida turar, go‘yoki o‘zining qanday ta’sir uyg‘otayotganidan bexabar edi.

Ari stakanni stolga qo‘ydi. Ko‘zlari kulib turgan, ammo ichida bir narsa — hirs g‘uvlab uyg‘ongan edi.

— “Quyoncham... sen hozir tushdan chiqqan farishtadeksan,” — dedi u asta, ohangida iblislik va hazil qorishgan.

Yeji ham unga tik qaradi. Ammo uning nigohi sokin, ammo chuqur edi. Maryni shunchaki kuzatmayotgandi — u har bir harakati, har bir nafasini anglashga urinayotgandi.

Mary esa, ularga qarab, g‘o‘rlik bilan so‘radi:

— “Oyimni ko‘rmadinglarmi?..”

Yeji sekin boshini quyi soldi.

— “Ular ketishgan. Ertalab aeroportga. Tashvish qilma. Biz sen bilanmiz.”

Mary biroz cho‘chidi, ammo o‘zini tutdi. Bu ikki ko‘z unga turlicha ko‘rinardi. Biri — ilon kabi silliq, o‘ynoqi va doimo yaqinlashishga urinayotgan. Boshqasi esa — uzoq, ammo ichidan yondiruvchi va jiddiy.

Ari stulni surib, unga ishora qildi.

— “Kel, biz bilan nonushta qil. Tong hali tugamadi, Mary. Hali hech narsa boshlanmagan...”

Yeji esa unga kruassan uzatdi.

— “Yeb ol O‘zingni yolg‘iz his qilma.”

Mary ularning orasiga o‘tirar ekan, yuragi allaqanday g‘alati, tanib bo‘lmas hissiyotlar bilan to‘ldi. U bu ikki opa orasida o‘zini go‘yoki boshqa olamga qadam qo‘ygan kabi his qildi.

Mehmonxonada tonggi quyosh derazalardan ichkariga sekin singib turar, havoda tost va qahva hidi suzib yurar edi. Mary Ari bilan Yeji o‘rtasida o‘tirgan, lekin ularning ikkalasi ham butun diqqatini unga qaratgan edi — har biri o‘z yo‘li bilan.

Mary oldidagi pstakandan bir qultum issiq kakao ichdi. Uning lablariga cho‘zilgan tabiiy tabassum, ko‘zlaridagi ifodasizlik — aynan shular Arining hushini olardi.

Ari unga tikilgancha o‘tirar, ko‘zlarini uzolmas edi. Oppoq tungi ko‘ylak Maryning yelkalari va sonlarini chiroyli ochib ko‘rsatar, har bir harakati Ari uchun go‘yoki sekin harakatdagi tushga o‘xshardi. U bir vaqtning o‘zida yengil kulib, lablarini yaltillatdi.

Yeji esa noutbuk ekraniga qarab turar, lekin go‘yo ko‘rmayotgandek emas edi. Ekranda bir GL serialining sahnasi ko‘rinib turar — ikki yosh ayolning hissiyotlarga to‘la, yaqin suhbati. U bu serialga shunchaki qiziqib emas, balki o‘zini unda ko‘rayotgandi.

Mary bu tasvirlarga ko‘zi tushgach, boshini biroz egib, qiziqib so‘radi:

— “Bu… qanday serial? Boshqa o‘xshamaydiku…”

Yeji savolga javob bermoqchi bo‘ldi, lekin Ari undan oldin harakatga o‘tdi.

Ari qo‘lini sekin Maryning soniga qo‘ydi. Uning kafti issiq edi, harakati esa sekin va ehtiyotkor — lekin niyati shubhasiz edi. Mary cho‘chimagandek edi, ammo bu teginish uni biroz qotirib qo‘ydi.

Ari yengil pichirladi:

— “Bu... sevgining boshqa shakli. Ko‘proq yurak orqali, kamroq so‘z bilan. Ayrimlar uchun noma’lum, ba’zilar uchun esa chinakam his.”

U barmog‘i bilan Maryning sonini sekin silab, ko‘zlarini uzmay qarab turar edi.

Yeji noutbukni yopa qoldi. U Ari tomonga sovuq qarash tashladi, lekin jim edi. U faqat Maryga tikilib dedi:

— “Agar xohlasang, keyin birga ko‘ramiz. Bu serial senga yoqishi mumkin.”

Fairy

2025-07-25T16:36:45.716Z

Fairy —4 Bob

—Chuqur uyquga ketganimdan beri endi ko'zlarimni ochdim tanamdagi og'riq yo'q otada u bilan birga bo'lsam doimo og'riq yoki ostimdagi achish bilan uyg'onardim lekin bu gal bunday og'riqni tuymadim aksincha negadur yoqimli lekin tanamga tegib turgan birozgina shamoldan ortga qaradim va kvartimada emaslikgmni tushdim va shamol kelyotgan tarafga o'grlib boqdim va u yerda .Uni sigaret tutatib ayvonda yarim yalong'och ustida futbolkasi yoq xolda ko'rdim negadur uning ko'zlari oldigdek emas aksincha maysdek tuylardi va u ham menga o'grlib qarganda ko'zlarimni olib qochdim va xonani ko'zdan kechrdim bu xona menga juda yaxshi tanish edi

—O'zinga keldingmi farishtam? —U sekin men tomon yaqlashib qornimni siladi u oldidan shunday mehribon edmi yoki men endi e'tibor berypanmi

—Yuvnib ol so'ng nonushtaga tush —U peshonamdan o'pib xonadan chiqib ketdi men uni ortidan qargancha qoldim rostan bu men bilgan Taehyungmi

Biroz o'yga botim lekin keyin Taehyungning aytgan so'zlarni esladim va yuvnish xonasiga kirib yuvdim so'ng javoni ochdim albatta kiyim bor va u yerdan o'zimga yarashasni olib kiyib pastga tushdim u yerda Taehyungning otasi Janob Kim va o'gay onasi Yujin xonim va Taehyung bor edi u menga tiklib turib tabbasum qildi va menga yoniga o'trishni ko'zi bilan ishora qildi va mening oldidan joy egaladim va qarshmizda ikki juftlik uchun stullar bor edi va tepadan ham ikki juftlik tushdi Bangchan va mening quvnoq singlim xomush va boshni egigk holda tushudi va ular ham qarshmizdagi stulardan joy olishdi Mary hech kimga qarshini istmayotgandek boshni quyi solib o'tirar va meni yuragimni battar ezar edi lekin birdan Janob Kiming gaplari hayolimni buzdi

—Yeji ,Mary sizlar bu oilani a'zosisi sizlarni otangiz menga tashlab ketgan shu bois bu uyda o'zingiz istgandek yashang

Shu ikki og'iz gapga ichimdagilarni zaxrmni chiqarib yuborgim keldi lekin yonimda Taehyung bor edi

—O'g'lim nabiraginam qani birga olib tushmadingzimi men uni sog'ndim—Yujin xonim gapirar ekan mening asab tolalarim tortlardi nega o'g'li qilgan ishlarga xayolariga ko'z yumadi bu ona ahir meni singlim ! Gapiray desam Taehyungning yonida tilmni mung tishlayman

—Oyi u uhlaybdi ahir 1 hafta juda ko'p joylarni sayr qilib kedli —Bangchan nimaga kinyo qilyotgani tushungan edim asablarim shu qadar taranglashdkigi og'zmni tiyib tura olmadim

—

—Albatta ahir dadasi bolani va onani hech qayerga olib chiqmay yer to'lada yashashga majbur qilganidan so'ng ona sho'rlik yosh boshiga farzandni sayrga olib chiqan—Og'zimga nima kelsa gapirdim va to'xtash niyatm yo'q edi Taehyung ham menga ma'noli qarardi lekin jim edi huddi davom etir deganday hamma menga nigohni qaratgan Yujin xonim tulki ko'zlari bilan Janob Kim oddiy ko'z qirini tashladi Maryni menga qaragnda o'zimda yanada jasorat topdim lekin menga jaxl bilan huddi buqaday o'qrayib qarab turgan Bangchan

—Axaxa Yeji~~aaa mehribon opa ro'lni o'ynashga kirishdingmi bu juda kulgli o'z singlsni sotgan opa mehribonchlikgi tutib ketdi bu mehribonchlikni Maryga emas qadrli akajonimga qilganizda alqoch sizlar ham farzadli bo'lar edingiz —Bangchanning gaplaridan asab tollarim uzla keti lekin men endi og'iz juftlmoqchi bo'lganimda

—Sen bizning tashvishmizni qilmay qo'yaver ! Shunchaki men sen kabi nafsiga taslim bo'ladigan erkak emasman 15 yoshli qizaloqni taziq ostida yashab kelib 17 yoshida ona qilganim yo'q har xolda ... Men nima qilsam ham yuzaki qildim turmushni ham barchasni shunday ekan mening va mening ayolim o'rtasidagi munosbatlarga burun suqushga hech kiming haqi yo'q —Taehyung so'zlarni yakunlab o'rnidan turdi va keti men ham alang jalang qilib uning ortidan ergashdim

Uning ortidan ergashar ekanman ichimda nimadur juda xursand edi nega u bunchalik mehribon bo'lib qoldi Wi Ha Wook haqida so'rsam nimalar bo'lyotgani bakli tushntrib berar

