Z

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-20T19:05:45.098Z

Часть 11

Otib tushirilgan hayvonning qichqirig‘i
Anor hidi va baxmal quyosh nuri lablarida shirinlanadi. Ular ochiladi va til bilan yuritiladi, yigit uyquni o‘zidan uzoqlashtirayotganini va o‘z hayoti deb ataydigan afrika aqldan ozganligiga qaytayotganini bildiradi.

Xonada sukunat raqsga tushadi, buni omega zaharli vodiyda, hatto Jeong-Reno’ning chodirida bo‘lganida ham kuzatmagan. Hamma tomondan shovqin, qo‘rqinchli qichqiriqlar, so‘kishlar va tezroq ishlash buyruqlari eshitilardi. Olmos hududidagi qullar bilan boshqacha bo‘lishi mumkin emas. Ular bilan hech kim ohangni yumshatmaydi — chorva kabi muomala qilinadi. Bu dahshatli va ko‘krakda sancishgacha qo‘rqinchli. Va butun bu do‘zax faqat bitta odamga tegishli — Taehyung qonli qo‘llariga yorug‘ va mehribon tabassum bilan yuragini bergan odamga. Javoban og‘riq va kamdan-kam muloyimlikdan boshqa hech narsa olmadi. Va yigit sabr bilan kutadi, ketmaydi va Botsvana uchun eng dahshatli odamga issiq his-tuyg‘ularini berishni to‘xtatmaydi.

Taehyung o‘zini Jeong-Reno’ga topshiradi: ixtiyoriy va aqldan ozgan holda.

Tananing ba’zi joylaridagi sanchiq hislar bilan Taehyung yonida turgan juda yumshoq va silliq narsadan kelayotgan g‘ayrioddiy issiqlikni sezadi. Yoqimli sustlik sekin-asta uni tark etadi, qo‘llar esa begona yorqin hidga to‘yingan yostiq ustida aylanadi. Va burni yengil qitiqlaganda, yigit g‘o‘ldiraydi va katta to‘shakda cho‘ziladi, unda u kichkina no‘xatdek yotibdi. Issiq kaft beixtiyor va sekin sonning ichki qismiga tushadi, barmoq uchlari esa kechagi och yirtqichning kuchli tishlash izi ustidan sirg‘aladi. Kim peshonasini chimiradi, ko‘zlarini yumadi va pastki labini tishlaydi, mayda og‘riqdan kuchukdek nola qilib, olgan izini ehtiyotkorlik bilan silaydi. Hali ham og‘riydi, tushida ham sezgan, lekin hech narsa qila olmagan. Xotirada bu oppoq choyshablar ustida sodir bo‘lgan sahnolar paydo bo‘lganda, u terisidagi qurigan qonni paypaslaydi va burnini yostiqqa botiradi, biroz qimirlaydi va oyoq barmoqlarini siqadi.

Tana nafaqat sherning turli chiziqlari bilan, balki sherlar Xudosining yanada shafqatsiz izlari bilan ham bezatilgan.

Uni kuchli xohlashgan — Taehyung ahmoq emas.

Jungkook bilan nima bo‘layotganini tushunmagan, xuddi uni almashtirib qo‘yishgandek. Taehyung birinchi marta nafaqat o‘zi hayajonlanganini his qildi. Reno’ning qo‘llari uni dahshatli kuch va g‘azab bilan siqgan, omega uchun esa ko‘z yoshlari va ingrashlarni ushlab turish imkonsiz edi. Erkakdagi zanjirlar yorilayotganini eshitgan va u har soniyada tobora boshqarib bo‘lmas holga kelayotganini ko‘rgan. Eshitishni va to‘xtashni xohlamagan. Parçalab tashlashni istagan. Bu juda kuchli qo‘rqitgan. Taehyung undan yana bir muloyimlik va erkalash kutgan edi, ammo hozir zavqdan emas, olgan og‘riqdan nola qilmoqda. Agar Diego o‘z xo‘jayinini to‘xtatmaganida, omega Jungkook o‘zining nazoratsiz har bir millimetrini tishlash istagi bilan qayergacha yetganini bilmaydi. Yovvoyi hayvonning irg‘ashini eshitganda, alfadagi iblislar o‘sha daqiqada tinchlangan, nozik bolaga umuman bu kerak emasligini tushungan.

Alfa xonadan chiqqanidan keyin u endi qaytib kelmadi. Tae ikki soatdan keyin uxlab qoldi va shu vaqt davomida biror marta Jungkookni ko‘rmadi va eshitmadi. U tinch, deyarli qimirlamasdan, bengal yo‘lbarsi bilan yotdi va o‘z himoyachisini uyg‘otishni xohlamay, yengil siladi.

Va to‘liq uyg‘ongan holda Taehyung barmoq uchlarini Reno’ning iziga bosishda davom etadi va qovoqlarini ochadi, oldida to‘q sariq xira dog‘ni ko‘radi. Tez-tez ko‘zlarini qoqib, Kim Diego’ning tumshug‘iga tikiladi, u o‘zining xuddi shunday ulkan, mo‘ynali panjasini til bilan yalayotgan, omeganing yostig‘ida yotgan. Ulkan yirtqich yonida uyg‘onish kutilmaganligidan Tae silkinadi va biroz uzoqlashadi, yo‘lbars esa unga sariq ko‘zlarini ko‘taradi, bir necha soniya zerikib qaraydi va yana o‘z ishiga qaytadi. U Kimga juda yaqin yotibdi, xuddi to‘shakda joy qolmagandek. Yigitga dushmanona munosabatda emas, shuning uchun u yengil nafas chiqaradi va tinch Diego’ni ko‘zdan kechiradi, uning go‘zalligidan hayratlanadi.

Bu katta, yorqin sariq ko‘zlarga oshiq bo‘ldi, uzun oq mo‘ylovlar juda yoqadi va kuldiradi, lekin Taehyung eng ko‘p mo‘ynali quloqlarga erkalanadi.

Kim xonani uyquchan nigoh bilan aylanib chiqadi va faqat yo‘lbars bilan ekanligini sezadi.

— Mushukcha, — ohista chaqiradi omega va e’tiborini Diego’ga qaytaradi, ehtiyotkorlik bilan ko‘rsatkich barmog‘i bilan begona katta burniga tegadi. — Xo‘jayining qayerda? — bolalarcha lablarini puflab, qorniga o‘giriladi. — Uni hech kim xonadan haydab chiqarmagan, shunday emasmi? — hayvon unga ko‘zlarini ko‘taradi va dangasalik bilan uzun kipriklarini qoqadi. — Unda nima uchun ketdi? Men kecha ham tishlashlar uchun kechirdim, — xo‘rsinib, iyagini yostiqqa tayanadi. — Men unga hech qancha xafa emasman…

Tae dahshatli darajada bog‘liq bo‘lib qoldi, xuddi og‘ir giyohlarga o‘tirgandek. Ertalabdan yaxshi bo‘lishi uchun albatta yorqin kulrang ko‘zlarga qarashi kerak. Yana issiq kaftlarni terisida his qilishni xohlaydi. Yana peshonasidan o‘pib, o‘ziga bosishlarini xohlaydi. Sevimli lablar bilan tegishishni, o‘pishga butun o‘zini qo‘yib, xohlaydi.

Taehyung doim Jungkookga intiladi, uning so‘zlari va harakatlaridan qat’i nazar.

Omega turadi va to‘shakka o‘tiradi, qovug‘ini ko‘rpa bilan yopadi, chunki u mutlaqo yalang‘och. Kim Diego’ga qaraydi, u ham unga.

— Sen u bilan qanday janjalsiz yashaysan? — jiddiy so‘raydi Taehyung, yirtqich esa juda zaif irg‘aydi, boshini panjalariga qo‘yib. — Garchi… kecha o‘zing unga g‘azablangan eding, — deb xichqirib, yelkasini qisadi Kim va uning chiziqli terisini silaydi.

Undan himoya ko‘rish nafaqat Taehyung, balki Jeong-Reno uchun ham hayrat edi.

Hech kim buni kutmagan edi.

Kim tanasini pastga tushiradi, boshini Diego’ning katta, yumshoq qorniga qo‘yadi va haqiqiy bengal yo‘lbarsi bilan shunchalik yaqin bo‘lib, to‘liq zavq olishga qaror qiladi. U kaftini uning ustida yuritishda davom etadi, lekin tez orada hayvon turadi va tasodifan Tae’ni o‘zidan tashlab yuboradi. U tushunmovchilik bilan unga tikiladi va orqasi bilan to‘shakda yotadi, yengil qo‘rquvni his qiladi. Biroq Diego shunchaki tumshug‘ini uning yuziga yaqinlashtiradi va katta tili bilan jag‘ chizig‘i bo‘ylab yuritadi, yoniga qulayroq o‘tirib, Kimda chinakam kulgini uyg‘otadi. Ko‘zlari yumilgan holda yirtqich uni yalaydi, omega esa ikkala qo‘li bilan sevimli go‘zalni silaydi.
— Bunday muzdek va shafqatsiz odam qo‘lida tarbiyalangan holda qanday qilib shunday muloyim bola o‘sdi? — bolalarcha xichqirish orasidan aytadi Taehyung.

— Muzdek va shafqatsiz?

Yigit harakatlarini to‘xtatadi va boshini buradi, barmoqlari bilan kulrang soch tolalarini ko‘zlaridan olib tashlaydi va eshik oldida Jeong-Reno’ni ko‘radi, u orqasidan yopib, barmoqlarida temir chelak ushlab turibdi. Yengil hayratdan omega hech narsa ayta olmaydi, u shunchaki xushbo‘y choyshablar ustida yotib, yalang‘och toshdek tanasi va oddiy qora sport shim kiygan erkakni ko‘zdan kechiradi. Bunday manzaradan pastki labini tishlashga ruxsat beradi, kubiklarga vaqt ajratib. Jungkook esa ahamiyatsiz nigoh bilan avval Taehyungni, keyin yovvoyi hayvonni aylanib chiqadi. Diego omegadan chalg‘iydi va e’tiborini o‘z xo‘jayiniga o‘tkazadi, yumshoq irg‘aydi, xuddi unda uzr va sevgi e’tirofi yotgandek. Jungkook jilmayadi va chelakni polga qo‘yadi, sekin o‘z to‘shagiga yaqinlashadi, uni kichik sher bolasi va ulkan bengal yo‘lbarsi bosib olgan, ular o‘ynashayotgan edi, toki uning xonadagi borligini sezgunicha.

Kim tilini yutib yuboradi — maftun bo‘lgan. Yana. Ochiqchasiga yopishib qoladi va o‘z fikrlarida suzadi.

— Sen javob bermading, — xirillaydi Reno va to‘shakning oxiriga o‘tiradi, yigitga emas, faqat hayvonga qaraydi, u turib uning oldiga keladi.

— Nima?.. — Taehyung tez ko‘zlarini qoqadi va ko‘rpani yaxshiroq yopib, to‘shakka o‘tiradi.

Jungkook unga nigohini ko‘taradi va yalang‘och yelkalarini, o‘z izlari bilan qoplanganini ko‘zdan kechiradi, keyin to‘g‘ridan-to‘g‘ri ko‘zlarga qaraydi.

— Seningcha, men muzdek va shafqatsizmanmi? — jiddiy qayta so‘raydi alfa va kaftini yo‘lbars terisi ustida yuritadi.

— Men buni nazarda tutmagan edim… — deb chiyillaydi, nigohini chetga olib.

— Aytgan so‘zlarning ma’nosini bilaman, Taehyung.

Kim yo‘qolib qoladi, o‘zini qanday oqlashni bilmaydi, chunki aslida, u qanday odam bo‘lishidan qat’i nazar, omega undan yuz o‘girishni xohlamaydi. U aqldan ozadi va chegaralarni umuman ko‘rmaydi. Shekilli, to‘xtash kerak, lekin hech narsa chiqmaydi.

— Va sen shundan g‘azablanayapsanmi? — omega barmoqlarida ko‘rpani siqadi, bir nuqtaga tikilib.

— Mendan ko‘rinib turibdimi, g‘azablanayotganim? — alfa uning xotirjamlikdan chiqayotganini ko‘radi, xuddi bu odatdek. — Men shunchaki so‘rayapman: rostdan ham meni shunday deb hisoblaysanmi?

Haqiqatan ham bu shunchalik muhimmi?

Yigit bunday yengil bosimdan umuman yig‘lab yuborishi mumkin. U erkakni o‘z so‘zlari bilan xafa qilishni xohlamagan edi, hatto ularda haqiqatning bir tomchisi bo‘lsa ham.

— Sen bilan bo‘lish xavfli, Jungkook, — Taehyung yana Reno’ga nigohini ko‘taradi va yorqin kulrang ko‘zlar bilan uchrashib, tana go‘shti qotib qoladi. — Sen bilan tanishishdan oldin men eshitgan edimki, sen qattiqqo‘l, shafqatsiz va rahmsizsan… — deb aytadi u, Jungkook esa hatto ko‘z qisib ham qo‘ymaydi, shunchaki diqqat bilan tinglaydi. — Va hammasi rost, hatto mening tomonimga bo‘lgan sodiqligingni hisobga olsak ham…

— Jeong-Reno senga qoziqlarini sanchdi, shuning uchun mish-mishlar darhol tasdiqlandi, shundaymi, sher bolasi? — po‘lat ohang yanada kuchaytiradi.

Kim tomog‘idagi tugunni yutadi va lablarini qisadi, alfadan e’tiborni uzmaydi, u uning yuragini kasaldek urishga majbur qilmoqda.

— Menga qo‘rqinchli bo‘lib qoldi…

Jungkook Diego’ga qaraydi, u yana omega yoniga yotadi, va nigohini begona qo‘llarga o‘tkazadi, ular butun kuchi bilan oq ko‘rpani qovuq yonida ushlab turgan. Reno biroz yaqinlashadi va o‘ng qo‘lini begona oyog‘iga cho‘zadi, Kim esa shu soniyalarda beixtiyor silkinadi va yo‘qolgan holda erkakka qaraydi, lekin orqaga sudralmaydi va o‘ziga tegishga ruxsat beradi. Alfa tinch va ehtiyotkorlik bilan mo‘rt tanadan oq matoni olib tashlaydi, javoban hech qanday qarshilik olmaydi. Issiq, yumshoq teriga tegib, u o‘zi tishlarini qisadi va barmoq uchlarini sonning ichki qismi bo‘ylab yuritadi, u yerda juda ko‘zga tashlanadigan iz qoldirgan, atrofida esa qurigan qonning kichik chizig‘ini sezadi. Tae qizaradi, uyaladi va tortinadi. Labini tishlaydi va chalg‘imasdan, Jungkookning mayinlik bilan kichik yarani aylanib yuritayotganini kuzatadi, xuddi o‘zidan keyin shunday yorqin iz qoldirganiga afsuslangandek. Diego chetda shunchaki boshini choyshablarga qo‘yadi va odamlarni kuzatadi, bu intimga aralashmaydi.

Tae yana bir bor bu odam uchun butunlay ochiq. Ham yuragi, ham tanasi bilan.

Ular orasida yana g‘alati sukunat paydo bo‘ladi, shu paytda omega umidsiz ravishda qattiq siqilgan tishlar orasidan havo chiqarmaslikka harakat qiladi.

Nafas olmaydi — sezgir kuzatadi.
— Og‘riydimi? — ohista so‘raydi Jungkook, barmoqlarini o‘z tishlash izidan olib tashlamay.

Kim inkor bilan tez boshini chayqaydi.

— Yo‘q, — deb tashlaydi, pastki labini mahkam-mahkam tishlab.

Alfa unga ko‘zlarini ko‘taradi.

— Og‘riydi-ku, — o‘zi taxmin qiladi.

Taehyung ishonchsiz bosh irg‘aydi.

— Ha…

— Bola, — Jungkook qoshini ko‘taradi, oldidagi yigitni ko‘zdan kechirib.

Uning uchun doim bola, bolajon, mitti sher bolasi bo‘lib qoladi.

— Muloyimroq bo‘lish kerak edi… — deb g‘o‘ldiraydi Tae, erkakning qo‘liga qarab. — Kecha esa menga xuddi och yirtqich hujum qilgandek.

Kim bunday narsaga aniq tayyor emas edi…

— Balki shunday bo‘lgandir? — biroz yelkasiga boshini egadi, omega esa tushunmovchilik bilan unga qaraydi. — Balki men haqiqatan ham och edim.

Bu javobdan to‘lqin boshdan oyoqgacha sirg‘aladi va ko‘krak sohasida kichik mash’ala o‘zi yonadi.

— Men bilanmi? — ehtiyot uchun ohista ovoz bilan aniqlashtiradi Taehyung.

— Senga hujum qilgan ekanman, demak, sen bilan.

— Meni hech kim hech qachon och qolmagan… — Kim yo‘qolgan holda ahmoqona gaplarni g‘o‘ldiraydi, lekin ayni paytda bu mutlaq haqiqat.

— Hatto bu yerda ham men birinchiman, — Jungkook burni ostidan jilmayadi va to‘shakdan turadi.

Hamma narsada birinchi…

Jungkook to‘shak yonidagi tumbochka tomon harakatlanayotganda, Taehyung jim kuzatadi. Alfa tortmadan nimanidir chiqaradi va yana omegaga qaytadi, faqat shunda kichikroq malham tubigini sezadi. Omega biroz zo‘riqadi, lekin joyida tekis o‘tirishda davom etadi. Reno Kimga yaqinroq o‘tiradi va tarkibni barmoqlariga siqib chiqaradi, tubikni chetga qo‘yib, omegaga qisqa tahliliy nigoh tashlaydi. Istamaslikni uchratmasdan, Jungkook sovuq malhamni iz ustida sekin surtadi va begona tana uning tegishlaridan zo‘riqayotganini his qiladi. Tae til uchini tishlab, uning silliq harakatlarini kuzatadi va kipriklarini qoqadi.

Jungkookning undan g‘amxo‘rlik qilayotganini ko‘rib, bunga ishonishga qiynaladi.

Bunday inson qanday qilib bir vaqtning o‘zida ham shafqatsiz, ham mehribon bo‘lishi mumkin?..

Biroz vaqt o‘tgach, Jungkook o‘zi qilgan xatolarni tuzatishga harakat qiladi.

— Nega bunday qilyapsiz? — deb so‘raydi Taehyung past ovozda va yutinadi. Jungkook go‘yo savolni eshitmagandek, shunchaki qotib qolib, qilayotgan ishini to‘xtatadi. — Menga g‘amxo‘rlik qilyapsiz…

Alfa undan biroz uzoqlashib, karavotdan turadi. Malham solingan tubikni olib, qopqog‘ini yopadi va tumbochkaga qo‘yadi. Kim xavotir bilan nigohini chetga oladi. Alfa esa vannaxonaga kirib, qo‘llarini yuvadi va keyin yana xonaga qaytadi.

— Qani, bolakay, — deya Reno Diegoga murojaat qiladi, biroq uning ovoziga Taehyung ham e’tibor beradi. — Bugun hali ovqat yemading.

Erkak eshik yonida qoldirilgan go‘sht solingan chelakni olib, ichki hovliga olib chiqadigan ochiq eshiklar tomon yuradi.

Arslonchasi ham hali nonushta qilmagan. Uni ham ovqatlantirish vaqti bo‘lgan.

Yo‘lbars karavotdan sakrab tushadi va bu Kimni biroz cho‘chitib yuboradi. Hayvon xursand bo‘lib xo‘jayinining ortidan yuguradi: goh go‘shtni hidlaydi, goh esa ataylab Jungkookka suykalib, bergan ozig‘i uchun minnatdorligini bildiradi.

Taehyung joyida uzoq o‘tirib qolmadi. U shoshilib o‘rnidan turadi va kiyimlarini kiyib, bir vaqtning o‘zida Jungkook hamda katta bo‘lak xom go‘shtni yeya boshlagan mehribon, och yirtqichni kuzatadi.

Bej rangli shortiklarini kiyib, Kim karavotdan tushadi va yalangoyoq holda ichki hovliga yo‘l oladi. Qiziquvchan, chaqnab turgan ko‘zlari bilan Jungkookning keng yelkalari va qomatini kuzatadi.

Tae oyoqlarini qitiqlayotgan maysalar ustiga qadam qo‘yib, sekin alfa tomon yuradi. Jungkookning ko‘rinishi nihoyatda oddiy va uy sharoitidagidek: tartibsiz, qalin jingalak sochlar, oddiy uy kiyimi va quyoshda yaltirayotgan terisi.

Chon-Reno yorqin, issiq quyosh nurlari ostida turardi.

Taehyung uchun uning ko‘rinishi juda maftunkor edi.

Ilohiy.

— Savolimga hali javob bermadingiz, — deya Taehyung yana mayin ovozda gapiradi.

Jungkook xo‘rsinib, Diego avval kemirib qo‘ygan mayda suyaklarni yig‘ib, bo‘sh chelakka tashlaydi. Go‘sht esa favvora yonida yotgan yo‘lbarsning katta panjalari orasida qolgan.

— O‘zing tushunishga qodir emasmisan? — Alfa hatto bolaga qaramaydi. — Senga o‘zim ozor berdim, demak, bu muammoni ham o‘zim hal qilishim kerak.

— Gap faqat shunda emas, — deydi Kim va uning ortida to‘xtaydi. — Kecha odamingni shaharga yuborib, oziq-ovqat olib kelishini buyurdingiz… men uchun, — oxirgi so‘zni pichirlab aytadi.

Jungkook belini rostlaydi va boshini biroz uning tomoniga buradi.

— Bizda bor ovqatlarni yaxshi yemading, — deydi erkak odatiy ohangda.

— Bu seni tashvishga solishi kerakmi o‘zi?.. — Taehyung buning qanday bog‘liqligini tushunolmaydi.

Reno kulimsiraydi.

— Men sening ko‘zingda maxluqman, — deya bosh irg‘ab, lablarini jipslaydi.

Kim uchun u hech qachon maxluq emas.

— Yo‘q, — Omega ranjiganidan nima deyishini bilmay, unga juda yaqinlashadi. — Men uchun sen maxluq emassan. Aks holda, men senga bunchalik qattiq intilmagan bo‘lardim, — u ehtiyotkorlik bilan barmoqlarini uning qoramtir terisiga tekkizib, issiq haroratini his qiladi. — Men telbadek senga muhtojman. Har doim, Jungkook, — Taehyung uni orqasidan sekin quchoqlab, yuzini yelkasiga qo‘yadi. — Sen bir soat yo‘q bo‘lsang ham, men ko‘z yosh to‘kishga tayyor bo‘laman. Buni o‘zing ham bilasan-ku, — qoshlarini chimirib, kaftlarini Alfaning gavdasiga qo‘yadi. Alfa esa uning iqrorlarini tinglaydi. — Yoningda ekaningni his qilishning o‘zi meni tinchlantiradi…

Endi u unga yuragini butunlay ochib berdi. O‘zining og‘riqli tuyg‘ularini aytdi va bu boshqarib bo‘lmaydigan bog‘liqligini albatta tushunishlariga umid qildi.

U sevishini yashirmaydi, yashirishni ham istamaydi. Bu g‘alati tuyg‘uga qarshilik qilmaydi.

— Kichkintoy, — deya Jungkook xirillagan ovozda gapirib, uning qo‘llari orasida o‘girilib, asalrang ko‘zlarga duch keladi. — Mittigina, — deya uning arazli, norozilik aralash yuziga qaraydi. — Ojiz arsloncha.

Kim undan uzoqlashmaydi, ammo kipriklarini pirpiratib, nigohini chetga oladi.

— Hali katta bo‘laman… — deya deyarli eshitilmas ovozda o‘zini oqlaydi.

— Arslonga aylanasanmi? — Chon-Reno shubha bilan qoshini ko‘taradi.

— Aylanaman, — deydi u unchalik ishonchli bo‘lmagan ohangda va o‘yga toladi.

— Albatta, — kattaroq yigit bir necha marta bosh irg‘aydi. — Shafqatsiz va xavfli arslonga. Hamma faqat sendan qo‘rqadigan bo‘ladi, — deya ochiqchasiga masxara qiladi, ammo uning gaplari jiddiy qabul qilinayotganga o‘xshaydi.

Kim yana unga qaraydi, ko‘zlarini katta-katta ochadi.

— Hatto sen ham?

— Men esa undan ham ko‘proq.

Omega allaqachon xichqirmoqchi bo‘ladi, lekin erkak uni ogohlantirmasdan va bu haqda hech narsa aytmasdan tezda qo‘llariga ko‘tarib oladi. Tae kutilmaganlikdan faqat uning yelkalariga yopishadi, mahkam ushlab, Jungkook esa jim xonaga qaytadi. Alfa bir qo‘li bilan yigitni ushlab turadi va ikkinchisini uning oyog‘iga qo‘yadi, kafti bilan silliq terini silaydi. Kim xuddi baxtli koala kabi unda osilib turadi va umuman tushishni xohlamaydi. Bu harakat uning o‘zini ham hayratga soladi, lekin Jeong-Reno uni qo‘lida ko‘tarib, barmoqlari bilan tizzasini silab, to‘piqqa tushib, butun tanasiga yoqimli hislar keltirayotgani juda yoqadi. Taehyung labining burchagini tortadi va burnini alfaniing o‘tkir jag‘ chizig‘iga bosadi, lekin u bolalarcha erkalashga berilmaydi va allaqachon hammom tomon qadam tashlaydi. Omega tinchlanmaydi: kaftlari bilan bilaklarini silaydi va iyagini yelkasiga qo‘yadi, labini tishlab.

Jungkook hammomga kiradi va lavabo oldiga yaqinlashib, Taehyungni ochiq rangli kafel bilan qoplangan devorga bosadi va begona lablaridagi yengil tabassumni ko‘zdan kechiradi, ular uni vasvasaga soladi.

Ikkalasini ham bir-biriga g‘ayrioddiy kuch bilan tortadi.

O‘z istaklariga qarshi chiqish endi qiyin.

— Yuvin, nonushta qilishga ketamiz, — Reno Kimni polga tushiradi va soniga yengil uradi.

Taehyung xafa bo‘lib xo‘rsinadi, alfa esa birinchi bo‘lib qo‘llarini yuvadi va omegani tark etadi, uni xonada kutishga qaror qiladi.

Yigit qayerda nima borligini bilmaydi, va uni kutish kerak, toki sher bolasi ulkan hovlida yo‘qolmasin.
Alfa besh daqiqadan keyin omega jo‘mrakni o‘chirganini eshitib, xonadan chiqish tomon harakatlanadi va Kim shoshilib uning orqasidan kelayotganini tushunadi. U unga shunchalik yaqinki, haqiqatan ham yo‘qolib qolishdan qo‘rqayotgani aniq. Jeong-Reno uy xizmatchilaridan hech kimni uchratmaydi va to‘g‘ridan-to‘g‘ri oshxonaga yo‘l oladi.

Kerakli nuqtaga yetib, Jungkook so‘zsiz muzlatgich tomon boradi va barmog‘i bilan Kimga dasturxon yozilgan stolni ko‘rsatadi. Kichikroq xonani ko‘zdan kechiradi va qisqa qadamlar bilan so‘ralgan joyga yaqinlashadi. Yog‘och sirtida faqat Taehyung va Jungkook uchun mo‘ljallangan ikkita likopcha yotibdi. Kim qabr sukunatida stolga o‘tiradi va qo‘llarini tizzalariga g‘ayrat bilan qo‘yadi, barmoqlari bilan urib, Jeong-Reno’ni kuzatadi, u muzlatgichdan apelsin sharbati solingan grafinni olib, omegaga keladi. Alfa jim yigit yoniga joylashadi va uning baland stakanini sharbat bilan to‘ldiradi, o‘ziga esa sovuq qora kofe quyadi. Taehyung haqida yana g‘amxo‘rlik qilinadi, ovqatni o‘zlari uning likopchasiga solishadi va unda hamma foydali narsa borligiga ishonch hosil qilishadi. U bu holatda qanday minnatdorchilik bildirish yoki nima deyishni bilmaydi, shunchaki Jungkookga qaraydi va ichkaridan yonoqni tishlaydi.

Ularni o‘rab olgan issiq uy muhiti beixtiyor kichikroqda muloyim tabassum uyg‘otadi, lekin u darhol izsiz yo‘qoladi, chunki Tae Reno — sherlar Xudosi — likopchasida kichik go‘sht bo‘laklarini ko‘radi. Omeganing ko‘zlari xuddi boyqushnikidek, u hatto hayrat bilan lablarini ochishga ulguradi, oldidagi manzaraga ishonmay. Erkak esa unga e’tibor bermaydi: tinchlik bilan vilka bilan shirali go‘sht bo‘lagini olib, og‘ziga soladi va chaynaydi.

— Sen go‘sht yaysanmi? — deb qiziqadi Taehyung.

Jungkook unga shubha bilan qarab, og‘zidagi luqmani yutadi va stul suyanchig‘iga suyanadi.

— Yeyman, — deb xotirjam tasdiqlaydi erkak va yelka qisib, qahvasidan bir ho‘plam ichadi.

Kim Reno vegetarian ekaniga to‘liq ishongan edi.

— Axir sen tabiat va hayvonlarni himoya qiluvchisan-ku?

— Hammasi shunday, — deydi u ichimlik solingan krujkani stolga qo‘yib. — Kelajakda ham hech narsa o‘zgarmaydi.

— Lekin… — Tae nima bo‘layotganini umuman tushunmay, ko‘zlarini yanada kattaroq ochadi.

— Bu soya go‘shti, arsloncham, xotirjam bo‘l, — deya kulimsiraydi Reno.

Kim yengil nafas olib, qoshiq-sanchqisini qo‘liga oladi va salatini aralashtira boshlaydi. Alfa esa yana bir bo‘lakni sanchqisiga ilib, Taehyungga uzatadi. Tae biroz uyalib turadi, ammo baribir go‘shtni og‘ziga oladi va kulrang ko‘zlarga chuqur tikiladi.

— Men mol va cho‘chqa go‘shtini yaxshi ko‘raman… — deydi omega biroz qo‘rquv bilan va luqmani chaynaydi. — Lekin endi boshqa yemayman, rost. Hech qachon, — deya bosh irg‘ab, stulga qulayroq joylashadi.

— Nega? — erkak qoshlarini chimiradi.

— Soya go‘shti ham mazali ekan, buning uchun esa hech bir hayvon aziyat chekmaydi, — deya burnini tirishtirib jilmayadi va nigohini o‘z likopchasiga qaratadi.

Juda mehrli manzara.

Jungkook bir necha soniya unga qaraydi, keyin bir qo‘li bilan uning stulini ushlab, o‘ziga yaqinlashtiradi. Taehyung unga qo‘rqinchli ko‘zlarini ko‘taradi va hech narsani tushunishga ulgurmaydi — uning lablariga sevimli va nam lablar uriladi. Barmoqlar vilka’ni mahkam ushlab turadi, Reno’ning kafti uning bo‘yniga tushib, tobora kuchliroq bosayotganini his qilganda. Omegani ochko‘zlik bilan o‘pishadi va aqlni yuzlab bo‘laklarga parchalaguncha tishlashadi. Qovoqlarini yumib, og‘zini ochib, u baribir bu ertalabki istakka javob beradi va o‘pish ichida zaif nola qiladi. Taehyungga tirishgacha yaxshi. Unga bu kerak edi. Doim kerak. Kipriklar titraydi, titrayotgan barmoq uchlari mushakli yelkalariga tegadi va o‘z terisi butunlay aqldan ozgan tana go‘shti bilan qoplanadi. Reno til bilan begona tilni qattiq erkalaydi va vilka’ni chetga tashlaydi, qo‘lini bo‘shatib, Kimning yalang‘och tizzasiga tushiradi. U kaftini yuqoriga yuritadi va short ostiga biroz kiradi, to‘liq lablarni ezib, ularni tishlaydi.

— Bu yerga kel, — irg‘aydi Jungkook, chekinadi va omeganing tirsagidan ushlab, uni turishga majbur qiladi.

Taehyung faqat bo‘ysunadi: mustahkam sonlarga minib, lablariga intiladi, o‘pib, til bilan yuritadi. Erkak stulning suyanchig‘iga suyanib o‘tirgan holda, belni kaftlarida siqadi va ularni yumshoq dumbalarga tushiradi, biroz yon tomonlarga ochib, o‘pishni chuqurlashtiradi, u allaqachon juda nam va aqldan ozgan chiqmoqda. Taehyung unda qimirlaydi va zichroq bosiladi, hayajon bilan barmoqlarni sarg‘ish sochlarga kirgizadi va ularni zaif tortadi, o‘zini umuman ushlamay, butunlay va to‘liq beriladi.

— Hovlida yana kimdir bormi? — uyalib, pichirlab so‘raydi Taehyung va yorqin ko‘zlarga qaraydi.

— Bor, — deb javob beradi Jungkook, og‘ir nafas olib.

— Agar bizni ko‘rishsa?..

— Bu haqda tashvishlanma, — Jeong-Reno pastki lab ustidan til bilan surtadi.
Erkak omeganing likopchasini o‘ziga tortadi va unga bosh irg‘aydi, jim kichikroqqa nonushta qilishni aytib. Taehyung yutib yuboradi va qo‘lida vilka ushlab, unga pomidor bo‘lagini ilib, og‘ziga soladi. Reno o‘z kofe chashkasini oladi va og‘ir qovoqlar ostidan dahshatli darajada uyalgan omegaga qaraydi, uning belini silab, qo‘yib yuborishni xohlamaydi. Tez orada o‘zi ham go‘shtli likopchasiga qaytadi, lekin go‘zallikdan nigohini uzmaydi. U undan chalg‘ish uchun juda go‘zal. Jeong-Reno tananing har bir egri chizig‘ini va yuzning har bir xususiyatini diqqat bilan ko‘zdan kechiradi, Taehyungni o‘z sonlariga o‘tqazib, ovqatlanishga majbur qilish g‘ayritabiiy ekanligini tushunadi. Ammo hozir bu uni unchalik qiziqtirmaydi. Og‘ir qo‘l issiq teri ustida aylanadi, ajralib turgan qovurg‘alarga, hatto shishgan va pushti rangga bo‘yalgan so‘rg‘ichlarga tegadi, orqasida yoqimli hislar qoldiradi, shuning uchun Kim vaqti-vaqti bilan nafas olishni va qimirlashni unutadi.

Soniyalar uzoq va azobli cho‘ziladi. Jeong-Reno haqiqiy ovqatni juda tez-tez Taehyungning nozik yelkalariga almashtiradi, ularni muloyimlik bilan o‘pib, bo‘yinga o‘tadi, u yerda kechagi so‘rish izlari hali ham og‘riq bilan pulsatsiya qilmoqda. U tinch nonushta qilishga yo‘l qo‘ymaydi: o‘zini tutolmay, ko‘krak suyagi yonidagi teri qismini lablar bilan tishlaydi, gullar va begunohlik hidini ochko‘zlik bilan hidlaydi. Kim ovqatlanishda davom etadi, lekin ohista nolalarni ichida ushlab turolmaydi. Boshini orqaga tashlaydi va nola qiladi, alfada sonlarini harakatga keltirib, undan ko‘proq narsa xohlaydi. Tae har ma’noda och. Yana stol asbobini stolda unutadi va zo‘riqqan qorin mushaklariga e’tibor beradi, o‘yinqaroq mushukdek ular ustida sudralib, begona quloq yumaloqchasini tishlari bilan ushlaydi. Bu harakat tufayli alfa uning dumbasiga jarangdor uradi va sher bolasining ko‘kragidan talvasali nafas chiqarib yuboradi, to‘xtashga majbur qiladi.

— Ye, — qo‘pol ohang va sovuq nigoh bilan hazil qilmasligini bildiradi.

Taehyung norozilik bilan qoshlarni chimiradi va bo‘ysunadi.

Yirtqich panjalaridagi bolajon.

.
.
.
.
.
.

Lablaridagi baxtli tabassum bugungi quyoshdan ham yorqinroq porlaydi. Unga dam olishga ruxsat berishgani uchun ham emas; bugun atrofda sukunat hukm surayotgani uchun ham emas; yomon odamlar bezovta qilmayotgani uchun ham emas. Shunchaki hammasi yaxshi bo‘lgani uchun.

Qo‘shiq yolg‘on gapirmagandi: har bir kichik narsa oxir-oqibat joyiga tushadi.

Jimin qo‘shiqning so‘zlariga ishondi va hozir toza havodan nafas olar ekan, o‘zining ijobiy kayfiyatini atrofdagilarga ham taratmoqda. Hamma ham bunga loyiq emasligiga parvo qilmaydi, chunki hozir uning o‘zi nihoyatda baxtli.

Aytish mumkinki, hozir uning uchun juda muhim bayram — u Min Yoongini yo‘qotmadi.

Do‘sti, shu bilan birga undan ham ko‘proq narsani anglatadigan inson Chon Hoseok bilan o‘pishayotganini ko‘rganida, Park hatto uning tomoniga qarashni ham istamadi. U bilan gaplashish istagi ham bir zumda yo‘qoldi. Omega unga bunday qilganini tushunish Jimin uchun juda alamli va og‘riqli edi, chunki yamaykalik ular o‘rtasida oddiy do‘stlikdan ko‘ra ko‘proq narsa bor deb o‘ylagandi. Yoongi ham xuddi shunday fikrda ekaniga ishongandi.

Ammo ko‘z o‘ngida sodir bo‘lgan voqeaning asl sababini eshitgach, yuragi biroz tinchlandi. Jimin Minning har bir so‘ziga ishonadi. Hoseok odam qiyofasidagi iblis ekaniga ham ishonadi. Unga yaqinlashish juda xavfli, u hech kimning ishonchiga loyiq emas: ich-ichidan butunlay chirib ketgan. Rastaman bunga zarracha shubha qilmaydi.

Ilgari Jimin bu odamga umuman e’tibor bermasdi, endi esa hammasi o‘zgardi. U Yoongiga qurol o‘qtalib, tahdid qilib, uni o‘zining o‘yinchog‘iga aylantirmoqchi bo‘lgan ekan, Park endi Min bilan birga unga qarshi turadi.

Jimin bugun Chon Hoseokni ko‘rmagani uchun chin dildan xursand, garchi uning sodiq itlarining qolganlarini ko‘rgan bo‘lsa ham. Bu ham ancha yaxshi, chunki omega bu alfadan tom ma’noda ko‘ngli ayniydi. U shunchaki Hoseokni unutishni va boshqa hech qachon eslamaslikni xohlardi.

Hozircha Park hech qanday razil odamlar haqida o‘ylamayapti. U banan va shaftolilarni qo‘lida mahkam ushlab, kerakli tomonga ishonch bilan yurarkan, ishchilarga berilgan bir soatlik tanaffus har tomonlama ajoyib va shirin o‘tishini tasavvur qiladi. Uning yuzidagi tabassum hech qanday holatda yo‘qolmaydi, go‘yo u butun umr lablarini yanada kengroq yoyib yurmoqchidek. Balki shunday qilishni ham rejalashtirayotgandir, agar Yoongi qolgan butun yillar davomida uning yonida bo‘lishga rozi bo‘lsa.

Omega deyarli sakrab-sakrab ko‘l tomon boradi, u yerda uni kutishmoqda. U mevalar uchun o‘zi ketgandi, axir qorni uxlamaydi va doimo to‘lib turishni talab qiladi. Jimin u yerga faqat bitta fikr bilan shoshiladi — Yoongi yolg‘iz va uning yonida bezovta qiladigan hech kim yo‘q. Hammasi avvalgidek qolganiga umid qiladi, aks holda yamaykalikning kulishga ham, jilmayishga ham holi qolmaydi. Aslida u buni to‘laqonli uchrashuv deb hisoblaydi, hozir endigina kunning yarmi o‘tgan bo‘lsa ham.

Hatto ertalab soat yettida ham jahldor koreys bilan istalgan narsaga tayyor bo‘lardi.

Jimin kerakli joyga yetib kelib, ko‘l bo‘yida o‘tirib, uzoqlarga qarab turgan Yoongini ko‘rgach, lablarini yanada kengroq yoyadi. Avvalgidek, uning yonida hech kim yo‘q edi va bu Jiminni xursand qilmay qolmasdi. Rastamanning o‘zi ham nur sochib turardi. U qo‘lidagi mevalarni mahkam ushlab, do‘sti va hamrohining oldiga boradi. Bir necha soniyadan keyin Yoongi uning orqadagi qadam tovushlarini eshitib, iyagini uning tomonga buradi.

— Bugun Sami yana ko‘rinmayapti, — deya gap boshlaydi Min, Jimin yaqinlashishi bilan. — U zaharli vodiyning ikkinchi tomonini butunlay unutib qo‘yibdi, — deya xirgoyi qiladi omega. — Chamasi, birinchi tomonda o‘zining yovvoyi akasi bilan mazza qilib yuribdi.

Haqiqatan ham, kichik Reno uch kundan beri ko‘rinmayapti. Ularning umumiy do‘sti izsiz g‘oyib bo‘lgan, ammo ikkalasi ham bu uzoq davom etmasligiga ishonishadi. Sof afrikalikning o‘zi ular bilan birga bo‘lishni va Sami bilan birga o‘qigan talabalaridan tortib, Yoongining maktabdagi janjallarigacha bo‘lgan hamma narsani muhokama qilishni juda yoqtiradi.

Suhbatlari davomida omeganlar ba’zan butun Botsvanaga mashhur Chon-Renoni ham tilga olishardi. Axir olmos hududida bo‘lgan ilk kunlaridanoq u bilan qo‘rqitishardi. Har safar alfa o‘zining sevimli ukasini himoya qilishga urinardi: uning yuragi borligini va u unchalik ham shafqatsiz emasligini aytardi, biroq so‘zlariga hech qanday dalil keltirmasdi.

Ba’zan Sami o‘ylanib qolib, Jungkookning mehribonlik qilgan holatlarini eslardi. Ammo xotirasida hech kim bahslashmaydigan yagona fakt qolardi — Jungkook barcha hayvonlarga nihoyatda yaxshi munosabatda bo‘lardi.

Jimin va Yoongi Chon-Renoning shu muhim fazilatiga tayanib, uni o‘z ko‘zlarida biroz yaxshiroq ko‘rishga qaror qilishgandi.

— Balki biz unga yoqmasmiz, — deya jilmayib taxmin qiladi Park va Minning yoniga o‘tirib, mevalarni uning tizzasiga tashlaydi.

Sariq sochli yigit banan va shaftolilarga qisqa qarab, keyin o‘rim sochli bolaga qaraydi.

— Yoqmas ekanmiz? — deya hayron bo‘lib takrorlaydi. — Undan shikoyat qiladigan biz bo‘lishimiz kerak, axir u tentakning o‘zi.

Sami xuddi o‘z dunyosida yashayotgandek.

— Biz ham sen bilan unchalik normal odamlarga o‘xshamaymiz, Yoongi.

Min qoshlarini jahl bilan chimirib, qalin qora kipriklarini pirpiratayotgan Jiminning yuziga tikiladi. Park lablarini burishtiradi.

— To‘g‘ri aytding, — deya biroz sukutdan so‘ng omega rozi bo‘ladi va yelka qisib, bananni oladi.

O‘g‘ri va Yamaykadan kelgan rastaman — marixuananing katta zaxirasiga ega yigit — tashqaridan qaraganda chindan ham odatiy va tartibli insonlarga o‘xshamasdi.

Park kulib yuboradi va Minga yaqinroq surilib, uni shubha bilan kuzatadi.

— Eng muhimi, bir-birimiz bilan o‘zimizni qulay his qilamiz, — deya Jimin past ovozda aytadi va jilmayishdan to‘xtamaydi. Nigohi bilan uning yalang‘och yelkalarini kuzatadi.

Sariq sochli yigit sariq mevani archib, yana do‘stiga o‘girilib, banandan tishlaydi va ko‘zlarini qisadi. Hozir nima bo‘layotganini tushunmaydi. Jiminning jigarrang ko‘zlaridagi o‘sha yorqin chaqnashlar uni biroz noqulay ahvolga soladi — go‘yo ular uni hozir yeb qo‘ymoqchidek.

— Menga boshqa hech kim kerak emas, — deya yigit nihoyat chin dildan javob beradi va labining chetini biroz ko‘taradi. — Men, sen, ganja va Madagaskar.

— Va bu har doim shunday bo‘ladi, to‘g‘rimi? — uning ovozida faqat umid bor.

— Har doim emas, Jimin, — deya uni muloyimlik bilan ishontiradi va yamaykalikning qoshlari hafsalasi pir bo‘lib pastga tushganini ko‘radi.

— Nega bunday deyapsan?

Ko‘kragining qayeridadir yoqimsiz og‘riq uradi. Park hatto nafas olmay qoladi.

— Bir kun kelib sog‘lom hayot tarziga o‘tishimiz kerak. Qanchalik achinarli bo‘lmasin, marixuanadan voz kechishimizga to‘g‘ri keladi, rastamanchik, — deya Yoongi kulimsiraydi, bananni chetga qo‘yib, kaftini uning yuziga tekkizadi.

— Qo‘rqitib yubording, — deya bolalarcha tilini taqillatadi Park va ko‘zlarini aylantiradi.

— Demak, endi chekmaysan degan fikr seni xafa qilmayaptimi?

— Yamayka ganjasi ajoyib, lekin men bu hayotni uzoqroq yashab o‘tkazishni xohlayman, — deya Jimin yelka qisadi.

Minga Parkdan aynan shu so‘zlarni eshitish juda-juda muhim edi. Bu uning qalbiga malhamdek ta’sir qildi.

— Xudbin ko‘rinaman, lekin… — lablarida jilmayish porlaydi, yamayalik savol bilan qoshini ko‘taradi, — men senga mensiz uzun umr kechirishga ruxsat bermayman.

Qora sochli yigit uning yuziga yaqinlashadi va baxmal ohangda pichirlaydi:

— Unda shunday xudbin bo‘lib turaver.

— Men kecha va bugun sendan ahmoq alfalarni haydab yuribman, yana qancha tez-tez? — deb jilmayadi Min va nigohini to‘liq pushti lablarga tushiradi.

— Lekin men tez-tezroq xohlayman… — ohista oxirgi so‘zini tashlaydi va qovoqlarini yumib, tanasini oldinga beradi.

Yoongi yo‘qolib qolmaydi: darhol o‘pishga javob beradi va uning orqali tabassum qiladi, zavq tomirlar bo‘ylab tarqalayotganini his qilib. U jilmayadi va tebranishni begona issiq tilga o‘tkazadi, shuning uchun Min o‘zi lablarining burchaklarini tortadi va yigitga kuchliroq bosiladi. Ularning tanalari yoqimli nafosatga to‘liq beriladi, u ikkalasini asirga oladi. Jimin biroz chekinadi, faqat sarg‘ish sochlining pastki labini tishlab, tortib, o‘zidan ohista nola uzib chiqaradi, shuning uchun Yoongiga o‘q bo‘lib talvasa sanjiydi.

Park shunday ilohiyki, uni sindirishdan qo‘rqinchli. U o‘zini shunchalik oson ochadi va harakatlari bilan ko‘proq narsa so‘raydi. Min ham tosh emas, uning yonida shaxsiy juda g‘alati rastaman bilan kuchli chidamlilik yo‘q.

Yoongi mevalarni chetga tashlaydi va qoshlarni chimiradi, boshini yelkasiga egib, o‘pishni chuqurlashtiradi, unga ko‘proq ehtiros qo‘shadi. Ikkala qo‘l Jiminning yalang‘och tizzalari ustida sirg‘aladi, nozik terini o‘z tegishlari bilan erkalaydi. Omegani his-tuyg‘ular ichkaridan har qanday kislotadan yaxshiroq yeydi. Ular bir vaqtda va birga shu lahzada erib ketishlari kerak edi. Barmoqlar Parkning futbolkasiga yopishadi, matoni ko‘taradi va bel ustidan sirg‘aladi, qovurg‘alarga o‘tib, qisqa tirnoqlar bilan yengil yuritadi. Rastaman egiladi va orqasi bilan o‘tga yiqiladi, Yoongini o‘zi bilan tortib. Min uning ochilgan oyoqlari orasiga joylashadi, undan futbolkani yechib, chetga tashlaydi, yana aqldan ozgandek o‘pishga tortadi va tillarini chigallantiradi. Park uning ostida qimirlaydi va kaftlari bilan bilaklarini silaydi, tez orada do‘stiga taqlid qilib, uning tanasidan keraksiz mayka-yengsizni yechib oladi.

Yoongi jarangdor tarzda begona lablardan uziladi, oldin ularni mazza qilib yalab, va mast ko‘zlarga qaraydi, og‘ir nafas olib.

— Biz qancha uzoqqa boramiz? — xirillaydi omega.

— Sen qo‘rqayapsanmi? — ohista so‘raydi Jimin.

Min kulgi chiqaradi, omeganing yelkasiga qisqa o‘pish qoldirib.

— Hech qancha emas.

— Agar qorovullardan biri kelsa, qiziqarli bo‘lmaydi, — deb tabassum qiladi Park.

— Tanaffus paytida ular faqat o‘zlari bilan band, faqat oxirida yana bizga qiziqishadi, — jilmayadi Yoongi va tizzalariga turadi.

— Unda biroz tezroq bo‘lishimiz kerak.

Min ishonch bilan bosh irg‘aydi va barmoqlarini begona shortning rezinkasiga yopishtiradi, ularni ichki kiyim bilan birga yechib oladi. Park tos suyagini ko‘taradi va o‘zi kiyimdan xalos bo‘lishga yordam beradi, do‘stiga shiddatli istak bilan qaraydi. U nafaqat aqldan ozdiruvchi o‘pishlarni, balki undan ko‘proq va yoqimli narsani xohlayotganini umuman yashirmaydi. Jimin bir-ikki soniyadan keyin yumshoq o‘t ustida mutlaqo yalang‘och qoladi, bu Yoongini aqldan ozdiradi. Uning ko‘zlarida yorqin, bosh aylantiruvchi qulupnay hididan butunlay xiralashadi, u hozir burniga uriladi va barcha organlarni zaharlaydi. Nozik, oqayotgan a’zo botiq qoringa bosiladi, Parkning kichik issiq kaftlari maxsus ko‘tarilgan ko‘krak ustidan sirg‘aladi, Minning e’tiborini yanada kuchliroq jalb qiladi. Sarg‘ish sochli deyarli nafas olmaydi, u ostidagi yalang‘och tanani o‘tkir nigoh bilan aylanib chiqadi va og‘zidagi so‘lakni zo‘rg‘a yutadi. Jimin yengil qizarib, bo‘ynini yelkalarga bosadi, oyoqlarini biroz kuchliroq ochadi.

— Bugun sen ustidasanmi?.. — uyalib, deb aytadi unga Park.

Yoongi bunday savollarga odatlanmagan, lekin hozir ularga qarshi emas.
— Agar ruxsat bersang, — juda yumshoq javob beradi.

Unga rad etishi mumkinmi?

Jimin bir necha marta bosh irg‘aydi va lablarini yorqin tabassumga tortadi. Min ehtiyotkorlik bilan omegani o‘ziga orqa tomon bilan o‘giradi, egilishga va tirsaklarini yerga tayashga majbur qiladi. Park hayajon bilan nafas chiqaradi va qovoqlarini yumadi, Yoongining ikkala kaftini his qilganda, u uning dumbalarini yon tomonlarga ochadi. Butun tanasi sezgir terisidagi o‘pishlardan yonishni boshlaydi, ko‘z oldida otashinlar manzaralar chizadi, qorinda hamma narsa maksimal kuch bilan siqiladi. Sarg‘ish sochli pastga tushadi va oqayotgan teshikka lablarini yopishtiradi, tilini chiqarib, mushaklar halqasi ustidan yuritadi. Park titray boshlaydi, baland nola chiqaradi va darhol labini mahkam tishlaydi, orqasini deyarli qarsillaguncha egadi. Koreys uning yonlarini silaydi, dumbalarga va eng pulsatsiya qilayotgan teshikka shirin o‘pishlar qoldiradi, moyakni yalab.

Minga yaxshi. Unga Jimin’ga zavq keltirish, uning nolasini eshitish chertikchalargacha yoqadi. U bebaho. Hech qachon boshqa hech kimga almashtirishga jur’at etmaydi.

— Yoongi… — nola orasidan xirillaydi Park va qo‘lini orqaga cho‘zadi.

Yoongi darhol uning barmoqlariga yopishadi, ularni mahkam siqib, dumaloq harakatlar bilan o‘z bolasini til bilan erkalaydi.

Aql bovar qilmaydigan darajada mazali. Va butun shirin yamayalik nafaqat shu kun, balki keyingi barcha kunlarda faqat unga tegishli.
.
.
.
.
.
Yaxshi uxlab, dahshatli tushlarni o‘ziga yaqinlashtirmay va katta hovlilarda salqin dush qabul qilib, haqiqatan ham o‘zingni qiroldek his qilasan.

Yosh alfaniing ruhi, yuragi, tanasi va aqli hozir haqiqiy qirolnikidek.

Unga yaxshi va yengil, atrofdagi hamma narsa quvontiradi. Hatto ertalab deraza ostidagi qarg‘a qichqirig‘i uni faqat silkinishga majbur qildi, lekin u qichqirmadi. Uning kayfiyati a’lo, polga qadam qo‘yganida butunlay porlab, uchqun chiqaradi. Nigohi jonli va o‘tkir; qadamlari ishonchli va quvnoq; chiqarayotgan tovushlari baxtga to‘la; har metrda ijro etayotgan raqs harakatlari bu odamda hech qanday yomon narsa topib bo‘lmasligini aytib beradi.

Yigit xuddi afrika sheri kabi irg‘amoqchi edi, lekin Diego eshitib, Sami jangga chaqiryapti deb o‘ylashidan qo‘rqadi. Kichik Reno akasining bengal yo‘lbarsini hech qayerga chaqirmaydi, undan imkon qadar uzoqroq turadi, toki o‘zining tarang tanasiga jarohat olmasin. Jungkook unga yuzlab marta takrorlaganki, hayvon birinchi kundan biladigan odamga zarar yetkaza olmaydi. Ammo yirtqich abadiy yirtqich bo‘lib qoladi, uning tabiiy instinktlari yillar o‘tgani bilan ham yo‘qolmaydi. Sami buni unutmaydi — bu hovlida bo‘lgan har daqiqada eslaydi. Har safar Diego qayerdadir yonida yurib, qonli hujum uchun kutayotgandek tuyuladi.
Sami hatto hammomda ham kuzatuvchan. Ko‘zlarini qisib, oynada o‘ziga diqqat bilan qaraydi, relyefli tanasini aylanib chiqadi va ahamiyatsiz shitirlashlarni eshitib, orqasiga o‘giriladi.

U o‘zi tushunadiki, katta akasining uyida yashay boshlaganidan beri unda gallyutsinatsiyalar boshlanmoqda, lekin bu yerdan ko‘chib ketishni hatto biror marta o‘ylamagan. Unga Jungkook bilan yashash juda yoqadi, hatto erkak ba’zan otasiga qaytib, uning hovlisini tinch qo‘yishni aytgan bo‘lsa ham. Yigit ishonch bilan aytadiki, Jungkook uning bu yerdagi borligidan o‘zi xursand, faqat buni tan olishni xohlamaydi. Jeong-Reno his-tuyg‘ularini ifoda etishni umuman bilmaydi. Sevsa — aytmaydi. Jungkook Sami’ni yomon ko‘rmaydi, aksincha, undan juda g‘amxo‘rlik qiladi va doim yomon narsalardan uzoqroq tutishga harakat qiladi, xuddi haqiqiy katta aka kabi. Yosh alfa uning tufayli chekishni tashlashga qaror qildi va bir necha kundan beri sigaretsiz ancha tinch yashamoqda. Uni tamakiga umuman tortmaydi, va bu fakt nafaqat uni, balki Jungkookni ham xursand qiladi, u bu ma’lumotni olganida bir marta tabassum qilgan edi.

Soat uchga kirdi, va faqat shu vaqtda Sami o‘z xonasidan ovqat izlab chiqishga muvaffaq bo‘ladi. U barmoqlarini oq yumshoq hammom xalatiga tortadi va uni kiyadi, oynada o‘ziga oxirgi marta ko‘z qisib, chiqish tomon yo‘l oladi. Alfa burni ostidan navbatdagi lotin qo‘shig‘ini kuylab, raqsga tushib, xonani tark etadi, barmoqlarini qarsillatib, birinchi qavatga tushadi.

Reno raqslar bilan bo‘sh oshxonaga bostirib kiradi va katta stolga yaqinlashadi, katta vazadan qizil olma olib, darhol tishlab oladi. O‘ziga nimadir g‘o‘ldiraydi va allaqachon muzlatgich tomon qadam tashlaydi, ichiga qaraydi va ko‘zlari bilan har bir javonni aylanib, o‘ziga biror mazali narsa izlaydi. Meva yeb, Sami bo‘sh qo‘li bilan barcha tortmalarni shovqin bilan axtaradi va o‘ziga tovuq salatini topadi, uni chiqarib stolga tashlaydi, keyin yana muzlatgichga qaytib, barmoqlariga apelsin sharbati solingan grafinni oladi. Avval hech qachon bu yerda ko‘rmagan sovuq ichimlikni to‘g‘ridan-to‘g‘ri idishdan ichadi, fursatdan foydalanib, chunki Jungkook bu harakat uchun albatta unga ensa urgan bo‘lardi. Reno xursandlik bilan eshikni yopadi va kuylab, orqaga qadam tashlaydi, zavq bilan ko‘zlarini yumadi.

Shu lahzada Sami stol yonida qotib qoladi va oshxonaga kirish oldida turgan qirq yoshlardagi qora tanli omegaga tikiladi, u ko‘zlarini qisib, kichik Reno’ga qaratgan. Alfa yutib yuboradi va o‘n soniya davomida shunchaki unga qaraydi, sekin grafinni stolga qo‘yib, kaftining orqa tomoni bilan nam lablarini artadi. Erkak esa joyidan qimirlamaydi va yigitni faqat nigohi bilan kuydiradi, oq hammom xalatidagi alfaga vahima va qo‘rquvni tashlaydi.

Oshxonadagi muhit darhol zo‘riqishli va xavfli bo‘lib o‘zgaradi. Bu yerdan bor kuch bilan qochish kerak.

— Dada, — deya ming‘irladi Sami va barmoqlari orasidagi olmani mahkam siqib, soxta tabassum qildi.

— Sami, — tajovuzkor ohangda vishilladi omega va bir qadam oldinga yurdi.

Kichik Reno hayajondan o‘lib qolay derdi.

— Dadavoy, — asabiy kulib, ortga tisarildi.

— Sami, — ogohlantiruvchi ohangda dedi u.

Reno Neo stolning narigi tomonida turardi. U asta-sekin oshxonani tark etishga urinayotgan kenja o‘g‘li tomon yaqinlashardi.

— Dada, bu yerda nima qilyapsiz? — dedi Sami oppoq tishlarini ko‘rsatib.

— Men ham sendan xuddi shu narsani so‘ramoqchiman, — dedi omega jag‘larini taranglashtirib va taglikdan pichoqni oldi. Bundan alfaning qoshlari hayratdan baland ko‘tarildi.

— Iltimos, pichoqni qo‘ying… — xavotir bilan iltimos qildi u.

— Fransiyaga uchib ketganingni bilmasdim, Afrikaga qaytganingdan ham bexabar edim, — dedi katta Reno qoshlarini chimirib.

Sami bu odamdan qanday qutulishni chindan ham bilmasdi. U qo‘rqardi. Rostdan ham qo‘rqardi.

— Parij juda chiroyli. Albatta, sizni u yerga olib boraman, o‘sha go‘zal ko‘chalarni ko‘rishingiz kerak, — vaziyatni yumshatishga urinib, jilmaygancha ortga chekinishda davom etdi. — Balki shu dam olish kunlarida? Nima deysiz?

— Qila olmayman, — deb javob berdi Neo. — Kenja o‘g‘limning dafn marosimini tashkil qilish bilan band bo‘laman.

Yigit kulimsiradi, ammo eshitgan gaplarini anglab yetgach, qo‘rquv bilan yutinib qo‘ydi va otasining qo‘lidagi katta, o‘tkir narsaga qisqa qarab oldi.

— Kenja? — tushunmagandek qayta so‘radi u. — Balki kattasini nazarda tutgandirsiz. Eshitishimcha, u odamlarning qo‘llarini kesib tashlar emish, tasavvur qilyapsizmi? — yigit ko‘zlarini katta ochdi va otasiga qaragancha oshxonadan chiqib ketdi. — Yaqinda boshlariga ham o‘tishi mumkinligidan qo‘rqyapman. Unga albatta ko‘z-quloq bo‘ling.

— Katta o‘g‘lim meni hurmat qiladi, sen esa, dangasa, tez orada meni asabiy tushkunlikka olib borasan.

— Bu yerda ekanimni sizga kim aytdi? — deb so‘radi kichik Reno qoshini savolomuz ko‘tarib, ko‘zlarini otasidan uzmay.

— O‘zing top, — dedi u tishlari orasidan va qadamlarini tezlashtirdi.

— Uning o‘zidan qutulaman, — deb g‘udrandi Sami, bunda Chon-Gukning qo‘li borligini tushunib.

Neo endi alfa bilan ortiqcha gaplashib o‘tirmasdan, o‘g‘liga tomon xavfli bo‘rondek bostirib bordi va lablarini qattiq qisdi. Yigit hayrat bilan qo‘llarini oldinga uzatib, otasini qandaydir to‘xtatishga urinarkan, ortga qochishda davom etdi.

— Agar Chon-Guk menga qo‘ng‘iroq qilmaganida, ehtimol, sen Afrikaga kelganingni ham bilmagan bo‘lardim, — dedi katta Reno yoqimsiz ohangda va ulkan zalga otilib kirgan o‘g‘lining ortidan yurdi. — Men sendan shunchalik xavotir oldimki, o‘zimni normal uxlay ham olmadim. Doim o‘zingni qanday his qilayotganing haqida o‘ylardim, — u yanada qattiqroq jahli chiqib, Samini qo‘rqitdi.

— Tinchlaning, — dedi Sami katta bej rangli yumshoq divan ortiga yugurib o‘tib, u yerda to‘xtadi. Qoshlarini chimirib, qo‘shimcha qildi:

— Jin ursin, endi o‘sha pichoqni ham qo‘ying. Axir meni yaxshi ko‘rasiz-ku.

Omega kreslodagi yostiqni qo‘liga olib, darhol uni alfaga qarab uloqtirdi, ammo kenja o‘g‘il chetga sakrab qochdi.

— Bugundan boshlab men faqat sening akangni yaxshi ko‘raman, — deya xunob bo‘lib kulimsiradi Neo.

Sami ko‘zining cheti bilan narigi tomonda nimadir qimirlaganini sezib, boshini o‘girdi va quvonch bilan jilmayib:

— Jungkook, — dedi.

Yelkasiga qora futbolka tashlab olgan Chon-Reno zal eshigi yonida, eshik romiga suyanib turardi. U bir qoshini ko‘tarib, navbatma-navbat ikkalasiga qarab qo‘yardi. Jungkook otasining qo‘lidagi pichoqni ko‘rib, kulimsiradi va Samiga yuqoridan pastga qarab, masxaralab nazar tashladi. Unga zarracha ham achinmasdi.

Jungkook futbolkasini kiydi va ichkariga kirdi. Nihoyat, otasining e’tiborini o‘ziga tortdi. Neoning yuz ifodasi darhol yumshadi. Ko‘zlarida mehribonlik paydo bo‘lib, katta o‘g‘liga iliq tabassum bilan qaradi. Jungkook ham lablarini tabassumga cho‘zib, hayotidagi eng muhim insonlardan biri bilan ko‘z urishtirdi.

Omega butunlay baxtdan porlagancha uning tomon yurdi. Yaqinlashgach, qo‘lidagi pichoqni pastga tushirib, Jungkookni mahkam quchoqladi. Jungkook ham uni bag‘riga bosdi, yonoqlaridan mehr bilan o‘pib, qo‘li bilan orqasini siladi.

Bu quchoq jazirama quyoshdan ham iliq edi. Unda soxta bo‘lmagan, ikkalasi ham hech qachon shubha qilmaydigan samimiy tuyg‘ular mujassam edi. Jungkook na otasi, na dadasi, na kenja ukasi yonida o‘zini begona his qilgan. Ularning hech biri unga soxta mehr ko‘rsatmagan.

— Salom, azizim, — deb undan biroz uzoqlashgach, katta Reno alfa yigitning yuziga barmoqlarini tekkizdi va yonoq suyagidan o‘pdi.

— Sizni ko‘rganimdan xursandman, dada, — dedi Chon-Reno uning tiniq ko‘zlariga qarab.

— Seni juda sog‘indim, — dedi Neo mehr bilan, qoshlarini biroz chimirib.

— Menga esa bunday demadingiz, — aralashdi divan ortida yashirinib, qarindoshlarini kuzatayotgan Sami.

Omega qoshlarini chimirib, o‘girildi va qora tanli yigitga ko‘zlarini qisib qaradi.

— Hali tirik ekaningdan xursand bo‘l, — deb javob berdi katta Reno, kulimsirayotgan Jungkookdan ko‘z uzmay. — Bir oyga jazolanding.

— Agar unutgan bo‘lsangiz, men yigirma bir yoshdaman, — deya xo‘rsindi alfa va oldinga bir qadam tashladi, ammo Neoning xavfli nigohini ko‘rishi bilan yana ortga chekindi. — Balki hisoblashda adashgandirsiz. Sizni tushunaman va hecham ayblamayman. Axir men sizning o‘g‘lingizman va sizni yaxshi ko‘raman, — deya tez-tez gapirib, begunoh tarzda kipriklarini pirpiratdi.

— Ammo miyang besh yashar bolaniki kabi ishlaydi, — dedi erkak unga to‘liq o‘girilib, qo‘llarini beliga qo‘ygancha ko‘zlarini undan uzmay.

Guk ularni xotirjam kuzatib turarkan, shunchaki oldinga yurdi va kresloga yaqinlashib, uning yumshoq suyanchig‘iga o‘tirdi. Relyefli qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.

— Jungkook, — deb norozilik bilan chaqirdi Sami va uning yorqin kulrang ko‘zlari bilan to‘qnashdi. — Hech bo‘lmasa bir marta mening tomonimni ol. Men o‘z uyimizda yashashni xohlayman, — deya jahldor imo-ishora qilib, yana Neoga qaradi. — Unga ayting.

— Bu mening uyim, Sami, — deb xo‘rsindi Chon-Reno.

— Dada bu yerga kelib, xuddi meni imkon qadar tezroq millionlab mayda bo‘laklarga bo‘lib tashlamoqchi bo‘lgan vahshiydek bostirib kirguniga qadar biz birga yomon yashamagandik-ku.

Omega ko‘zlarini yumib, barmoqlari bilan burnining ustini ishqaladi.

— Hozir uni albatta bo‘lib tashlayman.

— Yana biroz o‘ylab ko‘ring, men sizsiz yashay olmasligingizni eslang, — deya yigit keng jilmaydi.

— Shu kunlarda u bilan qanday yashading? — deb ko‘zlarini katta ochgancha Jungkookdan jiddiy so‘radi Neo.

Jungkook esa odatdagidek tilini lablari ustidan yurgizdi.

— Undan hech qanday foyda yo‘q. U bilan urushga borolmaysan, unga hech narsada ishonib ham bo‘lmaydi.

Bu gaplardan Sami faqat kuldi va otasi bilan akasining nigohlarini tutib oldi.

— Eksklyuziv, — deya yelka qisib jilmaydi va divanga yiqilib, oyog‘ini oyog‘i ustiga tashladi. U ikkalasiga qarab: — Men noyob olmosman, dada, — dedi va o‘zining allaqachon tishlab qo‘ygan olmasidan yana bir luqma oldi.

— Sen kabi “noyob olmos”ni, Sami, faqat sotging keladi, — dedi omega lablarini qimtib.

Jungkook indamay ularni kuzatdi, ammo ikkalasi bir vaqtda boshlarini bir tomonga burib, nimagadir tushunmay tikilib qolganida, qoshini savolomuz ko‘tardi.

Katta alfa ham nima bo‘layotganini anglay olmadi va ularning ortidan, diqqatlari qaratilgan tomonga qaradi.

U ko‘rgan yagona narsa — zal eshigi yonida paydo bo‘lgan va bu yerda turganlarning har birini kuzatib chiqqan yaltirab turgan ko‘zlar edi.

Biroq ko‘p o‘tmay, katta munchoqdek ko‘zlar bir zumda g‘oyib bo‘ldi — go‘yo ularni hech kim payqamagan kabi.

Chon-Reno biroz avval uzun qora kipriklarini pirpiratib ko‘ringan joyga tikilib, ko‘zlarini biroz qisdi va tomog‘ini qirib qo‘ydi.

Shuningdek, alfa o‘zining muhim va juda nozik mehmoniga vaqtincha bergan kulrang shortigining bir parchasini ham ko‘rib qoldi.

Jk uzoq o‘ylab o‘tirishi shart emas edi: Savannaning narigi tomonida tug‘ilgan bu kichkina sherchada yana qiziqish uyg‘onganini yoki odatdagidek, Jungkookning o‘zi bo‘lmasa, bir joyda o‘tira olmayotganini darhol tushundi. Axir alfa hozir uning devor ortiga yashiringanini ko‘rib turibdi.

Shunday bola ediki, uni qo‘rqitib yoki ranjitib qo‘yishdan qo‘rqasan.

U Jungkookning yoniga kelishni xohlaydi. Bu Reno uchun ham, Kim uchun ham sir emas.

— Shercham, — dedi Jungkook uni aniq eshitishlari uchun balandroq ovozda va bolaning cho‘chib ketganini, ammo uning qarshisiga chiqmaganini ko‘rdi. — Yashirinma, bu yerga kir.

Sami va Neo Jungkookka qarab, bu yerda ulardan tashqari yana kim borligini tushunmay qolishdi.

Soniyalar o‘taverdi. Alfa indamay kutdi va nihoyat Taehyungning juda sekin va ehtiyotkorlik bilan oldinga chiqayotganini ko‘rdi. Noqulaylik uni butunlay qamrab olgani sababli yuzlari qip-qizil bo‘lib ketgandi.

Taehyung butun tanasidagi mushaklarini taranglashtirib, ovoz chiqarib yutinib qo‘ydi. Barmoqlarini bir-biriga ishqalab, bir joyda to‘xtadi. Qarshisida turgan qoramag‘iz omega tomon qaradi va uning qo‘lidagi pichoqni darhol payqab, ko‘ksida yengil xavotir paydo bo‘lganini his qildi. Uning boshida esa tushunmovchilik uyg‘ondi.

Neo belini biroz rostladi, qoshlarini chimirib, qarshisidagi nozik va nimjon bolaning ko‘rinishini kuzatdi. Keyin diqqatini Taehyungga qaratgan va jiddiy ko‘rinayotgan katta o‘g‘liga qaradi.

Taehyung labini tishlab, endi divanda bemalol o‘tirgan Samining nigohiga duch keldi. Ammo ko‘zlarini bir necha marta pirpiratib, yuragi oshiq qushdek pirpirayotgan insoniga qaradi.

U hatto havoga bo‘g‘ilib qolay dedi. Oyoqlari ostidagi tayanch yo‘qolgandek bo‘ldi va Chon-Renoning kuchini barmoqlarining uchigacha titroq sifatida his qildi.

Ularning doimiy uchrashuvlariga hech qachon ko‘nikolmaydi. Jungkookning saroyida bo‘lganida, uning yo‘liga Chon-Guk chiqib qolishidan Taehyung doimo hayajonlanardi.

— Yana qo‘rqib ketganga o‘xshaysan, — tarang sukunatni Jungkookning past ovozi buzdi. U ikki barmog‘i bilan omega yigitni o‘ziga chaqirdi.

— Men… — dedi Taehyung, bir necha qadam tashlagach, yana to‘xtab qolib.

— Nima bo‘ldi? — uning yuzida jiddiylik yaqqol ko‘rinardi.

Taehyung boshini orqaga burib, past ovozda chaqirdi:

— Kisa.

Ko‘p o‘tmay yo‘lakda bahaybat bengal yo‘lbarsi ham paydo bo‘ldi. Uning qadamlari juda sokin va sekin edi.

Sami nimanidir burnining tagida g‘udranib, oyoqlarini divanga uzatdi va katta ko‘zlari bilan Diegoga tikilib qoldi. Jungkook esa odatdagidek avval yirtqichga, keyin Taehyungga qaradi.

Neo pichoqni jurnal qo‘yiladigan yog‘och stol ustiga qo‘ydi. U yovvoyi hayvondan umuman qo‘rqmadi, aksincha, notanish bolaga ko‘proq qiziqdi.

— Diegoni inidan chiqardingmi? — deb so‘radi Jungkook.

— U yerda yolg‘iz qolib ketadi, — deb pichirladi Taehyung va yo‘lbars bilan birga Chon-Reno tomon shoshilmay yurdi.

— Xuddi sen kabi.

Taehyung uyalib ketdi va yanada beg‘uborroq ko‘rindi. Uning kulrang, yumshoq sochlari yigitni momiq momaqaymoqqa o‘xshatib qo‘ygandi. U hozirgina deyarli bir soat vaqt o‘tkazgan dushdan chiqqan edi. Hozir esa butunlay toza, tetik va juda yoqimli hid taratardi.

— Taehyung? — suhbatga Sami aralashib, uning va Jungkookning nigohini tutdi. — Zaharli vodiydanmi?

Omega ko‘zlarini olib qochib, katta Renoga yaqinlashdi.

