` 𝗖𝗿𝘂𝗲𝗹𝗲𝗻𝗲

Void Flame

2026-03-28T19:27:02.395Z

15-BOB.

● Meni qo‘yib yuborma… chunki sen qo‘yib yuborgan qo‘l aslida mening butun hayotimdir.

———————

Osmonda yoyilgan qoramtir kenglik orasida yulduzlar mayin chaqnab uzoqdan qaragan odamga osmonni yanada chuqur va sirli qilib ko‘rsatardi. Oy balandroq ko‘tarilib oqarib turgan nuri bilan tunning sovuq sukunatini yoritardi. Shu nur ostida shahar ham boshqacha ko‘rinardi, kunduzgi shoshqaloqlikdan xoli, ammo baribir yashab turgan ulkan makondek.

Shahar koʻchali gavjumlashgan. Ulkan binolarda miltillab yaraqlab turgan chiroqlar koʻchalarni yoritib turardi. Shu binolardan birining eng yuqorigi qavatidagi yuqori darajadagi restarantlardan biri. Allaqachon vaqtida yetib kelib band qilingan joyda yigitni kutayotgan qizning sabri tugab bormoqda. Atrofda biror hoʻranda koʻribmasdi. Riley soch tolasini ortga tashlab soatiga nazar tashladi. Oʻng daqiqa oʻtdi ammo yigitdan hamon darak yoʻq. Stol usti noz ne'matlar va kechlik taomlar bilan toʻldirib tashlangan. Riley asabiy oyoqlarini likillatar ekan atrofni koʻzdan kechirishi maqsadida boshini burdi. Hech kimsa yoʻq. Butun boshli binoning shu qavati boʻm boʻsh edi. Riley chuqur hoʻrsindi.

— Qayerlarda oʻynab yurgan ekan bu bolakay? - telefoni erkaniga qarab pichirladi qiz.

— Bolakay deyishga juda kattalik qilmaymanmi? - Hoseok qizning ortidan ohista qadamlar bilan yaqin kelar ekan stol ustiga qiz qizil atirgullarni sekin qoʻydi. Riley yuz ifodasini oʻzgartirmay avval gullar keyin boshini koʻtarib Hoseokni yuziga qaradi.

— Faqat bolakaylar kech qolishini bahonalari bilan oqlaydi! Hoʻsh sizda qanday bahonalar bor? - Riley stulga joylashish davomida Hoseokdan koʻz uzmay ta'na qilib qoʻydi. Hoseok lablarini qisib jilmayib qizga tikildi.

— Gullar aybimni yuva olmaydimi Komissar Xonim?! - Hoseok gulga ishora qildi. Riley gullarni olib ohista burniga yaqin olib kelar ekan hiylagina lablarini yoyib Hoseokka nazar tashlab qoʻydi.

— Mayli pachakilashmaymiz! Hoʻsh qachon tarmoqni yana oʻz holiga qaytarasiz? - Riley yana ish masalasiga toʻxtalib gullarni chekkaroqqa surdi. Hoseok qizdan bir zum nigohlarini uzmasdi.

— Faqat ish masalasini gaplashamizmi? Ochiqroq gapiradigan boʻlsan sizga erishish uchun harakat qilib koʻrmoqchiman... - Hoseok shampan shishasini ochish barobarida soʻzlar ekan Riley lablarini hiyla qiyshaytirib qoshlarini koʻtarib qoʻydi.

— Uddalay olarmikansiz? Mening standartlarim juda yuqori... - Hoseok qizga shampan quyilgan qadahni uzatib unga chuqur tikildi.

— Murakkab mashgʻulotlar joni dilim! - Hoseokning uzatga shampanini qoʻllariga olar ekan undan bamaylixotir hoʻpladi qiz.
— Umrbod sevishni istagan insoningiz bilan qanday tanishishni istar edingiz?... - Riley qadahni stol ustiga qoʻyar ekan u ham to'g'ridan toʻgri yigitga tikildi.

— Odatda men erkaklar bilan jiddiyroq munosabatlar orqali yaqinlashaman... Sevib qolish esa, ahmoqgarchilikdan boshqa narsa emas! - Riley ma'noli qarashladi bilan soʻzlari bayon etish barobarida oʻzini oʻrindiqqa tashlab Hoseokni keyingi reaksiyalarini kuzatdi.

— Jiddiyroq munosabatimiz uchun xona band qildirganman qizaloq! Sevgi haqidagi fikrlaring esa huddi meniki kabi... - Hoseok ham ayyorona jilmayib qizga yaqinroq suruldi. Riley yigitning biroz ochiq qolgan koʻksiga ochiqdan ochiq qarab qoshlarini uchirib qoʻydi.

— Shoshqaloq ekansan bolakay! Ammo menga yoqding... - pichoqni qoʻliga qolib unga yaqin kelgan yigitning iyaklariga yengil tirab keng jilmaygan boʻldi qiz.

Tartib harakat ortidan bo'shatib borilayotgan kiyim bogʻichlari. Maksimal darajada tezlashib ketgan nafaslar bir biriga qorishib ketar ekan koʻkrakni yorib chiqib ketishga tayyor yuraklar bir birini tanimasa ham aynida damda boʻlayotgan ishdan mamnun edi.

Tanasi butunlay kiyimsiz qolgan Riley Hoseokni boʻyniga osildi. Qizni yengil yotoqqa itarar ekan egnidagi koʻylagini yirtib tashladi. Oʻzi ham apil tapil qizning qizning ustiga joylashib olib yana dudoqlariga yopishib ketdi. Hansirash tovushlari xonani egallab olgan. Ehtiros eng avjiga chiqqan palla. Qaynoq tanalar bir biriga urilib ishqalar ekan sezgirlik oshib borardi.

Hoseok qizning koʻksidan qisib olar ekan lablari yumshoq qismga botirdi. Zavqdan yuqoriga intilgan qiz lablarini tishlab oldi.

— Meni aqldan ozdiryapsan qizaloq... - Hoseok qizning quloqlariga yaqin kelib shahvoniy pichirladi. So'ngida qizning boʻyniga tishlarini botirib olib uning nozik terisi oʻz izlarini qoldirdi. Qizning tanasini har yeriga lablarini bosar ekan tinmay jilmayar edi. U istagan ayoliga erishishni uddaladi. Tanasida gʻalati bir to'lqin jonlandi.

>>>

Ufq chizig‘i ortidan quyosh asta bosh ko‘tardi. Avval osmonning chetida ingichka oltin chiziq paydo bo‘ldi, so‘ng u sekin kengayib tongning rangsiz sukunatini iliq nur bilan to‘ldira boshladi. Shahar hali to‘liq uyg‘onmagan ammo uning ichida hayot asta harakatga kelayotgandek edi. Tun bo‘yi sokin turgan ko‘chalar endi sekin jonlanardi. Derazalarning ayrimlarida chiroqlar o‘chib ularning o‘rnini quyoshning mayin nuri egallay boshladi. Osmono‘par binolarning oynalariga birinchi nurlar tegishi bilan ular oltin rangda yaltirab ketdi. Go‘yo quyosh har bir devorga sekin tegib shaharni uyg‘otayotgandek. Pastda esa ko‘chalarda ilk mashinalar paydo bo‘lib uzoqdan eshitilgan motor tovushlari tongning sukunatini asta buzardi.

Shifoxona yoʻlaklari erta tongdan bemorlar va ularning yaqinlari bilab toʻlib borardi. Flora sumkasini bilaklarida qisib olib chiqish eshigidan tashqariga chiqdi. Shifoxonadan uzoqlashib borayotgan butalar yaqiniga kelib ortiga oʻgirildi. Ulkan shifoxona binosiga tikilib turgan qiz telefonini qoʻliga oldi. Kerakli raqamni terib quloqlariga yaqin olib keldi.

— Hayrli tong hurkak mushukcham! - Flora yoqimli kesatiq bilan soz boshlar ekan Sienna shundoq ham buzuq avzoyi battar buzilib ketdi.

— Menga hayrli kelmadi! - oʻz uyida hunobi oshib aylanib yurgan qiz hansirabgina chuqur nafas chiqarib bildirdi.

— Kecha tunda menga qo'ng'iroq qilib soʻragan buyumingni bugun topib oldim... - Flora gapni uzoqroqdan boshladi. Shifoxona tomon tikilib lablarini hiyla yoyib davom etdi.

— Haqiqatdan! Flora telefonimda seniki qolib ketibdimi? - Sienna joyida toʻxtab hotirjam nafas chiqardi. Goʻshak ortida hamon jimlik. Sienna sabrsizlanib javob kutardi.

— Topib oldim dedimku oppogʻim! Faqat uni oʻzing kelib olib ketishing kerak... - lablarini burib yana bino tomonga qarab qoʻydi. Sienna biroz yengil tortar ekan uzoqdagi shkaf ustidagi sumkasini darrovgina qoʻliga oldi.

— Mayli unda uyingga boraman... Yana... - Siennaning so'zlari yakunlanmas ekan Flora qoʻshimcha qilib qoʻydi.

— Uyimga emas Markaziy Shifoxonaga kel! - qiz shartta ma'lum qilar ekan goʻshakni qoʻyib qoʻydi. Sienna shifoxona so'zidan taajjublanar ekan qayta qongʻiroq qildi. Ammo Flora goʻshakni ko'tarmadi. Koʻzlarini havsalasiz yumgan qiz yana qayta qongʻiroq qilishga kirishdi. Ammo yana aloqa yoʻq. Asabiy lablarini qimtigan qiz majburlikdan shifoxonaga borishga majbur boʻldi. Balki o'sha yerda Flora telefonini olib berishi haqida oʻyladi.

U eski telefonini yoqotib qoʻyganidan afsuslanib butun uyni ostun ustun qilib uni qidirdi. Ammo topa olmadi. Telefoni u uchun juda qadrli edi albatta. Chunki unda Jungkookning bir qancha uyqusidagi ahmoqona suratlari, kampaniyaga bogʻliq fayllar va bolaligidagi ota onasi bilan tushgan ikki dona surati bor edi. Sienna telefonini qayta topa olmasligidan tashvishlanib uni qidiruvga berish haqida oʻylayotgan edi.

Mashinaga joylashish mobaynida telefoniga kelgan habarda tezda uni koʻrishga shoshildi.

> Flora psix: Oppogʻim seni kutib oʻtirishga vaqtim yoʻq. Shifoxonaga kelganingda birinchi qavatdagi 117-palatadan telefoningni topasan. Hech qanday bahonalar qilma. Yarim soat ichida olmasang hamshiralar uni ahlatga uloqtiradi. Shoshil oppogʻim telefonsiz qolib ketma tagʻin!

Sienna habarni oʻqib mashina rulini qattiq qisdi.

— Yaramas telba! Shifoxona... U ataylab qilyapti! Haa haa ataylab qolyapti! - Sienna achchiqlanib gapirib mashinani oʻt oldirar ekan shifoxonaga tezroq yetib borish uchun shoshildi.

Mashinaga joylashib olgan qiz rulda bamaylixotir oʻtirib qahvasini hoʻplar ekan uzoqda toʻxtagan mashinani ko'rgach jilmaydi.

— Qurbon shu yerda endi uning "Superman" ni chiqirishimiz kerak! - Flora ayyorona jilmayib telefonini qoʻliga olib soʻng quloqlariga yaqin olib keldi. Lablarini oʻynab uzoqda shifoxonaga kirishga yuragi betlamay joyida qotib turgan qizga qarab turardi. Sienna koʻksini ushlab ortiga burildi. Chuqur chuqur nafas olar ekan sochlarini siqimladi.

— Flora bizni ertalabdan eslab qolganiga qaraganda ish juda jiddiy! - birdan kesatishga tushgan Jungkook mashinani boshqarish davomida gapirardi.

— Shunday ish juda jiddiy. Sevgiling shifoxonaga kirib ketdi. Telefonini 117-palataga yashirib kelganman. Borib unga koʻmaklashmasang yoʻlakda jon beradi! - Flora hammasi ochiq oydin aytib tashlar ekan bir qoʻliga yana qahva idishini oldi. Ohista uni hoʻplab shifoxona eshigidan tez tez qadamlar bilan kirib ketgan qizga qarab turardi.

Jungkook mashina boshqarish davomida hayratdan koʻzlari kattalashib jagʻlarini qisdi.

— Flora aqldan ozdingmi nima? Axir kecha oʻzing eshitding oʻtmishida nimalar roʻy berganini! Yana qanday qilib uni shifoxonaga kirishga majbur qilding!? - Jungkook qizga qattiq ohangda gapirish bilan cheklanmay havotirlanib chuqur mafas chiqardi.

— Hoy soʻtak muomalangni toʻgʻirla! Kechagi videolarni senga tashlab berganimda afsuslanyapman! Mana kelib qutqar malikangni deyapmanku... - Flora oʻzini tutib so'ngi boshini silkib kulimsiradi. Yana qahvasidan hoʻplar ekan boʻshatgan idishini joyiga qoʻyib chuqur nafas chiqardi.

— Flora... Bunday qilmasliging kerak edi. Borgunimcha Siennamga hech nima boʻlmasin! - Jungkook mashinani tezligini oshirar ekan rulni birdan aylantirdi.

— Superman gapni koʻpaytirmay tez kelib malikangni qutqar! U hamon oʻsh sakkiz yoshli shifoxonada tashlab ketilgan qizalo. Uni sen olib ketishing kerak... oʻtmishni tuzatish uchun unga qaytish kerak! Vaqtida yetib bormasang oʻn daqiqada hushini yo'qotadi! - goʻshakni qoʻyib qoʻygan qiz mashina oʻrindigʻiga yaxshiroq joylashib uzoqlarni kuzatib qoldi.

— Sevgilim yana nimalarni boshladi? - Jungkookni yonida oʻtirgan Taehyung oʻz sevgilisi ismi eshitgach allaqachon sergak tortgan edi.

— Aqldan ozgan mahbubang yana eski hunarlarini boshlagan havotir olma! Siennani u davolashini istagan edim ammo xato qilganimni anglayapman... - Jungkook yoʻldan koʻzlarini uzmay mashinani yuqori tezlikka chiqardi. Taehyung miyig'ida jilmayar ekan qiz haqida oʻyladi.

— Aqldan ozgan ammo juda maftunkor... Bugun sevgilimni qulogʻini bir choʻzib qoʻyaman sen va xonimchang uchun!

>>>

Mashinada salonida bethoven kuyi yangrar ekan koʻzlarini yumib hordiq chiqarayotgan qiz oʻtmishga va kelajakni sahisob qilardi. Mashina silkinganini ham sezmagan qiz mashina oʻrindigʻiga boshini suyap koʻzlarini yumib tanasini boʻsh qoʻygan.

Birdan qizning koʻksiga yopishgan kaftlar uni choʻchib ketishiga sabab boʻldi. Boshini buzmasin tanish iforini his qilgan qiz lablari burchagini choʻzib koʻzlarini havsalasiz yumdi.

— Mashinalarni oʻmarish mahoratingga doim tan berganman! Meni sogʻinib qoldingmi toychogʻim... - Taehyung qizning gaplaridan yengil kular ekan yuzini mashina ortidan qizning yuziga yaqin olib bordi. Oʻrgʻinchi baqmoqlar koʻylak oldini kattaroq ochib ichkariga suqulib kirdi.