—Taehyung sendan bir narsa so'rsam maylimi ?—Taehyung huddi nimani so'rashmni bilganday menga qaradi so'ng xonaga kirib ketdi ortidan huddi dumday ergashdim u kiymni alshtrishga kirgan ekan men joyimda to'xtab qoldim lekin uning qomati go'zalikgi meni o'ziga tortar edi zo'rg'a o'zmni bosib turardim lekin qanday bu holga tushyotgamni tushmas edim go'yo u menga sehir ishlatganday u kiymni alshtrib bo'lgunchga unga o'qrayib qarab turdim va u xonadan hech nima demay chiqib ketdi men yana uning ortidan ergashdim menga hammasni tushntrib berishni istardim u hovliga chiqdi va machinani orqa o'rndig'iga o'trib haydovchiga "Hayda" degani va qo'rg'ondan uzoqlashib ketyotgani ko'rdim

—Jin ursin seni Kim Taehyung —Noiloj qo'rg'on ichiga qaytib kirdim va yuqori qavatdan chaqloq yig'isi eshtila boshladi

Mary xonada oyna yoniga borib u yerda tashqariga tiklib o'tirar edi hayotini boshidan qurmoqchi edi boshqa inson bilan va boshqa hayot bilan lekin unday bo'lmadi

Suxo qorni ochligi ikki kundan beri ona sutidan oqvatlamgani bois uyg'onib yig'lay boshladi Mary esa hech narsani eshitmaganday o'zni tutar edi

Step sister

2025-07-25T16:31:51.409Z

Step sister
1—Bob

Kechki shom. Osmon qip-qizil. Hwang oilasining tepalikdagi hashamatli uyining ayvoni sokin. Uch qavatli uyning eng yuqori qavatidagi keng ayvonda ikki egizak o‘tirgan edi. Ularning oldida ikki stakan viski va tugallanmagan suhbatlar yotardi.

Ari birinchi bo‘lib kuldi. Uning kulgusi quvnoq, ozgina masxarabozona va o‘zi kabi beparvo edi. Qizil rangga bo‘yalgan qalin lablari stakanning og‘zidan asta ajraldi.

— “Hali ham ishonolmayapman,” — dedi u, shishani yana to‘ldirib, Yeji tomon siljitar ekan. — “Otamiz yana uylanmoqchi. Va… yana bir singlimiz bo‘ladi!”

Yeji jim edi. Har doimgidek. U viskidan bir yudum olib, ayvon chetidagi qorong‘ilikka tikildi. Ari dan farqli o‘laroq, Yeji salobatli, bosiq va ichki dunyosi bilan yashovchi qiz edi. Aridan sifatli u o‘zini doimo nazoratda ushlardi.

— “U bizning onamizni unutmadi deb o‘ylagandim” — dedi Yeji nihoyat, ovozi past, lekin aniq. — “Endi esa, bu… ayol, singlimiz bilan…”

Ari uni bo‘lib yubordi.

— “Yangi o‘yinchoq paydo bo‘lyapti, Yeji! Qiziqarli bo‘lmaydimi? Qizaloqmi, yigitmi, GLmi, biarmi… meni qiziqtirayotgan narsa bu emas. Meni faqat bir narsa o‘ylantiryapti: bu singlimiz oramizni buzadimi?”

Yeji unga tikildi. Ari ko‘zlarida har doimgidek chaqnayotgan g‘alati nurlardan birini ko‘rdi. Quvnoq, ochiq, ammo ich-ichidan beg‘am va manipulyativ. Ari — Betta edi. Ammo u ko‘p Betta qizlardan farqli o‘laroq, jozibasi bilan ko‘pchilikni o‘ziga rom qilardi. Qizlar, ayollar... hattoki ustozlar ham undan uzoq yura olmasdi.

— “Bizning oramizda hech kim turolmaydi,” — dedi Yeji, muloyim lekin ohangida sovuqlik bilan. — “Hech kim.”

Ari kuldi. Viski stakanini ko‘tardi.

— “Shunga ichamiz, Mushukcham Yangi singlimizga — bilmadim, dushman bo‘lamizmi yoki... yana bir GL juftlikka aylanishimizga.”

Yeji indamadi

Tonggi shabada hali muzdek edi. Ayvon uzra quyosh hali to‘liq ko‘tarilmagan, biroq nurning ilk zarbalari oq marmar ustunlarga tushgan edi. Ari stakanidagi viskini yana bir yudumlab, zerikkancha nozik panjalari bilan sochlarini yig‘ib qo‘ydi. Yeji esa jimgina stulda o‘tirib, hovlida to‘xtagan qora mashinani ko‘zdan kechirardi.

Qora Mercedes asta to‘xtadi. Eshik ochildi. Avvaliga nafis kiyingan bir ayol — Yunmin xonim tushdi. Keyin esa… u.

Mary.

U hali o‘smir edi. Ammo go‘zalligi allaqachon qizarib pishgan meva misol ko‘zni qamashtirar, oppoq terisi, quyonchaday katta, toza ko‘zlari va ideal qomati bilan butun manzarani o‘ziga bo‘ysundirardi. Uning yurishida nochorlik, ammo fe’lida noma’lum joziba bor edi.

Ari stakanni qo‘ydi. Ko‘zlarida g‘alati bir chaqnash paydo bo‘ldi.

— “Bu u bo‘ladimi?” — dedi u, lablarining cheti bilan kulib.

Yeji javob bermadi. Faqat past ovozda, sal ohangda shunday dedi:

— “U juda yosh…”

Ari esa kuldi.

— “Ammo qanday go‘zal…”

Ular pastga qarab, ayvondan kuzatishda davom etdi. Janob Hwang ularni iliq kutib oldi. Mary esa xijolatli jilmayib, otasining yonida sokin yurardi. Ko‘zlari, go‘yo ayvon tomon, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Yeji bilan Ari tomon qaradi. Ari bilan uning nigohlari to‘qnashdi.

U nigohlar ichida nima bor edi? Sir. Qiziqish. Yoki... yaqinlashayotgan xavf.

Yeji o‘zini g‘alati his qildi. Uning yuragi urib ketdi. Ari esa viskini yana ichdi va pichirlab aytdi:

— “Men uni istayman.”

Yeji sekin bosh chayqadi.

— “Yo‘q, Ari. U… bu yerda o‘yinchoq bo‘lish uchun kelmagan.”

Ari unga tik qaradi.

— “Demak sen ham uni istayapsan.”

Kechki soat sakkiz. Uyning asosiy zalida ulkan stol atrofida jimlik hukm surardi. Ovqatlar puxta bezatilgan, chiroqlar issiq va yumshoq nur taratardi. O‘rtada Janob Hwang, uning o‘ngida Yunmin xonim va Mary, chap tarafda esa Yeji va Ari o‘tirgan edi.

Mary bekinikicha qo‘llarini tizzasiga qo‘yib, silkitmaslikka harakat qilardi. Bu stol… bu oilaviy muhit unga begona, muzdek tuyuldi. Ayniqsa, o‘sha ikki ko‘z — biri chiroyli, lekin qop-qora niyatli, ikkinchisi sokin, ammo ko‘ngli qorong‘i bo‘lgan ikki qizning nigohi uni teshardi.

Janob Hwang qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, boshini ko‘tarib gap boshladi.

— “Bugun bu kechki ovqat o‘zgacha. Chunki, rasmiy e’lon qilmoqchiman: Mary endi men uchun begonadan emas. U mening qonimdan, mening qizim.”

Yunmin xonim ko‘z yoshlarini zo‘rg‘a yutdi. Mary esa beixtiyor muzlab qoldi.

— “Va bu bilan,” — davom etdi u, — “Yeji va Ari — sizlar uning opa-singlilari bo‘lasizlar. Endi sizlar uch kishi — bir oila.”

Mary asta boshini ko‘tardi. Nigohlari avval Yeji bilan to‘qnashdi. Yeji unga jiddiy tikilib turardi, ko‘zlarida qorong‘u, iztirobli hissiyot yashiringan edi. Keyin Ari.

Ari jilmaydi. Juda sokin, ohangda, lekin bu jilmayishda biror narsa... noma'lum va xavfli bir narsa bor edi. U stakani bilan o‘ynab, ohista dedi:

— “Demak… endi biz bir oilamiz. Qiziq.”

Mary ichkaridan titradi. U qizlarning ko‘zlarida iliqlik emas, balki egallamoqchi bo‘lgan o‘lja sari intilayotgan yovvoyi instinktni ko‘rdi. Ari unga huddi o‘ljasiga qaraganday qaradi. Yeji esa… boshqacha. Uning ko‘zlarida bir og‘riq bor edi. Yashirin, ammo kuchli.

— “Men...” — dedi Mary shivirlagancha, — “Men sizlarni avval ko‘rmaganman. Bu hammasi juda... g‘alati.”

Ari stuldan biroz egilib unga yaqinlashdi.

— “Hali hammasi boshlanmagan, quyoncha,” — dedi u asta.

Yeji stakanni stolga qo‘ydi, Ari tomon tik qaradi.

— “Yetar.”

Fairy

2025-06-28T18:46:41.603Z

Fairy — 3 Bob

—Ho'sh, seni tirik qoldirishim uchun... qamoqqa qaytmasligim uchun... menga arzugulik sabab ayt, farishtam, — dedi Taehyung ovozida sovuq, lekin titroq bor edi. U xona bo‘ylab yurib, ohangsiz qadamlar bilan oshxonaga yo‘l oldi. Muzlatgich eshigini ochdi, lekin ichkarida bir lahza unga kerakli narsani emas, balki bo‘shliqni topdi. Shu bo‘shliq ichida yuragidagi g‘azabni ko‘rgandek bo‘ldi.