Zaharli vodiydan…

— U hozir vodiyda emas, mening uyimda, Sami, — dedi Jungkook biroz dag‘al ohangda, yuzidagi jag‘larini taranglashtirib.

— Sening uyingda bo‘la turib, u, jin ursin, bahaybat yirtqichdan qo‘rqmayaptimi? — deb chin dildan hayron bo‘ldi Sami. U ulkan ko‘zlari bilan bengal yo‘lbarsiga qaradi. Yo‘lbars past ovozda g‘urrillab, Samining o‘zini kichraytirib olishiga sabab bo‘ldi.

Jungkook Taehyungning tirsagidan ushlab, uni o‘ziga tortdi. Taehyung esa xonadagi begona odamlar sabab uyalib, barmoqlari bilan uning keng yelkalariga yengilgina yopishdi va lablarini tishladi.

— Bu yerda bir o‘zim hech qachon hech narsani bilmaymanmi? — dedi Neo ularga qarab, biroz xafa ohangda.

— Ko‘ryapsizmi, sizdan nafaqat kenja o‘g‘lingiz har xil narsalarni yashiradi, katta o‘g‘lingizda esa bundan ham jiddiyroq gaplar bor, — deya kulimsiradi Sami.

Taehyung qoshlarini baland ko‘tarib, hayrat bilan Jungkookka qaradi. Bunday gapni eshitishni kutmagandi. Bu notanish odamlar Chon-Renoning qarindoshlari ekanini tushunib, yanada gangib qoldi. Qon-qarindosh emas, ammo alfa ular bilan juda yaqin ekanligi ko‘rinib turardi.

Taehyung qoramag‘iz omega tomonga qisqa qarab oldi-da, yana Jungkookka yuzlandi va unga yanada yaqinroq yopishdi.

— Men xalaqit berdim… — dedi Taehyung past ovozda va kulrang ko‘zlarga qaradi.

Ammo u chiday olmagandi…

— Yo‘q, kichkintoy, sen xalaqit bermading, — dedi Neo mehr bilan va ularning tomon sekin yurdi.

Taehyung katta Renoga qarab boshini burdi. Bu paytda Jungkook uning oq futbolkasi ustidan belini silab qo‘ydi.

— Sen shunchaki Jungkookning ukasini o‘limdan qutqarding. Men shunchalik jahlim chiqqandiki, uni devorga urib yuborish haqida o‘ylab qolgandim.

— U bo‘rttirib aytyapti, — dedi Sami asabiy kulib.

— Men hatto qo‘limga pichoq oldim, — tan oldi Neo, qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, Taehyungning yaltirab turgan asalrang ko‘zlariga tik qararkan.

— Hamma oilada begona ekanimni tushundi, dada. Endi to‘xtasangiz ham bo‘ladi, — dedi alfa boshining orqasini qashib.

Neo ko‘zlarini aylantirib, boshini chayqadi. U butun e’tiborini yangi tanishi tomon qaratmoqchi edi.

U to‘lishgan qoramtir lablarini mayin tabassumga cho‘zdi va kreslodan uncha uzoq bo‘lmagan divanga o‘tirdi. Taehyung ham kresloga joylashib, oyoqlari yonida yotgan Diegoning boshini ehtiyotkorlik bilan siladi.

— Mening ismim Neo, — dedi erkak o‘zini tanishtirib. — Men Jungkook bilan o‘sha ahmoq Samining dadasiman.

Narigi tomonda turgan Sami tilini taqillatib qo‘ydi.

— Men Taehyung, — dedi u Neoning qo‘lini siqib. O‘zi haqida yana nima deyishni bilmay, deyarli eshitilmas ovozda qo‘shib qo‘ydi: — Shunchaki Taehyung…

U bu katta saroyda hech kim emasman, deb o‘ylardi. Hatto nega hanuz shu yerda qolayotganini va nega hech qanday ketolmayotganini o‘zi ham tushunmasdi. Jungkook esa bu haqda hech narsa demasdi. Faqat nonushta va tushlik qilishni buyurar, dushga yuborar va unga o‘z kiyimlarini berardi.

— Sizlar qayerdan tanishsizlar? — qiziqib, qoshlarini o‘ynatgancha so‘radi Neo va ikkoviga qarab qo‘ydi.

Chon-Reno nigohini Taehyungga tushirdi. Taehyung esa yutinib qo‘ydi — goh issiq, goh sovuq bosayotgandek edi.

U haqiqatni aytmaydi. Unga juda noqulay edi va Jungkook buni darhol tushundi.

— Kimningdir qiziquvchanligi bizni bir-birimizga ro‘para qildi, — dedi Jungkookning ovozi chuqur va past jaranglab. — Va boshqa hech qanday sabab bizni bir-birimizdan uzoqlashtira olmadi. Go‘yo bu la’natdek.

Ko‘zga ko‘rinmaydigan, kuchi tobora xavfli tus olayotgan bu rishtani biror narsa uzishga qodirmikan?

Taehyungning tomog‘iga nimadir tiqilib qolgandek bo‘ldi. U sevgan insoniga tikilib, nafas ololmay qolgudek edi. Bir necha daqiqaga yolg‘iz qolish uchun g‘oyib bo‘lishni, bug‘lanib ketishni istardi.

Savannadagi ilk uchrashuvlari uning yuragida chuqur joylashib qolgan — yashiringancha, qimmatli iliqligi bilan uni isitib turardi. Buni unutish qiyin, qolaversa, u buni umuman istamasdi.

U umrining oxirigacha o‘sha kunlarni eslab, o‘sha paytda naqadar ahmoq va sodda bo‘lganini tushunib yuradi. U ishongandi. Noto‘g‘ri inson bilan bog‘liq his-tuyg‘ulariga berilishga rozi bo‘lgandi va buning uchun kelajakda deyarli har kuni azob chekib, Jungkook tomon tashlagan har bir qadami uchun go‘yo tovon to‘lashiga to‘g‘ri kelishini bilmagandi.

Ammo yillar o‘tadi va Taehyung qilgan ishlaridan biror marta ham afsuslanmaydi.

U ilk bor o‘zi uchun notanish tuyg‘ularning ta’mini his qilgandi. Buni bemalol sevgi deb atashi mumkin, chunki aynan shunday edi.

Taehyung Chon-Renoni chin dildan sevardi, buni baland ovozda aytishdan juda qo‘rqsa ham.

Uning sevgisi juda pok edi. Unda hech qanday soxtalik yo‘q. U bu inson qarshisida samimiy edi, o‘zini niqob ortiga yashirmasdi. Jahli chiqardi, xafa bo‘lardi, yig‘lardi va boladek lablarini burishtirib qo‘yardi — o‘z his-tuyg‘ularini ichida ushlab turmasdi.

U erkakka o‘z xarakterini to‘liq anglash imkonini berardi.

— Biroz sirli eshitilyapti, — dedi Neo jilmayib va ularning e’tiborini o‘ziga qaratmoqchi bo‘ldi, ammo ular go‘yo gipnoz qilingandek faqat bir-birlariga qarab turishardi.

— Tafsilotlarini bilsangiz, ishonmaysiz.

— Qanday ma’noda? — tushunmay so‘radi omega.

— Hatto men ham buni yolg‘on deb hisoblagan bo‘lardim, — dedi Jungkook Taehyungning ko‘zlaridagi yaltirashni kuzatarkan.

Taehyung esa buning uchun uni zarracha ham ayblamasdi.

Ularning uchrashuvi, keyingi barcha uchrashuvlari kabi, aqldan ozdiradigan darajada g‘alati edi.

— Jungkook… — xo‘rsindi katta Reno va Taehyungga qayg‘uli nigoh tashladi.

— Shaharga borishim kerak, — dedi Chon-Reno mavzuni tezda o‘zgartirib va Taehyung o‘tirgan kresloning qo‘ltiqchasidan turdi.

Taehyungning qovoqlari biroz kattaroq ochiladi.

— Nima? — xonadagi eng kichigi faqat lablarini qimirlatib so‘raydi.

— Vahimaga tushma, — biroz qo‘pol ohangda gapiradi Jungkook. — Mening uyimda senga hech qanday xavf yo‘q.

— Men shu yerda qolamanmi?..

U bu yerda nega qolayotganini tushunmaydi. Hatto bundan biroz qo‘rqishni ham boshlaydi.

— Shu yerda, — qat’iy va sovuqqon javob beradi Jungkook. — Buni xohlamaysanmi?

— Xohlayman, — darhol javob beradi u va keyingi soniyada labini tishlaydi. — Shunchaki… bunday deb o‘ylamagandim…

— Xohlaganingni qil, xohlagan joyingga bor, xizmatkorlarga ham xohlaganingcha buyruq ber. Ammo uyning hududidan tashqariga chiqishga jur’at ham qilma, — deya unga ko‘rsatmalarni tushuntiradi Jungkook. Ko‘zlarida biroz tajovuz va ogohlantirish seziladi. — Hammasini yaxshi tushundingmi?

Neo va Sami chetroqda shunchaki bir-birlariga qarab qo‘yishadi. Sami yelka qisadi va birozdan so‘ng Jungkookka qaraydi.

— Ha… — bosh irg‘ab, nigohini qovoqlarini yumgan, sokin Diego tomon tushiradi.

Chon-Renoning qasri yovvoyi tabiat va yirtqich hayvonlarga juda yaqin joylashgan. Chegaradan o‘tish haqiqatan ham xavfli. Unga bo‘ysunmaslik mumkin emas.

— Kiyin, Sami. Men bilan borasan, — deya Jungkook zalni tark etishidan oldin ogohlantiradi va ularning barchasini yolg‘iz qoldiradi.

Sami xursand bo‘lib divandan sakrab turadi, dadasiga havodan o‘pich yuboradi va Taehyungga ko‘z qisib, akasining ortidan chiqib ketadi. Qo‘lida esa olma bor.

Neo o‘g‘illarini kuzatib turgach, yana boshini biroz tushkun turgan omegaga buradi va uning iyagini juda muloyimlik bilan barmoqlari orasiga oladi. Taehyung Jungkookning otasining lablaridagi tabassumdan hech qanday yomonlik sezmaydi: u unga shunchalik mehribon ediki, Taehyungning mushaklari bo‘shashib, tarangligi asta-sekin yo‘qoladi.

— U bunday kichkina bolani qayerdan topibdi o‘zi? — deb so‘raydi Reno uning iliq terisini silab.

— Savannadan, — hech bo‘lmaganda kichik bir ma’lumotni ham sir tutishni istamaydi.

Savanna Taehyungdan avvalgi hayot tarzini tortib olgan edi.

— Sizlar-chi?.. — qoshlarini ko‘tarib, juda muhim bir narsaga ishora qiladi.

— Yo‘q, — Taehyung boshini chayqab, keskin rad etadi. — Hech narsa yo‘q…

Faqatgina sher bolasi, uning azoblari va u bilan Chon-Reno o‘rtasida sodir bo‘layotgan, o‘zi ham tushunmaydigan qandaydir narsa bor edi.
.
.
.
.
.

переводчик : Корделиа

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-16T04:18:47.304Z

Часть 10 давоми

Kuchli ichimlik tufayli zo‘riqish sekin-asta erkakni tark etadi, uni kichik qultumlar bilan billur stakandan ichishadi. Alkogol tanaga kirib, fikrlar bir muddat o‘chadi. Lekin ba’zan qimmatbaho, erkalangan narsalarning parchalarini ko‘tarib chiqadi, bu esa Jeong-Reno uchun juda tez-tez tashvishga aylanadi. Boshi doira kabi g‘uvillaydi. Alfa bu hisni la’natlaydi.

Deraza tashqarisida Afrikaning issiq, shafqatsiz quyoshi endi ko‘rinmaydi. Deraza tashqarisida oy nuri hamrohligidagi quvnoqsiz zulmat ko‘rinadi. Botsvanada sukunat. Balki zaharli vodiyda ham hammasi tinch. Hech bo‘lmaganda Jungkook shunga umid qiladi. Va olmos hududida shu vaqtda sodir bo‘lishi mumkin bo‘lgan nopok, nojo‘ya va yovvoyi narsalarni tasavvur qilishni ham xohlamaydi. Uning odamlari boshlangan ishni qachon to‘xtatish kerakligini bilishmaydi — aqldan ozgan va shafqatsiz. Aynan shunday bo‘lishi kerak. Ular sodiq, va aynan shu asosiy fazilati tufayli Jungkook ulardan yuz o‘girolmaydi. Ular bir-birlari va Jeong-Reno uchun himoya qilishga qanday tayyor bo‘lsalar, u ham o‘z odamini dushman oldida himoya qila oladi. Birinchi yil emas, yelka-yelkaga turibdilar. Janubiy Afrika davlatida bir yildan ortiq birodar bo‘lib qoladilar.

Jungkook Taehyung bilan bog‘liq tahdidlardan afsuslanmaydi. Ular hech bo‘lmaganda bir narsa oldida to‘xtashlari kerak. Va o‘sha narsa — sher bolasi. Alfa hazil qilmagan: agar uning boshidan bir to‘l soch tushsa, mayda-mayda qilib yirtib tashlaydi. Uzoqdan tanish odamni ham ayamaydi. Tegadigan barcha barmoqlarni sindiradi, tanasida o‘nlab pichoq va syuriken izlarini qoldiradi, qo‘shimcha ravishda jinsiy a’zosidan mahrum qiladi, issiq ko‘z yoshlari bilan o‘z qonini yutishga majbur qiladi, uzoq daqiqalardan so‘ng azobni uzadi — qoshini qimirlatmasdan tomog‘ini kesadi.

Lekin agar kimdir aniq unutib, mumkin bo‘lmagan ishni qilsa, Borey albatta o‘z xo‘jayiniga yordam beradi. Ular mustahkam, mag‘lub etilmagan duet.

Ming marta takrorlamaydi: jurnalist faqat uning g‘ami.

Jeong-Reno katta kresloda tizzalarini keng ochib, bo‘shashgan holda o‘tiradi, o‘ng qo‘lida rom solingan stakanni zaif ushlab, boshini orqaga tashlaydi, til uchi bilan labini silaydi. O‘z hovlisida va bugun bu yerga Diego uchun kelmaganidan g‘azablanadi, unga albatta keyinroq vaqt ajratadi. Qovoqlar ostidan yorqin qiziqishsiz Reno Sami’ga qarab turadi, u telefonda ijtimoiy tarmoqlarni varaqlayotgan, Kwon Han’ga — katta hovli manzarasini ochib turgan katta derazaga qarab turgan, va Kim Namjoon’ga — Jungkook o‘z uyida chekishga ruxsat bermagan. Ulardan tashqari alfa ba’zan kichkina Yezi’ni ham sezadi, u ota-onasi bilan uyga qaytishga tayyorlanmoqda, chunki ish vaqtlari tugagan, va odatdagidek Jeong-Reno bilan gaplashish uchun sabab izlaydi. Erkak hech narsaga qarshi emas va charchoq bilan, lekin chin dildan bolaning o‘ziga qaratilgan ahamiyatsiz so‘zlariga javob beradi.

Jungkook Jun va Han bilan shaharda bo‘lib, taxminan bir soat oldin Reno’ning hovlisiga yetib kelgan, va shu vaqt davomida alfa uchun juda asabiylashtiruvchi mehmonlarni kutishmoqda. Reno Rudo amerikalik — Dwight Bolton bilan uchrashishni qattiq talab qilgan. Jungkook eng ma’nosiz narsaga faqat bitta sabab bilan rozi bo‘lgan — amakisi va dushmanini tinchlantirish uchun. Hech kim bilan kelishmaydi, hech kim bilan sherik bo‘lmaydi, hech qachon o‘z yerlarini begonaga bo‘lishmaydi. Jeong-Reno uchun Boltonni yo‘q qilish qiyin ham, qo‘rqinchli ham emas. Botsvanani bunday yolg‘onchi, pastkash odamdan osonlikcha xalos qila oladi. U shunchaki chidab, alfa olmos biznesiga taslim bo‘lishini kutmoqda.

Afrikada yana qancha chidaydi?

Reno kresloning suyanchig‘idan oldinga engashib, tirsaklarini tizzalariga tiraydi va bir qultumda rom solingan stakanni bo‘shatadi. Ichimlik darhol boshini bir necha soniyaga aylantirib yuboradi. Ammo u to‘xtamay, yana stakanini to‘ldiradi. Shu payt Xanning xavotirli nigohini sezib qoladi. Jungkook uning tashvishidan kulimsirab, yelka qisadi-da, ichimlikdan katta qultum ichib, achchiqroq ta’midan qoshlarini chimiradi. Kwon esa xirgoyi qilgandek ovoz chiqarib, qo‘llarini ko‘ksida chalishtiradi va yana deraza tomonga o‘girilib qaraydi.

— Lin Vey va olmos bilan bog‘liq vaziyatni hal qildingmi? — deb so‘raydi Namjoon va orqasini devorga tirab, Jungkookka qaraydi.

Reno ikki kun oldingi kechani eslab, jag‘larini taranglashtiradi va stakandagi suyuqlikka tikiladi.

— Yo‘q.

«Aybdorlarning o‘z qo‘llarini kesib tashlamagani ham yaxshi».

— Qilmoqchimisan?

— Buni uning vijdoniga havola qilaman, — deydi Jungkook romdan icharkan, ovozi xirillagan va sovuq. — Agar yana shunga o‘xshash holat takrorlansa, unda butunlay boshqa gap bo‘ladi.

U rahm-shafqat kutmasin.

Boshqalarning xatolariga chidash Jungkookni tobora bezdirib bormoqda. Tez orada u o‘zini tiyolmay qolishi mumkin.

Alfa hech kimni kechirmadi. Hammasini yodida saqlab qoldi va kelajakda albatta eslatadi. O‘sha paytda g‘azab uni ich-ichidan portlatayotgandi. Taehyunggning tiz cho‘kib, ovoz chiqarib yig‘layotganini ko‘rganida, Renoning ichida nafaqat himoyasiz omegani imkon qadar tezroq bag‘riga bosish istagi, balki butun insonlar olamiga birdan paydo bo‘lgan dahshatli g‘azabini sochish istagi ham uyg‘ongan edi.

Kim bunday munosabat uchun juda beg‘ubor va nozik. Jungkook zaharli vodiydagi har bir inson buni tushunishiga umid qiladi. Aks holda, keyin pushaymon bo‘lish va qilgan ishidan afsuslanish uchun juda kech bo‘ladi.

— Taehyung toshni olganiga ishonmaysanmi? — deb Kim xavfli savol beradi va o‘zi ham buni tushunib turadi.

Chon-Renoning xotirjam nigohi bir zumda xavfli tusga kiradi. Alfa anchadan beri tanish bo‘lgan yuzga tikilib, qo‘lidagi kristall stakanni qattiq siqadi, go‘yo uni kaftida sindirib yubormoqchidek.

— U olmagan, — deya jahli bilan tishini orasidan chiqarib aytadi. Ohangidan Taehyunga qarshi ayblovlarni eshitishni istamasligi yaqqol seziladi.

— Ishonaman, tinchlan, buqa, — deya xirillab kuladi blondin, qoshini ko‘tarib.

Jungkook bunga rostdan ham haddan tashqari jiddiy va qattiq jahli chiqayotgan edi. Han ularni kuzatib, lablarini qisadi, ammo aralashmaydi va hech narsa demaydi. Sami esa ularga qiya qarab, baland ovozda xo‘rsinadi-da, telefonini chetga qo‘yadi. Ular umuman nima haqida gaplashayotganini tushunmaydi.

Han va Namjoon har qanday holatda ham Taehyung tarafida, Reno esa kimdir omega haqida yomon o‘ylasa, darhol g‘azablanadi. Bu haqda hech kim bir og‘iz ham gapirmaydi, go‘yo hech narsani sezmagandek. Jungkook uchun ham shunisi yaxshi. U ulardan ortiqcha va keraksiz gaplarni eshitishni istamaydi. O‘z xatti-harakatini o‘zi tushunib oladi.

— Taehyung kim o‘zi? — suhbatga Sami aralashib, hozir bo‘lganlarning barchasiga qiziquvchan nigoh tashlaydi.

Kvon bu savolga darhol munosabat bildiradi va Jungkookka qaraydi. Jungkook esa shu paytda ro‘parasidagi pastak yog‘och stolning bir nuqtasiga tikilib, go‘yo kichik Reno bergan savolni eshitmagandek rom ichardi.

— Javobni sening katta akang yaxshiroq biladi, — deya jilmayadi Namjoon.

— Jungkookmi? — Sami lablarining chetini ko‘tarib, erkakka g‘alati qaraydi.

Chon-Reno istamaygina qoramtir tanli yigitga ko‘z tashlaydi, ammo tezda nigohini kirish joyida turgan Eziga o‘tkazadi.

— Ser, — deydi bola ovoz chiqarib. — Sizning oldingizga mehmonlar kelishdi.

Uning gapidan so‘ng hammalari o‘tirgan katta zalga Reno Rudo va qora kostyum kiygan uch erkak kirib keladi. Ularning orasida Jk bir necha kun oldin zaharli vodiyga kelgan alfani — Jek Tyornerni tanib oladi.

Ammo Chon-Reno ularga uzoq tikilib o‘tirmaydi. Nafratlanadigan odami — Duayt Bolton bilan ko‘zlari to‘qnashganda, lablarini stakan chetiga tekkizadi. Amerikalik afrikalikdan farqli ravishda jilmayib turar, nimadandir mamnun ko‘rinardi.

U klassik laklangan tufli, oddiy qora ko‘ylak va unchalik ozg‘in bo‘lmagan uzun oyoqlariga biroz yopishib turadigan shim kiygan. Jk esa hech kim uchun maxsus kiyinmagan: harbiy etik, qora kargo shim va gavdasining mushaklarini ajratib ko‘rsatadigan shu rangdagi futbolka.

Duayt zalda o‘tirganlarning hech biriga qaramaydi — u bu qadar uzoq yo‘lni aynan Chon-Reno uchun bosib kelgan va butun e’tiborini unga qaratgan.

— Yolg‘on gapirmayman, uchrashuvga rozi bo‘lganingdan xursand bo‘ldim, — suhbatni, odatdagidek, birinchi bo‘lib Bolton boshlaydi va Jk tomon yuradi.

— Men ham yolg‘on va sirlarni yoqtirmayman, — ko‘p o‘ylamay javob beradi Reno. — Men o‘zimni bosiq odam deb hisoblayman, ammo sabrim tugasa, o‘z uyimda ham senga qarshi keskin chora ko‘rishim mumkin.

Amerikalik kulimsirab, Jk o‘tirgan kreslodan qariyb ikki metr naridagi kresloga joylashadi. Rudo esa uyning interyeriga juda mos tushadigan yumshoq kremrang divanga o‘tiradi.

— Hammasini toza sahifadan boshlaymiz, lekin tahdidlar bilanmi? — qoshini ko‘taradi Duayt va oyog‘ini oyog‘i ustiga qo‘yadi.

— Bu ogohlantirish, — deya tuzatadi Chon-Reno qo‘pol ovozda. — Ba’zan ogohlantirishlar mustahkam va sodiq munosabatlarga zamin yaratadi.

— Bizning ishlarimiz shunchalik yaxshi ketishiga umid qilyapsanmi? — ingichka lablarida kinoyali tabassum paydo bo‘ladi.

— Kelajakni ko‘ra olmayman, — deya kinoya qiladi Jk va kresloda qulayroq joylashib, kulrang ko‘zlarini faqat bir odamga qaratadi. — Ammo oddiy bir narsani ayta olaman: senga nisbatan menda ishonch yo‘q. Ishonch bo‘lmasa, odamlar faqat dushman bo‘lib qoladi.

— Men sening oldingga buning uchun kelganim yo‘q.

— Unda ketishing mumkin, — deya xotirjam javob beradi Reno, qosh ostidan qarab, romdan bir qultum icharkan.

Han, Namjoon va Sami taranglashib qolgan amerikaliklar hamda Rudoga qarab kulimsirashadi. Qoramtir tanli erkak xo‘rsinadi va bu ikki dushman o‘rtasidagi uchrashuvni aynan o‘zi tashkil qilgan bo‘lsa-da, ularning suhbatiga aralashmaydi.

Zaldagi taranglik esa ketishni istamas, aksincha, har bir insonni o‘zining noxush ta’siri bilan o‘rab turardi.

— Men hali ichimlik ichmadim, — deya jilmayadi Duayt, stolga qo‘l uzatib, viski solingan butilkani oladi. — Afrikaliklar doim shunchalik mehmondo‘st emasmi? — U o‘ziga stakanga ichimlik quyib, kreslo suyanchig‘iga suyanadi.

Chon-Reno unga istehzoli nigoh tashlab:

— Amerikaliklar ham maqsadlariga erishish uchun har doim o‘z manfaatlarini ustun qo‘yishga tayyormi? — deya kinoya qiladi.

Boltonning odamlari darhol bir-birlariga qarab, aytilgan gaplardan jahllari chiqib, taranglashadilar. Go‘yo joylaridan turib ketishga tayyor edilar. Ammo boshliqlarining og‘ir nigohini sezgach, tinchlanib, g‘azablarini ichlariga yutadilar. Jk esa ularning harakatini va noroziligini ko‘rib, shunchaki kulimsiraydi.

— Bizda olmos urushi bor. Bundan ham xavfliroq — millatchilikka asoslangan urush boshlanib ketmasin, — deydi Duayt jahlsiz ohangda va ichimlikdan bir qultum oladi.

— Men millatchi emasman, — deya quruq va qo‘pol javob beradi Jk, toki uning so‘zlariga shubha qolmasin. — Men bu yerlikdek ko‘rinishga urinayotgan begonalarni ko‘rishni xushlamayman.

— Tomirlaringda koreys qoni bor. Unda sen ham begonasan-ku?

— Inson tug‘ilganidan boshqa davlatda tarbiyalangan bo‘lsa, uning qoni hech narsani hal qilmaydi, — deya o‘z nuqtayi nazarini qat’iy bildiradi Jk. — Afrika — mening uyim.

Hatto peshonasiga qurol tirashsa ham, u o‘z vatanini tark etmaydi.

— Sening holatingda gap faqat davlat haqida emas, boshqa muhit haqida ham ketishi kerak, — deya jilmayadi erkak va boshini biroz yelkasiga egadi. — Sherlar tarbiyasida ulg‘aygan — sherlar orasida ulg‘aygan Xudo bu uyga shafqatsizlik bilan kirib kelgan, — deya Botsvana bo‘ylab mashhur bo‘lgan satrni aytadi. — Odamlar sendan qo‘rqishadi va seni hurmat qilishadi, hatto sen haqingda qo‘shiqlar yaratishadi.

Bolalar tomonidan to‘qilgan bu qo‘shiq anchadan beri mavjud. Uning so‘zlari butun Afrika bo‘ylab tarqalib, har bir fuqaroga ulkan olmos konlarining egasi kimligini aytib turadi.

— Ammo sen tinchlanmoqchi emassan, — Reno kuchli barmoqlari orasida stakanni aylantiradi.

— Men yaxshi niyat bilan keldim.

— Yaxshi niyat bilan kelgan bo‘lsang, nega o‘z odamingni mening vodiyimdagi ishchilar safiga yashirincha qo‘shding? — alfa tishlarini qattiq qisadi.

Reno Bolton tomon qarab, u bilan qanday qilib o‘zini tiyib turganiga o‘zi ham hayron. Axir u Boltonni yomon ko‘radi, Bolton ham Jkni. Ularning bir-biriga nisbatan adovati o‘zaro.

— Sen uni sherning changaliga tashlab berding, — deb eslatadi Jungkook haqiqatan ham qilgan dahshatli ishini.

Chon-Reno lablarini yalab, kulimsiraydi.

U hech narsadan afsuslanmaydi va o‘sha qurbonining hamda Boreyning og‘riqli hayqiriqlarini yaxshi eslaydi.

— Lekin o‘ldirmadim.

— U bir kundan keyin infeksiya tufayli vafot etdi.

Reno buni kutgandi. O‘sha odamning butun tanasi yosh oq sherning tishlari va tirnoqlari izlari bilan qoplangan edi.

— Bunda sizlarning shifokorlaringiz aybdor, — deydi Chon-Reno jirkanch kulimsirab, jigarrang ko‘zlarga tik qaraydi.

— Bunga bahs qilolmayman, — deydi Bolton xotirjamlik bilan va buni inkor ham qilmaydi.

Amerikaliklar bu katta qasr egasiga kuchli nafrat bilan qarashadi. Ular afrikalikka bo‘lgan nafratlarini yashirishmaydi. Jungkook ularning ikki sherigini shafqatsiz usullar bilan o‘limga olib kelgan edi. Chon-Reno esa o‘ziga mutlaqo ishongan. Chet ellik mehmonlar oldida na qo‘rquv, na sarosima sezadi. U xotirjam, biroq uch kishidan tashqari hammaga nisbatan yoqimsiz tuyg‘ularni ichida saqlaydi.

Duayt ham Garvard universitetida tahsil olgan, o‘zini hech narsadan cho‘chimaydigan oddiy fuqaro sifatida ko‘rsatishga urinadi va Chon-Renoning to‘g‘ridan-to‘g‘ri gaplariga chidab turadi. Chetda sokin kuzatib turgan Rudo esa taranglik bilan sug‘orilgan bu suhbat tez orada xonadagi havoni kesib yuboradigan darajaga yetishini sezadi. Namjoon va Kwon Han esa do‘stining mehmon qarshisida o‘z mavqeini yaxshi saqlab, ojizlikni ko‘rsatmayotganidan mamnun.

— Bahslashmoqchi bo‘lmasang, unda men bilan nima uchun bunchalik uchrashishga intilganingni darhol ayt.

— Kelishuv, — Bolton labining chetida kulimsiraydi.

Jungkook boshini chayqab, allaqachon ikkinchi stakan romni ham bo‘shatadi. So‘ng bo‘sh stakanni stol ustiga qo‘yadi va o‘ziga yana quyishni istamaydi.

— Aniqroq gapir.

— Men ham o‘z olmoslarimni sen orqali kontrabanda yo‘li bilan tashishni xohlayman, — deydi u dadil. Bu gap Jungkookning diqqatini tortadi. — Bu yerda o‘tirganlarning har biri sening Sharqda juda yaxshi aloqalaring borligini biladi. Shu sababli olmoslardan juda katta daromad topasan.

Jungkook Janubiy Afrikada olmoslarni Yaqin Sharqda bemalol sota oladigan yagona odam edi.

— Senga yordam berishdan menga nima foyda? — alfa ko‘zlarini qisadi.

— Foydaning bir qismi sizniki bo‘ladi, — amerikalik teatrga o‘xshatib qo‘llarini ikki tomonga yoyadi.

Kwon Han va Namjoon bir-biriga qarashadi, keyin bir vaqtda Chon-Renoga qarashadi.

— Kichik qismi? — aniqlashtiradi Jungkook.

— Kichik qismi. Aks holda sen bilan kelishishdan ma’no ko‘rmayman, — tasdiqlab bosh irg‘aydi Bolton. — Ammo, — u ko‘rsatkich barmog‘ini ko‘tarib, qoshlarini o‘ynatadi, — sening ortingda rangli toshlar bilan ishlaydigan Vashington kompaniyasini qo‘yaman. Ular Afrikadan keladigan har qanday noyob olmos uchun jonini berishga tayyor, — deya ishonch bilan tushuntiradi Duayt. Uni hech kim chalg‘itmay, diqqat bilan tinglaydi. — Senda juda katta hudud bor, Jungkook. U yerda nafaqat ko‘zni, balki biznesmenning to‘ymas nafsini ham quvontiradigan qimmatbaho toshlar uchrashi ehtimoldan xoli emas.

— Menda rangli toshlar yo‘q, Duayt, — Chon-Reno ikkilanmay javob beradi.

Taehyung topgan pushti olmos haqida ko‘pchilik bilishi shart emas. Jungkook uning mavjudligini qalbining tubida sir saqlaydi.

— Ammo agar paydo bo‘lsa, xaridoring ham, undan keladigan katta miqdordagi pul ham ishonchli bo‘lishiga amin bo‘lasan.

Noyob toshni munosib narxda sotib oladigan odam yoki kompaniyani topish juda murakkab ish. Jungkook na Bolton, na boshqa birovga ishonishi mumkin.

Taehyung faqat o‘sha yorqin kulrang ko‘zlardagi o‘z aksini ko‘rsa edi, shundagina yuragi tinchlanib, begona, iflos va shafqatsiz qo‘llardan qo‘rqishni bas qilardi.

U o‘sha muzdek nigohni mast bo‘lguncha o‘ziga singdirgisi keladi.

Jungkook Taehyung nafas olayotgan havoning o‘ziga aylangan. Hozir esa yigit bo‘g‘ilib qolayotgandek. Og‘riqdan kaftlarini tomog‘iga bosib, tashqaridagi har bir shovqin, qadam va zaharli kulgidan seskanadi.

Ko‘zlari charchagan, kipriklari og‘ir. Bugun esa lablariga hech kim tegmagan. Jimjitlikdagi xira yarim qorong‘ilik titrab turadi. Stol ustidagi yolg‘iz chiroqdan taralayotgan xira nur uning ozoda yuz chizgilarini va yonoqlariga tegayotgan uzun barmoqlarini yoritadi. U barmoqlarining bo‘g‘imlarini nozik terisi bo‘ylab yurgizib, xayolchan va g‘amgin nigoh bilan sun’iy nurlarning miltillashiga qaraydi. Bir necha soat oldingi xayoliy tegishni eslab, yuragi eziladi.

U mehrni unutmagan. Jungkooksiz o‘tgan har bir daqiqani eslaydi va o‘zini o‘ylar bilan qiynaydi. Ichidagi “To‘xta, aks holda o‘zingni halok qilasan”, degan ovozga qanday quloq solishni bilmaydi. Taehyung esa bunga javoban osmon va tog‘lar uning umidsizligini eshitadigan darajada baqirgisi keladi:

“Halok qilding. Allaqachon halok qilding.”

Chon-Renoning katta chodirida o‘tirgan Taehyung stol yonidagi stulda boshini tirsagiga qo‘yib o‘tirardi. Barmoqlarining uchini chiroqqa cho‘zib, unga sekin taqillatadi va kipriklarini erinchoqlik bilan qoqadi. Yolg‘iz qolganiga qancha vaqt bo‘ldi? U buni unutib yuborgan. O‘zini juda yomon his qilmoqda. Jismonan emas. Istaksiz, shunchaki zerikkanidan yana bir daqiqa chiroqqa tikilib o‘tiradi va javobsiz tuyg‘ularining naqadar ahmoqona, ammo yengib bo‘lmas ekanini anglaydi.

Chodir kirishiga qaraganida esa yanada xafa bo‘ladi. Bu yerga undan boshqa hech kim kirmaydi ham, chiqmaydi ham. Jungkook yo‘qligidan yuragi achishadi. Kim bu alamdan pastki labini tishlari orasida mahkam qisadi, boshini ko‘taradi va xuddi kichkina boladek, erkak hozirgina uning ko‘z o‘ngida paydo bo‘lishiga umid qiladi. Ammo zulmat va sovuqlik ichida qolgan Taehyung istagan narsasiga erisha olmaydi.

Uyqu omega tomon bir qadam ham yaqinlashmaydi. Umuman uyqusi kelmaydi. Taehyung bundan xursand ham. O‘z xavfsizligiga ishonchi bo‘lmagan holda uxlashni mutlaqo istamaydi.

Jungkook ketdi va xotirjamlikni ham o‘zi bilan olib ketdi.

Hammasini olib ketdi, faqat o‘zining sher bolasini emas.

Taehyung endi chiday olmaydi. Jungsiz o‘tgan soatlar uning uchun azobga aylangan. U bor kuchi bilan yig‘lamaslikka harakat qiladi.

Omega stuldan turib, chiroqni o‘chiradi va tashqariga chiqadi. Chodirdan chiqqach, uni yengil kechki shamol va yaqin atrofda yangrayotgan musiqa qarshi oladi. Tashqarida allaqachon ancha vaqtdan beri qorong‘i, ammo Reno odamlari olmos qaziladigan hududda endigina ko‘ngilxushlik qilib, shovqin-suron ko‘tara boshlashgan.

Taehyung ehtiyotkorlik bilan ularning kulib, ichib, baland ovozda suhbatlashayotganini kuzatadi. Ayrimlari konlarda ishlaydigan omegalar bilan vaqt o‘tkazayotganini ko‘rgach, butun vujudi taranglashib, o‘zini qo‘llari bilan quchib oladi. Vodiy nazoratchilari haqiqatan ham unga tegishmagan edi. Ammo Kim kar emasdi va chodirda o‘tirganida ham ular u haqda yoqimsiz gaplar aytayotganini juda yaxshi eshitgan.

Tae ularga qarashdan qo‘rqadi. U chuqur nafas olib, yovvoyi olomondan nigohini baland darvozalarga buradi. Darvoza yonida orqalariga qurol osib olgan va qo‘llarida pivo butilkalarini ushlab turgan bir nechta qo‘riqchini ko‘radi.

Taehyung ahmoqona ish haqida o‘ylaydi. Bu sof telbalik ekanini omega tushunadi, ammo o‘zini to‘xtatishni istamaydi. U juda zaif…

Unga kuch kerak. Unga Jungkook kerak.

Kim shoshilinch ravishda darvoza tomon yuradi va yo‘l-yo‘lakay boshqa alfa va omegalarni kuzatib, ularning hamon unga e’tibor bermayotganiga ishonch hosil qiladi. Ammo darvozani qo‘riqlayotgan erkaklar omegani tezda payqab qolishadi va suhbatlarini to‘xtatib, butun e’tiborlarini unga qaratishadi.

Ulardan biri yigit tomon bir necha qadam yurib, qoshlarini chimiradi va pivo butilkasini yerga qo‘yadi.

— Qayerga ketyapsan? — deb so‘raydi qoramtir terili alfa omega darvoza oldida bir metr narida to‘xtaganida, qo‘pol va past ovozda.

Qolgan qo‘riqchilar ham unga ochiqchasiga tikilib qarashadi. Taehyung yutinib qo‘yadi va bu yerga kelganidan allaqachon afsuslana boshlaydi.

— Meni Chon-Renoning oldiga olib boringlar… — nihoyat Tae o‘z istagini aytishga jur’at qiladi.

Erkaklar bir-biriga qarashib, baland ovozda kulib yuborishadi. Kim qattiq xijolat bo‘lib, sarosimada ularning yuzlariga qarab chiqadi.

— Bolakay, — deydi alfa kulgi orasidan. Bu laqab Taehyungga juda yoqimsiz. — Nimadandir adashyapsan. Agar Reno senga yaqinlashishni taqiqlagan bo‘lsa, bu sen o‘z xohishlaringni bajarishni talab qilishing mumkin degani emas.

— Iltimos… — deya shivirlab yolvoradi Kim.

— Yaxshisi, chodiringda o‘tir va boshqalarni bezovta qilma.

Qiziqishi so‘ngan afrikalik erkak yuzini o‘girib, qolganlar tomon yuradi. Taehyung titrab nafas chiqarib, oldinga kichik bir qadam tashlaydi va uzoqlashayotgan orqaga qaraydi.

— Qo‘ng‘iroq qiling, — deydi yigit kutilmaganda, ammo muloyim ovozda.

Alfa to‘xtab, sekin boshini buradi va qoshini ko‘taradi.

— Unga qo‘ng‘iroq qiling…

— Juda jasur ekansan, — erkak kulimsiraydi. — Mayli, aytganing bo‘lsin.

Qo‘riqchi cho‘ntagidan telefonini chiqarib, chetroqqa o‘tadi. Tae sabr bilan kutadi, unga tikilib, lablarini tishlab turadi. Qo‘riqchi smartfonini qulog‘iga tutib, yosh jurnalistdan yuzini o‘giradi.

Uning yuz ifodasi va lablarining harakatidan omega uzoq vaqt gudok kutishga to‘g‘ri kelmaganini tushunadi. Jungkook o‘z odami qo‘ng‘irog‘iga tezda javob bergan.

Kim hech narsani eshitmaydi. Unga faqat jim turishga ruxsat berilgan va u shuni qiladi. Qiziqish va hayajondan futbolkasining uchini barmoqlari bilan g‘ijimlaydi.

Afrikalik erkak Taehyungga shubhali nigoh bilan qarab, jag‘larini taranglashtiradi, Reno bilan nimanidir gaplashib, boshini chayqaydi.

Kim esa hozirning o‘zida portlab ketadigandek bo‘ladi.

Qanday qilib bunga jur’at qilganini o‘zi hamon tushunmaydi.

Jungkooksiz nafas olishning o‘zi ham imkonsizdek, ammo Taehyung yashashi kerak. U qilgan ishidan uyaladi, qo‘rqadi va xijolat bo‘ladi, ammo baribir yuragini tinchlantirish uchun Renoning oldiga borishni istaydi.

Alfa suhbatini tugatib, telefonini yana cho‘ntagiga soladi va u yerdan kalitlarini chiqaradi.

— Ortimdan yur, jurnalist, — deb befarq buyuradi u Taehyungga. Tae esa qarshilik qilishga jur’at etmaydi.

Taehyungning yuragi erib ketgudek bo‘ladi. Jungkook uning kelishiga qarshi emasligini bilishning o‘ziyoq uni quvontiradi.

— Qayerga boramiz?..

— Renoning qasriga, — degan javob darhol yangraydi.

Omega tabassumini zo‘rg‘a yashirib, bosh irg‘aydi va darvoza eshigini ochib, tashqariga chiqayotgan afrikalik erkakning ortidan shoshilib yuradi. U jip tomon yo‘l oladi.

Taehyung indamay, hech kimning ko‘rsatmasisiz orqa o‘rindiqqa o‘tiradi. Begona alfa bilan bunchalik yaqin bo‘lishni istamaydi. Har holda unga unchalik ishonmaydi. Erkakning o‘zi ham gaplashishga qiziqmaydi: motorni ishga tushirib, zaharli vodiydan uzoqlashadi va notekis yo‘lga burilib, katta tezlikda harakatlana boshlaydi.

Jungkook tomon bo‘lgan safar hech qanday so‘z va suhbat bilan kechmaydi. Bu esa ikkalasi uchun ham katta yengillik. Yo‘l davomida esa oy nuri tushgan Savannaning ajoyib manzaralari hamroh bo‘ladi.

Bu joyning go‘zalligi cheksizdek. Manzara shu qadar maftunkorki, Taehyung bir zumga qayerga ketayotganini ham unutadi. U baland, ingichka daraxtlar yonida uxlayotgan jirafa va zebralarga hayrat bilan qaraydi. Uzoqroqda sherlar to‘dasini ham ko‘rishga muvaffaq bo‘ladi. Kimga bu katta yirtqichlar Chon-Renoga tegishlidek tuyuladi. Aynan yirtqichlar dam olayotgan shu joyda Tae ikki kun oldin kechqurun Jungkook bilan birga bo‘lgan.

O‘z xayollaridan xijolat bo‘lib, Kim vaqtning qanday tez o‘tganini ham sezmay qoladi. Oradan bir necha o‘n daqiqa o‘tib, ular tezlikni pasaytirib, baland darvozalar oldiga yetib kelishadi. Uning ortida ulkan, chiroqlar bilan yoritilgan hovli ko‘rinadi.

Taehyungning qoshlar beixtiyor ko‘tarilib, lablari hayratdan ochiladi. U ko‘zlari porlagancha qarshisidagi manzarani tomosha qiladi. Reno arab shahzodasiday boy ekanini tasavvur qilgandi, ammo taxminlari bunchalik to‘g‘ri chiqishini aniq kutmagandi.

Bu yerda nafaqat Jungkookning mashinasi, balki yana bir nechta noma’lum avtomobil ham turardi. Manzara Taehyungning nafasini ichiga yutib qo‘yadi. Alfaning shaxsiy hududi atrofida yashillik va hayot qaynaydi — bu odamning hamma narsasida Afrika nafasi seziladi.

Harbiy kiyimdagi baquvvat va baland bo‘yli qo‘riqchilar qo‘llarida avtomatlar bilan aylanib yurishar, o‘tkir nigohlari bilan hamma narsani kuzatishardi. Hatto bir-biriga ham chalg‘imasdilar.

Alfa kimningdir mashinasi yoniga kelib to‘xtaganida, tashqariga chiqadi. Tae ham uning ortidan tushishga jur’at etib, eshik tutqichiga qo‘l uzatadi.

Afrikalik erkak Renoning hashamatli qasri qo‘riqchilari bilan gaplashayotgan paytda, Kim mayda qadamlar bilan oldinga yuradi va bunday ulkan qarorgohni birinchi marta ko‘rib, hayratdan nima deyishni ham bilmay qoladi.

Tae qulog‘idagi naushnik orqali gaplashayotgan va darvoza eshigini ochayotgan erkakka ko‘zi tushib, bir zumga chalg‘iydi. Erkak omega tomon bosh irg‘ab, unga o‘tishga ruxsat beradi.

Kim tezda uning yonidan o‘tib, hovliga kiradi. Ortidan darvozaning darhol yopilganini eshitadi.

Taehyung qayerga borishi kerakligini bilmaydi. Shunchaki xijolat bo‘lib, barmoqlarini bir-biriga ishqalagancha qasr tomon yuradi.

Va asosiy eshiklar ochilganini ko‘rishi bilan, Taehyungning butun e’tibori o‘sha tomonga tortiladi…

Nihoyat…

U uni ko‘radi.

Va nafas oladi…

Jungkook uning xayolidagi yagona odamdek. Tae to‘g‘ri uning tomon yuradi va qadamlarini tezlashtiradi.

Reno zinapoyaga yaqinlashib, bir necha pog‘onadan tushadi va to‘xtaydi. Uning xavotirli nigohi Kimda qotib qoladi. Taehyung esa tezda uning oldiga kelib, bir pog‘ona pastda to‘xtaydi.

— Nima bo‘ldi? — chidab turolmay, tishlari orasidan xirillab so‘raydi Chon-Reno.

Taehyungning ko‘zlarida quvonch uchqunlari paydo bo‘ladi. Jungkookning yonida ekanining o‘ziyoq unga taskin beradi.

— Hech narsa, — deya past ovozda tinchlantiradi u. — Shunchaki sening oldingga kelgim keldi… — deydi Tae, hatto kunduzi undan qattiq xafa bo‘lgan bo‘lsa ham, buni yashirmaydi.

Jungkook Taehyungning peshonasiga mehr bilan tegib, uni o‘ziga yaqinroq tutadi. Kim uning yonida o‘zini xotirjam his qiladi. U Jungkookning o‘ziga tanish, ammo xavfliroqdek tuyuladigan hidini sezadi va uning yonida bir oz tinchlanadi.

Reno unga yana muloyim munosabatda bo‘ladi. Taehyung esa shu qisqa xotirjamlikning o‘zidan ham taskin topadi. Undan uzoqlashishni istamaydi, chunki… Buning sabablari juda ko‘p.

— Oh, shercham… — deydi Jungkook mayin ovozda.

Faqat uning sherchasi…

— Jahling chiqmayaptimi? — ehtiyotkorlik bilan so‘raydi Kim, erkakka qarab.

Alfa biroz ortga chekinib, uning tubsiz ko‘zlariga qaraydi va qoshlarini yengil chimiradi.

— Jahlim? — tushunmaydi u. — Nega jahlim chiqishi kerak?

— Sening oldingga kelishni xuddi kichkina boladek so‘raganim uchun, — deydi Taehyung xijolat bo‘lib. — Men seni chalg‘ityapman. Senda ishlar bor, shekilli, mehmonlaring ham bor…

Omega darvoza yonida turgan mashinalarni eslaydi.

— Mehmonlaring do‘zaxda kuysin, — deya tishlari orasidan gapiradi Jungkook.

Kim uning mehmonlarga nega bunchalik nafrat bilan qarashining sababini bilmaydi. Ammo bu haqda so‘ramaydi — bu uning ishi emas.

— Demak… mendan jahling chiqmayaptimi? — kiyikdek katta ko‘zlari bilan qaraydi Tae.

— Yo‘q. Lekin sen meni hayratda qoldiryapsan. Men yo‘qligimni mutlaqo xotirjam qabul qilolmaysan. Men yoningda bo‘lmaganimda vahimaga tushasan, — deydi Chon-Reno.

Tae yanada qizarib, boshini yelkalariga tortadi.

— Bir necha soatga ketdim, kelib qarasam, meni oldingga olib kelishlarini buyurib yuribsan.

Axir bu shunchaki emasdi… Yuragi yig‘layotgandi.

— Buyruq bermadim, iltimos qildim… — deya Renoning odamlari noto‘g‘ri tushungan gapni tuzatishga urinadi Tae.

Jungkook qoshlarini o‘ynatib, omegani ehtiyotkorlik bilan bilagidan ushlaydi.

— Iltimosing bajarildi. Endi yur.

Alfa Taehyungni ortidan ergashtirib, asosiy eshiklar tomon olib boradi. Omega qarshilik qilmay, itoatkorlik bilan uning ortidan yuradi.

Jungkook omegani qasrga birinchi bo‘lib kiritadi, keyin o‘zi ham kirib, eshikni yopadi va ichki bezaklardan hayratlangan yigitni biroz oldinga undaydi.

Taehyung qiziqish bilan atrofga qaraydi, ammo tez orada o‘zini to‘xtatadi. Boy uylarni hech qachon ko‘rmagan ahmoqdek ko‘rinishni istamaydi.

U Renodan uzoqlashmay, qayerga ketayotganini o‘zi ham bilmagan holda yonida yuradi. Bu qasrda xonalar soni cheksizdek tuyuladi.

Ular kichikroq bir zalga kirishadi. Tae bu yerda qanday munosabat bildirishni ham bilmay qoladi — xona juda chiroyli va shinam edi. Hatto qandildan taralayotgan yorug‘lik ham Kimni hayratga soladi.

U xona o‘rtasida qotib qolib, mayin lablarida zo‘rg‘a seziladigan tabassum bilan atrofga qaraydi. Oddiy jurnal stolining o‘rniga qo‘yilgan to‘rtta kichik, ishlov berilgan daraxt to‘nkalariga ko‘zi tushadi.

U bu uyning tom ma’noda har bir burchagi go‘zal ekaniga shubha qilmaydi.

Taehyung o‘zining kichkina uyida yashashga o‘rgangan. Afrikadagi uyi unchalik katta emas, ammo u uni juda yaxshi ko‘rardi. Koreyada esa omega bobosining ancha katta xonadonida yashagan va u yerdan qochishni orzu qilgan.

— Hozircha shu yerda o‘tirib tur, — deya yuzaga kelgan sukutni buzadi Jungkook va uning nigohini o‘zida sezadi.

— Tez qaytasanmi?

— Tez orada. Faqat yig‘lama, — deya qoshini ko‘taradi erkak.

— Men yig‘lamoqchi ham emasdim… — deya ming‘irlab, qoshlarini chimiradi va nigohini chetga olib qochadi.

Jungkook indamay uning yonidan ketadi. Taehyung esa kamtargina yumshoq divanning chetiga o‘tirib, xonani tomosha qiladi. Qo‘llarini tizzalariga qo‘yib, bu yerda hech bo‘lmaganda Jungkook va uning oilasiga tegishli shaxsiy suratlarni topishga urinadi. Axir odatda odamlarning uylarida shunday suratlar bo‘ladi. Ammo Kim hech narsa topolmaydi va shunchaki hafsalasi pir bo‘lib xo‘rsinadi.

Jungkookning qasrida ekanini va uning o‘zi ham qayerdadir shu atrofda ekanini bilishning o‘zi Taehyungning ko‘ngliga xotirjamlik beradi.

Kim qariyb o‘n daqiqa mutlaq sukunatda o‘tiradi. Vaqti-vaqti bilan zalga kiraverishga qarab, o‘zining azob beruvchisini kutadi. Ammo oxiri o‘zini tiyolmay, o‘rnidan turadi va u yoqdan-bu yoqqa yura boshlaydi.

Yurib-yurib, kichkina yo‘lak oldiga keladi. U yerda faqat baland eshikni ko‘radi. Orqasiga qarab, Jungkook hali yonida yo‘qligiga ishonch hosil qilgach, qiziqish ustun keladi. Tae shovqinsiz ravishda eshik tomon borib, barmoqlarini dastaga tekkizadi va uni sekin tortib, eshikni ochadi.

Burniga bir zumda urilgan hiddan Taehyung bu uy egasining xonasi ekanini tushunish qiyin emas. Kim eshikni biroz itarib, ichkariga qaraydi va oy nuri bilan to‘lgan yotoqxonani ko‘radi.

Ichkariga kirar ekan, omegani yig‘ishtirilgan, ammo biroz g‘ijimlangan karavot o‘ziga tortadi. Go‘yo yaqinda kimdir unda yotgandek. Karavot devor yonida joylashgan, uning qarshisida esa ichki hovliga olib chiqadigan ochiq panoramali eshiklar ko‘rinadi.

Bu yerda qandaydir sehrli xotirjamlik hukm suradi. Taehyung butun vujudi bilan Chon-Renoning energiyasini his qiladi.

Tae alfaning shaxsiy karavotiga yaqinlashib, labining chetini biroz ko‘taradi va ikki barmog‘i bilan oq ko‘rpa ustidan sekin o‘tkazadi. So‘ng nigohini hovliga buradi. U yerda bir nechta daraxt, butalar va turli xil noma’lum o‘simliklarni ko‘radi. Hovlining o‘rtasida esa ovozi bilan quloqqa yoqimli sokinlik berayotgan favvora bor.

Ajoyib.

Go‘yo bu junglilar — Renoning shaxsiy junglilari.

Jungkook noodatiy inson. Afrika va uning yovvoyi tabiati unda juda kuchli iz qoldirgan.

Taehyung ichki hovli tomon yuradi va qorong‘ilikdagi qandaydir harakatni ko‘rgach, qadamlarini sekinlashtiradi. Kim nafas olishni ham to‘xtatib, hovlidan chiqib, xona tomon yaqinlashayotgan nimagadir diqqatini jamlaydi.

Omega kichkina qadam bilan ortga chekinib, labini tishlaydi. Qo‘rquv asta-sekin unga yaqinlashayotganini his qiladi.

Ranglar ko‘z oldida xiralashadi, ammo Taehyung qorong‘ilik ichidagi sariq ko‘zlarni baribir ilg‘aydi.

Bengal yo‘lbarsi unga notanish yigit qarshisida paydo bo‘ladi. U odamdek sinchiklab kuzatib, sekin va qo‘rqinchli g‘o‘ldiragancha yaqinlashadi. Shoshmaydi. Uning ehtiyotkor qadamlarining o‘zi Taehyungni yanada qo‘rqitadi.

Bu tarang muhitda yo‘lbarsning qadamlari yengil, chiqarayotgan tovushlari esa kuch va salobatga to‘la edi.

Omega esa hayratdan qotib qolgan. U yovvoyi hayvonni qo‘zg‘atib yubormaslik uchun juda sekin ortga chekinadi va nigohini undan uzolmaydi. Yuragi hayajondan tez uradi, qo‘rquvdan tizzalari bo‘shashib ketgudek bo‘ladi.

Kim qo‘llarini orqaga cho‘zib, barmoqlari bilan devorni paypaslaydi va unga imkon qadar mahkam suyanadi. Yo‘lbars tishlarini ko‘rsatib, boshini biroz egadi, ammo zo‘rg‘a nafas olayotgan omegani kuzatishdan to‘xtamaydi.

Uning butun diqqati faqat Taehyungda. O‘ziga mutlaqo ishongan holda o‘ziga yaqinlashadi va uning bu yerda bo‘lishidan norozi ekanini ko‘rsatadi.

— Kisa… — deydi Taehyung unga, oldinga biroz qo‘l uzatib. Ikki barmog‘ini bir-biriga ishqalaydi. Go‘yo qarshisida ulkan yo‘lbars emas, uy mushukchasi turgandek.

Yirtqich bunday ishorani ma’qullamaydi va yigit tomon juda baland ovozda irillaydi. Taehyung cho‘chib ketib, mayin ovoz chiqaradi va kaftlarini ko‘ksiga bosadi.

— Shercham?

Xirillagan ovozni eshitib, Taehyung boshini buradi va yengil nafas chiqaradi. Ammo to‘liq xotirjam bo‘lolmaydi, chunki yo‘lbars hamon unga irillab turardi.

Reno esa avvalgidek sherlar to‘dasi bilan bo‘lgan vaziyatdagidek emas, ancha xotirjam ko‘rinardi. U avval yirtqichga, keyin esa joyida titrab turgan, dahshatga tushgan Kimga qaraydi.

Erkak vahimaga tushmaydi, Taehyungni koyimaydi va baqirmaydi. Shunchaki eshikni yopib, xotirjamlik bilan xonaga kiradi.

Tae yo‘l-yo‘l mo‘ynali hayvonga qarab, u hozircha unga tashlanmoqchi emasligiga ishonch hosil qilishga urinadi. Keyin yana Jungkookka qaraydi — undan yana himoya kutadi.

Reno oldinga yurib, charchoq bilan futbolkasini yechadi va matoni yaqinidagi kresloga tashlaydi.

Kim bir zumga nima deyishni ham unutadi. Ammo yo‘lbarsni eslab, darhol nigohini yana kulrang ko‘zlarga ko‘taradi va Jungkookdan biror chora ko‘rishini iltijo qilgandek qaraydi.

— Diego bilan tanishyapsanmi? — alfa Taehyungga shubhali qaraydi.

— U menga irillayapti… — deb shivirladi Tae va yirtqichga qaradi. Chon-Renoni ko‘rgach, yo‘lbars biroz tinchiydi, ammo omegadan uzoqlashmaydi.

— Yo‘lbarslar odatda shunga qodir, — deya kinoya qiladi erkak.

U karavotning chetiga o‘tirib, nozik gavdali yigitga qaraydi.

Yo‘lbars yana Kim tomon qo‘rqinchli ovoz chiqaradi. Taehyung yanada qisilib, ko‘zlarini yumadi.

— Jungkook, iltimos… — deydi u yig‘lashiga bir qadam qolgan holatda.

— Bu yoqqa kel, — deydi Jungkook xotirjam.

— Qo‘rqyapman. Juda qo‘rqyapman…

— U yerda turaveradigan bo‘lsang, qo‘rquving hech qayerga ketmaydi.

— Ammo… — Kim ko‘zlarini ochadi.

— Mening oldimga, Taehyung, — deydi u biroz qattiqroq ohangda.

Bu safar Renoning ohangi haqiqiy yo‘lbarsning o‘zidan ham ko‘proq qo‘rqitadi.

Omega biroz chetga surilib, Diegoga qaraydi va sinab ko‘rgandek birinchi qadamini oldinga tashlaydi. Yirtqich va uning egasi unga naqadar hukmron nigoh bilan qarayotganini his qiladi.

Shu holatda bir necha soniya turgach, Taehyung Jungkook tomon yugurib boradi va uning oldida to‘xtaydi. U tezda alfaning yelkasidan ushlab, o‘zini uning yonida xavfsiz his qilishga urinadi.

Yo‘lbars ham irillab, Chon-Renoga yaqinlashadi, burni bilan uning tizzasiga tegib, e’tiborini tortishga urinadi. Jungkook esa uni e’tiborsiz qoldirmaydi va bo‘sh qo‘li bilan Diegoning yumshoq mo‘ynasini silaydi.

Reno uchun go‘yo barcha yo‘lbarslari, sherlari va sher bolalarini parvarish qilish odatiy ishdek. Yaqinda esa uning hayotiga Taehyung ham kirib kelgan.

U hayvonlar boriga qanoat qilib, hech narsadan nolimasa, Taehyung ko‘proq vaqt va e’tibor talab qiladi. Eng kichkina shercha esa — yo‘q. Unga hech qachon yetarli emas. Hech narsa olmasa, yig‘laydi.

Kim inson va yo‘lbars o‘rtasidagi mehrni ko‘zlarida yorqin hayrat bilan kuzatadi va Chon-Renoning qanday inson ekaniga qoyil qolishdan o‘zini to‘xtata olmaydi.

— U meni tishlamaydimi?.. — deb xavotir bilan yana bir bor so‘raydi Taehyung.

— Diego qo‘rqitishni biladi, ammo zarar yetkazishga unchalik moyil emas, — javob beradi alfa. — U muloyim va juda mehribon.

Yo‘lbars polga yotib, ko‘zlarini yumadi. Jungkook esa uning qulogi ortini silashda davom etadi.

— Kisa, — deydi Taehyung yana yirtqichni juda mayin ovozda atab.

Hayron qolgan Reno unga qarab, qoshini ko‘taradi.

— Kisa? — qayta so‘raydi Jungkook. — Seningcha, yirtqich hayvon kichkina mushukchami?

— Axir sen uning muloyimligini aytding-ku, — deya lablarini burishtiradi Tae va barmoqlarini alfaning yelkasida yurgizadi. — Shuning uchun ham kisa…

Chon-Reno Taehyungni nigohi bilan o‘rab oladi va ichidagi turtkini to‘xtata olmaydi — lablarini tabassumga tortadi. Yigitning oyog‘idagi terisini barmoqlari bilan silab, uning ko‘zlarini katta ochib, uni yeb yutayotganini ko‘radi. Ko‘rganidan hayratga cho‘madi, zavqdan eriydi. Reno hammasi qiynalmasdan tushunadi va omegadan bu muhim lahza ni tortib olmaydi: yumshoq tabassum qilib turadi, go‘zal yuz chizig‘lariga diqqat bilan qaraydi. Kim esa tushda ekanligini o‘ylaydi — shirin va eng yaxshi tushda. Unga bu shunchalik kerak ediki, hozir ishonish qiyin. Bu tugashini xohlamaydi — porlab turgan ko‘zlari bilan yalinadi, tizzalab ham qilishga tayyor. O‘z lablarini yalab, begona lablariga qaraydi, ular butun tanasini izlar bilan qandaydir qoplagan edi.

Issiq. Issiq faqat uning tegishidan emas.

— Sen menga tabassum qilding… — hayrat bilan pichirlaydi Taehyung.

Tinchlana olmaydi va o‘zi ham lablarining burchaklarini silkitadi.

— To‘g‘ri, — tasdiqlaydi Chon-Reno, pastdan yuqoriga qarab. — Senga.

Tabassum faqat uniki edi. Chunki Jungkook unga qancha marta kattalar bo‘lishni aytmasin, Tae o‘zini o‘zi bo‘lib qolaveradi.

— Sening tabassumingni olish dahshatli darajada qiyin. Bu qandaydir o‘yindek.

— Sen bilan kunlarni o‘tkazish haqiqatan ham o‘yin o‘ynagandek, — kuchga to‘la past ovoz ichidagi hamma narsani to‘lqinlantiradi. — Bilmayman, yana nima qila olasan, tinchlanmas bolajon, — tishlari orasidan, lekin g‘azabsiz. — Birinchi kundan joyida o‘tirmaysan. Doim muammo izlaysan.

…va Chon-Reno har safar qutqaradi.

— Sen men topgan eng muhim muammosan, — deb faqat lablar bilan aytadi.

Savannada, afrika to‘q sariq nurlarining labirintida topgan…

Jungkook uning uchun endi nafaqat Koinotning kichik bir bo‘lagi, endi u uning butun dunyosi, shaxsiy muqaddas joyi. Unsiz hayotdagi sukunatdan mahrum bo‘ladi. Unsiz hamma narsadan mahrum bo‘lib, hech narsasiz qoladi. Shunchalik tez… Noto‘g‘ri tez kulrang ko‘zli notanish erkakdan o‘z havo manbasini yaratdi. Sevib qoldi va hatto uning og‘zidan haqiqiy dahshatni eshitganda ham his-tuyg‘ularini kuchliroq namoyon qilaveradi. Odamlarga nisbatan shafqatsizlik haqidagi so‘zlar qo‘rqitdi, lekin bir qadam ham itarib yubormadi. Bu odam dahshatli xavfli va oldindan aytib bo‘lmaydigan. Undan qochish, yashirinish va hech qanday holatda o‘ziga yaqinlashtirmaslik kerak. Va unga ruhan ham, jisman ham berilishga rozi bo‘lib, Taehyung ixtiyoriy ravishda qalam bilan qog‘ozga o‘zini o‘limga imzolaydi. Alfa qo‘lidan emas, lekin uning aybi bilan o‘ladi. Chon-Reno maydalab, yo‘q qiladi. Yovvoyi tabiati bilan halok qiladi va kaftlarida qon tomchilarini ko‘radi.

Erkakning qo‘li yuqoriga cho‘ziladi, yigitning beliga tushadi, uni siqadi. U to‘g‘ridan-to‘g‘ri asal rangli ko‘zlarga qaraydi, yarim yorug‘likda yonoqlarni chizadi.
— Agar mendan bog‘liq bo‘lishni to‘xtatmasang, qanday ulkan muammoga aylanib ketishimni tasavvur ham qila olmaysan.

Taehyung boshini chayqaydi. Hech qachon sevgidan voz kecha olmasligini his qiladi.

— Bu mening kuchimda emas, Jungkook.

— Sen nozik muz ustida yuribsan, — deb ogohlantiradi uni Reno. — Juda xavfli, sher bolasi.

— Nima bilan? — tafsilotlarni bilmoqchi.

— Men senga aqldan ozib qolishim mumkin, — qo‘rqinchli, dahshatli va jirkanch.

Reno oshiq ekanligini tushunadi, u uning uchun birinchi odamni o‘ldirganda.

Erkak omegani qo‘lidan tortib, o‘z tizzasiga o‘tqazadi, kaftini bo‘yniga qo‘yib, sog‘ingan va ertalab o‘pmagan, shu bois bola ko‘z yoshini chiqargan lablariga tishlaydi. Ikkalasi ham atrofdagi vaqt to‘xtab qolganini his qiladi, va faqat ulardan biri ko‘kragidagi to‘lib-toshgan his-tuyg‘ulardan titray boshlaydi, shunday talabchan va nam o‘pishga umidsiz javob berib. Reno Taehyungni tobora yaqinroq bosadi, xuddi tanasiga yopishtirib qo‘ymoqchidek. Aqldan ozgandek o‘padi va qo‘llarini futbolka ostiga kirgizib, silliq terini o‘z tegishlari bilan kuydiradi.

His-tuyg‘ular va ehtiros girdobi Kimni o‘z raqsiga tortadi, u o‘pish ichida g‘o‘ldiraydi, ingrab, mast qiluvchi lablarni tishlaydi, shunday yaqinlikdan burni bilan Jungkookdan chiqayotgan alkogolning xushbo‘y notalarini ushlaydi. Alfa barmoq uchlarini butun kuchi bilan belga bosadi, begunohlik ustiga xunuk och qizil izlar tarqatadi va yovvoyi chanqoqlik bilan o‘ziga yalinayotganini his qiladi.

Boshga rom emas, begona hid urdi.

Chon-Reno o‘pishni uzadi, Kimni to‘shakka yiqitadi va o‘z ostiga oladi, qovoqlarini ochib, qattiq siqilgan tishlar orasidan nafas oladi. Yalab, Jungkookga qarab, Taehyung ko‘zlarida ko‘rgan narsadan qo‘rqadi. Ularda yangi narsa bor.

Yirtqich o‘z qurboniga qaraydi va har bir suyak ustidan til bilan o‘tkazib, kemirib, yeb yutishni, hech kimga hech narsa qoldirmaslikni xohlaydi.

Taehyung o‘zi uning qo‘liga yugurib kelgan.
Unining tanasidan futbolkani yulib olishadi va noma’lum joyga tashlashadi. Tishlar bilan iyakka yopishadi, tishlaydi va ko‘krakdan so‘zsiz qichqiriq uzib chiqaradi. Asal rangli ko‘zlar baland shiftga qaraydi, qo‘l barmoqlari esa talvasa bilan choyshablarni ushlaydi. Taehyung yo‘qolib, bu bog‘lanishlarda chalkashib, to‘lqin bo‘lib qarshi egiladi. Jungkook unga qayergadir bo‘yniga qorin ovozida irg‘aydi, terining ma’lum joyini topadi va yana tishlaydi, so‘rib, og‘izda yalaydi. Omegaga og‘riq, va u buni yashirmaydi. Ko‘zlarini yosh to‘ldiradi, lekin yonoqlarga oqib tushmaydi. Shunday tuyuladiki, alfada aql to‘satdan xiralashgan va u o‘zi nima qilayotganini tushunmayapti. Zo‘riqib, Tae chidaydi va og‘ir nafas oladi. Bo‘yindagi tishlashlarni darhol o‘pishadi, o‘z xatolarini tuzatishga harakat qilishadi. Jungkook endi ko‘krak suyagiga tushadi, sher chandiqlarining yonida o‘z izlarini qoldiradi, qo‘llari bilan belni silab, barmoqlarni shortining rezinkasiga mahkamlaydi.

Bir lahza o‘tgach Taehyungni butun kiyimidan mahrum qilishadi, va oq choyshablar uning butunlay yalang‘och tanasini bezaydi. Yigit tizzalarini birlashtirmoqchi bo‘ladi, lekin Jungkook kuch bilan ikkala to‘piqni ushlab turadi va lablari bilan bezatilgan qorinni o‘pib, tinchlantiradi. Issiq o‘pishlardan Kim og‘iz bilan havo ushlaydi va qo‘rqinchli nigohini sarg‘ish sochli cho‘qqiga o‘tkazib, barmoq uchlarini erkakning yelkasiga tortadi. Chandiqlar ustidan til bilan yuritishadi, birinchi safardagidek. Jungkook muloyimlikda to‘xtamaydi, sonning ichki qismiga yetib boradi va og‘riq bilan tishlaydi, omegani keskin og‘riqdan silkinishga va biroz to‘shakning bosh tomoniga sudralishga majbur qiladi. Uni tezda joyiga qaytarishadi va o‘z qiynoqlari davom ettiriladi. Uning ichidagi hamma narsa ag‘darilib, olovda yonib, kulga aylanadi. Taehyung o‘zini qayerga qo‘yishni bilmaydi: aylanadi, ingrab, nola qiladi, birinchi ko‘z yoshini chiqaradi va tirnoqlari bilan alfaniing terisini tirnaydi.

Unga noqulay, va Jungkook, ehtimol, buni hali tushunmayapti.

— Og‘riq, — deb allaqachon ovoz chiqarib aytadi Taehyung va yangi tishlash va o‘pishlar to‘plamidan nola qiladi.

Alfa uni eshitmaydi. Unda iblislar uyg‘ongan va iltimos bilan to‘yingan so‘zlarni qabul qilishni man etgan.

Omegaga endi qo‘rqinchli bo‘lib qoladi.

Taehyung isitmadagidek titraydi, tovushsiz yig‘laydi va Renoni o‘ziga qaytarishni xohlaydi. Shunday qo‘pol va och. Kaftlarida tanani mahkam siqadi, oyoqlarni kengroq ochadi va qovug‘ini pastga tushiradi, toki chegara oxirigacha yetkazilganini his qilishsin. To‘xtamaydi va o‘ng sonning go‘shtini shunchalik kuchli va shafqatsiz tishlaydiki, yengil qizil ilondek yumshoq teri bo‘ylab sirg‘aladi.

— Jungkook, — deb balandroq chaqiradi uni.

Chon-Reno’ning irg‘ashi begonaroq — kuchliroq va qo‘rqinchliroq bilan aralashadi.

Bengal yo‘lbarsi dahshatli irg‘ash bilan to‘shakka sakrab tushadi va sodir bo‘layotgan hamma narsani uzadi. Taehyung silkinadi va mushtlarini bo‘yniga tortadi, katta ko‘zlari bilan o‘z xo‘jayiniga qoziqlarni ko‘rsatayotgan chiziqli yirtqichga qaraydi. Jungkook esa hech qanday tarzda qo‘rqmaydi, u xuddi hech narsa eshitmagandek o‘sha holatda qoladi. Faqat biroz vaqt o‘tgach, nima bo‘lganini tushunib, erkakning qoshlari chimiriladi va nigohi Diego’ga ko‘tariladi, uning tumshug‘i uning yuzidan unchalik uzoq emas. Unga o‘z yovvoyi hayvoni g‘azablanadi va irg‘ashini tinchlantira olmaydi, yaqinlashadi va so‘zsiz hayratda qotib qolgan yigitni yopishga harakat qiladi. Alfa katta ochiq og‘izdagi ikkita uzun qoziqni nigohi bilan aylanib chiqadi va yonoqlarini zo‘riqtiradi, iyagini biroz pastga tushiradi. Yo‘lbars mehribon ko‘rinmaydi, xuddi Jungkook ham hech bo‘lmaganda biroz qo‘rqmagandek ko‘rinmaydi.

Reno qo‘llarini yigitning tizzalaridan olib tashlaydi, unga ko‘rpa bilan yopishishga va yuqoriga sudralishga ruxsat beradi.

Taehyung Diego’ni Chon-Reno ustiga solishni hech qachon xohlamagan.

— Janob, — quruq ohangda xirillaydi Jungkook, qo‘rquvsiz sariq ko‘zlarga qaraydi.

Hayvon unga dangasalik bilan irg‘ab, o‘giriladi va Taehyung yoniga joylashadi, og‘ir boshini uning qorniga qo‘yadi. Taehyung Jungkookga qaraydi, sodir bo‘lgan narsaga munosabatini kutib.

— U meni himoya qildi… — ochiqchasiga hayron bo‘ladi Taehyung va ortiqcha qimirlamaslikdan qo‘rqadi, chunki unda hech qachon yo‘lbars yotmagan.

Begonani o‘z odamidan asradi…

— U men senga muloyim bo‘lmaganimdan yoqmagan, — xirillaydi Reno, Taehyungga qarab, u ehtiyotkorlik bilan yonoqlaridan ko‘z yoshlarini artmoqda.
— Menga ham… — deb aytadi unga va lablarini qisadi.