— Shu sogʻinchimni bosish uchun keldim Sevgilim! - Taehyung oldinga siljib qizni belidan tutib mashina ortiga oldi. Tipirchilab qarshilik qilishga harakat qilgan Flora bunday boʻlishini tasavvur ham qilmagan edi. Taehyung qizni mashina ortqa oʻrindigʻiga bosar ekan qizni tagiga oldi. Juda kalta libos kiyganidan afsuslanishga tushgan qiz alamli kulib Taehyungni koʻksidan itardi. Taehyung esa qizning yuzini tepadan kuzatib turardi.

— Ablah! Hoziroq mashinamdan daf boʻl! Yoʻqsa... - Taehyung qizning ikki oyoqlari orasiga yaxshiroq kirib olar ekan Florani yuzlariga juda yaqin keldi.

— Yoʻqsa... Qattiq jinsiy aloqa bilan seni mukofotlayman! - soʻzlarini yakunlab qizning lablariga yopishgan yigit ulardan mayinlik va shoshilinch boʻsa olar ekan laftlari qizning sonlarini qisib u bilan oʻynashar edi. Florani qarshilik qilishni istasa ham bunga jur'at qilolmasdi.

Haqiqatdan uning bu harakatlari unga ham moydek yoqib tushayotgan edi. Taehyung qizdan biroz uzoqlashar ekan lablarini tili bilan hoʻlladi.

— Meni sogʻinibsan... - Taehyung tez qizning koʻylagi etaklaridan yirtib tashlar ekan koʻksi toʻliq ochiq qolgan qiz faqat ichki kiyimda qolib ketdi. Taehyung iblisona jilmayib pala partish harakat bilan yana qizning qarshilik koʻrsatishga shaylangan bilaklarini boshidan yuqoriga koʻtarib qisib oldi. Bir qoʻli bilan shundoqdan kam ochib tayyorlab qoʻygan kamarini bo'shatib qattiqlashgan qismini namlanishga ulgurgan tomon surdi. Florani nafasi shu ondayoq tezlashib ketdi. Koʻksini tepaga va yana pastga tinimsiz koʻtarilib tushar ekan aqlidagi ishni aynan bu yerga sodir boʻlishini istamas edi.

— Taehyung! To'xta! Aqldan ozdingmi biz mashinamiz... - Flora boshini koʻtarishga urinib norozilik bildirib hovliqib bildirdi.

— Aynan aqldan ozgan aloqamizni shu yerda amalga oshiramiz! - Taehyung so'zlarini yakunlab qattiqlikni qizning shaxsiy qismiga tiradi. Flora ingrab yuborar ekan boshini ortga tashladi. Taehyung hali qizni egallamasdan uni shu darajada ehtirosga berilib ketayotganini koʻrib ko'ngli togʻdek koʻtarilar edi.

— Ishni tezroq boshlashga boʻlgan xohishim orti! - Taehyung qizning ichiga silliqgina itarilib kirib olar ekan qizning ovozi mashina salonida yoyilib ketdi. Chuqur nafas olishga urinib boshini ortga tashlagan qiz lablarini tishlar edi. Taehyung atay yana qayta yana bir zarba bilan ichkariga kirdi.

— Immxxx! Soʻtak! Bas qil... - Flora tanasini qimirlatib Taehyungga ta'na qildi. Taehyung hech qanday harakatsiz turar ekan qizning ogʻriqlari bosilishini kutdi. Flora yigʻlamsirab labladini tishlab chuqur nafas olar edi.

Sekinlik bilan harakatlangan yigit qayta qayta surilish bilan qizning tuygʻularini jumbushga keltirib yuborardi. Oʻzi ham yuzini burishtirib hirrlab nafas chiqardi.

— Ayshhh Sevgilim meni juda siqib qoʻyding! - Taehyung yana qayta kuch bilan silkinib kirib olar ekan oʻzi ham ingrab yuzini burishtirdi.

Mashina ham hiyla silkib ritmga qoʻshilar ekan yaqinlashib kelayotgan qadam tovushlari sababgina Taehyung sekinlashdi. Flora koʻzlarini sekin ochib Taehyung terga bosgan yuziga tikildi. Uni hamon vujudida his qilmoqda. Flora vaziyatdan foydalanib behol harakat bilan tipirchilashgan urindi. Va yana uning harakatlari baquvvat qoʻllar sabab cheklandi. Taehyung qizning unga tikilganini sezib yuziga yaqin egildi.

— Tshhh~ bizni betakror ishimizni hammaga oshkoq qilma! - Taehyung yana sekin qiz bn tanasini qovushtirar ekan davom etdi. Mashinada harorat koʻtarilib qaynoqlashib borar, gunohkor tovushlar mashinadan tashqariga ham yoyilib borardi. Mashina oʻrindigʻiga takror bosilib ezilayotgan Floraning tanasi zavqdan va mislsiz hislardan joʻshqinlanib boʻshashib borardi.

>>>

Sienna boshini yerdan uzmay shifoxona yoʻlaklarida yurib borar ekan yuragi bezovta urardi. Burni urilayotgan dori hidi, quloqlariga chalinayotgan ovozlar oʻtmish izlarini qayta jonlantirar edi. Hansirab nafas olib tez tez qadam tashlab ketayotgan qiz begona tanaga urilib ketdi. Ortga sapchib ketar ekan boshini koʻtargan qizning e'tiborini oppoq halat va uning boʻyniga ilingan tibbiy asbobda tushdi. Ko'zlarini yoshlangan qiz ortga tisarildi.

— Xonim ahvolingiz joydami? - qizning vahimaga tushib borayotganini oqarib ketgan yuzidan bilgan doktor unga bir qadam yaqin keldi. Sienna orqaga qadam tashlar ekan boshini silkidi.

— Yoʻq! Yo'q...yo'q... kerak emas...- Sienna boshini telbanavo silkitib orqaga yurardi. Mana endi atrofga qarab daxshatga tushayotgan qiz sochlarini siqiblab oldi. Atrofida oq kiyimli sharpalar aylanar ekan hamshiralar uning holatini koʻrib battar unga yordam koʻtsatish uchun yaqinlashar edi.

— Xonim tinchlaning! - hamshiralardan biri Siennaning bilaklaridan tutar ekan uni birdan joyidan sapchib ortga yurdi.

— Tegmang! Tegmang! Yoʻq! Yo'q... yaqinlashmang... - koʻz oldi qorong'ulashib borayotgan qizning qadamlari chalkashib ketdi. Yuzlari koʻz yosh ta'siridan namlangan tinmay boshini silkitib orqaga intilar edi.

Hamshiralar yig‘ilib qizni tinchlantirish maqsadida unga yaqin kelar ekan Sienna battar jazavaga tushib yigʻlab yuzlarini yopib olar edi.

Birdan kichik tanasini qoplab olgan qoʻllar uni yuzini koʻksiga bosdi.

— Undan uzoqlashing! Hammasi joyida oʻzim hal qilaman... Hamma tarqalsin! - Jungkook qizning boshini silab quchib oldi. Sienna tanish taftni his qilib Jungkookning quchogʻiga singib ketgan edi. Qizning yelkasidan silab quchib olgan yigit uni chekkaroqqa oldi.

— Boʻldi...boʻldi... Suyukligim men shu yerdaman! - Jungkook qizning boshini silab u yerga lablarini bosdi. Sienna Jungkookni his qilib turar ekan jimib qoldi. Uning iforidan chuqur nafas olar edi.

— Sien... Meni eshityapsanmi? - Jungkook qizning yuzini koʻrish uchun egilar ekan Sienna boshini silkib tasdiqladi. Jungkook xira jilmayib qizni mahkamroq quchoqladi.

— 117-palataga birga boramiz va telefoningni olib uyga qaytamiz. Hammasini uddalaymiz, birga... - Jungkook qizga takidlagandek bayon etar ekan uni sekin bagʻridan chiqardi. Yuzini kaftlari orasiga olar ekan qizargan koʻzlari bilan toʻqnash keldi.

— Suyukligim... Menga qara! Faqat menga qara! Chiroyli koʻzlaringni mendan uzma hopimi? - Jungkook qizning koʻz yoshlarini barmoqlari bilan artib tashlar ekan unga chuqur tikilib turardi. Sienna boshini chayqab uni tasdiqlar ekan burinchasini tortib qoʻydi.

Jungkook qizning qoʻllaridan tutib shifoxonaga ichkarilab borardi. Sienna unga sekin ergashar ekan uning nigohlari Jungkookdan uzilmas edi. Jungkook ham qizda qarab jilmayib qo'yar edi. Ular palataga yetib kelar ekan ichkariga kirishdi. Oq shoyshabli yotoq ustida turli xil tibbiy buyumlar va dorilar bilan oʻrab qoʻyilgan telefon oʻrtada turardi. Jungkook Florani bu qilgan ishidan yana hoʻrsinib qo'ydi. Sienna oʻsha tomonga tikilib turar ekan jim qoldi.

— Sen shu yerda tur oʻzim olib kelaman... - Jungkook qizni qoʻlini qoʻyib yuborishga shaylanar ekan Sienna ularni tutib qoldi.

— O'zim boraman... - Sienna uning qoʻllarini boʻshatib vujudida mavj urib borayotgan qoʻrquvni va hayajonni bosishga urinib oldinlab qadam tashladi.

Yotoqqa yaqin kelar ekan tibbiy buyumlar orasidagi telefonini darrov qoʻliga oldi. Tezda yugurib bolalar kabi Jungkookni quchogʻiga kirib oldi. Yuzini uning koʻksiga koʻmar ekan chuqur nafas chiqardi.

— Uddaladim... Sevgilim men uddaladim! - boshini ko'tarmay hayajonlanib ma'lum qildi qiz. Jungkook uni mahkamroq qisar ekan u ham jilmaydi.

— Hammasini yengib o'tamiz! Hammasini... - Jungkook qizning yelkasini silab sochlariga lablarini qayta qayta bosardi.

Flora qilgan ishi ahmoqgarchilik boʻlsa ham u Siennaning oz boʻlsa qoʻrquvni yengib oʻtishiga sababchi boʻldi. Jungkook Floraga ishonish mumkinligiga amin boʻldi. Biroz hotirjam tortgan yigit koʻzlarini yumdi. Quchogʻiga sevgan insoni va hozir hammasi juda yaxshi davom etmoqda.

Oppoq eshik ortida turib jimgina ularni kuzatib turgan qiz oʻzini biroz gʻalati his qilmoqda. Joyida qotib turib ikki juftlikni kuzatib turib qalbida yengil ogʻriq yoyilganini his qilmoqda. Amaya ortiga tezda oʻgirilib palatadan uzoqlashib borardi. Nega u oʻzini bunday qilmoqda. Hatto buni oʻzi ham anglamas edi. Xonasiga yetib kelgach chuqur nafas oldi. Oʻsha manzara qayta hayolida jonlandi. Eng yaqin dugonasi va Jungkook. Birinchi kundan Amaya uchun Jungkook ismi begona boʻlib qolmadi. Uning e'tiborini torta olgan erkak ham aynan u edi. Ammo beshafqat taqdir endigina uygʻonishga shaylangan qiziqish ketidan rivojlanayotgan muhabbat urug'iga bolta urdi. Amaya Sienna va Jungkookning birga ekanligidan bexabar holda unga ko'ngil qoʻygan edi. Ammo bu muhabbatning kelajagi ham keyini ham mavjud emas. Kursiga joylashgan qiz peshonasiga qoʻllarini tirab chuqur hoʻrsindi.

Bir necha oy ilgari shoshilinch yordamda uchratga oʻsha yigit. Birinchi bor Jungkookni u oʻshanda uchratib qolgan edi. U vaqtda bir kun kelib bu yigitni kampaniyada uchratib qolishini kutmagan edi. Ammo Jungkook yana uni qarshisidan chiqdi. Qoʻrs, qo'pol, topori va sovuqqon takabbur yigitcha. Va u juda kelishgan....

— Bir necha oylar ilgari —

Tun boʻlishiga qaramay bugun ham juda koʻp avtohalokatlar sabab shifoxona juda gavjum edi. Ayniqsa shoshilinch yordam bo'limida ish juda qaynardi. Amaya engini bir bemorning dorilarini tomiriga ulab qoʻyar ekan hamshirani uni yana shoshilinch chaqirdi.

— Xonim yana bir avtohalokatdagi bemorni sizga biriktirishdi. Bemor xushida, boshi biroz lat yegan. Kichik Avtohalokat boʻlsa kerak... - hamshira yurib mobaynida Amayaga ma'lum qilar ekan u tezlashgan qadamlar bilan pardani ochib ichkariga kirdi.

— Hujjatlarni togʻirla va menga jarohat uchun surtma tayyorlab kel! - Amaya qizni jo'natib yuborar ekan oʻzi boshini egib turgan yigitga yaqinlashdi.

— Boshingizda ogʻriq bormi? Sizga biror dori berishdimi? - Amaya tibbiy asbobni quloqlariga taqar ekan yigitga yaqin keldi. Jungkook yaqqol taralib turgan oʻtkir ammo yoqimli atir ifori dimogʻiga urildi. Jungkook koʻksini ochib qizning tekshiruvni yakunlab olishi uchun sharoit yaratib berar ekan oʻzi holsizdan sust nafas olar edi. Amayaning beodob nigohlari uning boʻrtgan mushaklariga tushdi. U tezda yigitdan uzoqlashib keyingi galda uning biroz jarohatlangan boshi va yuziga sinchikov nigoh tashladi.

— Boshimda ogʻriq yoʻq! Bu oddiy shilinish men yaxshiman... - Jungkook biroz qoʻrslik bilan oʻrnidan qozgʻalti ammo boshini biroz aylanib joyiga qaytdi. Amaya lablarini choʻzib qoʻyar ekan hamshira tayyorlab kelgan surtmani qoʻliga oldi.

— Shu surtmani zararlangan sohaga surib qoʻyaman soʻng istagan yeringizga ketasiz! - Amaya yigitning yaqiniga kelib surtmagan barmoqlariga oz miqdorda olib birozgina qizargan Jungkookning boshini surishga kirishdi. Negadir u yigitning yaqiniga kelganida o'zini yo'qotib qoʻyay derdi. Jungkook uning yuziga bir bor ham qaramadi. Ammo Amaya uni yuzini yaxshigina kuzatib turardi. Ish yakunlangach Jungkook chuqur mafas chiqardi.

— Boshingiz chayqalgan. Buguncha shifoxonada qoling. Ertaga qayta tamografiya qilib uyingizga jo'natamiz! - Amaya hujjatlarni koʻzdan kechirish davomida bildirdi.

— Men shifoxonada qolmayman. Bosh ogʻrigi uchun dori buyursangiz boʻldi ortiqcha vaqtim yoq! - Jungkook yana qattiq ohangda soʻzlar ekan telefonini qoʻliga oldi.

— Shifoxonada qolsangiz yaxshi! - Amaya ham qayta oʻjarlik bilan bayon etdi.

— Qolmayman! Sizdan boshqa shifokorlar talaygina. Siz boʻlmasa boshqasidan olaman bosh ogʻrigʻi uchun biror dori... - Jungkook hiyla jahl aralash ta'na qilgandek gapirdi.

— Janobga bosh ogʻrigʻi uchun retsept yozib bering va uyiga jo'natib yuboring! - Amaya ham bu safar qattiq ohangda iztaza qilib ortiga burilib ketib qoldi. Jungkook qizning ortidan gʻalati nigohda qarab qolar ekan boshini qattiq siqimladi.