U qoshlarini chimirdi, muzlatgich eshigini qarsillatib yopdi. Keyin suv quydi — bu oddiy harakat ham hozir g‘azab bilan to‘lib-toshgan yuragining ohangiga mos edi. U stakanni olib, stolga zarb bilan qo‘ydi.

—Men savol berdim, — deya yana so‘radi u, bu gal ko‘zlarida vahshiylik, g‘urur va iztirob aralash edi.

Yeji seskanib ketdi. Uning tanasi titrardi. Hozirgina yig‘lay boshlagan bo‘lsa, endi bu yig‘i ichidan qandaydir bo‘g‘ilib chiqqan og‘riqli nafaslar bilan to‘lib borardi. Ko‘z yoshlari shunchalik ko‘p yog‘ilardiki, go‘yo yomg‘ir yuzidan to‘xtamay quyilardi.

—Ta...e... — degan bo‘ldi u, ammo yuragiga kelgan gap og‘zidan chiqmasdan, yig‘i ichida qolib ketdi.

—Nima, sen? Ho'sh? Ukam bilan til biriktirib meni qamoqqa tiqdim, endi esa begona erkak bilan... og‘iz-burun bir bo‘lib yurman deb o'yladingmi ?! — Taehyungning ovozi endi deyarli hayqiriq edi. Uning qahrli nigohi butun xonani kuydirayotgandek edi. U yon-atrofdagi narsalarni ko‘z ochib yumguncha ag‘dar-to‘ntar qilib yubordi. Stullar yiqildi, kitoblar polga sochildi, oynali shkafning bir burchagi chirt uzilib tushdi.

Yeji esa burchakka tiqilib, qo‘llari bilan quloqlarini bekitib olgancha titrab turardi. Bu yirtqichga aylangan Taehyungni tanimasdi. Yo‘q, bu odam boshqa edi. Uning yuragini yirtib tashlayotgan holat edi bu.

Taehyung nihoyat, Yeji tomon sekin yurib bordi. Bir nafasda birdan yumshab qolgandek bo‘ldi. Uning o‘zgarishi shunchalik keskin ediki, go‘yo bo‘ron to‘xtab, orqasidan jimjitlik kelgandi.

—Iltimos, menga tegmang… — dedi Yeji xirillagan, cho‘kkan ovoz bilan. So‘zlari titrardi, duduqlanardi.

Taehyung uni asta bag‘riga tortdi. Yeji qarshilik ko‘rsatmadi — u charchagan edi. Nafrat, qo‘rquv, iztirob, yomonlik — bularning hammasidan charchagan. U Taehyungning keng ko‘ksiga boshini qo‘ydi va bor kuchi bilan yig‘ladi.

—Tshh… yig‘lma, farishtam… — deya pichirladi Taehyung, uning sochlarini orqaga siladi. Nafasini Yeji sochlariga tekkizib, ko‘zlarini yumdi. U uni qattiqroq quchoqladi, go‘yo uni hech qachon qo‘yib yubormasligini o‘ziga va osmonlarga qasam ichayotgandek.

—Men... men bilmagan edim bular bu darajada bo‘lishini... — Yeji ovozi hozir faqat pichirlab chiqardi, qattiq yig‘lashdan ovozi ketgandi. — Men faqat qochmoqchi edim... hayotimni qayta boshlamoqchi edim...

—Hayoting men emasmanmi?Yeji, — dedi Taehyung chuqur ovoz bilan. — Seni hech kimga bermayman. Hatto o‘zingga ham tegishli emasan sen faqat menkisan

Ular jim bo‘lib qolishdi. Ularning orasida hech kim tushunolmaydigan narsa bor edi. Bu nafaqat sevgi, nafaqat nafrat — bu bir-biriga bog‘langan ikki jarohatli qalbning tugunlari edi.

—Lekin bu yig'ilar bilan qutlib qola olmaysan farishtam—Taehyung Taehyung Yejining lablariga vaxshilarcha yopishdi Yeji esa tiprchilashga urnardi lekin baquvat qo'llar uni tutib turardi

shu payt chaqloq yig'isi eshtildi Taehyung shu onda to'xtadi Yejini esa bog'ziga narsa tiqlgandek bo'ldi u Suxoni unutgan edi bola juda kop uhlardi uyqchi edi shuncha shovqinga qarmay uyg'ongani yo'q edi lekin uyqsi o'chgandan keyin juda yaxshi yig'lar ekan Yeji esa buni tushnib qo'l oyog'i titardi

—Chaqloq yig'lyabdmi? —Taehyung ovoz kelyotgan tomon harkatlana boshlandi va ovoz kelyotgan xonani ochdi

—Taehyung ont ichiman bu bola menki emas —Yeji bor kuchi bilan Taehyungga barchasni tushntrishga urnardi lekin Taehyung eshitmasdi va bola tomon harkat qildi u tomon egildi va bolaga qaradi bola unga kulib qarardi

Taehyung ham biroz jilmayib keyin Yejiga qaradi
—Rostan u seni bolang bo'lmasa bu yerda nima qiladi —Taehyung cho'ntagidan turgan topnchani chiqardi Yeji bu qirolni hudaa yaxshi bilardi va qo'rqa boshladi u meni o'ldiradi degan o'y hayoldida aynlar edi lekin Taehyung to'ponchani bola tomon to'girladi

—Yo'q Taehyung unday qilolmaysan aytpanku u meni bolam emas qo'shnilar unga qarab turushmni aytib ketishgan edi —Yeji miyyasida o'ylagan narsalarni shunchaki aytdi Taehyung esa bunga javob iblisona tabassum qildi

—Soat deyarli yarimni tuni ko'rsataybdi nima u onasiga kerak emasmi keyin sen o'lib qolsang ham bolalarga qarmasding men seni juda yaxshi bilaman Yeji bu gaplarining esa boshqa soddroq o'ynashlaringa aytasan —Taehyung tepkini bosmoqchi edi Yeji baqirdi

—Taehyung uni o'ldrima iltimos nima desang qilman iltimos —Yeji ko'zyoshlarni daryo qilib o'tnib so'rardi nega bunday qilyotgani o'zi ham bilmasdi Taehyung esa tirjayib kichik yotoq oldiga borib o'tirdi

— Boshla —Taehyung nimani nazarda tutyotgani Yeji yaxshi tushnardi buni hohlmasdi u Taehyungdan nafratlanar edi u bilan birga bo'lishni turushni ham istmasdi lekin hayot unga huddi biron narsani talofat qilib berganday Yeji Taehyung tomon yaqinlashdi bu ishni qilishni istmasdi yurak yuragidan istmasdi lekin majbur bo'ldi va yerga cho'kladi va Taehyung kiyming tugmalarni yecha boshladi

Taehyung oldi qismi ko'rnib turardi Yeji esa yig'lamsirab ishini davom etardi Taehyungni sabri to bora tugab borardi va Yejini ko'tarib yotqoqa yotqizdi va bellaridan mahkam qisdi Yeji ing'ilab qo'ydi u hozir bilardi Taehyunga qarshlik ko'rsatish foydasizlikni Taehyung esa Yejini kiyimlaridan sekin asta holos etish barobarida chuqur va ehtirosli bo'sa olardi Yejini lablarni so'rib uzub olguday qilardi lekin Yejidan habar yoq
—Javob ber ahir boshqalarni o'pish uchun javob qaytarsanku—Taehyung bo'sani yanda chuqroq olardi Yeji esa Taehyungni bu kinoyli gapini yaxshi tushndi va javob qaytara boshladi Taehyungning esa uzun barmoqlari Yejini ichki kiymlarida to'xtadi va ulardan ham Yejini holos etdi

***
—Ko'nglim juda g'ash Hwang —Mary airaport kutish zalida olmonga qarab homush tortdi

—Mary sevglim hammasi yaxshi biz ketyabmiz qara sen o'sha zolimdan qutulyabsan biz endi o'z tarxmizni o'zmiz boshlaymiz —Hwang Maryni qo'lidan tutib gapirdi Mary esa Hwangga tabbasum qildi
—Hwang men xojatxonga borib kelaman—Mary Hwangni yuzidan o'pib qo'ygancha ayollar xojatxonasi tomon harkatlanadi Hwang esa unga qargancha qoldi

Mary qo‘lini sovuq suvga tutdi. Yuzini yuvdi, lekin yuragidagi o‘sha g‘amni ketkaza olmadi. Ko‘zguga qarab, chuqur nafas oldi. Ichkaridagi jimjitlik go‘yo dardi bilan yakkama-yakka qolgan kabi edi. U nigohini ko‘zgu orqali o‘ziga qadadi. Yuzida yarim tabassum, lekin ko‘zlarida zo‘rg‘a yashirilgan vahima.

“Bangchan topib kelsa-chi?” — bu savol miyasida yana qayta aylana boshladi.

—Yo‘q... endi orqaga yo‘l yo‘q, — deya pichirladi u.

Shu payt orqasidan eshik ohista g‘iyq etib ochildi. Mary seskanib orqasiga o‘girildi... va yuragi urishni to‘xtagandek bo‘ldi. Orqasida Bangchan turardi.

U qorong‘i kulib qo‘ydi.

—Oh, … seni topishim bunchalik oson bo‘lishini bilmagan edim, — dedi u, sekin qadam tashlab yaqinlasha boshladi.