Butun tana yonmoqda. Jungkookning izlari kuydiradi va pulsatsiya qiladi, zavq keltirmaydi.

Reno to‘shakdan turadi va uning bosh tomoniga yaqinlashadi, u yerda Taehyung yotibdi, va kafti bilan uning nam yonoqiga tegadi. U yuz chizig‘larini ko‘zdan kechiradi, unga avvalgidek sevgi bilan qarayotganini ko‘radi.

Uning sevgisi o‘lmaydi, bir daqiqaga ham o‘chmaydi va afrika quyoshidan ham yorqinroq yonadi.

Erkalash bilan o‘rab olishni xohlaydi, uning go‘zal tanasining hech bir santimetri loyiq bo‘lmagan qo‘pollikni supurib tashlab.

— Seni yuqori kuchlar mendan asrasin, sher bolasi, — ohista lablariga pichirlaydi va ularni o‘zi bilan yopadi.

Boshqa hech narsa qutqarmaydi.

Jungkook juda yumshoq va ehtiyotkorlik bilan o‘padi, va unga xuddi shunday kayfiyat bilan javob berishadi, barmoqlarni sarg‘ish sochlarga kirgizib. Erkak omeganing qo‘lini o‘zidan olib tashlaydi va qisqa o‘pishni tugatadi, chiqish tomon yo‘l oladi. Taehyung tomog‘idagi tugunni yutadi va kaftini yo‘lbarsga qo‘yadi, yengil hayajon bilan uni silab, Chon-Reno’ni nigoh bilan kuzatadi, u hech qanday tushuntirishsiz xonani tark etadi.

Sher bolasi va uning yo‘lbars terisidagi qo‘riqchisini yolg‘iz qoldiradi.

переводчик: Корделиа

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-14T17:15:03.398Z

Часть 10

Yo‘lbars terisidagi qo‘riqchi

Bebosh. Erta tongdan beri u taranglashgan, kayfiyati yoʻq va diqqatni bir joyga jamlagan.

Chon-Reno oʻz hayotida aldov va yolgʻonni hush koʻrmaydi va hozirgi paytda uni chuv tushirishga urinishayotgandek tuyulardi.

U daho darajasida kuzatuvchan boʻlib, odamlarning harakatlarida ularning asl niyatlarini sinchiklab izlaydi.

«Seni butun umri davomida mensimay kelib, toʻsatdan bir kunda yaxshi koʻrib qolgan kishi sening bringsizligingga loyiq emas», — deb takrorlardi bir vaqtlar Jungkookga otasi temirdek qatʼiy ohangda.

Otasining soʻzlari, uning taʼlimoti, saboqlari va oʻgʻlini hayotiy hafsalasizliklardan uzoqlashtirish istagi Chon-Reno bilan birga qabrga ketadi. U esda tutadi. Oʻziga unutishga yoʻl qoʻymaydi. Keyingi avlodga yetkazadi.

U yolgʻonni oʻzidan uzoqroq tutishga harakat qiladi.

Sayyorani cheksiz isitishga vaʼda berayotgan quyoshga ishonmaydi; zaharli vodiydagi ishchilarning albatta tuzalishlari haqidagi gaplariga ishonmaydi; amakisiga ishonmaydi; yosh koreys jurnalistini olmos oʻgʻirlashda ayblayotgan Lin Vey va uning uchta oʻrtogʻiga ishonmaydi.
Lekin koʻzlarida yosh bilan unga qarab turgan bolakayga osongina ishondi.

Yigʻlardi, qaltirardi, uning tarafini olishni soʻrardi, qoʻrquvdan Renoning tanasiga yopishib olardi va goʻyo oʻzga insonning taftisiz uni qatl etishga hukm qilishadigandek bir qadam ham uzoqlashmasdi.

Jungkook tushuna olmasdi: qanday qilib bunday tirik nafsoniyat va noziklikka shunchalik botirona ishonishi mumkin? Dazmollangan ovoz va ulkan kristalldek koʻzyoshlar uni rom etdi, aqlini shoshirib qoʻydi va sogʻlom fikrlashdan butunlay mahrum qildi. Nimalar qildi... Qanchalik xohlardi... Ortiqcha oʻylarsiz mashinaga oʻtqazdi va oʻzining eng sirli, bebaho va goʻzal goʻshasiga olib ketdi. Soʻrab ham oʻtirmadi, unga uning roziligi kerak ham emasdi. Bu yer yuzida faqat u bir oʻzigina hoʻngrab yigʻlayotgan yurakni tinchlantirishga qodir edi. Botsvana Savannasida Jungkook omega bilan birga sherlar toʻdasi sari yoʻlda qayerdadir aqli va sabr-toqatini yoʻqotdi.

Oʻziga undan shunchalar qattiq, ammo biror ogʻiz soʻzsiz soʻralgan narsaga ijozat berdi. Oʻz xohishlariga koʻz yumdi va unga yangi tuygʻularni hadya etdi, evaziga esa rohatning maftunkor soundlarini (ovozlarini) oldi.

Ushbu voqeadan beri butun bir kun oʻtdi, ammo Chon-Reno tungi Savannani, yorqin gul iforini, koinotning barcha yulduzlarini jamlagan koʻzlarni, ochilgan lablarni va ogʻizdan chiqayotgan davomli va mayin inqillashlarni hech unutgisi kelmaydi.

Boshiga bir balo yogʻildi.
Va hozir bu balo, chodir ichiga qamalgancha, juda jim va sukunatda yashirinib oʻtiribdi. Jungkookga hatto bu ham shubhali tuyula boshlaydi.

U qoshini chimirib, Reno Rudo bilan hech qanday qiziqish va kayfiyatsiz gaplashgan telefonini choʻntagiga berkitadi va oʻzining shaxsiy inidan hech kim soʻroqsiz chiqib ketmaganiga ishonch hosil qilish uchun kerakli tomonga qarab yuradi.

Chodir matolarini chetga surganda, Jungkookni nafaqat yoqimli ifor, balki uning sohibi ham kutib oladi.

Tinchgina oʻtiribdi, hech kimga tegmaydi va xalaqit bermaydi: qoʻlida sanchqini ushlagancha apelsin sharbati bilan tamaddisini yeb, yolgʻizlikda nonushta qilmoqda.

Yonoqlari goʻyo hozir yorilib ketadigandek taomga toʻla, kattalashgan asalrang koʻzlari esa tezda yuqoriga koʻtarilib, bu shinam manzaradan burni ostida sekin kulib qoʻygan Chon-Renoga qadaladi. U biroz dovdirab qoladi, oʻzga insonning borligida ovqatni chaynashdan toʻxtaydi va goʻyo uni bugun ertalab birinchi marta koʻrib turgandek Jungkookga ochiqchasiga tikiladi. Har safar uning koʻzlariga koʻzi tushganda, yuragi abnormal urib, koʻkragidan otilib chiqishga harakat qiladi.

Va hozir ham hech narsa oʻzgarmaydi. Nonushtadan chalgʻigan holda, u butun eʼtiborini Jungkookga qaratadi va yonoqlari likopchasida yotgan pomidor rangiga kirganini sezadi.

Nimaligini tushunmay dahshatli darajada uyalgan.
Kattalar ovqat keltirib bergan och sher bolasiga oʻxshaydi.

Rostdan ham, olib kelishibdi. Bir odamni shaharga yuborib, u yerdan bolakayning istagiga mos, eng yangi, mazali va kerakli narsalarning hammasini olib kelishga majbur qilishibdi.

— Yeyishda davom et, Taehyung, — odatdagidek po‘latdek ohangda gapiradi Jungkook va ichkariga kirib boradi. — Men bu yerga seni xijolat qilish uchun kirmadim.

Taehyung ovqatni shoshilinch chaynab, qiyinchilik bilan yutadi va bir soniya ham erkakdan uzmay, hayron va adashgan nigoh bilan qarab turadi.

— Nega?.. — biroz ahmoqona savol berib yuboradi va ichida o‘zi ham buni tan oladi.

Jungkook xonani tezda ko‘zdan kechiradi.

— Bu mening chodirim.

— Lekin meni bu yerga o‘zing joylashtirgansan, — deb tushuntiradi Taehyung va yonoq ichini tishlab qo‘yadi.

To‘rtinchi kechadirki, Taehyung Jungkookning issiqligi va tabiiy hidiga o‘ralgan holda uning to‘shagida uxlamoqda. Kim avvalgidek olmos konlariga borishni rejalashtirgandi, ammo uni ogohlantiruvchi va xavfli nigoh bilan to‘xtatishdi. Unga qimmatbaho toshlar qazib olinadigan chuqurlarga bir qadam ham yaqinlashishga ruxsat berishmadi. Aniq sababni ovoz chiqarib aytishmadi, bunga hojat ham yo‘q edi — omega nima sababdan bunday qaror qabul qilinganini o‘zi ham tushunardi.

Yigit e’tiroz bildirmadi. U kulrang, shafqatsiz ko‘zlardagi jiddiylikni ko‘rdi va itoatkorlik bilan chodirda o‘tirib, barmoqlari bilan tizzalarini sekin taqillatib qo‘ydi. Jungkook deyarli kun bo‘yi o‘z ishlari bilan band bo‘lib, indamay uning oldiga borishni istayotgan Taehyungga vaqt ajrata olmasdi. Unga zerikarli va yolg‘iz edi, ammo hech bo‘lmaganda olmos qazib olish uchun savatni qo‘lida ushlab yurishdan ko‘ra shu yaxshiroq edi.

Hozircha Taehyung ishchi emas edi va bundan keyin nima bo‘lishini o‘zi ham chin dildan tushunmasdi.

Jungkook stullardan birini chetga surib, unga o‘tirdi va omegaga tikildi.

— Egasi bilan bo‘lishishni umuman xohlamaysanmi?

— Xohlayman, — deb Taehyung o‘ylab ham o‘tirmay tezda javob berib yuboradi, bundan alfa qoshini ko‘taradi. — Ya’ni, men bo‘lishaman… — labini tishlaydi. — Men hammasini bo‘lishaman, — deya to‘satdan tan oladi u va diqqat bilan qarshisidagi ko‘zlarga tikiladi.

— Rostdan ham hammasini?

Savolga bosh irg‘aladi.

— Chodirni ham?

Yana bosh irg‘adi.

— Ovqatni-chi?

Yigit nigohini salat va tovuq solingan likopchasiga tushiradi-da, uni Jungkook tomonga biroz suradi va ko‘p o‘tmay unga qaraydi.

— Men uchun baribir bu juda katta porsiya, — deya muloyimlik bilan aytadi Taehyung.

Reno noqulay sukunatda odatdagidek kichigiga tikilib qoladi, go‘yo uning peshonasiga yozilgan nimanidir o‘qiyotgandek. Keyin esa yarmini yeb bo‘lgan begona nonushtaga qaraydi.

Kimdir ertalabdan to‘yib ovqatlanishni yaxshi ko‘radi.

— Bunday porsiyalarni qanday ishtaha va zavq bilan yeyayotganingni ko‘rib, — Jungkook yana e’tiborini Kimga qaratadi, — menimcha, bu sen uchun aksincha juda kam.

Taehyung yonoqlarini kaftlari bilan yopib olsa arziydi. Uyalganidan butun yuzi qizib ketadi.

— Men shunchaki ovqat yeyishni yaxshi ko‘raman… — shu qadar past ovozda shivirlaydiki, eshitish qiyin.

— Zaharli vodiyda bo‘lgan dastlabki kunlaringga qarab, buni umuman aytib bo‘lmaydi.

Mana, yana bolaning yuragi sanchib ketdi.

— Agar seni o‘g‘irlab ketishganida, nahotki bemalol ovqatlana olarding? — yengilgina ranjish bilan jiddiy so‘raydi Kim.

— Seni hech kim o‘g‘irlab ketmagan, Taehyung, — xotirjam javob beradi Jungkook va stul suyanchig‘iga suyanadi.

O‘sha oqshomni eslash og‘ir va alamli. Bu uning boshiga tushgan eng dahshatli voqea edi. Lin Vey uni Reno odamlarining oyoqlari ostiga kichkina, qo‘rqib ingrayotgan kuchukchadek uloqtirib yuborganida, yuragi qo‘rquvdan yorilib ketay derdi.

— Unda buni nima deb atash kerak?

— Bu yerga o‘zing kelgansan, — deb ishonch bilan javob beradi Chon-Reno va u bilan hech kim bahslashishni xayoliga ham keltirmaydi. — Na men, na odamlarim seni qishlog‘ingdan majburlab olib chiqqanmiz. Hech kim sendan Savannaning narigi tomoniga o‘tishni so‘ramagan.

Uni doim faqat xavf haqida ogohlantirishardi — ammo u quloq solmadi. Juhyok va Jelani aytgan gaplarga ishonishni zarur deb hisoblamadi. Taehyung hozir tushib qolgan vaziyatida ma’lum darajada o‘zi ham aybdor edi. Qiziquvchanligi ustun kelib, uni qo‘lidan yetaklab, jazolar ijro etiladigan shafqatsiz makonga olib bordi. Uni jinoyatchilar bilan birga ushlab turishibdi va, ehtimol, hozircha ozodlikka chiqarishni istashmayapti.

Omega indamay, o‘zini bu kishanlardan xalos qilishlarini so‘raydi. Uning ko‘zlari bu hududdagi odamlarni ko‘rishni ham istamaydi. Bir kundan beri ulardan uzoqda bo‘lsa-da, yuragi baribir tinchlana olmayapti. Ikki kun oldin sodir bo‘lgan voqeadan keyin qo‘rquvi bir necha barobar ortdi. Doimo Reno odamlarining shafqatsiz munosabati yana takrorlanishidan, o‘sha paytda esa Jungkook yonida bo‘lmasligidan qo‘rqadi.

Bunday sharoitda qanday yashayotganini o‘zi ham bilmaydi.

U yana o‘tmishni his qilishi kerak edi — o‘sha paytlarni, zaharli vodiy nima ekanini ham, uning murosasiz egasi kimligini ham bilmagan davrlarini.

— Men bu yerda qolishni rejalashtirmagandim, — deya lablarini qimtib, nonushtasini butunlay unutib qo‘yadi omega. — Meni ko‘rib qolishdi…

Ularning o‘rtasidagi taranglik yana asta-sekin kuchaya boshlaydi.

Bir necha soniya avval kuzatish mumkin bo‘lgan xotirjamlik endi kulrang ko‘zlarda ko‘rinmaydi.

— Ko‘rib qolishdi, gap shunda, — uning ohangi yanada jiddiy va qo‘pol tus oladi. — Otam ham, men ham vodiy qo‘riqchilariga bu yerga begona odamlarni yaqinlashtirmaslikni o‘rgatganmiz. Ular o‘z vazifalarini to‘g‘ri bajargan va hozir ham bajaryapti.

— O‘chirib tashlangan suratlar tufayli menga shafqatsiz munosabatdasan…

Renoning nigohi bir zumda tushunmayotgandek va jahldor tusga o‘zgaradi. Bu Taehyungni beixtiyor taranglashtirib, qo‘rqitadi. U tomog‘idagi tugunni zo‘rg‘a yutib, vilkani barmoqlarida yanada mahkamroq qisadi va hatto o‘sha sovuq ko‘zlardan parchalanib ketgudek bo‘lsa ham, undan nigohini uzmaslikka urinadi.

«Unga ko‘zlaring bilan sehr solma, u oldindan aytib bo‘lmaydigan va qattiqqo‘l», — qo‘shiqdagi birinchi misra shunday yangrardi.

Jungkook haqiqatan ham oldindan aytib bo‘lmaydigan inson. Undan qachon mehr, qachon esa qattiqqo‘llik kutish mumkinligini bilib bo‘lmaydi.

— Men senga shafqatsizmanmi? — erkak tishlarini qisib, qoshlarini biroz chimiradi. — Mening senga bo‘lgan munosabatimni shafqatsizlik deb qabul qilyapsanmi?

— Men uchun bu juda og‘riqli va shafqatsiz, Jungkook, — Taehyung ham ovoziga biroz qat’iyat bag‘ishlaydi.

Erkak ularning fe’l-atvori qanchalik farq qilishini tushunmayotgani Taehyungga yoqmaydi. Kecha uning o‘zi ham omega juda ta’sirchan ekanini aytgandi. Baland bo‘lmagan baqiriqning o‘zi ham uning ko‘zlariga yosh keltirishi mumkin. U o‘ziga nisbatan bunday munosabatga chiday olmaydi. Juda muloyim va nozik tabiatli. Ota-onasi vafotigacha o‘g‘illarini mehr bilan o‘rab, qo‘pollikni butunlay chetga surib kelishgan. O‘z qishlog‘ida Taehyung yovuzlik nima ekanini ham bilmasdi, hozir esa barcha salbiy va og‘ir tuyg‘ular birdan uning ustiga yopirilib, bu dahshatni yolg‘iz boshdan kechirishga majbur qilmoqda: ota-onasisiz, akasisiz.

Reno juda sovuqqon, hatto uning «Mehr ichida ulg‘ayganman» degan so‘zlariga ishongan taqdirda ham.

— Boshqalarning xatti-harakatlarini to‘g‘ri tahlil qilishni bilmas ekansan, Taehyung, — deya tishini orasidan gapiradi erkak.

— Bu men uchun yangilik, men bunday narsaga o‘rganmaganman. Sen buni tushunishing kerak…

— Yo‘limni to‘sib qolmoqchi bo‘lgan birorta odamni ham kechirmayman, — deb Jungkook stul suyagidan orqaga surilib, iyagini biroz pastga tushiradi va qoshlar ostidan qarab turadi. — Hech qachon. Hech qachon. Ularga qiynoqlarni hadya qilaman, bechora bahonalarini tinglamayman.

Taehyung uning qobiliyatlariga shubha qilmaydi. U nafrat ob’yektiga qanchalik shafqatsiz bo‘lishi mumkinligiga ishonadi.

Botsvana dahshati.

— Lekin meni ham kechirmading, — deydi Taehyung, yonoqlarini taranglashtirib.

— Kechirmadim, — deb jasorat bilan javob beradi Jungkook. — Lekin men o‘zimni shunday tutaman, go‘yo sen mening hayotimni saqlab qolgandek.

Holbuki, hamma narsa aksincha bo‘lgan edi.

— Jungkook… — deb pichirlaydi Taehyung, qoshlarni chimirib.

— Men sendan changni ham uchirib yuboraman, — deb qo‘pol tarzda gapini bo‘ladi alfa. — O‘z odamlarimni ham sening uchun qo‘rqitaman, — deb qattiq qisilgan tishlar orasidan xirillaydi, Taehyung esa labini og‘riqli tishlaydi. — Va sen hech qachon unuta olmading, men Savannada senga jismonan yaxshi bo‘lishi uchun nima qilganimni.

Taehyung butunlay yonib ketadi.

Kecha oldingi oqshom uning xotirasida umrbod muhrlanib qoldi. Tizzalari titrardi, yuragi o‘z tanasiga tegishlardan eriydi. Aylamasdan, har safar yanada kuchliroq va kuchliroq shafqatsiz og‘riqli o‘pishlar bilan qiynardi. U o‘zi so‘ragan edi — o‘limni yolvorib so‘ragan. Jungkook qo‘llarida Taehyung kulga aylanardi. Yangi hislardan qanchalik yaxshi bo‘lishi mumkinligidan aqldan ozardi. Uchar va yiqilardi, suzar va darhol dengiz tubsizligida cho‘kardi — Jungkook maxsus Taehyung kabi zaiflar uchun yaratgan. Inoqlarni ichida ushlab turish unchalik yaxshi chiqmasdi. Mustahkam qoramtir tanaga tirnoqlari bilan tirnalardi, ko‘proq narsani so‘rardi va nafaqat hislar, balki uning azoblari singdirilgan o‘pishlarga ochko‘zlik bilan javob berardi. Orqaga yo‘l endi hech qachon topilmasligini tushunardi, o‘zini va Jungkookni to‘xtatish esa allaqachon amalga oshmaydigan ishga aylangan edi.
Xohlardi, xohlardi va xohlardi. Faqat uni…

O‘z istaklari bilan kurashish Jungkook yonida uni sevishdek qiyin edi.

— Unda menga ketishga ruxsat ber, — deb so‘raydi Taehyung. — Uyga, akam oldiga qaytishimga yo‘l qo‘y.

— Men kechirmaganligimni aytdim.

— Yana qancha vaqt shu yerda bo‘lishim kerak? — deb Kim ovqat asbobini chetga suradi, butunlay ishtahasini yo‘qotib. — Yana yaqin-atrofda kimnidir otishayotganini yoki bu do‘zaxda aybdorni qo‘llaridan mahrum qilishayotganini eshitishni xohlamayman, — deb qiyshayadi va qo‘li kesilgan odamning qichqirig‘ini xayoliga keltiradi. — Bu dahshatli.

Jungkook o‘rnidan turib, Taehyungga yaqinroq stulga o‘tiradi, bu esa uni biroz qo‘rqitadi.

Nafas olish og‘ir.

— Bu men qilgan eng dahshatli narsa emas.

— Nima demoqchisan?.. — deb qo‘rquv bilan aniqlashtiradi Kim.

— Men o‘z sherimni stulga bog‘lab qo‘yilgan odamga solib qo‘ydim, — deb ko‘zini qimirlatmay Reno omega uchun hayajonli faktni aytadi. — Uning tishlari go‘shtiga sanchilishini majbur qildim, toki u uzoq daqiqalar davomida do‘zaxiy, chidab bo‘lmas og‘riqni boshdan kechirsin, — Jungkook xavfli va imkonsiz darajada shaytoniy eshitiladi, Taehyungning ko‘zlarida esa yosh yig‘iladi.

— To‘xta…

— U esa o‘sha narsani qildi, unga shaxsan men o‘rgatgan narsani.

Omega yuzida faqat qayg‘u va og‘riq o‘qiladi. Og‘riq — yuragini kimga berishga qaror qilgani tufayli.

— Nima uchun, Jungkook?.. — chin dildan bilmoqchi, bu butun dahshatni unga nima berayotganini. — Bu noto‘g‘ri. Bunday qilish mumkin emas…

So‘zlar begona xavfli aura ustiga urilib parchalanadi.

— Har kim o‘zi loyiq bo‘lgan narsadan o‘tishi kerak, — ohang va ko‘zlardan tushuniladiki, erkak o‘z so‘zlariga to‘liq ishonadi.

— Lekin buni sen hal qilishing kerak emas.

— Men, — deb irg‘aydi va ishontiradi, omegaga biroz yaqinlashib. — Faqat men, Taehyung, — omega labini tishlaydi, katta ko‘zlari bilan uning yuzini aylanib chiqadi, yuzi o‘zinikidan unchalik uzoq emas. — O‘z yerimdagi haromzodalar taqdirini men belgilayman, boshqa hech kim emas.

Qattiqlashgan ruh…

— Seni o‘zingdan nima qutqaradi? — mayin va past ovozda savol uchib chiqadi.

— Hech narsa, — qisqa, sovuq.

— Bunday bo‘lishi mumkin emas…

Taehyung kuyishdan qo‘rqadi, lekin baribir xavfga boradi va o‘ng qo‘lini ko‘tarib, barmoq uchlari bilan o‘zining hissiz qiynovchisining yonoqiga tegadi. Iliq, silliq. Barmoq uchi bilan terini silaydi va yorqin kulrang rangni kuzatadi. Go‘zal. Dahshatli darajada go‘zal. Uni itarib yubormaydilar, Kim hech qanday qarshilik ko‘rmaydi, bu esa hech bo‘lmaganda bir lahza ko‘krak sohasida iliqlik uyg‘otmay qolmaydi. U ko‘zlarini yumib, oldinga cho‘ziladi va Jungkookning lab burchagini o‘padi — u bilan bir sutka o‘pishmagan edi. Bu ta’m juda yoqib qolgan edi… U bilan mayinlik ta’mi. Yigit unga yana muhtoj, lekin bu safar javoban hech narsa olmaydi. Xafa bo‘lib achchiq yosh yonoqdan oqib tushadi, omega esa orqaga surilmaydi — ko‘zlariga qarab, ularda hech narsa ko‘rmaslikdan dahshatli qo‘rqadi. Bo‘shliq uni aqldan ozdiradi. U faqat erkakning yonoqidagi barmoqlarini bo‘shashtiradi va sekin qo‘lini tushiradi, ich-ichidan o‘lib borarkan.
Yurak aniq kuydi.

Uni javoban o‘pishni xohlamadilar.

Jungkook sukut saqlab o‘rnidan turadi va chodirdan chiqish tomon yo‘naladi. Taehyung uning orqasidan qarab turadi va labini tishlab, titrayotgan barmoqlari bilan o‘z yoshlarini artadi.

Bu shafqatsiz munosabat emasmi?

Zaharli vodining ikkinchi tomonida kerakli muloqot va e’tiborsiz bo‘lish ancha og‘irlashdi. Deyarli imkonsiz. Shunchaki burchakka tiqilib, so‘nggi oylarda birinchi marta barcha yoshlarni to‘kib, ruhini sukunat va yolg‘izlikka to‘kib tashlashni xohlaysan.

Qanday qilib birgina odam tufayli shunchalik yarador hislarni o‘ziga yaqinlashtirish mumkin edi?

Jiminsiz yurak qon to‘kib yig‘laydi.

Unga borishni xohlaydi. Aqldan ozguncha, og‘riguncha…

Agar rastaman kimdir begona bilan o‘pishganida, Yoongi g‘azab va og‘riqdan atrofidagi hamma narsani va hammani vayron qilgan bo‘lardi. Xiyonatdan yomonroq narsa yo‘q. Va omega his qiladiki, haqiqatan ham Jiminni xiyonat qildi, garchi uni majburlagan bo‘lsalar ham — qurollangan to‘pponcha bilan tahdid qilishgan va o‘pishgan.

Min o‘zidan jirkanadi. Hoseokning lablaridagi ta’mni hech qanday yuvib tashlay olmayotgandek. Chonni avvalgidan ham battar yomon ko‘radi. Uni ko‘rishga ham toqati yo‘q. Bu odamga nisbatan quruq va sovuq nafrat his qiladi. Omega ixtiyorida bo‘lganida, Jiminni o‘zining asabga tegadigan xatti-harakati bilan ranjitgani uchun Hoseokdan qutulishni istardi. Omega hazilsiz va bezaksiz, Xosok undan uzoqda bo‘lishini chin dildan xohlaydi. U zaharli vodiyda qolishga ham rozi, faqat alfa ko‘zidan yo‘qolsa va boshqa hech qachon yo‘liga chiqmasa bo‘ldi.

Hoseokning qayerdadir yaqinida yurgani va o‘zini boshliqdek tutishi haqidagi o‘yning o‘zi ham Yoongini ko‘nglini aynitadi. Bu mutlaqo ahmoqona yolg‘on, xolos. Yoongi Chon-Renoni bu yerlarning boshlig‘i deb atashga qarshi emas — axir u hali hech qachon na unga, na Jimingа biror tarzda zarar yetkazishga urinmagan. Afrikalik bu tomonda juda kam ko‘rinadi, ammo omega u o‘sha Hoseok Chon degan ablah bilan joy almashsa, bundan faqat xursand bo‘lardi.

Yoongi uyg‘ondi-yu, Jiminning na nigohini, na o‘zi juda muhtoj bo‘lgan iliq «Xayrli tong, jahldor bulochkam» degan so‘zlarini eshitdi. Uzoqdan unga tinmay qaraydi, lablarini tishlaydi va barmoqlarini asabiy tarzda o‘ynaydi. Go‘yo hamma narsani unutib, butun e’tiborini faqat o‘ziga yoqimli yamaykalik omegaga qaratgan.

Min qo‘lidagi suv idishini siqib, undan mayda ho‘plamlar icharkan, butun e’tiborini kon yonida o‘tirib, qandaydir begona qoramag‘iz alfa bilan kulishayotgan rastamanga qaratadi. Bu janublik qayerdan paydo bo‘lganini mutlaqo tushunmaydi. Avval Jimin bilan hech kim gaplashmas, tanishmas edi. Ammo Yoongi bir kun juftidan uzoqroq yurishi bilan, birdan hamma omega haqida eslab qoldi. Bu uni g‘azablantiradi.

Min shu qadar jahli chiqadiki, tishlarini qattiq qisadi va idish qopqog‘ini keskin yopadi. Begona alfaga haddan tashqari rashk bilan tikiladi. O‘zicha g‘azab bilan g‘o‘ldiraydi, xuddi jahldor yovvoyi mushukdek, erkakning yamaykalikning yelkasiga tekkizayotgan qo‘lidan nafratlanadi.

Ularning yoqimli suhbatlashib, dam olish paytida meva yeyayotganini yomon niyat bilan kuzatadi. Agar Park suhbatdoshiga yana boshqa narsalarni taklif qilsa, Yoongi o‘zini zo‘rg‘a bosib turishi mumkinligini his qiladi.

Juda jahli chiqyapti.

Juda ham jahli chiqyapti.

Ular har bir tanaffusni birga o‘tkazar edi. Uyg‘onib, bir-birlariga tabassum qilishardi, Jimin do‘stiga ko‘rgan navbatdagi go‘zal tushini albatta aytib berardi, Yoongi esa ming‘irlab bo‘lsa-da, diqqat bilan tinglardi, keyin nonushtaga ketishardi.

Birgina o‘pish tufayli hamma narsa qulab tushadi.

Min o‘z baxtining yagona parchasini yo‘qotolmaydi.

Bugungi kunda ovqatga bir marta ham tegmagan. Bo‘lak tomoqqa ham sig‘maydi, faqat suvga tortadi, garchi Yoongi qo‘lida viski yoki qizil yarim quruq vino shishasini ko‘rishdan xursand bo‘lardi.

— Xafa bo‘lyapsan, shunday emasmi? — Minni o‘z xayollaridan tanish past ovoz chiqarib yuboradi, yonida yangraydi. — Kecha oldingi kuni unda ham xuddi shunday hislar bo‘lgan.

Kayfiyat butunlay buziladi. Uni ataylab g‘azablantirmoqchilar, joniga tegmoqchilar va bunda juda muvaffaqiyatli chiqishyapti. Min sekin g‘azablana boshlaydi.

Hoseok omega yonida turib, lablarida jilmayib, alfa bilan suhbatlashayotgan Jiminga qaraydi, ohang bilan ovoz chiqarib, qo‘llarini shim cho‘ntaklariga tiqadi. Yoongi esa hatto boshini ham unga burmaydi — unga qarab turishni xohlamaydi. U faqat og‘ir yutib, suv shishasini chetga tashlaydi, yonoqlarini taranglashtirib, iyagini biroz ko‘tarib, nigohini Pakdan ko‘z oldidagi birinchi odamga o‘tkazadi. Kichikroq erkakning so‘zlariga javob bermaydi, ochiqchasiga e’tiborsiz qoldiradi va yonida hech kim yo‘qdek ko‘rsatadi.

Jeon haqiqatan ham u uchun hech kim emas.
— Hatto noroziliklaringni ham endi eshitmaymanmi? — yana Hoseokning savoli yangraydi.

— Menga senden ko‘nglim aynaydi, Jeon Hoseok, — deb ancha xotirjam aytadi Yoongi va tishlarini og‘riguncha qisadi, ichidagi agressiyani bosib. — Nima uchun buni tushunmaysan?

— Tushunaman, Yoongi, — deb javob beradi katta, Minga qarab.

— Unda masxara qilishni to‘xta, — deb g‘ijirlaydi u. — Yo‘qol, yopishma va men bilan gaplashma. Bunday yaramas axlat bo‘lma, — chin dildan yolvoradi va uni tinglashlariga umid qiladi. — Ichingda hech bo‘lmaganda bir tomchi insoniylik qolganini ko‘rsat.

Va o‘zi ham shubhalanadi. Alfa ich-ichidan butunlay chirigan. Dahshatli va jirkanch. Ochko‘zlik va manfaatsiz hissiyot va hislar unda topilmaydi. Hoseok o‘z shafqatsizligida yo‘qolgan. Unda cho‘kib ketgan.

— Agar shu yagona tomchi ham qolmagan bo‘lsa-chi? — deb qoshini ko‘taradi Jeon, mo‘rt qiyofani ko‘zdan kechirib.

Yoongi boshini unga buradi, jirkanish bilan to‘la nigohini o‘tkazadi va dushmanga o‘zining ko‘rinmas shoxlarini qaratadi.

Hoseok tufayli hozir nafaqat Jiminning yuragi og‘riyapti, balki o‘ziniki ham parchalanmoqda.

— Har qanday holatda ham mendan nafratdan boshqa hech narsa ololmaysan.

…hech qachon.

Omega Xudoga qasam ichadi, kaftini ko‘kragiga qo‘yib.

— Yoongi, — deb jilmayadi Jeon va boshini yelkasiga qiyshaytiradi. — Men boshqa narsa so‘rayapmanmi?

— Unda nima uchun meni o‘pasan, haromzoda? — deb irg‘aydi sarg‘ish sochli, so‘nggi oylardagi eng dahshatli kunni eslab. — Bu senga nima berdi?

— Oddiy istaklarni qondirish, — deb javob beradi Hoseok. — Lablaringga tegishni xohlardim, — va yashirmaydi. — Tegdim — chanqoq qondirildi. Hammasi oddiy, bechora.

Omega uning so‘zlari tufayli taranglashadi, yanada kuchliroq g‘azablanadi va yonoqlarini chizib chiqadi, o‘z istagini qondirib, Jeonni bir marta va butunlay o‘ldirishni orzu qiladi. U bir kaftini mushtga qisadi va tishlarini g‘ijirlatadi, qoshlarni chimirib, burun orqali nafas oladi.

Min uchun bu uning hayotidagi eng yomon va dahshatli o‘pish edi. Uning lablarini xohlab ezishgan, tishlagan va yalagan soniyalarda hech qanday sehrli va iliq narsa olmagan. O‘zini atrofida sovuqlik, salbiy narsa va koinotdagi barcha mumkin bo‘lgan salbiylikni his qilgan. Hoseokdan har qanday holatda ham hech qanday yoqimli narsa chiqmaydi. Uning ko‘zlarida do‘zax alangasi, g‘azab va Yer yuzidagi barcha yashovchilarga dushmanlik ko‘rinadi. Yoongi bu ko‘zlarni ochiqchasiga mensiydi. Uni butunlay mensiydi. Erkak zaharli vodining ikkinchi tomonida bo‘lmaganida, omega Jimin yonida uchib, gullab-yashnardi — uning lablarining ta’mi Jeonniki bilan solishtirib bo‘lmaydigan darajada yaxshi. Ular yumshoq, mayin, to‘la va shirin. Rastamanni o‘psang, faqat zavq olasan. U bilan bo‘shashasan va o‘zingni butunlay topshirasan, bir necha kunda to‘plangan barcha muammolarni chetga surib. Hoseokga esa chin dildan tabassum qilishning imkoni yo‘q.

Faqat bitta tabassumga loyiq — o‘lim tabassumi.

— Men senning o‘yinchoqing emasman, sen xohlaganingni qiladigan. Buni boshingga urib qo‘y, — bu suhbat uni allaqachon aniq asabiylashtira boshlaydi. — Boshqalarni quchoqla, boshqalarni o‘p, boshqalar bilan yot, lekin menga bir qadam ham yaqinlashma.

Hoseok lab burchaklarini tortadi: zaharli va achchiq.
— Seni hali quchoqlamagaman va yot…

— Og‘zingni yop, — deb keskin gapini bo‘ladi Yoongi, ko‘zlari bilan kuydirib.

O‘pish birinchi va oxirgi edi. Yagona. Ular o‘rtasida boshqa hech narsa bo‘lmaydi. Hech qachon. Yoongi o‘zini tiriklayin ko‘mishni so‘rashni afzal ko‘radi.

— Sen adashding.

— Va sen o‘z o‘rningni bil. Men ishlashga rozi bo‘laman. Olmos qazib olaman, kerakli tarzda, la’nati, — deb unga qarab turadi, ichidagi shunday qizg‘in g‘azabni qanday bostirishni bilmay. — Agar biror narsani noto‘g‘ri qilsam, faqat shunda kelib, men bilan gaplash. Menga sening hech qanday huquqing yo‘q.

— Bor, Yoongi, — deb o‘zini ishonchli aytadi alfa. — Menda senga huquq bor.

Min buni chidashdan charchagan. Jeon Hoseok jonga tegib ketgan.

Omega asabiylangan past ovozda irg‘aydi va butun kuchi bilan erkakka shapaloq tushiradi, g‘azab bilan uni ko‘zdan kechirib, chetga chekinadi.

— Senda hech narsa yo‘q, shunga ko‘n.

Alfa unga g‘azablangan nigohini ko‘taradi, hech narsa javob bermaydi va Yoongiga o‘z yo‘li bilan ketishga ruxsat beradi.

Min butunlay g‘azabdan yonadi va qisilgan ko‘zlar bilan Jimin va qandaydir bema’ni alfa tomon harakatlanadi, bu yer yuzida jamaikalikdan boshqa hammani yo‘q qilishni shiddatli xohlab. Hoseok uni o‘zidan chiqarib yubordi. Endi sarg‘ish sochli tinchimaydi, toki zaharli vodidagi, butun dunyodagi eng muhim odami bilan gaplashmaguncha. Har qadamda rastamanga yaqinlashadi, lekin baribir ularning suhbatidan hech narsa eshita olmaydi. Min uchun endi kerak ham emas. U ularga yaqinlashadi va begona erkakni futbolka yoqasidan ushlaydi, o‘ziga qarab turishga majbur qiladi. U tushunmay joyida silkinadi, lekin begona mustahkam ushlashdan qutilolmaydi. Qarab turadi, Min nima uchun uni bezovta qilayotganini va faqat ko‘zlari bilan uni kukunga aylantirmoqchi ekanligini tushunolmaydi. Jiminning nigohi ham alfadan deyarli farq qilmaydi: bechorani Yoongidan himoya qilib, e’tiroz bildirmoqchi bo‘lardi, lekin sukut saqlaydi va haddan tashqari asabiy odamni aylanib ko‘radi.

— Yo‘qol, — deb tishlari orasidan aytadi Min.

Erkak ko‘zlarini pirpiratib, aytilgan gaplarning hammasini hazm qilishga urinadi.

— Men aslida…

— Yo‘qol, dedim senga, — deya Yoongi yana takrorlaydi va yanada keskin qo‘shib qo‘yadi: — Tezroq, ahmoq.

Alfa jim turgan Jimingа qaraydi, ammo oxir-oqibat o‘rnidan turib, ularning yonidan ketadi. Yoongi esa uning joyiga o‘tirib, rastamanga e’tibor qaratganida yuzidagi ifodasini yumshatadi. Biroq u kon tomonga qarab, qo‘lidagi bananni aylantirib, nimanidir kuzatadi.

— Nega uni haydab yubording? — deya Park kutilmaganda so‘raydi va mevani barmoqlari orasida aylantiradi.

— Chunki sen bilan gaplashmoqchiman, — Min labini tishlab, yamaykalikning yon tomondan ko‘rinib turgan chehrasiga mehr bilan qaraydi. — Iltimos…

Omega hatto ko‘zlariga yosh olishi mumkin edi.

— Bizning gaplashadigan narsamiz bormi o‘zi? — xotirjam so‘raydi Park.

Yoongi qotib qoladi, bu so‘zlar yuragidan pichoqdek o‘tganini yaqqol his qiladi.

— Nahotki yo‘q? — Min yigitga biroz yaqinlashadi. — Jimin… — barmoqlari bilan uning iyagidan tutib, nigohini o‘ziga qaratadi.

Park uning ko‘zlariga tik qaraydi va og‘ir yutinadi. U na yaqinroq borishni, na uzoqlashishni istaydi. Min esa bundan ham aqldan ozgudek xursand bo‘ladi. U bilan yaqin bo‘lishning o‘zi Yoongini tinchlantirib, tarang mushaklarini bo‘shashtiradi.

Jimin juda go‘zal. Nafaqat yuzi yoki tashqi ko‘rinishi bilan. Uning qalbi va yuragi ham go‘zal. Juda nafis va betakror. Yoongi ilgari hech qachon bunday insonni uchratmagan.

Mukammal… Yoongi esa faqat uning yonida bo‘lishni xohlaydi.

— Bu men omega bo‘lganim uchunmi? — Parkkning og‘zidan kutilmaganda ahmoqona savol chiqib ketadi.

— Nima?.. — blondin hayron bo‘lib qoladi.

— Balki sen alfa bilan birga bo‘lishni xohlarsan, lekin men omegaman… Men senga ko‘p narsa bera olmayman, — deya nigohini chetga olib qochadi.

Qanday bema’ni gaplar…

— Yo‘q, — deya Min darhol keskin javob beradi. — Xudo haqqi, albatta yo‘q, — boshini chayqaydi va begona iyakni qulayroq ushlab, bosh barmog‘i bilan silliq terisini silaydi. — Bu holat meni bir soniya ham bezovta qilmagan. Hatto yarim odam, yarim maymun bo‘lganingda ham, yoningda bo‘lish menga baribir yaxshi bo‘lardi, — vaziyatni yumshatmoqchi bo‘lib, labining bir chetini kulimsiratadi.

— Tushunarli, — deya odatdagidek javob beradi va biroz xijolat tortadi.

— Men uning o‘pishiga javob bermadim.

— Menga tafsilotlari qiziq emas, — Jimin chetga surilib, begona qo‘lning tegishidan xalos bo‘ladi. — Menga ular umuman kerak emas.

— Lekin bilishingni… menga ishonishingni xohlayman, — Park unga ko‘zlarini ko‘taradi. — Hoseok men uchun hech kim. Bo‘sh joy, xolos. Men yomon ko‘radigan inson. Men senga, rastamancham, doimo mehr bilan qarashga urinaman, ammo u bunday nigohga ham loyiq emas.

Yoongi ularning puxta o‘ylangan rejalari, orzulari va amalga oshishi kerak bo‘lgan ajoyib istaklarini unutmaydi. Bu ikki inson albatta qo‘l ushlashib Madagaskarga boradi, u yerda ularni hech kim topa olmaydi. Zaharli vodiydan, xavfli odamlardan, qimmatbaho toshlarning iflos qazib olinishidan — Botsvana ularga bergan barcha yomon narsalardan xalos bo‘lishadi.

Ular xotiralarining hech birini unutishmaydi — hammasini eslab, bir paytlar olmos do‘zaxidan qutulishga muvaffaq bo‘lganlarini anglab yashashadi. Afrikani esa tark etishmaydi. Afrikadan qochib qutulib bo‘lmaydi — u o‘z qurbonlarini la’nat kabi ta’qib qiladi va o‘zidan butunlay uzoqlashtirmaydi.

Bu qit’aning qizil tuprog‘ini keksalikka qadar ko‘rishadi, unga tegishadi va uning ustida erkinlikni mahkam tutgan holda yurishadi. Park bu mamlakatni sevib qolgan, Min esa butun umrining qolgan qismini shu yerda o‘tkazish taqdiriga ko‘nikkan.

— Agar uning o‘pishini xohlamagan bo‘lsang, uni itarib yuborishing mumkin edi-ku… — uning ovozida ranjish seziladi.

— Qila olmasdim, — deya og‘riq bilan inkor etadi Yoongi, Pak esa unga savol nazari bilan qaraydi. — Iyak ostimga qurol tirab turganida, men hatto qimirlay ham olmasdim, Jimin.

— Yo‘q… — bunga ishonishni istamaydi.

Min lablarini qimtib, og‘ir yutinadi. Park katta, hayratga to‘la ko‘zlari bilan unga qarab, sekin yaqinlashadi va bo‘sh qo‘lining uchlari bilan uning qo‘liga tegadi. Nihoyat kutilgan iliqlikni his qilib, o‘tirgan joyidayoq erib ketgandek bo‘ladi.

— Chonning qilgan ishi seni ranjitganidan nafratlanaman, — blondin ularning barmoqlarini mahkam chirmashtiradi va umurtqasi bo‘ylab yoqimli titroq yuguradi. — Meni kechir, iltimos. Kechir… — deya shivirlab tugatadi.

U millionlab marta uzr so‘rashga ham tayyor edi…

— U haqiqatan ham tahdid qilganmi?..

— Bu odam normal emas, Jimin. Haqiqiy ruhiy nosog‘lom odam, — deydi Yoongi uning tiniq ko‘zlariga qarab. — Iltimos, undan uzoqroq yur. U bilan gaplashma, hatto uning tomoniga qaramagin.

Bu ogohlantirishlar Parkni qo‘rqitadi, ammo u baribir ishonch bilan bir necha marta bosh irg‘ab, Min tomon yaqinlashadi. Boshini uning yelkasiga qo‘yib, butun mehrini his qiladi. U ham sog‘ingan edi. Ular deyarli gaplashishga ham ulgurishmagan, ammo yamaykalikka endi boshqa hech narsa kerak emas.

U faqat blondinga yanada mahkamroq suyanib, tishlarini qisgancha nafas chiqaradi va qo‘llariga qaraydi.

— U bizga zarar yetkazishi mumkinmi?

— Hech kim bizga zarar yetkaza olmaydi, — deya ishonch bilan javob beradi Yoongi. — Biz ham ularga qarshi kurashamiz.

Alohida-alohida ular ham kuchsiz emas, ammo birga bo‘lishsa, barcha dushmanlari uchun dahshatli bo‘ronga aylanishlari mumkin.

.
.
.
.
.

Bugungi kun ertalabdan unchalik ham osoyishta o‘tayotgani yo‘q. Va Botsvana yerlarini qahrabo-to‘q sariq shafaq qoplaydigan vaqt yaqinlashgani sari, kuchliroq xavotir yuragini o‘rab, uni yoqimsiz tarzda bor kuchi bilan siqa boshladi.

U butun kun davomida his-tuyg‘ulariga tegib ketgan odamning katta, shinam chodirida o‘tirib yoki uxlab yotdi. Hech kim bilan gaplashmadi, faqat o‘zi bilan suhbatlashib, g‘udranib, Chon-Renoni koyidi: go‘yo u bir kun ham Taehyungga ozor bermay va uni yig‘latmay yashay olmasdi. Erkak indamay chiqib ketganidan so‘ng, omega ovqatini oxirigacha yemadi, oppoq choyshabga o‘ranib olib, chodir kirishiga tikilib yotdi va bolalarcha lablarini cho‘chchaytirib, hatto Jungkookni ko‘rishni ham istamadi. Biroq Jungkook ham o‘z navbatida uning oldiga kirmadi, kechagidek holidan xabar olmadi. Erkak o‘z odamlari bilan birga bo‘lib, o‘z ishlari bilan shug‘ullanar, ehtimol, bir muddat o‘z hududidagi kichkina sher bolasining mavjudligini ham unutgandir. Taehyung ham hech bo‘lmaganda yarim soatga Renoni xayolidan chiqarishga urinardi, ammo buning hech iloji bo‘lmasdi. U alfа qayerdadir yaqin atrofda yurganini his qilardi va har safar u bilan bog‘liq xotiralar g‘amgin ko‘zlari oldida yana jonlanardi.

Taehyungg so‘nggi bir necha soat ichida ertalab lablarini Jungkookning lablariga tekkizishga qaror qilganidan yuzlab marta afsuslandi. U buni xayolida uzoq vaqt aylantirib, oxiri shuni tushundi — bunday qilmasligi kerak edi.

U Jungkookni yumshata olaman, deb o‘ylagandi.

Chon-Reno yoshligidan sherlar orasida tarbiyalangan. U ulkan Savannadagi o‘zining bahaybat yirtqich mushuklari kabi xavfli, shafqatsiz va yirtqich edi.

Kim atigi yigirma daqiqa oldin tashqariga chiqdi va shu zahoti Jkning e’tiborini tortdi. O‘sha paytda Jk biroz narida boshqa alfalar bilan birga turardi. Yigit ikkinchi kundirki uning chodirida o‘tirib, hech narsa qilmayotganidan zerikkan edi. Bunday yashab bo‘lmaydi. U toza havodan nafas olishi va hatto unga yoqimli hislar uyg‘otmaydigan bo‘lsa ham, odamlarni ko‘rishi kerak edi.

Jungkook uning oldiga bormadi, ammo sekinlik bilan katta olmos koni yonidagi skameykaga tomon yurayotgan omegаning har bir qadamini diqqat bilan kuzatib turdi. Taehyung Jungkook zaharli vodiyning birinchi tomonida ekan, hech kim unga yaqinlashishga jur’at eta olmasligiga ishonardi. Unga qarashar, sinchkovlik bilan ko‘zdan kechirishar, ayrim omegalar esa negadir lablarini nafrat bilan burishtirishardi. Ammo hech biri bosh odam — katta Reno huzurida o‘z qo‘rquvini yengib, unga yaqinlashishga jur’at etmadi.

U yolg‘iz o‘tirib, lablarini tishlab, ko‘zlarini pirpiratgancha goh u yoqqa, goh bu yoqqa qaraydi. Nima qilishini bilmaydi. Qolaversa, biror narsa bilan shug‘ullanishiga yoki ozgina bo‘lsa ham shubha qiladigan odamlar bilan gaplashishiga bir inson baribir yo‘l qo‘ymaydi.

Agar olmoslar uchun bo‘lmasa, unda Chon-Reno Taehyungni bu yerda nima uchun ushlab turibdi?

Nega ishlashiga ham ruxsat bermay, uni qo‘yib yubormaydi?

Kim kon chuqurlaridan qimmatbaho tosh izlashni zarracha ham istamaydi, u busiz ham juda yaxshi yashab kelgan. Faqat Jungkookning o‘zi Taehyunggning jazosi olmos qazib olish ekanini aytgandi.

Oyoqlarini skameykaga chiqarib, omega tizzalarini ko‘ksiga bosadi va xo‘rsinib, boshini Jungkook tomonga buradi. Jungkook qoshlarini chimirgancha Kim Namjoon bilan gaplashardi. Ular qandaydir narsalarni qizg‘in muhokama qilishardi, shu sabab Kimning qiziqishi uyg‘onadi, ammo u tezda e’tiborini o‘z tomoniga jilmayib kelayotgan Kwon Hanga qaratadi.

Tae orqasini biroz tiklaydi: erkakning qo‘lida ikkiga bo‘lingan, to‘q sariq rangli meva — mango borligini ko‘radi. Og‘ziga beixtiyor so‘lak yig‘iladi. Kim ko‘zlariga ishonolmaydi. Labining bir chetida tabassum paydo bo‘ladi va baxtdan yig‘lab yuboray deydi, chunki u shu shirali, shirin mevani juda-juda xohlagandi. Allaqachon uning nihoyatda shirin ta’mini tasavvur qilmoqda.

Va bu meva bugungi kunni qutqaradi.

Seokjin, Namjoon va Han — omega uchun qo‘rquv yoki og‘riq uyg‘otmaydigan yagona insonlar. Kvon birinchi kundanoq omega bilan juda yaxshi munosabatda bo‘lib, u o‘zini yomon his qilmasligi uchun qo‘lidan kelganicha yordam berishga harakat qiladi. U yaxshi inson. Uning qalbi mehribon va samimiy.

Taehyung Chon-Renoning hech bo‘lmaganda yaqin do‘stlari munosib insonlar ekanidan xursand. Ularda o‘zini itaradigan yoki yoqimsiz tuyuladigan hech narsani ko‘rmagan.

Sochi kalta qirqilgan alfa skameyka yonida to‘xtab, yorqin nigohi bilan omegaga qaraydi-da, mayda kubik qilib to‘g‘ralgan mevani unga uzatib, qoshlarini o‘ynatadi.

— Mango, — deya Kim uni qo‘liga olib, xuddi buni hech kim bilmaydigandek quvonch bilan aytadi.

Kwon kulimsirab, unga bosh irg‘aydi va qo‘llarini shimining cho‘ntaklariga solib, yuzidagi baxtli ifodani kuzatadi. U yosh jurnalistning bunchalik xursand bo‘lishini kutmagandi.

Narida turgan Jungkook ularning tomoniga buriladi. Taehyungning yonida Han, boshqa birov emasligini tushungach, xotirjam tortib, Namjoon bilan suhbatini davom ettiradi. Hech qanday xavf yoki xavotir ko‘rmaydi.

— Mevadan shunchalik xursand bo‘lyapsan, — katta alfa sekin kuladi. — Tan olishim kerak, bu kutilmagan holat. Axir avval seni qancha ko‘ndirmaylik, umuman hech narsa yemaganding.

Omega ovqat yeyishni xohlagandi, ammo biror luqmani ham og‘ziga sola olmasdi — asabiylikdan ko‘ngli aynib ketardi. Zaharli vodiydagi birinchi va ikkinchi kunlari naqadar dahshatli bo‘lganini eslash ham og‘riqli. Hozir Kim vaziyatga biroz ko‘nikib, shu yerda yashab qolishga harakat qilmoqda. Reno yonida bo‘lsang, ko‘p narsani juda tez o‘rganasan.

— Siz menga mango taklif qilmagandingiz, — deya javob beradi Taehyungg va mevaning kichkina bo‘lagidan tishlab, mamnuniyat bilan chaynaydi.

— Demak, taklif qilishim kerak ekan.

Haqiqatan ham shunday edi.

Omega faqat shunday ovqat bilan kun kechirishga ham qarshi emas. U barcha mevalarni telbalarcha yaxshi ko‘radi. Ular uchun jonini ham berishga tayyor.

— Men ular bilan ulg‘ayganman, — deya shirin lablarini yengilgina qimirlatib, mangoga qaraydi. — Otam ularni tez-tez uyga olib kelardi. Deyarli har kuni, — yigit biroz o‘yga cho‘mib, g‘amgin jilmayadi. — Seulda ularni kamdan-kam uchratardim, shuning uchun anchadan beri yemagandim.

Ota-onasi haqida gapirish Taehyungni osonlikcha ta’sirchan qilib qo‘yishi mumkin. Ammo hozir u o‘zini mahkam tutib, ko‘z yoshlarining yuzidan oqib tushishiga yo‘l qo‘ymaydi. Og‘riqli. Juda ham og‘riqli. Ammo, afsuski, o‘tmishni qaytarib bo‘lmaydi.

Omega otasi va dadasidan juda erta ayrilgan, ammo ularni yuragidan hech qachon sug‘urib tashlay olmaydi. Har kuni ularni va mehr bilan bag‘riga bosgan qo‘llarining iliqligini eslaydi. Yillar haqiqatan ham uning og‘rig‘ini biroz yengillashtiradi. Kim ko‘nikib, ulg‘ayib bormoqda. Ammo ming yillar o‘tsa ham, o‘n to‘rt yoshli yigit boshidan kechirgan qo‘rqinchli voqealarning xotirasini butunlay yo‘q qila olmaydi. Kim o‘sha xotiralarni o‘chirib tashlash uchun bor narsasini berishga ham tayyor bo‘lardi.

Juhyok ota-onasining dafn marosimida ukasini ko‘rishni istamagan. Taehyungning o‘zi ham borishni xohlamagandi. U juda zaif va ta’sirchan edi. Ammo o‘sha daqiqalarda akasini nima boshqarganini tushuna olmaydi…

Bir kunda ham otasidan, ham dadasidan ayrildi. Oradan to‘rt yil o‘tdi, ammo ularning o‘limining aniq sababini hanuzgacha bilmaydi.

«Yomon odamlar biz uchun eng muhim insonlarni olib ketishdi, farishtam», — degandi Taehyungga akasi.

— Sening mevalarga bunchalik qattiq muhabbat qo‘yganingni bilganim uchun, bundan keyin ularni senga tez-tez olib kelishga harakat qilaman, — deydi Xan va otasi haqidagi gaplar uning yuzida qayg‘u paydo qilganini sezib, omegani chalg‘itishga urinadi.

Omega unga mayin jilmayadi.

— Rahmat, Han. Hammasi uchun chin dildan rahmat, — deya minnatdorchilik bildiradi u. — Siz juda yaxshi insonsiz… Men vodiyga suratga olish uchun kelganimni bilsangiz ham, menga yaxshi munosabatda bo‘lgansiz.

— Sen bilan boshqacha bo‘lishi mumkin emas edi, — darhol javob beradi Kwon. — Ammo hamma buni tushunmadi, — deb lablarini qisadi.

— Va sen meni bola deb hisoblaysan, — so‘roq emas, Kim ta’kidlaydi, mangoni ko‘zdan kechirib.

Endi odatlanish kerak edi: hammasi unda hali ham qo‘rquvdan titrayotgan kichkina omegani ko‘radi.

— Tae… — deb pichirlaydi, inkor ham, rozilik ham bildirmay.

— Hammasi joyida. Rostiga. Chunki shunday, — tan oladi Kim, lablaridagi quruq terini tishlari bilan yirtib. — Qaysi kattalar odam har safar kimdandir himoya izlaydi, o‘zi esa hech qanday muammoni hal qila olmaydi.

Jungkook — abadiy najot.

Bu alfa unga qo‘pol bo‘lishi mumkin, lekin hech kimni unga zarar yetkazishiga yo‘l qo‘ymagan.

Va birinchi kunda, ismlarini bilishmaganda, erkak Boreyni olib ketgan va qo‘rqib ketgan bolaga yaqinlashishiga ruxsat bermagan. O‘zi va yaqin-atrofdagi sirtlonlar to‘dasi haqida ogohlantirgan, shunda Tae o‘z qishlog‘idan uzoqqa yurmasin. Titrayotgan qo‘llariga kishan taqishga yo‘l qo‘ymagan. Hosokni qora mamba voqeasi paytida nigohi va ohangi bilan parcha-parcha qilib tashlagan. Yovvoyi o‘rmonlardan shaxsiy tansoqchidek olib chiqqan va har daqiqada oyog‘i ostiga qarab turgan. Lin Veydan himoya qilgan. Yig‘layotgan yigitni qo‘yib yubormoqchi bo‘lmagan o‘z odamining tizzasini otib qo‘ygan. O‘z praydidan himoya qilgan. O‘z chodiriga o‘tqazgan, u yerda Taehyungni hech kim bezovta qilmasin.

— Lekin na bola, na kattalar odam hech qachon Jeong-Renoni o‘z himoyasiga aylantira olmagan, — tinch ohangda sof haqiqatni aytadi Han.

Taehyung sekin boshini ko‘tarib, erkakning asal rangli porlab turgan ko‘zlariga qaraydi va xuddi aql bovar qilmaydigan narsa eshitgandek qaraydi.

Bu haqiqatan ham aql bovar qilmaydigan narsa.

— Reno mening himoyamga aylandi, chunki u men uchun sevgidir… — juda ohista, titrab, Han’ga o‘zining eng maxfiy sirini ochadi.

Sevadi. Aqldan ozgancha sevadi.

Sevadi va buni hech narsa qila olmaydi.

Uning sevgisi bilan qorong‘u, ruhsiz zulmatda yashaydi.

— Uning his-tuyg‘ulari bir kun kelib o‘zaro bo‘lishiga ishonmaysanmi? — erkak boshqaning tan olishidan hatto hayron ham emas.

— Bilmayman… Lekin Jeong-Reno kabi odam oshiq bo‘lganini qanday bilish mumkin?..

Han jim qoladi. Xayolida so‘zlarni aylantirib, ovoz chiqarib aytadi va bu so‘zlar terisini muzlatib yuboradi:

— Sen uchun birinchi odamni o‘ldirganda.

Taehyungni bu qo‘rqitadi, javob ham bera olmaydi: hayron bo‘lib tikilib, yo‘qolib qoladi. Han esa orqasiga o‘girilib, Jungkookning ular tomon kelayotganini ko‘radi, do‘stiga bosh irg‘aydi va telefonini cho‘ntagiga soladi. Kwon Kimga qarab, zaif tabassum qiladi va uni tark etib, baland uzun darvozalar tomon yo‘l oladi.

Reno uning tomon harakatlanayotganini ko‘rib, Kim nigohini mangoga tushiradi va bemalol bir bo‘lak tishlab, Jungkookni sezmagandek qiladi. Tae Han aytgan so‘zlarga diqqatini jamlashga harakat qiladi, lekin yana qo‘rqib ketadi va oddiygina mevasini yeyishda davom etadi, parallel ravishda ikki barmog‘i bilan oqib turgan shirin sharbatni ehtiyotkorlik bilan tozalaydi. Barmoq uchlari allaqachon butunlay yopishqoq, lekin bu umuman bezovta qilmaydi. Hozir faqat Reno bezovta qiladi. Ko‘zlari bo‘ri bolasidek turli nuqtalarga sakrab, bir narsaga to‘plana olmaydi. Bir soniya Tae Jungkookga qiziqib qaraydi, uning zo‘riqishli tashqi ko‘rinishini darhol sezadi va yana oyoqlarini, skameykada chalishtirilgan holda, sharbatga botgan qo‘llarini, qizil yerni ko‘zdan kechiradi. Alfa qanchalik yaqinlashsa, ko‘kragidagi yurak shunchalik baland uradi. U chiqib ketmoqchi, Kim esa uni joyida ushlab turishga bor kuchini sarflaydi.

Jungkook uning qarshisida to‘xtaydi. Sukutda xafa omegani ko‘zdan kechiradi, u hech qanday qaramaydi.

— Ko‘zingni menga ko‘tar, — sovuq, qattiq, odatdagidek.

Tomirlardagi qon muzlab qoladi. Past, xirillagan ovoz aqldan ozdiradi. Va qo‘pollik notalari eshitilganda, Taehyung parchalanib ketishga tayyor.

— Ko‘tarmayman, — deb g‘o‘ldiraydi, meva chaynab.

— Ko‘tar.

— Aytmadimmi, yo‘q… — labini tishlab, o‘ychan tarzda ko‘rsatkich barmog‘i bilan tizzasini silaydi. — Senga qaramoqchi emasman…

Juda xohlaydi.

Jungkook ular orasidagi masofani qisqartiradi, o‘ng qo‘li bilan omeganing iyagini ushlab, barmoqlari bilan yonoqlariga bosadi va avval mango sharbatidan yaltirab turgan to‘liq, o‘rdakdek cho‘zilgan lablariga qaraydi, keyin esa uning ustida turgan yorqin ko‘zlariga qaraydi. Tae hayron bo‘lib kipriklarini qoqadi, chekinmaydi va qarshisidagi muzdek kulrang olovlarni sezadi. Hech kimning ko‘zi undan go‘zalroq bo‘lmagan. Oldin hech qachon kulrang ko‘zli osiyolikni uchratmagan. Reno o‘zi mumkin bo‘lgan chegaradan tashqarida. Unga shunday yaqinlikda barcha xafaliklarini unutadi. Kim uning yuzini ko‘zdan kechiradi va zo‘rg‘a tomog‘idagi tugunni yutib, qotib qoladi va nafas olishni to‘xtatadi. Jungkook esa biroz g‘azabli va diqqatli ko‘rinadi. Ehtimol, bugun yaxshi kayfiyat erkakni chetlab o‘tgan.

— Men ketaman, — deb ogohlantiradi Jungkook, va omeganing qovoqlari kuchliroq ochiladi. — Balki ertaga qadar men bo‘lmasman.

Sher bolasini darhol yomon qo‘llarga topshirgandek oson.

Taehyung uning yo‘qligida bu yerda qolishni xohlamaydi. Mutlaqo xohlamaydi — nigohi bilan buni bildiradi. Xuddi kichkina bola yomon va yovuz odamlar bilan qolishdan qo‘rqadigandek. Balki bugun bu zaharli vodiy tomonida na Lin Veyni, na Jeong Hoseokni ko‘rmagan, lekin Kimga baribir shunday tuyuladiki, shunday katta odamlar armiyasi orasida Reno albatta yosh jurnalistga hech narsa yaxshi tilamaydigan o‘nlab shaxslarni topadi. Albatta, urib, xafa qilish ishtahasi uyg‘onadi. Kecha Jungkook yo‘qligida ular uning qo‘lini olib tashlamoqchi bo‘lishgan, o‘g‘rilikda ayblab. Kim olmosni olmagan. U har narsaga qasamyod qiladi, lekin qimmatbaho tosh uning cho‘ntagiga qanday tushganini umuman bilmaydi.

Bir safar taksi haydovchisi o‘zi aytgan edi: olmos do‘zaxining qorovullari zeriksa, o‘ynab, masxara qilishlari mumkin. Ular och sirtlonlardek, begunohlarni o‘z qurboni qilib izlaydi. Va tushunishicha, u yolg‘on gapirmagan.

— Ertaga qadar? — deb qayta so‘raydi, bu rost emasligiga umid qilib. Jungkook noaniq bosh irg‘aydi va qo‘lini Taehyungning iyagidan olib tashlaydi. — Lekin nima uchun?

— Ishlar chiqdi, — qisqa javob beradi Reno, tafsilotlarni aytmasdan.

— Agar… — Kim boshini avtomatli afrikaliklar turgan olmos konlari tomon buradi.

— Hech narsa bo‘lmaydi, men ularni ogohlantirganman, — deb boshqalarning so‘zlarisiz ham tushunadi Jungkook. Tae yana unga qarab, labini tishlaydi. — Va endi hech qanday o‘rmonlar, qochishlar va sharsharalar izlash yo‘q, Taehyung. Hammasi tushunarlimi? — deb yonoqlarini chiqarib ta’kidlaydi alfa, o‘ychan yuzchani ko‘zdan kechirib. — Qaytib kelganimda, seni qayerda qoldirgan bo‘lsam, o‘sha yerda ko‘ray.

Qoldirgan…

— Yana shu yerda sensiz bo‘lishim kerak, — deb tishlarini qisadi Kim, bu yangilikka qanday munosabat bildirishi kerakligini bilmay.
Va yana ular — zaiflik va qo‘rquv. Taehyungni ta’qib qiladigan ajralmas juftlik. Tashlab ketmaydi, o‘zlarisiz tinch yashashga yo‘l qo‘ymaydi.

— Sen o‘zing aytmaganmidin, endi hammasi menisiz ham uddalaysan, deb? — yo rostini eslatmoqda, yoki yuragini igna bilan sanchib qo‘ymoqchi. — Endi ketayotganimda yana bir bor yig‘lamoqchimisan?

— Yig‘lamayman, — deb inkor qiladi ohista, yumshoq ohangda.

— Yolg‘on gapiryapsan.

Kim uyalib, birinchi bo‘lib ko‘z aloqasini uzadi va mangoga o‘tib, uni tishlab, sekin chaynaydi. Jungkook chetdan omegani ko‘zdan kechiradi va hayron qoladi: u qanchalik bola bo‘lib qolishi mumkin ekan. Yana kattalar va tushunadigan odamdek ko‘rinishga harakat qiladi. Hech narsa yo‘q. Alfa sevimli mevasini nihoyat qo‘liga berishgan go‘dakni ko‘radi. Bundan tashqari, lablarining burchagidan kichik shirin sharbat tomchisi oqib tushadi, Reno o‘ylab o‘tirmasdan, o‘zi bosh barmog‘i bilan artib tashlaydi, xuddi bolaga enagadek. Taehyungning yonoqlari bir zumda qizarib ketadi, erkak ularni ham ohista silaydi: barmoq bo‘g‘imlari bilan yonoqdan jag‘ chizig‘igacha olib boradi, tegishlariga hech qanday qo‘pollik va keskinlik qo‘ymaydi. Dahshatli darajada muloyim. Omega qovoqlarini yumib, nafas chiqaradi va toza havoda erib ketadi. Ichkarida yulduzlar chuqur yonadi. Uning erkalashidan bosh aylanadi. Tana o‘zi bo‘shashadi — eng kuchli issiqlikka bo‘ysunadi.

Ajoyib lahza. Kuydiruvchi-tasalli beruvchi…

Jungkook ketadi. Orqasida arvohdek gunohkor hid qoldiradi.

Anor va qon aralashmasi — qiynoq.

Va Taehyung bu qiynoqlarni har safar zavq bilan o‘tkazadi.

.
.
.
.
.

переводчик:Корделиа

𝗠𝘆 𝘀𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿'𝘀 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱

2026-09-13T05:48:47.085Z

Chapter 7

Dushanba tongi edi va Taehyungning dam olish kunlari mutlaqo rasvo o‘tgandi... Buning uchun esa, albatta, Jeon Jungkookdan boshqa hech kimni ayblab bo‘lmasdi.

U ish stolida o‘tirib, veb-sayt dizayni ustida ishlardi. Barmoqlari klaviatura ustida tez-tez harakatlanar, noutbuk ekranidan taralayotgan yorug‘lik esa uning yuzini yoritib, charchagan ko‘zlari ostidagi soyalarni yanada yaqqol ko‘rsatardi.

Uyda ishlashning o‘ziga yarasha afzalliklari bor edi — keraksiz muloqotlar yo‘q, hozir ko‘rishni istamaydigan dunyosiga chiqishiga hojat yo‘q va eng muhimi, unga faqat asab olib keladigan odamlar bilan to‘qnash kelish ehtimoli ham yo‘q.

Faqat o‘zi, ishi va vaqti-vaqti bilan Somining hamrohligi. Yaxshiyamki, Somi qachon unga tinchlik berish kerakligini yaxshi bilardi.

Keramik idishning mayin jarangi uning diqqatini bo‘ldi. Somi stoliga bug‘i chiqib turgan bir piyola qahva qo‘ygan edi. Taehyung bir necha marta ko‘zlarini pirpiratib, unga qaradi.

— Rahmat, — deb ming‘irladi u. Lablarida zo‘rg‘a seziladigan tabassum paydo bo‘ldi.

— Deyarli uxlamaganga o‘xshaysan, — dedi Somi uning yuziga sinchiklab qarab.

Taehyung shunchaki “hm” degandek ovoz chiqardi. Qo‘llarini iliq krujka atrofiga o‘rab oldi, ammo ichishga shoshilmadi. Rostini aytganda, u umuman yaxshi uxlamagandi.

Har safar ko‘zlarini yumsa, miyasi o‘sha klubdagi tun voqealarini qayta-qayta eslatardi... Yejunning masxarali chehrasi, bir guruh odam tomonidan qurshab olinib, tahqirlangani, og‘ziga majburan tiqilgan spirtli ichimlikning ta’mi va eng yomoni — Jungkookning hammasini o‘sha jahldor qiladigan beparvo ifoda bilan shunchaki kuzatib turgani.

Taehyung Somiga bo‘lgan voqealar haqida hech narsa aytmagandi. Buning ma’nosi yo‘q deb o‘ylardi. Nima ham derdi? “Aka” deb ataydigan odam uni ataylab tadbirga olib borib, boshqalarning oldida xo‘rlanishiga yo‘l qo‘ydi, debmi?

Jungkook oxirgi daqiqagacha bemalol o‘tirib, hech narsaga parvo qilmagani haqida gapirsinmi? Bir to‘da erkatoylar uni masxara qilib, xuddi ko‘ngilxushlik uchun kelgan odamdek ustiga ichimlik va yeguliklar uloqtirgani haqida-chi?

U chuqur nafas oldi, barmoqlari krujkani yanada qattiqroq siqdi.

Hozirgi odamlarning odob-axloqi qolmagan. Tamom.

Va u endi bundan boshqacha bo‘lishini kutishdan charchagandi.

Somi qo‘llarini uning yelkalariga qo‘yib, tarang mushaklarini muloyimlik bilan uqalashni boshladi. Taehyung asta nafas chiqardi va ko‘zlarini yumdi. Tanasi ham sekin-asta bo‘shasha boshladi.

Lablarida beixtiyor kichik tabassum paydo bo‘ldi. Bir lahzaga, atigi bir lahzaga, u dam olish kunlaridagi barcha balolardan chalg‘ishga o‘ziga imkon berdi. Ko‘ksidagi og‘irlik endi bunchalik bo‘g‘ayotgandek tuyulmas, xayollarini qoplab olgan achchiqlik ham biroz chekingandi.

— Tez-tez tanaffus qilib turishing kerak, — deb muloyimlik bilan aytdi Somi. Ovozi yengil bo‘lsa-da, unda sokin xavotir sezilardi.

Taehyung javoban yana “hm” dedi, bahslashishga ham urinmadi. U Somining haq ekanini bilardi. Tanasi holdan toygan, miyasi esa butunlay charchagan edi. Ammo o‘zini ishga ko‘mib tashlash qolgan hamma narsaga yuzma-yuz kelishdan osonroq edi.

— Tabassum qilyapsan, — dedi Somi kulib, massajni davom ettirarkan.

— Shundaymi? — deb ming‘irladi Taehyung, lablaridagi tabassum hali ham saqlanib turgancha.

— Mhm. Bu massaj senga juda yoqayotganga o‘xshaydi, — deya hazillashdi u va ortga chekinib, Taehyungning sochlarini erkalatib to‘zg‘itdi.

Taehyung xo‘rsinib, ko‘zlarini ochdi va boshini biroz qiyshaytirgancha unga qaradi.

— Shundan keyin dam olaman.

— Yaxshisi, shunday qil, — dedi Somi uning yonoqchasiga barmog‘ini tekkizib, keyin uzoqlashib ketdi.

Taehyung esa qahvasi, noutbuki va nihoyat biroz tinchlanish imkoniyati bilan yolg‘iz qoldi.

U qo‘llarini tepaga cho‘zib, bo‘g‘imlarining yengil qirsillaganini sezdi. Keyin erinchoqlik bilan o‘rnidan turdi.

Pultni olib, televizorni yoqdi. Bir nechta kanallarni almashtirgach, tasodifiy bir ko‘rsatuvda to‘xtadi. Televizordan taralayotgan tanish fon shovqini xonani biroz bo‘lsa-da, bo‘sh emasdek his qildirardi.