Amaya oʻsha kundan soʻng kampaniyada har uchda uni koʻrib turardi. Jungkookni uzoqdan koʻrib qolsa ham oʻzini qoʻlga olishga urinib kiyimlarini qayta epaqaga keltirib qoʻyar edi. Oʻshandan soʻng Jungkook unga bir ogʻiz soʻz ham aytmagan edi biroq negadir uning bittagina e'tiborsiz qarashlari ham oʻziga tortar edi. Amaya Siennaning nikohi buzilganini bilgani biroz quvongan edi chunki u hech qachon Jiwoongni yoqtirmagan. Biroq Siennaning Jungkook bilan birga ekanligi uni ranjitgani ham yolgʻon emas.

Amaya koʻzlarini yumib olib hislarini bundan buyogʻiga jilovlashi kerak ekanligini tushundi. Qancha qilmasin vujudida urib turgan yuragi hamon notinch edi. Aslida u Jungkookka ko'ngil qoʻyishi ham xato edi. Nega hech qachon bizni sevmaganlarga abadiy oshiqmiz...?

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

Salom shakar qandlarim shu yerigacha oʻqigan boʻlsayiz albatta fikrlaringizni kutaman. Reaksiya bosishni unutmang. Bu men uchun juda muhim.

Imloviy xato koʻp boʻlsa kerak. Sorry, men ham odam xato qilaman.....

Author Sienna

Fated Lies

2026-03-21T18:59:12.481Z

『 19-CHAPTER 』

| "If the world calls this love a sin, then let my heart remain beautifully damned."

| "Agar dunyo bu muhabbatni gunoh desa, unda yuragim go‘zal la’natda qolaversin."

•┈┈┈┈┈┈┈•✦•┈┈┈┈┈┈┈•

Tun yer yuziga qorong‘ilik kabi emas balki chuqur sukunat kabi yoyilgan edi. Osmonda bulutsiz kenglik ochilib yulduzlar birma bir ko‘rinib turar, ular go‘yo sovuq osmon bag‘rida jim miltillardi. Oy esa balandda turib kumush rang nurlarini atrofga sochardi.

Qalin o‘rmon ichida yo‘l tor va qorong‘i. Daraxtlar shu qadar zich o‘sib ketganki ularning baland shoxlari osmonni deyarli to‘sib qo‘ygandek, oy nurini faqat mayda parchalar holida yerga tushirardi. Ot qadamlari ostida quruq barglar shitirlab o‘rmon ichidagi chuqur sukunatni gohida yengil buzib qo‘yar edi. Yo‘l esa asta sekin pastlab borib daraxtlar orasidan kenglik tomon ochila boshlardi. Nihoyat, o‘rmon cheti tugagan joyda manzara birdan o‘zgarardi. Qorong‘i daraxtzor ortidan keng ufq ochilib oy nuri bilan yuvilgan shahar ko‘zga tashlanardi. U uzoqda, ammo aniq ko‘rinar, baland devorlari oy shu’lasida oqarib turar, minoralar esa osmonga tikilgan qoramtir soyadek cho‘zilib ketgandi.

Shahar darvozalari ulkan va salobatli bo‘lib, qalin temir bilan mustahkamlangan edi. Oy nuri ularning yuzasiga tushib, sovuq yaltirash berardi. Devorlar ortida esa uy tomlari bir biriga tutashib ketgan, tor ko‘chalar sukunatda yotar edi.

Jimin otini sekin yurishga undar ekan manzilga yetib kelganidan mamnun jilmaydi. Ammi uning hayollari butunlay boshqa yerlarda kezar edi. Ortidan ergashgan ulkan karvon esa charchoq bilan imillab yurib borardi.

— Men keldim Suyukligim... - Jimin uzoqqa tikilib hiyla jilmayib qoʻydi va otini tezroq chopishga undadi.

•·.·´♡·.·•

Tunda Morvessiya qirolligining ulkan saroyi butun hududni haybat bilan egallab turardi. Osmon chuqur, yulduzlar titragan va oy nuri qasrning baland minoralariga tegib, ularni kumush rang bilan yoritardi. Devorlar baland va mustahkam, har bir o‘yma va naqsh shafqatsiz vaqtni yodga soluvchi sirli hikoyalarni saqlardi. Qasr go‘yo osmondan yerga tushgan bir qo‘riqchi kabi jim va sofligini saqlab turgandek edi. Qasrning og‘ir eshiklari asta ochilar ekan ichkaridan shaffof ammo sirli nur sochilgan yo‘laklar ko‘zga tashlanardi. Baland devorlar qadimiy toshlar va nozik naqshlar bilan bezalgan, ularning orasida harakatlanayotgan soya va shamlar jilvalari xonani hayotiy ammo sirli qiladi.

Qars yoʻlaklari xira shamlar bilan yoritilgan. Yoʻlak oxiridagi qirollik xonasiga muhit juda taranglashib ketgan. Qirol qizi bilan yolgʻiz qolgan ekan hatto saroy xizmatchilari ham tashqarida vaziyatning qaltisligini his qilib jim va havotirda turardi. Xona ichida zulmatni faqat kichik shamlar yengib turibdi.

— Men boshqa takrorlamayman Flora! - Qirol yana qattiq ohangda takidladi. Qiz esa tajang qiyofada otasiga tik qaradi.

— Meni bu nikohga majburlay olmaysiz! Siz meni dich kelgan qirollikka sotib yuborish uchun ulgʻaytirdingizmi ota?! - Flora bu gal koʻzlariga yosh oldi. Shu kungacha istaganini muhayyo qilgan otasi bugun uni uch kundan soʻng mutlaqo boshqa bir qirollikka butun umrga jo'natib yubormoqchi. Yana u hech qachon tanimagan insonga turmushga bermoqchi.

— Bu seni burching! Tugʻilganingdayoq taqdiringga shu yozilgan. Buyruqlarimni ikkinchi bor muhokama qila ko'rma! Turmushga chiqasan tamom! - Qirol bu gal balandroq ohangda qat'iy soʻzladi. Qiziga qahr bilan sovuq tikilib turar edi. Flora chuqur nafas chiqardi. Otasini yuziga soʻngi bor nafrat bilan tikilar ekan hech bir soz demay xonani tark etdi. Eshikdan chiqar ekan uni kutib turgan bir necha saroy ayonlari va xizmatchilar biroz choʻchib qoldi. Ularning yonida turgan qiz esa Florani ortida yugurgilab ketardi.

— Flora amakim nima dedilar? - Flora esa uni eshitmagandek katta qadamlar bilan xonasiga shoshilar edi. Qiz esa asabiylashib borayotgan Florani bilaklaridan tutdi. Flora qizga achchiq qilib yuziga birdan oʻgirildi.

— Turmushga chiqyapman! Hosh yuzimdan bilinmayaptimi baxtday oʻlay deyapman! - Flora qizni siltab yana yoʻlak boʻylab ketib qoldi. Qiz uning ortidan biroz hayrat aralash qarab qolar ekan ogʻir yutundi. Hozir Flora bilan gaplashib olishning foydasi yoʻq. Uning jahli yuqori dajaraga chiqqan. Bu vaqtda u bilan gaplashib olish juda xavfli.

Ogʻir hoʻrsingan qiz chuqur nafas chiqardi. Yarimda tunga yaqinlashib qolgan. Yoʻlakcha sovuq shamol kezib kishi tanasidan muzlikni his etishga turtki berardi goʻyo. Tanasida nimadir jimirlab ketayotganini sezgan qiz qoʻllarini koʻksiga bogʻlab xonasi tomon ketdi.

Issiq va shinam xonasiga yetib kelar ekan egnidagi ogʻir liboslarni yechishga kirishdi. Sochlaridagi billur taqinchoqlarni olib tosh oyna qarshiga keldi. Biroz hayol surib tillarang sochlarini tarar ekan oʻyga choʻmdi. Kiyimlarini alishtirish maqsadida yogʻochli naqshlar bilan bezatilgan toʻsiq ortiga oʻtib tungi liboblarini kiyib yotoq tomon harakatlandi.

Kutilmaganda oynaning shiqirlashi e'tiborini tortar ekan uchingi bor xonasi oynasiga otilgan toshlar uning hayajonlanishiga sabab boʻldi. Tezda ayvon tomonga yugurgilab borgan qiz pardalarni chetroqqa surdi. Intizor kutgan yigit qiyofasiga duch kelgan qiz tezda ayvon eshiklari ochdi. Bir zumda ikki tana bir biriga jipslashib ketar ekan Jimin qizni belidan tutib koʻtarib oldi. Qizning quvnoq kulgu tovush yoyilar ekan Jimin keng jilmayib turardi.

— Qachon kela qolding? Nega menga habar bermading yaramas... - qiz Jiminning quchogʻida turib uni turtkilar ekan hoʻmraydi.

— Habar berganimda bu kutilmagan sovgʻa boʻlmas edi! - Jimin qizning burniga teginib qoʻyar ekan yana jilmaydi. Qiz uni qayta mahkam quchar ekan koʻzlarini yumdi.
— Hoʻsh Sevgilim meni sogʻindimi? Velouram nega jimsan?... - Veloura jim faqat uni qattiq quchib bagʻriga hotirjam nafas olar edi.

— Jim boʻl yolgʻonchi! - qiz qayta norozi ohangda tana qildi. Ammo undan uzoqlashmadi.
— Sen olti oydan soʻng qaytaman degan eding! Ammo bugun sakkizinchi oy... - Veloura yigitning yuziga qochlarini chimiribgina tikildi. Jimin esa uning yuziga sinchikov nazar tashlar ekan yuziga tushga tola sochini ortga oldi.

— Sakkiz oy-u toʻrt kun oʻn ikki soat... - Jimin qizning iyaklariga tutib labladini barmoqlari bilan silab qoʻydi. Veloura yutinib qo'yar ekan u ham Jiminning nim pushti bo'rtib turgan lablariga tikildi. Jimin ham buni sezib hiyla miyig'ida jilmaydi.

Qizni oʻziga yaqinroq tortqilagan yigit dudoqlarini uniki bilan qovushtiridi. Lablarini qizning qulupnay tamli dudoariga harakatlanar ekan koʻzlarini yumilgan uzoq muddatli sogʻinchdan soʻng sevgilisiga toʻya olmas edi. Veloura ham yigitni uzoq kutdi, sogʻindi, ko'rgisi kelgan lahzalarda uning siymosini hayolida qayta qayta gavdalantirdi. Sogʻinch azobi hech oʻtib ketmas edi. Ayriliq insonni kuchsizlantirib qoyadigan ko'rinmas kasallik kabi edi.

Bir biridan birozgina uzoqlashgan juftlik peshonalarini bir biriga tirab uzoq vaqt hansirab qolishdi. Nafaslar bir biriga qorishib qaynoqlikni oshirib borar edi. Jimin qizning yuzidan tutib ularni silab qoʻyar edi.

— Sogʻindingmi?... - Jimi atay oʻyinqaroqlik bilan jilmayib soʻroqladi. Yuzlariga qizillik yugurgan qiz boshini silkib lablarini qisib jilmaydi.
— Menchalik koʻp sogʻinmagansan... - Jimin qizni bag'riga olib peshosiga lablarini bosdi. Chuqur va hotirjam nafas chiqarar ekan koʻzlarini yumdi.

— Nega uzoq vaqt qolib ketding? - Veloura qiziquvchanlik bilan so'roqlagan boʻldi.

— Ishladim biroz koʻpayib ketdi. Yangi karvon sotib oldim... Endi amakingdan seni qoʻlingni soʻrashim mumkin! - Jiminning gaplaridan soʻng uning yuziga birdan tikilgan qiz keng jilmaydi. Yuzi porlab turar ekan ko'zlari yoshlanib ketdi.

— Haqiqatdan shundaymi? - Veloura ishonmaygina so'roqladi.

— Albatta Yagonam! Muhim topshirigʻim bor uni bajarsam soʻng amakingni qarshiga chiqaman... - Jimin qizga ko'zlarini suzib soʻzlarida davom etdi.

— "Jiyaningizni ikki yildan buyon sevaman. Uni menga bering. Uni butun dunyoning eng baxtli ayoliga aylantiraman deyman! Agar bermasangiz olib qochib ketaman, menga hech narsa qiziq emas. Istasangiz boshimni tanamdan judo qiling" deyman - u qizga termulib so'zlar ekan so'zlari oxirida kulib qoʻydi. Veloura ham yengil kulib qo'yar ekan yutinib qoʻydi.

— Jimin agar amakim senga hayoting bilan tahdid qilsa... Yolvoraman mendan voz kech! - qiz biroz achishgan burinchasini tortib qoʻydi. Koʻzlari yoshlangan ammo tabassum qilishga urinar edi.
— Bu seni sevmasligimni anglatmaydi. Qayerda kim bilan boʻlsang ham sogʻ salomat va baxtli boʻlishingni istayman! - Jiminning ham yuzini birdan oʻzgarib ketar ekan kayfiyati tushib ketdi. Yuzi jiddiylashib ketgan yigit qizning ikki yuzini kaftlasi orasiga oldi.

— Meni jonim ham baxtim ham faqat sensan Veloura! Sen bo'lmasang men ham boʻlmayman... - qizning issiq ko'z yoshlari yuzini siypap tushar ekan namlangan kipriklari pirpiradi. Yuragi tobora ezilib borar edi. Sevishga sevdi ammo keyinchalikchi? Amakisi doim uni eng martabali shahzodaga turmushga berishini aytadi. Amakisi fe'lini bilgan qiz uning bu sevgiga qarshi chiqishini juda yaxshi bilar edi. Ammo sevishgan oʻzini to'xtata olmadi.

— Jimin... Seni hayoting men uchun hammasidan muhim! So'z ber! Agar amakim joningni olish bilan tahdid qilsa taslim boʻlasan... Sevgimizdan voz kechasan... Agar senga nimadir boʻlsa oʻzimni oʻldiraman! - yuzi endi o'zgara boshlagan yigitning qaysarligiga qarshi chiqish uchun hayotini yakunlash bilan tahdid qilib qoʻydi. Jimin chuqur nafas chiqardi. U muhabbati juda koʻp sinovlarga dosh berishi kerak ekanligini bilar edi. Ammo u hech qachon taslim boʻlish haqida oʻylamadi.

— Agar sensiz boʻlsa bu hayotning menga ahamiyati yoʻq! Hammasi yaxshi boʻlardi Yagonam... Amakingni rozi qilish uchun hamma narsa qilaman! - Jimin qizni quchoqlar ekan uzoqlarga tikilib qoldi.

— Bu gal qancha vaqt qolasan? - yana boshini koʻtarib Jiminni yuziga tikildi. Jimin biroz jiddiy tortib jim qoldi.

— Haligi... koʻp vaqt qololmayman! Uch kundan soʻng qaytib ketaman... - Veloura jimib qoldi. Biroz ranjigandek mayus tortdi.