Mary orqaga tisarilar, muzlab qolgandek edi.

—Sen... bu yerda nima qilyapsan? — ovozi dag‘-dag‘ titradi.

—Men? Men seni olib ketgani keldim, albatta, — dedi Bangchan, uning tovushi shirin, ammo tagida pichoqdek xavf bor edi. — Nima, sen chindan Hwang bilan yashab ketaman, deb o‘yladingmi? Quyoncham juda ko'p sakradi

—Yo‘q! Men seni tanlamadim! Bangchan ... Men faqat... tinchlik xohladim... — Mary bo‘g‘ilib gapirdi, ko‘zlarida yosh.

Bangchan unga yaqinlashdi, orqa eshikni ichkaridan qulflab qo‘ydi.

Yejining bir oyog'ini yelkasiga qo'ygan Taehyung yonbosh pozasida u bilan aloqani davom ettirdi. Ortiq nolalarini yashirishga kuch topa olmagan Yeji yotoqqa tirmashib inqillashga kirishdi. Uning qimirlab tebranayotgan tanasining har bir qismini Taehyungning kuchiga yangicha kuch qo'shardi. Yejining nolalari va qichqiriqlari qiynoqli bo'lsa-da uning quloq pardalariga yoqimli o'rnashardi. Taehyung aloqa barobarida Yejining mitti ko'kraklarni so'rib tortardi va tabbasum qilib Yejining quloqalriga pichirladi

—Ko'kraking ustidagi xol— Taehyung o'sha yerni chuqur o'pa boshladi

Fairy

2025-06-18T11:38:01.501Z

Fairy

2 Bob

—Shuncha vaqt qayerda eding —Yeji Maryni so'roq qila boshladi garchi barcha narsani bilsa ham

— Siz Taehyungga turmushga chiqan paytingiz Bangchan men bilan o'rlashib yurdi va meni oylab yer to'lada saqladi bola esa undan u menga nimalar qilgani gaprishga ham qo'rqaman —Mary istar istamas gaplarni ayti

—Men ham ilojsiz edim Mary o'sha payt men ham Taehyung tomondan qanday kunlarni ko'rdim —Yeji ham o'zni oqlash uchun og'iz juftladi

— nega u qamalganda meni yonimga kelmadingiz meni yolg'zi tashlab ketingiz —Mary ham zardadan ovozni balantladi

—Men u qamalgan kun ....—Yeji endi og'iz juftlamoqchi edi eshik taqiladi

—opa men ketman iltimos bu bolaga qarang —Mary bag'ridagi bolani Yejini qo'liga tutqazdi —Men bu bolani olib ketsam biron narsa qilib qo'yman meni ruxiy xolatim bola uchun yaxshimas opa iltimos sizdan bu bolaga g'amxo'rlik qiling

—Mary sen aqlingni yedingmi—Yeji Maryga tushunmas edi nega unda bolani Bangchan qoldrib ketmadi o'zi yolg'iz qochmadi bola kerak bo'lmsa u og'iz juftlamoqchi bo'ldi lekin aybdorlik his qildi va shunchaki sukunatni tanladi

—Unga mendan ko'ra yaxshi qaraysiz buni bilaman —Mary eshik tomon shoshildi va eshikni ochdi eshik ortida esa Hwang Bangchanning eng yaqin yordamchisi turardi Yeji ham uni yaxshi tanirdi va u Maryni olib ketgani keldi deb o'yladi lekin Mary Hwangni bag'riga bosganda Yeji ham hayron qoldi

Hwang

—Ketikmi? —Hwang so'zlarni aytar ekan Mary boshlarni ha deb qimirlati

—Opa Suxoga yaxshi qarang —Mary ham so'ngi so'zlarni aytib ketar ekan Yeji hali ham hayrta edi yoki u tush ko'ryabdi yoki aqldan ozgan

Ular kvartidan chiqib ketar ekan Yeji o'z hayollari bilan qoldi nega u Maryni to'xtadmadi nega Bangchan Maryni izlmayabdi balki Hwang uni qaytarib olib ketyotgandur

—Aawwww Jin ursin hammasni nega men ahmoqga o'xshab turdim uni to'xtasam bo'lmasmidi o'zi nimalar bo'lyabdi —Yeji hayollari bilan havotirga tushar ekan uni chaqloq yig'isi o'ziga kelishga undadi va Yeji hali bola ham borligni eslab o'zni tinchlantrishga harkat qildi bola esa ko'nmay yig'lardi

—Sen ham onang kabi inchiqsan hoy bolakay bo'ldi yig'lama hozir xolang bo'lmsa rostan aqldan ozadi ....

Soat tungi 3 .40 Yeji uhlolmas edi bag'rida esa kichik jiyani hayolida esa turli o'ylar va oxiri Yeji barchasni Bangchanga aytishga qaror qildi to'g'ri Yeji ikki yil avval Bangchan bilan kelshuv qilgan edi

Flash back***

Yeji dasturxon ustida turmush o'rtog'ni kelishni kutardi uni qarshisda esa turmush o'rtog'ini ukasi

—Singliz bor edi to'g'rmi? —Bangchan huddi biron narsaga kinoya qilyotganday gapiryotgan edi

—sizga qiziq bo'lmasin singlim bo'lgan narsalar —Yeji so'zlarni aniq ayti

—Shunchaki siz bilan kelishmoqchi edim o'z ozodlikingiz va singlingiz —Bangchan so'zlari Yejinikdan aniqroq chiqdi—Bilaman akam bilan bir xonada bir uyda yashash sizni juda qiynagan agar singlizni vasiylikni bersangiz men esa akamni sizdan uzoq tutishga yordam berman akamni butun umur qamoqa tiqadigan dalilar bor menda shunchaki singlizgiz vasiylikgi menga kerak u hali voyaga yetmagan otangiz bu dunyodan ko'z yumgandan so'ng singliz vasiylikgi sizga o'tgan buni bilaman shunchaki biron narsaga erishmoqchi bo'lsang biron narsadan vos kech degan

Come back

Yeji es hushni yig'ib nima bo'lishdan qat’iy nazar Taehyungdan qo'rqardi agar Mary Yejini oldiga kelgani bilgan Bangchan tinch turmaslikni sezardi va Bangchanga qo'ng'iroq qildi

Bangchan uydagi ofista emas edi endi u yerga kirishga ham cho'chir edi chunki u yerning o'z egasi qaytgan edi Taehyung yuvnib chiqib ostida faqat sochiq o'ragan sochlari biroz bo'ynidagi tatirofkasi esa uni sayqalab uni yanada ideal ko'rsatar edi u stolga o'tirmasdan oldin Bangchan xonada qolib ketgan telfoni jiringladi begona raqam Taehyung hayron bo'ldi lekin telfoni olib javob berdi

—Ha eshtaman

Qo'ng'iroq qilgan inson Yeji edi u nargi tarafdagi ovozni eshtib qo'l oyog'i titraadi va shunchaki telfoni o'chirdi

—Yosh bolalar hazlashishga boshqa narsa topishmagmi —Taehyung tortmadan hujjatlarni qidirardi o'ziga kerakli shu payt eshik shidat shidat bilan ochildi

—Erkatoyingiz darov barchasni yetqazdmi —Taehyung kim kelgani sezgan va hujjatlardan boshni ko'tarmay kelgan inson tomon javob berdi

—Bu nima hurmatsizlik o'z otasni shunday sovuq yuz betarbiyalik bilan kutib oladmi ?—Taehyung ovozni ko'tarib kuladi

—Janob Kim Yujon faqat iltimos siz tarbiya odob haqida gapirmang —Taehyung hali ham boshni hujjatlardan ko'tarmay javob berdi

—O'z otanga ham rasmiy tarzda gapirsanmi? Bu stol oboro e'tibor pullarga kim orqali ega bo'lganini unting chog'i —Yujon ham so'zlarni kesklashtirdi

—aslida siz unutmang bu narsalaring bari onamga tegishli bo'lgani onamni umrni yeb bu narsalarga ega chiqani bilmaydi deb o'ylasizmi? Dadajon oldingi kichik sodda o'g'lingiz onasi bilan birga o'lgan shunday ekan menga popisa qilishdan oldin o'ylang ! Arzada o'g'lingiz ketidan siz ham tog'ri qamoqa ketasiz va yo'limdan boshqa chiqmanglar bo'lmsa ikkingizni ham aymay yo'limdan yo'q qilaman hato sizni otam ekanligizga qaramayman —Taehyung so'zlarni yakulab xonadan chiqib ketdi Yujon esa alanga bo'lib portlay der edi

***
Yeji eshitgan ovoziga ishongisi kelmas edi ich yeti titrar edi go'yo o'lmi bilan uchrashgan odam kabi edi soat ham tonga yaqinlashgan

—O'zingni bos u qamoqda u seni barbir tanimaydi ovozingni eshitgani ham yo'q u seni topa olmaydi u qamoqda bo'ldi tinchlan

Yeji eshik taraf bordi va eshik deraza har bir burchakni berkiti go'yo o'qdan qochyotgan hayvondek harakat qilardi es hushi o'zida emas edi shu payt chaqloq yig'isi eshitildi va Yeji yanda havotirga tushdi va bolani bag'riga olib uni yupata boshladi

—Suxo~~aaa tinchlan iltimos qo'ring och bilaman lekin biz sen bilan omon qolishmiz kerak sen onang uchun men esa sen uchun yig'lama bo'ldi