Oradan ko‘p o‘tmay, Somi qo‘lida bug‘i chiqib turgan ikki kosa lag‘mon bilan qaytib keldi. Bir kosani Taehyungning oldiga qo‘yib, uning yoniga cho‘kdi.

— Mana, — dedi u va unga bir juft tayoqcha uzatdi.

— Rahmat, — deb ming‘irladi Taehyung kosani qabul qilib.

Ular bemalol sukunatda o‘tirishdi. Atrofda faqat vaqti-vaqti bilan lag‘monni shildirlatib yeyish ovozi va televizordagi past ovozli suhbatlar eshitilardi. Juda oddiy, juda yoqimli edi. Dam olish kunlaridagi tartibsizliklardan keyin Taehyung aynan shunday sokin lahzalardan taskin topardi.

Somi tirsagi bilan uni hazillashib turtib qo‘ydi.

— Bugun jahling unchalik chiqmayapti.

Taehyung istehzo bilan kulib, lag‘monni tayoqchalari atrofida aylantirdi.

— Bunga o‘rganib qolma.

Somi kuldi, ammo gapni davom ettirmadi. Shu sokin lahzani buzmay, ikkovlari o‘sha holatda qolishdi.

Taehyung Somiga qarab, uning xursand holda lag‘moniga berilib ketganini, butun diqqati televizordagi ko‘rsatuvda ekanini kuzatdi. Birdan xayoliga bir fikr keldi va u ikkilanishga ulgurmay gapirib yubordi:

— Keling, bugun xarid qilish kunini qilamiz.

Somi luqma olayotgan joyida qotib qoldi. Ko‘zlari katta-katta ochilib, Taehyungga qaradi.

— Rostdanmi?

Taehyung “hm” deb, bosh irg‘adi.

— Ha.

— Voy, Xudoyim! — deyarli chinqirib yubordi Somi. Kosasini bir chetga qo‘yib, uni quchoqlash uchun ustiga tashlandi. — Sen eng zo‘risan!

Taehyung kulib, uning orqasiga qoqib qo‘ydi.

— Ha, ha. Endi fikrimni o‘zgartirib yuborishimdan oldin borib, tayyorlan.

— O‘zgartirmaysan! — deya kulib qo‘ydi Somi.

U Taehyungdan ajralib, lag‘monining oxirgi luqmasini olib, xonasiga qarab yugurib ketdi.

Taehyung kulimsirab bosh chayqadi. O‘zi ham kosasini tugatarkan, divanga suyanib o‘tirdi. Bunday ish qilganiga ancha bo‘lgandi... shunchaki oddiy kunni tashqarida o‘tkazish — stresssiz, muammosiz. Balki buning yomon tomoni yo‘qdir.

Ular savdo markaziga yetib kelishdi. Ichkariga kirishlari bilan yoqimli salqin konditsioner havosi yuzlariga urildi. Somi hayajondan deyarli sakrab ketgudek bo‘lib, Taehyungning qo‘lidan ushlab olgan, Taehyung esa atrofga erinchoqlik bilan ko‘z yugurtirardi.

Unga ham bir nechta ko‘ylak olish kerak edi, ammo Somini bilsa, o‘zi uchun xarid qilish haqida o‘ylashidan oldin uning sumkalarini ko‘tarib yurishga majbur bo‘lardi.

— Qani, bu yoqqa! — dedi Somi quvnoq ohangda va uni nafis ko‘ylaklar bilan to‘la butik ichiga sudrab kirdi.

Taehyung xo‘rsindi, ammo unga ergashdi. Somi kiyimlarni ishtiyoq bilan birma-bir ko‘zdan kechirardi. Taehyung esa yaqin atrofdagi vitrinaga suyanib, qo‘llarini cho‘ntagiga tiqdi va do‘konni unchalik qiziqmasdan kuzatdi. Xarid qilish uning eng sevimli mashg‘uloti emasdi, ammo Somining bunchalik xursandligini ko‘rish bunga chidashni osonlashtirardi.

— Bunisimi yoki bunisi? — Birdan Somi unga qarab o‘girilib, ikkita ko‘ylakni ko‘tardi. Biri pastel pushti, ikkinchisi esa to‘q bordo rangda edi.

Taehyung boshini qiyshaytirib, xuddi jiddiy tekshirayotgandek ularga qaradi.

— Bordosini. Senga yorqinroq ranglar ko‘proq yarashadi.

Somi kulib yubordi.

— Did borligini bilardim!

U ko‘ylakni tezda sotuvchi xodimga uzatdi.

— Kiyib ko‘raman!

Taehyung javoban “hm” deb qo‘ydi va uning kiyim almashtirish xonasiga borishiga yo‘l berib, chetga chiqdi. Atrofga qararkan, chuqur nafas oldi. Balki Somi qaytib kelguncha sezdirmay chiqib, erkaklar bo‘limiga kirib, o‘zi uchun ham biror narsa ko‘rib olardi.

Ammo u endigina qadam tashlamoqchi bo‘lganida, ko‘zi uzoqroqda turgan tanish bir odamga tushdi... va uning kayfiyati shu zahoti buzildi.

Jungkook.

Va u yolg‘iz emasdi.

Taehyungning yuragi tez ura boshladi. U kiyimlar taxlangan tokchaga o‘zini bosib, matoni xuddi shu tarzda ushlab tursa, ko‘zdan g‘oyib bo‘lib ketadigandek mahkam changalladi.

Bir qiz.

U bu qizni ilgari ko‘rmagandi, ammo qiz Jungkookning yonida xuddi ular bunday joylarga tez-tez birga keladigandek bemalol yurardi.

Taehyung Jungkookning shaxsiy hayotiga umuman qiziqmasdi, u kim bilan yurganiga ham parvo qilmasdi. Ammo u ortiqcha muammolardan qochishni istardi.

Ayniqsa, klubdagi falokatdan keyin Jungkook bilan yana keraksiz muloqot qilishga uning umuman kuchi yo‘q edi.

Unga hozir eng oxirgi kerak bo‘lgan narsa — Jungkookning uni ko‘rib qolishi va odatdagidek o‘zining o‘sha takabbur, asabga tegadigan qiliqlarini boshlashi edi.

Shuning uchun Jungkook aynan shu do‘konga kirib kelganini ko‘rishi bilan Taehyung beixtiyor kiyimlar tokchasi ortiga egilib yashirindi.

— Iltimos, yo‘q... — deb pichirladi Taehyung. U yana pastroq egilib, tasodifan qo‘liga tushgan ko‘ylak matosini mahkamroq ushladi.

Balki qimirlamay tursam, kiyimlar orasiga singib ketsam, Jungkook meni sezmay qolar.

Ket bu yerdan, maxluq.

Ammo uning ichidagi iltijolari hech kimga yetib bormadi.

Jungkook aynan Taehyung yashiringan tokcha qarshisida to‘xtadi. Uning baland bo‘yi Taehyungning do‘kon ichidagi butun ko‘rish maydonini to‘sib qo‘ygandi.

Qiz oldinga yurib ketdi, mayin xirgoyi qilgancha ko‘ylaklarni tomosha qilardi. Orqasida qanday vaziyat yuz berayotganidan esa mutlaqo bexabar edi.

Taehyung nafasini ichiga yutdi.

U shunchaki chiqib ketib, Jungkookni ko‘rmagandek o‘zini tutsa bo‘larmikan deb o‘ylardi. Ammo Jungkookni bilgan holda, u albatta keraksiz bir gap topib, Taehyungning kunini buzardi.

Shuning uchun Taehyung yana biroz kutishga qaror qildi. Balki Jungkook bu yerdan ketib qolar. Ammo uning sabri tobora tugab borardi.

Taehyung xavotir bilan kiyimlar tokchasiga suyanib turar, barmoqlari uning chetini mahkam ushlagancha Jungkookka qarab-qarab qo‘yardi. Jungkook esa hech narsadan bexabar, bemalol telefonida nimanidir yozardi.

Qani endi bu yerdan ketib qolsa... — deb o‘yladi u achchiqlanib.

Ammo bundan battarroq bo‘lishi mumkin emas deb o‘ylagan paytda... aynan shunday bo‘ldi.

Taehyung biroz qimirlashi bilan uning og‘irligi tushib turgan tokcha ostidan sirg‘alib ketdi.

Vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Taehyungning nafasi ichiga tushdi. U oldinga qarab yiqilayotganini sezdi. Oyoqlari muvozanatni saqlashga urinardi, ammo tortishish kuchining o‘z rejasi bor edi. Qorni uvishib, u havoga qulagancha to‘g‘ri Jungkook tomon ketdi.

Jungkook nima bo‘layotganini anglashga zo‘rg‘a ulgurdi-yu...

Gurs!

To‘qnashuv ikkalasining ham nafasini ichiga tushirdi.

Atrofdagi kiyimlar yerga sochilib ketdi. Matolar go‘yo sekin harakatlanayotgandek havoda hilpirardi. Taehyung esa to‘g‘ri Jungkookning ustiga tushgandi.

Qo‘llari beixtiyor Jungkookning yelkalariga yopishdi. Yuzlari juda yaqin edi.

Atrofdagi hamma narsa bir zumga xiralashib ketgandek bo‘ldi.

Bir necha soniya davomida ikkalasi ham qimirlamadi.

Keyin...

— Nima balo... — Jungkookning ovozi bu sukunatni buzdi. U ishonmagandek qoshlarini chimirdi.

Hali nima bo‘lganini anglab yetishga urinayotgan Taehyung jahli chiqib, tushunarsiz bir tovush chiqardi.

— Hazillashyapsanmi?!

— Hazillashyapsanmi? — deb uning gapini takrorladi Jungkook.

Taehyung o‘rnidan turishga urindi, ammo tizzasi ostidagi ipak mato sirg‘alib ketib, yana muvozanatini yo‘qotdi.

Qo‘li Jungkookning ko‘ksiga borib urildi.

Jungkook past ovozda ingradi.

— Bas qil, bunchalik qimirlayverma, jizzaki.

— Jim bo‘l, unday deb chaqirma. Men seni yomon ko‘raman...

Jungkook boshini chayqab, tepada turgan Taehyungga qaradi. Ammo keyin...

O‘sha lahzada vaqt go‘yo boshqacha oqayotgandek tuyuldi.

Hali ham Taehyungning ostida yotgan Jungkook unga — chindan ham diqqat bilan — qarab qoldi.

Taehyungning sochlari ko‘zlari ustiga tushib ketgandi. Mayin tolalar yuzini o‘rab turar, u esa nafasini rostlashga urinardi.

Do‘konning xira yorug‘ligi uning yuziga iliq tus berib, jag‘ining aniq chizig‘i va burnining shaklini ajratib ko‘rsatardi. Jungkook nima sababdanligini o‘zi ham tushunmadi, ammo bir lahzaga nafasi tiqilib qolgandek bo‘ldi.

O‘zi ham sezmagan holda qo‘lini asta ko‘tardi.

Barmoqlari Taehyungning peshonasiga tegib, ko‘zlari ustiga tushgan sochlarini chetga surdi. Tegishi juda yengil edi, ammo Taehyung shu zahoti taranglashdi.

Uning kipriklari pirpirab, nigohi Jungkookning nigohi bilan to‘qnashdi.

Ular orasida aytilmagan nimadir o‘tdi.

Ammo keyin Taehyung birdan boshini chetga burib, o‘sha lahzani buzdi.

Jungkookning barmoqlari bir soniya havoda qotib turdi, so‘ng u qo‘lini tortib oldi. Labidagi kulimsirash esa biroz so‘ndi.

Taehyung Jungkookning ustidan tezda turib ketmoqchi bo‘lganida...

Mayin kulgi eshitildi.

Ikkalasi bir vaqtda ovoz kelgan tomonga qaradi.

Bu Jungkookning dugonasi edi.

U bir necha qadam narida turar, kiyimlar orasida chirmashib qolgan ikkalasini ko‘rib, ko‘zlarida kulgi bilan kuzatardi.

Taehyungning yuzi jahldan qizib ketdi. U darhol Jungkookdan nari chiqib, o‘rnidan turdi.

— Jin ursin.

Jungkook ham xo‘rsinib, o‘tirib oldi va tizzasiga tushib qolgan ko‘ylakni olib tashladi. So‘ng Taehyungga kulimsirab qaradi.

— Kirib kelishing ham o‘ziga yarasha bo‘ldi.

Taehyung unga qahrli qaradi.

— Galstukka tiqilib qolib, bo‘g‘ilib qolishingni tilayman.

Jungkook kulib yubordi.

— Dugonamdan rashk qilyapsanmi?

Taehyung shunchalik qattiq ko‘zlarini aylantirdiki, hatto boshi og‘rib ketgudek bo‘ldi.

— Nimadan? Sendanmi? Undanmi? Qo‘ysang-chi.

U kiyimlarini keskin qoqib-tozalarkan, Jungkook bilan to‘qnashgan joyidagi g‘alati hissiyotga e’tibor bermaslikka harakat qildi.

Jungkookning kulimsirashi yanada kengaydi.

— Har doimgidek jizzakisan.

Taehyung javob berishga ham urinmadi. Shunchaki ko‘zlarini aylantirib, kiyimlarini tozalashda davom etdi. Jungkook esa qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirgancha, voqea unga haddan tashqari yoqayotgandek, asabga tegadigan kulimsirash bilan qarab turardi.

Shu payt Somi kiyim almashtirish xonasidan chiqib keldi. U yangi ko‘ylagining matosini to‘g‘rilab qo‘yardi. Ko‘zlari bir zum chaqnadi-yu, Jungkookni ko‘rib qolishi bilan qoshlarini chimirdi.

— Sen?!

U Jungkookka ishonmagandek tikilib qoldi.

Jungkook kiyimlar tokchasiga bemalol suyanib, boshini qiyshaytirdi.

— Ha. Meni faqat tushlaringdagi kabuslarda mavjud deb o‘ylagandingmi?

Somi ko‘zlarini aylantirdi. Uning kayfiyati mutlaqo o‘zgarmadi. Javob qaytarmoqchi bo‘lganida, nigohi Jungkook yonidagi notanish ayolga tushdi. Qaddi biroz taranglashdi.

— U-chi...?

Jungkook bunga deyarli e’tibor bermay, yelka qisdi.

— Dugonam.

Somining yuzidagi ifoda o‘zgarmadi, ammo qo‘lidagi ko‘ylakni biroz qattiqroq ushladi. Shunga qaramay, o‘zini muloyim tutib, ayolga qaradi.

— Tanishganimdan xursandman. Men Somiman, Jungkookning opasi.

Ayol ham jilmayib, o‘zini tanishtirdi. Ammo Taehyung ularning gaplariga umuman e’tibor bermayotgandi. Uning nigohi Jungkookda qotib qolgandi, xotirjam ko‘rinishining tagida esa jahli qaynardi.

Jungkook esa bu vaziyatdan zavqlanayotgandek edi. Har safar nigohi Taehyungga tushganida, kulimsirashi yanada kengayardi. Go‘yo uning qanday reaksiya qilishini kutayotgandek — qachon yana jahli chiqib ketishini kutayotgandek.

Taehyung jag‘ini qattiq qisdi. Nega Jungkook hali ham uning asabiga bunchalik oson tegishini o‘zi ham tushunmasdi. Ammo hozir u shunchaki bu yerdan chiqib ketishni, yana bir keraksiz janjalga aralashmaslikni istardi.

Ko‘p o‘tmay, ikkala ayol ham yoqtirib qolgan boshqa bir ko‘ylakka chalg‘ib ketishdi. Ular qizg‘in suhbatlashgancha yana kiyim almashtirish xonasiga kirib, uni kiyib ko‘rishga ketishdi.

Taehyung yengil nafas chiqardi. Hech bo‘lmaganda, bir muddat Jungkookning asabga tegadigan gaplarini eshitishga majbur bo‘lmaydi, deb o‘yladi.

Ammo, albatta, u adashgandi.

Endi kiyim almashtirish xonalari oldidagi boshqa bo‘limda faqat ikkalasi qolishgandi. Do‘konning iliq yorug‘ligi atrofni yumshoq yoritib turar, fonda esa pop qo‘shig‘ining past ovozi eshitilardi.

Taehyung qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib, Jungkookning borligini butunlay e’tiborsiz qoldirishga qaror qildi. U nigohini tasodifiy kiyimlar tokchasiga qadab, go‘yo pidjakning matosi juda qiziq narsadek sinchiklab qarab turardi.

Ammo Jungkook uzoq vaqt sukut saqlab turadiganlardan emasdi.

U past ovozda kulib, devorga suyanib oldi. Bir oyog‘ini ikkinchisining ustiga bemalol qo‘ygandi.

— Kiyimlar tokchasi ortiga yashirinadigan odam deb o‘ylamagandim seni, Shahzoda.

Ovozida kulgi sezilib turardi, labidagi o‘sha odatdagi kulimsirash esa hamon yo‘qolmagandi.

— Men ham qayerga borsam, ortimdan ergashadigan odam deb seni tasavvur qilmagandim, — deb keskin javob qaytardi Taehyung. Jahli aniq sezilib turardi.

Jungkook qoshini ko‘tardi. Bu javobdan xafa bo‘lish o‘rniga, aksincha, unga qiziq tuyulgandek kulimsirashi yanada kengaydi.

— Ergashib yuribmanmi? — deb masxaraladi u va bemalol devordan ajraldi. — O‘zingga bunchalik bino qo‘yma.

Taehyung qoshlarini chimirib, qo‘llarini yanada mahkamroq ko‘ksiga bosdi. U Jungkookni e’tiborsiz qoldirmoqchi edi, juda ham. Ammo qandaydir sabab bilan uning yonida buni qilishning o‘zi qiyin edi. Jungkookning nigohi og‘irligini, takabburona kulgisi esa atrofdagi havodek sezilib turardi.

Keyin Jungkook uning jahli chiqishiga sabab bo‘ladigan yana bir ish qildi.

U oldinga bir qadam tashladi.

Taehyung taranglashdi.

Jungkook sekin, ataylab qadam tashlardi. Uning qoramtir ko‘zlari Taehyungning ko‘zlaridan uzilmas, go‘yo uning reaksiyasini kutayotgandek edi.

— Nima balo... — Taehyungning nafasi biroz qisildi, barmoqlari yonida beixtiyor qimirladi.

Jungkook yana bir qadam yaqinlashdi. Qadamlarida shoshilish yo‘q, hatto erinchoqlik sezilardi. U haddan tashqari yaqin kelgandi. Atrofdagi tor joyda uning atiri hidi sezilib turardi. Taehyung esa bundan nafratlanardi — o‘z tanasining taranglashib borishidan, yurak urishining beixtiyor tezlashishidan.

U beixtiyor bir qadam orqaga chekindi.

Jungkookning ko‘zlarida o‘ynoqi ifoda paydo bo‘ldi.

— Nima balo qilyapsan? — deb pichirladi Taehyung, ovozida ogohlantirish bor edi. U shubhali nigoh bilan Jungkookka qaradi.

Jungkook boshini biroz qiyshaytirdi. Uning yuzidagi ifodani anglash qiyin edi, faqat ko‘zlaridagi kulgi sezilib turardi.

U yana bir qadam tashladi.

Taehyung ham yana orqaga chekindi.

Shundagina orqasida boshqa joy qolmaganini angladi — devor to‘g‘ri ortida edi.

Qamalib qolgandi.

Jungkook kulimsiragancha unga yuqoridan qaradi. Nigohida qandaydir mamnunlik bor edi.

— Hech narsa, — dedi u xotirjam va asabga tegadigan ohangda. — Orqaga qadam tashlayotgan o‘zing-ku.

Taehyung jag‘ini qisdi. G‘ururi unga boshqa reaksiya bildirishga yo‘l qo‘ymasdi.

Jungkook biroz yaqinlashib, ko‘zlarini bir zum yumdi-da, Taehyungning atir hidini sezdi.

— Atiring yaxshi ekan.

Taehyungning jag‘i yana taranglashdi. U boshini chetga burib, Jungkookning yuziga bunchalik yaqin masofadan qarashdan bosh tortdi. Yurak urishi odatdagidek edi, ammo jahli har soniyada ortib borardi.

U hech ikkilanmay, Jungkookning ko‘ksiga kaftini tirab, uni nari surishga urindi.

— Nari tur.

Ammo qo‘lini to‘liq uzatishga ulgurmasidan, Jungkook ikkala qo‘lini ko‘tarib, uning bilaklaridan ushlab oldi. Ushlashi qattiq emasdi, shunchaki Taehyungni bir muddat qimirlamay turishga majbur qiladigan darajada edi.

Taehyung taranglashdi. Lablarini biroz ochib, yuqoriga qaradi. Jungkook esa ko‘zlarini sekin ochayotgan edi. Nigohida yana o‘sha kulgi bor edi.

— Tinchlan, — dedi Jungkook past ovozda, deyarli masxaralab. — Juda tarang bo‘lib ketgansan.

Taehyung yutinib qo‘ydi. G‘ururi unga ortga chekinishga imkon bermasdi.

— O‘zing nari tur. Men seni yoqtirmayman, — deb keskin javob qaytardi u.

Jungkook kulib qo‘ydi. So‘ng Taehyungning bilaklarini ushlab turgan barmoqlarini bo‘shatib, qo‘yib yubordi. Keyin bir qadam orqaga chekindi va ular orasida masofa qoldirdi. Go‘yo boshidan beri hammasi uning nazoratida bo‘lgandek.

— Mendan rostdan ham nimadir qilishimni kutayotgandek gapiryapsan, — dedi Jungkook kulimsirab va qo‘llarini cho‘ntagiga tiqdi.

Taehyung keskin nafas chiqardi. Mushtlarini qisib-bo‘shatdi. Boshini biroz qiyshaytirib, ogohlantiruvchi nigoh bilan qaradi.

— Jungkook, seni menga tegmaslik haqida avval ham ogohlantirgandim.

Ammo Jungkook yelka qisib, mutlaqo beparvo ko‘rindi. Kulimsirashi yo‘qolmadi, nigohi esa o‘zgarmadi.

— Shundaymidi? — dedi u qoshini ko‘tarib. — Esimdan chiqib ketibdi.

Taehyung xo‘rsindi.

Jungkook yana nimadir deyishga ulgurmasidan, kiyim almashtirish xonasining pardasi surilgan ovoz eshitildi.

Ular ikkalasi ham o‘sha tomonga qarashdi.

Somi kiyim almashtirish xonasidan chiqib keldi. U tanlagan yangi ko‘ylagini kiygan, yumshoq matoni to‘g‘rilab, oynadagi aksiga mamnun tabassum bilan qarab, biroz aylanib ko‘rardi.

Taehyung uni ko‘rishi bilan yuzidagi ifoda yumshadi. U Somiga yaqinlashib, unga hayrat bilan qaradi.

— Juda chiroyli ko‘rinyapsan, — dedi u iliq ovozda.

Somi biroz qizarib, kulimsiradi va ko‘ylagining etagini to‘g‘riladi.

— Rostdanmi? — deb Taehyungning ko‘zlariga qaradi.

— Albatta, — dedi u ikkilanmay.

Bu manzarani kuzatib turgan Jungkook esa beixtiyor ularga tikilib qoldi. Ichida qandaydir boshqa tuyg‘u paydo bo‘lgandi. U bu tuyg‘uni aniq nomlay olmasdi. Bu jahldorlik ham, rashk ham emasdi. Shunchaki... ko‘ksining tubiga cho‘kib qolgan sokin, achchiq bir hissiyot edi.

Jungkook bu tuyg‘uga e’tibor bermadi.

Shu payt Jungkookning dugonasi boshqa kiyinish xonasidan chiqib keldi va quvnoq tarzda aylanib, jilmaydi. Jungkook esa darhol e’tiborini unga qaratib, bir zum oldin paydo bo‘lgan g‘alati tuyg‘ularni xayolidan haydashga urindi.

— Qanday ko‘rinyapman? — deb so‘radi u sho‘xlik bilan, Jungkookning qarshisida turib pozaga tusharkan.

Jungkook mamnuniyat bilan jilmayib, bosh irg‘adi.

— Senga yarashibdi, — dedi u, qo‘llari hamon cho‘ntagida.

Ammo uni maqtayotgan bo‘lsa-da, nigohi beixtiyor yana Taehyungga qaytdi. Taehyung esa hamon Somining yonida turardi.

Somi hayajon bilan hammalari birga tushlik qilishni taklif qildi. Taehyung esa ichida norozi ingradi. U istagan eng oxirgi narsa — Jungkook bilan yana ko‘proq vaqt o‘tkazish edi.

Biroq Jungkook aksincha, bu taklifni kutib turgandek edi. Ko‘zlarida chaqnash paydo bo‘lib, darhol rozi bo‘ldi.

— Oh? — Somi shubhali tarzda qoshini ko‘tardi. — Juda tez rozi bo‘ldingiz. Odatda bunaqa takliflarga hech qachon «ha» demaysiz-ku.

Jungkook shunchaki yelka qisdi, lablarida kinoyali tabassum paydo bo‘ldi.

— Balki bugun saxiylik qilgim kelayotgandir.

So-hee ham muloyim tabassum bilan rozi bo‘ldi va ko‘p o‘tmay, ular mashhur restoranlardan biriga yo‘l olishdi.

Jungkook rulda o‘tirib, gavjum ko‘chalardan bemalol haydab borardi. So-hee esa uning yonidagi old o‘rindiqda telefonini varaqlab ketardi. Orqada esa Taehyung Somining yonida o‘tirib, qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirgancha derazadan tashqariga qarardi va hech narsa uni bezovta qilmayotgandek ko‘rinishga harakat qilardi.

Orqa fonda mayin musiqa yangrardi. Qizil chiroqda to‘xtab turgan Jungkook esa rulni barmoqlari bilan beparvo taqillatib turardi.

Uning harakatlari xotirjam, hatto biroz erinchoq edi — toki nigohi orqa ko‘zguga tushmaguncha.

Va u yerda...

Taehyungning aksi bor edi.

Jungkookning barmoqlari rul ustida to‘xtab qoldi. U ko‘zguni biroz burib, Taehyungni aniqroq ko‘rish uchun sozladi. Nigohi Taehyungning aksiga qadaldi. Taehyung esa bundan butunlay bexabar, o‘tirardi. Lablarining biroz ochilganligi, kipriklarining uzunligi va har safar ko‘zlarini pirpiratganida mayin qimirlagani Jungkookning diqqatini tortardi.

Taehyungning o‘tirishida qandaydir o‘ziga xoslik bor edi. Quyosh nurlari uning yuziga va terisiga tushib, uni yanada yorqinroq ko‘rsatardi. Jungkook esa o‘zini beixtiyor unga tikilib qolgan holda topdi. Go‘yo uni birinchi marta ko‘rayotgandek, yuzidagi har bir chiziq, har bir mayda detalni kuzatardi.

Shu payt Taehyung qimirlandi.

Uning nigohi ko‘zguga tushib, Jungkookning ko‘zlari bilan to‘qnashdi.

Taehyung biroz taranglashib, qoshlarini chimirdi.

Ammo Jungkook-chi?

U nigohini olib qochmadi. Shunchaki Taehyungga tikilib turaverdi. Yuzidagi ifodani anglash qiyin edi — go‘yo Taehyungning qanday reaksiya bildirishini kutayotgandek.

Uyatsiz.

Taehyungning xayolidan o‘tgan yagona so‘z shu edi.

U tezda nigohini olib qochdi va birdan deraza ortidagi manzara nihoyatda qiziq bo‘lib qolgandek, tashqariga qaray boshladi.

Jungkook esa shunchaki boshini chayqab, lablarida tabassum bilan yo‘lga qaradi.

Ko‘zguga so‘nggi bor nazar tashlagach, yana e’tiborini yo‘lga qaratdi va xuddi hech narsa bo‘lmagandek, barmoqlari bilan rulni yana taqillata boshladi.

Somi Taehyung bilan yaqinlashib kelayotgan qandaydir tadbir haqida gaplasha boshladi. Taehyung unga javob berardi, ammo xayoli biroz chalg‘igandek edi.

O‘sha tuyg‘u hali ham bor edi.

Yana o‘sha nigohning og‘irligi.

U buni e’tiborsiz qoldirishga urinib, barmoqlarini biroz qimirlatdi va butun diqqatini Somining gaplariga qaratdi. Ammo bu tuyg‘u yo‘qolmadi. Sekin va ikkilanib, u yana orqa ko‘zguga qaradi...

Va u yerda Jungkook bor edi.

O‘rindig‘iga suyanib olgan, bir qo‘lini beparvo tarzda deraza yoniga qo‘ygan, ikkinchi qo‘li bilan jag‘ini tirab, unga tikilib turardi.

Bu shunchaki bir qarash emasdi — Jungkook uni to‘liq kuzatayotgan, deyarli o‘rganayotgandek sinchiklab qarab turardi.

Taehyung bu nigohning kuchi ostida qotib qoldi va beixtiyor yutinib qo‘ydi.

Va keyin...

Jungkook erinchoq tarzda ko‘z qisdi.

Uning lablari o‘ziga ishongan, biroz manmanona tabassumga burildi va u bemalol, hech qanday shoshilmasdan Taehyungga ko‘z qisib qo‘ydi.

Taehyungning lablaridan beixtiyor mayin hayrat nafasi chiqdi. U darhol nigohini olib qochib, ichida so‘kinib qo‘ydi.

Quloqlari qizib ketdi. U o‘rindig‘ida biroz surilib, ko‘zguning ko‘rish burchagidan uzoqlashdi — go‘yo shu bilan hozirgina sodir bo‘lgan narsani xayolidan o‘chirib yuborish mumkin edi.

Jungkook esa uning reaksiyasidan mamnun bo‘lib, o‘zicha sekingina kuldi. Svetofor yashil chiroqqa o‘tgach, oyog‘ini gaz pedaliga bosdi.

Taehyung esa...

U faqat bu kichik tushlik Jungkookning navbatdagi o‘yiniga aylanib ketmasligini umid qilib o‘tirardi.

переводчик:Корделиа

𝗠𝘆 𝘀𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿'𝘀 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱

2026-09-12T13:28:00.307Z

Chapter 6

Taehyung tez qadamlar bilan yurardi, jag‘i shu qadar qattiq qisilgan ediki, og‘riy boshlagandi. U dog‘ bo‘lib ketgan pidjagini yechib, bir soniya ham o‘ylamay, eng yaqin axlat qutisiga uloqtirdi. Oq ko‘ylagi ham bundan omon qolmagandi — matoga sharbat dog‘lari yopishib qolgan, bu esa endigina qochib chiqqan xo‘rlikni yana bir bor eslatardi.

Uni shunchaki jahli chiqdi, deyish kamlik qilardi.

Uning ich-ichidan qaynayotgan edi.

Faqat o‘zlarining mo‘rt nafsoniyatini qondirish uchun bir kishiga yopishib oladigan, bundan boshqa ishi yo‘q, erkatoy va o‘ziga bino qo‘ygan bolalar. Bu juda ayanchli edi.

Eshiklardan chiqib ketarkan, qo‘llari ikki yonida musht bo‘lib tugildi. Salqin tungi havo qizib ketgan terisiga urildi. Taehyung chuqur nafas olib, o‘zini tinchlantirishga urindi, ammo ichidagi qaynayotgan g‘azab bosilishni istamasdi.

Ortidan qadam tovushlari eshitildi. Qat’iy va ataylab tashlanayotgan qadamlar.

Taehyung ortiga qaramasa ham, kim kelayotganini bilardi.

Birdan bilagidan ushlashdi va kuchli tortish natijasida u ortiga o‘girildi.

— Menga tegma, jin ursin! — deb baqirdi Taehyung, xuddi Jungkookning teginishi kuydirayotgandek qo‘lini tortib olib.

Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushar, nafasi notekis edi. G‘azab uning butun vujudini egallab olgandi. Atrofdagi havo taranglik bilan to‘lib ketgan, klubdan uzoqdan eshitilayotgan musiqa esa ichidagi bo‘ron bilan keskin qarama-qarshi edi.

Jungkook esa xotirjam turardi. Qo‘llari ko‘ksida bo‘shgina chalishtirilgan. Yuzidan hech qanday hissiyot anglashilmasdi — na aybdorlik, na pushaymonlik. U Taehyungning jahli chiqib bo‘lguncha kutayotgan, deyarli zerikkan odamga o‘xshardi.

— Qara...

— O‘zing qara! — gapini bo‘ldi Taehyung va unga yaqinroq qadam tashladi. Ovozi keskin edi. Hali ham xo‘rlikdan namlangan, ammo yig‘lashni istamagan ko‘zlari Jungkooknikiga qadaldi.

— Meni nima uchun taklif qilganding? Meni shunaqa la’nati masxaraga aylantirish uchunmi? Erkatoy do‘stlaring oldida xo‘rlashlari uchunmi? — Har bir so‘zi zaharli ohangda yangrardi. U ishonmagandek bosh chayqadi. — Sen esa... shunchaki o‘tirib qarab turding. Bunga yo‘l qo‘yding. Faqat hammasi allaqachon kech bo‘lganida aralashding.

Jungkook burnidan nafas chiqardi. Hali ham zarracha qiziqish bildirmasdi. Aksincha, Taehyung buni bunchalik katta muammoga aylantirayotganidan bezovta bo‘layotgandek edi.

Taehyung istehzoli, ma’nosiz kulib qo‘ydi va bir qadam ortga chekindi.

— Buni kulgili deb o‘ylayapsanmi? Qancha chidashimni ko‘rmoqchi eding, to‘g‘rimi? Mening “fe’l-atvorim” qanchagacha yetishini bilmoqchi bo‘ldingmi?

U o‘zini, dog‘ bo‘lgan ko‘ylagini va to‘zg‘igan sochlarini ko‘rsatdi.

— Mana, Jungkook. Tabriklayman. Javobingni olding.

Jungkook boshini biroz qiyshaytirdi. Uning yuzidagi ifoda hamon o‘zgarmagan, go‘yo Taehyungning gaplari shunchaki fon shovqinidek edi.

— Bo‘ldingmi? — dedi u nihoyat, ovozi sovuqqina.

Taehyung bir zum qotib qoldi, keyin istehzo bilan kuldi.

— Voy. Aytadigan gaping shu xolosmi?

Jungkook yelka qisib, qo‘llarini cho‘ntagiga soldi.

— Men seni boqib yurish uchun taklif qilmagandim. O‘zingni juda baland tutarding, shuning uchun o‘zingni himoya qila olasanmi, shuni ko‘rmoqchi bo‘ldim.

Taehyung mushtlarini shu qadar qattiq qisardiki, tirnoqlari kaftiga botdi.

— Sen ularga...

— Sen ham ularga imkon berding, — deya uning gapini bo‘ldi Jungkook. Ovozi hamon g‘alati darajada xotirjam edi. — Ketish uchun imkoning yetarlicha bo‘lgan. Lekin qolishni o‘zing tanlading. Bu vaziyatga o‘zing tushding, shuning uchun men seni qutqarishga yugurishim kerakdek tutma o‘zingni.

Taehyungning nafasi ichiga tushib ketdi, qoni qaynardi.

— Sen la’nati ahmoqsan, Jungkook.

Jungkook hech qanday munosabat bildirmadi. Faqat unga erinchoqlik bilan qarab qo‘ydi.

— Agar menga baribir deb o‘ylamagan bo‘lsang, demak juda sodda ekansan.

Taehyung bir qadam ortga chekindi. Butun vujudi g‘azabdan tarang edi. Eng og‘iri Jungkookning so‘zlari emasdi — ularning ortida mutlaqo hech qanday hissiyot yo‘qligi edi.

Unga baribir edi. Har doim shunday bo‘lgan.

— Kattalaringni hurmat qilishni ham bilmaysanmi? — dedi u keskin ohangda. — Men sendan kattaman, Jungkook. Lekin, albatta, bunga ham parvo qilmasang kerak. Xuddi munosabatlarni hurmat qilishga parvo qilmaganing kabi.

Jungkookning ifodasi o‘zgarmadi, qo‘llari yana ko‘ksida chalishtirildi.

— Ma’ruza o‘qishni tugatding, deb o‘ylagandim. Biroz kattaroq bo‘lganim uchun oldingda ta’zim qilishim kerakligini bilmasdim.

Taehyungning mushtlari yana qisildi.

— Gap ta’zim haqida emas! Gap oddiy insoniylik haqida! Bugun kechqurun do‘stlaring meni — o‘z qaynog‘angni — xuddi qandaydir tomosha kabi xo‘rlashlariga yo‘l qo‘yding! — Ovozi hafsalasizlikdan titradi. — Qanday qilib shunchaki o‘tirib, qarab turding?

Jungkook burnidan nafas chiqardi va boshini biroz chayqadi.

— Chunki sening o‘sha munosabating qancha davom etishini ko‘rmoqchi edim.

Taehyung achchiq kulib, unga yanada yaqinlashdi.

— Demak, shunaqa bo‘lgan ekan-da? O‘yinmi? Sinovmi? — Uning nigohi qoraydi. — Meni sindirish uchun shunchaki axlatdek muomala qilishlariga yo‘l qo‘ydingmi? Bu kuch emas, Jungkook. Bu shunchaki qo‘rqoqlik.

Jungkookning jag‘i bir lahza taranglashdi, ammo boshqa hech qanday munosabat bildirmadi.

— Musht tushirish seni kuchliroq qiladi, deb o‘ylaysanmi?

— Hech bo‘lmasa Yejun kabi erkatoylarga indamay qarab turmayman, — deya keskin javob qaytardi Taehyung. — Hech bo‘lmasa qarshilik ko‘rsatdim. Sen esa bu ishning senga umuman aloqasi yo‘qdek o‘tirib olding.

Jungkook xo‘rsindi, yuzida zerikkan ifoda paydo bo‘ldi.

— O‘zingni jabrdiyda qilib ko‘rsatishni juda yaxshi ko‘rasan-a?

Taehyungning nafasi ichiga tushib, qo‘llari titradi.

— Men o‘zimni jabrdiyda qilib ko‘rsatayotganim yo‘q! Shunchaki sen uchun foydasi bo‘lmasa, hech narsaga parvo qilmasligingni tushunyapman! — Uning tomog‘i qimir etdi, ammo hissiyotlariga berilishni istamadi. — Senga hurmatning o‘zi ham kerak emas. Menga ham, o‘z oilangga ham.

Jungkookning nigohi bir soniyaga o‘zgardi, ammo Taehyung buni anglab ulgurmasidan yana avvalgi holiga qaytdi.

— Hurmatga erishish kerak, — dedi u qisqagina. — Sen esa bunga unchalik yaxshi namuna emassan.

Taehyung ishonmagandek bosh chayqadi.

— Sen haqiqatan ham yuraksiz ekansan.

Jungkook javob bermadi.

Taehyung istehzo bilan kulib, ortiga o‘girildi.

— Mendan uzoq yur.

— Bajonidil.

Jungkook Taehyungning uzoqlashib ketishini kuzatdi. Uning boshi egilgan, yelkalari esa biroz titrardi. Hatto uzoqdan ham Jungkook tushundi — Taehyung yig‘layotgandi.

Jin ursin.

Jungkookning lab chetida kichik tabassum paydo bo‘ldi. U uni yo‘qotmay, tilini yonoq ichiga bosdi. Nega ekanini o‘zi ham bilmasdi, ammo bu vaziyatning nimadir unga kulgili tuyulardi.

Taehyungning g‘azab bilan gapirishi, ovozining achchiq ohangda chiqishi, go‘yo butun dunyoga qarshi chiqishga tayyordek mushtlarini qisishi...

Go‘yo uning portlashi nimanidir o‘zgartiradigandek. Go‘yo Jungkookka butun g‘azabini sochishi birdan uning befarqligini yo‘qotadigandek.

Ammo unday bo‘lmasdi.

Jungkook burnidan nafas chiqarib, boshini chayqadi va ortiga o‘girildi.

Mayli. Taehyung xohlaganicha baqirishi, so‘kinishi va yig‘lashi mumkin edi... Bu uning uchun hech narsani o‘zgartirmasdi.

Bu orada Taehyung yuzidagi yoshlarni qo‘pol artdi. Nafasi notekis chiqardi. Yejunga qanchalik qattiq urgan bo‘lsa, qo‘llari shunchalik og‘rirdi, har yurak urishida bo‘g‘imlari zirqirardi.

Yejunning zarbalaridan jag‘i ham og‘rirdi, uni ushlab turishgan joylari ham zirqirardi. Hatto lablari ham quruq va yorilgan, og‘zida qolgan pivo ta’mi esa ko‘nglini aynitardi.

Ammo bularning hech biri ichidagi haddan tashqari kuchli xo‘rlik bilan tenglasha olmasdi.

Taehyung bunday odamlarni yomon ko‘rardi — erkatoy, o‘ziga bino qo‘ygan va shafqatsiz odamlarni. Boshqalarning azobidan zavq oladigan, o‘zlarining g‘alati dunyosiga kirmagan odamlarni mensimaydiganlarni.

Jungkook-chi?

Jungkook ularning ichida eng yomoni edi.

Chunki hammasidan keyin ham, o‘z qaynog‘ining xo‘rlanganini ko‘rib turganidan keyin ham, uning yuzida zarracha aybdorlik yo‘q edi.

Hatto bir lahzalik pushaymonlik ham.

Taehyung xayollariga shu qadar berilib ketgandiki, yonida asta yurib kelayotgan yaltiroq qora mashinani payqamadi. Mashina uning tezligiga moslashib borardi. Uning xayolida esa hanuz bo‘lib o‘tgan voqealar qayta-qayta aylanardi.

Birdan baland signal ovozi uni o‘ylaridan chiqarib yubordi.

Taehyung cho‘chib, boshini yon tomonga burdi.

Va u yerda Jungkook bor edi.

Taehyungning lablari ingichka chiziqqa aylandi, yuzi darhol qoraydi. U nigohini undan olib, oldinga qaragancha yurishda davom etdi, go‘yo uni umuman ko‘rmagandek.

— Ablah, — deb ming‘irladi u, jag‘ini yana qattiq qisib.

Jungkook rulda orqaga suyanib o‘tirardi va buni aniq eshitdi. Bu esa uni yanada kuldirdi.

Mashina Taehyungning yonida sekin to‘xtadi. Oyna tushirildi va Jungkook bir qo‘lini beparvolik bilan eshikka qo‘ydi. Lablarida yengil tabassum, ko‘zlarida esa xira ko‘cha chiroqlari ostida chaqnagan istehzo bor edi.

— O‘tir, — deb chaqirdi u hazilomuz ohangda, mutlaqo beparvo. — Uyga tashlab qo‘yaman.

Bu laqabni ataylab, uni masxara qilish uchun ishlatgandi.

Taehyung esa unga hatto qaramadi. Shunchaki yurishda davom etdi.

Jungkook Taehyungning uni ataylab mensimayotganini ko‘rib, kulib qo‘ydi va rulni barmoqlari bilan sekin taqillatdi.

Qiziq.

Jungkook gazni yengil bosib, mashinasini Taehyungning shoshqaloq qadamlariga moslab haydashda davom etdi. Ko‘cha chiroqlari tepasida miltillardi. Yo‘l deyarli huvillab yotardi — faqat mashinaning mayin g‘uvillashi va vaqti-vaqti bilan barglarning shitirlashi eshitilardi.

Taehyung Jungkook nima qilayotganini juda yaxshi bilardi. U shunchaki mashinaga olib borishni taklif qilayotgani yo‘q... bundan zavqlanayotgan, Taehyungning jahli chiqishini kuzatib, ataylab asabiga tegayotgan edi.

Qaysar.

Taehyung ikki yonidagi mushtlarini qisib, titroq nafas oldi. Avvalgi janjal, charchoq va asabiylikdan butun vujudi og‘rirdi. U Jungkookka bu vaziyatdan zavqlanish imkonini bermaslik uchun jim qolishga, unga e’tibor bermaslikka o‘zini majburladi.

Ammo sekin harakatlanib, ortidan kelayotgan mashinaning tovushi allaqachon uning sabr kosasini to‘ldirib yuborayotgandi.

Nihoyat, Taehyung chiday olmadi.

— Yo‘qol, jin ursin! — deb baqirdi u joyida to‘xtab, mashina tomon keskin o‘girilib. Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushardi, ovozi g‘azabga to‘la edi. — Menga sening la’nati yordaming kerak emas! Yo‘qol, Jungkook!

Jungkook hali ham bir qo‘lini mashina oynasiga tirab turardi. Boshini biroz qiyshaytirdi, labidagi istehzoli tabassum esa yo‘qolmadi. Yuzida xuddi shu portlashni kutib turgandek zavq ifodasi bor edi.

— Voy, — dedi u ataylab hayratlangandek cho‘zib. — Qanchalar noshukur ekansan. Men yaxshilik qilib uyga olib borishni taklif qilyapman, menga gapirishingga qara.

Taehyung istehzo bilan pishqirib, ortiga o‘girildi va yurishda davom etdi. Ammo Jungkook hali tugatmagan edi.

— Rostdan ham piyoda ketishda davom etmoqchimisan? — deb o‘ziga ishongan ohangda chaqirdi u. — Shuncha tepishib, urishganingdan keyin chiroyli oyoqlaring og‘riyotgandir.

Taehyung qotib qoldi. Jag‘i taranglashib, tomirlarida yana g‘azab qaynadi. Ammo u ortiga o‘girilmaslikka qaror qildi. Jungkookning gaplari unga qanchalik ta’sir qilayotganini ko‘rsatib qo‘yishni istamasdi.

Jungkook esa shunchaki jilmayib, sekin ortidan borishda davom etdi.

Ikkalasi ham o‘ta qaysar edi — biri yordamni qabul qilishni istamasdi, ikkinchisi esa taslim bo‘lishni xayoliga ham keltirmasdi.

Shu tariqa bu kulgili quvlashuv bir kilometrdan ortiq davom etdi.

Taehyungning oyoqlari og‘rirdi, har bir qadamida oyoqlari qarshilik bildirardi. Ammo g‘ururi birinchi bo‘lib to‘xtashga yo‘l qo‘ymasdi. Yonida mashinaning mayin motor ovozini eshitib turardi. Jungkook hech qachon oldinga o‘tib ketmas, ortda ham qolmasdi — uning tezligiga bemalol moslashib kelardi.

Bu Taehyungni battar g‘azablantirardi.

Nihoyat, Taehyung keskin nafas chiqarib, to‘xtadi. Kutilganidek, Jungkookning mashinasi ham to‘xtadi.

Taehyung boshini burib, Jungkookka jirkanch nigoh tashladi va og‘ir xo‘rsindi. Bir og‘iz ham gapirmay, yo‘l chetidagi trotuarga borib o‘tirdi va oyoqlarini oldinga uzatdi. Yelkalarini orqaga tortdi. Oq ko‘ylagi esa avvalgi voqeadan hali ham nam bo‘lib, terisiga noqulay yopishib turardi.

Jungkook mashina ichida qolgancha, yengil zavq bilan uni kuzatdi.

— Charchadingmi, Prins? — deya masxara qildi u.

Taehyung pishqirib qo‘ydi, boshini orqaga tashlab, bir zum ko‘zlarini yumdi va unga e’tibor bermadi. U vaziyatining qanchalik noqulay ekanini yaxshi bilardi — bu paytda taksi topish qiyin edi, axir o‘zi ham klubga taksida kelgandi.

Asl rejaga ko‘ra, Jungkook klubga borishidan oldin uni uyiga tashlab ketishi kerak edi.

Ammo hozir-chi?

Hozir Taehyung Jungkookning yordamiga rozi bo‘lishdan ko‘ra, piyoda azob chekib ketishni afzal ko‘rardi.

Jungkook ataylab uni asabiylashtirish uchun motorni biroz gazladi.

— Uyga borishning boshqa yo‘li yo‘qligini tushunyapsanmi o‘zi?

Taehyung ko‘zlarini ochib, boshini biroz burdi, ammo unga qaramadi.

— Piyoda ketaman, — deb ming‘irladi u o‘jar ohangda.

Jungkook mamnun ohangda g‘o‘ldiradi.

— O‘zing bilasan.

Shunday deb, u mashinani o‘sha joyning o‘zida qoldirib, kutishda davom etdi.

Taehyung Somiga yozish umidida telefonini chiqardi, ammo ekran qora edi.

O‘chib qolgan.

Zo‘r. Omadiga qarang.

U hafsalasi pir bo‘lib xo‘rsinib, chakkasini ishqaladi. Tanasi allaqachon og‘rib turgan, avvalgi janjaldan qorni ham zirqirardi, endi esa uyga qaytishning hech qanday iloji qolmagandi.

Shunda u buni eshitdi.

Musiqa.

Taehyung jag‘ini qisib, boshini biroz burdi. Yonidagi mashinaga qaradi.

Jungkook haydovchi o‘rindig‘ida bemalol o‘tirardi. Oyoqlarini panelga qo‘yib, o‘rindiqni orqaga tashlagan. Xira ko‘cha chiroqlari yuziga mayin soyalar tushirardi. U mashina karnaylaridan yangrayotgan sokin musiqa ostida bemalol hordiq chiqarardi.

Ko‘zlari yumilgan, mutlaqo beparvo edi. Go‘yo Taehyungning shu yerda qolib ketishiga aynan o‘zi sababchi emasdek.

Taehyung ichida so‘kinib qo‘ydi.

Bu la’nati odam.

Jungkookning shunchalik bemalol o‘tirishi Taehyungning joniga tegardi. Go‘yo uning butun dunyoda vaqti cheksizdek, Taehyung esa bu yerda azob chekib o‘tirgandek.

Bunaqa ham beparvolik bo‘ladimi?

Taehyung tishlarini g‘ijirlatib, yuzini boshqa tomonga burdi va trotuarning chetini mahkam ushladi. Bugun kechqurun g‘ururi yetarlicha toptalgandi. Jungkookka yana qiynalayotganini ko‘rsatmoqchi emasdi.

Chuqur nafas olib, o‘zini bosdi. Keyin o‘rnidan turib, yo‘lga qaytdi va Jungkookka e’tibor bermagan holda qolgan yo‘lni piyoda bosib o‘tishga qat’iy qaror qildi.

Ammo bir necha qadam ham tashlamagan edi, Jungkookning mashinasi birdan uning oldiga chiqib, yo‘lini to‘sdi.

Taehyung darhol ortga chekindi, ko‘zlari kattalashdi.

Keyin mashina yana sekin oldinga yurdi.

— Jin ursin, nima qilyapsan?! — deb baqirdi Taehyung. Yuragi tez ura boshladi va beixtiyor yana ortga chekindi.

Jungkook javob bermadi. Mashina yana sekin oldinga siljib, Taehyungni yanada ortga yurishga majbur qildi.

— Mashinaga o‘tir, Prins, — dedi Jungkook nihoyat, ovozida kulgi aralash.

Taehyung boshini chayqab, istehzo bilan pishqirdi.

— Hech qachon! — dedi u keskin.

Bir zumdan so‘ng haydovchi eshigi ochildi va Jungkook tashqariga chiqdi. Harakatlari shoshilinch emas, aksincha, juda xotirjam edi. Qoramtir ko‘zlari Taehyungdan uzilmay, u tomon yurdi.

Taehyung taranglashdi.

Ko‘cha huvillab yotardi. Atrofda ikkisidan boshqa hech kim yo‘q edi. Jungkook har qadam tashlagan sari ular orasidagi taranglik yanada kuchayardi.

Jungkook Taehyungning ro‘parasida to‘xtadi. Uning yuzi — shikastlangan labi, ko‘ylagidagi qurigan dog‘lar va nigohidagi charchoqni sinchiklab kuzatdi.

— Nega bunchalik qaysarsan? — deb so‘radi Jungkook pastroq, deyarli qiziqqan ohangda.

Taehyung mushtlarini qisib, o‘z joyida turdi.

— Nega o‘zing bunchalik jonimga tegasan? — deb javob qaytardi u. Nafasi hamon notekis edi.

Jungkook past ovozda kulib, boshini chayqadi.

— Shunchaki mashinaga o‘tir.

— Bo‘lmaydi.

Jungkook yana bir qadam yaqinlashdi va Taehyungning butun vujudi taranglashdi.

— Taehyung, — dedi Jungkook cho‘zib, ovozi deyarli hazilomuz. — Rostdan ham seni shunaqa holatda piyoda uyga ketishingga qo‘yib yuboraman, deb o‘ylayapsanmi?

Taehyungning jag‘i taranglashdi.

— Menga sening yordaming kerak emas.

Jungkook qoshini ko‘tardi va nigohini Taehyungning jarohatlangan qo‘liga tushirdi.

— Ha? Bunga aminmisan?

Taehyung yutinib qo‘ydi, uning nigohi ostida taslim bo‘lmaslikka harakat qildi. Butun vujudi og‘rirdi, g‘ururi esa allaqachon yetarlicha jarohatlangandi. Ammo u yon berishni istamasdi.

— Mashinangni yo‘ldan ol, — deb ming‘irladi u.

Jungkook, albatta, joyidan qimirlamadi.

— Bo‘lmasa-chi?

Taehyung chuqur nafas olib, jahli chiqishini bosishga urindi.

— Bo‘lmasa, qasam ichaman, men...

Gapini tugatishga ulgurmasidan Jungkook uning bilagidan ushladi. Mahkam, ammo og‘riq yetkazadigan darajada emas.

Taehyung darhol qo‘lini tortib olishga urindi, ammo Jungkook qo‘yib yubormadi.

— Bas qil va mashinaga o‘tir, — deb ming‘irladi Jungkook. Uning sabri tugab borayotgandi.

Taehyung unga qahr bilan qaradi, nafasi og‘ir edi.

Bir lahza ikkalasi ham qimirlamadi.

Taehyungning sabri tugagandi. Jungkook uni qandaydir o‘yinga tortmoqchi bo‘layotgan bo‘lsa, endi bunga chek qo‘ymoqchi edi. U Jungkookning yonidan o‘tib ketishga chog‘langan, qat’iy ravishda ketmoqchi bo‘lgan paytda birdan—

Oyog‘i yerdan uzildi.

— Jin ursin! — deb baqirdi Taehyung, ko‘zlari kattalashib. U o‘zini havoga ko‘tarilganini his qildi.

Jungkook qo‘llarini Taehyungning belidan mahkam o‘rab, uni hech qanday qiyinchiliksiz ko‘tarib olgandi.

— O‘zingga qiyinlashtiryapsan, — dedi Jungkook g‘alati xotirjam ohangda.

Taehyung uning qo‘lida tipirchilab, oyoqlari bilan tepishga urindi, ammo Jungkook ushlashini yanada mahkamlashtirdi.

— Tushir meni, jinni! — Taehyung Jungkookning ko‘ksidan bor kuchi bilan itardi, ammo kichigi hatto qimirlamadi. — Aqling joyidami o‘zi?! Tushir meni!

Jungkook past ovozda kulib qo‘ydi va uni xuddi injiqlik qilayotgan bolani ko‘tarib ketayotgandek mashina tomon olib bordi.

— Qimirlayverma, qotma, — deya masxara qildi Jungkook. Uning qo‘llari bir zum ham bo‘shashmadi.

Taehyungning jahli chiqib ketdi.

— Qasam ichaman, Jungkook, agar hozir meni tushirmasang, men...

Gapini tugatishidan oldin Jungkook mashinaga yetib keldi, yo‘lovchi eshigini ochdi va Taehyungni o‘rindiqqa o‘tqazib qo‘ydi.

Taehyung darhol tashqariga chiqishga urindi, ammo Jungkook tezroq harakat qildi. U xavfsizlik kamarini ushlab, Taehyungning ko‘ksidan o‘tkazib, mahkam taqib qo‘ydi.

— Qimirlamay o‘tir, — deb ming‘irladi Jungkook va kamarni yana tortdi.

Taehyung yengil nafas oldi. Endi gavdasining yuqori qismini deyarli qimirlata olmasdi. Qo‘llari ikki yonida asabiy qimirlar, Jungkookning o‘ziga ishongan yuzidagi ifodani yo‘qotish uchun uni urishni istardi.

— Aqling joyidami o‘zi?! — dedi Taehyung, ovozi jahldan titrab.

Jungkook jilmaydi. Bundan yaqqol zavqlanayotgandi.

— Buni xuddi hozirgina bilib qolgandek aytyapsan.

Taehyungning ko‘zlari g‘azabdan chaqnadi.

— Men seni yomon ko‘raman.

Jungkook shunchaki “hm” degandek ovoz chiqarib, Taehyungning yuziga qo‘l uzatib, yonoqlariga sekin qoqib qo‘ydi.

— Endi yaxshi bola bo‘l.

Taehyung darhol yuzini olib qochdi. Uning nigohi keskin edi.

— Menga tegma, jin ursin.

Jungkook qo‘llarini go‘yo taslim bo‘lgandek ko‘tardi.

— Buncha tajovuzkor bo‘lma, Taehyung.

Taehyung norozilik bilan xo‘rsinib, xavfsizlik kamarini mahkam ushlagancha, qandaydir yo‘l bilan undan qutulib keta olarmikan deb o‘ylardi. Nafasi og‘irlashgan, jahldan butun vujudi taranglashgandi.

Jungkook esa shunchaki mashinani aylanib o‘tib, haydovchi tomonidagi eshikni ochdi va bemalol ichkariga o‘tirdi. Eshikni yopishi bilan qulf tugmasini bosib, barcha eshiklarni qulfladi.

U yonidagi jahli chiqib o‘tirgan Taehyungga qarab, labida kulimsirash bilan dedi:

— Ko‘rdingmi? Shunday qilish ancha osonroq edi-ku.

— dedi Jungkook o‘ynoqi ohangda.

Taehyung mushtlarini qisdi, jag‘i taranglashdi.

— Bor-e, yo‘qol.

Jungkook esa umuman ta’sirlanmay kuldi va mashinani ishga tushirdi.

— Yo‘q, singlimga bu yoqmaydi.

Taehyung chuqur nafas chiqarib, yana oldinga qarashga majbur bo‘ldi. Jungkookni butunlay e’tiborsiz qoldirishga harakat qildi.

Jungkook kulib bosh chayqadi-da, gazni bosib, tun bag‘rida mashinani haydab ketdi.

Uyga yetib kelishganida, Taehyungning jahli allaqachon bosilgandi. U shunaqa edi — jahli kuchli qo‘zg‘alib ketgan gazli ichimlikdek birdan portlab chiqardi, ammo uzoq davom etmasdi. Hozir esa u o‘rindig‘ida qo‘llarini ko‘ksiga chalishtirib, Jungkook umuman yo‘qdek derazadan tashqariga qarab o‘tirardi.

Jungkook tormozni bosib, mashinani to‘xtatdi-da, unga ko‘z tashladi. Avvalgi taranglik hali ham sezilardi, ammo Taehyung endi unga jahl bilan javob qaytarmayotgandi.

Taehyung xavfsizlik kamarini yechib, eshik tutqichiga qo‘l uzatdi. Shu zahoti mayin “chert” etgan ovoz eshitildi.

U qotib qoldi, keyin xo‘rsindi. Kim bunday qilganini allaqachon bilardi.

— Nima? — dedi u sovuqqina ohangda Jungkookga qarab.

Jungkook bir qo‘lini bemalol rulga qo‘ygancha, unga qarab kulimsiradi.

— Hech narsa.

Taehyung ko‘zlarini aylantirib, qo‘llarini yanada qattiqroq ko‘ksiga chalishtirdi.

— Unda eshikni och.

Jungkook xuddi o‘ylab ko‘rayotgandek, barmoqlarini rulga sekin urib turdi.

— Qayergadir shoshilyapsanmi?

Taehyung unga keskin qaradi.

— Men sen bilan o‘tirib gaplashishni xohlayapman deb o‘ylaysanmi?

Jungkook kulib yubordi.

— Men esa bundan xursand bo‘lardim.

Taehyung yana burnidan chuqur nafas chiqardi. Jungkookning gaplariga yana asabiylashib qolmaslikka harakat qildi.

— Eshikni och, bo‘ldi.

Jungkook boshini biroz qiyshaytirib, uni xuddi qiziqarli bir narsadek kuzatdi.

— Iltimos, de.

Taehyung istehzo bilan kuldi.

— Bu oynani sindirib chiqaman.

Jungkook kuldi, ammo bu safar haqiqatan ham qulfni ochish uchun qo‘l uzatdi.

— Mayli. Qani, chiq, Hazrati Oliylar.

Taehyung eshikni keragidan ham qattiqroq ochib, mashinadan tushdi. Jungkookka bir marta ham qaramay, uy tomon yurib ketdi. Oq ko‘ylagida avvalgi voqealardan qolgan xira dog‘lar hali ham bor, butun tanasi og‘rirdi, sabri esa deyarli tugagandi.

Jungkook Taehyungning ortidan uyga kirib ketishini kuzatib, unga so‘nggi bor ko‘z tashladi. Uning qaddi tarang, charchoqdan yelkalari biroz bukilgan edi, ammo u qadamini bir marta ham to‘xtatmadi. Hatto oxirgi marta jahli bilan qarash uchun ham ortiga o‘girilmadi.

Jungkook barmoqlarini rulga sekin urib turdi-da, burnidan nafas chiqarib, boshini chayqadi.

— Jin ursin, naqadar dramatik, — deb ming‘irladi u, ammo ovozida chinakam achchiqlik yo‘q edi.

Shu bilan u uzatmalarni almashtirdi va mashinasi hovlidan silliq ravishda chiqib ketdi.

Orqa chiroqlar tun qorong‘usida bir zum yaltirab ko‘rindi-yu, keyin huvillab yotgan ko‘chada g‘oyib bo‘ldi.

Ortda esa faqat sukunat qoldi.

переводчик:Корделиа

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-11T17:14:03.574Z

Часть 9 давоми

Lablar alanga bilan yonib, yoqimli hisni eslaydi — ertakdagi o‘pish. Taehyung bir lahzaga qizarib ketadi va ongida o‘ynagan xotiralar tufayli uyalib, tanasini siqib, uzun qora kipriklarini qoqadi. Hatto barmoq uchlari ham shaftoli lablariga tegib, kecha kechqurun haqiqatan ham shunday bo‘lganiga ishonmaydi. Go‘yo hammasi oddiy tush edi, xolos.

Taehyung o‘zining birinchi rasmiy o‘pishini Jungkook-Renoga berdi.

Taehyung his qiladiki, erkak undan uzoqqa ketmagan. U uni yolg‘iz yalang‘och holda qoldirmagan bo‘lardi. Kiyimlarini kimdir olib ketgan, yonida faqat kulrang futbolka yotibdi. Tashqaridan suhbatlar va olmos qazishning jonli ovozi eshitiladi. Bu tongda uni yana hech kim uyg‘otmagan va bezovta qilmagan, bunga Taehyung chin dildan xursand. U yaxshi uxlab oldi va necha soat uxlaganini bilmaydi. Lekin eng ko‘p qiziqtirgani — Reno qayerda ekanligi.

Ko‘zlar va yurak doim uni sog‘inadi — haqiqiy Xudo jazosi.

Kim markazda turgan eman stolga nazar tashlaydi. Ustida katta qog‘oz paket yotibdi va qoshini so‘roq bilan ko‘tarib, ichidagi qiziqish birdan uyg‘onganini tushunadi. Choyshabni barmoqlari bilan siqib, yotog‘idan turadi va uni zaif o‘rab, yalang oyoq stola tomon yuradi, ustidagi narsalarni ko‘zdan kechiradi. Taehyung chodir kirishiga qisqa nazar tashlab, Reno yaqin-atrofda yo‘qligiga ishonch hosil qiladi va yana paketga e’tiborini qaytaradi. Qo‘lini cho‘zib, katta ko‘zlari bilan ichiga qaraydi. Ko‘rgan narsa uni biroz hayratga soladi. Buni umuman kutmagan edi, tasavvur ham qila olmasdi. Lekin hayrat bilan birga omega lablarini mehribon tabassumga cho‘zadi, Botsvananing eng shafqatsiz odami qanchalik g‘amxo‘r bo‘lishi mumkinligiga hayron qoladi.

Taehyung sekin paketdan yangi bej shorti, oq futbolka va shu rangdagi krossovkalarni chiqaradi, lekin omegani chinakam qizarishga majbur qilgan narsa — besh juft turli rangdagi ichki kiyim. Narsalarni ko‘zdan kechirib, labini tishlab, keng tabassumini ushlab turadi va yorqin uchqunlar taratadi. U hammasi ehtiyotkorlik bilan stol ustiga yoyadi va bir qo‘li bilan nozik choyshabni tanasiga bosib, ko‘zlarida yulduzchalar bilan matolarga qaraydi.

Jungkook-Reno haqiqatan ham buni uning uchun sotib olganmi?..

Begona tovushni eshitib, Kim titraydi va boshini yon tomonga buradi. Zaharli vodiy egasi uni kuzatib turganini ko‘radi. Har doimgidek, u bo‘shashgan va xotirjam, Taehyung esa uning borligidan shu joyda erib ketishga tayyor. G‘oz terisi o‘zi qilib orqa va yelkalaridan yoqimsiz yugurib o‘tadi. Sevgi ob’ekti oldida omega deyarli yalang‘och, faqat nozik choyshab erkakka uning ochiq joylarini ko‘rishga yo‘l qo‘ymaydi. Lekin Jungkookning o‘zi ham omegani xijolat qilayotganini tushunadi, shuning uchun hech qachon unga yirtqich nigoh bilan qaramaydi. To‘g‘ridan-to‘g‘ri asal rangli ko‘zlariga tikiladi, chodir matosini qo‘yib yuboradi va u bilan ikkalasini tashqi dunyodan to‘sib qo‘yadi. Kim o‘zini unutadi va xayollariga cho‘madi: ustun bo‘lib turib, pastki labini tishlaydi, yengil nigohini relyefli qo‘llarga tashlaydi. Alfaning ustida to‘q kulrang yengsiz mayka, Taehyung eng sevadigan hamma narsani ochib turibdi.

Bunday yorug‘likda aqldan ozgan darajada chiroyli.

— Bugun erta turibsan, — birinchi bo‘lib Jungkook gapiradi.

Kim baribir o‘z to‘shagiday mazza qilib uxlagan edi. Xavf sezmagan. U na faqat tushlardan, balki bu yerdagi odamlardan ham himoyalangan edi.

— Bu mengami?.. — yigit hali ham xijolat bilan kiyimlarga, keyin esa erkakka qaraydi.

— O‘zimga bunday ichki kiyimni hech qachon sotib olmasdim, Taehyung, — so‘ralgan savolga darhol javob beradi Jungkook va sekin kichikroqqa yaqinlashadi.

Qizil, sariq, ko‘k, binafsha va shaftoli rangdagi trusiklarni alfa hech qachon kiyib ko‘rmagan bo‘lardi — Taehyung buni tushundi, shuning uchun yanada qattiqroq qizaradi.

— Rahmat… — baxmaldek past ovoz bilan minnatdorchilik bildiradi va undan nigohini uzmaydi, tezda lablarini yalaydi. — Faqat… nima uchun?

— Senga yoqmayaptimi? — deb qoshini ko‘taradi Jungkook-Reno va sotib olingan kiyimlarga qaraydi.

— Gap unda emas… Menga juda yoqadi, — deb bosh irg‘aydi omega va barmoq uchlari bilan bej shortiga tegib, ularga nigohini tushiradi. — Lekin sen o‘z pullaringni men uchun kiyimga sarflashing shart emas.

Jungkook xirillab kulib yuboradi va yigitga yaqinlashadi. Ixtiyorsiz yalang yelkalariga qaraydi — ular uni o‘ziga tortadi va sezilarli chiziqlar bilan bezatilgan. Tana zo‘rg‘a yopilgan, shu sababli ikkalasiga ham noqulay emas. Alfaning faqat yonoqlari chizilgandek bo‘lib turadi. U burni orqali zo‘rg‘a havo yutadi va yorqin kulrang ko‘zlari bilan bo‘yni kuzatib, oxirida aqldan ozgan darajada chiroyli yuzda to‘xtaydi. Muzdek nigoh bilan shirali, so‘lakdan yaltirab turgan lablarini qamrab oladi va o‘zi ham yutqinib qo‘yadi — ularni o‘z lablarida his qilish qanchalik yoqimli ekanini eslaydi.

Har bir santimetriga tegish — billurdek zavq.

— Unda nima kiyib yurarding? — deb so‘raydi erkak va begona nigoh bilan uchrashadi. — Yoki bitta nozik choyshabning o‘zi yetadimi senga? — Taehyung boshini yelkalariga tortib, begunoh kipriklarini qoqadi. — Va zaharli vodiyda bo‘lgan barcha juft ko‘zlar sening ustingda bo‘lardi.

Tasavvur qilishning o‘zi Kimning ruhini jirkanch hisga to‘ldiradi.

Hech kim nigoh bilan o‘rganmasin.

Hech kim, faqat bitta odamdan boshqa.

— Yo‘q, — deb sekin kesib tashlaydi. — Boshqalar qarashini xohlamayman…

— Men ham xohlamayman, shercha, shuning uchun bu hech qachon sodir bo‘lmaydi, — deb qat’iy kafolat beradi Jungkook-Reno. Nima uchundir unga darhol ishoniladi. — Oddiygina bunga yo‘l qo‘ymayman, — deb qaraydi va faqat ko‘zlari va so‘zlari bilan omega bilan imkonsiz narsalarni qiladi.

— Afrikani qashshoqlikdan qutqarish sening seni tushunishdan osonroq, Jungkook, — deb qayg‘uli tarzda lab burchagini tortadi Taehyung. — O‘zing tuzoqqa solib turasan va o‘zing hammadan himoya qilasan.

Kim hech kim bilan hech qachon bunchalik qiynalmagan edi. Bu alfa juda murakkab, va bu hech kim uchun sir emas.

— Men ushlab turganim yo‘q, shunchaki sen ketishga urinib ko‘rmayapsan.

— Sendan ketishning ma’nosi yo‘q, — deb tinchlik bilan uni ishontiradi yigit.

Jungkookning o‘zi kecha kechqurun aytganidek: u albatta uni qaytarib olib keladi. Kim faqat sevimli qon-qarindoshi tufayli qochishni xohlaydi, uni cheksiz sog‘inadi. Yurak yig‘laydi, chunki Juhyeokni xohlaydi. Va so‘zsiz omega tushunadiki, katta akasi hozir undan yiroqda yomon ahvolda. U doim uning haqida tashvishlanadi, hozirgi hayot davrida esa — ayniqsa. Lekin Tae u bilan bog‘lana olmaydi, hech bo‘lmaganda o‘z holati haqida xabar berish uchun — jismonan butun-butun. Bir kun ham o‘tmaydi Hyeok haqidagi o‘ylarsiz. Uning oldida uyaladi. Alfa bir necha bor ukasini ogohlantirgan edi, u esa hamma narsani qulog‘idan o‘tkazib yuborgan. Omega Botsvanada yashash xavfli ekaniga ishonishni istamagan. Hozirgacha bu haqiqatni qabul qilish qiyin. Ularning kichik qishlog‘ida, eski odat bo‘yicha, mehribon va yaxshi odamlar yashaydi, lekin uning tashqarisida haqiqiy tungi dahshat sodir bo‘lmoqda…

Akasining so‘zini tinglamadi va endi Jungkook-Renoga bo‘lgan his-tuyg‘ulari tufayli azob chekmoqda.

— Unda nima ma’no? — deb so‘raydi Jungkook, yaqinlashadi va qo‘lini oldinga cho‘zib, begona yuzidagi soch tutamini chetga suradi. — Mening yonimda bo‘lishmi?

Taehyung uning harakati tufayli o‘zi ehtiyotkorlik bilan unga yaqinlashadi va avval burnini o‘mrov suyagiga, keyin esa boshini burib, keng ko‘kragiga qo‘yadi. Reno o‘zini yo‘qotmaydi, itarmaydi, aksincha yuziga tegib, bir qo‘li bilan issiq terini silaydi, ikkinchi qo‘li bilan esa stol chetiga tayanadi.

Bu o‘sha issiqlik ediki, omega shunchalik muhtoj edi. Va ishonish qiyin — Jungkook unga qarshi chiqmadi.

Sevgan insoni haqida shunchalik ko‘p dahshatli mish-mishlar tarqalgan, u haqida shunchalik qo‘rqinchli gaplar aytiladi — uning chirigan va insoniylikdan yiroq qalbi haqida milliardlab so‘zlar bor. Taehyung esa hech narsani inkor ham, tasdiq ham qilmaydi. U taslim bo‘lib, noto‘g‘ri insonga hushidan ketgudek darajada oshiq bo‘lib qolayotganini tan olishga qaror qiladi.

Noto‘g‘ri inson unga haddan tashqari mehribon. Bunday bo‘lishi kerak emas edi…

— Ha, buning ma’nosi bor, — deb javob beradi u va bo‘sh qo‘lini alfaning yelkasiga qo‘yadi. — Sen bilan men insoniyat hali bilmagan tuyg‘ularni anglayapman va ularni sinchiklab o‘rganayapman, — deya ichidagi gaplarini past ovozda aytadi, uning bir maromdagi nafasi va yurak urishini eshitib. — Men kashfiyotchi bo‘lyapman, — xo‘rsinib, pastki labini tishlaydi. — Va men umuman hazillashmayapman. Hatto kulma.

— Kulmoqchi ham emasdim, — darhol javob beradi Jungkook

— Albatta, axir sen hatto jilmaymaysan ham, — deydi unga biroz g‘amgin ohangda.

— Men robot emasman, jilmayaman.

— Men sening jilmayganingni hech qachon ko‘rmaganman, — Tae unga qarab, kulrang ko‘zlariga duch keladi. — Biror marta ham.

— Sen doim yig‘lab yurganingda men senga jilmayolmayman, — sababini tushuntiradi.

— Men kamroq yig‘layapman…

— Lekin yig‘layapsan.