— Buncha kam... - Jimin sevgilisini mayus tortganidan o'zidan ranjib ketdi. U qizni doim uzoq muddat yolgʻiz qoldirib ketardi. Bunga majbur edi. U karvon sabab shu qirollikka kelib qoldi. Kutilmaganda qiz bilan tanishib qoldi. Bir necha qayta uchrashuvlar ularni yaqinlashtirdi. Hozir esa quchogʻidagi qiz uning butun borligʻi edi. U sabab qattiq ishlashni davom etdi. Junghwa qirolligi qirollik maslahatchisi lavozimigacha koʻtarildi. Qizning amakisi Velourani unga turmushga berishi uchun qoʻlidan nima kelsa shuni qilmoqda. Ammo qirol juda ojar, qattiqoʻl va rahm shavqatsiz edi. Buni Jimin ham juda yaxshi bilar edi. Qirol Velourani unga turmushga berishi faqat moʻjiza orqaligina ro'y berishi mumkin. Veloura ham juda tortinchoq, birozgina qoʻrqoq va sodda edi. U amakisining chizgan chizig'idan chiqmagan. Qirolning qarorlariga qarshi bir soʻz ham ayta olmaydigan qiz edi.

— Keyingi gal kelganimda seni ham olib ketaman! - Jimin yana jilmayishga urindi. Veloura ham xira kulimsiradi.

— Bu gal Florani olib ketishar ekan! Amakim uni qaysidir qirollikka jo'natib yubormoqchi... Nomi... haligi.. Junghwa boʻlsa kerak! - Veloura yigitdan biroz uzoqlashar ekan ikki ham kaftlarini bir biridan uzmay yotoqqa o'tirishdi. Jimin qizning gaplaridan soʻng oʻzini noqulay his eta boshladi. U qizga Junghwa haqida hech qachon aytib bermagan. Ammo u qiz haqida hammasini biladi. U Morvessiyaga Florani olib ketish uchun kelgan edi. Ammo bu haqida Velouraga ayta olmas edi. Veloura uni faqat tijoratchi savdogar yigit sifatida taniydi. Shu kungacha u qizga bir talay yolgʻonlar toʻqidi. Ustiga ustak Veloura juda qiziquvchan va e'tiborli qiz. U doim vaziyatdan chiqib ketish uchun yangil yolgʻonlarni so'zlar edi. Koʻzlarini atrofda kezdirgan yigit qizga nima deyishni bilmay qolgan edi.

— U qirolning qizi, ketishga majbur... - Jimin past ohangda ma'lum qilib qo'ydi.

— Flora buni inkor etdi. Axir u ham inson. Duch kelgan erkakka turmushga chiqib keta olmaydiku! Bu adolatsizlik... - hiyla jahl qilgan qiz havsalasiz ohangda bildirdi.

Jimin og'ir vaziyatdan chiqib ketish yoʻlini qidira boshladi. Mavzuni boshqa tomonga burish kerak. U qizga topshiriq haqida nimadir deb qoʻyishi mumkin emas.

— Bugun sen bilan qolsamchi! Shu yotoqda birga uhlaymiz... - u qizning belidan qoʻlini oʻtkazar ekan o'ziga tortdi. Velamora uyalib lablarini qisdi. Ichidan hayajonlanib nafasi tezlashib ketdi.

— Aqldan ozdingmi? Kimdir bizga birga ko'rsa ikkimizning ham boshimiz ketadiku... - yigitni koʻksidan itarga qiz ko'zlarini suzdi. Jimin yoqimli jilmayar ekan qizning ochiq yelkasiga lablarini bosdi.

— Yagonam... Agar senga yolgʻon soʻzlasam meni kechira olsanmi?... - Jimin ichidan ancha vaqtdan buyon aytishni istagan gaplarini ma'lum qildi. Ikkisi ham jimib qoldi. Jiminning ichiga gʻulgʻula tushdi. Nimadir tanasiga toshdek ogʻir botar ekan tobora betoqatlanib borardi.

— Nega... - qizning ancha muddat oʻylagan so'zlarini boshlanmasdanoq bo'lindi.

Eshik kuch bilan taqillar ekan bundan choʻchib ketgan Veloura tezda o'rnidan turdi. Tipirchilab nima qilishini bilmay qolar ekan vahimaga tushib qolgan edi. Yuragi taka puka boʻlgan qiz tinmay notekis nafas olar edi.

— Jimin! Jimin tezroq ketishing kerak... Yashirinishing kerak! Boʻl qo'l... - o'rnidan turib Jimin yaqin kelgan qiz uning bilaklaridan tutdi. Talvasa tushib qolgan qiz tez tez harakat qilar edi. Uni ayvonga sudrab borar ekan parda ortiga olib bordi. Eshit esa tinmay kuch bilan taqillar edi. Hovliqib Jiminga ko'zlarini katta ochib yashirinishini imo qilar ekan tinmay taqqilayotgan eshikni ochdi.

— Malikam... Flora... Malika Flora zahar ichibdi! Uni xonasidan xushsiz topdik... Borishingiz kerak!

˚₊·͟͟͞͞➳❥

Zulmatga choʻmgan xonada saroy ayonlari va Veloura ham tilini yutib yuborgandek jim edi. Qirol tabib tepasida turar ekan tobora qizishib borar edi. Buni jagʻ tomirlari boʻrtib qizarib borayotgan yuzidan sezish mumkin edi. Veloura allaqachon titramoqda. U amakisini hurmat qilardi ammo shunga qaramay zir titrar edi.

— Veloura! Bundan habardormiding? Bu ahmoqgarchilikda seni ham hissangizni bordur! - qirol toʻsatdan ortiga burilib qizni siquvga oldi. Veloura bir zum nafas olishni ham unutib qoʻydi. Tanasida titroq yoyildi. Boshi yerga egilgan tili bir soʻz deya olmay qolgan edi. Ammo qirolni kutishga majbur etib boʻlmaydi.

— Meni bundan habarim yo'q edi qirolim... - sust ohangda ma'lum qilarkan kaftlarini ishqalab taranglashib borardi.

— Unga yaxshi tarbiya bera olmabman! - havsalasiz ortiga oʻgirilgan qirol Florani tekshirayotgan tabibdan javob kutardi.

— Qirolim malika kuchli zahar qabul qilgan. Zahar tanaga tarqalib ulgurgan. Ziddi zahar foyda berishi aniq ammo bunga oylarcha yillarcha vaqt kerak boʻladi. Malikaning qachon uygʻonishi ham noma'lum... - tabib egilib hadiksirab ma'lum qildi. Qirol mushtini tug'ib lablarini g'azablanib qisib oldi.

— Notovon qiz! Meni sharmanda qildi! - ortiga burilib butun ovozi bilan hayqirdi.
— Sendek qizim borligidan or qilaman! Oʻlimga hukm qilolmayman... ammo - Veloura amakisining so'zlarida daxshatga tushdi. Saroy ayonlari allaqachon qirolning hayqirigʻidan soʻng hammasi xonani tark etgan. Hatto tabib ham soyasini ko'rsatmas edi. Veloura battar qaltirab qolar ekan tanasini sovuq ter egalladi. U Florani doim amakisidan himoya qilib kelgan va yana bir bor bunga qoʻl ura oladi.

— Qirolim... uni kechiring... Yolvoraman! - Veloura birdan amakisi yoniga tiz choʻkdi. Uning kiyimidan tutib yigʻlabsirab yolvordi. Qirolning qahri va hukmi qattiq edi. U or nomus va saltanati uchun qizidan ham voz kecha olar edi.

— Oʻrningdan tur! Endi hammasi barbod boʻlib boʻldi! U uch kundan keyin Junghwaga jo'nab ketishi shart edi... Yuzimni yerga qaratdi! Va jazosini ham oladi... - qirol qizga hiyla nazar tashlab qoʻydi. Velouraning koʻzlari uzoqda tanasi yotoqda jonsizdek yotgan qizga yoʻnaltirdi. Uni himoya qilishi kerak. Nima qilib boʻlsa ham...

— Amaki! Uni avf eting... Men... Men ketaman! Men uning oʻrnidan ketaman! Faqat uni kechiring... Yolvoraman amakijon... - Veloura hoʻngrab yigʻlab boshini yerga urib yolvordi. Qirol uzoqlarga tikilib qoldi. Bu nikoh ancha avval reja qilingan. Va mamlakat uchun ham juda muhim. Avval xushsiz yotgan qiziga keyin esa tiz choʻkib yigʻlayotgan qizga qarab qoʻydi. Biroz sukut saqladi. Koʻzlarini asabiy yumib hoʻrsindi.

— Sen yaxshi qizsan... Meni bu botqoqdan faqat sen olib chiqa olasan! Barakalla qizim... Sendan faxrlanaman! - qirol ortiga oʻgirilib Velourani yelkasidan tutib turgʻizdi. Qizning boshini silab qoʻyar ekan qiyofasi hamon oʻta jiddiy edi. U hamon jahldan tushmagan. Flora uni barcha rejalarini chippakka chiqargan edi. Ammo Velourani jo'natishdan boshqa iloji ham yoʻq. Bitim imzolangan, hammasi hal qilib qoʻyilgan.

Veloura aytgan gaplaridan oʻzi afsusda jim qoldi. U hozirgina barcha ozrular va sevgisi amakising sha'ni uchun qurbon qildi. Koʻzlaridan qaynoq yoshlar sizib chiqar ekan yuragi yonib ketar edi. Lablarini qisib nafasini ushlab turdi.

— Unda safarga tayyorgarlik koʻr! Uchinchi kuni mamlakatni butunlay tark etasan. O'zing shunga tayyorlab bor. Bilaman... Qizim sen kuchlisan. Sen Flora kabi emassan. - qirol qizni yelkasini qoqib sovuq yuzini undan oʻgirdi. Xona eshiklar tashqaridan yopilar ekan Veloura hamon bir nuqtaga tikilib qotib qolgan edi. Miyasida shu kungacha boʻlgan barcha hodisa qayta jonlandi.

Tanasini tutib tura olmagan qiz yerga tizzalab qoldi. Kaftlarini ogʻziga yopib baqirib yuborar ekan butun vujudi yonib ketardi. Hoʻngrab yigʻlayotgan qizning ovozini faqat xonaning qalin devorlarigina eshitar edi. Yotoqda sal kam jonsiz yotgan qiz esa olamdan uzoqlashib ketgan. U oʻzi uchun eng togʻri deb bilgan ishini qildi. Veloura yerga egilib qolar ekan chuqur chuqur nafas olishga urinar yigʻisini ichiga yutishga zoʻr berib harakat qilar edi.

° Sen bilan hech qachon birga bo‘la olmasligimni bilar edim, Jimin. Doim hayolimda shu haqiqat turardi. Ammo baribir menda umid bor edi… juda kichkina, zarrachagina umid. Balki bir kun hammasi o‘zgarar, balki taqdir bizga ham rahm qilar deb o‘ylardim. Sen bilan bir yo‘lga chiqishim mumkin emasligini ham, bu saroy devorlari orasida tug‘ilgan muhabbat oxiri baribir ayriliq bilan tugashini ham bilardim. Lekin baribir seni sevib qoldim. Balki bu hayotimdagi eng lazzatli xatoligim edi...

Sen mendan voz kechmasdan men sendan avvalroq voz kechdim, suyukligim. Meni kechir. Bizning sevgimiz eng boshidan imkonsiz edi… Men buni aytayotganimda yuragim qanday og‘riyotganini bilsang edi, Jimin. Go‘yo ko‘ksim ichida nimadir sekin asta uzilib ketayotgandek. Har bir so‘zim yuragimni yana bir bor tilayotgandek. Men seni sevib qolganimni qachon anglaganimni ham eslay olmayman. Balki sen birinchi marta menga jilmayganingda… balki ismimni aytganingda… balki yonimda turganingda yuragim g‘alati urgan o‘sha lahzada. Ammo sevdim...

Har kuni o‘zimga, “U oddiy yigit, sen esa qirollik qizi… bu yo‘lning oxiri yo‘q,” deb aytdim. Ammo yuragim bunga quloq osmadi ham. U faqat seni tanladi. Mening muhabbatim meniki boʻlishi mumkin ammo hech qachon sen meniki boʻlamaysan...

Men ota onasida ayrilgan bir boshpanasiz qizaloq edim. Shu saroy meni barcha qiynoqlardan himoya qildi. Amakim men uchun hamma narsa qildi. Flora ham... endi navbat meniki. Shu sabab men oʻzligimdan kechdim... Yoʻlimni tanladim. Kechir... Sen meni na baxtim boʻlolding na tanlovim.

Balki yillar o‘tib ketar. Balki men boshqa birovning yonida yashashni o‘rganarman. Ammo yuragimning bir bo‘lagi doim sen bilan qoladi. Unutma...

Meni kechir, suyukligim.
Bizning sevgimiz chiroyli edi… ammo u hech qachon yashash uchun yaratilmagan edi.

•·.·☆·.·•

Junghwada vaziyat chigallashib borar edi. Mamlakat qaltis vaziyatga kelib qolgan. Jungkook yetti kundan buyon xushiga kelmagan. Yelkasidagi yarasi esa jiddiylashib borardi.

Mamlakat qirolning yo'qolib qolganidan havotirda, saroy ayonlari esa bunday qulay vaziyatdan foydalanib olib saltanat ichki va tashqi huquqiy ishlari pesh qilib qayta qayta kengash chaqirishni talab qilib qirolga maktub yuborar edi. Jungkook hamon tosh qarsda bir necha tabiblar qaramog'ida edi. Asosiy qarsni Niki bir amallab boshqarib turar ammo xalq va ayonlar tinmay Jungkookni kelishini va muammolarni hal qilishini talab qilar edi. Uch kun ichidan Jiyeong tarafdorlari shaharda oʻz tarafdorlarini yigʻib namoyish oʻtkazishga o'tishdi. Qisqa vaqt ichida bu qoʻzgʻalonga aylanib ketishiga bir qadam qolgan edi. Ammo Niki uni bostirish uchun shahar ichida shaxsan kirib bordi. Xalq oldida Jungkook uzoq muddatli jangda toliqqani va xoinlar tomonida kamondan oʻq yeganini ma'lum qilishga majbur boʻldi. Bazida shahar hokimlari buni tushunib vaziyatni o'z qo'liga olib har bir shaharda o'zlari buyruq berib qozgʻalonlarni botirdi. Biroq Jungkookka nisbatan gʻarazli niyati bor hokimlar va mulozimlar ham kam emas edi. Ular xalqni Jungkookka qarshi qayray boshladi. Shu sabab Junghwada bazi shaharlarda hamon qozgʻalonlar kuchaymoqda.

Tunning harorati so‘ngsiz sokinlik bilan aralashgan. Oy nuri shaffof va sovuq, devor va shiftlarga xira porlab har bir burchakni o‘z sirli ranglari bilan qamrab olgan. Sukunat kishi qalbini parchalab yuborgudek edi. Ayvon orqali shaffof pardalarni silab ichkariga oshiqqan shabada xonaga sovuqlik baxsh etar edi. Sabin oʻrnidan qoʻzgʻalib mahzun qiyofada ayvon eshiklarini berkitdi. Qayta yotoq yoniga kelar ekan tanasi olov kabi yonayotgan Jungkookning peshonasidan silab qoʻydi. Yetti kundan buyon uning vujudi azob ichida. Sabinning qoʻlidan hech narsa kelmas edi. Muz solingan idishga mato botirgan qiz sevgilisi kuyinib hatto haroratni ham his qilmay qoʻygan edi. Muzli matoni Jungkookning ochiq tanasiga va peshonasiga bosdi.

— Sevgilim... tezroq tuzal! Iltimos meni yakka oʻzimni qoldirma... - Sabin yetti kundan buyon qurishga ulgurgan koʻz yoshlarini artib ogʻir yutundi. Shu vaqt ichida tomogʻidan bir luqma ham oʻtmadi.

Eshik ochilib xonaga kirib kelgan qadam tovushlarini eshitgan qiz oʻrnidan turdi.