Yeji Suxo

***

—Bas qil iltimos

Erkak ayolini tepasida turgancha jinsiy yaqinlikni qopolashatirardi ayolni esa holi tugardi erkak ayolini tomog'idan maxkam qisdi

—Nima uchun bas qilay meni qamoqa ukam bilan kelishgan holda yuborganing uchunmi yoki meni o'rnimga boshqa erkakni lablarni tuyganing uchunmi yoki qochib ketganing uchunmi

Erkak ayolni yanda qattiq bo'g'ardi ayol esa nafas yetishmagandan tiprchila boshladi

Yeji ko'zlarni moshdek ochdi peshonasidan ter oqardi chuqur chuqur nafas olardi

—Tushim ekan

Bir payt eshik juda qattiq taqiladi Yeji qo'rqib ketdi eshikni oldiga borishga ham qo'rqardi lekin eshik tinmay taqilashda davom etdi Suxo ham uyg'onib ketdi va yig'lay boshladi va yanada eshik battar taqiladi Yeji qo'liga ilingan narsani oldi va eshikni oldiga borib eshikni ochdi va qo'lidagi narsani eshik oldida turgan odamni boshiga urdi

—Yeji~aaa —Wi Ha joon boshni ushlagancha yerga yiqldi

—Wi Ha joon sen bu yerda nima qilyabsan og'irmadmi kechir ataylab qilmadim —Yeji egildi va Wi Ha joonni peshonasni ushlab ko'rdi
Wi Ha Joon Yejini bunday havotirni ko'rib Yejini qo'lini ushlab oldi

— bugun ishga kelmading havotlanib keldim ha aytgancha yana bu juda yoqimli —Wi Ha Joon Yejini lablari bilan o'znkini birga bilashtirdi Yeji hayron bo'ldi va yana bu lablarga taslim bo'ldi

—Sizlarga halal bermadimi juftliklar —Taehyung ovozi kinoyali eshitilib turardi

.... davomi bor

Fairy

2025-06-14T15:07:46.701Z

Fairy

"Hayot bizga huddi ertaklardek baxtli yakun bermaydi lekin o'zingni huddi ertakda yashyotgadek tutasan bu juda g'alati hissiyot barcha ertaklarda yovuz qahrmon bo'ladi yaxshi qahrmoni azoblash uchun lekin bu dunyoda deyarli yaxshi odamlar yo'q ,shunchaki ko'zlarni katta ochib atrofga qarsang barcha narsa oddiy avtobusdagi charchgan odamlar mashinalar signal ovozlari va zavot tutunlarI shuningdek oddiy insonlar kechiradigan hayot men ham o'sha hayotga qaytim yana bir bor ikki yil oldin oddiy hayotdan uzlib huddi yovuz qahrmoni qo'liga tushib qolgan farishta misoli edim o'shanda barcha narsamni yo'qotim eng avvalo otamni so'ng esa ishdagi mansabimni singlimni hato bokiralikmni ham asrab qola olmadim bir mahluq tufayli barchasi qo'limdan keti lekin ertaklarda ham yaxshi saxnalar bo'lgani kabi hayotim iziga tushdi va ikki yiligi oldigidan ancha yaxshi va bu yakun deb o'ylamayman ahir oxiri yaxshlik bilan tugmadmi demak bu oxiri emas "
Hayol bilan bo'lib aftobuzim to'xtagan bekatga etibor qaratim

Yeji

va o'zimga kerakli manzilda tushib qoldim kichik dorixonada sotuvchi lavozmi oliy toyifali do'ktir uchun juda ham g'alati shunday emasmi lekin nolimayman bundan battari bo'lishi mumkin edi

Birdan eshik ochlidi va ichkariga bir kelishgan yigit kirib keldi uning tabusmi juda chiroyli istalgan odamni o'ziga rom qila olardi lekin u bu tabbasum oraqali faqat Yejini kuldira olmasdi va uni kuldurish uchun esa qayta qayta shu dorixonaga kelardi kasal doriga muxtoj bo'lmsa ham dori sotib olardi

—Insonlar odatda jaxlari chiqsa ovqatlansa tinchlanar ekan

—Qanday dori olasiz

—Yeji~~aaaa bunday jiddiy bo'lma men sen uchun bugun tushlik olib kelgandim sen yoqtirgandan

Bu yigit menga mehribonlik qilar ekan undan uzoqlashni istardim chunki u meni o'tmishmni bilmaydi va u o'zni meni deb qiynashni hohlamyman va unga bugun tilimda tugib turgan barcha gaplarni gapridim

—Wi ha joon iltimos meni tinch qo'y men sen o'ylagan odam emasman senga mos emasman sen men haqimda hech narsani bilmaysan hali shunday ekan senga imkon bermayman va hayotimga kirishga urinma sen o'zi bilasnmi meni qanday o'tmishga ega ekanligmni nega aynan Seouldek shaxardan Busanga kelgamni bilmaysan shunday ekan ket tushunyabsanmi ket —Barchi gaplarimni aytishga ulgurmay labimda qaynoq lablarni his qildim go'yo bu tamni hech qachon tuymagandek lekin nega men bunga imkon berdim 1 daqiqa etgan bo'sadan u menga tikildi yuzlarim uning kaftida edi va u menga shu qadar tiklib jilmaydki mening mog'orlab qolgan qalbim yana gullay boshlaganday

—Bilaman Yeji~~~aa sen haqingda barchasni bilaman va seni sevganim uchun menga qora o'tmishiningni qizig'i yo'q men sen bilan shunchaki keljak qurmoqchiman hozir imkon berma mendan qoch lekin sening qalbinga albatta bir kun yo'l topaman hozir esa tushlik qilib ol bilaman nonushta ham qilmagansan

—Yeji:
Jin ursin u bularni qayerdan biladi u rostan ham meni shunchalar sevadmi lekin Yeji shoshilma u o'lmagan u shunchaki qamoqda tinchlan lekin ....

Pichoqlangan odamlar yerlarda yotardi bularni barchasi uy hizmatchilar va qo'riqchilari edi

—Atrofimda faqat bir to'da ahmoqlar 16 yoshli ona suti og'zidan ketmagan qizaloq qo'lidagi 1 oyli farzandim bilan bularni chuv tushrib qochib ketgan ! Hwang

—janob hali ular topilmadi biz ularni albatta topamiz

—Topasan yo'qsa sen ham bular ahvoliga tushasan –Yigit jizakilanib gapirar ekan yordamchi yigit boshni yerga qartgancha uni jim eshitardi

—Jizakliging doimo senga pand bergan –ularning ortidan kelgan ovozdan ikki yigit ham anashu tomon qarashdi

–Sen ....

—yoshmni hurmati bo'lmasa ham akang ekanligmni yodingdan chiqardingmi – o'rta yoshli erkak ular tomon yaqinlashdi ustida qora pichak boy bastli ertkaklardagi yovuzlar misol tabassum

—Sen axir qamoqda eding...

—Bangchan men senga masqarbozga o'xshyapanmi yoki peshonamga katta qilib ahmoq deb yozib qo'ybdmi? —Erkak so'zlarni aniq kesatish bilan aytardi Bangchan gap nima haqida ketyotgani bilardi

—kel endi o'rinlarmizni alishamiz sen qamoqa men esa o'z o'rnimga -erkak shunday so'zlarni va nigohlarni kerakli joyga niqdadi va katta hashamatli uy ichkarisga kirib ketdi Bangchan esa uni ortidan so'kancha ergashdi

—Farishtam —erkak uy bo'ylab faqatgina o'ziga yoqadiga qo'ng'iroqdek jaranglab chiqadigan ovozni izlardi

—u uyda emas Taehyung

Erkakni ko'zlari telbadek Bangchanga termuldi hato yigit ham bu nigohlardan qo'rqardi

—Qayerda u ?—Taehyungning so'zlari yanada keskinlashdi

—Bilmadim sen qamoqga tushgan kuning qochib ketgan –Bangchan o'lishni bilsa ham shu so'zlarni aytgandek tomog'idan qattiq qo'llar tutdi

—Sen hayvon meni qamoqa tiqding va uni qochib ketishga sharoit yartib berdingmi ?meni bilmaydi deb o'ylasanmi Maktab o'quvchsidan ismi nima edi Marymi ? Meni videolar orqali qamoqa tiqib barcha narslarni rasminlashtrib olganiningni naxot sezmaydi deb o'ylagan bo'lsang ?

—Men...

—o'gay bo'lsa ham ukam degan noming bor shunday ekan tirik qoldirman lekin buni badalni farzading to'laydi –Taehyung shunday so'ng eski chang bosgan xona tomon harkatlana boshladi Bangchan esa uning ortidan so'kancha

qoldi

***
Ha joon bilan bo'lgan suxbatdan so'ng biroz kayfiyatim ko'tarlidi u rostan meni sevadi lekin ichimdagi qo'rquv menga tinchlik bermasdi o'zingni bos Bangchan senga vada bergan

Yeji kvatirasi tomon harkatlar ekan eshik tagida turgan qizni ko'rib og'zi ochlib qoldi yuragi shu qadar tez urdiki nafasi bo'gziga qilsib qoldi

—Opa -qizining qo'lida 1oyli bola va sumka bor edi holos

—MA.. ry..