— Aytayapman-ku, endi bu kamdan-kam bo‘ladi, — deb o‘z gapida turib oladi u. Kichik bahsda g‘alaba qozonib, mukofot sifatida uning tabassumini olishni xohlaydi.

— Kecha yig‘laganding, Taehyung, — deb eslatadi unga Chon-Reno.

— Chunki sen meni ranjitding… — deydi u lablarini burishtirib, zo‘rg‘a eshitiladigan ovozda.

— Endi senga tegmayman, dedim, shunda darrov ko‘z yosh to‘ka boshlading, — ikkalasi ham bir-birining ko‘zlariga qaraydi. — Bolakay.

Reno yonida Taehyung doimo beg‘ubor bolakay bo‘lib qoladi.

Erkak qo‘lini kichigining bo‘yniga olib boradi va yuziga biroz yaqinlashib, peshonasidan yengilgina o‘padi. Kim hayratdan qotib qoladi va yuzi qizib ketganini his qiladi. U Jungkookka mehr bilan qaraydi. Jungkook esa biroz uzoqlashib, to‘g‘ri uning ko‘zlariga qaraydi, ammo uning ichidagi «Nega bunchalik mehribonsan?» degan savoliga javob bermaydi.

U o‘zini nazorat qila olmay, o‘zi ham tushunmaydigan ishlarni qilmoqda. Taehyung bilan birga bo‘lish unga tobora qiyinlashib bormoqda. Bu uning sabr-toqati uchun og‘ir sinovga aylanmoqda.

— Jungkook…

— Janob, — deb kutilmaganda notanish ovoz uni noqulay paytda bo‘ladi.

Chon-Reno Taehyungni o‘ziga yaqinroq tortib, uni tashqaridan berkitadi va boshini burib, norozi qiyofada chodir kirishida turgan yosh janubiy afrikalik alfaga qaraydi. U xo‘jayiniga hayrat bilan qarab, yutinadi. Taehyung esa qo‘rqib kipriklarini pirpiratadi va oq mato bilan o‘zini yaxshiroq yopishga harakat qiladi.

Jungkookning bu tashrifdan mutlaqo norozi ekanini Kim uning harakatidan anglaydi.

— Hozirning o‘zida chiqib ket, — deydi Chon-Reno tishlari orasidan.

— Kechirasiz, janob, — deydi janubiy afrikalik va chodirdan chiqib ketadi.

Jungkook yana Taehyungga qaraydi va bu safar unga buyruq beradi:

— Sen esa kiyin.

Kecha tunda yechin, degandi, endi esa aksincha.

Ammo Kim baribir ikkilangancha bosh irg‘ab, erkakdan uzoqlashadi va yangi kiyimlarni qo‘liga oladi.

Jungkook ichidagi g‘azab va qo‘rqinchli jahldan ta’sirlanib, ortiga o‘girilib, chodir chiqish tomon yuradi. Chodir matolarini shovqin bilan chetga surib, tashqariga chiqadi. Ularni bezovta qilgan sof afrikalik undan bir necha metr narida turar, asabiylashgancha lablaridagi qurigan terini yulardi. Ammo Renoni ko‘rishi bilan darhol qaddini rostlaydi.

Kattasi uning kuchli qo‘rquvini ich-ichigacha sezadi. Balki u hozir bolaligidan bilgan barcha duolarni ichida shosha-pisha takrorlab, Xudodan yordam kutayotgandir. Biroq Jungkook ertalabdanoq qo‘lini qonga bulg‘ashni istamaydi. Shu sababli u yigit tomon tarang holda yuradi va atrofida to‘ymas yirtqichning dushmanona kayfiyatini paydo qiladi. Ularni ko‘rib qolgan Renoning ayrim odamlari esa qiziqishlarini ularga qaratib, sevimli tomoshani kutishadi.

— Yana bir bor uzr, men siz yolg‘izsiz deb o‘ylagandim, — deya afrikalik darhol o‘zini oqlaydi.

— Ogohlantirmasdan chodirimga boshqa kirmagin va qolganlarga ham shuni ayt, — deydi u qo‘rqib turgan yigitga. Yigit ishonch bilan bosh irg‘aydi. — Endi gapir, nima bo‘ldi?

— Rudo bu yerda, — deya xabar beradi u. Jungkook biroz qoshlarini ko‘taradi. — Reno Rudo — sizning amakingiz — zaharli vodiyga yetib keldi.

Jungkook unga noto‘g‘ri eshitilgandek tuyuladi.

Rudo bu yerda bo‘lishi mumkin emas.

Jungkook olmos konlari tomonga boshini burib qarasa, u yerda taxminan ellik yoshlardagi qora tanli alfani ko‘radi. Uning yonida to‘rtta baland bo‘yli, baquvvat qo‘riqchi turardi. Ular atrofdagilarning barchasiga shubha bilan qarashardi. Ulardan hech qanday do‘stona kayfiyat sezilmasdi: yuzlari juda jiddiy va sovuqqon edi.

Rudoning o‘zi esa qo‘llarini shimining cho‘ntagiga solib, qora quyosh ko‘zoynagi ortidan Jungkookka qarab, ajin tushgan katta lablarida yengil tabassum bilan turardi. Qayerdadir yaqinroqda Jungkook o‘zining ukasini ham ko‘rib qoladi. Ehtimol, u allaqachon amakisini kutib olib, salomlashib ham ulgurgandir.

Kimningdir mashinasi yonida Kvon Xan qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib turardi. U Reno Rudoning bu vodiyda paydo bo‘lganidan hayratda va do‘stiga tushunmay qarab turardi. Jungkookning sodiq odamlari begonalarga ishonishmasdi va qurollarini istalgan lahzada jangovar holatga keltirishga tayyor edilar.

Amakisining yana Botsvanaga qaytib kelgani haqidagi fikr Jungkookni mutlaqo quvontirmadi. Zarrachayam.

Bu odamga nisbatan juda ozgina hurmati borligi sababli, alfa unga tomon shoshilmay yurdi. Ko‘zlarini undan uzmadi — nigohidagi sovuqlik va yoqtirmaslik yaqqol sezilib turardi.

— Jungkook, — deydi Rudo soxta xursandchilik bilan. — Saedning sevimli chet elligi.

Har doimgidek. O‘zgarishni hatto xayoliga ham keltirmaydi.

— Men yigirma sakkiz yoshdaman, sen esa haligacha akangning o‘g‘li ekanligimni eslab qolmabsan, — deydi Jungkook ikkilanmay. U kattasining zaharli gapini o‘z javobi bilan kesib, uning ro‘parasida turadi va qo‘llarini belining orqasida tutashtirib, boshini biroz egadi.

— Men irqchi emasman, Jungkook, — deydi Rudo ko‘zoynagini yechib, jilmayarkan. — Lekin bunga haligacha ko‘nikishim qiyin.

— Agar irqchi bo‘lmaganingda, Janubiy Afrikaga kelgan ilk kunimdan meni qarindoshing sifatida qabul qilgan bo‘larding.

Rudo ularning oilasida ota-onasidan ayrilib qolgan koreys go‘dagini farzandlikka olishdan noroziligini bildirgan yagona odam edi. Bu holat uni juda bezovta qilardi. Ammo uning katta akasi — Jungkook va Samining otasi — uning gaplariga hatto quloq solishni ham istamasdi. U o‘z qaroriga mutlaqo ishongan, uning turmush o‘rtog‘i ham xuddi shunday fikrda edi. Yillar o‘tib, u o‘g‘liga bu yoqimsiz voqeani aytib bergan va Jungkook amakisiga yaxshi ko‘z bilan qaramasligini istagan.

Chon-Reno bundan unchalik xafa bo‘lmagan. Hozirgacha ham uning tuyg‘ulari o‘zgarmagan, chunki otasi uni qanchalik yaxshi ko‘rganini va hozir otasi kabi mehr ko‘rsatadigan insonlar borligini biladi. Yillar o‘tdi, Saed Reno katta o‘g‘lini olmos biznesi bilan kelajakda bog‘laydigan ishlarni tobora ko‘proq o‘rgata boshladi. Aynan shu narsa Rudoning jiyaniga bo‘lgan yaxshi munosabatini butunlay buzdi. U Jungkookni o‘zida yoki o‘sha paytda hali juda yosh va tajribasiz bo‘lgan Samida ko‘rgani kabi, merosxo‘r sifatida ko‘rmasdi.

Rudo oxirigacha akasi qarorini o‘zgartirishidan umid qildi. Ammo Saed vafotidan bir oy oldin o‘z qarorini hammaga qat’iy ma’lum qilganida, Rudo xafagarchilik va g‘azab bilan Vatanini tark etdi.

— Nima haqida gapiryapsan? — deya kulimsiraydi janubiy afrikalik va ko‘zoynagini ko‘ylagining yoqasiga iladi. — Axir Saed seni juda yaxshi ko‘rardi. U sen deb aqldan ozardi. Uning deyarli barcha suhbatlari katta o‘g‘li haqida bo‘lardi, — Jungkook otasi bilan qanday yaxshi munosabatda bo‘lganini eslab, jag‘larini qattiq qisadi. — Men esa unga bo‘lgan hurmatim tufayli senga, jiyanim, iliq munosabatdaman. Lekin sen bunga ishonmaysan.

— Ishonmayman. Xuddi sen meni zaharli vodiyga munosib deb hisoblamaganing kabi, — deydi kichigi iyagini biroz ko‘tarib, sovuqqonlik bilan unga qararkan.

— Zaharli vodiy… — deb kulimsiraydi u. — Olmos jahannami. Akam yaratgan joy. U vafot etganidan keyin bu joy yo menga, yo Samiga o‘tishi kerak edi.

Buni chetroqda eshitib turgan Sami tezda Jungkookning yoniga keladi.

— Amaki, — gapga aralashadi kichik Reno. — Balki universitetdagi darslarning ko‘pini qoldirgandirman va ongli hayotimning ko‘p qismini nima qilayotganimni o‘zim ham bilmay o‘tkazgandirman, Xudo meni kechirsin, — u sekingina kuladi va Jungkookning savolomuz nigohini ko‘rib, kinoyali tarzda pastki labini tili bilan silaydi. — Lekin men ham meros katta farzandga qolishi kerakligini tushunaman. Jungkook mening katta akam. Oramizda yetti yil farq bor, bu, bilasanmi, unchalik ham kam emas, — deya qoshlarini ko‘tarib, bir necha marta bosh irg‘aydi. — Taglik almashtirish ham uning zimmasida bo‘lgan, aytgancha, — deya kulimsirab, yelkasini qisadi.

— Sami, — deya tishini tishiga qo‘yib gapiradi Chon-Reno. U xursand qiyofadagi yigitga jahli bilan qaraydi va unga boshidan sekin urib qo‘ymaslik uchun o‘zini zo‘rg‘a tiyadi.

Kichik Reno qo‘lini katta akasining yelkasiga tashlab, unga qaraydi va jilmayadi.

— Jungkook — zaharli vodiyni nazorat ostida ushlab tura oladigan yagona inson. Jasur, kuchli va aqlli — xuddi otamizning o‘zi, — deya gapida davom etadi u. Chon-Reno esa mayin kulimsiraydi. — Ammo otamizdan farqli ravishda, Xudo akamga yana shafqatsizlikni ham bergan, — alfa yana amakisi va uning qo‘riqchilariga qaraydi. — Ancha oshirib yuborgan, lekin baribir bergan.

Sami kim unga qarshi chiqishidan qat’i nazar, har doim akasining tarafida bo‘ladi.

— Men bahslashmayapman, Sami. Saed qanday xohlagan bo‘lsa, hammasi shundayligicha qolsin, — deya xo‘rsinib, zaharli vodiy hududiga qarab Rudo xurrak otgandek ovoz chiqaradi. — Men Botsvanaga bu joy hali ham butunligicha qolganiga ishonch hosil qilish uchun qaytdim.

— Boshqacha bo‘lishi ham mumkin emas, — deydi Jungkook o‘z kuchiga ishongan holda. — Bu haqda xavotir olishning keragi yo‘q edi.

— Nega Bolton bilan uchrashishdan bosh tortyapsan? — deya katta odam kutilmagan savol beradi. Sami Jungkookning yelkasidan qo‘lini oladi, chunki u taranglashib, qoshlarini chimiradi. — Men uni anchadan beri taniyman, sen esa uni dushmaning deb bilasan. Bu menga unchalik yoqmayapti.

— Sen men bilan Duaytning munosabatini yaxshilash uchun uchib keldingmi? — Jungkook bu vaziyatdan asta-sekin jahli chiqayotganini sezadi.

— Janubiy Afrikada olmos qazib olayotgan yagona odamlarsiz. Bir-biringiz bilan mushuk va itdek dushman bo‘lib yurishingiz shart emas.

— Men portlovchi moddani qo‘lim bilan ushlab olaman, lekin u bilan bir yo‘lga tushmayman, — deydi u qo‘pol ohangda. Muzdek ko‘zlarida xavfli chaqnash paydo bo‘ladi.

Rudo Jungkookni aylanib o‘tib, o‘z odamlari bilan olmos konlari tomon yo‘l oladi — ishlarning sifatiga shaxsan ishonch hosil qilmoqchi.

— Men seni u bilan hamkor bo‘lishga majburlamayapman, Jungkook. Lekin hech bo‘lmasa shu hafta ichida qaroringni o‘zgartirishga harakat qil, — deydi u labidagi yengil tabassumni saqlagancha. — Agar uning gaplaridan keyin ham o‘z fikringda qat’iy tursang, men bu odam haqida boshqa bir og‘iz ham gapirmayman.

— U bilan uchrashganimda hayotini barbod qilib qo‘ymasam bo‘ldi, amaki, — deya Jungkook zaharli va quruq kulimsirab, kattasining nigohiga tik qaraydi.

Chon-Reno avtomat ko‘targan odamlariga ishora qilib, hushyor turishlarini jimgina buyuradi va o‘zi boshqa tomonga yo‘l oladi. Sami esa o‘ziga bino qo‘ygancha pastki labini tili bilan silab, Rudo qo‘riqchilaridan biriga ko‘z qisadi va Jungkookning ortidan yuradi.

Xan ham kulimsirab, mashinadan uzoqlashadi va Reno aka-ukalarining ortidan qadam tashlaydi. U Jungkookning odamlarini kuzatadi — ular zaharli vodiydagi begonalardan dushmanona nigohlarini uzishmaydi.

Olmos jahannami faqat bir kishiga tegishli — Saed Renoning katta o‘g‘li Chon-Reno Jungkookka.

.
.
.
.
.

Yigit hozir qo‘lida bor eng yaxshi narsaga e’tiborini qaratdi. Unga kerak bo‘lgan hamma narsa bor, faqat bu narsa juda baland ovozli va sergap. Tabassum va qisqa kulgilarini tiyib turolmaydi.

Rio-de-Janeyroning go‘zalligi haqida kuylayotgan yoqimli qo‘shiq barchani yaxshi kayfiyatga chulg‘aydi. Eng kichkina va osmon rangli Boa esa tanish so‘zlarni eshitishni hammadan ko‘proq yoqtiradi.

Giasint arasi mashinaning orqa o‘rindig‘ida o‘tirib, chirqillaydi, qichqiradi, gapiradi va boshini tebratadi. Sokjin qo‘lida smartfonini ushlab, qushni videoga oladi va bir soniya ham keng tabassum qilishdan to‘xtamaydi. Xo‘jayinining kulgisini eshitgan Boa u yoqdan-bu yoqqa yurib, yanada balandroq ovoz chiqaradi. Shu sababli mashinani boshqarayotgan Namjoon og‘ir xo‘rsinadi va yo‘lni kuzatishda davom etadi.

Omega vaqti-vaqti bilan akasiga qarab, uning o‘zini zo‘rg‘a tiyib, qushning bu konsertiga hech qanday izoh bermayotganini ko‘rib kulimsiraydi. Namjoon charm rulni asabiy ravishda barmoqlari bilan taqillatadi, lablarini shoshilinch yalab, qoshini ko‘taradi. So‘ng yo‘lovchi o‘rindig‘ida o‘tirib, olingan videoni tomosha qilayotgan qora sochli yigitga qaraydi.

Ko‘k to‘tiqush sira tinchimoqchi emas: tomoshasini davom ettiradi va orqa ko‘rish oynasidan unga qarayotgan erkakning chimirilgan nigohini ilg‘aydi.

Qaysidir ma’noda Jun akasini o‘zi bilan birga Botsvanaga ko‘chib kelishga majbur qilganidan afsuslanadi. Sokjinsiz emas, aynan haddan tashqari shovqinchi Boa bo‘lmaganida, tinchgina yashagan bo‘lardi. Qush esa uni yomon ko‘radi — Namjoon bunga bir necha bor shaxsan amin bo‘lgan.

Ularning urushi hech qachon tugamaydi. Ularning o‘rtasida faqat qisqa muddatli sulh bo‘ladi.

Ular yo‘lda taxminan yigirma daqiqadan beri ketishmoqda va Boa dastlabki soniyalardanoq o‘zini unuttirmayapti — u butun e’tibor aynan o‘zida bo‘lishini juda yaxshi ko‘radi. Erkakning tez orada asabiylikdan ko‘zi pirpiray boshlashi mumkin, ammo u bu qushga qarshi biror narsa aytishga urinsa, yo nigoh bilan teshib tashlashadi, yo bo‘lmasa o‘z mashinasidan yo‘lga chiqarib yuborishadi. Shuning uchun u ortiqcha tavakkal qilmaydi: juda jim o‘tirib, biror tovush chiqarmaydi va Botsvana poytaxti — Gaborone bo‘ylab itoatkorlik bilan mashina haydaydi.

Jin ertalabdan beri akasidan kichik xaridlar sabab shaharga olib borishini so‘rab kelardi. U Jungkook zaharli vodiydan uyiga qaytishini kun bo‘yi kutdi. Faqat kechga borib yo‘lga chiqishga muvaffaq bo‘lishdi, bundan esa unchalik xafa bo‘lishmadi. Ularga shunday paytda yovvoyi tabiat yonidan mashinada yurish yoqadi, ayniqsa kichik Kimga. U Janubiy Afrikada, Savannaga yaqin joyda yashayotganiga hali ham ko‘nika olmaydi — go‘yo bolalikdagi orzusi amalga oshgandek.

— Boani ham o‘zimiz bilan olib ketish shartmidi? — deb so‘raydi Jun, ko‘zlarini omega tomon qisqa muddatga tashlab.

— Shart. Uni uyda yolg‘iz qoldira olmaymiz, — xotirjam javob beradi Jin va telefonini chetga qo‘yadi. — Bizsiz u yerda haqiqiy falokat bo‘ladi, buni o‘zing ham tushunasan-ku, — deya kulimsirab, musiqani biroz pasaytiradi. — Sen qarshimisan? U bilan zerikmaysan, u davraning jonidir.

— Davraning jonimi? — deya Namjoon qoshini savolomuz ko‘taradi. — Jin, hayotimda birinchi marta meni inson emas, qush yomon ko‘radi, — deya ancha jiddiy shikoyat qiladi va akasining samimiy kulgisini keltirib chiqaradi. Unga har doim bu kulgili tuyuladi. — Kulma, bu jiddiy masala. Axir u seni hammadan ko‘proq yaxshi ko‘radi.

— Bas qil, Jun, — deydi Sokjin muloyimlik bilan. — Boa bilan yaxshi muomala qilsang, undan uzoq kutilgan mehringni olasan, — deya to‘tiqushga qarab bosh irg‘aydi. — U juda ajoyib va mehribon.

Alfa orqa ko‘rish oynasiga qarab kulimsiraydi.

— Undan mehribonlik yog‘ilib turibdi-ya.

Giasint ara ularning suhbatiga e’tibor bermay, vaqti-vaqti bilan Jin unga Boa uyiga kelgan ilk kunlardanoq qo‘yib bergan sevimli qo‘shig‘iga jo‘r bo‘ladi.

U “Rio” so‘zini baland ovozda qichqirishni yaxshi ko‘radi. Go‘yo aynan shu go‘zal shaharda kichik Kim o‘ziga mitti to‘tiqushni topib olganini tushungandek. O‘sha kun uning uchun hozirgacha sehrli bo‘lib qolgan.

Sokjin uchun bu uning hayotida sodir bo‘lishi mumkin bo‘lgan eng yoqimli voqealardan biri edi. Omega Rio-de-Janeyroda braziliyalik ornitolog bilan tanishganida, alfa unga turli qushlarini mamnuniyat bilan ko‘rsatgan. Eng oxirida esa Jinni hali juda kichkina va qo‘rqoq Boa oldiga olib borgan.

O‘sha zahoti omeaning yuragi erib ketdi va keyingi kunlarda yosh biolog bu mitti, ko‘m-ko‘k va momiq mo‘jizani xayolidan chiqarolmay qoldi. Uning Boa-ga ko‘ngli tushganini bilgan xo‘jayin uzoq o‘ylab o‘tirmadi va giasint arani butunlay tekin, yaxshi qo‘llarga — Sokjinga berdi. O‘shanda uning baxtining cheki yo‘q edi. U eng keng va yorqin tabassum bilan Boa bilan birga uyiga, Koreyaga qaytdi.

To‘tiqush uning yonida olti yildan beri. Ular oxirgi kunlarigacha bir-birini tashlab hech qayerga bormaydigan, yaxshi do‘stlar va hamrohlar bo‘lib qolishadi.

Jin Boa bilan o‘zini qanchalik qulay his qilsa, Boa ham u bilan shunchalik qulay his qiladi.

Namjoon kerakli burilishdan burilib, past tezlikda yo‘l chetida turgan mashinalar yonidan o‘tadi va joy tanlab, kichik supermarket ro‘parasida to‘xtaydi. Jin darhol qo‘lqop qutisiga qo‘l uzatib, hamyonini oladi, axir xarid qilishni aynan o‘zi juda xohlagandi. Jun esa o‘z o‘rindig‘ining suyanchig‘iga bemalol suyanadi.

— Men yo‘qligimda urishib qolmanglar, bolalar, — deya labining chetini kulimsiratib, mashina eshigini ochadi va akasi bilan to‘tiqushga qaraydi.

— Hech narsa va’da qilmaymiz, — deb tirjayadi Namjoon.

Omega mashinadan tushib, eshikni yopadi va supermarket tomon yo‘l oladi. Ichkariga kirishi bilan odamlarning ko‘pligiga duch keladi. Bir joyda to‘xtab qolmay, o‘ziga kerakli bo‘limlar bo‘ylab tez yuradi va kichkina savatchani oladi.

Seokjin boshidanoq Boa uchun bir nechta grek yong‘og‘i qadoqlarini oladi. Boa ularni juda ham yaxshi ko‘radi. Shuningdek, paketga shirinliklar soladi, keyin esa savatchasiga sabzavotlarni joylaydi.

Oxirida Seokjin sut mahsulotlari bo‘limiga boradi. Bu yerda deyarli hech kim yo‘q, faqat baland bo‘yli, qora sochli bir alfa qo‘lidagi ichiladigan yogurtni tomosha qilib turardi.

Omega lablarini biroz qisib, kerakli mahsulotlar tomon yaqinlashadi va savatchasiga bir quti soya sutini soladi. Yengil qiziqish sababli ko‘z qirida erkakning ko‘zlari torroq ekanini payqab qoladi. Seokjin uchun Janubiy Afrikada osiyolikni uchratish juda kamdan-kam holat edi. Shu sababli u yengilgina jilmayib, notanish kishiga tezda ko‘z yugurtiradi.

Erkakning nafaqat juda chiroyli profili, balki uzun qo‘llari ham bor edi. Bu esa Seokjinning beixtiyor yutinishiga sabab bo‘ladi. Ko‘rinib turgan tomirlar unga har doim yoqardi. Bu safar o‘zini tiyish juda qiyin edi. U beixtiyor pastki labini tishlab, uyalgancha xaridorni kuzatishda davom etadi.

Alfaning o‘zi juda charchagan va holsiz ko‘rinardi. U uzun barmoqlari orasida oddiy yogurt butilkasini zo‘rg‘a ushlab turardi, go‘yo uni tushirib yuboradigandek. Oradan bir necha soniya o‘tib, aynan shunday bo‘ladi.

Jin darhol erkakning oldiga yugurib borib, mahsulotni olish uchun cho‘kkalamoqchi bo‘ladi, ammo notanish kishi undan oldin yogurtni olib, xotirjam ko‘zlarini Seokjinga qaratadi.

— Yaxshimisiz?.. — deb ehtiyotkorlik va xavotir bilan so‘raydi Seokjin.

U yogurtni barmoqlari orasida mahkam ushlab, yuzlari allaqachon qizarib ketgan omegaga qaraydi.

— Yaxshiman, — deb xirillagan ovozda javob beradi. — Shunchaki, hozir hayotimda qora kunlarni boshdan kechiryapman.

U o‘rnidan turadi, omega ham u bilan birga qaddini rostlaydi.

— Tushunaman… Bu yoqimsiz, lekin biroz sabr qilish kerak. Menimcha, tez orada oq kunlar ham keladi, xavotir olmang, — Seokjin qattiq uyaladi. Aytilgan gaplaridan o‘zi ham xijolat bo‘ladi, chunki bu vaziyatda ular juda ahmoqona eshitilayotgandek tuyuladi. Ammo u butunlay notanish odamni shunchaki qo‘llab-quvvatlashga urinayotgan edi. — Bunday holat har kimda ham bo‘lgan.

— Men bilan sodir bo‘lgan narsalar har kim bilan ham sodir bo‘lavermaydi.

Omega yer yorilib, ichiga kirib ketgisi keladi. Butun vujudi taranglashib ketadi.

— Ha-ha… To‘g‘ri aytasiz, kechirasiz, — deb bosh irg‘aydi va yana bir bor yutinib, nigohini chetga buradi. — Bu mening ishim emas, siz meni tanimaysiz. Ammo chin dildan sizga barcha yaxshiliklarni tilayman.

Jin tovoni bilan ortiga o‘girilib, yonoqlari qattiq yonayotganini his qilgancha sut mahsulotlari bo‘limidan chiqib ketmoqchi bo‘ladi.

— Rahmat.

Orqasidan kelgan juda yoqimli ovoz uni bir joyda to‘xtatib qo‘yadi. Kim yana unga qaraganida, erkakning qip-qizil lablaridagi iliq tabassumni va uning o‘z tomoniga yurib kelayotganini ko‘radi.

— Sizga qanday murojaat qilsam bo‘ladi?

Seokjinning yuragi go‘yo bir zumga jimib qoladi, qornida esa gul ochilgandek bo‘ladi. Hozir o‘zi bilan nima sodir bo‘layotganini tushunmaydi, ammo bu alfa Apollonga haddan tashqari o‘xshardi.

— S-Seokjin, — deb duduqlanib zo‘rg‘a javob beradi va savatchaning dastasini yanada mahkamroq ushlaydi. — Mening ismim Kim Seokjin.

Ular joylaridan qo‘zg‘alib, bo‘sh kassalardan biri tomon yo‘l olishadi.

— Kim Juhyok, — deb o‘zini tanishtiradi va o‘ng qo‘lini uzatadi. Jin darhol uning qo‘lini siqib, muloyimgina jilmayadi. — Bu yerda yana bir koreysni uchrataman deb o‘ylamagandim, — deya qoshlarini o‘ynatib kulimsiraydi. — Bu yoqimli ekan.

Omegaga ham bu yoqimli tuyuladi.

— Siz sayyohmisiz?

— Botsvanada uchinchi yilim. Akam ish sababli bu yerga ko‘chib kelgandi, men esa dumchadek uning ortidan ergashib keldim, — deydi yigit sekingina kulib, notanish kishining tabassumini ko‘rib yelkasini qisadi.

— Oila birga bo‘lgani yaxshi. Afsuski, men buni yaqindagina tushundim.

— Ammo tushundingiz-ku, buning o‘zi muhim, — Juhyok unga mehribonlik bilan qarab, qisqagina bosh irg‘aydi. Lablarini biroz qisib, undan nigohini uzadi. — Siz-chi? Botsvanada uzoq vaqtdan beri yashaysizmi? — deb qiziqadi va ular yetib kelgan kassaga mahsulotlarini joylaydi.

— Tug‘ilganimdan beri, — Seokjin biroz hayron bo‘ladi. — Men Botsvana fuqarosiman.

Yigit hamyonidan pul chiqarib, kassirga uzatadi. Kassir esa unga qaytim beradi.

— Botsvanalik ekansiz… — deya biroz uyalib, paketini qo‘liga oladi va Juhyokka qaraydi. — Siz bilan yana shu supermarketda uchrashamiz degan umiddaman.

— Nazarimda, uch kundan keyin yana oziq-ovqat olishimga to‘g‘ri keladi, — erkakning o‘zi ham yengil tabassumini yashira olmaydi.

— Xuddi shu vaqtdami? — qoshini ko‘tarib, chiqish tomon juda sekin yuradi.

Juhyok kulimsirab, bilagidagi soatga qaraydi va javob beradi:

— Xuddi shu vaqtda. Yetti bo‘lishiga yigirma daqiqa qolganda.

— Ajoyib, — deya kulimsiraydi va ortiga o‘girilib, qadamini tezlatgancha supermarketdan chiqib ketadi.

Seokjin oddiygina oziq-ovqat xarid qilish uchun kelishi unga bunchalik noma’lum tuyg‘ularni hadya etadi, deb aslo o‘ylamagandi.

.
.
.
.

U qanchalik oltin va mehribon bo‘lmasin, uni katta olomon ichidan ajratib ko‘rsatib bo‘lmaydi.

Chiroyli, lekin mayda yomonlikda aybdor.

Jungkook eng kam xohlagan narsa — o‘z haqiqiy o‘zini sotish. Afrika quyoshi bir kun so‘nadi, lekin sher Xudosining qoidalari va prinsiplarini hech narsa va hech kim izsiz o‘zgartira yoki yo‘q qila olmaydi.

Va o‘ziga nisbatan biroz g‘azab aralashgan taranglik ichida erkak chetdan turib, qimmatbaho toshlar qazish uchun maxsus savatni ushlab turgan chiroyli qo‘llarga qarashga majbur edi. Nigoh vaqti-vaqti bilan nozik tanaga, siqilgan nam lablariga va o‘g‘ilbolaning kulrang jingalak sochlariga sirg‘alib o‘tardi. U yaxshi kayfiyatda edi — bu nafaqat Jungkook-Reno, balki zaharli vodiyning boshqa nazoratchilari va uning ishchilari uchun ham biroz ajablanarli edi. Yosh omega og‘zidan bir so‘z ham chiqarmasdi: ishlardi, tez-tez yuragining chuqurida yashovchi odamga oshiqona, tiniq nigohlarini tashlardi va xijolatdan qizarib, tezda yuzini boshqa tomonga burardi, orzu bilan lablarini chaynardi. Shercha hatto katta masofadan ham Jungkookdan taralayotgan auraga chiday olmasdi. U uning oldida imkonsiz darajada ojiz edi.

Taehyung o‘z his-tuyg‘ularini yashira olmaydi — Reno uchun ochiq.

Omega esa alfaning barcha o‘ylarini to‘liq egallab olgan. Uyatsiz tarzda u yerga joylashib olgan.

Erkakning ko‘z o‘ngida tez-tez La Alegriaga birga borganlaridagi sahnalar paydo bo‘lardi. Bu allaqachon asabiylashtira boshlagan edi. Butun kun olmos yerida bo‘lib, u faqat unga qarardi va hech bo‘lmaganda kichik bir qadam yaqinlashib, uning tana issiqligini his qilishni, titroqni va aqldan ozdiradigan gulli hidini sezishni istardi. Taehyung haqidagi o‘ylardan shunchalik charchaganki, endi u yerda qola olmasdi. Chetga chiqib, chegaradan tashqariga chiqib, yengil havo nafas olishi kerak edi. Lekin zaharli vodiyidan qancha uzoqlashsa, shunchalik kuchliroq va jahl bilan qaytib kelishni xohlardi. Va Savanna yaqinida butun kun ko‘rmagan sherlar to‘dasiga borishga o‘zini majbur qila olmasdi — undan ko‘ra, o‘zi yo‘q bo‘lgan qisqa vaqt ichida kichkina inson bolasi zarar ko‘rmagan va butun-butun ekanligiga ishonch hosil qilishga muhtoj edi.

Omega uning yeriga kelganidan beri o‘z odamlariga ishonishni to‘xtatgan edi.

Yigirma daqiqa ichida yurak maksimal darajada siqilib ketadi va u faqat Jungkook darvozaga tegib, eshikni ochganida bo‘shashadi. U xotirjam ichkariga kiradi va qo‘riqchilarga ko‘zlarini ko‘taradi. Ular xavotir bilan unga qaraydilar. Reno tushunmay qoshlarini chimiradi va qo‘llarini qora kargo shimining cho‘ntaklariga soladi, til uchini lablar konturi bo‘ylab yurgizadi. Oldinga yurib, tarang nigohini olmos konlari tomon buradi. Hali noma’lum sababga ko‘ra u yerda uning odamlari va ba’zi ishchilar to‘planib turishardi.

Kichik g‘ala-g‘ovur eshitilardi: kimdir kimnidir so‘kib, haqorat qilardi. Jungkookni eng ko‘p hayratga solgan narsa shuki, bu Kwon Han edi. U Lin Weini futbolkasidan ushlab, agressiv tarzda uning yuziga eshitilmas gaplarni bo‘kirardi. Xitoylik uni kuch bilan o‘zidan itarib, baland ovozda unga nimalarnidir tushuntirishga urinar, u esa zaharli tabassum bilan kulib, go‘yo zo‘rg‘a o‘zini tutib, alfaning jag‘iga musht tushirmaslikka harakat qilardi. Qolgan nazoratchilar ularni aqlga keltirishga urinishardi, lekin ko‘pchiligi aynan Han bilan gaplashardi. Erkak esa yana bosh chayqab, ularni itarib, tanasini kimdir tomonga burardi — Jungkook-Reno hali uni ko‘ra olmasdi.

Butun tana oxirigacha shiddatli g‘azab bilan to‘ldi, chunki sekin yig‘i eshitildi.

Zaharli vodiyidagi eng nozik va eng qimmatbaho javoharning yig‘isi.

U endi nafas ololmasdi, qarab turolmasdi va bir joyda tura olmasdi — uning sevgilisini hech bo‘lmaganda biroz xafa qilishga jur’at etishganini bilib.

Yonoqlarini og‘riqgacha taranglashtirib, to‘pponchani qinidan tez chiqarib, Jungkook-Reno aybdorning kelajakdagi o‘limiga aylanib, olomon tomon yugurdi. U o‘z qo‘llari bilan yuragini ko‘kragidan yulib olishga do‘zaxiy chanqoqlik bilan intilardi.

Yo‘q qilish, parcha-parcha qilish va sababini aytishga majbur qilish.

Yetib borgach, u yo‘lini to‘sgan alfalarni qo‘pol itarib o‘tadi va birinchi bo‘lib qaragan odam — tizzalari yerda turgan shercha edi. Uni ikki juft mustahkam qo‘llar majburan ushlab turishardi. Jungkook o‘pgan yonoqlaridan katta, kuydiruvchi yoshlar to‘xtovsiz oqardi. Yig‘lagan ko‘zlar darhol unga ko‘tarildi va Taehyung Reno allaqachon juda yaqin ekanini tushunib, yanada kuchliroq yig‘ladi. U oldinga, uning tomoniga cho‘zilib, xuddi yagona najoti shu odamday qutulishga urindi. Kattasi hech narsani tushuna olmadi. U birinchi marta shunday hayratlangan nigoh bilan o‘g‘ilbolani ko‘zdan kechirdi va og‘ir yutqindi, keyin nigohini Hanga qaratdi. Bu vaziyat uni ham xuddi shunday kuchli asabiylashtirayotganga o‘xshardi. Keyinroq Jungkook tilini yutib qo‘ygan Lin Weiga qaradi — uning barmoqlari orasida kichik, shaffof olmos yaltirab turardi. Orqa fonda Jungkook hali ham yig‘i-siqtolar va begona ushlashdan qutulishga urinishlarni eshitardi.

To‘pponcha xavfsizlik tutqichidan yechildi va o‘q og‘zi Taehyungni ushlab turganlardan biriga qaratildi.

— Qo‘llaringizni undan olib tashlang, — deb o‘lim keltiradigan darajada xavfli ohangda tishlari orasidan aytdi Jungkook-Reno. — Ikkinchi marta takrorlamayman.

Omega bir lahza qotib qoldi va pastki labini tishlab, erkakka qaradi. Hozirgi harakatidan hayratda qoldi.

U bilan ish ko‘rish qo‘rqinchli edi.

Janubiy Afrikaning eng shafqatsiz va xavfli yirtqichi.

— Lekin siz sababini bilmaysiz, — deb biroz g‘azablanib javob berdi to‘pponcha qaratilgan alfa.

Ko‘rinishidan yangi kelgan va qoidalarni umuman bilmas edi.

Jungkook ortiqcha o‘ylab o‘tirmadi va uning o‘ng tizzasiga o‘q uzdi. Og‘riqdan tishlarini mahkam qisib, u ulay boshladi va omegani qo‘yib yubordi. Ikkinchi nazoratchi o‘q ovozidan so‘ng qo‘llarini omegadan olib, do‘stiga yaqinlashdi. Shu payt Tae darhol Renoga yugurib bordi va tanasiga yopishib oldi. Barmoqlari bilan uning futbolkasini ushlab, ko‘zlarini rang-barang chaqnashlargacha qisib qo‘ydi. Alfa to‘pponchani pastga tushirdi, bo‘sh kaftini uning ensasiga qo‘ydi va barmoqlari orasidan yumshoq soch tutamlarini o‘tkazdi. Burnini uning bosh tepasiga botirib, engil hidni nafas oldi. Bu hid uning haddan tashqari tarang muskullarini hech bo‘lmaganda bir necha soniyaga bo‘shashtirdi. Uning qo‘llarida Taehyung jimib qoldi va deyarli qimirlamadi, faqat burnini tortib, mayda-mayda titrardi.

U har safar o‘z himoyasini Jungkook-Renoda ko‘radi — butun Botsvana bu alfadan qo‘rqadi va undan qochadi. Faqat uning oldiga yuguradi va doim futbolkasiga yopishib oladi, issiq nafasini mustahkam ko‘kragiga urib.

— Nima bo‘ldi? — deb so‘raydi Jungkook o‘z odamlaridan emas, balki Taehyungdan. Uning ovozi yigitni yanada qo‘rqitmaslik uchun yumshoq chiqadi.

Kim biroz orqaga tortiladi, lekin orqaga qadam tashlamaydi. Lablarini yalaydi va sekin shishasimon asal rangli ko‘zlarini Renoga ko‘taradi.

Qo‘rqadi, lekin aynan nimadan ekanligi tushunarsiz.

— Men hech narsa qilmadim… — yonoqdan yolg‘iz yosh sirg‘alib tushadi. — Hech narsa… — deb takrorlaydi va qo‘shimcha qiladi: — Rostiga…

Jungkook-Reno bu yerda atigi yigirma daqiqa yo‘q edi…

Jungkook bir muddat kichikroqning ko‘zlariga qarab turib, so‘ng jimlik bilan nigohini qolganlarga o‘tkazadi va berilgan savolga endi ulardan batafsilroq javob kutadi. Han yonoqlarini taranglashtirib, tishlarini g‘ijirlatadi, Lin Wei va uning yonida turgan uchta nazoratchiga qaraydi.

— U olmosni yashirdi, — deb sovuq ohangda aytadi Wei va Taehyungning orqasiga qaraydi. — Aniqrog‘i, o‘g‘irladi. Sen yo‘qligingda kimdir buni sezib qolishini hisobga olmagan, — deb xirillab kuladi va ikki barmog‘i orasida kichik toshni ushlab, zaharli vodiy egasiga ko‘rsatadi.

Yo‘q. Bo‘lishi mumkin emas.
Omega hech qachon bunday qilmagan bo‘lardi. U oxirgi paytlarda o‘zi Jungkookga pushti qimmatbaho toshni ikkilanmasdan topshirgan edi.

Kim boshini inkor bilan chayqaydi va jim yig‘laydi. Qayg‘uli va umid bilan Jungkookga qaraydi. U qoshlarini chimirib, yana e’tiborini unga qaratadi va yig‘lagan yuzchasini ko‘zdan kechiradi.

— Men o‘g‘irlamadim, Jungkook… — deb pichirlaydi va to‘la lablarini yosh bilan yanada ko‘proq ho‘llaydi. — Senga qasamyod qilaman, menga bu kerak emas. Men bunday qilmagan bo‘lardim… — qora kipriklari va tanasi titraydi.

Jungkook-Reno faqat uning sehrli ko‘zlariga qaraydi. Ularda bu la’natlangan joyni issiqlik bilan o‘rab olgan apelsin rang Afrika quyoshi botishi aks etadi. Qora qorachiqlar atrofidagi asal rangi — unga butun haqiqatni aytadigan yagona narsa. U bir lahza ham shubhalanishga jur’at etmaydi. Atrofdagilar gaplashib, kimning so‘ziga ishonish yaxshiroq ekanini hal qilishmoqda: Weinikiga yoki zaharli vodiyidagi oddiy ishchining so‘ziga. Uning orqasida esa qattiqqo‘l afrikalik turibdi. Lekin ularning har bir so‘zi Jungkook tomonidan e’tiborsiz qoldiriladi: ularni tinglamaydi va qulog‘idan o‘tkazib yuboradi. Ular hech qanday qiymatga ega emas. Ammo Taehyungning o‘zi allaqachon dahshatli qo‘rquvdan yana tizzalariga yiqilishga tayyor. Uning qo‘lida faqat qora futbolkaning uchi va buzilmas umid bor. Uni yutayotgan kulrang chuqurliklarda esa g‘azab, sof agressiya va tahlil yashiringan.

Sherchaga qo‘rqinchli, lekin sher Xudosidan hatto kichik bir qadam uzoqlashishga ham jur’at eta olmaydi.

— Wei sababsiz haddan tashqari ko‘p gapiryapti, — deb aralashadi va bo‘kiradi Han. — Men shu vaqtgacha konlar yonida turdim va Taehyung tomonidan hech qanday g‘alati narsa sezmadim. Sening yolg‘on ko‘zing nima uchun shunchalik o‘tkirlashib ketdi, yaramas? — u Lin Weiga yaqinlashadi, lekin yonida turgan alfa uning tirsagidan ushlab, yaqinlashishiga yo‘l qo‘ymaydi.

— Og‘zingni yop, Han, — deb tishlari orasidan aytadi Wei va nafrat bilan lablarini qiyshaytiradi. — Mening unga zarar yetkazish niyatim yo‘q, lekin olmosni o‘zlashtirganidan keyin, avvalgi ahmoqlar qilganidek, u ham muhim narsasini qurbon qilishi kerak.

Vahima Taehyungni egallaydi. U qo‘rqib kipriklarini qoqadi va boshini Lin Wei tomon buradi. Uni noaniqlik bilan ko‘zdan kechiradi, labini tishlaydi, yig‘laydi va Jungkook-Renoga xuddi yomon odamlar xafa qilayotgan kichkina bola kabi yopishib oladi.

— Olmos unda qayerda yotgan edi? — deb so‘raydi Jungkook Kimdan nigohini uzib, Weiga qaraydi.

— Oddiy — shortining cho‘ntagida, — deb oddiy javob beradi alfa va qoshlarini tortadi.

— Va toshni topishingiz bilanoq darhol uni ushladingizmi?

— Ha, Jungkook, — deb bosh irg‘aydi xitoylik, u bilan birga uchta erkak ham. — Hamma narsa odatdagidek. Alfa yoki omega ekanligi muhim emas, bu yerdagi qoidalar hamma uchun bir xil.

Jungkook-Reno boshini chayqaydi va jilmayadi, yig‘layotgan Taehyungning ensasini silaydi.

— Agar u zaharli vodiyidagi barcha olmoslarni olib ketsa ham, unga barmog‘ingizni ham tekkizmaysiz, shunchaki menga aytasiz, — deb tishlari orasidan o‘z qarorini aytadi Reno. — Yana bir marta uni tizzalariga tushirsangiz — o‘qni oyog‘iga emas, to‘g‘ridan-to‘g‘ri boshiga otaman, — deb o‘lim nigohini yerda o‘tirgan va yarasini latta bilan bosib turgan jarohatlanganga qaratadi. — Unga ortiqcha narsa qilsangiz — sizlarga do‘zaxiy soatlab qiynoqlar tashkil qilaman. Qon yo‘qotishdan o‘lmaysiz, balki og‘riq shokidan o‘lasiz, buni dadil kafolatlay olaman.

Renoning odamlari ishonch bilan bosh irg‘aydilar, lekin faqat Lin Wei va uning uch kishilik guruhi bir-biriga qarashadi. Bu tahdidlardan Taehyungning o‘zi taranglashadi va qisqa, qo‘rqinchli nigohini Jungkookga tashlaydi. Uning yuzida bu odamlarga nisbatan rahm-shafqat va mehribonlik yo‘q edi.

U tufayli erkak o‘z odamiga zarar yetkazdi, endi esa yana dahshatli gaplarni aytmoqda.

— Tingla va so‘zlarni to‘g‘ri tushun, Wei, — deb quruq kuladi Kwon Han.

— Endi bilamizki, ishchilar orasida alohida munosabat talab qiladigan maxsus shaxs bor ekan, — deb bosh irg‘aydi va jag‘larini siqadi xitoylik, Jungkookga qarab.

— Agar unga noo‘rin munosabatda bo‘lsangiz, juda afsus qilasiz.

— Biz hamma narsani tushundik, Reno.

Vodiy nazoratchilari sekin o‘z vazifalariga tarqaladilar, Jungkook esa omegadan biroz uzoqlashadi va u bilan nigoh tashlashadi.

— Chiqish tomonga, — deb ko‘rsatadi va yigitni yumshoq itarib yuboradi. U tushunmay kipriklarini qoqadi va kerakli yo‘nalishda kichik qadamlar tashlaydi. — Tezroq, Taehyung, — deb o‘zi ham uning orqasidan yuradi.

Alfa to‘pponchani o‘ng sonidagi qinga qaytarib soladi va jim bo‘lib qolgan omeganing orqasidan yuradi. Darvozaga yaqinlashganda Kim qotib qoladi va itoatsiz Jungkook-Renoga qaraydi. U qo‘lini eshiklarga cho‘zib, ularni ochadi, Taeni o‘tkazib yuboradi va darhol uning orqasidan chiqadi. Erkak cho‘ntagidan kalitlarni chiqaradi, o‘zining qora Hummerini ochadi va yana Taehyungni yo‘lovchi tomonga zaif itaradi, chunki kichikroq juda sekin harakatlanardi va umuman o‘zini ishonchsiz tutardi. Ular toza sukunatda mashinaga o‘tirishadi: Jungkook motorini yoqadi va sekin darvozadan uzoqlashadi, Kim esa burnini tortib, barmoqlari bilan yonoqlaridagi yoshlarni artadi, alfaga qaraydi va uning boshida hozir nima borligini tasavvur qila olmaydi.

Jk notekis yo‘ldan mashina haydab ketar, bir qo‘li bilan rulni mahkam ushlab, Savanna tomonga diqqat bilan qarardi. Go‘yo u yerda o‘zi uchun muhim bo‘lgan kimnidir izlayotgandek edi. U bir og‘iz ham gapirmasdi va aynan shu narsa omegani qattiq bezovta qilardi. Jungkook zaharli vodiy nazoratchilariga achchiq gaplarini aytib, qandaydir ishchining tarafini qat’iy olganidan keyingi sukunat Taehyungni aqldan ozdiray derdi.

Taehyung qanday munosabat bildirishni bilmasdi: bezovta bo‘lib labini tishlar, uzun barmoqlarini asabiy tarzda o‘ynardi. Jungkook Savanna hududiga kirib, tezlikni oshirganida esa Taehyungning qoshlarigacha ko‘tarilib, lablari biroz ochildi. Omega uzoqroqda, bir nechta katta daraxtlar yonida o‘z hududida dam olayotgan butun bir sherlar to‘dasini ko‘rib qoldi.

— Qayerga ketyapmiz? — nihoyat Kim o‘zini qo‘lga olib, bu savolni berishga jur’at etdi.

— Sen sabab men odatlanib qolgan ishlarimni, men uchun juda muhim bo‘lgan narsalarni qila olmayapman.

Taehyung sabab.

Kichigi o‘zini ortiqcha yukdek his qildi.

— Agar men sening odatdagi hayotingni yashashingga xalaqit berayotgan bo‘lsam, menga shunchaki e’tibor bermasang ham bo‘lardi, — deya og‘riq bilan gapiradi va tomog‘iga tiqilgan tugunni qiyinchilik bilan yutadi. — Umuman.

— Bir payt sendan uzoqlashmasligim, seni hech qachon yolg‘iz qoldirmasligim kerak bo‘ladi, aks holda o‘z ko‘z yoshlaringga o‘zing bo‘g‘ilib qolasan, — deydi erkak asabiy ohangda. Taehyung xafagarchilikdan labini tishlaydi. — Yana bir payt senga umuman e’tibor bermasligim kerak bo‘ladi, — alfa hatto uning tomoniga qaramaydi.

— Bas, — deydi u va kaftini musht qiladi. — Men sening himoyang bo‘lmasa ham o‘zimni eplab ketishga harakat qilaman. Hech kimning oyog‘idan o‘q uzishiga hojat qolmaydi.

U ilgari hech qachon bunchalik kuchli bo‘lishni orzu qilmagandi. O‘n sakkiz yoshida u Jungkookdagi kabi qat’iyat, daxlsizlik va ozgina bo‘lsa-da, qattiqqo‘llikka ega bo‘lishni xohlardi.

«Sening muloyimliging o‘zingning o‘limingga sabab bo‘ladi», — degan sherlar Xudosi aytgan gapga endi Taehyung ham ishona boshlagan edi.

— Qanday qilib o‘zingni eplashga qaror qilding? — deb Jungkook tishlari orasidan qo‘pol ohangda so‘raydi. — Taehyung, senda shuncha kuch va ishonch qayerdan paydo bo‘ldi? Bugun olmos sabab mening odamlarim seni deyarli ayanchli ahvolga solib qo‘yishdi, — alfaning ohangidan uning allaqachon jahli chiqib turgani sezilardi.

Kimning ko‘nglini xafagarchilik bo‘g‘ardi. Xuddi shafqatsiz qo‘llar uning bo‘ynini siqib, nafas olishiga yo‘l qo‘ymayotgandek edi. Zaharli vodiy odamlari ham uni qimmatbaho toshni o‘g‘irlashda ayblashgandi. Ular unga nafrat va nafratlanish bilan qarashgan, faqat Xan va ayrim ishchilar uni boshqalarning shafqatsizligidan himoya qilishga urinishgandi.

— Men olmosni o‘g‘irlamadim, — deydi u iyagini ko‘tarib, har bir so‘zni sekin va aniq talaffuz qilib.

— Buni allaqachon eshitganman, — deydi Jungkook jag‘larini taranglashtirib.

— Men emas, — deya buni Renoga yanada balandroq ovozda yetkazmoqchi bo‘ladi. — Men emas, Jungkook. — Ko‘zlari yoshga to‘ladi, yuragi ko‘ksida og‘riqli urardi. — Men olmosni olmaganman, ota-onam haqqi qasam ichaman.

Alfa rulni yanada qattiqroq siqib, gazni bosadi va sherlar to‘dasi hududiga yaqinlashadi.

— Men bu toshlardan nafratlanaman. Ular menga kerak emas. Sen menga ishonmaysanmi?..

— Ishonaman! — Jungkook ilk bor o‘zini tutolmay baqirib yuboradi. Taehyung cho‘chib ketib, mashina eshigiga orqasini bosadi. — Jin ursin, men senga ishonaman! — U Taehyungga nihoyatda xavfli, qattiq va qo‘rqinchli nigoh bilan qaraydi. — Senga ishonaman, aynan shuning uchun o‘zimni dahshatli darajada yomon his qilyapman.

U mashinani to‘xtatib, dvigatelni o‘chiradi.

Kim chuqur nafas oladi va lablarini qisgancha qoshlarini chimiradi.

Uning yonida azob uni qo‘yib yubormaydi. Har safar shunday gapiradiki, faqat baland ovozda yig‘lab, nimadir orqasiga yashirinishni xohlaysan. Keyin esa yana aqldan ozgan va anor hamda qon hidi bilan mast bo‘lib, unga qaytib kelishni so‘raysan va birinchi bo‘lib o‘lim keltiradigan issiqlikka qo‘llaringni cho‘zasan. Endi bunday yashashning iloji yo‘q. Jungkookga qaraydi va yurak nima uchun uning tufayli shunchalik kuchli ezilayotganini tushuna olmaydi. Uning so‘zlaridan keyin yaralar paydo bo‘ladi, unga bo‘lgan muhabbat esa ularni chandiqqa aylantiradi, bir muddat yigitni azob va tashvishlardan xalos qiladi. Jungkook unga mehribonlik bilan qoplashga qodir, lekin u juda tez-tez noto‘g‘ri tomonni tanlaydi va xuddi Iblisning ta’siri ostida turib, haddan tashqari nozik o‘g‘ilbolani xafa qilish yo‘llarini izlaydi. Oshiq bo‘lganini biladi — axloqsiz va og‘riqli tarzda, lekin o‘z shaxsini hech qanday o‘zgartira olmaydi.

Sovuq, qattiqqo‘l, shafqatsiz va o‘ldiruvchi.

— To‘g‘ri. Men ishonishing kerak bo‘lgan odam emasman. Bu rolga yaramayman, — deb o‘zgargan ovoz bilan aytadi Taehyung. — Bola, — deb o‘zini yoqimsiz so‘z bilan ataydi. — Ayt. Sizlar hammangiz faqat shuni takrorlaysiz.

— Nima, o‘zingni katta his qilyapsanmi?

Yoshlarni ushlab, Kim mashina eshigini ochadi va tashqariga yugurib chiqadi, boshqa hech narsa javob bermaydi. Jungkook burni ostida bo‘kirib, uning orqasidan uchib chiqadi, orqasidan baland qarsillatib eshikni yopadi va omeganing orqasidan yuradi.

Taehyung daraxtlar yonida dam olayotgan Renoning sherlarini ko‘radi. Ular orasida oq ranglisini — Boreyni sezadi. U bilan allaqachon tanish, boshqalaridan farqli o‘laroq. Yana ikkita yosh sher va to‘da boshlig‘i — Aid — yerdan turib, o‘z yerlaridagi begonaga diqqatli nigohlarini qaratadilar. Tae biroz qadamini sekinlashtiradi va yovvoyi hayvonlardan uzoqroq turishga harakat qiladi, ularni aylanib o‘tib, o‘z yo‘liga ketish uchun. Jungkookni esa Kimning bu yerda dadil yurib, uning yirtqichlaridan umuman qo‘rqmayotgandek ko‘rinishi asabiylashtiradi. Katta mushuklar o‘z odamiga hatto e’tibor ham bermaydilar, ehtiyotkorlik bilan Taehyungga yaqinlasha boshlaydilar. U esa majburan ulardan nigohini uzadi va pastki labini tishlari bilan siqadi.

Ahmoq, ahmoq, ahmoq.
Jungkook uni abadiy qutqara olmaydi.

Borey qiziqib, o‘ljasi — zebraning go‘shtidan tishlarini tortib oladi va oyoqqa turib, omegaga qarab yuradi. Tae uning harakatini yonbosh nigohi bilan sezadi. U to‘xtaydi va uzoqqa qaraydi, aniq qayerga ketmoqchi ekanini bilmay.

— Agar oldinga ketsang, ular senga hujum qiladi, — deb qattiq ogohlantiradi Reno, o‘z sherlariga nazar tashlab.

— Bo‘lsin, — deb tishlari orasidan aytadi Tae, biroz boshini yon tomonga burib, to‘rtta yirtqichning undan unchalik uzoq emasligini ko‘radi.

Har soniyada ular orasidagi masofa qisqaradi.

— Mening oldimga kel, men bilan bo‘lsang ular seni tegmaydi, — deb Jungkookning o‘zi kichik qadamlar tashlaydi, to‘dani qo‘zg‘atishni istamay.

— Kelmayman.

Borey eng birinchi yuradi, zebra go‘shtidan qonlangan tishlarini ochib, tanasini yerga pastlatadi. Boshqa yirtqichlar ham shunday qiladilar. Ular istalgan soniyada unga otilib ketishga tayyor.

— Meni g‘azablantirma, shercha. Senga oldimga kel deb aytdim.

— Yo‘q! — deb qichqiradi va og‘ir nafas oladi, qimirlamay.

Va bu sherlar uchun yashil chiroq edi…
Reno tezda Taehyungga yugurib boradi, qo‘pol tarzda uning tirsagidan ushlab, o‘ziga tortadi. U muvaffaqiyatli va og‘riqli tarzda uning ko‘kragiga urilib, qotib qoladi. Uni qo‘llarida qanchalik mahkam siqayotganini his qiladi. Begona yurakning jinnivor urishini eshitadi va ularga yugurib kelayotgan yirtqichlarga qaraydi. Borey past ovozda bo‘kirib, ehtiyotkorlik bilan omegaga yaqinlashadi va burni bilan uning to‘pig‘iga tegadi. Bu butun tanada g‘oz terisi bo‘ronini keltirib chiqaradi va u bir necha qadam orqaga chekinadi. Qolgan katta mushuklar ularning yonida aylanib yuradilar, Kimni ko‘zdan kechiradilar va katta, o‘tkir tishlarini ko‘rsatadilar.

Jungkook asabiylashib ularga qaraydi va o‘z odamiga shunchalik yaqin turgan odamga tegmasliklariga ishonch hosil qiladi. Ular faqat o‘g‘ilbolani tahlil qiladilar, keyin esa yanada uzoqroqqa ketib, noroziliklarini bildirib bo‘kirishda davom etadilar.

Kichkina sherchalari onalari yonida ularga qarab, uzun kipriklarini qoqadilar. Ular orasida Kim peshonasidagi qora dog‘i tufayli Amurni tanib oladi. Shercha baxtli tarzda ularga yugurib keladi, yugurishni sakrashga almashtiradi — bu barcha shubhalarni butunlay yo‘q qiladi.

— Bunday qilganda nima deb o‘ylaysan?! — deb Taehyungni yana bir bor baland ohang o‘ziga keltiradi. — Iblis olsin, sening sog‘lom aqing qayerda?! Qayerda?! — Tae baqiriqdan titraydi va g‘azablangan yuzni qo‘rqinchli nigoh bilan qamrab oladi.

— Qo‘yib yubor, — deb so‘raydi va kaftlari bilan ko‘kragiga itaradi, ingrab.

— Taehyung, — deb sherlarnikidan ham yomonroq bo‘kiradi.

— Men Amurga bormoqchiman, meni qo‘yib yubor, Jungkook, — unga hech kim bo‘ysunmaydi.

— Amurga? — deb qoshini ko‘taradi. — Hozirgina sherlar senga hujum qilishga sal qoldi, sen esa Amurni quchoqlamoqchimisan?

Uni juda kuchli sog‘ingan edi.

— U hech bo‘lmaganda bunchalik yovuz bo‘lmaydi, — deb muvaffaqiyatli mahkam ushlashdan qutulib chiqadi va yuz ifodasi o‘zgargan erkakka qayg‘uli nigoh tashlaydi.

Tae rtiga o‘girilib, kichkina sher bolasini ko‘rgach, uning qarshisiga yurdi. Cho‘kkalab o‘tirarkan, qo‘llarini oldinga uzatdi. Amurning o‘zi esa omegaga yugurib kelib, darhol tumshug‘ini uning oyoqlariga ishqalay boshladi — mehr va sevgisini namoyon qilardi.

Boshqa sherlar ularga qarab turishardi, ammo bunga unchalik e’tibor berishmadi. Ular Botsvananing to‘q sariq quyosh botishi ostida kechki paytdagi hordiqni davom ettirishardi.

Chon-Reno esa ularni chetdan kuzatib turdi va sekin qadamlar bilan ularning yoniga yo‘l oldi. Amur bor-yo‘g‘i bir kecha birga bo‘lgan Taehyungni qanchalik yaxshi ko‘rib qolganini ko‘rib turardi.

Kim esa bor kuchi bilan Chon-Renoga qaramaslikka majburladi o‘zini. Butun e’tiborini mittigina, o‘ynoqi sher bolasiga qaratib, u bilan o‘ynashda davom etdi. Amurning qulog‘i orqasini, qornini siladi, so‘ng ko‘rsatkich barmog‘i bilan burniga sekin tegizdi. O‘t ustiga o‘tirib, undan chiqayotgan turli tovushlarni tinglarkan, o‘ziga yopishib olgan sher bolasidan ko‘z uzmadi.

Kim — xuddi ranjigan bolaga o‘xshaydi. Uning ko‘nglini og‘ritish juda oson.

— Sen juda ta’sirchansan, — dedi Chon-Reno endi xotirjamroq ohangda. Uning yonida to‘xtab, yuqoridan qaradi. — Biror narsani noto‘g‘ri aytsam, nigohing darhol o‘zgarib ketadi.

Kim pastki labini yalab, Amurni mayin silashda davom etdi.

— Menga baqirding...

— Chunki bunga o‘zing majbur qilding, — u ham yerga o‘tirib, barmoqlari bilan uning iyagidan tutdi. — Sherlarim yonida bo‘lganimizda mendan hech qachon uzoqlashma. Hech qachon.

— Shunchaki qo‘polroq javob bersang bo‘lardi. Nega baqirish kerak edi?.. — deya pichirladi u kulrang ko‘zlarga qarab.

— Unda nega o‘zingni bunchalik xavf ostiga qo‘yib, meni ataylab jahlimni chiqarasan?

— Unda nega meni o‘z galangga olib kelding? — deb shubha bilan so‘radi Taehyung Chon-Renodan.

— Albatta, kechki ovqat sifatida emas, — dedi u bo‘g‘iq ovozda, Taehyungning boshidagi bema’ni fikrlarni haydashga urinib. — Kun bo‘yi sherlarimning oldiga kelolmadim, sen esa ularning yonida juda qattiq qo‘rqib ketding, — alfa sekin nafas chiqardi. — Savanna meni tinchlantiradi. Seni ham tinchlantiradi, deb o‘ylagandim.

Uni hatto bitta issiq quchoq ham barcha tashvish va qo‘rquvlardan xalos qilardi. Savannaning Taehyung yuragiga ta’siri Jungkooknikidek kuchli emas.

Qo‘rqmasdan, Taehyung barcha shubhalarini o‘zidan uzoqqa tashlaydi va kutilmaganda oldinga egiladi, Jungkook-Renoning issiq lablarini nozik, sinuvchan o‘pish bilan yopadi. U no‘noq, zaif tarzda ularga bosiladi, ko‘zlarini yumadi va qayerdan boshlashni bilmaydi, chunki o‘tgan safar hamma narsani alfa boshqargan edi. Jungkook esa ishtiyoq bilan javob berganda, u mayda titroqni uyg‘otadi. Ikkalasi ham ertalabdan beri shuni xohlashgan. Bir-biriga intilishgan va o‘pish lahzasini chetlab o‘tishgan. Endi esa butun chanqoqlikni solib, yanada qat’iyatli lablarini ezadilar. Jungkook kaftini beliga qo‘yadi va yigitni tanasiga mahkamroq tortadi. U esa o‘zi ham erkakka chiqib oladi, erkalash so‘raydi va kaftini jimib qolgan Amurdan kattaning o‘ng yelkasiga ko‘chiradi. Tae dadil lablarini ochib, begona tilni ichkariga kiritadi. Minglab ruhni halok etuvchi qo‘llarda uyat olmadan erib ketadi va ulardan yanada ko‘proq mehribonlikni, xuddi kislorod bo‘lagiday, talab qiladi.

Cheksiz his issiq havoda eriydi. Quyosh botadi, apelsin-amber rang quyosh botishi bilan yonadi. Nurlar ikkalasiga tushadi, chalg‘itmaydi va go‘yo eng shirin tushga cho‘mdiradi. Savannada, yovvoyi tabiatda, sherlar to‘dasidan bir necha metr uzoqlikda ular yana faqat bir-birlarida zavq topa olishdi.

Aqlni yo‘qotadilar, murakkab munosabatlari va janjallarini unutadilar.

Kerakli erkalashni ololmagan Amur boshqa bolalarga tomon yugurib ketadi. Jungkookning eng kichik va sodda sherchasi esa unga yanada yaqinlashadi, qo‘lini bo‘yniga cho‘zadi va past, xiyonatkor in-in chiqaradi. Bu begona sabr-toqatni butunlay yo‘q qiladi. Jungkook-Reno nozik sonlarini mahkam ushlab, Taehyungni o‘z sonlariga o‘tqazadi va o‘pishni chuqurlashtiradi. Kaftlarini futbolkasi ostiga o‘tkazib, belini siqadi. Barmoq uchlari ostidagi teri yonadi, alanga oladi. Omega o‘zini yo‘qotadi, belini bukadi, qiyshayadi, unga yopishadi va Jungkookning pastki labini tishlari orasida ushlab, tortadi. Kipriklari biroz ochiladi: u o‘zini halok etuvchi kulrang ko‘zlarni ko‘radi, qorachiqlarida alanga bilan unga qarab turgan. To‘xtaydilar, og‘ir nafas oladilar va zo‘rg‘a lablariga tegadilar — iblisiy ishtiyoq va sehrli hislar bilan xira tortgan holda.

— Sen qo‘zg‘alibsan, shercha, — deb xirillaydi Reno va uning jag‘iga o‘padi, kaftlarini sonlari bo‘ylab yurgizib, futbolka uchini ushlaydi. — La’nati, sening tanang butunlay yonmoqda, — omega ixtiyorsiz uning ustida qimirlaydi va burnini uning yonoqiga botirib, isitmali nafas chiqaradi. — U mendan shunchalik so‘rayapti, — uning o‘zining ham boshi aylanadi.

— Jungkook… — yana bir yarim in-in. — Menga nafas olish qiyin…

Alfa undan futbolkani yechib, chetga tashlaydi va o‘tkir o‘mrov suyaklariga qisqa, nam o‘pishlar qoldiradi.

— O‘zingni ushlaganmisan? — lablariga ko‘tariladi va omeganing qanchalik xijolat bo‘layotganini sezadi. — Bilishim kerak.

— Yo‘q… Bir marta ham. Men bilmayman, — deb tan oladi va qizarib ketgan yuzini Renoning bo‘yin egilishiga yashiradi.

Jungkook uni ehtiyotkorlik bilan o‘tga yiqitadi va tepadan osilib turadi, o‘pishga tortadi. Bir qo‘lini uning boshi yoniga qo‘yadi, ikkinchisini bej shortining rezinkasiga yo‘naltiradi. Alfa sekin matoni shaftoli trusiklar bilan birga pastga torta boshlaganda, Kim vahima qilib, lablaridan uziladi va taranglashadi, lekin umuman qarshilik qilmaydi.

— Men chegaradan o‘tmayman, tashvishlanma, — deb Taehyungni tinchlantiradi va muloyimlik bilan yonoqiga o‘padi, uni butunlay kiyimsiz qoldiradi. Kichikroq tez kipriklarini qoqadi va zaif tizzalarini birlashtiradi. — Shunchaki yoqimli qilaman.

— Lekin… — deb yutqinadi, barmoq uchlari bilan uning yelkalariga tegadi. — Sen-chi?..

— Menga sening shunday ochiq ko‘rinishingning o‘zi yetarli.

Jungkook bo‘yniga tushadi, unda qizil va og‘riqli izlar qoldiradi, lablarini pastroqqa yurgizadi. Ikki barmog‘i bilan o‘ng ko‘krak uchini siqadi, lablar bilan chapini ushlab, so‘radi va tishlaydi. Taehyung yuqoridan tishlarini qisadi, in-inni ichida ushlaydi va gipnozlangandek erkakka qaraydi.

So‘zlar bilan hislarni tasvirlab bo‘lmaydi. Go‘yo aqldan ozyapti va o‘lyapti.

Alfa tizzalariga tushadi va o‘zidan futbolkani yechadi, aqldan ozgan issiqlikni his qiladi. Atrof xiralashadi, ko‘zlar butunlay yalang‘och tanani diqqat bilan va yirtqichona o‘rganadi. Taqdirning o‘zi yaratgan yorqin chiziqlar, naqshlarni ko‘zdan kechiradi. Uzun chandiqlar qorinning pastidan sonlarga nozik tortilib ketgan. Jungkook-Reno issiq kaftlari bilan ular bo‘ylab yuradi, silaydi va og‘iz orqali zo‘rg‘a nafas oladi. Og‘ir kipriklari ostidan shishgan ko‘krak uchlarini, ajralib turgan qovurg‘alarni va tos suyaklarini tahlil qiladi. Ko‘zlar nozik, oqayotgan va qoringa yopishgan jinsiy a’zoga tushganda, Jungkook tishlarini g‘ijirlatadi va Taehyung undan qanchalik kuchli so‘rayotganini his qiladi. Kim uyatdan yuzini qo‘l egilishiga yashiradi va sezgir boshchaga barmoqlar tegganini sezib, kuchli egiladi. Bir necha soniyadan keyin alfa butun uzunligi bo‘ylab yuradi va cho‘zilgan in-inni kuch bilan chiqarib yuboradi. Bu tovushdan Jungkookning tanasidagi muskullar ajralib chiqadi. U bosh barmog‘i bilan tomirni ehtiyotkorlik bilan silaydi, bo‘sh qo‘li bilan nozik tananing to‘pig‘idan ushlab o‘ziga yaqinlashtiradi va o‘zini qulayroq joylashtiradi, yonoqlarini taranglashtiradi.

Gulli hid yanada yorqinlashadi, Renoni bo‘g‘adi va barcha sog‘lom o‘ylarini chalkashtirib, o‘z tuzog‘iga tortadi.

— O‘p, — deb in-in orasidan so‘raydi Taehyung Renodan, yuzidan qo‘lini olib. — Iltimos, meni o‘p… — bu iltimosni bajarmaslikning iloji yo‘q.

— Seks paytida senga nima bo‘ladi ekan? — u unga egiladi va yuziga yaqinlashadi, lekin harakatlarini to‘xtatmaydi.

Jungkook uning lablarini o‘z lablariga yopadi, talabchan tarzda tishlaydi va yalaydi. U qo‘zg‘algan a’zodan qo‘lini olib, uzun oyoqlarni o‘z beliga tashlaydi — ular darhol qulflanadi — va Kimning tabiiy moyidan nam barmoqlarini mushak halqasiga yo‘naltiradi. Bittasini kirishga qo‘yadi va sekin ichkariga kiritadi. Taehyung buni umuman kutmagan edi: o‘pish ichida baland ovozda inraydi, ko‘zlarini qisadi va shiddatli alanga kabi yonadi. Bo‘g‘inni darhol nam devorlar o‘rab oladi, siqadi va alfani azobli hislar bilan qoplaydi. U sekin ichkarida harakat qila boshlaydi, sof zavq olib kelishni va birinchi orgazmga yetkazishni xohlab. Kimning o‘zi alfaning lablaridan uziladi, hislariga cho‘madi va boshini orqaga tashlaydi, ichiga ikkinchi barmoq ham qo‘shilayotganini sezib. Ular atrofida siqiladi, balandroq ingraydi va erkakning qoramtir terisini qisqa tirnoqlari bilan tirnaydi, o‘zini qayerga qo‘yishni bilmay.

Ichki organlar yangi hislardan burishadi. Uni tinchlantirib iyagidan o‘pishadi va bo‘sh qo‘l bilan yana a’zo bo‘ylab yurishadi. Shu bilan uning tanasi asta-sekin qo‘llarida bo‘shashadi va yonoqdan zavq bilan to‘lgan yosh sirg‘alib tushadi.

Qimmatbaho. Begunoh. Butunlay va to‘liq Jungkook-Renoga tegishli.

Jungkook u bilan qilayotgan narsalar butunlay boshqa ta’mga ega. Uning uchun yangi va tasavvur qilib bo‘lmaydigan narsa. Faqat barmoqlardan ham hozir orgazmga yetishga tayyor, alfa esa undan ko‘proq narsa haqidagi ortiqcha o‘ylardan aqldan ozyapti. Uning begunohligi aqlni olib ketadi. Bo‘kirishni va yirtib tashlashni istaydi, chunki u mutlaqo tajribasiz.

Tasavvur qiladi: u qanday no‘noq tarzda uning toshdek a’zosiga o‘tiradi, nam kaftlarini ko‘krakka tayanib. Qanday ingraydi va ichiga ko‘proq oladi, ko‘zlarini qisib, lablarini tishlab. Boshida undan biroz yumshoqroq bo‘lishni so‘raydi va Reno hech qachon uning so‘zini buzishga jur’at etmaydi. U mehribon bo‘lishga harakat qiladi. Va shercha ta’mga kirganda, alfa albatta past, titrayotgan pichirni eshitadi: «Yana».

Shu o‘ylar bilan u kaftini a’zo bo‘ylab tezroq yurgizadi va barmoqlarini teshikka itaradi, bo‘yindagi terini so‘radi va yorqin, yangi so‘rg‘ichlar qoldiradi. Har bir bo‘g‘in itarishi Taehyungni koinot chegaralaridan tashqariga olib chiqadi. Chiday olmay, baland, past ovozli in-in chiqaradi — u yovvoyi tabiatda eriydi — va begona kaftga quyiladi, yoqimli talvasa tanasiga sanchilganini his qilib.