— Sabin uning ahvoli qanday? - Hoseok bir necha oʻn soat ilgari Jungkookka ichirgan dori ta'sirini bilish maqsadida so'roqladi. Sabin chuqur hoʻrsindi.

— Endi tanasi olov misol yonyapti... - mayus nigohlarini yotoqda ranglari uchgan eriga yoʻnaltirdi.

— Sabin men Jungkookning holatini senga ochiq ayta olmayman. Ammo zahar butun tanaga yoyilib boʻlgan. Bunday vaziyatda ziddi zahar foyda bermaydi. Qonni toʻliq yuvib tashlashimiz lozim... bu esa uzoq muddat vaqt oladi. - Hoseok bilganlaridan bir parchasinigina qizga ma'lum qildi.

— Hoseok bu oʻzi qanday zahar? Bir qarasa tanasi muz kabi qotib qoladi. Yuragi toʻxtab qolmikan deya vahimaga tushib qolaman. Bir qarasa tanasi olov kabi yonadi. Men bilaman... Bu oddiy zahar emas. Iltimos faqat haqiqatni ayting! Jungkook yashaydi-ya...? - Sabin bor kuchini yigʻib Hoseokni qarshiga turdi. Bur tomchi koʻz yoshi yumalab tushdi. Jon qulogʻi yigitning bir ogʻiz soʻziga qaratilgan.

— Zahar kuchli... Ammo men koʻproq Jungkookning kuchiga ishonaman! - Hoseok yigitga tikilib qoldi. Sabin lablarini qisib ilojsizlikdan ko'zlarini xonaning har yerida kezdirdi.

— Uni bu holatda koʻrishgan chiday olmayapman... - kutilmaganda hoʻngrab yogʻlab yuborgan qiz kaftlarini yuziga olib bordi. Chuqur nafas olib qayta koʻzlarini Jungkookka tikdi.

— Qon yuvishni ertadan boshlaymiz. Bir hafta ichida uddalasak hammasi oʻz holiga tushib ketadi... - Hoseok Jungkookning yarasiga koʻz yugurtirdi.

— Ulgurmasak nima boʻladi?... - Sabin ichidagi qoʻrquvga sabab boʻlgan gaplarni aytdi.

— U siz yashashga koʻnikishga majbur boʻlasan! - Hoseok yigitga tikilib qotib qoldi. U ham Jungkookni yashab qolishini istaydi ammo bu noyop zaharni tanadan chiqarib yuborish oson emas. Sabin uning soʻzlarini ma'nosini anglab yetar ekan ruhi titrab ketdi. U siz yashamoq? U Jungkooksiz yashay olarmidi? Joyida toshdek qotgan qiz hech nimasi his qilolmadi.

Dunyo uning atrofida aylanayotgandek tuyular, ammo u hech narsani anglamay, o‘zini tanimay qoldi.

˚₊·͟͟͞͞➳❥

Tun bilan tong orasidagi o‘sha noaniq lahzalar. Osmon hali quyosh rangini ko‘rmagan, ufqlar esa faqat xira kulrang nur bilan asta yorisha boshlagan pallada edi. Atrofda g‘alati sokinlik hukm surar, go‘yo tun hali ketishga shoshilmay, tong esa hali kelishga jur’at qilmay turgandek. Saroyning baland devorlari ichidagi shohona xona ham shu xira yorug‘lik bilan sekin uyg‘onayotgandek edi. Ochiq ayvondan kirib kelayotgan tongning sovuq shabadasi og‘ir, qimmatbaho pardalarni asta tebratar, xona ichiga salqinlik olib kirardi. Oqartirilgan devorlardagi nafis naqshlar va oltin bezaklar hali to‘liq yorug‘likni ko‘rmagani sabab, xira soyalarda jim turardi.

Sabin tuni bilan mijja qoqmadi. Sevgilisi boshida turib uning namiqqan sochlarini silardi. Qalbi oʻsha daxshatli tahminlarni qabul qila olmas, koʻzlari tungi shoshqator yoshlar sabab qizarib shishib qolgan. Jungkookning ranggi oʻchgan, lablari quruqlashib yuzidan qizillik oʻchgan. U sust nafas olar edi. Sabin uni koʻz oldida soʻnib borayotganini kuzatib hech narsa qila olmas edi. Yana bir tomchi koʻz yoshi sirgʻalib tushdi.

— Sevgilim... qachon uygʻonasan! Seni juda sogʻindim... - Sabin egilib uning namlagan peshonasidan oʻpib qoʻydi. Koʻzlarini yumib biroz uning yuziga yaqin turdi. Harorati juda past. Uning qaynoq tafti yo'qolib borayotgandek edi.

Uzoqdan eshikni taqqilagan tovush Sabinni turishga undadi. Eshik ochib ortiga oʻgirilib qarab qoʻyar ekan qarshida Niki va Bosh Vazir Hajo egilib turardi. Sabin ular yana nimaga kelganini fahmlab tashqariga chiqdi. Hoʻrsinib qoʻyar ekan u ham nima deyishni bilmas edi.

— Ahvoli hamon yaxshilanmadi... - Sabin shu soʻzlarni aytib lablarini qisdi. Ichidan yana nimadir qayta koʻtarilib kelar edi.

— Jungkooksiz saltanatni eplay olmaymiz. Saroy boshqa ayonlari Katta kengashni yigʻishni talab qilishdi... - Bosh vazir Hajo qoʻlidagi oʻralgan qog'ozni koʻrsatib uni Sabinga uzatdi.
— Agar yangi qirolning birinchi Katta kengashi yana kechirtirilsa Jungkookni taxtdan agʻdarishga harakat yanada kuchayadi. Xalq, ichki va tashqi ishlar qarovsiz qolgan. Kengash qirol qarorisiz hech ishga qoʻl urolmaydi. Buni istashmayapti ham... Kengash kechirtilsan xalq yana qo'zg'olon koʻtarishiga sabab paydo boʻladi. Jungkook taxtdan voz kechishiga togʻri keladi... - Bosh vazir Hajo boshini egib Sabinga bayon etar ekan ovozida afsus va hijolat sezilib turar edi.

Haqiqatan Jungkook haftalar davomida yo'q boʻlib qolgan. Xalq qirolning qaytishini va mamlakatda tartib o'rnatishini talab qilishdan to'xtamas edi. Ular sotqin saroy ayonlari va Jungkookning dushmanlari tarqatayotgan yolgʻonlarga ishonayotgan edi. Chunki yo'qolib qolgan qirolga emas bor boʻlgan qirollik vakillariga ishonish eng togʻri yoʻl edi ular uchun. Sabin qog'ozni ochib oʻqir ekan yana bir yirik muammoga duch kelganini his qildi. Yana bir chuqur nafas olib koʻzlarini havsalasiz yumdi. Qayta Bosh vazir Hajoga tikilar ekan Niki hamon jim edi.

— Unda Katta Kengashni yigʻing! Qirolning rafiqasi Qirolicha Jeon bu kengashni olib borishini yetkazing...

˚₊·͟͟͞͞➳❥

Quyosh allaqachon ufqdan bosh ko‘tarib, osmonni mayin oltin rangga bo‘yab ulgurgan. Tongning sovuq nafasi sekin iliqlikka almashib yorug‘lik yer uzra sokin yoyilar, hamma narsa yangi kunning nurida asta uyg‘onayotgandek ko‘rinardi.

Morvessiya qirolligining ulkan saroyi ham shu oltin tong nurida butun salobati bilan qad rostlab turardi. Baland minoralar, marmar devorlar va naqshinkor ustunlar quyosh nurlarida yaltirab, saroy hovlisi allaqachon gavjum tortgan edi. Zodagonlar, vazirlar, saroy ayonlari va xizmatkorlar keng maydonda yig‘ilgan, har kim o‘z o‘rnida sukut bilan turardi. Bugun bu yerga yig‘ilganlarning bari bir sabab bilan kelishgan. Malikani boshqa qirollikka kuzatib qoʻyish.

Saroy darvozasi oldida qo‘riqchilar saf tortib turar bayroqlar yengil shamolda hilpirab tong yorug‘ida yanada tantanali ko‘rinardi. Ulkan darvoza ochilib temir bilan mustahkamlangan qanotlar ikki tomonga surilar ekan tashqaridan tartibli qadam tovushlari eshitilardi. Darvoza ortidan Junghwa qirolligidan kelgan maxsus vakillar saf tortib kirib kelishdi. Ular uzun qator bo‘lib qat’iy tartib bilan yurishar, oldinda qirollik ramzlari tushirilgan bayroqlar ko‘tarilgan edi. Jimin hashamdor libosda hammadan oldinlab borar ekan togʻri qirolning qarshiga keldi.

Halitdan buyon oʻzini anglamay yerga koʻz tikib turgan qizning qalbi iztiroblar ichida edi. Jimin unga zimdan nazar tashladi. Ichidan keyingi shunday ko'rinishda kelib Velourani olib ketishi haqida oʻyladi.

— Xush kelibsizlar... Mazur tutasiz ammo sizni biroz tanimadim. - Qirol mulozamat bilan so'roqladi. Jimin jim turdi. Yonida turib biroz egilgan sarkardalardan biri oldingan chiqdi. Qirol izn berib bosh chayqadi.

— Junghwa mamlakati shaharlar buyuk voliysi, Qirolning bosh maslahatchisi va ikkinchi darajali general Park Jimin. - sarkarda ma'lum qilar ekan yana safga qaytdi.

Veloura quloqlariga ilinib qolgan ism egasini ko'rish uchun boshini ko'tardi. Jiminning o'tkir nigohlari bilan toʻqnash kelar ekan vujudi boʻshashib ketdi. Ustidan muzdek suv quyib yuborgandek his qildi o'zini. Tanasi sovuq ketdi. Dimogʻi achishgani sabab boshini egdi.

— Jeonlar doim eng ishonchli va mahoratli qirollik vakillarini terib olishiga aminman. Qizimni sizga omonat topshira olaman deya oʻylayman... Janob Park! - Qirol boshini silkib qoʻyar ekan sekin ortiga oʻgirildi.

— Malika Veloura! Junghwa mamlakati shahzodasi uchun atalgan qizim. - qirol yelkasini titrayotgan qizni kuzatib turardi. U bolalikdan juda hurkak qizaloq edi. Ammo ayni damdagi holati qirolni ham qalbiga havotir soldi. Veloura ismini eshitgan Jimin ham joyida qotib qoldi. Yuzidagi bor ifoda ham ochib ketdi. Nafaslar sustlashib ketgan. Veloura oʻzini arang tutib turar edi.

— Senga ishonaman qizim, faxrlanaman ham! Baxtli boʻl! - qirol qizga yaqin kelib uning ochiq peshonasidan oʻpib qo'yar ekan uzoqlashdi. Veloura oʻsha onda ongini yoqotib qoʻydi. Ortidagi bekalar unga yurishga undar ekan oldinga qadam bosdi. Jiminni yonginasidan oʻtib ketar ekan boshini ko'tarmadi. Jimin barini anglab vayron boʻlgan qalbi boʻlaklarini tiklashga uringandek edi. Koʻzlari qisilib chuqur nafas olishga urindi. Sevgan yorini oʻz qoʻli bilan shahzodaga nikohlashga olib ketmoqda. Bundan ogʻir yuk boʻlmasa kerak. Oʻz sevgilisini oʻzgasiga oʻz qoʻlini bila topshirish...

Veloura oʻsha karaxt holatda yirik faytun yoniga keldi. Ortiga oʻgirilib Jiminga qarashga jur'ati yetmas edi. Faytun eshiklaridan kirib unga joylashib oldi. Bu faytun yoʻl davomida uning yolgʻizligi edi.

Jimin uzoqdan uning ortida tikilib qolar ekan jagʻlarini qisdi. Qanday qilib Morvessiya malikasi u boʻlishi mumkin. Axir Flora qirolning yakkayu yagona qiz ediku. Jimin bu yerga Florani olib ketish uchun kelgan edi ammo taqdir uning joyini jondan sevgan insoniga alishtirib qoʻydi. Jimin bularni qabul qilib olish uchun koʻzlarini yumdi. Boshida ming xil oʻy hayollar aylanar edi. Nafasi sust. Yurak ritmni esa juda yuqori. Barchasi chalkashib ketdi...

•·.·´♡·.·•

Tongning birinchi noaniq nuri kengashlar zalining baland derazalaridan sirg‘alib kirardi. Quyosh hali ufq ortida yashiringan, ammo uning iliq oltin nuri asta zalning keng shiftlariga va marmar ustunlariga yaltirab tushar, qirollik bayroqlari va shamdonlardagi olov bilan uyg‘unlashib, g‘alati bir shohona porlash yaratardi.

Zalning har bir burchagi gavjum. Saltanat vakillari, amaldorlar, saroy ayonlari va shahar voliylari jam bo‘lib, yuzlarida kutish, hayajon va taraddud aralashib ketgan ifoda bilan turardi. Ularning qimmatbaho liboslari ipak matolar, oltin tugmalar va murakkab naqshlar bilan bezalgan, ammo bu ularning xoinlarga xos siyratini yashira olmayotgandek edi. Markazda qirolning taxtni sipasi gavjumlikdan holi. Hamma oʻsha taxt egasini kutardi.

Past ovozli shivirlar zalni to‘ldirgan, kimdir yonidagi zodagon bilan sir suhbat qilar, kimdir uzoq safardan kelgan voliy bilan bosh irg‘ab salomlashardi. Barchaning oʻgʻrinchi nigohlari taxtga yoʻnalib ketardi.

Shu on darvolar ochilib shohona libosdagi ayol ortidan bir gala ayonlar bilan kirib keldi. Hammaning nigohida unda. Sabin boshini tik tutib magʻrurlik ila yengil qadam tashlab kelardi. U taxt yoniga keldi. Unga koʻz qiri bilan nazar tashlar ekan uni kuzatib turgan minglab qiyofalar tomon oʻgirildi. Vujudida biroz hayajonni his qilgan qiz chuqur nafas oldi. Zalda hamma sukut saqlab qizga tikilar edi. Alq egalari allaqachon qizning kim ekanligini fahlab yetgan. Sabinni toʻrt tomonida soqchilar uni muhofaza qilib turar edi.

Oʻxshatishga harakat qildim azizlar...

— Sizni bu yerda koʻrib turganimdan mamnunman. Men qirol Jeon Jungkookning rafiqasi Jeon Sabin. Junghwa saltanati qirolichasiman. Kengashni men yigʻdim. Qirolim betobligi sabab uni urintirib qoʻyishni istamasdim. Bundan keyin kimdir yana kengash chaqirishni talab qilsa qirol oʻzini tiklab ulgunga qadar Kengashga men boshchilik qilaman. Qirolicha sifatida oʻz huquqlarim va Junghwa qonunlarini juda yaxshi bilaman. Davlat ishlari, ichki va tashqi masalar barini men bilan hal qilasiz! Qirol oʻrnidan men farmon chiqaman. Bunga hech qanday cheklovlar yo'qligini shu yerda meni eshitayotgan hamma biladi. Agar yosh ayol qandaydir xatoliklarga qoʻl urishidan choʻchisangiz avvaldan eslatib oʻtay. Menda ellik yillik tajribaga ega Bosh vazir Hajo va uning ayonlarining maslahatlari mavjud. Men qattiq mehnat qilaman va saltanatdagi barcha tartibsizliklarni oʻz nazoratimga olaman! Agar bunga qarshilar boʻlsa marhamat oʻzini ma'lum qilsin! Menga qarshi chiqmoq qirolga qarshi bosh koʻtarmoqqa teng! Qirolga qarshi bosh koʻtarganlar esa xoin hisoblanadi. Men qirolning qizi sifatida bunday xoinlarni qay tarzda jazolashni yaxshi bilaman! Hoʻsh savol va takliflar boʻlsa marhamat... - Sabin tanasidagi titroqni bosib yuzida sovuq ifoda va oʻtkir nigoh bilan barchani kuzatib chiqardi.