***
Taehyung vannada yotar hayolida esa faqatgina Yeji edi 2yil usiz qamoqda qanday umur yashgani o'zi yaxshi bilardi

—Farishtam tez orqada ko'rishamiz —Taehyung tamakni yoqib uni torti va ufladi

Another life

2025-06-10T16:30:10.705Z

Another life 2Bob

Soat tungi 3 lar atrofida edi. Yeonhee charchoqdan zo‘rg‘a oyoqda turar, lekin yuragida Nabi xonim aytgan so‘zlar yuragini junbishga keltirgan — bu safar sukut qilmaslikka qaror qilgandi.

Eshikni ochdi. Uy ichida bir zum jimlik hukm surdi. Faqatgina Hyunwoo devanda yolg‘iz o‘tirar, qo‘lida arzon aroq shishasi, barmoqlarida so‘nib borayotgan sigaret titrab turardi. Ko‘zlari qizarib, mast edi.

Yeonhee unga biror so‘z demasdan, befarq qadamlar bilan yotoqxonaga kirib ketdi. U chamadonini olib, ichiga o‘zi va Sojun uchun kerakli kiyim-bosh, hujjatlar va birozgina pullarni joylashtira boshladi.

To‘satdan Hyunwoo orqasidan kirib keldi.

— “Nima qilyapsan?” — dedi u dimog‘ bilan.

Yeonhee uning tarafiga hatto qarab ham qo‘ymadi.

— “Ketyapman,” — dedi sokin, lekin qat’iy ohangda.

Hyunwoo chamadonni tortib to‘xtatmoqchi bo‘ldi:

— “Sen bu uydan hech qayerga ketmaysan!”

Yeonhee to‘xtadi. Ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri uning ko‘zlariga qaradi. So‘ng birinchi marta yuragidagi butun yillar davomida yig‘ilib qolgan og‘riq, alam va g‘azabni chiqarib baqirdi:

— “Sen meni yo‘q qilding, Hyunwoo! Meni odamdek ko‘rmading! Tuni bilan ishladim, bolam uchun jonimni berdim, sen-chi?! Sen ko‘chalarda ayollar bilan yurib, ichib, uyni zaharga aylantirding!”

Hyunwoo bir qadam orqaga chekindi. Bu ayol endi avvalgidek ojiz emasdi.

— “Endi yetar! Men Sojun bilan yangi hayot boshlayman. Bu uy seniki bo‘lsin, bu zulm seniki bo‘lsin. Men erkinlikni tanlayman!”

Yeonhee chamadonini mahkam yopdi, Sojunning sumkasini olib, yana bir bor xonani ko‘zdan kechirdi. So‘ng, ortiga qayrilmasdan chiqib ketdi.

Yeonhee yotoqxonadan chiqib, bolalar xonasiga kirdi. Kichkina Sojun hali ham chuqur uxlardi, go‘yo tashqaridagi shovqin, og‘riq va zo‘ravonliklar unga yetib bormaganday.

Yeonhee asta yoniga cho‘kdi, yuzidan muloyim silab, asta uyg‘otdi:

— “Sojun… bolam, tur… biz ketamiz...”

Sojun ko‘zlarini ishqalay ko‘tarildi.

— “Qayerga, onajon?” — dedi u charchoq va hayrat aralash ovozda.

Yeonhee kulimsirab, uning yuzidan o‘pdi:

— “Yangi joyga. Bu yerdan ko‘ra chiroyliroq, osoyishta, sen orzu qilgan maktab bor joyga.”

Sojun bosh irg‘adi, onasiga ishonardi. Yeonhee uni kiyintirdi, kichik sumkasini olib berdi.

Ular eshikka yaqinlashayotganida Hyunwoo yana oldilariga chiqdi. Ko‘zlarida alam, pushaymonlik aralash edi. U ilk marta chin dildan gapirdi:

— “Iltimos, ketma. Men… men xato qildim. O‘sha qiz… ahmoqlik edi. Men seni… Sojunni sevaman.”

Yeonhee to‘xtadi. Uzoq yillar kutgan so‘zlar edi, lekin juda kech aytilgan. U Hyunwoo tomon bir qaradi — ko‘zlarida endi na muhabbat, na kutish bor edi. Faqat hozirgi bor haqiqat: bolasi uchun yangi hayot.

— “Kech bo‘ldi, Hyunwoo. Men seni kechirdim, lekin qaytmayman.”

U Sojunning qo‘lidan tutdi va orqasiga qaramasdan eshikni ochdi.

Sokin tun ichida ona va o‘g‘il qadamlari ketayotgan edi — yangi hayot sari, yangi umidlar sari...

Tong saharlab shahar hali uyg‘onmayotgan vaqtda qora rangli avtomobil shaharning chetidagi qabriston yo‘liga burildi. Ichkarida mashhur sportchi Seohyun sukutda, jiddiy nigohlar bilan oynadan tashqariga termilib o‘tirardi. Uning yonida esa haydovchisi va menajeri Seowoon mashinani jimlikda boshqarardi.

Seowoon sekin so‘z ochdi:

— “Bugun aynan o‘sha kunmi, Seohyun-ssi?”

Seohyun bir muddat indamay turdi. So‘ng, chuqur nafas olib javob berdi:

— “Ha... bugun biz u bilan ilk bor uchrashganimizga 10 yil bo‘ldi.”

Mashina qabriston oldida to‘xtadi. Seohyun jimlikda tushdi. Qo‘lida kichik guldasta — Sejinning eng sevimli gullari, oq freziya. Qadamlarini sust tashlab, tanish bir qabr tomon yurdi.

Qorong‘u, ammo toza qabr toshida birgina ism: "Han Sejin". Quyida esa kichik so‘zlar: "Sevgi tugamaydi, u yurakda yashaydi."

Seohyun tiz cho‘kib, gullarni qo‘ydi. Qo‘llarini birlashtirib, boshini egdi.

— “Sejin-ah... men seni har kuni eslayman. Nayoon katta bo‘lyapti. Ko‘zing tirik bo‘lganda, qanday yaxshi ona bo‘larding. U senga juda o‘xshaydi… fe’lida ham, nigohida ham. Men har safar unga qaraganimda, seni ko‘raman.”

Ko‘zlari jimjimador emas, lekin yuragi so‘zsiz yig‘lardi.

Seowoon uzoqda turib bu manzarani kuzatardi. Seohyun hech qachon yig‘lamasdi, lekin bu yerda... u boshqa edi.

— “Senga va’dam bor edi, to‘g‘rimi? Nayoon hech qachon yolg‘iz qolmaydi. Men uni ham onasi, ham otasi sifatida tarbiyalayman. Bu — mening eng muqaddas jangim.”

Shamol sekin yelkalardan o‘tdi. Qabriston sukut ichida guvoh edi — bir odamning bitmagan muhabbatiga, so‘nmagan iztirobiga.

Seohyun so‘nggi marta qabrga qaradi:

— “Men yana kelaman. Har doimgidek.”

So‘ng o‘rnidan turdi. Seowoon unga mashina eshigini ochdi. Har ikki erkak yana shahar tomon yo‘l oldi — biri professionallik niqobi ostida yashirin og‘riq bilan, ikkinchisi esa do‘stining og‘ir yukini sukutda ko‘tarib keti

Aftobus shahar tashqarisiga, baland binolar asta orqada qolayotgan tomonga yo‘l olar edi. Deraza yonida Yeonhee o‘tirar, yonida esa ko‘zlari yumilib ketgan kichkina Sojun. Uning mayin qo‘llari onasining yengini mahkam ushlab yotar, go‘yo "yo‘qolib qolmang" deganday.

Yeonhee deraza ortidagi ko‘chalarni kuzatib, fikrlar girdobiga tushib ketdi.

...U maktab yillarini esladi. O‘sha beg‘ubor davrlarni, ilk muhabbatini — Hyunwoo. U har doim sinfda eng quvnoq, hammaga yoqimli va o‘zini ayamas yigit edi. Dastlabki tanishuv, sovuq qishda birgalikda issiq choy ichganlari, ilk marta qo‘l ushlashganlari... Hammasi xuddi orzu kabi edi.

Yeonhee yuragini bosib, chuqur xo‘rsindi.

— "Men seni yaxshi ko‘rgandim… lekin muhabbat ba'zida yetarli emas ekan. Turmush — bu faqat tuyg‘ular emas. Bu — mas'uliyat, sabr, fidokorlik. Men yolg‘iz kurashdim... bolam bilan..."

Yana ko‘zlari yoshga to‘ldi. O‘tgan yillarni eslab yuragi yana og‘ridi.

Sojun asta ko‘zlarini ochdi:

— “Onajon… biz qayerga ketayapmiz?”

Yeonhee tabassum qilishga harakat qildi, ko‘z yoshlarini artib:

— “Yangi joyga, bolam. Yangi hayot boshlaymiz. Yaxshi odamlar bilan yashaymiz. Sen maktabga borasan, men esa ishga. Endi hech kim bizni xafa qilmaydi.”

Sojun sekingina bosh irg‘adi, onasiga ishonardi.

Aftobus uzoqqa, umidli yo‘lga qarab harakatlanar, Yeonhee o‘z ichida so‘nggi marta ortga qarardi — yuragi og‘riq bilan to‘lsa ham, endi qaror qat’iy edi.

Yeonhee va Sojun shahar tashqarisidagi kichikroq, ammo go‘zal manzilga yetib kelishdi. Avtobusdan tushib, Yeonhee qo‘lidagi qog‘ozdagi manzilga qaradi, atrofga razm soldi. Qishloq chekkasidagi bir qavatli, atrofi gulzor bilan o‘ralgan kichik do‘kon ko‘zga tashlanardi. Do‘kon peshtoqida yozuv:
“Yunmin Gul Uyi – Go‘zallik hayotdan boshlanadi”.