Jungkook yo‘qolgan, yaltiragan ko‘zlar bilan uchrashadi, barmoqlarini uning tanasidan chiqaradi, ikkinchi qo‘lini og‘ziga olib keladi va til bilan kaft bo‘ylab yuradi, yoqimli suyuqlikni oxirgi tomchisigacha yig‘ib, yutib yuboradi. Kimning ko‘kragi ko‘tarilib-tushadi: hayratda Renoga qaraydi va bu haqda nima deyishni bilmaydi. Alfa so‘zsiz uning yoniga yotadi va o‘ziga tortadi. U esa xotirjam boshini mustahkam ko‘krakka qo‘yadi va kaftini relyefli tanaga yotqizadi.

— Men sen bilan haqiqatan ham o‘n sakkiz yil tinch yashagan hislar va tuyg‘ularni boshdan kechirayapman, — deb buzilgan nafasini tiklab, sekin aytadi Taehyung va quyoshning ufqdа butunlay yo‘qolishini, ularni chiroyli zulmatga cho‘mdirishini kuzatadi.

— Bu yomonmi?

— Noodatiy va qo‘rqinchli, — deb to‘g‘ri javob beradi.

Kichkina shercha — Amur — Kimga yugurib keladi va oyoqlari yoniga yotadi, past bolalarcha bo‘kirishlarni chiqaradi. Oq sher — Borey — hukmron tarzda Jungkook tomonida aylanib yuradi va undan unchalik uzoq bo‘lmagan joyga joylashadi, ko‘k nigohini unda ushlab.

— Avval hech qachon birorta odamni o‘z to‘damga shunchalik yaqin qo‘yib qo‘ymaganman, — deb erkak nigohini daraxtlar yonida dam olayotgan sherlarga qaratadi. — Birortasini ham, — deb takrorlaydi va o‘yga toladi.

Taehyung Jungkook-Renoga qaraydi va faqat hozir oddiy bir narsani tushunadi: butun Afrika davlatining qo‘rquvi unga o‘zining eng qimmatli narsasini ishonib topshirgan.

Va Savannada sherlar to‘dasi yonida hamma narsa muqaddas saqlanadi. Har bir o‘pish esda qoladi va dunyo sirriga aylanadi.

переводчик : Корделиа

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-10T08:49:06.564Z

Часть 9

Savanna sirlarni saqlaydi

Sarob ortidan quvayotgan oshiq bolaning yuragi hamma narsani xavf ostiga qo‘yadi. U ko‘ksida titraydi, tinchimaydi, sukut saqlashni istamaydi. Uni ehtiros oloviga boshdan-oyoq itarayotgan erkakka nisbatan his-tuyg‘ularga to‘lib ketgan.

Butun vujudi go‘yo alangada.

U har daqiqada uzun barmoqlarining uchlari bilan shaftolirang lablariga tegib, sodir bo‘lgan voqeaga hali ham zo‘rg‘a ishonadi.

Taehyung qo‘llari bilan o‘zini mahkam quchgancha, xayollarga cho‘mib ketadi. U butunlay tashqi dunyodan uzilgan: ko‘zlarida yuzlab yorqin yulduzlar chaqnaydi, qornida gullar ochilgandek, lablari esa jim va xayollari faqat bitta narsa bilan band. U birinchi o‘pishidan boshqa hech narsaga diqqatini qarata olmaydi. O‘z his-tuyg‘ularining asiriga aylangan. Hozir u biroz shishgan lablaridagi yoqimli hisni sezadi. Tungi yovvoyi tabiat bag‘rida, hech kim kuzatmayotgan paytda, o‘ziga qisqagina tabassum qilishga va oyoqlari bo‘shashgandek bo‘lsa-da, oldinga yurishga imkon beradi. Bu baxt o‘zi xohlaganchalik uzoq davom etmasligini bilsa ham, o‘zini baxtli his qiladi. Ammo hozircha qalbini shu tuyg‘uga topshiradi. Chon-Reno sabab zaharli vodiyda o‘tgan kunlar davomida uning boshiga birdan yopirilgan barcha muammolar va salbiy fikrlarni o‘zidan uzoqlashtiradi.

Bu inson uning hayotida qiyinchiliklar va yuragida og‘riq paydo bo‘lishiga sabab bo‘lgan. Shu bilan birga, aynan u Taehyungning hozirgi kuchli hislarining sababchisi.

Alfa undan so‘ramay, ogohlantirmay uni o‘pgan edi. O‘sha paytda aynan nimani o‘ylagani Kimga noma’lum, ammo u bir narsani aniq ayta oladi: uning birinchi o‘pishi og‘riqli va hayratlanarli bo‘lgan.

Yorqin to‘lin oy ostida Taehyung itoatkor bola kabi Chon-Renoning ortidan ishonch bilan yuradi. Kattasi oldinda diqqat bilan yurib, bir qo‘lida o‘tkir pichoq ushlab, xavfli Botsvana tropik o‘rmonida xavfsiz yo‘laklarni sinchiklab izlaydi. U birorta ham ovoz chiqarmaydi.

Omega ham hozircha gaplashishni istamaydi. Faqat qora futbolka ostida qolgan erkakning ortidan qaraydi va yiqilib ketmaslik uchun vaqti-vaqti bilan oyoqlari ostiga nazar tashlaydi. U lablarini tez-tez tishlab, ularga tili bilan tegib ko‘radi va Jungkook sabab paydo bo‘lgan mayda jarohatlarni sezadi. Alfa esa La Alegria sharsharasi ostidagi uzoq davom etgan hissiy lahzadan keyin ancha xotirjam ko‘rinadi. U hech narsani o‘ylamaydi va Taehyungdan farqli ravishda umuman tarang emas. Taehyung esa xotiralari sabab bo‘shasha olmaydi.

Afrikada allaqachon qorong‘i tushgan, shekilli, Kim va Reno endigina zaharli vodiyga yaqinlashmoqda. Tropik o‘rmonda tunab qolish mumkin emas, kechasi esa yurish ham juda xavfli. Shu sababli alfa doimo atrofga qaraydi: ba’zan oyoqlari ostiga, ba’zan esa omega hali ham uning yonida ekaniga ishonch hosil qilish uchun ortiga qaraydi. Uni bir necha soniya jiddiy kuzatib, keyin yo‘lida davom etadi. Taehyungning o‘zidan ikki metrdan uzoqlashishiga yo‘l qo‘ymaydi.

Taehyungning o‘zi ham bunday xavfli joyda tajribali Chon-Renosiz tun qorong‘usida yurishni istamaydi. Go‘yo bu erkak uni har qanday xavfdan himoya qilishga tayyordek tuyuladi. Buni uning ko‘rinishi va xatti-harakatlari ham ko‘rsatib turardi. Mish-mishlarga ko‘ra, u qattiqqo‘l va shafqatsiz, go‘yo qalbi ham, vijdoni ham yo‘q. Ammo ayrim paytlarda Taehyung uni o‘zining katta akasiga o‘xshatadi — akasi ham xuddi shunday ehtiyotkorlik bilan uning holidan xabar olardi.

Bunday xatti-harakatlari esa Taehyungning his-tuyg‘ularini yanada tezroq kuchayishiga sabab bo‘lardi…

Taehyung birdan qotib qoladi. U bir tomonga qarab, o‘tlar orasidagi shitirlashni eshitadi va og‘ir yutinadi. Nafasi ichiga tushib, yuragi qo‘rquvdan orqasiga tortilgandek bo‘ladi. Yigit darhol joyidan qo‘zg‘alib, Chon-Reno tomon yuguradi va uning qora futbolkasining etagidan orqadan ushlab, baquvvat gavdasiga yaqinlashadi.

Alfa qadamlarini sekinlashtiradi, boshini omega tomonga buradi va bir qoshini ko‘tarib unga qaraydi. U biroz qo‘rqqan asalrang ko‘zlar bilan to‘qnashadi. Taehyung uyaladi, ammo undan uzoqlashmaydi. Futbolka matosini kaftida mahkam ushlab, unga juda yaqin yuradi.

Alfa esa Taehyungni o‘zidan uzoqlashtirmaydi.

Ularning ikkalasi hamon bir-biriga qarashdan to‘xtamaydi.

Ikkalasining ham sochlari hali nam. Ikkalasining ham ko‘zlari yorqin.

Yovvoyi jungli tovushlarini tinglar ekan, ular bir-birining hislarini anglayotgandek bo‘lishadi. Taxminan yarim soat oldin ular boshdan kechirgan kuchli tuyg‘ular haqida xayol qilish istagi ikkisida ham bor.

Hech bo‘lmaganda bir marta. Hech bo‘lmaganda oxirgi marta…

— Junglining qoq yuragiga kirishga qanday qilib jur’at topding? — deydi Chon-Reno past ovozda, uning qo‘rqoq ekaniga ishora qilib. So‘ng nigohini yo‘lakka qaratib, yurishda davom etadi.

Omega pastki labini tishlab, erkakning futbolkasidan qo‘lini uzmay, uning yonida yuradi.

Taehyungning o‘zi ham bu savolga hozircha javob topa olmaydi va ehtimol, topolmaydi ham. Sokjindan sezdirmay uzoqlashib, yolg‘iz o‘zi kutilmaganda paydo bo‘lgan qiziqishini izlashga qanday jur’at qilganini tushunmaydi. Bu aqldan ozganlik va xavfli ish edi, ammo o‘sha paytda omega faqat kuchli qiziqishiga ergashgan.

U hayotida birinchi marta tropik o‘rmonga kirib, zich chakalakzorlar orasidan o‘tgan va yo‘l ko‘rsatuvchi bo‘lgan tovushlarga quloq tutgan. U juda qo‘rqardi, ammo ortiga qaytib, Jinning oldiga borishga endi jur’at qilolmadi. Kattaroq omega Taehyung yonida yo‘qligini ko‘rsa, albatta xavotirga tushishini bilgani uchun undan pichirlab kechirim so‘ragan.

Qilgan ishidan uyaladi va o‘zini noqulay his qiladi, ammo eng muhimi, Botsvanadagi sharsharaga bunchalik yaqin bora olganidan xursand. Garchi tez orada uni topib olishgan bo‘lsa ham.

— Men La Alegriyani ko‘rishni xohlagandim, — deydi Taehyung pastdan yuqoriga jiddiy Renga qarab. — Hammasi sendan keyin boshlandi…

— Meni ayblamoqchimisan? — unga qiyshayib qaraydi.

— Yo‘q, — deydi u darhol va beparvo ko‘rinishga urinadi. — Men seni ayblamayapman.

— Bir marta zaharli ilon yoki o‘rgimchak chaqsa, sen o‘lar eding, Taehyung, — deb past ovozda aytadi Jungkook, o‘z so‘zlari bilan omegani qo‘rqitib qo‘yishi mumkinligini o‘ylamay. Ko‘zlarini kichikrog‘idan uzoqlashtiradi. — Va men seni topib olishim aniq emas edi. Tananing baland o‘tlar orasida yo‘qolib ketishi mumkin edi, xuddi bir paytlar olmos bilaguzuging yo‘qolganidek.

Taehyungning ko‘zlari hozir ikkita katta shardek, qoshlar peshonasiga ko‘tarilgan, lablarini esa imkon qadar qattiq siqib qo‘ygan. Butun vujudi taranglashgan, biroz kuchliroq erkakka yopishib olgan, bir nuqtaga tikilib, mutlaqo ko‘z qimirlatmayapti.

Chon Reno to‘g‘ri tinchlantirishni bilmaydi. U hamma narsani yuziga otadi, omeganing hali bolaligini va bunday gaplar uni biroz qo‘rqitishini hisobga olmaydi. Yaqinda Taehyungni xuddi o‘zining kislorodi kabi o‘pgan edi, endi esa zaharli o‘rgimchaklar va ilonlar haqida gapiryapti, ularning tishlari yosh botsvanalikga qarshi.

— Meni sharsharada ekanligimni qanday bilding?.. — deb sekin so‘raydi omega va yotgan odamning jag‘ chizig‘iga qaraydi.

— Seni oson o‘qish mumkin, hatto yonida bo‘lmasang ham, — deb biroz pauzadan keyin javob beradi Chon Reno.

— Yo‘q, — deb yumshoq ohangda rad etadi Tae va kulrang ko‘zlariga qaraydi. — Meni oson o‘qib bo‘lmaydi, shunchaki sen uchun bu hech qanday qiyinchilik tug‘dirmaydi, Jungkook.

Reno to‘xtaydi, u bilan birga futbolkasining uchini qo‘yib yuborgan va unga sof, soxta bo‘lmagan hislar bilan qaragan omega ham. Ular bir-biriga shunchalik yaqin turishadiki, bolaning yuragi yana intizorlikdan to‘xtab qoladi.

U uning halokati…

— Faqat men uchunmi? — deb xirillaydi Jungkook va Taehyungga o‘giriladi.

— Faqat sen uchun, — deb darhol, lekin sekin aytadi omega. — Va bu meni shunchalik qo‘rqitadi…

— Seni hamma narsa qo‘rqitadi, sherbolam.

— Lekin eng ko‘p sen.

Mutlaq haqiqat.

— Hatтo o‘pishganimizda hammi? — deb tortinmay so‘raydi — bu uning tabiatiga xos emas.

Omeganing yuragi kasal odamnikidek uryapti.

Ularning sharshara ostidagi birinchi o‘pishi muloyimlik bilan boshlangan va yumshoq tarzda uzilgan edi. Noqulay qo‘pollik bo‘lmagan, lablar ehtiyotkorlik bilan ezilgan, tishlangan va yalang‘ochlangan, chunki ularga ilgari hech kim shunday tegmaganini bilishardi. Jungkook sekin o‘z tilini Taehyungniki bilan chalkashtirgan, burnidan shovqin bilan nafas olgan. Sovuq nam kaftlari biroz qoraygan teri qismlarida yurgan, ularni kuydirgan, qizil izlar qoldirgan edi, toki bu tana bitta odamni qanchalik jalb qilishini unutmasin. Alfa, albatta, aqldan ozgan edi, omegani qo‘lida ushlab, uni nam qoyaga orqasi bilan bosganida, Kimning o‘zi ham ishtiyoq bilan o‘pishni chuqurlashtirgan, nihoyat bu lahzaning shirin ta’mini his qilgan edi.

Taehyungga yoqqan edi. O‘ziga nisbatan ehtiyotkor munosabat yoqqan edi. Nam malla sochlariga barmoqlarini botirish yoqqan edi. Yuz, yelkalar va qo‘llardan oqib tushayotgan sovuq suvni his qilish yoqqan edi.

U bilan bir butun bo‘lish yoqqan edi…

O‘z hislarini baqirib aytish, La Alegriyaga ovoz chiqarib aytishni xohlardi — u ularni ikkalasini qayerga olib kelganini. U ahmoqlarni o‘ziga haydagan va ko‘zni qamashtiruvchi jinnilik qilishga majbur qilgan edi.

— Mening birinchi o‘pishimni olib, yana… — deb Taehyung undan kunu-tun mast bo‘lib, so‘zlarni aytishga qiynaladi, — boshqa takrorlanmasligini aytishingdan qo‘rqardim.
Unga bu og‘riq kerak emas.

— Lekin tushunganingdek, men senga buni aytmadim, — deb yuzida begona his-tuyg‘usiz, xotirjam aytadi Reno.

— Hozircha, — deb Taehyung engil ranjishdan tishlarini qisadi va ko‘zlarini olib qochadi. — Yangi kun boshlanadi va men senden yana shu so‘zlarni eshitaman…

Jungkook ehtiyotkorlik bilan va kutilmaganda uzun barmoqlari bilan Taehyungning iyagini ushlab, o‘ziga qaratib qarashga majbur qiladi.

— Balki ertaga urush boshlanadi va hammamizni yo‘q qilishadi, — deb uning yuziga egilib xirillaydi Reno va lablariga qisqa nazar tashlaydi. — Men seni bir necha daqiqadan, soatlardan, kunlardan, haftalardan yoki hatto oylardan keyin o‘pish-o‘pmasligimni bilolmaysan.

— Men uchun allaqachon urush boshlangan, — deb ovoziga qattiqlik qo‘shib tan oladi Taehyung. — Har safar seni boshimdan chiqarib tashlamoqchi bo‘lganimda, sen buning oldini olish uchun hamma narsani qilasan, — Jungkook biroz qovog‘ini chimirib kichikrog‘ini ko‘zdan kechiradi va yonoqlarini chizib chiqadi. — Bilmayman, ataylabmi, lekin men bundan bo‘g‘ilib qolyapman, Jungkook… — biroz sekinroq aytadi va tomog‘idagi tugunni yutib, xirillab qo‘shadi: — Nega meni himoya qilasan? O‘z odamlaringni menga yaqinlashtirmaysan, garchi men ham boshqalar kabi zaharli vodiyda qul bo‘lsam-chi?..

Taehyung o‘zini shunday so‘z bilan atashni jirkanadi. Lekin hozircha bu uning maqomi va e’tiroz bildirishning imkoni yo‘q.

U Chon Renoining qonli qo‘llarida.

— Sening jazong — olmos qazish, mening yurtimda zo‘rlanish yoki kaltaklanish emas, — deb xirillaydi alfa va iyagini biroz qo‘polroq ushlaydi. — Shuning uchun ham na o‘zimga, na boshqa hech kimga senga zarar yetkazishga yo‘l qo‘ymayman.

Omega biroz boshini ko‘taradi, burnini uniki bilan to‘qnashtiradi va g‘amgin holda ko‘zlariga qaraydi.

— Lekin sen menga yoqimli narsalar qilib, ayni paytda menga zarar yetkazyapsan, — deb sekin qalbini to‘kib soladi, ko‘z qovoqlarini yumib.

— O‘pishlar bilan… — deb xirillaydi Jungkook, bosh barmog‘i bilan yumshoq terini silab va titrayotgan kipriklarni kuzatib. — Senga tegganimda o‘zimga ham zarar yetkazayotgandek tuyuladi.

— Lekin to‘xtashni xohlamaysan…

— To‘xtay olmayman, — deb tishlari orasidan tuzatadi, o‘ziga o‘zi g‘azablanib.

Axir Taehyung hali butunlay bola, voyaga yetmagan. Renodan o‘n yosh kichik…

— Sen botsvana jungllarida kechasi qolish xavfli ekanini aytding, — deb tezda mavzuni o‘zgartiradi va eslatadi Taehyung, suhbatni davom ettirishni aniq istamay.

Jungkook bosh irg‘aydi va undan uzoqlashadi.

— Oldimda yurasan, — deb ko‘rsatadi, qarshisidagi nozik tanani tahliliy nigoh bilan ko‘zdan kechirib.

Kim ko‘z qovoqlarini ochib, alphasiga so‘zsiz qaraydi va uni aylanib o‘tib, oldinga yuradi. Erkak lablarini siqadi va beixtiyor yirik pichoqning dastasini barmoqlari orasida qattiqroq qisadi, so‘ngra omeganing ortidan yuradi. Omega oy nuri bilan juda oz yoritilgan so‘qmoqqa qaraydi. Jimlik yana ularning ikkalasini qamrab oladi, lekin jungl tovushlari hech qayerga ketmaydi: ta’qib qiladi, uzoqlashmaydi. Jungkook ko‘zini Taehyungdan uzmaydi, uning qanday sust qadam tashlab, o‘z fikrlari ichiga cho‘kib oldinga yurayotganini va suvdan keyin sovigan barmoqlarini qanday ovlab yurishini diqqat bilan kuzatadi. Kichikrog‘iga ularning suhbatidan biroz noqulay, shuning uchun hozir butunlay taranglashgan va deyarli Jungkookga o‘girilib qaramaydi. Zaharli vodiy ulardan unchalik uzoq emas va bu noqulaylik juda uzoq davom etmasligi kerak.

Chon Reno esa faqat yumshoq lablar haqida o‘ylaydi. Ularning shirinligini hech bo‘lmaganda bir daqiqaga unutib bo‘lmaydi. Bunchalik yoqishi mumkinligini tasavvur ham qilmagan edi. Taehyungni butun umr o‘pishni xohlardi. Hozir esa yana bir marta sinab ko‘rishni xohlaydi.

Tegib, kulgacha yonib ketish.

Nihoyat, qalin, unutilmas o‘rmonlarni tark etib, ikkalasi ham qadamlarini sekinlashtirishadi — ajralish kerak bo‘lganida ham ajralishni istamaganlari sezilib turardi. Ular bir necha metr yurishadi va Tae birinchi bo‘lib to‘xtab, faqat Jungkook odamlari yuradigan hududni ko‘zdan kechiradi: ishchilar olmos qazib olishdan keyin allaqachon dam olayotgan edi. Omega sekin Jungkookka o‘girilib, qovoqlarini qoqadi, ko‘z qorachig‘iga g‘am kirib qoladi.

U sizsiz tinchlik butunlay ketadi.

Erkak jimgina yaqinlashadi va ehtiyotkorlik bilan tirsagidan ushlab, qullar uyiga emas, chodirlar tomon yetaklaydi. Taehyung birdan adashib qoladi: tushunmay katta yoshdagiga tikilib qoladi, pastki labini tishlari orasiga qisib, itoatkorlik bilan alfaning orqasidan boradi va qarshilik ko‘rsatmaydi. Begona nigohlarni sezib, birdan qizarib ketadi, Reno yoniga yopishib, burunini uning relyefli yelkasiga bosadi. U bilan birga bo‘lganida yigit ularning e’tiborini e’tiborsiz qoldiradi va o‘zini to‘liq xavfsiz his qiladi. Ikkovlari o‘sha chodirga yaqinlashadilar: uning yonida nafaqat katta gulxan, balki ikkita baland mash’al ham bor, va ana shu matodan qilingan xona zaharli vodiy egasiga tegishli. Alfa omegani qo‘yib yuboradi va chodirning beige rangli matolarini chetga surib, sarosimaga tushgan Kimni oldinga o‘tkazadi: u sekin ichkariga kiradi va qorong‘i xonaga duch keladi — bu yerda chinakam la’nat — anor va qon hidi muallaq turardi. Bu yerda yoqimli muhit bor, olmos konlari haqida esa bunday deyish mumkin emas.

— Jungkook… — chodir o‘rtasida turib, stol ustidagi lampani yoqib, pichoqni tortmasiga yashirayotgan Renoga qarab, Taehyung past ovozda gapiradi. — Nega meni bu yerga olib kelding?..

— Yalang‘och holatgacha yechin, — orqasidan buyuradi Chon-Reno, unga qaramasdan.

Yer oyoq ostida butunlay eriydi.

— Lekin… — Taehyungning yuzida savol va ochiq-oydin hayrat o‘qiladi. — Nega men buni qilishim kerak?..

Jungkook unga o‘girilib, pastdan yuqoriga ko‘z yugurtiradi va qo‘rqib yaltiragan ko‘zlarda to‘xtaydi.

Juda kichkina…

— Chunki sening barcha kiyimlaring ho‘l, Taehyung. Suv sovuq edi, kasal bo‘lib qolishing mumkin, — tushuntiradi erkak uyatchan omegaga, u ho‘l kulrang soch tutamini qulog‘i orqasiga tashlayotgan edi. — Senga ichki kiyim yo‘q, shuning uchun darhol yotib uxlayasan.

— Yalang‘och? — hayron nigohini olib tashlamay, qayta so‘raydi.

— Issiq olishing kerak.

— Shu yerda? — yonoqlarda qizillik yanada kuchayadi. — Sening to‘shagingda?..

Jungkook ishonch bilan bosh irg‘aydi.

— Seni yana qolgan ishchilar bilan uyga qo‘yaman deb o‘yladingmi? — jiddiy so‘raydi Reno.

— Nega yo‘q? Men ham olmos qazib olaman-ku… Menga sening chodiringda o‘rin yo‘q, — jasoratni qayerdan topganini o‘zi ham bilmaydi, lekin bu safar ovozi umuman titramaydi.

Kimga bu chodirda uxlagani yoqqan edi va u buni har yo‘l bilan yashirardi. Qulay, issiq, farovon va mazali. Begona hidni nafas olish va tashqi dunyodan himoyalanganlikni his qilish yoqimli edi.

— Zaharli vodiyga suratga olish uchun yaqinlashayotganda, ehtimol, bu joy senga tegishli emas deb o‘ylaganding, lekin qara, taqdirning hazili qanday yomon, shercha, — qo‘pol ohangda og‘riqli narsani aytadi va qoshlarini qimirlatadi.

Taehyung qotib qoladi, bu zaharli so‘zlarga nima javob berishni bilmaydi. Ular bir necha soniya bir-biriga qarab turishadi, keyin alfa chodirdan chiqib ketadi va omegani yolg‘iz qoldiradi.
Yig‘lagisi kelardi, lekin Kim jag‘larini qattiq siqib, ko‘z yosh chiqarish istagini butunlay yo‘q qiladi.

U bu yerda qoladi, chunki haddan tashqari qaram bo‘lib qolmoqda.

Sizariq sigaret tutuni zaharli vodiyning ikkinchi tomonidagi sukunat va tarang muhitda eriydi. Hamma chirigan, yomon, xavfli va shafqatsiz narsalar bitta katta tushga aylanib ketgan.

Do‘zaxda endi hech qanday yaxshi narsa topib bo‘lmaydi.

Ertalabdan boshlab tamakiga yopishadilar, go‘yo bu yagona najotdek. Jung Hoseok uchun bu oddiy vaqtinchalik zavqdan ko‘ra ancha muhimroq narsa. Endi usiz yashay olmaydi va hech qachon tashlab, sog‘lom hayot kechira olishiga ishonmaydi. Sigaretsiz o‘zi uchun ham dahshatli va chidab bo‘lmas holatga tushadi, atrofdagilar uchun esa yo‘lida hamma narsani vayron qiladigan chinakam ofatga aylanadi. Hech qanday farishta va oliy kuchlar uni to‘xtata olmaydi, shuning uchun har gal mushaklarini yo tamaki, yo jinsiy aloqa bilan bo‘shashtirishi kerak. Giyohvand moddalarga esa kamdan-kam murojaat qiladi — yana bir axlatga qaram bo‘lishni xohlamaydi.

Erkakni, Hoseok uchun bu fakt qanchalik yomon bo‘lmasin, his-tuyg‘ulariga keltira oladigan yagona odam — Jungkook (Chon-Reno). Yosh farqi unchalik katta emas, lekin katta yoshdagi erkak baribir nafaqat uni, balki boshqalarni ham boshqara oladi.

Hoseok allaqachon sezib turibdi: ular o‘rtasida avval hech qachon bo‘lmagan betakror dahshat yuz berayotganini. Har kuni yomonlashib bormoqda. Munosabatlar shunchalik tez buzilmoqdaki, uni kuzatib ham ulgurmaydi. Hamma narsa do‘zaxga ketmoqda, yillardan beri mustahkam do‘stlik o‘rnini taranglik, qandaydir nafrat va nazoratsiz g‘azab egallamoqda. Vodiyga yosh koreys jurnalisti paydo bo‘lganidan keyin alfalar avvalgiga qaraganda ancha agressiv va jiddiyroq janjallasha boshladilar. Bir necha hafta oldin bunday emas edi. Ular bahslashardi, lekin hech kim tahdid qilmasdi. Hozir esa hamma narsa o‘zgardi. Hoseok o‘n sakkiz yoshli omegaga nisbatan sof jirkanishini yashirmaydi, ochko‘z ko‘zlarida chinakam nafrat bilan bu naslga tikiladi va olmos hududini shunday odamlardan tozalashni orzu qiladi. Bolaga ishonib bo‘lmaydi, Hoseok ham ishonmaydi: farishtadek tashqi ko‘rinishiga aldanishmaydi.

Va Jungkookning unga shunchalik yumshoq munosabatda bo‘lishi dahshatli darajada asabiylashtiradi. U vaziyatning jiddiyligini umuman tushunmaydi.

Taehyungni, u qanchalik begunoh ko‘rinmasin, ko‘ksiga bosib isitib bo‘lmaydi.

Hoseok haqiqatan ham vodiyning ikkinchi tomoniga qaytganiga xursand, chunki Jungkook yonida uzoq qola olmaydi. Uzoqdan munosabatlari bir joyda birga bo‘lganlaridagidan ancha yaxshi.

Avtomobilining qanotiga sonini suyab turgan holda, erkak sigareta filtrini ikki barmog‘ida aylantirib, baland darvozaning qora temir panjaralariga qaraydi. U zaharli vodiyga tikilib, hech qanday his-tuyg‘usiz Kwon Han sekin chiqish tomon harakatlanayotganini, parallel ravishda janubiy afrikaliklardan biri bilan gaplashayotganini kuzatadi. Katta alfa dushman bu tomonni tark etib, birinchi tomonga o‘tishini sabr bilan kutadi, chunki agar ikkovlari shu yerda qolib ketsa, hech narsa yaxshilikka olib kelmaydi. Han qora tanli alfaga xushmuomala tabassum bilan xayrlashadi, panjarali og‘ir eshikni ochadi, orqasidan yopadi va Hoseok bilan ko‘z tushadi. Uni unchalik ishtiyoqsiz ko‘zdan kechiradi, qo‘llarini ishchi shimining cho‘ntagiga solib, unga yaqinlashadi.

Hoseokning Kwon bilan munosabati Jungkook bilan bo‘lganidan ancha yomon. Bu odam bilan dushmanlik tanishgan kunning o‘zidayoq boshlangan. Darrov antipatiyani his qilishgan, yillar o‘tishi bilan esa yanada noxushlashgan. Hoseokda bu g‘alati rashkning namoyon bo‘lishi, Handa esa bunday shafqatsizlik to‘lqinidan o‘zini himoya qilish.

— Lin Veyni qayerda yo‘qotding? — deya Kvon past ovozda gap boshlaydi va qora sochli alfaning ro‘parasida to‘xtaydi.

Hoseok kulimsirab, tilining uchini lablari bo‘ylab yurgizadi va yoshroq alfani sinchkov nigoh bilan kuzatadi.

— Sening ishing emas, — deb quruqqina javob beradi u va sigaretidan qisqa tortadi.

— Mening ishim, — deya Xan qat’iy turib oladi va o‘zini tiyolmay, jag‘larini taranglashtiradi. Undan ko‘ngli ayniydi. — Sheriging yoningda bo‘lishi kerak. Shuncha yildan beri birga ishlaymiz, hali ham buni eslab qololmadingmi, Chon?

Hoseok va Vey politsiyadagi faoliyatini olmos qazib olish ishiga almashtirganidan beri doimo birga bo‘lishadi. Koreyada al’falar bir politsiya bo‘limida sherik bo‘lishgan, Janubiy Afrikada esa zaharli vodiyning bir tomonida birga ishlashadi.

Ularning do‘stligi Reno hududidagi barcha ishchilar o‘ziga xos guruhlarga bo‘linib ketgani sababli yanada mustahkamlangan: Xanga Namjun, Chonga esa Lin Vey biriktirilgan.

So‘nggi ikkalasi boshqalardan uzoqlashib ketishgan, chunki ular ko‘proq boshqalardan uzoqda bo‘lib, butun vaqtlarini birga o‘tkazishadi. Birinchi tomonda ko‘p ko‘rinishmaydi — boshqa ishchilar bilan yaqin do‘stlashishning iloji bo‘lmaydi.

Vey va Hoseok boshqalarsiz ishlashni yoqtirishadi, chunki shunday qilish ular uchun tinchroq va qulayroq. Ular faqat Namjun bilan yaxshi chiqishishadi, uning ukasi Sokjin bilan esa ancha yaqin munosabatda.

Omega ular bilan vaqt o‘tkazishni yaxshi ko‘radi va ular o‘rtasida deyarli hech qachon janjal bo‘lmagan — al’falar Sokjinni hurmat qilishadi va uning oldida hatto so‘kinishga ham jur’at etishmaydi.

— Bugun u men bilan emas, — deb tushuntiradi Hoseok filtrni lablaridan uzoqlashtirib, tutunni chiqararkan. — U yana biroz o‘sha yerda ishlagisi keldi, Namjun esa bu yerda bo‘ladi. Bu senga yoqmayaptimi? — deya boshini yelkasiga biroz egadi.

— Sizlarning ajralib yurishingiz menga yoqmaydi, — deya Kwon buni yashirmaydi va o‘zi juda yomon ko‘radigan ko‘zlarga tik qaraydi.

Chon ataylab kuladi va boshini chayqaydi, go‘yo nihoyatda kulgili hazil eshitgandek. Han esa bor jiddiyligi bilan unga tikilib turadi, bir soniya ham chalg‘imaydi.

— Nimadan bunchalik qo‘rqyapsan? — hali ham past ovozda kulgancha so‘raydi Hoseok.

— Men qo‘rqmayapman. Shunchaki sizlarga ham ishonib bo‘lmaydi, — deydi Kwon xotirjamlik bilan.

— Bizdan nimanidir shubha qila boshlaganingga qancha bo‘ldi?

Aslida esa u ularga hech qachon to‘liq ishonmagan.

— Voyaga yetmagan omega yonida o‘zingizni nomaqbul tarzda tuta boshlaganingizdan beri, — deya u bir qadam oldinga yurib, qoshlarini biroz chimiradi. — Hech bo‘lmasa ozgina insoniyligingni saqla, Chon. Tubanlikka tushib ketma. Seni juda kam odam chidab ko‘taradi.

Hoseok ko‘zlarini qisadi, oxirgi marta sigaretidan tortib, uning qoldig‘ini chetga uloqtiradi. Mashinaga suyangan joyidan itarilib, Xanning oldiga boradi va doimgidek dushmanona nigohi bilan unga tikiladi.

Ular xuddi hoziroq bir-birining tomog‘ini yirtib tashlashga tayyor turgandek.

— Sen ham shular qatoridamisan? — deya Hoseok zaharxanda kulimsiraydi, tishlarini ko‘rsatib, uning yuziga takabburlik bilan qaraydi. — Shu yerda qandaydir jurnalistni himoya qilishga qaror qilgan bo‘lsangiz, hammangizning aqlingiz joyida emas.

— Shunchaki undan uzoqroq yur, — deydi Han, allaqachon uning asabiga tegayotganini sezdirib. — Jungkook bu haqda seni allaqachon ogohlantirgan, to‘g‘rimi? — Han ikkinchisining bir necha soniyaga dovdirab qolganini kuzatadi. — U shunchaki gaplarni havoga sovurmaydi, buni bilasan. Sen zaharli vodiydagi o‘rningni yo‘qotishing mumkin.

— Mening asabimga tegishni bas qil, Han. Boshingdan baland sakrashga urinma, — deyarli irillagudek deydi Hoseok, tishlarini g‘ijirlatib. — Renoning bir bolakay ko‘rinishidagi zaif tomoni paydo bo‘ldi-yu, o‘rnimni men yo‘qotishim kerakmi?

— Sen aytayotgan uning zaif tomoni kuchiga ham aylanishi mumkin, — deya Jan istehzo bilan kulimsiraydi va cho‘ntagidan kalitlarini chiqarib, mashinasi tomon yuradi. — Harakatlaring va so‘zlaringda ehtiyot bo‘l.

— Qanchalar sodda ekansizlar.

— Ishingga omad, — deya Han mashina ruliga o‘tirishidan va motorni ishga tushirishidan oldin so‘nggi bor aytadi.

Hoseok butun vujudi tarang holda zaharli vodiyning ikkinchi tomonidan uzoqlashib ketayotgan mashinani kuzatib turadi. Bir necha soniyadan so‘ng o‘zi ham yo‘lga chiqib, darvoza tomon yaqinlashadi va ichkariga o‘tadi.

Qo‘riqchilar darhol u bilan salomlasha boshlashadi, ammo kayfiyati buzilgani sababli erkak ularga shunchaki bir qarab qo‘yadi va olmos konlari tomon yo‘lida davom etadi.

Bugun Hoseok Lin Veysiz. Bunga ko‘nikish qiyin, ammo bu faqat bir kunga. Har holda, bu yerda al’faga birinchi tomondagidan ancha qulay.

Soat sakkiz bo‘lgan. Olmos konlarida deyarli barcha ishchilar yig‘ilib bo‘lgan, ular orasida o‘ziga xos, atom bombasiday portlovchi, jahldor va doimo asabiy Min Yoongi ham bor.

Ayni damda uning yuzida birorta ham ijobiy hissiyot ko‘rinmaydi: u haddan tashqari tarang. Bir nazoratchiga qaratilgan nigohi agressiya va jahannamdek g‘azabga to‘la. Kayfiyati yo‘qligi uzoqdan ham bilinib turibdi.

Hoseok uning bunday holatidan faqat kulimsirab, sarg‘ish sochli yigitga qiziqish bilan qaraydi. Ertalabdan boshlab uning ham kayfiyatini nima buzganini tushunishga urinadi.

Yoongi o‘z oyog‘i ustida o‘tirib, boshini baland tutgancha qo‘lida quroli bor janubiy afrikalikning jiddiy ohangda unga nimanidir tushuntirishiga norozilik bilan qarab turibdi. Omega uning gaplariga quloq solmayotgani ko‘rinib turibdi. Unga nima deyishayotgani mutlaqo qiziq emas.

Bechoraning o‘zgarishi hali uzoq. U hali ancha vaqt hammalarining asabiga tegishda davom etadi. Yoongini na erkalash, na quchoqlashning iloji bor.

Afrikalik odam omega bilan gaplashib bo‘lgach, undan uzoqlashadi. Min esa pishqirib, boshini chetga buradi va nigohi tushgan joyda Hoseokni ko‘rib qoladi.

Uni ko‘rganidan ham xursand emas: lablarini nafrat bilan burishtirib, ko‘zlarini aylantiradi. Bu esa alfani kuldirib yuboradi.

Chon uning tomon yuradi. Yoongi esa yana o‘girilib, savati yonida bekor o‘tirishda davom etadi.

— Xayrli tong, — deya salomlashadi Hoseok va yoshroq alfaning ikki metr narisida to‘xtaydi. — Meni sog‘inmadingmi?

Yoongi qoshlarini chimirib, yana unga yuzida katta savol bilan qaraydi. Xuddi undan nihoyatda ahmoqona bir narsa so‘rashgandek.

— Mening tabiatimda haromilardan sog‘inish degan narsa yo‘q, — deya Min lablarini qimtib, dadil javob beradi. — Sen esa aniq haromisan.

Hoseok zo‘rg‘a bilinadigan tabassum bilan bir necha marta bosh irg‘ab, nigohini Yoongidan uzmaydi.

— Men esa sog‘indim, — deb tan oladi erkak, ammo bunga hech kim ishonmaydi. — Yo‘qligimda zaharli vodiyning ikkinchi tomonidan hech narsa qolmaydi, deb o‘ylagandim.

— Sendan hech narsa qolmagani yaxshi bo‘lardi, — deya Yoongi olmos konida ishlayotgan odamlarga qaraydi.

— Meni shunchalik yomon ko‘rasanmi? — Hoseok boshini biroz egib, quyoshda qoraygan nozik yelkalari va qo‘llariga qaraydi.

Bu savolning javobini uning o‘zi ham biladi.

Omega bu alfani ilk bor ko‘rganidayoq yuragida unga nisbatan nafrat paydo bo‘lgan. Bu kutilgan holat edi. Zaharli vodiyda deyarli hech kim unga nisbatan iliq hislar saqlamasa kerak. Nazoratchining fe’l-atvori va xatti-harakatlarini hisobga olsak, buning imkoni ham yo‘q.

Chamasi, bu yerda hech kim uning mavjudligiga chiday olmaydi. Hoseokga esa buning mutlaqo ahamiyati yo‘q. U kimdir uchun o‘zgarishni xayoliga ham keltirmaydi.

Yoongi Chonning yonida turganini ko‘rishning o‘zidan jirkanadi va bemalol uning yuziga tupurishga ham tayyor. Ammo g‘alati sabablarga ko‘ra, aynan shu narsa alfani o‘ziga tortadi.

Yoongining unga bo‘lgan munosabatini bilgan Hoseok ataylab uning yoniga tez-tez borishni, arzimas gaplar bilan asabiga tegishni xohlaydi. Buning evaziga esa kichkina janubiy koreyalik o‘g‘rining jahldor ohangini eshitib, o‘ziga qaratilgan kuydiruvchi nigohini ko‘rishni istaydi.

Go‘yo u bundan oziqlanayotgandek va bundan umuman uyalmaydi. Uning nafratiga imkon qadar ko‘proq muhtoj.

— Hech qaysi insonga nisbatan bunday hislarni tuygan emasman, — deya Min masxara ohangida gapiradi va o‘rnidan turib, gavdasini kattaroq alfaning tomon buradi.

Hoseok uning so‘zlaridan ko‘zlarini qisib, kulimsiraydi.

— Nafratlanaman, — deya jag‘larini qattiq qisib, bir necha qadam oldinga yuradi. — Men seni dunyodagi hammadan ko‘proq yomon ko‘raman, Hoseok.

Uning ko‘zlarida yolg‘onning zarracha alomati ham yo‘q. Bu sof haqiqat. Bunga hech kim shubha qilmaydi.

— Sen zaharli vodiydagi hammani yomon ko‘rasan, Yoongi. Vovullashing hech kimni unchalik ham ranjitmaydi.

— Hamma emas, — deya iyagini ko‘tarib, tishlarini qattiq qisgancha qat’iy javob beradi u.

Hoseok qoshlarini o‘ynatib, konlarda ishlayotgan ishchilarga qaraydi. Uning ko‘ziga darhol boshida ingichka o‘rimlari bor, yorqin kiyimdagi g‘ayrioddiy yigit tashlanadi.

— Sening yamaykaliking, — deya lablarida kulimsirash bilan yana omega tomon qaraydi. Yoongi esa ishlayotgan yigitga o‘girilib qaramaslik uchun o‘zini zo‘rg‘a ushlab turadi. — Hozir sizlar juda yaqin ekansizlar. Bir-biringizdan ajralmaysizlar, — uning har bir so‘zi zaharga to‘la.

— Jim bo‘l, — deya tishlari orasidan pichirlaydi Yoongi.

— Sevishib qolganmisizlar?

Hoseok bu ikki odam o‘rtasida nima bo‘layotganini tushunmaydigan darajada ahmoq emas.

— Og‘zingni yop, — deya omega irillaydi, istalgan soniyada portlab ketadigandek. — Aralashma, bu senga tegishli emas. Hayotimdagi hech narsa senga tegishli emas.

— Sening hayoting ham, uning hayoti ham menga tegishli. Ikkalangizni ham hayotdan mahrum qilish men uchun hech narsa emas.

— Sen dahshatli odamsan, — deya asabiy kulgisi orasidan zo‘rg‘a gap chiqaradi Yoongi. — Ustozingning izidan ketyapsanmi?

— Ustozim? — hayron bo‘ladi Hoseok va qo‘llarini ko‘ksiga chalishtiradi.

— Bu yerda hech kim ko‘r emas. Senga qanchalik taqlid qilayotganingni hamma ko‘rib turibdi, — Hoseok beixtiyor taranglashadi. Ism aytilmasa ham, Yoongi kim haqida gapirayotganini darhol tushunadi. — Ikkinchi Chon-Reno bo‘lishga urinayapsanmi, Hoseok?

Buni eshitishdan nafratlanadi. Bunday da’volardan jahannamdek nafratlanadi. Bu uning uchun haqiqiy tahqir.

U va Jungkook bir necha yildan beri bir yerda, bir xil qoidalar ostida yashayotgan bo‘lishsa ham, ular mutlaqo boshqa odamlardir. Hayotga qarashlari ham, xatti-harakatlari ham butunlay farq qiladi. Reno Hoseokdan ko‘ra ancha vazmin.

— Bema’ni gaplaringni bas qil, — deya Hoseok tishlari orasidan gapirib, sariq sochli yigit tomon yaqinlashadi.

— Seni Renoning bunday mavqega ega ekanligi gʻazablantiradi, — Chonning gʻashiga tegish uchun ataylab shu soʻzlarni aytdi va oʻz natijasidan mamnun boʻldi. Uning qarshisida shunchalik yaqin masofada turardiki, zarracha qoʻrquv his qilmasdi. — Men bu yerda yaqinda paydo boʻldim, lekin bu davlat oxirigacha shu afrikalikniki boʻlib qolishini tushunib turibman. Buni yutib yubor va yanada bistroqqa tush.
— Yoongi, — ogohlantiruvchi ohangda dedi u.
Yoongiga uning gʻazabini chiqarish soʻzsiz maqbul kelardi.
— Doʻsting yuqorida turadi, sen esa baribir nazoratchi boʻlib qolaverasan.
Atigi uch soniya ichida alfa sonidagi gʻilofdan toʻpponchani epchillik bilan chiqarib, uning dulosini yosh omeganing jagʻiga tiradi. Hoseok uning yuziga yaqinlashib, sovuq va gʻarazli koʻzlari bilan yuzining har bir millimetrini sinchiklab oʻrganarkan, Yoongining qoshlari sekin yuqoriga koʻtarildi va lablari jipslashdi. Chon bor ovozi bilan baqirishga va atrofdagi hamma narsani vayron qilishga tayyor edi, ammo buning oʻrniga u shunchaki oʻz lablarini uning alvon lablariga bosdi. Bu kutilmagan va hayratda qoldiradigan qadamdan omega goʻyoki shu soniyada shol boʻlib qolgandek, ortiqcha nafas olishga va qimirlashga ham jurʼat etmasdi. Uni faqat bir narsa toʻxtatib turardi — erkak kishi tomonidan ataylab saqlagichdan yechilgan qurol. Bu bilan u agar arzimas qarshilik koʻrsatilsa ham, albatta qon тўkilishini sukut saqlagan holda maʼlum qilardi. Min hech narsa qila olmasdi. Uning bechora lablarini soʻroqsiz ezib, yengil tishlashganda, toliqgan koʻzlarining burchaklarida yoshlar oʻz-oʻzidan yigʻila boshladi.
Xiyonat qilmoqda… Nafas olish va buni eslash ogʻriqli…
Aybdor emas. Bu unga kerak emasdi. U bittasidan boshqa hech kimning lablarini his qilishni xohlamasdi.
Uning ruhi faqat Jimin tomon intiladi.
Hoseok uni yanada tirishib oʻpar, tili bilan ogʻzini majburan ochar va kaftini uning beliga qoʻyib, oʻziga mahkamroq bosardi. Yungi esa koʻzlari ochiqligicha qolib, Chondan nariroqqa qarab turar, javob qaytarmas va uni oʻzidan itarib yuborardi. U atrofdagilarning eʼtiborini tortishganini his qildi va bu haqiqat uning yuragiga vahima solardi. Jimin ortda edi…

— Til bilan emas, olmos topshing, — deydi Hoseok bo‘g‘iq ovozda, shirin lablardan endigina ajralib.

— Do‘zaxda yon… pichirlaydi u og‘riq bilan.

— Bunchalik qo‘pol bo‘lma, — deydi u jilmayib, lablarini yalaganicha.

— Men tufayli yamaykaliging go‘zal tomoshani ko‘rdi. Shekilli, unga yoqdi, — boshini bir tomonga egib, to‘ppancha stvolini ehtiyotkorlik bilan omegadan uzoqlashtiradi.

Yoongi jim qoladi, boshqa biror og‘iz so‘z demaydi. Yuz bergan voqeadan mamnun bo‘lgan Chon uning yonidan uzoqlashadi, yigitga ko‘z yugurtirib olgach, boshqa tomonga yo‘l oladi.

Minning boshqa chorasi qolmaydi: yuzidan birinchi ko‘z yoshi dumalab tusharkan, u shoshmasdan ortiga o‘giriladi va birinchi soniyadanoq o‘z savatining yonida o‘tirgan, o‘zini yo‘qotib qo‘ygan Jimin bilan ko‘zlashtiriladi.

Omega undan pichirlab kechirim soraydi, axir ular faqat bir-biriga tegishli… Va u o‘zini kechirishadimi-yo‘qmi, bilmaydi. Lekin Pak labini tishlab, niqoyat qarashini olib qochganida, Yoongi bugun buning vaqti emasligini tushunib yetadi.

.
.
.
.
.
.

Sevgan yigitning shirin tushlari uziladi, allaqachon unutilgan oxirgi tasvir uchib ketadi. Va qancha harakat qilsa ham, hech narsani eslay olmaydi. Faqat bir narsani tushunadi — juda ajoyib va qattiq uxlagan.

Ikkinchi tun u uchun osuda va huzurbaxsh o‘tadi. U samimiy g‘amxo‘rlik va kutilmagan mehr bilan o‘rab olingan.
Do‘zax vaqtincha jannatga aylanadi…

Shishgan lablar yalanadi, va yumshoq o‘rinda bo‘shashgan tana harakatlanib, katta shinam chodirga kirib kelayotgan quyoshning ingichka nurini qarshi oladi.

Oq choyshab yelkalaridan biroz sirg‘alib tushib, ularni ochadi va bu yerdagi osudalikka toblangan yaltiroq terining rangini ko‘rsatadi. Qovoqlar sekin ochiladi va bir necha soniyadan so‘ng ko‘zlardagi engil achishishdan yana yumiladi, qoshlar chimiriladi va og‘iz biroz ochiladi. Taehyung barmoqlari bilan kulrang soch toalalarini yuzidan ehtiyotkorlik bilan olib tashlaydi va o‘zi tushunganidek, mutlaqo yolg‘iz bo‘lgan chodirga uyqusiragan niqoh tashlaydi.

Sekin ko‘tarilib, omega matrasga o‘tiradi, bir ko‘zini mushtcha bilan arqalaydi va bo‘sh qo‘li bilan oq matoni o‘ziga tortib, yopinadi hamda ikki insonning tabiiy ifori bilan sug‘orilgan issiq havoni xotirjam nafas oladi.

Tuyg‘ular hidi keladi. Sevgi hidi keladi. Uning yagona insoni hidi keladi…
Yigit faqat bir narsa — o‘zining shaxsiy kulfati haqidagi xayollar bilan uyquga ketadi va uyg‘onadi.

переводчик:Корделиа

𝗠𝘆 𝘀𝗶𝘀𝘁𝗲𝗿'𝘀 𝗵𝘂𝘀𝗯𝗮𝗻𝗱

2026-09-09T15:04:33.232Z

Chapter 4

Taehyung klub tashqarisida turar, oyoqlarini bir joyda tinimsiz almashtirib qo‘yardi. Tepasidagi neon chiroqlar lipillab, uning terisiga sun’iy yorug‘lik sochardi. Kuchli bas tovushi asfalt orqali oyoqlarigacha yetib kelib, qimmatbaho tuflilari ostida urilardi. Kulgi va baland ovozdagi suhbatlarga ba’zan stakanlarning jaranglagan ovozi qo‘shilardi. Tungi havoda esa spirtli ichimlik va ter hidi sezilardi.

U pidjagining yenglarini to‘g‘riladi... pidjak. Klubda. U xo‘rsinib, tartibli turmaklangan sochlari orasidan qo‘lini o‘tkazdi.

U bu yerda nima baloga kelib qoldi o‘zi?

Klublar hech qachon uning didiga mos bo‘lmagan. Bolaligidan u sokinlikni afzal ko‘rardi. Adabiyotni yaxshi ko‘rardi, vaqtining katta qismini kitoblarga sho‘ng‘ib o‘tkazardi va zarurat bo‘lmasa, odamlar orasiga deyarli aralashmasdi. U o‘qituvchilar yaxshi ko‘radigan o‘quvchilardan edi... ularni xursand qilishga uringani uchun emas, balki chin dildan o‘qishni yaxshi ko‘rgani uchun. Odamlar bilan muloqot qilish esa uning uchun zavqdan ko‘ra ko‘proq majburiyat edi.

Shunday ekan, hozir baland musiqa, arzon atirlar va nazoratsiz shovqin-suron anqib turgan joyga kirish yoki kirmaslik haqida ikkilanib turishi uning o‘zini noqulay his qilishiga sabab bo‘lardi.

Sekin nafas olgancha, telefonini chiqardi. Go‘yo ekranga tikilib tursa, u sehrli tarzda bu vaziyatdan teleport bo‘lib chiqib ketadigandek edi. Bosh barmog‘i ekran ustida muallaq turib qoldi. Somiga biror bahona bilan yozishni o‘ylardi... balki o‘zini yomon his qilayotganini yoki ishda kutilmagan yumush chiqib qolganini aytardi—

— Rostdan ham kelasan deb o‘ylamagandim, shahzodam.

Taehyung tanish ovozni eshitishi bilan boshini keskin ko‘tardi. Eshik yoniga suyanib, nihoyatda o‘ziga ishongan va Taehyungni asabiylashtiradigan tabassum bilan turgan odam esa, shubhasiz, Jungkook edi.

Unga juda yarashib turgan keng jinsi shim va qomatini ajratib ko‘rsatadigan qora ko‘ylak kiygan Jungkook hech qanday kuch sarflamasdan o‘ziga ishongan ko‘rinardi. Bu esa Taehyungning ichini g‘alati tarzda bezovta qildi.

Bo‘yin suyagi ustida platina zanjir yaltirab turar, klub chiroqlari ostida tovlanardi. Yelkasiga esa charm kurtka shunchaki tashlab qo‘yilgandi. Bu beparvolik uning jozibasini yanada oshirib yuborgandek edi.

Jungkook bu yerga tegishli edi — shovqin, tartibsizlik, hech qanday qoida mavjud bo‘lmagandek tuyuladigan muhit unga mos edi.

Taehyung esa, aksincha, birdan o‘zini bu yerda mutlaqo begona his qildi.

Jungkookning nigohi uning ustida kezib, pidjagiga tushdi. Lablarida zo‘rg‘a yashirilgan kulgi paydo bo‘ldi.

— Biznes uchrashuviga kiyinib kelganmisan, malikam?

Taehyung qomatini rostladi va Jungkookning mazaxlariga berilmaslikka harakat qildi.

— Keling, shuni tezroq tugataylik.

Jungkook eshik romidan ajralib, unga yaqinlashdi. Uning tabassumi yanada kengaydi.

— Tinchlan. Seni bu yerga majburlab olib kelishgandek ko‘rinmaslikka harakat qil.

— Xuddi shunday his qilyapman, — deb ming‘irladi Taehyung telefonini yana cho‘ntagiga solarkan.

Jungkook kulib yubordi. Ovozi yoqimli va hazilomuz edi.

— Meni ranjitding. Shunchaki meni sog‘inganligingni va birga vaqt o‘tkazging kelganini aytishing mumkin edi.

Taehyung unga befarq qarab qo‘ydi.

— Bu yolg‘on bo‘lardi.

Jungkook dramatik tarzda ko‘ksini ushladi.

— Voy. Sen umuman noz qilishni bilmaysan-ku, a?

Taehyung unga bir muddat tikilib turdi-da, boshini biroz egdi.

— Nega xotinimning akasi bilan noz qilarkanman?

Jungkookning tabassumi yarim soniyaga so‘ndi. U istehzo bilan puflab, tilini yonoq ichiga tekkizdi.

— Bu sovuq gap bo‘ldi.

Taehyung shunchaki yelka qisdi.

— Shunchaki haqiqatni aytyapman.

Birdan Jungkook uning bilagidan ushlab, barmoqlarini atrofiga o‘radi.

Bu tegish Taehyungni beixtiyor taranglashtirdi. Kutilmagan teginishdan butun vujudi qotib qolgandek bo‘ldi.

— Jungkook—

— Yur, jiddiyvachcha. — Jungkook uni oldinga tortib, bemalol kirish joyidan ichkariga olib o‘tdi. — Biroz bo‘shashadigan vaqting keldi.

Taehyung norozilik bildirishga ulgurmasidan, Jungkook uni miltillovchi chiroqlar, baland musiqa va bir-biriga tiqilib harakatlanayotgan odamlar orasidagi tartibsizlikka olib kirdi. Bu joy unga haddan tashqari dim va bo‘g‘uvchi tuyuldi.

Taehyung qo‘lini Jungkookning ushlagan joyidan tortib oldi. Yuzi jiddiy edi.

Jungkookning qo‘li tekkan joydagi iliqlik hali ham terisida sezilardi, ammo Taehyung buni darhol xayolidan chiqarib, qarshisidagi odamga e’tibor qaratdi.

Jungkook qadamining o‘rtasida to‘xtab, boshini biroz burdi. Bir qoshini kulgili tarzda ko‘tardi, go‘yo Taehyung hozirgina kulgili bir narsa aytgandek.

— Men jismoniy teginishni yoqtirmayman, — dedi Taehyung qat’iy va o‘zgarmas ovozda.

U qandaydir munosabat bildirilishini... balki hatto uzr so‘ralishini kutgandi. Ammo buning o‘rniga faqat past, kulgili kulgi eshitildi.

Jungkook boshini biroz egib, qo‘llarini cho‘ntagiga soldi.

— Teginishni yoqtirmaysanmi? — deya takrorladi u, go‘yo bu fikr unga chindan ham qiziq tuyulgandek.

— Juda yoqimtoy ekansan, shahzodam.

Taehyungning qoshlari laqabni eshitib, biroz chimirildi, ammo u bunga e’tibor bermaslikka qaror qildi.

Buning o‘rniga qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib, qomatini tik tutdi.

— Men jiddiy aytyapman, — dedi u bu safar yanada keskinroq ohangda.

Jungkook qoshini ko‘tardi. Uning qora ko‘zlarida sho‘xlik yaltirardi. U sekin oldinga bir qadam tashladi, nigohini Taehyungning yuzidan uzmadi.

Taehyung beixtiyor bir qadam orqaga chekindi. Bu juda kichik harakat edi, ammo Jungkook buni payqadi. Albatta, payqadi.

— Tinchlan, — dedi Jungkook cho‘zib, ovozida dangasa, deyarli kulgili ohang bilan. — Go‘yo seni ushlamoqchi bo‘lgandek gapiryapsan. Shunchaki ichkariga olib kirgandim.

Taehyung burnidan nafas chiqardi. Ichida g‘ashlik tobora kuchayardi. U Jungkook kabi odamlar bilan yetarlicha to‘qnash kelgan va uning gaplari ataylab aytilayotganini yaxshi bilardi — u odamni ataylab asabiylashtirar, sinar va chegaralarini tekshirardi.

— Men shunchaki keraksiz teginishni yoqtirmayman. O‘zim yura olaman, — deb yana takrorladi u xotirjam, ammo qat’iy ovozda.

Jungkook javoban xirgoyi qilgandek ovoz chiqardi. Barmoqlarini cho‘ntagining ichida bir necha marta taqillatib, Taehyungning gaplarini yechilishi kerak bo‘lgan jumboqdek o‘ylayotgandek edi.

Bir ozdan so‘ng u biroz engashdi. Ovozi pasayib, yanada sokin va o‘ziga ishongan ohangga kirdi.

— Unda uni zarur qilib qo‘yishimga to‘g‘ri keladi.

Taehyung qotib qoldi. Barmoqlari yonida biroz qimirladi, ammo yuzi o‘zini tutib turardi.

U Jungkook o‘ynayotgan qandaydir o‘yinga qo‘shilmoqchi emasdi.

— Sen...

Ammo yoshroq yigit allaqachon o‘girilib, klubga go‘yo bu yerning egasidek kirib ketayotgan edi. Uning harakatlarida hech qanday zo‘riqish yo‘q, o‘ziga tortuvchi bir ishonch bor edi.

Taehyung bir muddat o‘sha yerda turib, eshik oldidagi qo‘riqchining Jungkookni tanigandek kutib olishini kuzatdi. Jungkook ichkariga kirishi bilan odamlarning darhol unga qarab qolishiga ham ko‘zi tushdi.

Musiqa baslari qalin devorlar orqali urilib turar, ichkaridagi kulgi va suhbatlarning xira tovushi tungi havoga sizib chiqardi.

Taehyung telefoniga qarab, ortiga qaytib ketish haqida o‘yladi. U bu yerga tegishli emasdi. Bu uning muhiti emasdi.

Ammo keyin Somining uni qo‘llab-quvvatlagani yodiga tushdi... nihoyat bir marta tashqariga chiqishini deyarli yolvorib so‘ragani. Somi unga o‘z majburiyatlaridan biroz dam olishi, bo‘shashishi kerakligini uqtirgandi.

Taehyung sekin xo‘rsinib, yelkalarini rostladi va telefonini cho‘ntagiga soldi.

— Faqat bir kecha, — deb o‘zicha ming‘irladi-da, istamaygina Jungkookning ortidan ichkariga kirdi.

Taehyung atrofidagi tartibsizlikni ko‘rib, beixtiyor yuzini burishtirdi. Kuchli bas tovushi ko‘ksiga urilar, miltillovchi neon chiroqlar raqs maydonidagi harakatlanayotgan odamlar ustiga g‘alati ranglar sochardi. Havo esa spirtli ichimlik va ter hidiga to‘la edi.

Odamlar qo‘l-oyoqlarini boshqara olmayotgandek harakatlanishar, bir-biriga juda yaqin raqs tushishardi. Bu haddan tashqari kuchli va bo‘g‘uvchi muhit edi.

Taehyung keskin nafas chiqarib, bularning barchasiga e’tibor bermaslikka majbur qildi o‘zini. Jungkookning ortidan borar ekan, hech kim bilan ko‘z urishtirmaslikka harakat qildi.

Bu allaqachon xato bo‘lib chiqdi.

U endigina noroziligini bildirmoqchi bo‘lganida, kimdir gandiraklab kelib, uning yoniga borib urildi.

— Mendan nari tur, — deb ingradi Taehyung va mast odamni o‘zidan itarib yubordi. Jahli chiqqanidan burnini tirishtirdi.

Yigit esa deyarli buni payqamadi. U tushunarsiz nimanidir ming‘irlab, olomon orasida gandiraklagancha uzoqlashib ketdi.

— La’nati, — deb Taehyung o‘zicha pichirladi va ko‘zlarini aylantirdi. U aynan shuning uchun ham bunday joylarga kelmasdi.

U pidjagining yenglarini to‘g‘riladi va birdan o‘ziga tikilayotgan nigohlarni juda yaqqol his qila boshladi. Albatta, odamlar qarashardi. Axir klubdagi boshdan-oyoq kostyum kiygan yagona odam o‘zi edi. Boshqalarning deyarli barchasi yirtiq jinsi shimlar, charm kurtkalar yoki badanini deyarli yashirmaydigan tor ko‘ylaklarda edi. Taehyung esa xuddi hozirgina biznes uchrashuvidan chiqib kelgandek ko‘rinardi.

U xo‘rsindi. Balki hech bo‘lmaganda pidjakini yechib kelishi kerakdir.

Jungkook esa aksincha, bu yerda o‘zini butunlay erkin his qilardi. U olomon orasidan bemalol o‘tib borar, unga murojaat qilayotgan odamlarga deyarli e’tibor ham bermasdi. Uning borligi o‘z-o‘zidan e’tiborni tortardi — u bunga hatto urinmasdi ham.

Taehyung uning ortidan borib, bar yoniga keldi. Bu yerda Jungkookning bir guruh do‘stlari qo‘llarida ichimlik bilan o‘tirishardi. Taehyungni ko‘rishlari bilan ularning suhbati birdan to‘xtadi.

Jungkook beparvolik bilan bar peshtaxtasiga suyanib turardi. Do‘stlari esa Taehyungga xuddi ularning hududiga adashib kirib qolgan noyob jonzotdek qarashardi.

Ularning orasida Hoseok ham bor edi. U Taehyungni darhol tanidi.

Jungkook u haqida avval aytib bergandi.

Kitob qurti.

Hoseok oldinga chiqib, samimiy tabassum bilan qo‘lini uzatdi.

— Hey, sen Taehyung bo‘lsang kerak, — dedi u do‘stona ohangda.

Taehyung ikkilanib, Jungkookka qaradi. Go‘yo indamaygina bu qandaydir sinovmi, deb so‘rayotgandek edi. Ammo Jungkook shunchaki yengil kulimsiragancha uni kuzatib turardi — nima qilishini ko‘rmoqchi edi.

Taehyung sekin xo‘rsinib, Hoseokning qo‘lini siqdi. Bu qisqa va qat’iy qo‘l siqish edi... odobli, ammo masofali. Agar bu kechani omon o‘tkazmoqchi bo‘lsa, hech bo‘lmaganda odamlar bilan aralashishga harakat qilishi kerak edi.

Jungkookning qolgan do‘stlari ham buni o‘zlarini tanishtirish uchun ishora deb qabul qilishdi. Birin-ketin Taehyung bilan salomlashishdi. Ba’zilari shunchaki bosh irg‘ashdi, boshqalari esa xuddi Jungkook ularga Taehyung haqida oldindan nimadir aytib qo‘ygandek, bilag‘onlarcha kulimsirashdi.

Hoseok hali ham tabassum qilgancha, peshtaxtadan ichimlik olib, Taehyungga uzatdi.

Taehyung stakanga tikildi. Xira klub chiroqlari ostida sarg‘ish suyuqlik asta aylanardi. Ammo u uni olish uchun qo‘l ham cho‘zmadi.

— Men ichmayman, — dedi u xotirjam.

Guruh bir zum jim bo‘lib qoldi. Keyin ulardan bir nechtasi kulimsirab, bir-biriga qarashdi.

Jungkook puflab, boshini chayqadi.

— Albatta, ichmaysan, — deb ming‘irladi u.

Jungkookning do‘stlaridan biri peshtaxtaga suyanib, ichimligidan bir ho‘plam icharkan, kuldi.

— Jungkook, sen bo‘rttirib gapiryapti deb o‘ylagandim. U rostdan ham biznes uchrashuvidan to‘g‘ri chiqib kelgandek ko‘rinarkan.

Guruh kulgiga ko‘mildi. Ba’zilari tasdiqlagancha bosh irg‘ashar, boshqalari esa Taehyungning kostyumiga ochiqchasiga kulib qarashardi. Hatto Hoseok ham kulimsirab qo‘ydi, garchi buni stakanining ortiga yashirishga uringan bo‘lsa ham.

Taehyung chuqur nafas olib, o‘zini xotirjam tutishga majbur qildi. U bundan ham yomonroq narsalarga duch kelgan — masxarali nigohlar, ortidan pichirlashlar, faqat o‘zlariga o‘xshamagani uchun uni past baholagan odamlar... Bular uning uchun yangilik emasdi.

Shunday bo‘lsa-da, g‘ururi bu gapni shunchaki o‘tkazib yuborishga yo‘l qo‘ymadi. U qomatini rostlab, gapirgan odamga tik qaradi.

— Biror vaziyatga mos ravishda kiyinish sizlar uchun shunchalik begona tushuncha ekanini bilmasdim, — dedi u xotirjam, ammo qat’iy ohangda.

Uning gapiga yana kulgi bilan javob qaytarishdi. Ammo bu safar ularning kulgisida hazildan ko‘ra bepisandlik ko‘proq edi. Hech biri Taehyungni jiddiy qabul qilmasdi. Ular uchun Taehyung shunchaki o‘ziga tegishli bo‘lmagan joyda qattiqqo‘l ko‘rinishga urinayotgan, haddan tashqari jiddiy va begona bir yigit edi.

Jungkook kulimsirab, boshini biroz egdi va bu holatni kuzatdi. U Taehyungning ko‘zlaridagi g‘ashlikni, o‘zini qanday zo‘rg‘a tutib turganini payqadi.

— Tinchlan, shahzodam, — dedi Jungkook cho‘zib. U qo‘lini divanning suyanchig‘iga tashlab qo‘ygandi. — Bunday kecha uchun haddan tashqari tarangsan.

Taehyung Jungkookka keskin qaradi. Qo‘lidagi suv solingan stakanni yanada qattiqroq ushladi. U Jungkook hech bo‘lmaganda nimadir deyishini kutgandi. Yo‘q, umid qilgandi.

Balki uni to‘liq himoya qilishini emas, ammo hech bo‘lmaganda hazilning haddidan oshib ketganini tan olishini kutgandi. Ammo buning o‘rniga Jungkook boshqalar bilan birga kulib, boshini zavq bilan chayqardi — go‘yo bularning bari oddiy, zararsiz hazildek.

Taehyung keskin nafas chiqardi. Sabr-toqati soniyadan soniyaga kamayib borardi.

Albatta. U nimani kutgandi o‘zi? Jungkook birdan odob-axloqni o‘rganib qolishinimi? Birovning noqulayligidan zavqlanish o‘rniga uni himoya qiladigan odamga aylanishinimi?

U o‘zicha boshini chayqab, peshtaxtaga suyanib oldi va suvdan bir ho‘plam ichdi. O‘zini tinchlantirishga urindi.

Buning foydasi yo‘q edi. Bu yerda, umuman beparvo odamlar oldida jahli chiqishi hech narsani o‘zgartirmasdi.

Shunday bo‘lsa-da, ichidagi g‘ashlik tinmay qaynardi va bu uni avvalgidan ham begona his qildirardi.

— Jungkook—

Birdan shirin, baland ovoz eshitilib, Taehyungning e’tiborini tortdi. U yoniga qaradi va bir qiz Jungkookka suyanib, qo‘llarini uning bo‘yniga bemalol o‘rab olganini ko‘rdi.

Ammo Jungkook uni quchoqlamadi. Shunchaki kulimsirab qarab turardi.

Taehyung ichida puflab, boshini chayqadi.

Albatta. Ayolboz. U bundaylarni yomon ko‘rardi.

Qiz kulib, Jungkookning qulog‘iga nimanidir pichirladi. Jungkook esa javoban kulib qo‘ydi.

Taehyung yana ichimligiga o‘girildi. Jag‘i beixtiyor taranglashdi.

— Bir to‘da masxaraboz, — deb ming‘irladi u ko‘zlarini aylantirib, suvdan bir ho‘plam icharkan. Yonidagi manzarani xayolidan chiqarib tashlashni istardi.

Bir muddatdan beri Taehyungni kuzatib turgan qiz nihoyat uning yoniga keldi. Ko‘zlarida qiziqish porlardi. Taehyung uning yaqinlashayotganini payqab, beixtiyor qoshlarini chimirdi va peshtaxtaga suyanib turgan holatini biroz o‘zgartirdi.

Qiz esa uning sovuq ifodasidan cho‘chimay, jilmaydi.

— Hey, — dedi u silliq va o‘ziga ishongan ovozda.

Taehyung unga qisqagina qarab, bosh irg‘adi.

— Hey, — deb xotirjam javob berdi u. Qiz ishorani tushunib, ketib qolishiga umid qilgandi.

Ammo qiz ketmadi. Aksincha, biroz egilib, tirsagini peshtaxtaga qo‘ydi.

— Sen bu kabi joylarda yuradigan odamga o‘xshamaysan, — dedi u boshini biroz egib. — Taxmin qilaymi? Seni bu yerga sudrab kelishganmi?

Taehyung xo‘rsinib, stakanini qo‘ydi.

— Shunga o‘xshash.

Qiz kulib qo‘ydi.

— Shunday deb o‘ylagandim. Sen bu joy uchun juda... tartibli ko‘rinasan.

Uning nigohi Taehyungning kostyumiga tushdi.

— Lekin bu yaxshi. Ajralib turibsan.

Taehyung qoshini ko‘tardi. Bu maqtovmi yoki shunchaki kuzatuvmi, tushunmadi.

— Men ajralib turishni unchalik yoqtirmayman, — deb ming‘irladi u.

Qiz yana kuldi.

— Unda klubga kostyum kiyib kelmasliging kerak edi.

Taehyung burnidan keskin nafas chiqardi. Deyarli kulgisi kelgandi. Deyarli.

— E’tiborga oldim.

Qiz kulimsiradi. Taehyung bilan gaplashishdagi bu kichik qiyinchilik unga yoqayotgandek edi.

— Aytgancha, men Minji.

Taehyung javob berishdan oldin biroz ikkilanib qoldi.

— Taehyung.

— Tanishganimdan xursandman, Taehyung.

Minjining nigohi Jungkook tomon siljidi. U hali ham yonidagi qiz bilan band edi. So‘ng yana Taehyungga qaradi.

— Xo‘sh, sen bu yerga rostdan ham dam olish uchun keldingmi yoki tun bo‘yi shu yerda baxtsiz ko‘rinib turmoqchimisan?

Taehyung shovqinli va gavjum joyga atroflicha qaradi-da, yana Minjiga yuzlandi.

— Hali qaror qilganim yo‘q.

Minji uning quruq javobidan kulib yubordi. Ko‘zlarida zavq porlardi.

— Haziling menga yoqdi, — dedi u kulgisini zo‘rg‘a bosib.

Taehyung shunchaki bosh irg‘ab, muloyim tabassum qildi va yana suvdan ichdi. U hazil qilishga urinmagan edi — shunchaki o‘zi qanday bo‘lsa, shunday edi.

Bu paytda peshtaxtaning narigi tomonida Hoseok Yejunni tirsagi bilan turtib, kulimsiradi.

— Unga qaranglar... sening qizing bilan gaplashyapti, — deb hazillashdi u Minjiga ishora qilib.

Yejun Taehyungga qaradi, unga bir soniyadan ortiq e’tibor bermadi va qisqa kulib qo‘ydi.

— Qo‘ysang-chi, — dedi u boshini chayqab. — Biz hammamiz bilamiz, o‘sha kitob qurti nima qilishi mumkinligini. Ehtimol, unga adabiyot haqida ma’ruza o‘qib berardi yoki shunga o‘xshash.

Guruh yana kulgiga ko‘mildi. Hatto ovozlarini pasaytirishga ham urinmadi.

Taehyung buni eshitdi. Albatta, eshitdi.

Ammo u hech qanday munosabat bildirmadi... yuzi xotirjam, barmoqlari esa stakanini bo‘shgina ushlab turardi.

Biroq Minji uning stakanni biroz qattiqroq ushlaganini payqadi. U qoshlarini chimirib, guruhga qaradi.

— Juda yetuk xatti-harakat, — deb ming‘irladi u bepisand ohangda.