Zaldagi hamma jimib qoldi. Sabin bir ikki qadam tashlab turgan yerini aylandi. Qadamlari yengil va ixtiyoriy edi. U bunday kengashlarni doim yashirincha kuzatgan. Qirol Chanwooning hukmlari va farmonlaridan, oʻzini tutishi va qiyin vaziyatlarda yechim topib ketishidan anchagina tajriba ortirgan edi. Sabin davlatni qanday boshqarish kerakligini bazi shahzodalardan ham yaxshiroq bilar edi. U hayoti davomi Qirol Chanwooning hech bir kengashini oʻtkazib yubormadi. Aqlini tanib yashirin yoʻlakchani topib olganidan boshlab u qirollik ishlarini hufiyona kuzatar edi. Bu Sabin uchun juda qiziqarli edi. Hatto kengash davomi ayonlar uhlab qolishi mumkin edi, ammo Sabin har bir gapni oxiriga eshitib anglab, o'zi tahlil qilar. Qirol buncha qanday yechim topishiga qiziqar edi. Bugun oʻsha qiziquvchanligi va eshitganlari unga qoʻl keldi. Sabinning beshafqat va sovuq aurasidan gapirishga choʻchib qolgan ayonlar mum tishlab jim turishar edi.

— Demak kengashni boshlaymiz! Birinchi masalamiz xalq ichi qirol haqida saftasa va choʻpchaklar tarqalishi yoʻl ochib qozgʻalonlarni qoʻrqoq mushukdek kuzatib turgan shahar voliylari haqida boʻladi!

˚₊·‌‌‌‌➳❥

Tungi shabada sovuq boʻlishiga qaramay yoqimli edi. Niki yoʻlak boʻylab ketar ekan bugun katta kengashda Sabin qanday qilib butun saroyni qoʻliga olganini oʻylab unga ichidan takror tasannolar aytib borardi. Xonasi eshiklari ochilar ekan ichkariga kirdi. Allaqachon uning buyrugʻiga koʻra xonaga kelib shahzodani kutayotgan qiz ortiga oʻgirildi. Sonya biroz talmovsirab hayratga yigitga tikilib turar edi. Niki xonaga kirgach jiddiy yuzi birdan yorishib ketdi. Sonya undan hijolat chekib yuzini pastga egdi. Niki unga yaqin kelib jilmayar ekan iyalaridan ohista tutib boshini koʻtardi. Sonyaning charos koʻzlari unga qadaldi.

— Nega meni yarim tunda xonangizga chaqirdingiz? - Sonya ichida saqlab turgan gaplarni uning yuziga aytdi. Niki yuzini burib kulib qoʻydi.

— Yolgʻiz qolganimizda menga oldingidek munosabatda boʻl! - yigit ohista ma'lum qildi. Sonya bosh chayqadi.

— Nega chaqirding? Uhlasang boʻlmaydimi? - Sonya birdan oʻzini erkin tutib ters ohangda soʻzladi. Niki yengil ovoz chiqarib kuldi. Qizning qoʻllaridan tutib ularni silab qoʻydi.

— Ikki juftlik yarim tunda nima qilishi mumkin...- Niki qizga yaqin kelib ayyorona qarash qilib bayon etdi. Sonyaning yuzi qizarib ketdi.

— Birga ovqat yeyishsa kerak-da! - yuzini yigitdan burib oddiygina javob qildi.

— Ochiqdingmi? - Niki qizning yuzini silab so'roqladi. Tongdan buyon bekalar sabab hech narsa yemagan qiz bosh silkidi.
— Unda birinchi seni toʻydiramiz... keyin esa meni! - Niki jilmayib qoʻyar ekan saroy xizmatchilariga buyruq berish uchun oʻgirildi.

˚₊·͟͟͞͞➳❥

Xonada qizning kulgusi yoyilar ekan u otgan uzum bo'lagi Nikini o'ziga borib tushayotgan edi. Sonya go'shtidan parcha olib ogʻziga silar ekan ularni hayrat bilan chaynadi.

— Mmm... Buncha mazali boʻlmasa! - Sonya o'sha go'shtdan yana ogʻziga soldi. Niki uning yoqimtoy qiyofasiga tikilib turar edi. Qiz telba kabi hamma narsadan tatib koʻrar, u bilan oʻrnashib bolalarcha handon otib kular edi.

— Bu koʻk ohu go'shti! Mening ham eng sevimli taomim... - Sonya uning gaplaridan ko'zlarini katta ochib sharbatdan hoʻpladi.

— U oʻldirilganmi? - Sonya luqmasini chaynab boʻlgacha so'radi. Niki yana kulib yubordi.

— U oshqozonninga tushib boʻldi! Yaxshilab oʻyla u tirik boʻlishi mumkin... - Niki qizni mazaxlab qah qah otib kulib yubordi. Sonya unga hoʻmrayib tikilib turar ekan ogʻzidagilarni toʻliq yutib yuzini burdi.

— Meni kalaka qilsapsan! Ammo togʻri men biz topori choʻri qiz boʻlsam koʻk ohu go'shti tugul uning nomi haqida eshitmaganman. Savodsiz choʻri qizdan yana nimani kutding? - Sonya biroz yigʻlabsirab achchiq so'zlar bilan bildirdi. Niki kulishdan to'xtab qizni ranjitib qoʻyganini sezdi. Sonya jim harakatsiz turar ekan doim yerga urilishdan charchagan edi. Niki qizga yaqinroq surildi.

Sonya oʻzini nariroqqa olar ekan Niki xira iljayib qizni belidan tutib oʻziga tortdi. Tanalar bir biriga juda yaqin turardi. Sonyaning qizillik yugurgan yuzi Nikiga juda yaqin. Nafaslar bir biriga urilarkan qizning yuragi hapqirib ketdi.

— Barchasi men senga oʻrgataman! Oʻqish, yozish, hayotning qiyinchiliklari, yangi taomlar va sen ko'rmagan hayvonlar. Barchasi men o'rganaman. Eng savodli ayol sen boʻlasan! - Niki yuzini silab unga chuqur tikildi. Nigohlari qizning nim pushti lablariga ko'char ekan o'zini boshqarishga urinardi.
— Faqat sen istasang boʻlgani... Hozir esa men senga tungi juftliklar qiladigan ishlarni o'rgataman! - Niki qizning dudoqlarini egalladi. Sonyani nafasi ichiga tushib ketar ekan tipirchilashni ham unitib harakatsiz qolib ketdi. Tanasida gʻalayon. Qalbida esa qora dogʻ uni yutib yuborishga shay edi. Pushaymonlik, uyat, qoʻrquv...

Niki uning liboslari bogʻichini yechib olar ekan qizning koʻksida ochiq qoldi. Tartibsiz nafaslar havo bilan qorishib ketar ekan Niki shoshilinch harakat bilan egnidagi yupqa libosni yechib tashladi. Sonya yerga egilib koʻzlarini yumar ekan yoshlar yuzida shoshqator oqar edi. Niki qizni yana o'ziga tortib masofani qisqartirdi. Sonyaning yigʻisi kuchayib ketdi.

Niki uning qizarib daxshatga tushgan yuziga qadalib qolar ekan shahvati sabab qizga ozor berib qoʻygani haqida o'yladi. Sonyani bunga hali tayyor emas deya fikrlab ohista libosinining oldini ochdi.

— Bu qo'rqinchli emas... Sen allaqachon kap katta qizsan. Sonya... shunchaki hammasini menga qoʻyib ber! - Sonya battar hoʻngrab yigʻlar ekan oʻzini nari olib yuzlarini yopib oldi. Yelkasi titrar, nafasi oʻpkasiga yetib kelmas edi. U vahima tushib yigitdan uzoqlashishga urinardi.

— Bunday qilolmaymiz! Kechir... ammo men senga loyiq emasman! - Sonya ko'z yoshlariga choʻzilib chuqur hansiragancha Nikiga mayus tikildi. Niki ko'zlarini qisib qizga yaxshiroq tikildi.

— Unday emas! Men seni tanladim... menga eng loyigʻi faqat sensan! - Niki qizga qoʻl choʻzdi biroq Sonya undan qochib ortga siljidi. Yuzida qoʻrquv va tushunarsiz mahzun qiyofa.

— Men bokira emasman! Ho'sh endi ayt senga loyiqmanmi?

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

Salom shakar qandlarim shu yerigacha oʻqigan boʻlsayiz albatta fikrlaringizni kutaman. Reaksiya bosishni unutmang. Bu men uchun juda muhim.

Imloviy xato koʻp boʻlsa kerak. Sorry, men ham odam xato qilaman.....

Author Sienna

LOST LOVE

2026-03-18T17:10:58.576Z

BAXTLI YAKUN.

Muhabbat — yurakning sabab izlamaydigan qaroridir.

° ° °

Baxt haqida ko‘p gapirishadi. Uni kimdir uzoq yo‘llardan izlaydi, kimdir esa katta orzular ortidan quvib yurib topaman deb o‘ylaydi. Aslida esa baxt ko‘pincha kutilmagan mehmon kabi keladi, eshikni qoqmay, ogohlantirmay, shunchaki hayotingga sekin kirib keladi. Inson buni ba’zan darrov anglamaydi ham. Faqat bir kuni yuragida g‘alati bir yengillik, ko‘nglida esa tushuntirib bo‘lmaydigan iliqlik paydo bo‘ladi.

Go‘yo hayot birdan boshqacha ranglarga bo‘yaladi. Oldin odatiy tuyulgan tonglar ham chiroyli ko‘rina boshlaydi. Quyosh nuri derazadan kirib xonani yoritganida inson yuragida ham bir nur paydo bo‘lgandek bo‘ladi. Shamolning mayin esishi, daraxt yaproqlarining shiviri, hatto oddiy kunlarning sokinligi ham qalbga zavq bag‘ishlaydi. Ana o‘sha lahzalarda inson sekin tushuna boshlaydi, baxt kelganini.

Ba’zan esa baxt bir inson bilan birga kirib keladi. Tasodifiy uchrashuv, oddiy bir suhbat yoki bir qarash… va shu kichik lahza butun hayotni o‘zgartirib yuboradi. Avval begona bo‘lgan inson asta sekin qalbga yaqinlashadi. Uning ovozi tanishdek tuyuladi, nigohida esa qandaydir samimiylik yashirin bo‘ladi. Shunda yurak sezaki bu uchrashuv shunchaki tasodif emas.

Hayotimning eng shirin lahzalarida yashamoqdaman. Suyukli insonim yonimda va u hech qachon mendan uzoqlashmaydi. Beg'ubor bolaligimning sof muhabbati Jungkook.

Oy kunimga juda yaqin qolgani sabab harakatlanish men uchun juda bir mushkul ishdek. Ertalabdan kechgacha uyda ostona hatlab chiqmayman. Bunga Jungkook ruxsat ham bermaydi. Tanamdagi ogʻriqlar sabab katta uyimizni tashlab kichik bir uyga koʻchib oʻtdik. Kichik uyda biz birimizga juda yaqinmiz. Tushlik vaqti boʻlganiga ancha boʻldi ammo avqatdan darak yoʻq. Jungkook meni yotib dam olishimni aytib oʻzi oshxonaga ketdi. Unga oshxonani ishonib topshirish mumkin albatta ammo bu uzoq vaqtlik tenglikdan qoʻrqish kerak. Oʻrnimdan zoʻrgʻa qoʻzgʻaldim. Qornim ochib ketdi.

— Jungkook Sevgilim... - oshxonaga kirganimdayoq hayratdan ensam qotdi.

Jungkook butun oshxonani unga burkagan. Kiyimlarini va ust boshi unga belangan erginam kichik bir tovoqda xamir qorishga urinardi.

— Ayshh nega turib olding!? - Jungkook menga norozi qiyofada qarab hoʻrsinib qoʻydi.

— Bu nimasi Jungkook? Hamma joyni ravso qilibsanku... ehhh nega hamir qoryapsan? - hunobim oshib Jungkookni yoniga bordim. Uning yuzlari un, qob qora ustki kiyimi ham deyarli oqarib ketgan.

Undan fartukni yechib olmoqchi boʻlganimda oʻzini tortdi.

— Axir manti yemoqchiman dedingku! Shuning uchun uni pishirishga harakat qilayotgan edim sevgilim... ozgina qoldi hamir qorsam manti boʻladi-da! - Jungkookning yoqimtoy yuz qiyofasiga qarab kulib yubordim. Yuzlaridagi oppoq un ham uni koʻrkam ko'rsatmoqda. Ablah Jeon, har doim kelishganda!

— Jungkook men biror yaxshi manti pishiradigan joyga borishimizni nazarda tutgandim... Men manti pishirishni bilmayman sen qanday pishirasan? - men unga gapirish davomida belidan fartuk bogʻichlarini yechishga urinardim.

— Men Jeon Jungkookman! Agar harakat qilsam uddalayman. Mmm ammo mayli seni bugun eng zoʻr manti pishiriladigan joyga olib boraman. - uning yuziga boshimni koʻtarib qarab jilmaydim. Mehribon erginam. Fartukni ochib chekkaroqqa qoʻydim.

— Ust boshing unga belanibdiku! Sen unni idishga soldingmi yoki ustindan quyib yubordingmi? - Men uni mazaxlab sochlarini qoqdim. U kattagina qornim sabab yo'qolib ketgan belimdan tutib yuzimdan oʻpa boshladi.

— Sen haqingda oʻylab nima qilayotganimni anglamay qolgandirmanda... Mmm seni juda sogʻindim! - uni boʻynimdan oʻpichlarini joylab qaynoqligimni oshirardi.

— Jungkook axir uch kundan buyon na uydan chiqasan na ishga borasan! Har doim yonimdasanku... qanday sogʻinishing mumkin? - u gaplarimni eshitgacha yuzimga yaqinroq egildi.

— Balki men boshqa narsani nazarda tutgandirman! Oxirgi marta bolamiz besh oyligida yaqinlik qilgan edik... Sabrim tugab boryapti sevgilim! - u ayyorona ammo bechoragina qiyofaga kirib lablarini burdi. Men qoshlarimni chimirib ensa qotirdim.

— Har kuni porno koʻryapsanku! - men uni mazax qilib kulib yubordim.

— Hali meni poylayapsanmi? - u yuzimga chuqur tikilib lablarini burdi. Men uni yuziga tik qaradim men lablarimni tishladim.

— Yordam bermayaptimi Buzuqi Jeon?! - ayyorona iljayib iyaklarini silab qoʻydim. U menga ma'nosizgina tikilib turdi. Keyingi qoshlari qoqib qoʻyib yuzini burib xira kuldi.

— Balki sen yordam berarsan? Namunali xotin boʻlib erinni erkinligiga yordam bermaysanmi? - ablah! Qornimga qattiqlik tiraldi. Bechoraginam. Unga juda qiyin boʻldi. Lablarimni choʻchaytirib turib koʻzlarimni undan olib qochdim.