Yeonhee tortinchoqlik bilan eshikni ochdi. Ichkarida rang-barang gullar, salqin havo, va sekin-sekin eshitilayotgan musiqa hukmron edi.

— “Salom~! Kim keldi, ko‘raychi?” — dedi orqa tarafdan chiqib kelgan ayol. O‘rta yoshdagi, quvnoq ko‘zlari kulib turgan, sochlari chiroyli yig‘ilgan ayol ularning yoniga yaqinlashdi.

— “Siz... Yunmin xonimmisiz?” — so‘radi Yeonhee asta.

— “O‘ziyam o‘zim! Demak, sen Nabi opamning gapirgan jigarbandi bo‘lasan! Xush kelibsan! Bu kichkina yigitcha esa Sojun bo‘lsa kerak-a?” — deya egilib Sojunning yelkasiga yumshoq tegdi.
Sojun biroz tortinib, lekin qiziqish bilan ko‘z qirini qildi.

— “Men Yunmin halangman, seni juda ko‘rishni xohlagandim. Juda chiroyli bolajonsan!”

Yunmin ularni do‘kondagi kichik orqa xonaga yetakladi. Bu yer yashash uchun mo‘ljallangan edi – kichik yotoq, parda bilan ajratilgan xona, kichik stol, deraza yonida esa gullar to‘plami.

— “Bu xona endilikda sizniki. Juda ko‘p narsa yo‘q, lekin yuragimdan joy berdim. O‘z uylaringizday bo‘linglar.”

Yeonhee ko‘zlari namlanib, asta bosh irg‘adi:

— “Yunmin xonim... men bu uchun qanday minnatdorchilik bildirishni bilmayapman…”

— “Yig‘lama qizim, bu yerda faqat tabassum qilishga ruxsat bor. Seni Nabi opa menga ishonib topshirdi. Endi sen bizning oilamizdansan. Sen menga do‘konda yordam berasan, Sojun esa bog‘dagi bolalar bilan o‘ynaydi. Hammasi yaxshi bo‘ladi.”

Sojun deraza yonidagi gullarga mahliyo bo‘lib qarardi. Yeonhee esa yuragidagi og‘irlikka qaramay, uzoq yillardan beri ilk bor yengillik his qildi — ilk bora kimdir unga "sen yolg‘iz emassan" degandek edi.

Kuchli qiz Yeji

2025-06-07T18:29:44.952Z

Kuchli qiz Yeji

2-bob — Qochish

— Oyi... — og‘zimdan chiqayotgan so‘z shu bo‘ldi, xolos. Nafasim qisildi, yuragim go‘yoki muzlab qolgandi.

Qandaydir qotib qolganman. Qo‘rquv yuragimni teshayotgandek bo‘ldi. Qarshimda Mary titrab yig‘lardi, qo‘llarini havoga cho‘zgancha o‘sha yoqqa qarab yugurdi. Uning chinqiriqlari, chaqiriqlari quloqlarimda yashin bo‘lib chalingan paytda men bor kuchim bilan unga yetib oldim va qo‘ltig‘idan mahkam tutib qoldim.

— Mary, yo‘q! Borma, iltimos! — deya zorlandim, lekin o‘zimning ham ovozim eshitilmayotgandek edi. Miyamda g‘alati shovqin — itlarning akillashi, begona tillarda aytilgan buyruqlar, o‘q tovushlari... Bularning barchasi go‘yo tushda eshitilayotgandek edi.

Men ikkita yo‘l orasida edim. Oldimda — o‘lim, ortimda — umid. O‘rtada esa Mary. Onamni qutqara olmasligimni tushungandim, lekin singlim hali men uchun umid, sabr, sabab edi. Kurashishga majbur edim.

Oyim har doim aytardi:
"Insonlar faqat kuchli bo‘lsagina baxtga erishadi."

Endi angladim, u gaplarni o‘sha kunlar uchun aytgan ekan. Men kuchli bo‘lishni tanladim — garchi bu kuch meni halokat sari yetaklasa ham.

Qo‘rquv ichida Maryga yuzlandim.

— Mary, meni diqqat bilan eshit. Biz hozir... quvlashmachoq o‘ynaymiz, maylimi? Lekin hech kim bizni tutib olmasligi kerak. Bu o‘yin. Yutqazmasligimiz kerak.

Mary ko‘zlarini yosh bosgancha, seskanib so‘radi:

— Lekin oyim... buvim-chi...?

Men uning ko‘zlariga jiddiy tikildim.

— Buvim nima der edi? Eslaysanmi?

Mary yutinib, boshi bilan tasdiqladi.

— Har doim o‘zingni o‘yla, der edi...

— Barakalla! Endi esa qochamiz! Inglizlar, nemislar shu yerda! Biz esa g‘olib bo‘lishimiz kerak!

Mary ko‘zlaridagi qo‘rquvga qaramay bosh irg‘adi. Men uning qo‘lidan ushlab, o‘rmon ichiga yugurib ketdim. Tovushlar orqamda qolayotgandek tuyuldi. Biz yuraklarimiz dod solib urayotgan bo‘lsa-da, yugurishda davom etdik. Qayin daraxtining kovagiga yetib bordik va ichkariga yashirindik.

Na ichkarida issiqlik, na qulaylik bor edi, lekin biz tirik edik. Biz yashirinib ulgurgandik.

Tongi 4.45 atroflari qishloq nemislar va kares askarlari bilan qurshab olingan

—Foyda ko'rmadik

—Janob Christopher siz aytgan foydani barbir ko'ra olmasdik

—Bizga farqi bor deb o'ylasizlarmi ? Biz sizlarga yetarli qurol berdik sizlar evaziga nima berishingiz kerak edi ?

—Kim tog'ri aytayabdi biz shunday ishlarni tashlab shu yerga keldik siz esa bizni yolg'on so'zlaringiz bilan aldashdan uyog'iga o'tmadingiz janob Shutir siz bir kammanda qomondosiz holos biz sizga yeralarimizni qurolmizni berdik sizchi ?

—biz bilan o'yin o'ynamang ! Anashu kapirni endi tirtlasiz yoki shogirtni topasiz bu bizga muhim emas ,agar bosh tortsangiz nafaqat meni xalqim Xitoy Yaponiya Turkiya Uyg'urlar hato America ham sizga qarshi turadi unutmang shuni

***
O‘sha vaqtda...

Yeji va Mary chinor tagida allaqachon uxlab qolishgan edi. Yomg‘ir silliq barglarga ohangsiz musiqaday urilardi. Birdan Yeji bir vahimali tush ko‘rib uyg‘ondi. Ko‘ksini ushlab, yuragini tinchlantirishga harakat qildi. Atrofga nazar soldi — sukunat, jimjitlik, faqat daraxtlar shitirlaydi.

Mary hali uxlab yotgan edi. Yeji uni uyg‘otmaslik uchun sekin turdi.

Lekin Mary ko‘zlarini ochdi.

— Opa...

Yeji chuqur nafas oldi.

— Mary, men qishloqqa qaytaman. Sen shu yerda qolasan. Tushunarlimi?

— Men ham boraman! Oyim, buvim... u yerda!

Yeji bosh chayqadi.

— Yo‘q, sen bu yerda qolasan. Men chizmalarni, yozuvlarni olib qaytaman. Sen jim o‘tir. Bu men uchun juda muhim.

Mary bosh silkadi va men chinor yonidan uzoqlashdim va o'rmon ichkarisdan tashqarsi tomon sezdirmay harakat qildim va qishloqa yaqinlashganimda juda qo'rqdim qishloq kul bo'lgan askarlar o'lgan jasadlarni ko'mishardi atrof to'la qurolli vaxshilar men daraxt oldiga yashrndim va qishloqa yaqinroq turdum chodir va u yerga buvimni jasadni olib kirib ketishyotgani ko'rib ko'zlarim o'z o'zidan yoshlana boshladi va ichimga yutgancha yig'ladim va o'zimni qo'lga olib yig'lashni to'xtatim va oyimni murdalar ichiga shunchaki ko'miyotgani ko'rdim va ovoz chiqarib yig'lab yubordim onaming bu ahvolda ko'rib shunchaki

chiday olmadim onamning so'ngi bor ismimni aytgani hali ham qulog'imda jaranglar edi yuragim esa qindan chiqardi. Atrofdagilarim bir daqaiqaga hammasi tuganga o'xshardi lekin birdan itlari yugrib kelyotgan ovozi es hushmni yig'ib yugurshimga sabab bo'ldi lekin men ojiz edim va dushman qo'liga tushdim

Meni chodir ichkarsiga sudrab olib kirishdi meni qo'l oyog'im zir qaltirar edi u yerning muhti mendek qizlarni qo'rqtishi tabiiy hol edi erkaklar ichida yosh qiz bu juda qo'rqinchli edi ular meni o'ldirshadi deb kutyotgan edim lekin birdan buvimning jasadiga ko'zim tushdi va pichrlab yana yig'lay boshladim

Chodir ichida...

Yeji qora chodir ichiga sudrab keltirildi. Qo‘l-oyog‘i titrar, tili kalimaga kelmas edi. Chodir ichidagi havo g‘alati, siqilgan, yurakni bo‘g‘uvchi edi. Erkaklarning nigohi qiz uchun juda xavfli edi.