Jungkook esa shu paytgacha bemalol ichimligidan ichib o‘tirgandi. Nihoyat u ularga qaradi. Taehyungning yelkalari taranglashganini ko‘rgach, tabassumi biroz so‘ndi, ammo hech narsa demadi. Shunchaki yana bir ho‘plam ichib, indamay kuzatishda davom etdi.

— Qani, Taehyung... raqsga tushamiz, — dedi Minji sho‘x ohangda va uning qo‘lidan ushlash uchun qo‘l uzatdi.

Taehyung deyarli darhol boshini chayqadi.

— Men uylanganman, Minji, — dedi u qat’iy ohangda va ular orasida masofa paydo bo‘lishi uchun biroz orqaga chekindi. — Xotinim boshqa ayol bilan raqsga tushishimni yoqtirmaydi.

Minji noqulaygina jilmayib, qo‘lini tortib oldi.

— Oh... tushunarli.

U sochlarining bir tutamini qulog‘i ortiga qistirib qo‘ydi. Biroz xijolat bo‘lgandek ko‘rinardi.

Ularning suhbatini beparvolik bilan kuzatib turgan Jungkook boshini biroz egdi. Labining chetida kulimsirash paydo bo‘ldi. Qoshini salgina ko‘tardi va Taehyung allaqachon uning qiziqib qolganini tushundi.

U qiyinchiliklarni yaxshi ko‘rardi.

— Oh, qani endi, — dedi Jungkook cho‘zib va bir qadam yaqinlashdi. — Oddiygina do‘stona raqsning zarari yo‘q-ku.

Uning ovozi mayin, hazilomuz edi. U Taehyungning qat’iyatini sinash uchun yetarlicha bosim o‘tkazardi.

Taehyung unga befarq qarab qo‘ydi.

— Yo‘q, zarari yo‘q. Lekin baribir xohlamayman.

Jungkook yana bir ho‘plam ichdi va kulimsirashi yanada kengaydi.

— Xotining rashk qilib qolishidan qo‘rqyapsanmi?

Taehyung puflab, ko‘zlarini aylantirdi.

— Yo‘q. Shunchaki uni hurmat qilaman.

Jungkook xirgoyi qilgandek ovoz chiqardi. Nigohi Taehyungning yuzida kezib, go‘yo uning so‘zlari ortida yashiringan ma’noni anglashga urinayotgandek edi.

— Qiziq, — deb ming‘irladi u. Ovozi baland musiqa orasida zo‘rg‘a eshitilardi.

Minji ichimligidagi somonni aylantirib, jilmaydi.

— Bilasanmi, Taehyung, sen bilan gaplashish juda qiziqarli ekan.

Taehyung bunga qoshini ko‘tarib qaradi. Lablarida kichik tabassum paydo bo‘ldi.

— Menimcha, menga shunchaki to‘g‘ri suhbatdosh kerak bo‘lgan ekan.

Minji kulib, uning qo‘lini yengilgina turtib qo‘ydi.

— Oho? Demak, to‘g‘ri suhbatdosh men ekanman-da?

Taehyung kulib, boshini chayqadi.

— Bunchalik xursand bo‘lib ketma. Shunchaki bu yerda mantiqan gapiradigan odam bilan suhbatlashish yoqimli ekan.

Minji boshini biroz egdi. Qiziqishi yanada ortdi.

— Sen klublarni yoqtirmaysan, to‘g‘rimi?

Taehyung sekin xo‘rsinib, atrofga qaradi: miltillayotgan neon chiroqlar, bir-biriga juda yaqin raqs tushayotgan odamlar, spirtli ichimlik va terning kuchli hidi...

— Unchalik mening muhitim emas, — tan oldi u. — Juda baland ovozli. Juda tartibsiz.

Minji xirgoyi qildi.

— Ha, tushunaman. Lekin ba’zida tartibsizlik ham qiziqarli bo‘ladi.

Taehyung yelka qisdi.

— Men esa xotirjamlikni afzal ko‘raman.

Minji jilmaydi.

— Tinchlikni qadrlaydigan erkak. Bunday odamlar kam uchraydi.

Taehyung darhol javob bermadi, ammo lablaridagi yengil tabassum saqlanib qoldi.

Xonaning narigi tomonida Jungkook do‘stlari va uning e’tiborini jalb qilishga urinayotgan qizlar bilan band edi. Ammo qizlar unga unchalik qiziq emasdi. Uning xayoli boshqa joyda edi. Harakatlari esa deyarli odatdagidek, o‘z-o‘zidan amalga oshardi.

Va keyin u buni eshitdi.

Kulgi.

Chuqur, yoqimli va mayin kulgi.

U baland bas tovushlari, mastlarning noaniq gaplari va baland ovozli suhbatlar orasidan ham ajralib turardi. Atrofidagi shovqindan butunlay boshqacha edi. Deyarli... ohangdor.

Jungkookning nigohi yuqoriga ko‘tarildi. Qoshlari biroz chimirildi.

Uning nigohi Taehyungga tushdi.

Mana u — bar yonida o‘tirardi. Vujudi bo‘shashgan, lablarida esa o‘zini tiyolmayotgan samimiy tabassum bor edi. Uning kulgisi chin yurakdan chiqayotgani ko‘zlarining chetlaridagi mayda ajinlardan ham bilinardi. Klubning miltillovchi chiroqlari uning keskin yuz chizgilarini yoritib, yuzidagi soyalarni yanada aniqroq ko‘rsatardi.

Jungkook qotib qoldi.

O‘sha lahzada Taehyungning ko‘rinishida nimadir bor edi — deyarli maftunkor edi. U hech qanday g‘ayrioddiy ish qilmayotgandi. Shunchaki kulayotgan, gaplashayotgan, o‘z holicha mavjud edi.

Ammo Jungkook undan ko‘zini uza olmadi.

Yonidagi qiz uni tirsagi bilan turtib qo‘ydi.

— Hmm, chalg‘ib qolding, — dedi u mayin ovozda va Jungkookning qo‘lidan ushlashga urindi.

Jungkook deyarli munosabat bildirmadi.

Ko‘ksida paydo bo‘lgan tuyg‘u g‘alati edi — hatto biroz asabiylashtirardi. U qizdan uzoqlashishga urindi, ammo nigohi hanuz Taehyungda edi.

Taehyung esa uning e’tiboridan mutlaqo bexabar edi.

Barmoqlari soni ustida biroz qisildi. Ich-ichidan g‘ashlik sezila boshladi.

Qiz unga yaqinlashdi.

Shundagina Jungkook nihoyat o‘ziga keldi.

U keskin nafas olib, qo‘lini yuzidan pastga surdi.

— Mendan uzoqroq yur, — deb o‘zicha ming‘irladi va qizni chetga surdi.

Qiz ishonmay qarab qoldi.

— Nima?

Jungkook xo‘rsindi. Sabr-toqati tugab borardi.

— Mendan uzoq yur, dedim.

Qiz puflab, ko‘zlarini aylantirdi.

— Jiddiymi? Endi meni shunchaki tashlab ketmoqchimisan?

Jungkook hatto unga qaramadi. Ichimligini olib, qolganini bir ho‘plamda ichib tugatdi.

— Ha.

Qiz qo‘llarini ko‘ksida chalishtirdi.

— Mayli. O‘zing bilasan.

Shu bilan u sochlarini dramatik tarzda siltab, jahl bilan uzoqlashib ketdi.

Jungkook divanga suyanib, qo‘lini sochlari orasidan o‘tkazdi.

Ammo uning nigohi yana Taehyung tomon qaytdi.

Va o‘sha kecha birinchi marta...

u bunday qilayotganini o‘zi ham bilmasdi.

переводчик: Корделиа

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-08T10:04:18.672Z

Часть 8 давоми

U uzoq kutilgan baxtini topish umidida Botsvanaga uchib kelgandi, ammo o‘zi uchun faqat sovuqlik va yaralarni topdi. Muammolar va dahshatli og‘riq fonida esa orzulari chilparchin bo‘layotgandi. Ko‘zlarini yumarkan, bir narsani anglab yetadi — u charchagan.

Odamlarning g‘azabi va ochko‘zligidan charchagan. O‘zi ham shunday hissiz va toshbag‘ir bo‘lib qolishdan qo‘rqadi. Chon-Reno esa aynan shu yerda yashayotgan eng yosh yigitga shuni o‘rgatmoqda.

Jungkook uning mehribonligini ko‘rishni istamaydi. Taehyung esa o‘zgarishni xohlamaydi.

Bu erkak uni ich-ichidan qiynaydi. U tufayli Taehyungga yomon, ammo his-tuyg‘ularidan tezda xalos bo‘lishning iloji yo‘q. Alpha har kuni undagi yana bir uchqunni so‘ndiradi, go‘yo yuragini changallab, uni ogohlantirmasdan tortib olmoqchidek.

Asaldek ko‘zlar yana unga qadalgan: ular Taehyungni kuzatadi va ulardan katta yosh tomchilari oqishga tayyor. Ammo endi bunday davom eta olmaydi. Yig‘lay olmayotgani uchun lablarini qizil tomchilar paydo bo‘lguncha tishlaydi va asabiy tarzda o‘z barmoqlarini ishqalaydi. Lin Vey bilan gaplashayotgan Renoga xotirjam qarab turadi.

Ularning noqulay suhbatidan uch soat o‘tdi, ammo uning ichidagi og‘riq hali ham zarracha kamaymagan. Shu vaqt ichida ular yana bir necha bor uzoq nigohlar bilan to‘qnash kelishdi. Bir-birlariga qarashadi-yu, ammo bir-birlariga nimalar qilayotganlarini tushuna olishmaydi.

Taehyung nafasi qisilib, qalban unga intiladi, shu bilan birga o‘z istaklari va bolalarcha ojizligidan nafratlanadi. Renoning ko‘zlarida omegaга nisbatan nafrat yo‘q: ularda tunu kun unga nisbatan hukmronlik va noto‘g‘ri, qo‘rqinchli sovuqlik mavjud.

Jungkook oldida tiz cho‘kib, uni nafaqat sherlar Xudosi, balki odamlarning ham hukmdori deb e’lon qilish juda oson. Kim esa bor kuchi bilan bunchalik tubanlashib ketmaslikka, oyoqlarida tik turishga urinadi.

U kuchliroq bo‘lishi kerak.

«Bunday zaiflik seni bu yerda o‘ldiradi, juda tez. Omon qolish uchun kuchli bo‘lishni o‘rgan», — degan Jungkookning so‘zlari soatlab uning xayolida aylanadi.

Taehyung Renoning gaplariga quloq tutadi: bu dunyo haqidagi qarashlarini o‘zgartirib, atrof-muhit talab qiladigan insonga aylanishga harakat qiladi. Zaharli vodiyda yana qancha qolishini bilmaydi. Bu do‘zaxda omon qolish uchun esa o‘zgarishi kerak.

Havo xuddi uning ongi kabi mast qiluvchi edi. Olmos konlari yonidagi kichik skameykada o‘tirib, butilkadagi sovuq suvdan mayda ho‘plab icharkan, Kim olmos qazishdan biroz dam oladi. U Jungkookka qaraydi, ammo aniqki, uni kuydirayotgan narsa jazirama quyosh emas.

Alpha qarshisida Lin Vey nimanidir gapirib turardi, ammo Reno go‘yo uning aytgan barcha so‘zlarini eshitmayotgandek, nigohini undan nariga qaratib, Kim bilan ko‘z urishtiradi.

U birgina nigohi bilan ham sevib qolgan yurakni bir necha barobar tezroq urdirishi mumkinligini biladi. Taehyungning hislari xuddi qafasdagi qushdek, uning xayolida ham, ko‘z o‘ngida ham faqat bir inson bor.

Omega zo‘rg‘a nafas oladi va uzun barmoqlari bilan butilkani mahkam siqadi. So‘ng boshini sekin burib, xiralashgan nigohini butunlay boshqa tomonga yo‘naltiradi.

Har soniyada o‘z ojizligini his qilish azobli. Ammo u albatta bunga bardosh beradi.

Hozircha u o‘zini shu zaharli lahzadan asrayapti, biroq hanuz sirlar bilan to‘la nigohlarni o‘zida his qiladi. Erkak uzoqdan uning his-tuyg‘ularini kuzatadi va buni to‘xtatishni istamaydi.

Львёнок diqqat bilan kuzatuv ostida.

Butilkaning qopqog‘ini yoparkan, Tae pastki labini tishlab qo‘yadi va ko‘z qiri bilan Jungkook joyidan qo‘zg‘alayotganini payqaydi. Yana unga qarab, erkak telefonda gaplashayotganini va Veydan uzoqlashayotganini ko‘radi. Kim kipriklarini pirpiratib, alfaning darvoza tomon — olmos vodiysidan chiqishga olib boradigan yo‘l tomon ketayotganini kuzatadi.

Ketmoqda…

U ketmoqda va yana Taehyungni qo‘rqinchli odamlar orasida yolg‘iz qoldirmoqda.

Omega Reno panjarali darvoza ortida o‘zining qora Hummeriga o‘tirib, asta-sekin uzoqlashayotganini kuzatar ekan, yengil vahimaga tushadi. U o‘z hududini tark etmoqda, Kim esa ko‘krak sohasida yaqinlashib kelayotgan xavfni yana his qiladi.

U Jungkook unga qanday og‘riq yetkazmasin, uning yonida bo‘lmasdan bu yerda qolishni istamaydi. U Taehyungni ranjitadi, ammo boshqalarga buni qilishga yo‘l qo‘ymasligi aniq.

Kim endi ishga shoshilmaydi: yana taxminan o‘n daqiqa skameykada xotirjam o‘tirib, olmos konlariga qaraydi va o‘z xayollari ichida yanada chalg‘ib ketadi. Hozircha hech kim uni qimmatbaho toshlarni qazishga chaqirmaydi, ammo ertami-kechmi uning tomoniga baqiriq eshitiladigandek. Chunki Chon-Reno endi bu yerda yo‘q.

Yana titroq va qo‘rquv uni egallaydi. Ko‘zlarida sof xavotir aks etadi: mushtlarini suyaklari oqarib ketguncha qattiq siqadi va zaharli vodiy bo‘ylab nigohini bezovta yugurtiradi.

Chodirlar yonida Hoseok va Lin Veyning o‘zaro gaplashib turganini ko‘radi, ammo erkaklar omegaга e’tibor berishmaydi. Renoning boshqa odamlari ham unga qaramaydi.

Ammo nimadir Taehyungga uzoq vaqt e’tiborsiz qolib keta olmasligini aytib turardi: zolim xo‘jayin yaqinida yo‘qligidan foydalanib, giyenalar tez orada uni eslashadi va bundan foydalanishadi. Ular faqat undan qo‘rqishadi. Ularning qalbiga qo‘rquvni faqat Jungkook singdirgan.

Tэ xo‘rsinib, butilkani qo‘llari orasida aylantiradi. Yangi olmoslarni topish uchun savatchasi oldiga borib, ishni davom ettirishi kerakmi-yo‘qmi, bilmaydi. Na kuchi, na xohishi bor.

— Bolakay?

Yigit notanish mayin ovozdan joyida seskanib ketadi va ko‘zlarini katta-katta ochgancha tezda boshini buradi.

— Sen Taehyung-san, to‘g‘rimi? — deydi notanish omega. Uning qalin qizil lablarida samimiy tabassum paydo bo‘ladi.

Kim lablarini biroz cho‘zib, tushunmay qaraydi. Uning qarshisida qora sochli yosh omega turardi. Uning yelkasida qora ryukzak bor, yelkasida esa katta ko‘k to‘tiqush indamay o‘tirardi.

Qush Taehyungga qiziqish bilan tikilib, boshini biroz qiyshaytiradi. Ammo yigit ham undan qolishmaydi. Hozir uchalasi ham bir-birini kuzatib, tahlil qilmoqda. Faqat ulardan biri juda muloyim tabassum qilardi.

Taehyung og‘ir yutinib, skameykada undan uzoqroqqa suriladi. Nigohini gal omegaга, gal uning uy hayvoniga qaratadi. Qush esa egasining yonida itoatkorlik bilan o‘tirardi va uchib ketish uchun imkoniyati bo‘lsa ham, ketishni xohlamasdi.

Notanish yigit uning bu harakatidan sekingina kulib qo‘yadi va uning yoniga o‘tiradi. Taehyungning uyalgan yuzini kuzatar ekan, lablarini yanada kengroq tabassumga cho‘zadi.

Taehyung hech narsani tushunmaydi. Bu odam uning ismini bilishi uni biroz noqulay ahvolga soladi. Ko‘k to‘tiqush birdan baland ovozda qichqirib yuborganda esa, u yanada qo‘rqib ketadi — qush cho‘zilib ketgan sukutdan norozi edi.

— Siz kimsiz?.. — deb qo‘rquv aks etgan yuz bilan past ovozda so‘raydi u.

— Mening ismim Sokjin, — deya o‘zini tanishtiradi omega. Hozircha yuzida hech qanday salbiy his-tuyg‘u ko‘rinmaydi. — Bu esa Boa, — deya yelkasida o‘tirgan katta qushni ko‘rsatadi.

— Boa, — deya ovoz beradi giasint arasi va bu Taehyungni juda hayratga soladi. — Boa Namjoondan aqlliroq, — deydi u negadir. — Boa eng zo‘ri.

Jin kulib yuboradi va ko‘rsatkich barmog‘i bilan to‘tiqushning kichkina boshini silaydi. Kim esa ularga yon tomondan ishonchsizlik bilan qarab turadi.

— Namjoon mening katta akam, — deb muloyimlik bilan tushuntiradi qora sochli yigit jilmaygancha va dovdirab qolgan yigitga qaraydi. — Ularning o‘rtasida jiddiy raqobat bor.

Kim bu gapdan jilmayishni istaydi, ammo o‘zini tiyadi va faqat quruq lablarining chetini biroz qimirlatadi. Bu esa boshqa omegaга juda yoqadi, go‘yo uning uchun yashil chiroq yoqilgandek.

Kenja Boa tomon qaraydi va deyarli bilinmas tarzda xirgoyi qilib, o‘ng qo‘lini unga uzatadi. Barmog‘ining uchini qushning katta tumshug‘iga tekkizadi. To‘tiqush bunga qarshilik qilmaydi. Uning egasi ham qarshi emas — u arani ehtiyotkorlik bilan qotib qolgan Taehyungning tizzasiga o‘tqazadi.

Taehyung buni umuman kutmagandi. U biroz dovdirab, o‘ziga mehribon nigoh bilan qarab, ishonch bilan bosh irg‘agan Sokjinga tushunmay tikiladi.

Qalin kipriklarini pirpiratib, Kim qushning yorqin ko‘k patlarini ehtiyotkorlik bilan silaydi. Qush zavqdan ko‘zlarini yumib, yangi tanishiga yanada yaqinlashayotganini ko‘rib, hayron qoladi. Boaga bunday erkalash juda yoqadi va u bu mehr tezda tugashini umuman istamaydi.

Taehyung hozir nima bo‘layotganini tushunmaydi, ammo bu gapdon to‘tiqush unga juda-juda yoqib qoladi.

— Siz… — Tэ Sokjinga qisqa va uyalgan nigoh tashlab, lablarini yalaydi. — Meni qayerdan taniysiz?..

— Xudoyim, sening bu yerda bo‘lishing mumkin emas-ku, axir sen hali juda kichkinasan, — deya muloyim gapiradi u. Boshini biroz egib, savolni e’tiborsiz qoldirgancha chiroyli yuziga tikiladi. — Reno normal emas, — deb pishqiradi u.

— Men kichkina emasman… — deb juda past ovozda g‘udranadi Taehyung va nigohini olib qochadi.

Jin kulimsirab, bir necha marta bosh irg‘aydi. Uni xafa qilishni istamaydi, chunki Taehyung haqiqatan ham hali yosh bola edi.

— Har holda, mendan seni kuzatib turishimni so‘rashdi, — deydi u kutilmaganda. — Umid qilamanki, bunga qarshi emassan. Men senga hech qachon zarar yetkazmayman, — deya chin dildan gapiradi va hatto kaftini ko‘ksiga qo‘yadi.

Kim asta unga hayratdan katta ochilgan ko‘zlari bilan qaraydi va deyarli ko‘zini pirpiratmaydi. Boani silashni ham to‘xtatadi.

— Meni kuzatib turishni so‘rashdimi? — deb ishonqiramay qayta so‘raydi.

— Ha, Taehyung, — deb tasdiqlaydi Jin va lablarining chetini biroz ko‘taradi. — Zaharli vodiy noto‘g‘ri va jirkanch odamlarga to‘la. Ularning hech birini senga yaqinlashtirmaslik — to‘g‘ri qaror.

Kenja biroz o‘ylanadi va bir necha soniyadan so‘ng faqat muhim savolni beradi:

— Jungkook?..

Sokjin kulimsirab, oldinda cho‘zilib yotgan chakalakzorga qaraydi.

— Bu yerda boshqa hech kim buyruq berishga jur’at eta olmaydi, — deydi u.

Taehyungning butun vujudi taranglashadi va u uyalgancha Boaga qaraydi.

— Nima bo‘lganda ham, u mendan bunday narsani hech qachon so‘ramagan. Men esa rad eta olmadim, chunki shunday kichkina bolaga hech kim ozor berishini istamayman, — deya xirgoyi qiladi Jin va yana kenja omegaга qaraydi.

Kim boshini chetga burib, labini imkon qadar qattiq tishlaydi.

Birdan kecha Reno aytgan so‘zlar yodiga tushadi: u hech kimning Taehyungga zarar yetkazishiga yo‘l qo‘ymasligini aytgandi.

U o‘zi yetkazgan yaralarni yana o‘zi davolashga urinayotgandek.

U bilan birga bo‘lish tobora qiyinlashib bormoqda, ammo usiz undan ham battar.

Taehyung kulrang ko‘zlarni ko‘rmaydi — atrofida faqat xavfni ko‘radi. Bu endi odatiy holat emas: hamma chegaralardan oshib ketib, uni aqldan ozdirayotgandek.

Jungkookning ismini bilganida, his-tuyg‘ulari so‘nib ketishi kerak edi. Ammo, afsuski, buning aksi yuz berdi — yuragini boshqarishning iloji yo‘q.

Kecha chodirda sodir bo‘lgan voqeadan keyin esa omega qalbida go‘yo yanada jiddiyroq tuyg‘u aql bovar qilmas tezlikda ildiz otayotgandek.

U shunchaki Jungkookning zaharli vodiyda bo‘lishini istaydi. Erkak bu yerga Sokjinni uni — kichkina arslonchasini — kuzatib turish uchun yuborgan degan fikrning o‘zi unda tushunarsiz va qandaydir qo‘rqinchli hislarni uyg‘otadi.

Jungkookning unga befarq bo‘lishi kerak edi. U birinchi kunning o‘zidayoq undan qutulishi kerak edi — nafaqat o‘z biznesini, balki Taehyungni ham o‘zining bu noto‘g‘ri, bolalarcha sevgisidan asrash uchun.

— U o‘zi qachon qaytadi?.. — deb pichirlaydi Kim araning boshini silagancha.

O‘zi ham nega buni bilishi kerakligini tushunmaydi.

U bu yerga qaytib keladi va yana unga og‘riq yetkazadi.

Ularning ikkalasi ham shu og‘riq bilan yashaydi.

— Bilmayman, u menga bu haqda aytmagan, — deya xo‘rsinadi Sokjin va skameykadan turib, qalin tropik o‘rmonni kuzatadi hamda bir necha qadam oldinga yuradi. — Yaxshisi, menga ayt-chi, — Tэ unga qiziqish bilan qaraydi. — Nimani tanlaysan: Chon Hoseok nazorati ostida olmos qazishni yoki men va Boa bilan Afrika chakalakzorlariga borishni? — katta omega unga o‘girilib, jilmayadi. — Biz bilan ancha qiziqarli bo‘ladi.

Kim qoshlarini ko‘taradi. Giasint arasi parvoz qilib, unchalik baland bo‘lmagan ovozda qichqirgancha egasining boshi uzra aylanadi va keyin uning keng yelkasiga qo‘nadi. Jin qushning bunday xursand harakatidan kulib yuboradi va lablarini yalagancha yosh omegaга qaraydi, undan javob kutadi.

Taehyung ehtiyotkorlik bilan bir nechta mashina yonida turgan va ularning tomoniga qarab turgan Hoseok va Veyga qaraydi. Bir qo‘lini musht qilib, tirnoqlarini kaftiga botiradi.

Nafratlanadi. Qo‘rqadi. Uni ko‘rishni istamaydi. Bu erkak undan qutulishni orzu qiladi va, katta ehtimol bilan, tinchimaydi.

Ammo Chon-Reno allaqachon yigitni bu yerdagi chakalakzorlarda yurish nihoyatda xavfli ekanidan ogohlantirgandi. Kecha qora mamba ham aynan shu baland o‘tlar orasidan chiqib kelgandi. U yerda qancha zaharli ilon turlari yashashini tasavvur qilishning o‘zi dahshatli.

Taehyungni tropik o‘rmonga juda qattiq tortayotgan yagona sabab esa — La Alegria.

U tobora ko‘proq uning maftunkor shovqiniga quloq tutmoqda, go‘yo La Alegria uni qandaydir noma’lum maqsad bilan o‘ziga chorlayotgandek. Kim esa uning so‘zlarini yanada aniqroq eshitish uchun tiz cho‘kishga ham tayyor.

— Men sen bilan… — deydi Taehyung o‘rnidan turib, biroz jilmaygancha va uyalib barmoqlarini o‘ynaydi.

— To‘g‘ri tanlov, — deya mamnun xirgoyi qiladi Jin. — Hoseok bugun juda jahldor ko‘rinmoqda. Xarakteri juda tez portlaydi, shuning uchun kayfiyati yomon paytda undan uzoqroq yurgan ma’qul, — deya yelkasini qisadi va Chon tomonga sezdirmay bosh irg‘aydi.

— Buni tushundim, — deya tan oladi Taehyung va beixtiyor kecha alpha qilgan ishni eslaydi.

— Bu yerdan ketamiz, mittivoy, — deya hayajon bilan gapiradi Sokjin va chakalakzor tomon yuradi. — Tukanlarni suratga olamiz, — deya kulimsirab, yelkasida chirqillayotgan Boaga qaraydi.

Taehyung tezda uning ortidan yetib oladi va tushunmay qaraydi.

— Tukanlarni? — qoshini ko‘tarib, kuchsizgina jilmayadi.

— Men ornitologman, — deya aniq g‘urur bilan aytadi u va kenjasiga qaraydi. — Menga chakalakzorda faqat qushchalarim kerak. Ular ajoyib.

Taehyung u bilan bahslashishni xayoliga ham keltirmaydi, faqat muloyim jilmayib, itoatkorlik bilan uning yonida yuradi.

Ular yashil va qalin chakalakzor ichiga ehtiyotkorlik bilan kirib, atrofga alanglaydi. Zaharli jonzotlardan biri chaqib olishini istashmaydi.

Taehyung avvalgi safar Chon-Renodan qochib, shu tomonga yugurgandi. Ammo bu safar u ehtiyotkor bo‘lishga harakat qiladi va turli toshlar hamda shoxlardan hatlab o‘tayotib, doimo oyoqlari ostiga qaraydi.

Jin ryukzagining ichidan nimanidir izlab ovora bo‘layotgan paytda, uning katta ko‘k arasi boshlarining uzra uchib yuradi va vaqti-vaqti bilan oddiy so‘zlarni past ovozda aytadi. Bu esa kenja omegaнинг kulib yuborishiga sabab bo‘ladi.

Biolog fotoapparatini chiqarib, uning kulgisini eshitarkan, Taehyungga qarab qo‘yadi va lablarining chetini ko‘taradi. U bu nihoyatda mehribon jurnalistni shunday kayfiyatda ko‘rishni yoqtiradi.

Tэ notekis yer bo‘ylab sekin qadam tashlab, boshini ko‘targancha baland daraxt shoxlaridan biriga qo‘nib, xursandchilik bilan boshini tebratayotgan to‘tiqushni kuzatadi.

Qushning yovvoyi tabiatning o‘zida ham ulardan uzoqqa uchib ketmayotgani uni chindan ham hayratga soladi. Boa allaqachon Jin bilan doimo yonma-yon bo‘lishga ko‘nikib qolgan.

Bir payt Taehyung to‘xtab, boshini chetga buradi. Zo‘rg‘a eshitilayotgan sharshara shovqiniga quloq tutib, labini tishlaydi.

— Sokjin, — deb uni chaqiradi u.

Jin darhol o‘girilib, omegaга savol nazari bilan qaraydi.

— La Alegria qayerda joylashganini bilasanmi?

Bu tovushlar, ehtimol, Botsvanadagi katta sharsharaning shovqini bo‘lib, barglar orasidagi qushlarning sayrashi bilan qorishib, odamni gipnoz qilgandek o‘ziga rom etadi va bolalar kitoblaridagi haqiqiy ertakka o‘rab oladi. Bu sehrli manzara edi va hech qanday kamera buni to‘liq tasvirlay olmaydi. Bu tovushlarda hayot va uyg‘unlik seziladi. Shu yerda qolib, boshqa hech qachon zaharli vodiyga qaytmaslikni istaysan. Taehyung uzoqroqda ilonning shitirlashini eshitadi, ammo bu uni zarracha qo‘rqitmaydi. U xotirjam tik turishda davom etib, to‘liq ko‘krak bilan nafas oladi.

— U shu chakalakzorlarning qayeridadir, ancha chuqurda. Men hech qachon uning oldigacha yetib bormaganman, — deb javob beradi u va atrofga alanglab, ryukzagini yopadi.

— Bu yerdagilardan hech bo‘lmaganda kimdir uning oldiga borganmi? — deb so‘raydi Kim unga qarab.

— Bilishimcha, La Alegria'ga faqat Jungkook bir necha marta borgan, — deya xirgoyi qilib, qoshlarini o‘ynatadi. — Boshqa hech kim unga nisbatan bunchalik kuchli qiziqish bildirmagan, — deya jilmayadi va fotoapparatini sozlagancha yo‘lida davom etadi.

Tэ yigitning uzoqlashib borayotgan ortiga qarab, xayolchan tarzda qalin qora kipriklarini pirpiratadi.

Faqat Jungkook.

Go‘yo bu uning yashirin joyidek.

Boa qalin shoxdan uchib tushib, qotib qolgan yigitning yelkasiga joylashadi. Taehyung unga qarab, yana turli qushlarni suratga olayotgan Jin ortidan yuradi.

Botsvanada quyosh tez orada botadi va osmonni shafaq ranglariga bo‘yay boshlaydi. Bu esa barcha ishchilar uchun uzoq kutilgan dam olish vaqti kelganining belgisi bo‘ladi.

Hozir ularga goh xafa bo‘lib, goh achinish bilan qarashadi. Bu odamlar o‘zlarini qanday qilib shunday ahvolga tushirib qo‘yganini hech kim tushunmaydi.

Ular o‘z harakatlariga avvalroq yaxshiroq e’tibor berishlari, hech bo‘lmaganda Chon-Renoning shafqatsiz zaharli vodiysiga tushib qolish ehtimolini kamaytirishlari kerak edi.

Ularning deyarli har biri boshqalarga yoqmaydigan, ma’qullanmaydigan ishlarni qilgan. Kimdir biror kishiga zarar yetkazgan, kimdir qimmatbaho muhim buyumni o‘g‘irlagan, kimdir yapon mafiyasi bilan aloqaga kirishgan, yana kimdir qotillikka qo‘l urgan. Ko‘pchiligi esa hatto kichik yomonliklarni ham kechirmaydigan Jungkookning yo‘lidan o‘tib qo‘ygan.

Ishchilarning ozgina qismi hali Saed Reno davridayoq bu olmos konlarida bo‘lgan. Ular shafqatsiz sharoitlarda shuncha yil yashab kelishga muvaffaq bo‘lishgan. Azob va mashaqqatlarga chidashgan, chegaradan oshishmagan va hatto kichkina qimmatbaho tiniq toshni ham o‘g‘irlashga urinmagan.

Ammo bu yerda faqat ular gunohkor emas. Renoning sodiq odamlari — zaharli vodiy nazoratchilari ham ulardan hech qanday farq qilmaydi.

Kvon Xan o‘zini nopok his qiladi. U ham ular orasida shu yerda ekan, demak, bu yerdagi «ifloslik»ka allaqachon butunlay botgan.

Erkak o‘z taqdirini o‘zi tanlagan. U Chon-Reno bilan qolishga qaror qilgan va hanuz bu tanlovi to‘g‘ri bo‘lganmi-yo‘qmi, bilmaydi.

Har holda, u bu yerdagi hamma narsani tashlab, Janubiy Koreyaga qaytishni hatto rejalashtirmaydi ham. Bunday fikrlar yo‘lining boshida bir necha marta xayoliga kelgan. Ammo oxir-oqibat alpha bu yerdagi odamlarga ham, Botsvananing o‘ziga ham juda qattiq bog‘lanib qoldi.

Go‘yo u shu zaminda tug‘ilgandek va endi uni hech qachon tark eta olmaydigandek.

Shunday ham bo‘ladi: Xan hech qachon boshqa mamlakatga ko‘chib ketmaydi.

Unga olmos hududini boshqarish va tartibni nazorat qilish yoqmaydi. U ishchilarga oddiy baqiriq bilan muomala qilmaydigan yagona nazoratchi. U o‘z do‘stlari orasida bo‘lishni yaxshi ko‘radi. Qanchalik yaramas bo‘lmasin, o‘zini to‘xtatib, yaqin do‘stini tashlab keta olmaydi. U uning yonida bo‘lishga o‘rganib qolgan.

Endi u Chon-Renoning o‘ng qo‘li.

Unga xiyonat qilish — o‘ziga xiyonat qilish bilan barobar.

O‘ng soniga qora g‘ilof mahkamlangan, uning ichida to‘pponcha bor. Xan qora futbolka matosi bilan qoplangan baquvvat ko‘ksida rel'efli qo‘llarini chalishtirib, olmos konlari yonida turadi va bir og‘iz ham gapirmay ishchilarni kuzatadi.

U har doimgidek xotirjam va begona odamlarning hech biri bilan ko‘p gaplashmaydi.

Uning yonida boshqa nazoratchilar yurishadi. Ular ko‘pincha o‘zaro suhbatlashishadi yoki odamlar tezroq ishlashi va charchagandek ko‘rinishga urinmasligi uchun ularga baqirishadi.

Kvon ularga ko‘z qiri bilan qaraydi, yuzida hech qanday hissiyot aks etmaydi. U ulardagi zaharlilik va tajovuzkorlikning qanchalik kuchli ekanidan mutlaqo ajablanmaydi.

U ishchilar jinoyatchilar ekanini va ehtimol, ularga shunday munosabat qilinishiga loyiqdir, deb biladi. Ammo Xanning o‘zi hech qachon ular bilan bunday muomala qilmaydi. U odatdagi xotirjam ohangda ishlarini davom ettirishlarini so‘raydi.

Chon-Reno alphaдан ular bilan biroz qattiqroq muomala qilishni faqat bir marta so‘ragan. Kvon esa boshini chayqab, ochiqchasiga rad etgan va buni o‘zining insoniyligi hamda odamlarga bo‘lgan mehriga bog‘lagan.

Jungkook bu so‘zlarga hech narsa demadi va zo‘ravonlik mavzusini boshqa ko‘tarmadi. U do‘stiga o‘zi to‘g‘ri deb bilgan tarzda ish tutishga indamay ruxsat berdi.

Rostini aytganda, Xan buning uchun undan minnatdor.

U zaharli vodiyda ham o‘zini insondek his qilishni istaydi.

Bu yerda sovuqqon va bukilmas Chon-Renoning shafqatsizligi yetarlicha.

Kvon qo‘llarida o‘qotar qurollari bor ikki afrikalik erkakka bosh irg‘ab, olmos konlaridan uzoqlashadi. Boshini chuqurlardan biriga burib, u yerda yigirma daqiqalardan beri osiyolik ko‘rinishdagi ikki omega bilan quvnoq suhbatlashib turgan Samini ko‘radi: ulardan biri blondin, ikkinchisining sochlari o‘rilgan.

Xan bunga e’tibor bermay, chodirlardan biriga kiradi. Ichkariga nazar tashlab, telefonda gaplashayotgan Namjoonni ko‘radi. Oyoqda turgan alpha unga gavdasini burib, qoshlarini o‘ynatadi — go‘yo Xan uchun qandaydir ma’lumoti bordek.

Xan esa faqat savolomuz qoshini ko‘tarib, yog‘och stol yonidagi stulga o‘tiradi. Namjoonni va uning yuz ifodasi qanday g‘alati o‘zgarayotganini diqqat bilan kuzatadi.

Bir payt Namjoon hatto og‘zini biroz ochib, Xanga tikilib qoladi. Keyin tushunmay kulimsirab, telefondagi kimningdir cho‘zilib ketgan gaplarini tinglashda davom etadi.

Bir necha soniyadan so‘ng Namjoon qo‘ng‘iroqni tugatib, smartfonini stol ustiga tashlaydi va Kvon Xanga qaraydi.

— Nima bo‘ldi? — deb darhol so‘raydi Xan va akasiga shubhali qaraydi.

— Sokjin bilan gaplashdim. U zaharli vodiyning birinchi tomonida, — deb javob beradi.

— Bu qachondan beri sen uchun hayratlanarli narsaga aylandi?

Namjoon kulimsirab, sonini stolga tiraydi va qo‘llarini ko‘ksida chalishtiradi.

— Men uchun uning u yerda ekanligi emas, Jungkook uni o‘sha yerga borishga so‘ragani hayratlanarli, — deya biroz shok qiladigan tafsilotni tushuntiradi.

Bu vaziyatni butunlay o‘zgartirib yuboradi. Reno hech qachon omegalaridan hatto kichik narsalarni ham so‘ramagan. U doimo faqat alphalarga murojaat qiladi. Jin olmos hududida ishlamaydi, u shunchaki shu hudud orqali chakalakzorga kiradi va Jungkook bunga qarshi emas.

— Jungkook?.. — Xan qoshlarini chimiradi. — Nega?

— Jurnalistning yonida bo‘lib, bizning odamlarimizdan ham, ishchilardan ham hech kimni unga yaqinlashtirmasligi uchun, — deydi Namjoon va o‘zi ham aytayotgan gapidan hayratda.

Bunday narsani eshitish nihoyatda g‘alati edi. Ularning ikkalasi ham ilgari Jungkookning bunday ish qilganini hech qachon ko‘rishmagan. Shu sababli hozir urush boshlanganini eshitgandek g‘alati munosabat bildirishmoqda.

Reno Sokjinni Taehyungning oldiga yuborgan…

Xan buning nima sababdan qilinganini tushuna olmaydi — bu Jungkookka umuman o‘xshamaydi.

Uni chin dildan quvontirayotgan yagona narsa — Tэ Namjoonning ukasi yonida xavfsiz. Uning yonida hech kim unga tegmaydi, yaqinlashib xafa qilishga jur’at etmaydi. Kvon aynan shundan juda xavotirlangan va bir sutka davomida vodiyning birinchi tomoniga qaytish haqida o‘ylagan.

Yosh omega hali voyaga yetmagan, tajribasiz bola edi va bir kunning o‘zida bu dunyoning barcha shafqatsizligini ko‘rib qolgandi. Bu unga nisbatan noto‘g‘ri edi. U bilan bunday muomala qilish mumkin emas.

Xan yigit o‘zini qo‘rqinchli muhitda bunchalik yomon his qilmasligi uchun qo‘lidan kelgan hamma narsani qilgandi. Uning ko‘zlarida qilgan ishidan afsus va yashirilmagan qo‘rquvni ko‘rardi. Uni chetdan kuzatishning o‘zi yurakni parcha-parcha qilardi.

Kimning barmoqlari titrayotganini va Chon-Renoning boshqa odamlari baland ovozda buyruq berganda qanday qattiq seskanishini ko‘rish juda og‘ir edi.

— Jungkook haqiqatan ham undan buni so‘raganmi? — deya xirillab so‘raydi Xan.

Namjoon bosh irg‘aydi.

— Tushunmayapman… — alpha stul suyanchig‘iga suyanib, barmoqlari bilan bo‘ynini uqaladi. — Go‘yo nimanidir rejalashtirgandek.

— Gap bunda emas, — deydi Namjoon ishonch bilan va bir necha bor boshini chayqaydi.

Kvon Xan unga savol nazari bilan qaraydi.

— U bolakay bizning oldimizga kelishidan avval ham Jungkook bilan tanish bo‘lgan.

Xan ham buni boshidanoq gumon qilgandi, ammo hech qachon ovoz chiqarib aytmagan — Renoning reaksiyasini ko‘rishni istamasdi.

Lin Vey Taehyungni olib kelgan kecha kutilmagan edi. Ammo undan ham kutilmagani — Jungkookning xatti-harakati bo‘lgan. U Hoseokka agar omegaга kishan taqsa, qo‘llarini kesib tashlash bilan tahdid qilgandi.

Zaharli vodiyda jurnalistlarni o‘ldirish kerak — ularga rahm qilinmasligi kerak.

— U buni aytmagan.

— Biz esa so‘ramaganmiz, — deydi Namjoon bir qoshini ko‘tarib. — Ammo men bu rost ekaniga ishonaman.

— Shunday bo‘lsa ham, o‘zi to‘g‘ri deb bilganini qilsin, — deya bosh irg‘aydi qora sochli alpha va suhbatdoshining ko‘zlariga qaraydi.

— Sen har doim uning tarafidasan, Xan, — deydi katta aka kinoya bilan.

— Sen-chi? — alpha iyagini biroz ko‘tarib, qalin lablarining chetini qimirlatadi. — Sen uning tarafida emasmisan?

— Afsuski, men bu afrikalik bilan oxirigacha birgaman, — deya kulimsiraydi Namjoon.

Bu gap Xanning yuzida bemalol, yengil tabassum paydo bo‘lishiga sabab bo‘ladi.

Erkaklar chodir matosining surilgan ovozini eshitib, bir-birlaridan nigohlarini uzishadi.

Ichkariga doimo ijobiy kayfiyatda yuradigan, kulib turuvchi Reno Sami kiradi. Uning ortidan esa doimgidek muzdek va qovog‘i solingan akasi paydo bo‘ladi.

Xan yengil hayratdan bir soniyada tabassumini yo‘qotadi, qalin qoshlari chimiriladi va xonaga shoshilmay kirib kelayotgan Jungkookni diqqat bilan kuzatadi.

U uni bu yerda ko‘rishni umuman kutmagandi. Chunki Jungkook uch kun davomida yo‘qolib, na qo‘ng‘iroqlarga, na xabarlarga javob bergandi.

Alpha juda xotirjam, bo‘shashgan va erkin ko‘rinardi. Nigohi ham xuddi shunday — loqayd tarzda Namjoonga, so‘ng biroz jahli chiqqan Xanga yugurib o‘tadi.

Kvon jag‘larini taranglashtiradi va birgina nigohi bilan uni bo‘g‘ishga urinadi. Chunki Jungkook yo‘qolib ketganidan keyin hech narsa bo‘lmagandek zaharli vodiyning ikkinchi tomonida paydo bo‘lib qolganidan chindan ham g‘azablangan.

Unga bu yerda bunday qilishga ruxsat berilgan. Shunga qaramay, kenja alpha hech bo‘lmaganda bir marta uning burniga musht tushirgisi keladi.

Sami Xan yonidagi stullardan biriga o‘tirib qolarkan, Jungkook esa stoldan ikki metr narida to‘xtaydi.

— Ablax, — deb tishini g‘ijirlatib qo‘yadi Xan, Renoga g‘azab bilan qarab. Reno esa unga hech narsani anglatmaydigan nigoh bilan tikiladi. — Hech bo‘lmasa, yo‘qliging haqida xabar berishing mumkin edi.

— Buni kerak deb hisoblamadim, — deya odatdagidek sovuqqonlik bilan javob beradi u.

Albatta. O‘ziga sodiq qolibdi.

Xan uning gapidan lablarini burishtiradi, ko‘zlarini aylantirish istagini ichiga yutadi. Namjoon va Sami chetroqda bir paytda kulimsirab, bir-birlariga qarashadi.

— Qayerga g‘oyib bo‘lding o‘zi? — deb tishlari orasidan so‘raydi kichigi, boshini egib.

— Bu mutlaqo muhim emas, Xan, — deydi Chon-Reno stol tomon sekin yaqinlasharkan. — Men bu yerga buning uchun kelganim yo‘q.

Hozir bo‘lganlarning barchasi unga savolomuz qaraydi. Jungkook esa shunchaki qora kargo shimining o‘ng cho‘ntagiga qo‘lini tiqib, u yerdan ehtiyotkorlik bilan katta, yarim shaffof toshni chiqaradi va uni stol ustiga qo‘yib, tirjayadi.

Pushti olmosni ko‘rgan zahoti hammaning tili kalimaga kelmay qoladi.

Bunday bo‘lishi mumkin emas.

Kvon stul suyanchig‘idan gavdasini uzib, hayratdan qoshlarini chimiradi. Avval do‘stiga, keyin esa yog‘och stol ustida yaltirab turgan buyumga qaraydi. Namjoonning og‘zi allaqachon ochilib qolgan: ko‘zlariga ishonolmay, yonlarida kutilmaganda paydo bo‘lgan toshga tikilib turardi.

Ularning boshlari go‘yo portlayotgandek. Faqat Sami uzun kipriklarini pirpiratib, yigitlarni kuzatar, katta to‘q rangli lablarini yalab, hozir nima bo‘layotganini tushunishga urinardi.

Chon-Reno ikki kaftini stolga tirab, boshini avval dovdirab qolgan Kvon tomonga, keyin esa shokka tushgan Namjoon tomonga buradi. Ularning yuz ifodalarini ko‘rish qiziq edi. Bu unga tajribasiz Arsloncha qimmatbaho toshni qo‘liga tutqazgan paytdagi o‘z holatini eslatadi.

Bir lahzada u o‘ziga tikilib turgan Xan nigohiga duch keladi. Xan stulidan turib, stolni aylanib o‘tadi va yaqin do‘stiga yaqinlashib, nigohini uning qo‘li yonida yotgan pushti olmosga tushiradi.

Jungkook aynan shunday munosabatni kutgandi.

— Jin ursin, — birinchi bo‘lib sukunatni Jun buzadi va boshini chayqaydi. — U pushti-ku, — deydi u, go‘yo buni hech kim sezmagandek. — Men bundayini birinchi marta ko‘ryapman.

Kichik Reno biroz oldinga egilib, qimmatbaho toshga ko‘zlarini qisib qaraydi.

— Jungkook… — deydi Xan xirillagan ovozda va nigohini alfaga qaratadi. — Bu soxtami?

Jungkook qo‘llarini ko‘ksida chalishtirib, sonini stolga tiraydi-da, kulimsirab, past ovozda javob beradi:

— Bu haqiqiy pushti olmos.

Xan toshni ehtiyotkorlik bilan barmoqlari orasiga olib, uni aylantirib ko‘radi. Notekis barcha qirralarini sinchiklab tekshirarkan, pastki labini tishlari bilan yengil tishlaydi. Uning ko‘zlarida uchqunlar porlaydi — u ilgari hech qachon bunday toshni qo‘lida ushlab ko‘rmagan. Alfa uchun bu nihoyatda noodatiy narsa edi.

— Xo‘sh, — deya yo‘talib qo‘yadi Sami ularning e’tiborini tortishga urinib. Bu esa juda yaxshi ish beradi. — Bu toshning nimasi yomon? — qoshlarini ko‘tarib, stulga qulayroq joylashadi. Barmoqlari bilan yog‘och tutqichlarini taqillatib, katta alfalar tomon qaraydi.

Jungkook ukasiga qarab, labining bir chetini qimirlatadi.

Janubiy afrikalik yigit olmos ishlari bilan juda uzoq edi. U bunga hech qachon qiziqmagan va butun ongli hayoti davomida oilaviy biznesga befarq bo‘lgan. Jungkook bundan chin dildan xursand. U ukasining ularning nopok va noto‘g‘ri ishlariga aralashishini zarracha ham istamaydi. Buning keragi yo‘q. U Samini bundan uzoqda tutishga harakat qiladi, o‘zi esa sevimli dahshati bilan shug‘ullanishda davom etadi: ko‘nikib qolgan, endi boshqacha bo‘lishi mumkin emas. U bu ishga botib ketgan va o‘zi ham chiqish yo‘lini izlashni istamaydi.

Janubiy Afrikada, Botsvanada, zaharli vodiyda Chon-Renoning so‘nggi nafasi chiqadi.

— Nimasi yomon? — deya kulimsiraydi Namjoon, Samiga qarab, keyin nigohini Xan qo‘lidagi qimmatbaho toshga o‘tkazadi. — Pushti olmos, la’nati, eng qimmat va eng noyob toshlardan biri. Buning ustiga, bunday kattaligi — bu eksklyuziv narsa, — kichik Reno ko‘zlarini katta-katta ochadi.

— Bu mittivoy uchun qancha pul berishlarini tasavvur ham qila olmaysan.

— Hammasi shunchalik… zo‘rmi? — deb aniqlashtiradi qoramag‘iz yigit.

Kim unga tabassum bilan aniq bosh irg‘ab, endi biroz taranglashgan Jungkookka qaraydi.

— Agar qo‘shni mamlakatlar bu haqda bilib qolishsa… — Xan xo‘rsinib, ularning barchasiga qaraydi-da, eng kattalarida nigohini to‘xtatadi, — seni tiriklayin yeb qo‘yishadi, Jungkook. Bu e’tiborsiz qolmaydi.

— Janubiy Afrikada pushti olmos uchun bir-birlarini otishni boshlashadi, — deydi Chon-Reno zarracha ikkilanmay va yonoq suyaklarini chizganday bo‘ladi.

Alfa ilgari o‘z hududida rangli olmoslarga duch kelmagan. Va otasi ham o‘z yillari davomida bunday olmoslarni biror marta ham chet elga olib chiqmaganiga mutlaqo amin.

Kichkina sodda Arsloncha hayoti kutilmaganda o‘zgarib ketganidan keyin ham juda omadli bo‘lib chiqdi. Konlarda bir necha kun ishladi, nihoyatda zaif edi, ammo qandaydir qilib katta pushti toshni topishga muvaffaq bo‘ldi. Ehtimol, uning qanchalik qimmat ekanini hatto bilmagan ham.

Taehyung kiyiknikidek ko‘zlari bilan uning oldiga yaqinlashgan, biroz qo‘rqib va adashib qolgandek qaragan, garchi Jungkook oldida o‘zini kuchli va mag‘rur ko‘rsatishga bor kuchi bilan harakat qilgan bo‘lsa ham. U olmosni Renoga taqdim etgan.

Jungkook qimmatbaho buyumni qo‘liga olgan, ammo undan ham qiziqroq va chiroyliroq narsadan ko‘z uzolmagan edi.

U yosh omeganning o‘zini qanchalik mahkam tutib turganidan va birovning so‘zlarini qanday ishonch bilan takrorlaganidan maftun bo‘lgandi. Bu esa Renoni chuqur o‘ylantirib qo‘ydi.

U ilk bor unga nima deb javob berishni bilmay qolgandi.

Bu dahshatli edi.

U undan olgan olmosni o‘zida saqlagancha, butun xayolini shu narsa egallab oladi.

— Endi nima qilamiz? — deb Jungkookdan so‘raydi Namjoon.

— Olmosni imkon qadar tezroq Zimbabvega, u yerdan esa Liviyaga olib o‘tish yo‘llarini topishimiz kerak, — deb erkaklarga sovuqqonlik bilan tushuntiradi Chon-Reno. Ular esa diqqat bilan tinglab, bosh irg‘ashadi.

— Qaysi mamlakatda sotamiz? — jiddiy ohangda aniqlashtiradi Xan.

— Odatdagidek Hindistonda qayta ishlaymiz, oxirgi manzil — Abu-Dabi, — darhol davom etadi Jungkook. — Va hech kim… — u har biriga ogohlantiruvchi nigoh tashlaydi, — hech kim bu tosh haqida bilmasligi kerak.

Arsloncha esa kimdir pushti olmos haqida bilib qolsa, nimalar yuz berishi mumkinligidan hatto bexabar.

Kunlar juda sekin o‘tadi va ularda endi hech qanday aniq yoki yoqimli narsa ko‘rinmaydi. Bezovta xayollar uni qiynaydi, tinmay aylanib, ongini tobora kuchliroq va dahshatliroq zaharlaydi.

Tilida bitta ism. Ko‘z oldida esa faqat u — kichkina farishta.

Farishta uning yonida bo‘lishi kerak — uni jon-jahdi bilan himoya qiladigan va hech kimga ozor berishga yo‘l qo‘ymaydigan akasining yonida.

Uning qoni, ruhi, yuragi.

Juhyok butun dunyoga qarshi chiqishga tayyor, ammo Taehyungni yana o‘ziga qaytaradi. Yo‘lidagi har qanday to‘siqni yengib o‘tadi, xavfli yovvoyi hayvonlar orasidan qurolsiz o‘tishga ham, dushmanlariga qarshi turishga ham tayyor bo‘ladi, jismoniy og‘riqlarga chidab, o‘zining bir bo‘lagini shafqatsiz qo‘llardan qaytarib olishga urinadi. O‘zining butun borlig‘ini.

U Taehyungni hech kim bilan bo‘lishmagan va hech kimning dunyoda ilgari yomonlikni ko‘rmagan, nihoyatda nozik bolani bunday iflos makonga olib ketishga haqqi yo‘q edi. Taehyung har bir narsaga mehr va quvonch bilan qarardi.

Hozir esa Taehyung haqiqiy yovuz odamlar orasida ekanini bilgan Juhyokning yuragi yanada qattiq siqiladi. U normal hayot kechira olmayapti. Unga chidab bo‘lmas darajada og‘ir.

U ukasi o‘zi uchun noma’lum joyda qanchalik qo‘rqayotganini tasavvur qilishdan ham qo‘rqadi.

Nikotin tutuni uning yuzi atrofida aylanadi, ammo bundan hech qanday yengillik kelmaydi. Osmonga qarash ham, o‘z uyida o‘tirish ham avvalgidek og‘ir.

Hech narsa uni tinchlantirmaydi.

Juhyok nafrat bilan deyarli yangi sigaretasini yozuv stoli yonidagi axlat qutisiga tashlaydi. Yuzini kaftlari bilan ishqalab, tishlarini qattiq qisadi — go‘yo bu nimagadir yordam beradigandek.

Ko‘zlarini ochishni istamagani uchun ularni qattiq yumadi va past ovozda xirillab, mushtini yog‘och eshikka uradi. So‘ng kichkina xonada peshonasini devorga tiraydi.

Bu yerda hali ham gullarning yoqimli hidi anqib turardi. Har bir burchak uning nozik tabiatini eslatardi.

Katta Kim o‘sha zaif hidni chuqur nafas bilan ichiga tortib, devordan uzoqlashadi. Ko‘zlarini asta ochib, charchagan nigohi bilan moviy devor qog‘ozlari va yagona deraza yonidagi devor qarshisida turgan kichkina karavotni ko‘zdan kechiradi.

Bolalikdan qolgan rang-barang yostiqlar va o‘yinchoqlar hali ham Taehyungning xohishiga ko‘ra choyshab ustida yotardi. Bu yer Taehyungga shunday ancha qulay tuyulardi, albatta, hech kim u bilan bahslashmagan.

Shunchalik oson qo‘ldan chiqarib yuborganidan o‘zidan nafratlanadi.

Boshidanoq ukasining hatto shu kunlarda ham Botsvanaga kelishiga ruxsat bermasligi kerak edi. Hech qachon.

Juhyok yon berdi, zaiflik qildi va dahshatli xatoga yo‘l qo‘ydi. Janubiy Koreyada Taehyung mutlaqo xavfsiz edi, ammo Botsvana chegarasidan o‘tishi bilan bu xavfsizlik bir zumda yo‘qoldi.

Alfa eshik dastasiga qo‘l uzatadi, eshikni ochib xonadan chiqadi va uni yopib, uyning chiqish tomoniga shoshilmay yuradi.

Kim ko‘chaga chiqadi. Osmonda uni to‘q sariq shafaq kutib oladi, ammo bu ham uning yaralarini bitira olmaydi. U shunchaki kichkina zinapoyalardan tushib, gulxan atrofida to‘plangan odamlar tomon yo‘l oladi.

Bugun avvalgidek shovqin-suron yo‘q. Hech kim Juhyokni yanada ko‘proq ranjitishni istamaydi. Shu sababli ular o‘zaro sokin gaplashishadi, bolalar esa chetroqda qo‘lda yasalgan to‘p bilan sekin o‘ynashardi.

Qolganlardan nariroqda o‘tirgan Jelani yaqin do‘stining kelganini sezib, boshini uning tomoniga buradi va yuz mushaklarini biroz taranglashtiradi. Keyin parishon nigohini ikki metr narida yoqilgan gulxanga qaytaradi.

U o‘zi qo‘ygan kichkina yostiqchalarda o‘tirib, tirsaklarini tizzalariga tiragancha Kimning kelishini kutardi.

Hyok hech narsa demay Mbia yoniga o‘tiradi va katta alangaga qarab xo‘rsinadi.

— Sen chekding, — deydi Jelani katta alfaga qarab, odatdagidek sokin ovozda. — Yana.

U butun ongli hayoti davomida tamakini yomon ko‘rgan, shuning uchun nega undan foydalanayotganini kichik yigit juda yaxshi tushunardi.

— Hidi senga yoqmayaptimi? — xirillagan ovozda so‘raydi Kim va Mbia tomon boshini burib, uning to‘q rangli ko‘zlariga qaraydi.

— Menga baribir, — darhol keskin javob beradi u va lablarini mahkam qisadi. — Shunchaki o‘zingni qo‘lga olishga harakat qil.

Juhyok harakat qiladi. Ammo ular muhim bir lahzani tarang kutib o‘tirgan paytda alfaning asablari dosh bermaydi va u yana noto‘g‘ri yo‘lga kirib qoladi.

U ilk bor chekayotgani yo‘q, ammo oxirgi marta bundan taxminan uch yil avval foydalangandi. O‘shanda ham u o‘zining qadrli ukasini juda qattiq sog‘ingan edi.

O‘sha paytda Hyok hech bo‘lmaganda Taehyung bobosining yonida sog‘-salomat ekaniga mutlaqo ishongan. Hozir esa unda bunday ishonchdan asar ham yo‘q.

U sigaretaga suyanib, undan yordam kutadi. Ammo nikotin ham uni yaxshilamaydi. Faqat ikki-uch daqiqaga tanasini bo‘shashtirgandek bo‘ladi.

Taehyung haqida to‘rt kundan beri hech qanday xabar eshitmaganidan so‘ng, uning yonida bo‘lishgina Juhyokka haqiqiy yengillik berishi mumkin edi.

Ba’zan xayoliga juda yomon fikrlar keladi, ammo Juhyok ularni darhol haydab yuboradi va ularga ishonmaydi. Agar Taehyung bilan biror narsa yuz berganida, u buni sezgan bo‘lardi.

U har kuni yuqori kuchlardan yer yuzidagi farishtaga xavfli hududda yana biroz chidashga yordam berishlarini so‘rab duo qiladi.

— Bu oxirgisi edi, — deydi Kim mutlaqo jiddiy ohangda va qurigan lablarini yalab, nigohini yana gulxanga qaratadi. — Bu axlatdan na ma’no bor, na zavq.

— Hammasi yaxshi bo‘ladi, Hyok, — deya uni so‘zlari bilan past ovozda tinchlantirishga urinadi Jelani. — Taehyung u yerdan chiqib ketishiga shubha qilma.

U bunga hech qachon shubha qilmaydi.

Umid uni tark etmaydi.

— Uni har qanday yo‘l bilan qaytaraman, — deydi Kim tishlarini mahkam qisgancha. — O‘tirib, hech narsa qilmay kutishdan charchadim, Jelani. Bunday bo‘lishi mumkin emas, — yigitga qarab, bir qo‘lini musht qilib tugadi, yana g‘azabga botadi. — Biz taksichi uni zaharli vodiyning birinchi tomoniga olib kelganini bilamiz… ammo uni ikkinchi tomonga yuborishgan bo‘lishi ham mumkin.

— Biz esa ikkimiz, — deya yuzida yengil hayrat bilan bir qoshini ko‘taradi Juhyok. — Bu haqda o‘ylamagandek gapirma.

U hamma narsa haqida o‘ylagan. Mumkin bo‘lgan har bir variantni xayolidan o‘tkazgan.

— Bu juda xavfli… — deya ikkilanadi koreys.

— Darvozaga borib, Taehyungni chiqarib yuborishlarini so‘rashning o‘zi xavfli. Ular bizni shu zahoti o‘ldirishlari mumkin, hech kim bizga achinmaydi. Bu odamlarda insoniylik yo‘q, — deydi Mbia ancha qat’iy ohangda va begona odamlar eshitib qolmasligi uchun do‘stiga biroz yaqinlashadi. — Yagona yo‘l…

— Olmos konlaridagi ishchilar safiga qo‘shilish, — uning gapini bo‘lib yuboradi Juhyok va qisqa bosh irg‘aydi.

— Sen bir tomonga, men ikkinchi tomonga boraman. Keyin qaysi birimiz Taehyungni uchratishimizni ko‘ramiz, — deya Mbia ovozini biroz pasaytirib tushuntiradi. — Eng muhimi… u yerdan qochishga harakat qilishimiz kerak.

— Biz u yerda qolib ketmasligimiz kerak, Jelani. Biz chiqib ketishimiz shart.

Har qanday narx evaziga kichkintoyni qutqarish va Chon-Renoning zaharli vodiysini bir umrga tark etish.

Haqiqatni topish qiyin. O‘z motivlarini tushunish undan ham qiyin.

Rulda o‘tirarkan, o‘ylar girdobiga botib ketadi. Xayollari uni charm rulni mahkam siqishga va oyog‘i bilan gaz pedalini yanada qattiq bosishga majbur qiladi. U jahldor, g‘azablangan, kayfiyati juda yomon. Bir necha soniya ichida paydo bo‘lgan tajovuzini qayergadir chiqarib yuborgisi keladi.

Chon-Reno zaharli vodiyning birinchi tomoniga qanday kuchli istak bilan ketayotganidan nafratlanadi. Bengal yo‘lbarsi bilan yetarlicha vaqt o‘tkaza olmaganidan nafratlanadi. Joyida tinchgina o‘tira olmagani va uning xavfsizligiga shaxsan ishonch hosil qilishni juda istaganidan nafratlanadi.

Taehyungni ko‘rishi kerak, chunki Sokjin qariyb bir soatdan beri qo‘ng‘iroqlariga javob bermayapti.

Bu uni juda qattiq xavotirga soladi.

Jungkook Savanna yaqinida Diego bilan birga bo‘lganida, telefonni qulog‘iga tutib, sabrining so‘nggi tomchilarini ham sarflagancha, tanish ovozga ulanmayotgan chaqiruv signalini tinglab turardi.

Bu tezda uning jahli chiqishiga sabab bo‘ldi. Shu zahoti Jungkook kimga ekanini o‘zi ham bilmay, past ovozda irilladi va smartfonini qora shimining cho‘ntagiga tiqdi. Yo‘lbars bilan yana o‘n daqiqa atrofida qolib, uni yana saroyga qaytardi.

Uzoq kutishga imkoniyati yo‘q edi: darhol rulga o‘tirib, o‘zining Hummeriga kirdi va uy hududidan chiqib ketdi.

U yirtqich hayvon oldida o‘zini aybdor his qiladi, bundan ko‘ngli xira bo‘ladi, ammo qisqa vaqt ichida boshqa yo‘l topa olmadi.

Asablari tarang, tanasining har bir mushagi zo‘riqib turardi, mashinaning tezligi esa deyarli chegarasiga yetadi. Qora, katta avtomobil ortidan sarg‘ish-to‘q sariq yorug‘likda ulkan chang izi ko‘tariladi.

Soat allaqachon sakkizga yaqinlashgan: quyosh tez orada osmondan g‘oyib bo‘la boshlaydi. Hozircha esa sehrli shafaq Janubiy Afrikaning qizil tuproqlarini oltinrang nurlar bilan yoritib turardi.

Jungkook yo‘lda o‘tkazgan yigirma daqiqa davomida sokinlashib borayotgan kechki Savannaga atigi ikki marta boshini burib qaradi. Odatda u buni ancha ko‘proq qilardi — yovvoyi hayvonlar orasidan o‘zining yirtqichlarini izlash uchun.

Ammo hozir bunga vaqti yo‘q.

U band: gaz pedalini qattiq bosib, yo‘lni kuzatadi va o‘ng qo‘lidagi barmoqlari bilan rulni mahkam siqadi. Shu paytda yonidan uchib o‘tgan Kafr burgutining baland chinqirig‘i sukunatni buzadi.

Buning bilan nimaga erishmoqchi ekanini o‘zi ham bilmaydi. Nega u yerga shunchalik shoshayotganiga esa javob topolmaydi. Bunday tuyg‘u unga begona.

Nihoyat, Jungkook baland panjarali darvozalar yoniga yetib kelib, mashinasini ularning oldiga qo‘yadi. Tusharkan, eshikni qarsillatib yopadi va mashinani qulflaydi. Shundan so‘ng shoshqaloq va tarang holda zaharli vodiy hududiga kiradi. Qo‘riqchilarga ko‘z tashlaydi — ular unga katta hurmat bilan bosh irg‘ashadi va g‘alati nigoh bilan kuzatib qolishadi.

Jungkook bu e’tiborga uzoq ahamiyat bermaydi. Biroz sekinroq yurib, atrofga alanglaydi. Bezovta ko‘zlari olmos konlarini dam olish uchun tark etayotgan ishchilar orasida kezadi. Bu olomon ichidan kulrang matodan tikilgan birovning futbolkasiga o‘ralgan ma’lum bir qomatni izlaydi.

Izlaydi va izlaydi, taslim bo‘lmaydi. Ammo doim qo‘rquvdan titrayotgan nozik gavdani ko‘rmagani sayin, ichida g‘azab tobora kuchaya boshlaydi.

Uning oldidan birin-ketin odamlar o‘tadi. Ularning deyarli har biri Jungkookka qo‘rqinch bilan qarab, darhol nigohini olib qochadi va yo‘lida davom etadi. Reno hozircha bu odamlar bilan ishi yo‘qdek, ularga qaramay o‘tib ketadi. Qoshlarini chimirib, tishlarini mahkam qisadi.

Uni hech qayerdan ko‘rmaydi.

Yaqin atrofda Taehyung yo‘q — ko‘zlari g‘azabga to‘ladi.

Nega u ehtimoliy qochib ketgan bo‘lishi mumkinligi haqidagi fikrning o‘zi ham uni bunchalik jahldor qilib yuboryapti?

Chon-Reno suv bilan to‘lgan katta chuqurlik yonida to‘xtaydi va avtomat ko‘targan nazoratchilarning qo‘rqinchli ohangi ostida chiqib kelayotgan ikki ishchiga qaraydi.

Alfa bo‘ynini qisirlatib, boshini chap tomonga buradi. Chodirlar yonida ikkita qora jipni ko‘radi. Ulardan birining kapotida Lin Vey o‘tiribdi, qo‘lida katta qizil olmani tozalayapti. Uning yonida esa nimanidir xavotir bilan gaplashayotgan Sokjin turardi.

Ko‘p o‘tmay omega Jungkookni o‘zi ham payqab qoladi va unga dovdiragan ko‘zlarini qaratadi. Reno esa ko‘zlarini qisib, iyagini ko‘taradi-da, tarang qadamlar bilan ularning tomon yuradi. Nigohi Kimga og‘ir va tajovuzkor tarzda qadalgandi.

Jin alfa uchun tushunarsiz bo‘lgan hayajondan pushti labini tishlab, barmoqlarini bezovta qilib o‘ynaydi. Giasint arasi esa uning yelkasida mutlaqo xotirjam o‘tirardi.

Reno bolani unga ishonib topshirgandi. Taehyungning qayerdaligini aynan u bilishi kerak edi. Jungkookning asablari chidamayotgani uchun Kim unga buni aytishi shart.

Chon-Reno Vey va Sokjinning ro‘parasida to‘xtaydi, ammo faqat oxirgisiga qaraydi. Xitoylik esa labida tirjayish bilan ularni kuzatib, mevani oshxona pichog‘iga aslo o‘xshamaydigan pichoq bilan tozalashda davom etadi.

— U qayerda? — uning ohangi yanada qo‘rqinchli eshitiladi.

— Men… — omega yutinib, nimadan boshlashni bilmay, bir qadam oldinga tashlaydi.

— Taehyung qayerda, Sokjin? — yanada qattiqroq so‘raydi Jungkook, yonoq mushaklarini taranglashtirib.

Unga hayajon emas, javob kerak edi.

Kichigi bosh irg‘ab, yonoq ichini tishlaydi va tropik qalin o‘rmonga qisqa nazar tashlaydi.

— Uni o‘zim bilan o‘rmonga olib ketgandim, — nihoyat tan oladi Jin. — Uning konlar yonida bo‘lishini istamadim, shuning uchun birga u tomonga ketdik. Hammasi yaxshi edi: u zerikmadi va doim yonimda bo‘ldi, — deya past ovozda tushuntiradi yigit va xo‘rsinadi.

Alfa uning har bir so‘zidan yanada taranglashib, ko‘ksida yoqimsiz tuyg‘uni his qiladi.

— Ammo… Taehyung yonimda yo‘qligini faqat biroz vaqt o‘tgach payqadim… U juda tez va qayerga ketgani noma’lum tarzda g‘oyib bo‘libdi — men uni kuzatib qololmadim, — deya to‘g‘ridan-to‘g‘ri kulrang ko‘zlarning tubiga qaraydi va bu vaziyatda o‘zini aybdor deb biladi. — U mendan uzoqlashib ketdi, Jungkook…

Tae tinchlana olmaydi: muammolarga qarshi kurashishga juda ojiz ekanini bilsa ham, o‘ziga yana balo orttirishda davom etadi.

Hozir buni eshitgan Chon-Renoni nafaqat g‘azab, balki xavotir ham ich-ichidan yemira boshlaydi.

— Qancha vaqt bo‘ldi? — deya tishlari orasidan so‘raydi.

— Bir yarim soat, — Sokjin o‘rmonga qaraydi, go‘yo kichik omega hozirgina paydo bo‘lib qolishiga umid qilgandek. — Uni qidirdim, ammo topa olmadim…

Reno boshqa gaplarni eshitishga ham niyat qilmaydi. Lin Veyning qo‘lidan olma tozalayotgan pichoqni qo‘pol tarzda tortib oladi va joyidan qo‘zg‘alib, maqsadli ravishda tropik o‘rmon tomon yo‘l oladi.

Uni bu chakalakzor ichidan shaxsan o‘zi topadi.

Uning chegaradan o‘tishiga yo‘l qo‘ymaydi. Taehyung Chon-Renodan hech qayerga ketolmaydi.

Jungkook yovvoyi o‘rmon qanchalik xavfli ekanini o‘ylamaydi — u faqat omeganning buni tushunishga aqli yetmaganini o‘ylaydi. O‘jar, bukilmas va hali ham o‘sha sodda holicha. Kichkina Arslonchalarning bunday joylarda yurishi xavfsiz emas.

Guk o‘ng qo‘lida katta, o‘tkir pichoqni ushlagancha Afrika yashil do‘zaxiga kiradi. Atrofga alanglab, suv to‘plangan kichik chuqurdan hatlab o‘tadi.

U to‘g‘ri va ancha tez yuradi, chunki bir soniyani ham boy berib bo‘lmaydi. Quyosh tez orada botadi, bu yerda qorong‘ida qolish esa kunduzgidan ancha xavfli.

Jungkook o‘rmonda birinchi marta emas, ammo yuzinchi marta bo‘lsa ham hushyorlik va ehtiyotkorlikni yo‘qotishga haqqi yo‘q.

U daraxtlar yonidan, baland va qalin butalar orasidan hamda o‘ziga noma’lum o‘simliklar ichidan o‘tadi. Tez-tez g‘uvillab yuradigan sudraluvchi hasharotlarga va daraxt shoxlarida o‘tirib, odamni kuzatayotgan kaputsinlarga duch keladi.

Ulardan biri hatto Chon-Renoning ortidan ergasha boshlaydi. Jungkook esa yo‘llarni ko‘zlari bilan sinchiklab qidirib, yo‘qolib qolgan bolaning qayerga ketganini tushunishga urinadi.

Alfa daraxt tanalarida pichoq bilan qiyshiq chiziqlar qoldirib boradi — shu tariqa aylanib yurib qolmaslik va bu labirintda adashib ketmaslikka harakat qiladi.

Guk qoshlarini chimirib, sharsharaning shovqiniga quloq tutadi va bir joyda qotib qoladi.

La Alegria tomon chapga burilib borish kerak, ammo alfa Taehyung u tomonga ketganmi yoki o‘rmondan chiqish yo‘llarini izlaganmi — bunga ishonchi komil emas.

Yosh jurnalist haddan tashqari qiziquvchan: atrofga qaramay yurib, tuzoqqa tushib qoladi. Buni faqat biroz vaqt o‘tgach payqaydi va butun vujudi titrab, achchiq ko‘z yoshlarini to‘ka boshlaydi.

Kichkina arazchi Arsloncha.

Chon-Reno shu vaqt ichida uni hech qanday yirtqich hayvon tishlamagan yoki unga zarar yetkazmagan bo‘lishiga chin dildan umid qiladi.

Navbatdagi daraxt tanasiga pichoq bilan uzun, chuqur chiziq tortadi. Chon-Reno jahli chiqqan yirtqichdek Botsvanadagi sharshara tomon yo‘l oladi va u yerda o‘zining “o‘ljasi”ni uchratishni kutadi.