— Manti yeyishga bormoqchi edik... - gapni boshqa tomonga burib unga yana koʻz tashlab qoʻydi. U iyaklarimni ushlab yuzimni oʻziga togʻiladi.

— Faqat qoʻllar kerak! Aynan seniki... - u yana oʻsha mavzuga qaytdi. Ablah buzuq! Meni nima qilishga majbulamoqchiligini bilib turibman. Ammo u ham erkak men qilmasam kim qiladi. Yana ko'chadan jazman topib olmasin. Agar shunday qilsa uni oʻldiraman.

— Hali boshqa ayollarniki ham boʻlishi mumkinmi? - qoshlarimni chimirib vaziyatdan chiqib ketish yoʻlini topdim. Jungkook ogʻir hoʻrsinib yengil kulib yubordi.

— Hamma aybni meni yelkamga yuklab oʻzingiz vaziyatdan silliqqina chiqib ketmoqchimisiz Jeon Xonim! - u sochlarimni silab yuzimdan yana oʻpib qo'ydi.

— Yok bu jiddiy savol? Nima sen boshq... - hovliqib oʻzimni oqlashga urinar ekanman gaplarim yakunlanmay lablarimni egallab olgan erginam yumshoq boʻsalar bilan meni siylay boshladi. Yoqimli... u doim bir soʻz aytishimga yoʻl bermaydi.

— Seni qorningni toʻydirib kelamiz va keyin tunda bu mavzuga qaytamiz... Agar istamasang boshqa usullarini topamiz xotinjon! - peshonamda oʻpib mendan uzoqlashdi. Egilib qornim tutib u yerga ham lablarini bosdi.

— Bolajonim oyingni qiynamaygina tezroq tashqariga chiqib olishing kerak! Dadang senga istaganingni muhayyo qiladi... - men bu telba erimni boshini silab kulimsiradim.

Biz juda baxtli edik. Shu lahzalarni boshdan kechirayotganimga ishongim kelmas. Tush boʻlib chiqmasin deya havotir olar edim. Yo'q bu tush emas... Men haqiqatdan juda baxtliman. U bilan. Umrboqiy sevgilim Jungkook bilan.

>>>

Yufuzli resteranlardan biridagi sokin oqshom. Bugun bu yerda hoʻrandalar biroz siyrak edi. Billur qandillar shiftda yaraqlab turar ekan uning jimjimador nurlari kishini yuziga jilo berardi.

Markazda joylashgan oʻrindiqlardan birida oʻtirgan yigit bu uchrashuvdan umuman mamnun emas edi. Jimin qarshisidagi begona qizning yuziga tikilib oʻtirar ammo hayollari olislarga ketib qolgan. Onasi hafa boʻlib qolmasligi uchungina bu uchrashuvga rozilik bildirgan edi. Qarshisidagi qizning gaplari uni tobora zeriktirib yuborar, uning yuziga ham qarashni istamas edi.

— Jimin sizni hech sevgan qizingiz boʻlganmi? - qizning keyingi savoli uni biroz o'ylantirib qoʻydi. Ha boʻlgan desa sevgan insoni bilan uni sevishganlardan deb atab boʻlmasa, boʻlmagam desa u bir paytlar haqiqiy oshiqqa aylangan edi.

— Haa boʻlgan... U juda... - Jimin soʻzlari boshlar ekan uzoqdan uning sevimli qiyofaga ega insoniga koʻzi tushdi. Bari soʻzlarini unutdi. Siennaning quvonchdan keng jilmayishi koʻrib yana oʻzini yoqotdi. Ammo bu biroz ogʻriqli kechdi.

Uzoqda Jungkook bilan boshqa bir o'rinda joylashib olib mantilarni ogʻziga toʻldirib chaynam keng jilmayotgan qizning qiyofasi uni xira jilmayishga undadi. Siennaning juda baxtli koʻrinar edi. Yonida esa Jungkook. Jimin uni kuzatish davom etardi. Siennaning ovqatni lazzat bilan chaynashda davom etar ekan Jungkook uning lablarini tozalab yirik qorinchasini silab qoʻyar edi.

— U juda maftunkor edi. Va juda goʻzal jilmayar edi. Men uchun boʻlmasa ham... - soʻngi soʻzlarini sust ohangda aytgan Jimin yuzini boshqa tomonga burdi. Ichidan Siennaning baxtli ekanidan quvordi. Ammo uni baxtli qilishga Jimin sazovor boʻla olmagandi.

— Kechirasan ammo shoshilinch ishim chiqib qoldi. Ketishim kerak! - Jimin telefoniga koʻz tashlar ekan soʻzlarini ma'lum qilib oʻrnidan turdi.

Restoran chiqish eshigi tomon ketar ekan ortiga oʻgirilib ikki juftlikka qarashni istardi. Ammo u ortiga ogʻirilolmasdi. Oʻzini qoʻlga olib togʻri eshikdan tashqariga chiqdi. U ortiga ogʻirilmadi. Bilardiki agar u ortiga oʻgirilda ogʻriq kuchayadi. Nimadir uning qalbiga ogʻir toshdek botadi. Alam qilardi...

Yarim tun mashinaga joylashgan yigit mastlikdan oʻzi anglamasdi. Kamarni ham taqmay koʻzlarini qisib mashinani oʻt oldirdi. Bur necha daqiqada katta koʻchaga chiqib olgan yigit boshi aylansa ham rulni boshqarishga davom etdi. Butun vujudi qaynab toshar ekan istamasada unga ogʻriq beradigan lahzalarni hotirlardi. Sienna...

— Seni unuta olaman Sien... Faqat seni qayta koʻrmasam! - pichirlar ekan koʻzi qamashib ketdi. Yo'ldagi yana bir mashinaga zarb bilan urilgan yigitning tanasi oldinlab ketdi. Mashinaning old tomoni toʻliq pachaqlandi. Oyoqlari temir orasida tiqilib qolar ekan ularni ishlatishga qiynalib chuqur hoʻrsindi. Koʻzlarini qiya ochgan yigit uzoqdagi to'planib borayotgan olomonni koʻrar ekan tasvir xiralashdi. Keyin esa zulmat...

— Flora haqiqatdan u qizni tanimayman! Qasam ichaman... - Taehyung qizni qarshiga kelar ekan uning asabiy va norozi qiyofasiga tikildi. Ularning toʻyiga hali bir oy ham boʻlmadi. Flora unga nafrat bilan achchiqlanib kuzatatib turar edi.

— Ablahsan! Yana meni laqillatyapsan! Men koʻrdim la'nati... u qizni qoʻlidan tutding! - Flora asabiy uning koʻksiga urdi. Koʻzlari oʻz oʻzidan yoshlanar ekan kichik bir to‘qnashuv sabab boshqa bir qizni qoʻlidan tutib qolgani uchun janjallashayotgan edi.
— To'g'risini ayt u qiz bilan don olishib yuribsanmi? Men senga yoqmay qoldimmi? Gapir! - Flora mana endi koʻz yoshlariga erk berib baqirardi. Taehyung koʻzlarini havsalasiz yumar ekan qizni qoʻlidan tutmoqchi boʻldi. Ammo Flora ortga chekindi.

— Sevgilim u qiz bilan oʻrtamda hech narsa yoʻq! Men faqat odamiylik yuzasidan yordam berdim xolos... Men seni sevaman Yagonam! - Taehyung yana rafiqasini quchishga urinar ekan bu gal Flora yana battar yigʻlay boshladi. Ammo u jim edi.

— U qiz senga qanday qaraganini koʻrdim... Sen ham unga iljayding ablah! Yoki meni yoki ayollarga boʻlgan odamiyligingni tanla! - yuzini eridan burib olgan qiz burunchasini tortib qoʻydi. Taehyung ogʻir hoʻrsinib peshonasini ishqaladi. Oddiy narsani boʻrtirib yuborgan qiz oʻzi toʻqigan yolgʻonlariga oʻzi ishonib asabiylashar edi.

— Flora sen oddiy narsani murakkablashtiryapsan! Oʻzingni oʻzing ranjityapsan... - Taehyung chuqur nafas chiqarib bildirdi. Flora unga ajl nigohlari bilan qarab turar ekan ichidan vulqon qaynay boshladi. Jagʻlarini qisar ekan sochlarini siqimladi.

— HAA! Men shunaqaman! Meni borim shunday! Ket! Yo'qol! Men shunday ahmoqman! Telbaman! Yoqmasa ket! Koʻzimga koʻrinmaa! - Flora xonada qoʻliga ilingan hamma narsani atrofga uloqtirar ekan asabiylikdan qichqirar ekan Taehyung bir chekkada Floraning bunday toʻsatdan ro'y bergan harakatlaridan hayratlanib uni toʻxtatishga harakat qilar ekan qiz unga stol ustida turgan finjonni uloqtirdi. Yaxshiyam jazavaga tushib qolgan qiz moʻljalda adashdi. Boʻlmasa u naqt Taehyungni peshonasiga tegar ekan. Taehyung ham boshini egib olar ekan qizning harakatlaridan havotirlana boshladi.

Flora esa zoʻriqishdan yuzi qizarib ketar ekan qoʻlidagi grafinni ham xonaning qaysidir burchagiga uloqtirdi. Nafasi boʻgʻilib koʻz oldida qorong'ulashib borayotgan qiz sustlashib qolar ekan Taehyung imkoniyatdan foydalanib uni quchogʻiga tortdi. Florani tanasi boʻshashib qoldi. Hushi yo'qotgan qizni ko'rgan Taehyung havotirlanib uning yuzidan sekin urib koʻrdi.

— Flor... Sevgilim... Flora!

Shifoxonada erta tongdan birozgina gavjum. Ammo alohida palata ichida juda sokin muhit hukmron. Jimin ogʻiq bilan koʻzlarini ochar ekan kecha koʻp ichib yuborgani sabab boshi juda ogʻrir edi. Tomogʻi qurib endi oʻrnidan qozgʻalaman deganida oyoqlariga oʻralgan gipsni his qildi. Qoʻllariga ulangan ignadan tomirlariga dori yoʻnalar edi. Qimir eta olmasligini fahmlagan yigit yana oʻzini boʻsh qoʻyib yotib oldi. Koʻzlari shiftga qadalgan edi.

Biroz hayol surib qolgan yigit oʻziga berilgan savolga vaqtida javob berolmadi.

— Hoy Janob Park! - qiz qoʻlidagi kasallik varaqasiga qarab qoʻyib qayta murojaat qildi. Jimin koʻzlarini biroz pirpiratib tepasida turgan qizga tikildi.

— Sizni eshityapman baqirmasangiz boʻladi! - qiz qoshlarini chimirib chuqur nafas chiqardi. Qayta kasallik varaqasiga koʻz yugurtira ekan yana Jiminga qaradi.

— Kasallik varaqasida miyangiz jarohatlatlanmagan deyilgan ekan biroq tekshirib ko'rish zarar qilmaydi! Men sizga naqt uch marotaba chaqirdim eshitgan odam javob qaytarar edi... - ensasi qotirgan qiz hoʻrsindi. Qoʻlidagi varaqalarni stol chetiga qoʻyar ekan qoʻlidagi yoritgichni olib Jiminni qorachiqlariga yoʻnaltirdi.

— Unda miyamni ham tekshirib koʻring! - qiz Jiminni koʻzdan kechirar ekan unga javob qilmadi. Jimin qizni kuzatib turar ekan uning yoqimtoy yuzidan nigohlarini uza olmadi.

— Boshingiz aylanyaptimi? Ko'nglingiz behuzur boʻlmayaptimi? - qiz fanindaskopning bir uchini quloqlariga oʻrnatar ekan ikkinchi uchuni Jiminning koʻksini ochib koʻksiga qoʻydi. Joylashuvni oʻzgartirar ekan bir marotaba boʻlsada uning mushaklariga qaramadi. Koʻzlarini boshqa tomonga olib yuragi eshitib boʻlgan Jiminni qon bosimini oʻlchadi.

Birlamchi tekshiruvlar tugatib yana Jiminga yuzlanar ekan unga ma'nosiz tikilib turardi.

— Janob Park sizga bir gapni uch marotabadan qaytarish kerakmi? - ruchkani qoʻliga olgan qiz yana kesatia qildi. Jimin xira kulib qoʻydi. Kiyimini oldini yopar ekan qizga yuzlandi.

— Ha boshim aylanyapti va biroz ko'nglim ham ayniyapti! - ma'lum qildi Jimin.

— Tahmin qilgan edim! Piyanista boʻlish kasifati shu... - so'ngi so'zlarini pichirlab aytgan qiz Jiminni eshitib qolganini tahmin ham qilmagan edi. Qogʻozga kerakli ma'lumotlarni yozar ekan Jimin yengil kuldi.

— Meni aroqxoʻr deb oʻyladingizmi? - Jimin hayrat bilan biroz tajang holatda so'roqladi.

— Oʻylashim shart emas Janob Park! Siz shundaysiz... - erta tongdan bosh shifokordan ta'nalar eshitgan qiz ham hozir juda asabiy holatda edi.

Jimin endi ogʻiz juftlamoqchi edi hamki palataga Sienna kirib keldi.

— Jimin! Ahvoling yaxshimi? Avtohalokatga uchraganingni aytishdi? Nima bo'ldi oʻzi? - qorni anchagina kattalashib qolgan qiz biroz havotir bilan Jiminga yaqinlashdi. Ortidan Jungkook ham kirib kelar ekan uning avzoyi buzuq edi.

— Sien havotirlanishing shart emas! Kichik Avtohalokat xolos... - Sienna doʻstidan chinakamiga havotirlanayotgan edi. Ertalabdan Amaya unga shunday habar bergan edi. Kecha tunda doktorlar birinchi qongʻiroqdagi insonga ulanib halokat haqisa habar berishgan. U inson esa Amaya edi. U kecha tunda Jiminni palatasiga oʻtkazib soʻng oʻzi uyga qaytgan edi.

— Ana unga balo ham uramagan degan edim-ku senga! Erta tongdan bekorga asabiylashding Sevgilim... - Jungkook Jiminga koʻz qiri bilan qarab qoʻyar ekan ma'lum qildi.

— Sien asabiylashish shart emas edi! Axir... - Jimin Jungkookning so'zlaridan biroz achchiqlanar ekan ham Siennaning havotirli yuziga boqdi. Yonida jimgina turib dorilarni yozib olayotgan qizni bilaklaridan tutdi.
— Axir Sevgilim shu yerda boʻlsa... - koʻzlari kattalashib ketgan qiz Jiminga soʻng unga tikilib turgan ikki insonga qaradi. Jiminga ma'noli qarash qilib qoshlarini koʻtarar ekan asabiy lablarini qisdi.

— Nima? Aqldan ozganm... - qizning so'zlarini kesib tashlagan Jimin uni kaftlaridan tutdi. Ularni silab oʻpib qoʻyar ekan yoqimli jilmaydi.

— Yagonam endi buni boshqalardan sir tutishimiz shart emas... Ular meni doʻstlarim! - Jimin jilmayib qizga ma'noli qarash qilib qoʻydi. Qiz ham soxta kulimsirar ekan ovoz chiqarib yengil kulib qoʻydi.

— Biz buni boshqacha shaklda hamma aytmoqchi edikku Arslonim! - qoʻllarini sekin unda olar ekan soxtagina kuldi. Jimin ham qizga tikilib keng jilmayar ekan uning aytgan erkalashi battar kulgusini qistar edi. Jungkook ham ogʻzini yopib kular ekan Sienna ham xira jilmaydi.