Yeji yuragini bosib o‘tirarkan, birdan yonboshdagi to‘shakda yotgan jasadga ko‘zi tushdi.

Bu — buvim edi.

— Buvi... jon...

U nigohini uzmasdan yig‘ladi. Yuragi tilka-tilka edi. Endi hech kim yo‘q edi. Endi u yolg‘iz edi. Lekin shu payt... bir badavlat, qo‘rqinchli, kuchli erkak ovozi qulog‘iga chalindi:

— Sen kimsan ?

Yeji boshini ko‘tardi. Uning ko‘zlarida na umid, na qo‘rquv bor edi — faqat nafrat.Uning lablari qaltirab, ko‘zlari chaqnardi

Kuchli qiz Yeji

2025-06-01T08:26:52.911Z

Kuchli qiz Yeji

1 BOB "Uyga qaytish"

Seul. Tungi shahar. Yorqin chiroqlar, musiqaning baland tovushi, raqsga tushayotgan tanalar, kulgi...
Bu dunyo — Eunjining dunyosi edi.

U har kecha klubda bo‘lardi. Har kecha boshqa imidj, boshqa do‘stlar, boshqa hayot. U uchun erkinlik — bu tungi klub eshiklaridan kirish edi. Ichimliklar, yangi tanishuvlar, selfilar, ijtimoiy tarmoqda minglab "like"lar...

Ammo bu zavq to‘la hayotni ota-onasi ko‘rganlarida, yuzlari oqarardi.
Hwanglar oilasi — obro‘li, qattiqqo‘l, an’anaparast. Eunji otasi bank boshqaruvchisining yagona qizi. Onasi esa konservatoriyadagi hurmatli ustoz. Ular uchun qizining tungi hayoti — uyalish va g‘azab edi.

— Yana kechqurun qaytmagan, — dedi onasi bir tong otmasdan.
— Biz unga shunchalik erkinlik berdikmi? — deya otasi stakanni stolga urdi. — Yetar!

Ular qaror qabul qilishdi.
Eunji endi Seulda emas, tog‘ etagidagi kichikroq shaharchadagi buvisi Yejining uyida yashaydi. U yoqtirmaydigan, achchiq haqiqatlarni yuziga aytadigan ..

— Nima? Meni o‘sha tog‘dagina yashaydigan buvinikiga jo‘natyapsizlarmi? Jiddiy gapiryapsizlarmi? Bu — surgun! — deb baqirdi Eunji chamadonini oyog‘i bilan itarib.

— Bu sening hayotingni qutqarish uchun, — dedi otasi.

— Men baxtliman bu yerda! Men mustaqilman!

— Bu mustaqillik emas, bu — halokat sari yo‘l, Eunji, — dedi onasi.

Va shunday qilib, telefonsiz, do‘stlarsiz, klub, shahar va erkinlikdan uzilgan holda, u poyezdda o‘tirib, Yejining uyiga jo‘natildi...

Buvisi Yeji — 85 yoshda, mustahkam yurakli, jiddiy qiyofali, og‘ir qadamli qariya to'g'ri qari lekin hali ham takrorlanmas
U qo‘liga qizil sumkasini olib, stansiyada Eunji kutib oldi.

— Ko'zmunchog'im kelibdi — dedi u qizning ko‘ziga tik qarab.

Eunji esa yelka qisdi, telefoniga qaradi va g‘amgin kuldi.

— Wi-Fi ham yo‘qmi bu yerda buvi

Kechqurun edi. Osmon to‘q moviy tusga kirgan, qushlar jimib qolgan edi.
Poyezd bekatidan chiqqan mashina chang ko‘tarib, uzoq yo‘l bosib, nihoyat manzilga yetdi.

Oldinda — kichik, ammo chiroyli yog‘och kulba. Derazalari oq romli, tomidan tutun chiqib turibdi. Kulbaning atrofi gulzorlar, archa daraxtlari bilan o‘ralgan. Go‘yo vaqt bu yerda to‘xtab qolgandek.

— Bu endi sening uying, — dedi buvisi Yeji, eshikni ochib.

Eunji hayrat bilan ichkariga qaradi.
U kutgandek quruq, jonsiz emasdi bu joy. Aksincha — iliq, qulay va xotirjam edi.

Ichkarida kitoblar, yog‘och mebellar, eski radio, va eng muhimi — devor to‘la medal va suratlar.

Eunji poyabzali bilan sekin ichkariga qadam bosdi. Oyoqlari taxta polda sekin cho‘qqillab yurdi. Nazarida har bir buyum o‘tmish bilan “so‘zlashayotgandek” edi.

Yeji choy qo‘yish uchun oshxonaga yo‘l oldi.
Eunji esa devordagi osilgan medal va suratlarga qarab qoldi. Bu uncha katta bo‘lmagan kulba ichida o‘tmishning og‘ir nafaslari bor edi.

Nigohi bir suratda to‘xtadi.

Qora-oq formatda, ikki kishi tasvirlangan — bir erkak harbiy kiyimda, yonida esa yosh, go‘zal ayol. Erkakning ko‘zlari keskin, jasur. Ayol esa mehr bilan unga suyanib turardi.

Eunji qadam tashladi, suratga yaqinlashdi.

— Bu... bu kimlar? — dedi u sekin. Ko‘zlaridagi hayratni yashira olmadi.

Yeji choy olib kelar ekan, jimgina uni stolga qo‘ydi. Bir zum to‘xtab, nabirasining qarayotgan suratiga qaradi. Yuzida ehtiyotkorlik bilan aralashgan afsus va g‘urur ifodasi bor edi.

— bu men va bobong...
— Nima?? — dedi Eunji, hayratini yutolmay. —Dadam bobom haqida umman gapirmagan bobong o'lgan men tug'ilganmda degan men faqat sizni bilaman bobom ham bor ekan qoyil lekin juda kelishgan bo'lgan ekanlar ismi nima edi? —Yeji sekin bosh qimirlatdi. Ko‘zlari bir muddat suratga qadald

—Bobong qochoq deb topilib nohaq otib o'ldirlgan bu ancha oldin bo'lgan uning ismi Taehyung edi

—Buvi hazl qilyabsizmi ahir Taehyung idolku -Eunji ishonmay kuladi

— Bu juda uzoq hikoya Eunji..

—Aytib berasizmi yoki uhlaymi?

—Mayli o'tir

Eunji sukut saqladi va eshita boshladi Yeji esa so'zlay boshladi

Bu voqea ancha yillar oldin sodir bo'lgan urush yillari paytida men u payt endi 20 yoshda edim eng gullagan paytlarim qonli urush davriga tog'ri kelgan men o'sha kuni barchasidan ayrldim yonimda esa faqat singlim qoldi

Ikki qiz katta dala qir adrliklar bo'ylab yugrib yurar sochlariga tegyotgan shamol ularni yanada nafisroq va baxtli ko'rstardi

—Meni tuta olmaysiz —Mary quvnoq ovozda maysazorlar ichidan qochardi u mening yagona quvonchim edi 17 bahorni qarshlagan quvnoq qizaloq

—Tutib olsam bugungi giyohlarni o'zing terasan—Yeji ham singlisi bilan birga kulardi hayotdan zavq olardi va singlsining ortidan yugrib sakrab uni tutdi va ikksi maysalar orasiga yiqlib qiqir qiqir kulishardi

**
—Giyohlar qolmadi qizlaring esa hali ham dalada borib chaqir ularni ...hammasi boshimga bitgan balo

—Birgina sizning o'g'lingiz o'lgani yo'q!Meni o'g'lim ham erim ham o'ldi va zaxrmni hech kimga sochganim yo'q qizlarimda ayb yo'q ular shunchaki hayotdan baxramand bo'lib yashashyabdi ertga o'lsam biri turmushga chiqadi biri esa siz kabi ezma kapir bilan qoladi —U ayol mening onam edi biz uchun barcha narsaga tayyor otamiz o'lganda ham akamiz urushda halok bo'lganda ham kuchli bo'lgan ayol edi

—Turmushga chiqishga er bormi hammasni urush qiryabdi tegsa ham nogironiga tegadida —bu esa mening vaysaqi buvim edi so'zlari sovuq bo'lsa ham qalbi iliq edi qishloqning tabibi edi menga ham barchasni o'rgatgan buvim edi

**
Oyim yelkasiga savatni ilib biz bor ovozi bilan chaqargani eshtim bu oyimning so'ngi so'zlari ekanini hayolimga ham keltirmagan edim

—Yeji Mary uyga qaytinglar kun kech bo'lyabdi—Deb uzoqdan baqirardi

—Mary oyim chaqiryabdi ketik

—Oyi yana biroz o'ynaylik buvim hozir borsak vaysaqi kabi gapiradi —Singlim o'shanda ikkmizni hayotmizni saqlab qolgan desam adashmayman

**
—Bo'ldi Mary uyga qaytamiz qara kun rostan kech bo'ldi oyim chaqirgani qachon edi

—Mayli uygacha poyga o'ynaymiz

Ikki kabutar huddi hech narsani bilmagandek yugurshar edi quvlashib bir birni va birdan qishloq portladi yakson bo'ldi va singlim turgan joyida qotib qoldi

—Oyi... —og'zimdan chiqan shu so'z bo'ldi holos

1 Bob tugadi yoqadi deb o'ylayman hatolari bo'lsa uzur 🥹💗