U eng qo‘rqinchli ko‘zlari bilan qarshisida eng muloyim va yaltirab turgan nigoh egasini ko‘rmaguncha tinchimaydi.

Jungkook La Alegria tomon olib boradigan yo‘lni biladi, shuning uchun ishonch bilan yuradi va adashishdan qo‘rqmaydi. U bu sehrli joyda bir necha marta bo‘lgan va bu maskan unga tezda yoqib qolgan. Taehyungni ham o‘z so‘zlari bilan sharsharaga qiziqtirib qo‘yganiga amin.

Suv shovqini tobora balandroq eshitila boshlaydi.

Yo‘l charchatadigan darajada qiyin emas, ammo ancha uzoq edi. Tropik o‘rmon bo‘ylab qariyb yarim soat davom etgan mashaqqatli yurishdan so‘ng Jungkook nihoyat yovvoyi o‘rmonning qoq markaziga yetib keladi.

U bir daraxt yonida to‘xtab, kichik shoxdan ushlagancha Janubiy Afrikada mashhur bo‘lgan La Alegria sharsharasining katta, nam va baland qoyaning ortidan kelayotgan kuchli shovqiniga diqqat bilan quloq tutadi.

Yana bir necha qadam tashlab, boshini ko‘taradi. Deyarli qorong‘ilashib qolgan osmonga qarab, yuz mushaklarini taranglashtiradi.

U charchoq bilan oldinga yuradi va Taehyungning xavfli tropik o‘rmonda bu joyni topish uchun yolg‘iz yurishga jur’ati yetganiga asta-sekin shubha qila boshlaydi.

Tiriklikka boy tovushlar ostida Chon-Reno qoyaga tomon sekin yaqinlashadi. Uning ortidan baland sharsharaning qirrasidan pastga oqayotgan ulkan suv oqimlari allaqachon ko‘rina boshlaydi. Yaqin atrofdagi qushlarning ovozi esa butun manzaraga yanada o‘zgacha ruh bag‘ishlab, La Alegria shovqiniga qo‘shilib ketadi.

Chon-Reno qoyani aylanib o‘tadi va uning qarshisida Afrika osmonining to‘q sariq tuslari ostida shovullayotgan ajoyib sharsharaning nihoyatda go‘zal manzarasi ochiladi.

Uning tanasi bo‘shashadi va xavotiri uch soniya ichida, go‘yo umuman bo‘lmagandek, yo‘qoladi. Chunki bunga katta sabab bor.

— Arsloncha… — deb Chon-Reno nafas chiqararkan, pichirlab qo‘yadi va bir muddat ko‘zlarini yumadi.

U Taehyungning yuzini ko‘rmaydi. Uning o‘rniga Taehyungning ustki kiyimsiz yelkasi va orqasidagi uzun izlar ko‘zga tashlanadi. U tiniq, billurdek suvda tizzalarigacha turib, sharshara qirrasidan quyilayotgan suvni maftun bo‘lib tomosha qilardi.

Ipakdek kulrang sochlari ulkan sharshara fonida mayin shamolda hilpirardi. Bu manzara Chon-Reno yigirma sakkiz yil davomida ko‘rgan eng go‘zal tasvirlardan biriga aylandi.

Taehyung shu qadar xotirjam va osoyishta ediki, go‘yo Jungkook topgan La Alegria aynan uning shifosi edi.

Sharsharaning shovqini orasida Jungkook hech qanday ovoz chiqarmay, sekin uning tomon yuradi va atrofni kuzatishda davom etadi. Uning nigohi yana Taehyungga tushadi.

Bu omega gunohga to‘la dunyo uchun haddan tashqari beg‘ubor va nozik edi. Buni anglash esa har safar yanada og‘irroq tuyulardi.

Jungkook toshlar ustidan yurib Taehyung tomon yaqinlashadi. Katta xarsangtosh ustida kulrang futbolka va havorang krossovkalarni ko‘radi. O‘ng qo‘lidagi pichoq dastasini mahkam ushlab, Taehyung uning kelganini payqashini kutadi.

Bola birdan qaddini rostlaydi va qadam tovushlariga quloq tutib, iyagini biroz qimirlatadi. Keyin qo‘rqib ortiga o‘girilib qaraydi.

Asaldek ko‘zlar yana maftunkor va shu bilan birga qo‘rqinchli — yorqin kulrang ko‘zlar bilan to‘qnashadi.

Qo‘rquv sof hayrat bilan aralashib ketadi.

Reno darhol Kim uni bu yerda ko‘rishni kutmaganini tushunadi. Alfa esa omeganning La Alegria'ni chindan ham yolg‘iz o‘zi topa olishiga ishonmagan edi.

Taehyung uni tobora ko‘proq hayratda qoldirardi.

Kim asabiy yutinib, Chon-Renoga to‘liq o‘girilmaydi va o‘zini qo‘llari bilan yopishga urinadi. Nigohi Jungkookning o‘ng qo‘lidagi pichoqqa tushadi. Ko‘zlari yanada kattalashib, lablari hayrat va qo‘rquvdan biroz ochiladi.

— Pichoq senga nima uchun kerak?.. — Taehyungning ovozida qo‘rquv seziladi.

Jungkook uning qo‘llariga qaraydi, so‘ng yana ko‘zlariga nigohini qaytarib, iyagini biroz ko‘taradi.

— Seni qidirgani bordim.

Bu javob uni umuman tinchlantirmaydi.

— O‘ldirish uchunmi?.. — deyarli sichqondek ingichka ovozda so‘raydi u va rahm qilishlarini umid qiladi.

— Axir sen qochib ketding, — jiddiy ohangini boshqa hech qanday ohangga almashtirib bo‘lmaydi. — Bu esa menga umuman yoqmadi.

— Buning uchun meni o‘ldirishingiz shart emas-ku, — Taehyung ishonchsiz ohangda gapirib, ko‘zlarini pirpiratadi.

Kim yana undan uzoqroqqa qochib ketardi, agar u chidab bo‘lmas darajada unga tikilib, nigohi bilan go‘yo yeb qo‘ygudek qarashda va uning ichida hayajon dengizini qo‘zg‘ashda davom etsa? Salqin suvda turgan Taehyung endi yengil sovuqdan titramasdi — ich-ichidan ko‘ksini tilib yuborayotgandek bo‘lgan alangadan titrardi. Unga yomon va qo‘rqinchli edi. Uning ichidagi kichik bir qism Jungkook uni bir necha daqiqada o‘ldirishga qodirligiga ishonsa, kattaroq qismi buning aksini uqtirardi. U yorqin ko‘zlarga tikiladi: ularda Kimga nisbatan noo‘rin munosabat qilish istagi ko‘rinmaydi. Chon-Reno qo‘rqinchli, xavfli va shafqatsiz edi, ammo bu fazilatlariga qaramay, hatto katta pichoqning uchini ham uning nozik terisiga tekkizmasdi. Balki omega shu fikrlari bilan bu insonni o‘z ko‘z o‘ngida yomonlashtirmaslikka urinayotgandir, ammo oxirgi lahzagacha uning o‘ziga nisbatan insoniyligini saqlab qolishiga ishonadi. Uning yonida qanchalik hayajonli bo‘lmasin, Taehyung joyidan qimirlamaydi.

Renoning ichida barcha beg‘ubor tuyg‘ular so‘nib ketmagan. Bunday bo‘lishi mumkin emas.

— Buni endi men hal qilaman, — Jungkook ikki qadam oldinga yuradi. Tae labini tishlab, unga tushunmay qaraydi. — Bunchalik uzoqqa ketmasliging kerak edi, Taehyung. Seni yer tagidan ham topib olardim.

Omega hozirgina o‘ziga la’nat e’lon qilingandek his qildi.

— Meni u yerda birinchi bo‘lib siz tashlab ketgandingiz, — Taehyung o‘zini tutolmay, ranjigan holda balandroq gapiradi. U Jungkook tomonga to‘liq o‘girilib, yuragi achishayotganini his qiladi. — Men o‘sha odamlar orasida yolg‘iz edim. Ular yovuz, — bu haqiqatni alfaga yetkazishga urinadi. — Juda yovuz…

— Men ketishim bilanoq Sokjindan sen bilan birga bo‘lishini so‘ragandim. Ammo u seni shu yerda, junglida yo‘qotib qo‘yishini hatto tasavvur ham qilmagandim, — Reno qoshlarini chimirib, yonoq suyaklarini taranglashtiradi.

— U aybdor emas, o‘zim undan uzoqlashdim, — deb pichirlab tan oladi Taehyung.

Taehyung o‘ziga sodiq qoladi, bu esa Chon-Renoni biroz g‘azablantira boshlaydi.

— Nega bunchalik tinib-tinchimaysan? — Jungkook xirillagan ovozda so‘raydi va yana bir qadam unga yaqinlashadi. — Men senga La Alegria haqida gapirganimda, bunday xavfli joyda uni izlab, o‘zboshimchalik bilan ketishingni nazarda tutmagandim, — Kim qattiq ohangdan biror narsaning ortiga yashirinib olgisi keladi. — Dahshatli darajada qiziquvchisan, yana seni ishonib topshirgan odamdan ham uzoqlashib ketding, — tishlari orasidan, past ovozdagi g‘azabli irillash bilan aytadi.

Sovuq omega tanasini mahkam quchib olgandek bo‘ladi va uning yuzida xira qo‘rquv qotib qoladi. Barmoqlarining uchlari mayin titray boshlaydi. Xira yorug‘likda u Jungkookning g‘azablangan nigohiga tikiladi — quyosh deyarli butunlay botgan. Erkak xuddi uni baland daraxtlar va shoxlardagi aralarning chirqillashi orasidagi shu yerga tiriklayin ko‘mib yuborishga tayyor turgandek ko‘rinadi.

— Men yolg‘iz qolishni xohlagandim, — deydi Taehyung sekin, qo‘rqib va uyalgan holda.

— Junglida? — Reno qoshini ko‘tarib, norozilik bilan aniqlashtiradi.

— Bu yer yomon emas.

— Hozirgina yolg‘iz qolishni yoqtirmasligingni aytding.

Jungkook tobora yaqinlashishda davom etadi.

Taehyung uning yovvoyi aurasidan tobora ko‘proq qo‘rqib boradi.

Arslon xudosi undan hech narsa qoldirmaydi…

— Sensiz, — Taehyung ovozini biroz balandlatib, barmoqlarining uchlarini terisiga bosadi va yaltirab turgan ko‘zlarini alfadan uzmaydi. — U yerda sensiz qolish menga yoqmaydi, Jungkook, — bu so‘zlar uning yuragidan otilib chiqadi.

Erkak bunday gapni eshitishini kutmagani uchun uning yuzi bir zumda o‘zgaradi.

U omega qanday qilib undan qo‘rqib, shu bilan birga unga yaqin bo‘lishni istayotganini tushunolmaydi. Savannada Taehyungni o‘zidan uzoqlashtirgan, yoniga yaqinlashtirmagan va sodda yigitga uning yonida o‘zi tasavvur qilgandek yaxshi va sehrli bo‘lmasligini bilvosita tushuntirishga uringan. Ammo zaharli vodiyda ham Taehyung Jungkookning kimligini bilib olganidan keyin o‘zini butunlay taslim qilmaydi va qalbida to‘satdan paydo bo‘lgan kuchli tuyg‘ularni osonlikcha qo‘yib yubormaydi. Uning ko‘zlarida Jungkook Savannada ko‘rgan o‘sha uchqunlar hali ham bor, faqat hozir ularda qo‘rquv va qayg‘u chaqmoqlari aks etadi. U taslim bo‘lmaydi va ehtimol, o‘z tuyg‘ulariga javob olishdan umid qilishda davom etadi.

Ammo Chon-Reno bu tuyg‘ularning qanchalik chuqurligini bilmagan holda, ularni o‘zining sovuqqonligi va keskinligi bilan asta-sekin yo‘q qiladi. Shu bilan birga, yaqinida o‘sha tanish gul iforini sezmay qolsa, o‘zida g‘azab va tajovuzkorlik kuchayib borayotganini ham payqamay qoladi.

Jungkook sukut ichida qora etiklarini yechib, ularni toshlar ustida qoldiradi va salqin, tiniq suvga kiradi. U qo‘lidagi pichoqni qo‘ymagan holda Taehyung tomon sekin yaqinlashadi.

Taehyung qo‘llarini ko‘ksiga yanada mahkam bosadi. U o‘zini qandaydir himoya qilishga urinadi, ammo qo‘rquvdan oyoqlari ostidagi yer go‘yo qimirlayotgandek tuyuladi. Nafasini ichiga yutib, nima qilishni bilmay qoladi. Jungkook esa undan atigi bir qadam narida to‘xtaydi. Ularning orasidagi masofa juda qisqargani sababli granataga o‘xshash hid yanada yaqqol seziladi. Taehyungning boshi aylanib, mushaklari taranglashadi. Yuragi tez uradi. Sharshara yonidagi havo ham bu og‘ir vaziyatni yengillashtira olmayotgandek.

— Men bilan yonma-yon turganingda qo‘rqyapsan, to‘g‘rimi? — deydi Jungkook va masofani butunlay qisqartirib, uning ko‘zlariga tikiladi.

Juda qo‘rqinchli.

Taehyungning musht bo‘lib tugilgan qo‘li beixtiyor Jungkookning ko‘ksiga tegib ketadi. U titroq nafas chiqaradi va Chon-Renoning bu harakatlari bilan nimaga erishmoqchi ekanini tushunmaydi.

— Qo‘rqaman, — buni inkor qilmaydi. — Ammo sen menga jismonan zarar yetkazmaysan…

— Meni o‘ldirishim mumkinligiga ishonmaysanmi? — Jungkook qo‘lini ko‘tarib, pichoq uchini uning yelkasiga yengil tekkizadi.

Kim tomog‘idagi tugunni yutib, yuqoriga — uning ko‘zlariga tikiladi va pichirlab deydi:

— Sinab ko‘r.

Ular xuddi bir-birini nigohlari bilan sinayotgandek edi. Chon-Reno tik turib, unga yuqoridan qaraydi, so‘ng yuzidagi taranglikni yashirmay, katta pichoqni orqaga — toshlar ustiga uloqtiradi. Bu harakati bilan go‘yo uning oldida o‘z qat’iyatini yo‘qotganini ko‘rsatadi.

— Nimadir meni o‘z prinsiplarimdan voz kechishga majbur qilmoqda, — deydi Jungkook xirillagan ovozda.

Taehyung javob berishga ham ulgurmaydi. Jungkook ustidagi qora futbolkasini yechib, uni ham pichoq yonidagi toshlar ustiga tashlaydi. Taehyung hayratdan qotib qoladi. U Jungkookning kuchli va baquvvat qomatini ko‘rib, bu vaziyatning qanchalik jiddiy ekanini his qiladi.

U Jungkookdan kelayotgan kuchli bosimni sezadi. Qo‘rquv va hayajon aralash tuyg‘ular uni karaxt qilib qo‘yadi. Taehyung ko‘zlarini undan olib qochadi, qo‘llari bo‘shashib ketadi.

Granataga o‘xshash kuchli hidni sezganida esa, bu vaziyat tobora xavfli tus olayotganini anglaydi.

Uning fikrlari chalkashib, kuchli hissiyotlar ta’sirida o‘zini yo‘qotib qo‘yishiga oz qoladi.

Jungkook jimjitgina Taehyungni aylanib oʻtdi va sharsharaga yaqinroq qadam tashladi. Qotib qolgan omega tezda kipriklarini qimirlatib, oʻzini gipnozdan chiqardi va uzoqlashayotgan erkakning orqasiga oʻgirildi. Orqadan koʻrinish oldindan hech qanday yomon emas edi. Pastki labini tishlab, Kim qoʻllarini koʻkragidan olib, Chon Reno kichik suv oqimlaridan birining ostiga qanday turganini kuzatdi. Uning terisidan billur tomchilar oqib tushardi va qora kargo shimlarini butunlay hoʻllab yubordi. Oqargan, oʻsib ketgan jingalak sochlarini barmoqlari bilan orqaga olib, iyagini koʻtardi, ogʻir nafas chiqarib koʻzlarini yumdi. Alfa birovning borligini eʼtiborsiz qoldirdi: tinch zavqlanib, yovvoyi tabiat va uning tovushlari oʻrtasida suv ostida sovimoqda edi. Uning yelka va orqa mushaklari yarim zulmatda qimirlar, orqadagi yigitni qisilib qolishga va oyoqlarida zaiflik his qilishga majbur qilardi.

Kichik akasi hech qachon bunday manzarani koʻrishni tasavvur ham qilmagan edi. Bu ruxsat etilgan chegaralardan tashqariga chiqardi.

Taehyung ehtiyotkorlik bilan va sekin unga yaqinlashdi, tanaini koʻzdan kechirib, toki bunga ruxsat berilayotgan paytda.

— Rostdan ham meni izlab chiqqanmiding? — deb sharshara shovqinini oʻzining mayin ovozi bilan boʻldi omega.

— Yoʻq, sher bolasi, — deb orqadan javob berdi Jungkook. — Birdan kechga yaqin yovvoyi junglilarda meva terishga majbur boʻlib qoldim.

Undan hech qachon hazil eshitmagan edi, bu juda gʻayrioddiy edi.

— Kerak emas edi, men qaytib kelgan boʻlardim, — deb rostini aytdi va lablarini qisdi.

— Nima uchun? Senga qochib ketish uchun ajoyib imkoniyat boʻlardi.

— Men oʻz aholi punktimga qaytib ketgan boʻlardim, keyin-chi? — u sekin unga yaqinlashar ekan, u suv oqimidan bir qadam orqaga chekindi, lekin yuzini unga qaratmadi. — Qancha vaqt seni yana hayotimda paydo boʻlishini kutgan boʻlardim?

— Bir sutkadan kamroq, — deb butun ishonch bilan javob berdi Chon Reno, iyagini yon tomonga silkitib. — Sen aeroportga yetib ulgurgan boʻlarding.

— Men samolyotga oʻtirmasdim, Jungkook… — koʻz burchaklarida nima uchundir yosh yigʻildi.
U na Botsvanani, na ukasini, na faqat ogʻriq yetkazishni biladigan qattiqqoʻl sher Xudosini tashlab keta olmasdi.

— Bu juda ahmoqlik, — deb tishlab gapirdi Chon Reno, uning aytganlarini maʼqullamay, gavdasini oʻgirib.

Taehyung endi qoʻllari bilan yashirmasdi, uyalmasdi va yirtqich hayvon tomonidan tirnalgan tanasini ochiq-oydin koʻrsatardi. Kulrang koʻzlar yuzdan boʻyinga, oʻtkir oʻmrov suyaklariga va pastroqqa tushdi. Uning terisidagi uzun va qisqa chandiqlar aqlni olib ketardi. Ular hech qanday xunuk emas edi, ularga faqat tegishni, barmoqlar bilan omeganing boshidan kechirgan barcha ogʻriqni his qilishni xohlardi. Jungkook iyagini pastga tushirdi, behush holda pastki labiga tilini yurib, suv tomchisini yaladi va kichik sargʻish soch tutamini qulogʻi orqasiga olib qoʻydi. Nigoh allaqachon sonlarga tushgan edi, ularda qora shortining rezinkasi zoʻrgʻa ushlanib, tos suyaklarini ochib turardi. Katta aka tishlarini unchalik kuchli qisib, mushaklarini tarangladi va omega buni toshdek qotgan gavdasidan sezdi, u yerda har bir kubik yanada aniqroq ajralib turardi.

Notoʻgʻri.

Ular ikkalasi ham xato qilishmoqda.

— Unda meni shunday koʻzdan kechirma, — deb pichirladi Taehyung, ovozida titroq bilan. — Kerak emas. Menga yoqayotgandek qarab turma.

Koʻz oldida kun boʻyi u uni qanday oʻpgani: mehr va ehtiros bilan.

Xotiralar tufayli ichkarida atom portlashi sodir boʻldi.

— Yoqadi, — deb yashirmadi Chon Reno. — Va endi senga oʻz tanangning goʻzal emasligi haqida tiling burilmasin, aks holda men uni shaxsan yulib olaman, — hazil qilmasdi: butunlay jiddiy va tahdidli gapirdi.

Taehyung undan bir metr uzoqlikda turib, bir muddat nigohini olib qochdi va barmoq uchlari bilan yoshni olib tashladi, uni olovli yonoqdan oqib tushishiga yoʻl qoʻymadi.

Unga xafa va ogʻriqli edi, lekin nima uchun ekanligini tushunmasdi. Uning yonida doimo zaif. Yerni, fikrlarni va albatta, oʻzini yoʻqotardi.

— Menga diqqat bilan qara… — juda jimgina va dahshatli uyat bilan soʻradi. — Bu…

— Ogʻzingni yop, Taehyung, — deb gapni tugatishga yoʻl qoʻymay, qoʻpol va keskin uzdi Chon Reno, koʻzlarida sof gʻazab uchqunlari porlab.

Omega unga shishadek nigohini koʻtardi va jimgina ingrab yubordi, chunki Jungkook kutilmaganda uning qoʻlidan ushlab, oʻziga tortib oldi. Reno kuchini hisoblamadi, omega unga urilib, yopishib qoldi, koʻzlarini qattiq yumib, ogʻzi orqali talvasali nafas oldi. Burni birovning koʻkragiga botdi va uzun, ozgʻin barmoqlari his-tuygʻulardan bukildi, endi uni asirga olib, goʻshtini shaytoniy iflos kulgi bilan yeb yuborayotgandek edi. La Alegria tomchilari birdaniga ikki tanaga urilib parchalandi. Taehyung sekin-asta yupqa kichik suv oqimi ostida hoʻllana boshladi, kulrang sochlari namlikdan toʻqroq boʻlib, yuziga yopishib qoldi, u noqulaylik va dovdirashdan yashirindi. Jungkook uning oʻng qoʻlini ogʻriqli, mustahkam, gʻazab bilan ushlab turdi va katta nam kaftini beliga qoʻydi, undan hatto kichik qadam uzoqlashish imkoniyatini yoʻq qildi, lekin qoʻrqib ketgan bolakayning oʻzi ham qarshilik qilmadi.

Bu junglilarda, sharshara oldida ular sinxron tarzda hayot zanjirlaridan, dahshatdan va afrikalik laʼnatlardan xalos boʻlishadi. Faqat bugun. Faqat ikkalasi. Faqat La Alegria shovqini va uning endi tushunarli ogohlantirishlari ostida.

Va qutilib boʻlmaydi. Orqaga yoʻl koʻrinmaydi. Juda xira.

Taehyung terisining issiqligi Jungkookni elektr toki kabi teshib oʻtadi. Unda axir hamma narsa mutlaqo ajoyib va goʻzal. Afsuski, omega buni tushuna olmaydi. Har bir chandiq mehr va yoqimli soʻzlarga loyiq.

Chon Reno qoʻlini koʻtardi va yigitni barmoqlari bilan iyagidan ushlab, uni xavfli yaqinlikdan oʻziga qaratishga majbur qildi. Bunga darhol erishdi. Bu safar Kimning yonoqlaridan yosh emas, sharshara tomchilari oqardi. Shaftoli rangidagi lablari ochiq va nam: u ogʻzi bilan engil havo yutardi va nam uzun kipriklarini qimirlatardi, bezovtalangan nigohini qayerga qaratishni bilmay.

— Sen menga endi tegmasligingni aytganding… — deb jimgina eslatdi Taehyung.

— Senga yana nimalarni aytgan edim? — Jungkook bosh barmogʻi bilan yonoq suyagini siladi va nigohini lablariga tushirdi, oʻzining lablarini ochiq qoldirib.

— Hech kimga ishonib boʻlmasligini, — deb oʻylamasdan pichirladi Taehyung. — Hatto senga ham…

…mening shaxsiy maʼbadim.

— Hammasi toʻgʻri, sher bolasi, — deb dalda beruvchi soʻzlarni aytdi, keyin zararsizlantirishdan oldin.

Tutib oldi, halok qildi va oʻldirdi.

Eng muhimini soʻramasdan tortib oldi.

Na vijdon, na qoʻrquv uygʻondi — Chon Reno lablari birovning nam, yumshoq va shakarlablariga teggan lahzada. Oʻtmish ularning orqasida shunday baland va qoʻrqinchli tarzda quladi, lekin ular orqaga qaramadilar, bir vaqtda koʻzlarini yumdilar. Sharshara ostida turib, Taehyung va Jungkook bir-biriga yopishdilar, birga qotib qolganlik va uyatchanlikni sindirdilar, ehtirosni ichlariga kirgizib, unga junglilar oʻrtasida ikkalasini ham boshqarishiga imkon berdilar. Bu yerda qoidalar va axloq yoʻq. Bu yerda Xudo yoʻq. Bu yerda faqat ikki odam bor. Va ular lahzadan foydalandilar — oʻzlariga issiq birinchi oʻpish uchun toʻliq erkinlik berdilar. Taehyungning tanasi oyoqdan boshgacha titrardi, yuragi jimib qoldi, qoʻl barmoqlari umidsiz tarzda mushakli yelkalarga tegib, ularni qutqaruv doirasi kabi qisardi. Hayratda, yoʻqolgan, shunday sevib qolgan. Oʻzi uchun yangi narsaga ulkan ehtiyotkorlik bilan javob berardi, Jungkook uning pastki labini oʻz lablari bilan ezib, engil soʻrib, chuqur yaralarga til uchi bilan tegayotganidan yonardi.

Taehyungda goʻyo birin-ketin feerverklar portlayotgandek edi. Tana qotib qolardi, quloqlarda shingʻirlar, koʻz oldida qorongʻulik. Hech qachon shunga oʻxshash narsani his qilmagan edi.

Faqat oʻpishni sezardi. Unga hozir faqat Reno kerak edi…

Jungkook uning lablaridagi shirinlikni tanidi va qonli qoʻllarida chidamlilikni maydaladi. Unga endi kerak emas edi.

Erkak boshini egib, hayvoniy och qorni boʻkirib yubordi, belidagi nozik terini qisqa tirnoqlari bilan engil tirnadi va kuch bilan omeganing ogʻzini ochdi, tilini ichkariga olib kirib, ikkinchisi bilan chirmashdi. Taehyung oyoq uchiga turishi va kaftlarini yelkalari boʻylab yuritishi kerak boʻldi, jimgina choʻzilgan nola chiqarib, ehtiyotkorlik bilan ertakona aqldan ozishga aylanayotgan oʻpishga yetishishga harakat qildi. Tana hatto sovuq suv oqimi ostida ham qizib ketardi. Ichki organlar olovda yonib, signal berardi. Har bir hujayra yana soʻrardi, chunki bu tegishlar shunchalik yoqimli edi. Jungkook iyagidan katta kaftini ensasiga oʻtkazdi, nam kulrang soch tutamlari orasidan oʻtib, ularni qisib, omegani yanada zichroq, kuchliroq bosdi, toʻyib boʻlmaydigan narsadan toʻyinish ishtiyoqi bilan, gulli hidni chuqur va oʻlchovli nafas oldi. Uni mazali, tajovuzkor tarzda oʻpardi, yumshoq yostiqchalarni tishlab, tilini chuqurroq kiritardi, lekin ayni paytda zarur mehrni ham qoʻshardi, bu oʻpish Taehyung uchun eng birinchi va qimmatli ekanligini sezgan holda.

Nam tanalar va lablar bilan bosh aylantirguncha tegishardi, boshlagan narsani tugatishni xohlamasdi.

Yoqimli boʻgʻilishardi…

Tomirlarda olov, dengiz tubsizligida choʻkayotgandek, Jungkook Taehyungni koʻtarib oldi, uni sovuq oyoqlarini beliga qistirishga va qoʻllari bilan boʻynini zaif quchoqlashga majbur qildi, tilini birovnikiga itarib. Alfa koʻr-koʻrona qoyaga yaqinlashdi, suv oqayotgan joyga, va omegani yalangʻoch orqasi bilan unga bosdi, kaftlarini sonlari va beli boʻylab kezdirib, barmoqlari bilan goʻzal chandiqlarni silab, bu tana boʻylab titroq yugurayotganini his qildi. Yanada shiddatliroq oʻpardi, pastki labni ogʻriqgacha tishlab, tortib, nozik inillashni chiqarib oldi va ular orasidagi uzoq aqldan ozishni keskin uzdi. Birovning isitmali nafasini tutib oldi va sekin koʻzlarini ochdi, yuziga yaqindan qarab, undan katta-katta suv tomchilari oqayotganini kuzatdi. Taehyung faqat engil kipriklarini ochdi, anor rangidagi nam lablarga qarab, oʻzinikini yaladi. Unga nafas olishga havo yetmasdi. Chon Renoga qarab qoʻrqardi, u burni uchi bilan uning burniga tegib, iyagini yuqoriga silkitib, oʻziga kerakli nigohni olishni xohlardi va uni kuchli qoʻllarida mustahkam ushlab, mehr bilan sonini silardi.

— Baribir oʻldirding, — deb pichirladi Taehyung sharshara shovqini orasidan, boʻynidagi tatuirovka ustida bosh barmogʻini yuritib. — Sen menga shu pichoqni sanchding, sher Xudosi…
— Faqat senga emas, — deb xabar berdi va endi asal rangidagi yaltiroq koʻzlar unga qaradi. — Va men ham qon ketayapman, — deb xirilladi va yumshoq qilib yonoqqa oʻpdi.

Birga bu suvni qip-qizil rangga boʻyadilar.

Jungkook kaftini qoyaga tirab, yana bir ehtiros bilan yigitning lablarini yopdi, u barmoqlarini uning nam sochlariga botirib, koʻzlarini yumgan holda, eng ogʻriqli oʻpishni oʻzi chuqurlashtirdi.

La Alegria ogohlantirgan narsa shu edi — junglilarda hamma mahkum.

переводчик: Корделиа

𝑫𝒊𝒂𝒎𝒐𝒏𝒅 𝒉𝒆𝒍𝒍

2026-09-08T09:25:42.681Z

Часть 8

Junglelarda hammasi mahkum

Zaharli vodiyda shovqin: ish qaynayapti, suhbatlar toʻxtamayapti. Faqat bitta katta chodirda sukunat adashib qolgan. U har metrni muloyimlik bilan bosib oʻtib, eman stol ustida yaltirab turgan ertalabki quyoshning kichik nuriga qoʻshilib, oʻz qotilini tinchgina kutib turibdi.

Bu yerda haqiqiy osoyishtalik hukmronlik qiladi, yaqinroqda qushlarning sayrashi bilan. Bu yerda farishta goʻzalligi hukmronlik qiladi. Bu yerda botsvana dahshatining gʻayriinsoniy ruhi hukmronlik qiladi.

Bokira-begʻubor hiddan xuddi xochga mixlangandek boʻladi. Hech qanday hid Chon Reno’ni shu qadar qiynamagan. Gul notalari ta’qib qiladi, oʻzini unutishga qoʻymaydi va uning ortidan uchib yuradi, shiddatli doʻzaxdek yonib. U jimjitlik bilan taslim boʻladi: oʻzi xohlab nafas oladi, zavq bilan koʻzlarini yumib. Butun chodiri endi shu yigitning hidi bilan toʻlgan, yoki alfa shunday deb oʻylayapti. Lekin boshi aniq aylanadi va mushaklari cheksiz taranglashadi har gal ichkariga kirib, oʻtkir nigoh bilan tekshirganda. Malish bu yerda begona uyada bir necha soatdan beri, odatdagidek uxlayapti va oʻz nozikligi bilan atrofni zaharlayapti, Janubiy Afrikadagi eng kuchli himoya ostida. Shu qadar kichkina va charchagan, va diqqatli kuzatuv ostida shu hududda yoʻqotgan kuchlarini tiklamoqda.

Oʻz harakatsizligi bilan u shafqatsiz, lekin buni hatto sezmaydi ham.

Taehyung’ni hech kim bezovta qilmaydi. Hozir hech bir odam uning mustahkam va uzoq uyqusini buzishga jur’at etmaydi, aks holda bitta dahshatli nigoh bilan oʻlimgacha kuydirib yuboradi.

Pushti olmos stolning chetida yolgʻiz yaltiraydi, xuddi omega begona issiq toʻshakda yotgandek. Uning tinch yuziga Jungkook qaraydi, kaftlarini eman stol sirtiga tirab, boshini orqasida yotgan Kim tarafga burgan holda, unda uning kulrang keng kiyimi.

Qancha vaqtdan beri unga qarab turibdi?

Ular bu yovvoyi spektaklda rollarni qachon almashtirib olishgan?

Bitta narsani biladi: hech qachon uygʻotmaydi.

Oq maydalangan choyshab allaqachon yelkalardan sonlarga tushib ketgan: hozir faqat uzun quyoshda qoraygan oyoqlarni yopib turibdi. Oʻng kafti futbolka uchini zaif ushlab turibdi, ikkinchisi esa gilamda yotib, ba’zan xonadagi issiq havoni barmoqlari bilan silab turadi. Kulrang ipakdek sochlar oq yostiqda tarqalib yotibdi va uxlab yotgan yuzni yopmaydi, Reno’ga har bir nozik chiziqni koʻrish imkonini beradi. Omega sekin, juda shirin xoʻrsinadi, shaftoli toʻliq lablarini puflaydi va ularni chaynab, sekin nola chiqaradi va buzilmas uyquda yotadi. Uygʻonishni xohlamaydi va hech qachon uygʻonmaydi, chunki hech kim uni uygʻotmaydi va dahshatli qichqiriq bilan soatlab olmos konlarida ishlashga chaqirmaydi. Unga Reno’ning toʻshagida yotish aniq yoqadi, unda nordon mast qiluvchi hid toʻliq singib ketgan. Bu uni tinchlantiradigandek, tanasining har bir mushagini boʻshashtiradi.

Jungkook dangasalik bilan koʻz qisib, chetdan diqqat bilan va tinchgina uni kuzatadi, xuddi qoʻriqchi yovvoyi itdek himoya qiladi. Yorqin koʻzlari ochiq boʻyin va kurak suyagi boʻylab sirgʻaladi, ular boʻylab uning oʻz lablarini uyat bilan oʻtkazgan va issiq oʻpishlar qoldirgan.

Koʻp soatlar oʻtib ketgan, lekin erkak hali ham barmoqlarida begona moʻrt tananing issiqligi va mayda titrashini his qiladi. Chong Reno oʻzi uni shunday holatga keltirgan: toʻxtay olmagan va oʻzini tuta olmagan. Unga tegishni xohlagan. Uning baxmal terisining ta’mi qanday ekanini tushunishni dahshatli darajada xohlagan. Til uchi bir millimetrni yalagan — zanjirlar baland ovoz bilan uzilgan. Ichkarida hamma narsa aylanib ketgan, katta toʻlqin ruhning tubidan koʻtarilgan va chidamlilik unga tegishlardan umidsiz yashiringan. Lekin alfaga uning oldida har soniyada ochilayotgan qimmatbaho manzara koʻproq yoqqan. Bu sehrli va qonunga xilof bir narsa edi. Taehyung’ning oyoqlari zaiflashgan va nafasi uzilib qolgan, asal koʻzlari kengaygan qorachigʻi bilan hech qachon Jungkook’dan uzilmagan. Nola chiqargan, ingragan, tekis oʻtira olmagan: unga yaxshi boʻlgan.

Uni qanday erkalashayotganini va shishgan koʻkrak uchlarini tishlashayotganini koʻrgan, chunki undan oldin hech kim buni qilmagan.

Va faqat toza, tegilmagan, tajribasiz ekanligi haqidagi bitta fikrdan — Chon Reno’ning ishtiyoqi boshdan-oyoq qoplagan.

Jungkook shundan keyin zoʻrgʻa uxlagan, barcha fikrlarni oʻtgan daqiqalar bilan tiqib qoʻygan. Lekin Taehyung oʻzining uyqusiz tunlari sababli bir-ikki daqiqada Amur bilan birga uxlab qolgan. Soat allaqachon oʻn bir, lekin omega hali ham uxlayapti va, koʻrinishidan, hozircha uygʻonmoqchi emas, shunday xoʻrsinayotganda. Alfa erta turgan, odatdagidek, ertalab soat beshda allaqachon hushyor boʻlgan va kichkina sher bolasini toʻdaga qaytargan, chunki bolasi onasiga qaytmoqchi edi. Keyinroq Reno zaharli vodiyda ishlar bilan shugʻullangan, olmos qazishni kuzatgan va ba’zan oʻz chodiriga qaragan, asosiy mehmon uygʻonganmi deb tekshirgan. Har gal uni faqat sukunat va omega’ning turli uyqudagi holatlari kutib olgan.

Reno boʻtqali tovoq turgan stoldan itarilib, belini toʻgʻrilaydi va oxirgi marta uxlab yotgan Taehyung’ga nigoh tashlab, chodirdan chiqib ketadi.

Zerikib va tezda ishchilar boʻlgan hudud boʻylab koʻzlari bilan yugurib, Jungkook hech qanday shubhali va notoʻgʻri narsani sezmaydi, bundan tashqari uning qolgan odamlari diqqat bilan kuzatib turishadi va deyarli chalgʻimaydilar, chunki konlar egasi yaqin atrofda ekanligini bilishadi. Alfa boshini chapga buradi, bir necha metr narida haydovchi tomoni ochiq qora jipni koʻradi, unda oʻrindiqda Hoseok yolgʻiz chekib oʻtiribdi, nigohini katta olmos chuqurlariga qaratgan. Jungkook unchalik qattiq emas lablarini siqadi, qoʻllarini qora shimining choʻntagiga solib, sekin Hoseok tomon yuradi, xuddi odatiy kundalik sayr qilayotgandek. Ular kechadan beri hatto qisqa gaplashmaganlar, bu Reno’ga unchalik yoqmaydi. Hoseok, albatta, Jungkook uning oldiga kelayotganini koʻradi, lekin koʻzini unga qaratishni, ehtimol, xohlamaydi.
Ular orasidagi taranglik juda tez oʻsib bormoqda.

— Sen bilasan-ku, bu notoʻgʻri ekanligini? — deb soʻraydi qora sochli, tutatib, tutunni chetga chiqarib.

Jk qoshlari bilan silkinadi va ikki metr narida toʻxtaydi.

— Bu yerlarda koʻp narsa notoʻgʻri, aniq ayt, Hoseok, — sovuq ohang hatto hayratlanmaydi.

— Tushunmagandek qilma, nima haqida gapiryapman, — u boshini unga qaratadi va qoʻshib qoʻyadi: — Aniqroq aytganda, kim haqida.

Chon birinchi kundan boshlab bu odamni yomon koʻrgan. Uning bu yerda boʻlishini koʻtara olmaydi.

— Men allaqachon aytganman, jurnalist mening gʻamxoʻrligim, sizniki emas.

— Sen unga bola kabi gʻamxoʻrlik qilyapsan, — quruq kulib, boshini chayqaydi.Bl*t, u hozir senning chodiringda uxlayapti, uning joyi olmos konlarida boʻlishi kerak, bu fakt dahshatli darajada asabiylashtiradi. — Nima qilyapsan, Jungkook? — unga tikilib, qoshlarni chimiradi, kulrang koʻzlarida oʻz savoliga javob oʻqishga harakat qilib.

Jk yonoqlarini chizib, burni orqali asabiy nafas olib, cho‘ntaklarida mushtlarini siqib turardi.

— Bunga aralashma, yana bir bor ogohlantiraman, — deb tishlari orasidan chiqardi Reno, nigohini ayamay. — Bu meni sekin-asta o‘zini yo‘qotishga majbur qilyapti.

Hoseok oxirgi tortdi, o‘chirgichni chetga tashladi va mashinadan to‘liq chiqib, Jkka yaqinlashib, uning qarshisida turdi. Ikkalasining ko‘zlarida do‘zax alangasi yonardi, faqat bittasida u yanada zaharli edi.

— Meni esa sen bu ikkiyuzlama ayolga juda yumshoq munosabatda bo‘layotganing asabiylashtiryapti, — xirilladi Chon. — Usulni yo‘qotyapsan, Reno.

— Hoseok, — deb ogohlantirib, xavfli ohangda uning ismini aytdi va tishlarini qisdi, uning so‘zlari unchalik yoqmagandi.

Unga oddiy suhbat kerak edi.

— Sen ko‘ksingga ilonni isitasan-u, uning so‘zlari bilan otang uzoq yillar qo‘lida ushlab turgan joyingni yo‘q qilishini o‘zing sezmay qolasan, — jimroq dedi qora sochli, nigohini undan uzmay.

— Men uni bu yerdan chiqarmayman, — keskin dedi Chon-Reno. — Mening so‘zlarimga ishonasanmi?

Hoseok beixtiyor zo‘riqib, xirilladi:

— Ishonmayman.

— O‘n sakkiz yoshli yigitchaning zaharli vodiy haqida hech qanday dalilsiz gapirgan so‘zlariga odamlar ishonadimi? — erkak boshini egib, oddiygina unga qaradi. Alfa jim qoldi, bu savolga javob bermadi. — Men o‘z yerimdagi bir boladan qo‘rqib panikaga tushmayman, sen esa haddan tashqari. Kecha uni zahar bilan o‘ldirishga tayyor eding.

— Hech qancha afsuslanmayman, — rangsiz tan oldi.

— Xo‘sh, agar bu yana takrorlansa, afsuslanasan, — bosh irg‘adi Jungkook va lablarini qisdi. — Uzoq yillik do‘stligimizga qaramay, qo‘llaringni sindiraman, Hoseok.

Kichikroq asabiylashib kuldi va iyagini ko‘tarib, til uchini lablarining konturi bo‘ylab yuritdi. Jungkook uni ko‘zdan kechirib, o‘girilib o‘z chodiriga yo‘l oldi.

— U sening zaifligingga aylanadi, — deb orqasidan aytdi.

Reno aytilgan so‘zlarga e’tibor bermadi, hatto o‘ylamoqchi ham bo‘lmadi.

Bunday bo‘lmaydi.

Jungkook chodirga yaqinlashishi bilan ichkaridan qandaydir harakat eshitdi. U ehtiyotkorlik bilan beige matolarni surib, sekin ichkariga kirdi va chapga o‘girilib, matrasda o‘tirgan, endigina uyg‘ongan Taehyungni ko‘rdi. Omega mushti bilan uyqudan berkilgan ko‘z qovoqlarini ishqaladi va barmoqlari bilan uyqudan tarqalgan kulrang sochlarini tuzatib, oyoqlarini chatishtirib o‘tirgan holda esnadi. Jungkook xotirjam yurdi va yigitdan nigohini uzdi. U esa begona borligini sezib, shishgan lablarini cho‘mdirdi va diqqat bilan erkakni kuzatardi. Alfaga uning uyg‘onishi befarqdek edi: u stolga yaqinlashdi, ichiga o‘rnatilgan tortmani ochdi va undan uchta shuriken bilan kichik abraziv bo‘lagini oldi. Stullardan biriga o‘tirib, Reno o‘tkir buyumlardan birini charxlashni boshladi, qolgan ikkitasini esa eman yuzasiga qoldirdi.

Taehyung noqulay edi.

Chodirdagi o‘lik sukunat kichik, lekin xavfli qurolni charxlash ovoziga almashti. Kim barmoqlarini o‘ynatib, Jungkookka qaradi va keng ochilgan ko‘zlari bilan pirpiratib, nima uchun u jim va hech narsa demasligini tushunolmay turardi.

O‘zi ham bilmasdi, qayerdan boshlashni. Fikrlarida faqat kechagi kechqurun sahnаlari. Lekin bu haqda yigit gapirishni hech xohlamasdi: qisqichbaqa kabi qizarib ketardi. Xotiralar ko‘kragida yangidan olov yoqardi. Uning tanasi hali ham Chon-Renoning og‘ir qo‘llari va nam lablar bo‘lgan joylarda yonardi. Futbolka ostiga qarashdan qo‘rqardi: go‘yo o‘sha beparvo va yovvoyi daqiqalarda, isyonkor lazzatga botganida, shu odamdan o‘nlab kuyishlar qolgan. Bir necha soniya ko‘zlarini yumib tasavvur qilsa, yorqin manzaralar bilan birga uchib ketardi — Jungkookning shafqatsiz, ayni paytda mayin o‘pishlari paytidagidek. Uyatdan yonoqlari yonardi, so‘rg‘ichlarida engil og‘riq sezardi — ularni o‘kirib tishlab, tortgan edi. Uyatli. Juda uyatli. Bularning hammasi bo‘lganiga, bu yana bir tush emasligiga ishonish qiyin edi. Qattiqqo‘l va sovuq Chon-Renodan imkonsiz mehr.

Taehyung hatto bilmasdi, kimdir bir kun kelib unga shunday tegishini: terisiga, beliga, sonlariga, chandiqlariga…

Uning tirnalgan tanasini ishtiyoq bilan o‘pishgan, qarshilik qilishmagan.

Omega ehtiyotkorlik bilan barmoqlari bilan ko‘krak suyagi va bo‘ynini silab, issiq teriga yengil tegdi va pastki labini tishladi. U o‘sha qattiq va shirin uxlagan to‘shakni ko‘zdan kechirdi, anorning engil, zo‘rg‘a seziladigan hidini his qildi.

— Amur qayerda? — uyqudan xirillagan ovoz bilan so‘radi va yana Chon-Renoga qaradi. U stulning orqa tomoniga suyangan edi.

Taehyung sher bolasi bilan yotishni juda yoqtirgan edi. Bu uning uchun aql bovar qilmas va g‘ayrioddiy edi.

— Prayd bilan, — past ovozda javob berdi Jungkook, hali ham unga ko‘zini ko‘tarmay. — Ertalabdan beri.

— Hozir soat necha? — deb juda past ovozda so‘radi u va boshini biroz bo‘yniga tortdi, chunki o‘zi ham ancha uzoq uxlaganini tushunardi.

— O‘n bir, — deb qisqa javob berdi Jungkook shuriken tig‘ini charxlayotib.

Taehyungning qoshlari yuqoriga ko‘tarilib, lablari hayratdan ochilib ketdi. U kaftlarini ko‘tarib, barmoqlarini bukib, ichida pichirlab sanay boshladi.

— Sen o‘n uch soat uxlagansan, — deb yordam berdi unga Jungkook. — Taxmin qilamanki, bunga sabab avvalgi kechalarda ko‘zingni ham yummaganing.

Kim xijolat bo‘lib nigohini olib qochdi va yonoq ichini tishladi. Aslida Jungkook haq edi. Begona va g‘alati odamlar orasida uxlay olmasdi, go‘yo ular uni tun qorong‘usidagi maxluqlardek kuzatayotgandek tuyulardi.

— Uxlay olmadim… — deb shivirladi u va barmoqlari bilan alfaning kulrang futbolkasining uchini siqdi.

— Ammo mening karavotimda bir necha daqiqada uxlab qolding.

Jungkook o‘z xohishi bilan unga o‘z joyida uxlashga ruxsat bergandi. Taehyung boshqa ishchilardan qo‘rqishini bilgan holda, xohlasa, istaganicha tunlarni shu chodirda qolishini ham aytgan bo‘lardi.

Reno kechadan beri o‘z uyiga bormagandi, bu esa uning uchun juda kam uchraydigan holat edi. U taxminan soat o‘n birlarda zaharli vodiy hududidagi mashinalardan birida uxlab qolgan va ertalab soat beshda uyg‘ongandi. Uzoq uxlashga odatlanmagan, olti soatlik uyqu unga bemalol yetardi.

Va shu erta tongdan boshlab u hech kimning o‘z chodiriga kirishiga yo‘l qo‘ymadi.

Taehyung unga hayron bo‘lib qaradi va nigohining og‘irligini his qilib, qiyinchilik bilan yutindi. Begona odamning so‘zlaridan yuragi negadir qattiq urib ketdi, bo‘ynidan esa jimirlash yugurdi. Uning his-tuyg‘ulari allaqachon hech kimga sir emas edi.

U indamay matrasdan turdi va yirtiq tizzalariga tayanib, tun bo‘yi yotgan karavotni yig‘ishtira boshladi. Yumshoq oq yostiqni yengil qoqib, choyshablarni qo‘li bilan tekisladi.

Jungkook qoshini chimirdi va o‘z ishini to‘xtatib, uning harakatlarini kuzatdi. Renoning nigohi kulrang futbolka bilan yopilgan orqasiga tushdi.

Taehyung ishini tugatib, tizzalaridan turdi va Jungkook tomon o‘girildi. Shu zahoti uning har qanday yorug‘likda ham chaqnab turadigan ko‘zlari bilan to‘qnash keldi.

Taehyung har safar Jungkook unga qaraganida o‘zini noqulay his qilardi. Kecha sodir bo‘lgan voqealardan keyin esa bu nigohlarni ko‘tarish omega uchun yanada qiyinlashgandi.

Bu nigohlar uni bir vaqtning o‘zida ham qo‘rqitar, ham o‘ziga tortardi.

Reno allaqachon uning qalbidan o‘ziga joy olib bo‘lgandi. Yana nima kerak?

— Endi bu yerda uxlamayman… — dedi u erkakka o‘z qarorini bildirib.

— Ko‘chada uxlashni rejalashtiryapsanmi? — Jungkook shurikeni chetga qo‘yib, ikkinchisini qo‘liga oldi va stolning narigi tomonida turgan yigitga qaradi.

— U yerda bo‘lganim yaxshiroq.

Aslo yaxshiroq emas…

— Bu karavotda uxlashni xohlamaysanmi? — deb xotirjam so‘radi Jungkook.

— Bir kechaning o‘zi yetarli bo‘ldi.

Aslida esa umuman yetarli emasdi…

Jungkook unga hissiz qarab, bir marta ishonch bilan bosh irg‘adi. So‘ng barmoqlaridagi qurolga qarab, tig‘lardan birini charxlashda davom etdi.

Taehyung pastki labini tishlari orasiga qisib, joyida turishda davom etdi. U biroz qo‘rqinchli ish bilan mashg‘ul bo‘lgan alfaga qarab turardi.

— Yuz-qo‘lingni yuvib, nonushta qilish uchun qaytib kel, — deb kutilmaganda buyruq berdi katta, bu esa omegani yanada tortinib qolishiga sabab bo‘ldi.

Kim stolga qaradi. U yerda tiniq stakandagi suv va mayda bo‘laklarga kesilgan mevalar solingan kichkina oq kosa turardi.

— Men… och emasman, — dedi Taehyung past ovozda. — Olmos konlariga boraman, — deya chodir chiqish tomon mayda qadamlar tashladi.

— Yuzingni yuvib, chodirga qayt, Taehyung, — Jungkook og‘ir va sovuq nigohini ko‘tardi. Bu nigohdan omega o‘zini juda noqulay his qildi. — Ovqatlanasan, keyin olmos qazishga borasan. Men oddiy narsalarni juda qiyin tushuntiryapmanmi? — Uning ovozi nihoyatda qattiq va qo‘rqinchli edi. — Agar o‘n daqiqa ichida bu yerga qaytib kelmasang, tashqarida hammaning ko‘z o‘ngida seni ovqatlanishga majbur qilaman.

Uning bu gaplari Taehyungni chinakamiga qo‘rqitib yubordi. Reno aytgan gaplarini amalda ham bajarishi mumkin bo‘lgan odam edi. U shunchaki bekorchilikdan tahdid qiladigan kishiga o‘xshamasdi.

Kim jim chiqib ketadi va Jkni o‘z chodirida yolg‘iz qoldiradi. Erkak bir muddat beige matolarga qaraydi, lekin keyin shurikenni charxlashni davom ettiradi, begona fikrlarni o‘zidan haydab. Xotirjam abrazivni pichoqqa ishqalaydi va lablarini qisadi, Taehyungning paydo bo‘lishini kutib.

Chunki alfa haqiqatan ham aytganini qiladi, agar kichik sher bolasi qaytib kelmasa. Hech qancha hazil qilmagan. U uning oqargan quruq lablarini va titrayotgan qo‘llarini ko‘radi: uzoq o‘ylash shart emas, buning nima bilan bog‘liqligini tushunish uchun. Omega go‘yo endigina qabrdan chiqqandek ko‘rinadi va bu hudud bo‘ylab aylanib yuradi. Lekin Kim qaysar va mag‘rur ko‘rinishga urinadi, aslida esa bu kunlar ichida juda och qolgan.

Renoga bu yerda yarim o‘lik odamlar kerak emas.

Natijada, atiga o‘n daqiqadan keyin Taehyung katta chodirga qaytib kiradi va qisqa qadamlar bilan stol tomon yuradi, alfaga qaramay, xuddi u ham unga qaramagandek. U jimgina Jk yonidagi stulga o‘tiradi va o‘ziga bo‘tqa solingan idishni tortib oladi, barmoqlariga qoshiqni oladi. Bu sukunatda omega itoatkorlik bilan yeyishni boshlaydi, qarshilik qilishni xohlamaydi, chunki haqiqatan ham juda och. U zavq bilan og‘ziga kichik banan bo‘laklarini tashlaydi va sekin chaynaydi, ba’zan jimgina o‘tirgan Chon-Renoga qaraydi, u hatto unga bir nigoh ham tashlamaydi. Parallel ravishda omega beixtiyor kechagi kechqurun sahnаlarini eslaydi, nigohini o‘sha yerga qaratib, u yerda yotgan va begona mustahkam qo‘llarida cho‘zilib ingragan edi. Hozir esa shu stol oldida o‘tirib ovqatlanmoqda, go‘yo hech narsa bo‘lmagandek. Bo‘tqani og‘ir yutib, Taehyung lablarini yalaydi va qoshiqni barmoqlarida qattiqroq siqadi.
Bundan u butunlay yonadi. Bundan uning yuragi og‘riydi.

— Kecha bo‘lgan narsa… — pichirlab sukunatni buzadi Taehyung va qoshiq bilan mevalarni aralashtiradi.

— Bu takrorlanmaydi, endi ye, — deb kesadi uni va shurikenni abraziv bilan stolga tashlab, o‘rnidan turadi.

Taehyung uzilgan holda nafas chiqaradi va unga ko‘zlarini ko‘taradi.

— Men temir emasman, Jungkook… — ovozi biroz titraydi. Reno unga o‘giriladi. — Menda his-tuyg‘ular bor… — birinchi marta emas, buni tan oladi va tomog‘idagi to‘pni yutadi. — Sen uchun bular oddiy o‘pishlar edi, men esa alangada yonib, oxirgi ahmoqdek ko‘proq narsani xohlardim.

Taehyung qoshiqni chetga qo‘yadi va stoldan turib, chiqish tomon yuradi.

— Men endi tegmayman, — past ovozda xirillaydi Jungkook.

— Mening tanam sen uchun haddan tashqari yarador…mi?.. — dahshatli og‘riq bilan jimgina so‘raydi, yonida to‘xtab, shishasimon ko‘zlarini unda ushlab. Erkak uning so‘zlaridan yonoqlarini zo‘riqtiradi va noaniqlikda tikilib qoladi. — U boshqa omegalardek chiroyli emas…

Alfada go‘yo zahar uni egallab, aqlni xira qilayotgandek tuyg‘u paydo bo‘ladi. U endigina eshitgan ahmoqlikdan do‘zaxiy g‘azab ichiga yorib kiradi. Shunchalik g‘azablanganki, butun chodirni vayron qilib, o‘z g‘azabini har kimning ustiga to‘kishga tayyor.

Jungkook uning yoniga juda yaqin kelib, tishlarini g‘ijirlatgancha biroz engashdi.

— Agar sen aytgan gaplar rost bo‘lganida, men sening har bir chandiqingga bunday mehr bilan qarab o‘tirmagan bo‘lardim, — dedi u g‘azablangan, xavfli sher kabi.

Taehyung ko‘zlarida yosh bilan chodirdan yugurib chiqib ketdi. U Jungkookdan boshqa hech narsa eshitishni istamasdi.

Jungkook esa o‘sha joyida qolib, og‘ir nafas oldi. Ich-ichidan uni g‘ayriinsoniy g‘azab yemirib borardi.

Uning tanasi juda chiroyli edi...

Taehyungning naqadar go‘zal ekanini so‘z bilan tasvirlab bo‘lmasdi.

Hech qanday ortiqcha o‘y-xayollarsiz, ammo ko‘ksida yoqimli tuyg‘u bilan maftunkor xotirjamlikni saqlab, havodan chuqur nafas oldi. Unga Janubiy Afrika yoqardi. Bu yerda o‘zini erkin his qilardi: jismonan emas, ammo qalban.

U xayol surgancha boshini osmonga ko‘tardi va zavq bilan ko‘zlarini yumdi. Issiq quyosh nurlari uning qoraygan terisini isitib, butun vujudini iliqlik qamrab oldi. Uning to‘lishgan lablarida mayin tabassum paydo bo‘ldi.

Kayfiyati a’lo edi. Bugun ertalab yaxshi kayfiyatda uyg‘ongan. Aslida u har kuni yaxshi kayfiyat bilan turardi va barmoqlarini bir marta qarsillatgandek, salbiy xayollarni o‘zidan uzoqlashtirardi.

Jimin o‘tmishga yopishib olmasdi, ranjish va nafrat bilan yashamasdi. U shunchaki bitta narsani yodda tutardi: hammasi yaxshi bo‘ladi. U doimo bugungi kun bilan yashagan va bunga o‘zining tug‘ilib-o‘sgan oroli — Yamaykada o‘rgangan edi.

Uning ichida salbiylik yo‘qligidan xursand edi. Hatto Yer yuzidagi eng dahshatli odamlarga ham ko‘zlarida mehrli uchqun bilan qarardi.

Hozir uni Jungkookning sodiq odamlari o‘rab turardi. Ammo Park hatto ularga ham jilmayib, turli gaplar otardi:

— Qalaysizlar, qovoqlaringiz solinganlar?

Ular uning fe’l-atvori va xatti-harakatlariga allaqachon ko‘nikib qolishgandi. Shuning uchun unga oddiygina qarab qo‘yishar, savollariga javob bermay, qo‘llari bilan ishini davom ettirishga undashardi.

Jimin ko‘pincha suhbatlari bilan ularni charchatib yuborardi, chunki shunchaki jim o‘tirish va sukut saqlash uning qo‘lidan kelmasdi. Ichidagi energiyani qayergadir sarflash kerak edi.

Ammo hozir, nihoyat, shu oylar davomida haqiqiy do‘stga ega bo‘lganidan so‘ng, Jimin ko‘proq o‘sha do‘stining oldiga borib, qalbidagi quvonchlarini aynan u bilan bo‘lishardi.

Ertalabdan beri Min asabiy edi. Butun dunyodan jahli chiqqandek yurardi: yana zaharli vodiyda uyg‘ongani unga mutlaqo yoqmagandi.

U Jungkookning har bir odamiga irillab, qoshlarini chimirardi va ichidagi ularning burnini sindirish istagini zo‘rg‘a tiyib turardi.

Sariq sochli yigit ularga ochiqchasiga bir kun kelib sabri tugashi va ulardan hech bo‘lmaganda bittasiga yuzini urib yuborishini aytardi. Bunday keskin tahdidlar uni biroz tinchlantirardi. Bu unga toza havodan nafas olgandek tuyulardi.

Ammo soat to‘qqizlarga yaqin Jimin uning oldiga kelib, mehr ko‘rsatib, iliq munosabatda bo‘la boshladi. Yoongi avvaliga bunga qarshilik qilgandi, ammo tez orada taslim bo‘ldi. Ular bir-biridan uzoqlashishga majbur bo‘lgunlaricha, o‘zi ham Jimin tomon intilardi.

Yoongi yoqimli tonggi suhbat va mehrdan mahrum bo‘lgani uchun yanada jahli chiqdi. U juda g‘azablangan, hatto imkon topsa, cho‘ntagiga bir nechta tosh solib qo‘yishni ham o‘ylagandi. Ammo Jimin uni tezda fikridan qaytarib, shoshilmaslikka ko‘ndirdi.

Yoongining tez jahli chiqadigan fe’l-atvoriga qaramay, aynan u Jiminning yaxshi kayfiyatda yurishining asosiy sabablaridan biri edi.

Yana kechasi, soat ikkiga yaqinlashganda, Park va Min o‘z karavotlarida bir-birlariga yuzlanib yotishib, pichirlashib suhbatlashishardi. Ular mutlaqo turli mavzularda gaplashishardi: Yamaykadagi hayotdan tortib, Yoongining “kasbi”gacha.

Ular tabassum bilan bir-birlari haqida shaxsiy ma’lumotlarni bo‘lishib, asta-sekin o‘zaro noqulaylikni yo‘qotishardi. Atrofdagi hamma uxlayotgan, bu daqiqalar esa ikkalasi uchun ham juda yoqimli edi. Shu tun sabab ular bir-birlariga ancha yaqinlashishdi va bundan ikkalasi ham xursand edi.

Ular Afrika davlatida birgalikda omon qolishga harakat qilishardi. To‘g‘rirog‘i, Chimin koreyalik do‘stining bu hududda omon qolishiga yordam berardi, chunki Yoongining o‘zi bu yerda yashashdan unchalik norozi emasdi. Agar do‘sti bu joyda bo‘lishni bunchalik yomon ko‘rmaganida, u Botsvanada yana uzoq yashagan bo‘lardi.

Bundan tashqari, ikkalasi Madagaskar ular uchun yashashga eng yaxshi joy bo‘ladi, degan qarorga kelishgandi. Park bundan faqat xursand edi — bu orol unga Yamaykani eslatardi va yangi muhitga moslashish uchun uzoq vaqt kerak bo‘lmasdi.

Yoongi yana xotirjam edi: hech kimga baqirmas, indamay, Parkning sochlariga sakkizinchi o‘rimini to‘qirdi. Renoning odamlari, ajablanarlisi, bunga qarshi emasdi, chunki hozir ular ko‘l bo‘yida edilar.

Chimin oyoqlarini chalishtirib, yerda itoatkorlik bilan o‘tirardi, qo‘llarini ko‘ksiga qo‘ygan. Min esa tiz cho‘kkancha uning to‘q jigarrang sochlari bilan qiziqib shug‘ullanardi.

Yamaykalik yigit Yoongining uning sochlariga yana ingichka o‘rimlar to‘qishga rozi bo‘lganidan hayratda edi. Min sochlariga tegishidan oldin Park negadir Yoongi buni uddalay olmaydi, deb o‘ylagandi. Ammo u tezda bu fikrini o‘zgartirishga majbur bo‘ldi.

Yoongi o‘rim to‘qishni juda yaxshi bilardi, go‘yo butun umr faqat shu ish bilan shug‘ullangandek. Hozir ham nihoyatda jiddiy qiyofada ingichka soch tolalarini mahkam o‘rib, Chiminning o‘zicha navbatdagi reggi qo‘shig‘ini xirgoyi qilayotganini tinglardi.

Zaharli vodiydagi boshqa ishchilar hozir suvda yoki diqqat bilan kuzatuv ostida quyoshda isinib o‘tirishardi. Chimin salqin ko‘lda cho‘milishga ham ulgurgan, Yoongi esa hatto unga yaqinlashmagan va yaqinlashmoqchi ham emasdek edi.

U suv havzasiga qiya qarab, burnini tirishtirardi, garchi Min o‘ylaganchalik bu joy iflos bo‘lmasa ham. Ammo u ko‘lga tushishga qarshilik qilardi va hech qanday yo‘l bilan jur’at eta olmasdi.

— Biroz qattiqroq o‘ra, kichkintoy, — dedi Park jilmayib, iyagini ko‘tarib, koreysga pastdan yuqoriga qararkan.

Yoongi sekin unga qaradi va omega so‘raganidek, sochlarini biroz qattiqroq tortdi. Ammo Chimin darhol boshini ushlab, og‘riqdan aftini burishtirdi.

— Qattiqroqmi? — dedi Min kipriklarini pirpiratib, go‘yo mushti bilan uning yuziga urmoqchidek qarab.

— Yo‘q-yo‘q, qattiqroq kerak emas, — begunoh qiyofada boshini yengil chayqadi u. — Iltimos.

— Unda o‘rishga xalaqit berma, — deb xirgoyi qildi koreys va yana ingichka o‘rimga qaytdi. — Juda professional tarzda qilyapman.

— Yamaykada tezda ish topa olarding, — deb maqtadi uni Park va yana ko‘l tomon qaradi.

Yoongi o‘zidan mamnun holda kulimsirab, yelkasini qisdi.

Chiminning sochlari ancha uzun bo‘lgani uchun u to‘qqiz yoki o‘nta tartibli o‘rim bilan yurishni yaxshi ko‘rardi. Ertalab rastaman ularni yechib yuborgandi, shunda kimdir yangidan o‘rib berishi mumkin edi.

Min bu turmak qanchalik chiroyli ko‘rinayotganini ko‘rib, o‘ziga ham shunday turmak qilishni xohladi, ammo uning sochlari juda kalta edi.

Biroq ingichka o‘rimlar dunyoda hech kimga Chiminchalik yarashmasdi. Yoongi nazarida u bu turmak bilan nihoyatda jozibali ko‘rinardi. Sochlari yuziga tushmas, shu sababli uning yuzidagi har bir chizig‘ini bemalol ko‘rish mumkin edi.

Bu yerdagi alfalar ham Parkni chiroyli deb hisoblashardi: vatani Yamaykadan kelgan o‘ziga xos odatlarini sevuvchi omega tomon tinmay qarashardi.

Chimin esa o‘ziga qaratilgan bu e’tiborni sezmasdi. Yoongi esa do‘stiga qaratilgan har bir nigohni payqab qolardi.

Va har safar uning og‘zidan hayvoniy g‘o‘ldirashga o‘xshash, go‘yo “meniki” degan ma’noni bildiruvchi ovoz chiqardi.

Park zaharli vodiy ishchilarining suvga lablarida yengil tabassum bilan kirib borishini indamay kuzatardi. Uning o‘zida ham jazirama Afrika quyoshi ostida salqinlashish istagi yana paydo bo‘ldi. Ammo yolg‘iz o‘zi suvga tushishni unchalik istamasdi, Yoongi esa bu ko‘lda cho‘milgandan ko‘ra qoyadan sakrashni afzal ko‘rardi.

Jimin pastki labini tishlab, ular hozir turgan hududni ko‘zdan kechirdi. So‘ng toza havodan mamnuniyat bilan nafas olib, nimagadir mayin jilmaydi.

Min uning mamnun tabassumini ko‘rib, bir qoshini ko‘tardi va ichida kulib qo‘ydi: bu yigitni hech qachon to‘liq tushunolmaydi. Ammo asta-sekin unga ko‘nikib borardi.

Agar Park bugun kutilmaganda qayergadir g‘oyib bo‘lib qolsa, Yoongi uni juda qattiq sog‘inishiga va hatto ko‘ziga yosh olishiga ishonardi. U endi do‘stining rastamancha xatti-harakatlari va reggi uslubidagi qo‘shiqlarisiz bir kun ham yashay olmasdi. Unga shunchalik tez bog‘lanib qolgani juda g‘alati edi.

Jiminga umrining oxirigacha o‘rim to‘qib berishni, buni boshqa hech kimga topshirmaslikni xohlardi.

— Sen allaqachon o‘ylab ko‘rdingmi?.. — deb ehtiyotkorlik bilan pichirladi Park va tomog‘ini qirib qo‘ydi. Min unga qaradi. Shundan so‘ng yamaykalik yanada past ovozda tushuntirdi: — Toshlar haqida aytyapman…

Koreys lablarini qimtib, atrofga sezdirmay nazar tashladi. Ularni kuzatib turgan va ba’zan o‘zaro gaplashayotgan Renoning odamlariga qarab qo‘ydi.

— Hali aniq reja yo‘q, — deb javob berdi Yoongi va oxirgi o‘rimni to‘qishga kirishdi. — Ammo bizning qo‘limizdan keladi. Menimcha, tez orada bu yerdan qutulamiz, rastamanchik.

Ular ikkalasi endi nima qilishmoqchi ekanliklari haqida boshqa gaplashishmadi. Bu juda xavfli va telbalarcha ish edi, ammo bu joyni tark etish vaqti kelgandi.

— Birortamizning qo‘limizdan ayrilib qolishimizdan qo‘rqmaysanmi? — Park ensasini qashlab, yerning bir nuqtasiga tikildi. — Men buni o‘z ko‘zim bilan ko‘rganman, juda qo‘rqinchli manzara edi. To‘nkada juda ko‘p qon, yonida esa kimningdir jarohatlangan qo‘li yotardi, — qora sochli yigit aftini burishtirib, blondinga qaradi. — Bilasanmi, men nimani hech tushunolmayman? — Yoongi qoshlarini savolomuz ko‘tardi. — Ular bu qo‘llarni qayerga olib ketishadi?..

— Jabrlanganlarning o‘zi ularni olib ketmaydimi? — deb biroz hayron bo‘ldi Min. U haqiqatan ham shunday deb o‘ylardi.

— Yo‘-o‘q, — dedi Jimin cho‘zib va boshini chetga burib, unga qo‘l siltadi. — Ularga yana nima keragi bor?

— Men o‘zimnikini olib ketardim. U kesilgan bo‘lsa ham, baribir meniki-ku, — deb yelka qisdi omega, go‘yo oddiy mavzuda gapirayotgandek. — Sen-chi, olmaysanmi?

— Albatta, yo‘q, — deb bosh chayqadi Yoongi. — Men u bilan nima qilardim? Pashsha o‘ldirarmidim? — Park sekingina kuldi. — Garchi bu yomon va samarali usul bo‘lmasa ham, — deb lablarini qimtib, o‘ylanib qoldi.

— Jimin, bas qil, — deya qandaydir chorasiz ohangda xo‘rsindi Yoongi.

Yamaykalik kinoyali kulib qo‘ydi, Minning biroz jahli chiqishini bilardi. Koreys esa tezda boshini chayqab, bunday fikrlarni o‘zidan haydadi va ular haqida boshqa o‘ylashni istamadi.

Hech kim ularning qo‘liga zarar yetkazishga jur’at etmasdi. Agar Chon-Reno ularga qarshi chiqsa, Yoongi uni to‘xtatishga bor kuchi bilan harakat qilardi.

Min va Jimin bu yerdan birga ketishadi. Ular jarohatlanmaydi. Hech kim ularga tegmaydi. Birga qo‘l ushlashib, Madagaskarga qochib ketishadi.

Yoongi oxirgi o‘rimni tugatib, uni kichkina shaffof rezinka bilan mahkamladi. So‘ng mamnunlik bilan xirgoyi qilib, do‘stining yelkasiga qoqdi. Natijadan nihoyatda mamnun edi.

Park quvonch bilan unga o‘girilib, keng jilmaydi. O‘ng kaftini sochlari bo‘ylab yurgizib, Min qilgan ishga hayratlandi.

Blondin qo‘llarini ko‘ksiga qo‘yib, iyagini baland ko‘tardi va ingichka o‘rimlari bilan yanada charaqlab turgan yigitga qaradi. Jimin ular bilan o‘zgacha va chiroyli ko‘rinardi, buni o‘zi ham tushunardi. U o‘rnidan turib, har bir o‘rimni barmoqlari bilan qayta-qayta ushlashni to‘xtata olmadi.

Oynaga qaramagan bo‘lsa-da, turmagi juda yaxshi chiqqanini tushunardi. Zaharli vodiydagi boshqa ishchilar ham qiziqib unga qarab, jilmayib, o‘zaro pichirlashardi.

Jimin o‘zini haqiqiy modeldek his qilardi, Yoongi esa katta tajribaga ega, sodiq va professional stilistdek edi.

Unga qarab to‘yib bo‘lmasdi.

— Sen xuddi ganja bo‘lagidek yaxshi ko‘rinyapsan, — deb kulimsiradi Yoongi.

— Yomon aytilmabdi, — deb tirjaydi Park va sekin blondin tomon yaqinlashdi.

— Yamaykacha aytganda, — deb tuzatdi Yoongi va ko‘z qisdi.

— Sami kabi ko‘z qisasan-a, — deb kuldi Park va burnining uchini uning burniga yengil tekkizdi.

Yoongi avval tishlarini ko‘rsatib keng jilmaydi, ammo bir zumda yuzi jiddiy tus oldi. U nimanidir o‘ylab qolgandi. Parkning ham qiziqishdan tabassumi so‘ndi: bu bir necha soniya ichida nima bo‘lganini tushunmasdi.

— Sami… — dedi Yoongi hayol parishon holda uning ismini va qarshisidagi ko‘zlarga qaradi. — Reno Sami.

— Chon-Renoning ukasi. Aynan o‘sha haqida gapiryapman, — deb bosh irg‘adi Jimin va labining chetini qimirlatdi. — Yaxshi va quvnoq yigit.

— Ha, — deb keskin tasdiqladi Yoongi va yutinib qo‘ydi. — Katta Reno va zaharli vodiydagi boshqa odamlardan farqli ravishda, u normal inson.

Blondin negadir jilmayib, kaftini do‘stining yonoqlariga qo‘ydi.

— Uning yuragi yaxshi.

— Nimaga ishora qilyapsan? — deb shubhali tarzda qoshini chimirdi Jimin.

Quyoshning yorqin nurlari ostida Yoongining ko‘zlarida chaqnagan uchqunlar paydo bo‘ldi.

— Shuni aytyapmanki, bu yerdagi odamni o‘z tomonimizga og‘dirsak, Botsvanadan chiqib ketishimiz ancha oson bo‘ladi, rastamanchik.

Jimin hayron qoldi va bu hayrat ortidan yuzida keng tabassum paydo bo‘ldi.

Ular Samidan foydalanmoqchi emasdi. U bilan chin dildan do‘stlashmoqchi edi, chunki u haqiqatan ham zaharli xarakterli inson emas edi.