— Jimin nega menga bu haqida aytmading!? Salom men Siennaman Jiminni eng yaqin doʻsti... - Sienna o'rnidan turib qizga qoʻlini uzatdi. Qiz noqulay ahvolda qolgani sabab Jiminga keyin seni oʻldiraman degandek qarab qoshlarini uchirdi.

— Men Haenaman! Jiminning... - qiz so'zlarini chalkashtirib yuborar ekan Jimin qolganini toʻgrilab yubordi.

— Sevgilisi... Boʻlajak rafiqasi de Yagonam! - Jimin qizning barmoqlaridan mayin tutib silab qoʻyar ekan unga jilmayib tikilardi. Sienna ularni chekkadan kuzatar ekan u ham ohista kulimsiradi.

— Hali toʻy mavzusiga ancha bor Jimin! Bu haqida gapirma! - Jiminning barmoqlariga tirnogʻini hiyla suqib olgan qiz koʻzlarini asabiy katta ochib lablarini zoʻraki kengaytirdi.

— Yagonam axir muhabbatimiz oxirida bari bir toʻyimiz boʻladi-ku! - Haena Jiminga qarab qosh qoqib qoʻydi.

— Sevgilim ularni holi qoldiraylik endi! Mana do'stingni koʻrding uyga qaytamiz. Senga bugungilari yetarli... - Jungkook rafiqasining ortidan kelib yelkalaridan tutib turgʻizdi. Sienna noiloj o'rnida turar ekan koʻnishdan boshqa yoʻli yoʻq. Jungkook unga nisbatan oʻta ehtiyotkor boʻlib qolgan edi.

— Jimin tezroq tuzalib sevgiling bilan uyimizga bor. Sizlarni mehmon qilamiz! Haena seni kutaman... - Sienna qoʻlini silkib palatani tark etdi.

Ular chiqib ketganini ko'rgan qiz qoʻlini Jimindan tortib oldi.

— Bu qanday maynavozchilik!? Aqldan ozganmisan nima? Duch kelgan odamni qoʻlini tutib Sevgilim deyaverasanmi to'nka!? - g'azablanib ta'na qilgan qiz ensasini qotirdi. Jimin biroz hijolat tortib boshini ishqalab qoʻydi.

— Kechir shunday qilishga majbur boʻlib qoldim... Men hammaga ham bunday qilavermayman!

— Koʻrinishingdan qanday ekanliging koʻrinib turibdi! Shilqim! - qogʻozlarni koʻksiga qattiq bosib ortiga oʻgirilib eshik tomon ketdi.
— Ikkinchi bir yoʻlimdan chiqma Andishasiz! - yuzini burib palatani tark etgan qiz shahd bilan Bosh shifokor xonasi tomon ketardi. U Jiminni davolashdan voz kechib uni boshqa doktorga topshirmoqchi edi. Ammo eshik yaqiniga kelganida ertalabdan qanday ta'nalar eshitganini esladi. Agar u bemorni davolashdan voz kechsa yana muammolar ichida qoladi.

— Efff! Mayli mayli! Birozgina sabr qilay indinga uyiga jo'natib yuboraman... - ortiga burilgan qiz boshqa bemorlariga qarash uchun ketdi.

Shifoxonada tong ottirgan juftlik yana qizning tomirlariga ulangan dorilarni tugashini kutar edi. Taehyung Florani qoʻlidan tutib qimirlashiga yoʻl bermas edi. Oʻzing ham koʻzlari qizargan u tuni bilan qizni tepasida turib uhlamagan.

Flora koʻzlarini ochar ekan tepasida yarim ochiq koʻzlar bilan uhlashga shay turgan yigitni koʻrdi. Uni kuzatib turar ekan lablarini qisti. U hamon jigʻibiyron.

— Mendan qoʻlingni tort! - Taehyungni qoʻliga urgan qiz ta'na qildi. Taehyung choʻchib oʻziga kelar ekan koʻzlarini ishqaladi.

— Haliyam jahlingdan tushmadingmi Sevgilim? - qizning sochlarini silagan Taehyung jilmaydi. Flora esa qovoqlari uyib unga qarab turardi.

— Qilgan ishingni unutmayman! Sen menga hiyonat qilding! Yana koʻz oldimda... - yuzini burib olgan qiz yana asabiylashaverar edi. Negadir ichida nimadir tinalab alamini qandaydir yoʻl bilan ololmasa tinchlanmas edi.
— Ajrashaman! Sen bilan ajrashaman! Shunga senga zararim tegmaydi... Mazza qilib yashaysan! Hammasi murakkab emas oddiy boʻladi... - lablarini qimtirgan qiz yana burnini tortib qoʻydi. Taehyung keng jilmayib Floraning yuzlarini siladi.

— Shunday yoqimtoy va jizzaki xotinim bilan ikki dunyoda ham ajrashmayman! Keyin... biz endi xohlasakdan ajrasholmaymiz! - Taehyung lablarini tishlab qoʻyib yanayam keng jilmayardi. Flora unga ahmoqona nigoh tashladi.

— Bekor aytibsan! Men seni hali beri kechirmayman! Ajrashishni istasam ajrashaman ham... - qayta jigʻibiyron holatda bayon qildi.

— Sevgilim menga rahm qilmaysan to'g'ri, ammo bolamizga rahming kelsin! U hali endi paydo boʻlgan boʻlsa... - Taehyung mayin kulimsirab kaftlarini qizning qorniga qoʻydi. Flora hayratdan jim qolar ekan koʻzlarini yumdi.

— Nima sen homiladormisan? - atay haqiqatdan qochayotgan qiz so'roqladi. Taehyung ovoz chiqarib kulib yubordi.

— Yoq Azizam sen homiladorsan! Bizning bolamiz... - Taehyung kaftlarini Floraning qorniga yaxshiroq bosdi.

— Hali bola boqishga tayyor emas edim! La'nati himoya vositalari ish bermabdi... - ich ichidan quvonsa ham biroz qoʻrquvga tushgan qiz ma'lum qildi. U oʻzini hali onalikka tayyor deb hisoblanamas edi. Chunki nimadirni noto'g'ri qilishdan choʻchirdi.

— Sen uni tugʻib bersang boʻldi oʻzim unga gʻamxoʻrlik qilaman! Uni mendek otasi bor axir... - Flora kulimsirab qoʻyar ekan Taehyungga tikildi. Ayyorona jilmayar ekan lablarini qisti.

— Hatto uni oʻzing emiza olasanmi? - joyidan sekingina qoʻzgʻalib oʻtirib olgan qiz so'roqladi. Taehyung oʻynoqilik bilan kaftlarini tepalatib borar ekan qizning koʻksiga yetganida toʻxtab qoldi.

— Sevgilim seniki bolamizga ham menga ham yetarli boʻladi... Axir ular ikkita-ku! - Flora handon otib kulib yuborar ekan Taehyung ham unga qo'shildi.

— Ablah! Buzuqi! Agar bolamiz tugʻilsa senga hech narsa qolmaydi... Ahmoq... - yuzini yopib qayta kulgan qiz chuqur nafas oldi.

— Unda oldindan kelishib olamiz! Men tuni bilan bolamizga gʻamxoʻrlik qilaman sen mazza qilib uhlaysan. Evaziga meni ham toʻydirasan! - Floraning yuzlariga yaqin kelib lablarini tishlab bildirgan Taehyung oʻynoqi jilmaydi.
— Men aynan emizishgina nazarda tutmadim Jonginam... - qizning ayyorona jilmayishlarini kuzatib lablaridan qisqa boʻsa olgan yigit qayta qayta yuzlarini har joyidan oʻpa boshladi.

— Rozimisan? - Flora biroz oʻylanib turar ekan bosh silkidi.

— Faqat meni tundan bezovta qilmaysizlar. Uyqumni buzsang bur hafta jazo olasan! - Flora erini koʻksidan urib qoʻyar ekan soʻzladi.

— Ayshhh bir hafta juda koʻpku! Jazoni biroz yengillashtiraylik... - Taehyung yuzini burishtirib kaftlarini qizning qorniga qoʻydi.

— Yoʻq! Rozi boʻlsang shu...

— Roziman! Bolamni qornini toʻygʻizib istaganingcha uhlaysan... ammo men istaganimni xohlagan vaqtim olaman! - qoshlarini qoqib qoʻydi. Flora unga ma'noli qarab qo'yar ekan kulimsiradi.

Flora ona boʻlishi bilgan onida oʻzidan juda havotirlanar edi. U oʻzidan yaxshi ona chiqmaydi deya oʻylardi. Biroz ma'suliyat, qoʻrquv va hayajon mavjud edi unda. Ammo u yonida Taehyung borligini bilganida oʻzini hotirjam his qilardi.

Shifoxona yoʻlakchasi boʻylab boshqa Shifokor ortidan ketayotgan qiz biroz bezovta edi. U uch kundan buyon Jimindan hatto bir bor habar ham olmagan edi. Jimin uning bemori edi ammo u magʻrurlik qilib hamshiralardan ahvolini bilib turdi. Bugun esa bosh shifokorning shaxsan oʻzi uni uyiga jo'natib yubormoqchi. Palataga kirib kelishgani Haena juda asabiy edi. Jimin yotoqdan turishga tayyorgarlik koʻrayotgan edi. U avval Haenani soʻng yonidagi tanish chehrani koʻrdi.

— Ahvolingiz yaxshimi Janob Park? - bosh shifokor Janib Do unga yaqin keldi.

Jimin bir uzoqda jimgina turgan qizga qarab qoʻydi.

— Ha Janob Do juda yaxshiman. Hwang xonim menga juda yaxshi gʻamxoʻrlik qildi. Shifokorlaringiz juda tajribali ekan... - Jimin mulohazali ohangda bayon etar ekan koʻzlari Haena koʻchib turardi. Haena esa biroz hijolat chekib lablarini qisib turardi.

— Hwang Haena yangi boʻlishi qaramay juda yaxshi doktor! U juda oʻqimishli va oʻtkir zehnli oʻquvchilarimdan... Barakalla qizim! - Janob Do qizga oʻgirilib uni maqtab qoʻyar ekan boshini silkidi.

— Bundan keyingi muolajalarimni uyda olaman. Shu sabab Hwang xonimni bunga jalb etishingizni istayman. - Haena uning gaplaridan soʻng Jiminni yuziga yeb yuborgudek ammo soxta jilmayish bilan qaradi.

— Albatta! Bu u uchun malaka oshirish uchun bir imkoniyat boʻlardi... Hae qizim sen rozimisan? - Doktor yana qizga yuzlandi. Haena nima deyishni bilmay talmovsirab qolar ekan Jiminning oʻynoqi yuziga qarab qoʻydi.

— Janob Do siz nimani maqul koʻrsangiz shu! Biroq bu yerda ham oʻnga bemorim bor ularning taqdiri nima kechadi? Keyin bilasiz yarim kunlik ishlasam oʻqishlarim ham bor! Janob Parkka qaysi payt vaqt ajrata olardim... - Haena chiroyligina qilib rad etishga urinib yengil kulib qoʻydi. Ichidan hozir Jiminni saralashga tayyor.

— Oʻqishlaringda muammo boʻlmaydi! Bemorlaringga kelsak oʻzim yordam beraman. Sen ishingni davom ettiraverasan Janob Parkning uyiga tushdan keyin ishdan chiqib kirib oʻtasan! - Janob Do imkoniyat yaratib berar ekan Haena buni rad eta olmas edi. Janob Do otasining doʻsti va besh yildan buyon unga ustozlik qilib kelgan otasidek inson. Uning buyrugʻini inkor eta olmaydi.

— Mayli Janob Do unda men Janob Parkni shaxsan nazoratga olaman! Menga ishonavering... - Janob Do mamnun jilmayib qoʻydi.

— Unda ikki haftadan soʻng sendan Janob Parkni kasallik varaqasi qabul qilib olaman... - Janob Do shu soʻzlarni aytib yana Jiminga yuzlandi.

— Otangizga salomimni yetkizib qoʻying... Hae! Janob Parkni kuzatib qoʻy. Tekshiruvlar natijasi menga olib kelasan! - Janob Do xonani tark etar ekan Haena jimib qoldi. Jimin esa atay undan nigohlarini uzamas edi.

— Hamshiralar allaqachon tekshiruvlardan oʻtkazgan ana eshik mana bu esa arava keta olasiz deb oʻylayman! Uy manzilingiz va raqamingizni ma'lumotlardan olaman ertagacha xayr... - soʻzlarini qoʻrslik bilan ma'lum qilgan qiz ortiga oʻgirildi.

— Meni mashinagacha kuzatib qoʻysangiz juda a'lo ish boʻlardi. Har holda siz uchun yolgʻon soʻzladim! - Jimin qizni ortida kesatiq qilar ekan Haena koʻzlarini havsalasiz yumdi. Ortiga oʻgirilib chuqur nafas chiqardi.

— Yaxshi!

Hamma oʻz yo'lida ketmoqda. Bugun tuni bilan yana darslarimni tayyorlashim kerak. Anavi injiq bemorim Jimin sabab amtihonlarga tayyorlana olmadim. Uning uyiga naqt ikki hafta qatnadim. Oyogʻi birozgina ogʻrisa ham, qichishib qolsa ham, tomiri tortib qolsa ham meni chaqirardi. Biram ezma cholga oʻxshaydi. Yana tegma nozik olifta. Uyida qanday ish boʻlsa barini menga qildirdi. Qilmasam Janob Do ga mendan shikoyat qilishini shipshitib qoʻyardi. Yaramas! Yaxshiyamki shu azobli va yoqimsiz ikki haftani yakunladim. Bugun kasallik vaqarasini muvaffaqiyatli tarzda Janob Do ga topshirdim. Mendan baxtli odam yoʻq dunyoda. Shu turqi sovuq olifta injiq Jiminni qayta koʻrmayman.

Oʻz xonamda ming betlik kitobimni oʻqib nimanidir yodlashga harakar qilar edim. Indinga imtihon men esa hamon tayyor emasman. La'nati! Oʻsha Jimin boʻlmaganida men darslarga toʻliq qatnashib mavzularni tushunib olgan boʻlardim. Janob Do ham bu imtihonda menga yordam bera olmaydi.

Xonam eshiklari sekin ochilar ekan xonaga onamning ovozi yoyildi.

— Haena qizim... - oyim sekingina ichkariga kirdi. Yuzidan nimadir boʻlgani aniq.

— Ha oyijon... - oʻrnimdan turib onamni yoniga bordim. Onam biroz bezovtadek koʻrinardi.

— Dadangni doʻsti bir necha mehmonlar bilan uyimizga kelishdi. Seni ustozing Janob Do. Mehmonlarni yoniga tushishingni otang istayapti... qani yur! - onam soʻzlarini yakunlab xonadan chiqib ketdi.

Menga nima bor ekan u yerda. Xonamda dard qilib oʻtiraverardim. Oʻzi darslarimni oxiriga yetolmay qiynalib oʻtiribman. Boyagina dasturnoxonni hozirladim yetadiku!

Hayollarga berilib mehmonga kirib qolganimni bilmay qoldim. U yerda bir nechta kishi oʻtirardi. Bir ayol va erkak. Toxtachi... anavi surbet Jiminmi? U bu yerda nima qilyapti. Uni koʻrgacha yuzim burishib ketdi. Ensam qotganini bildirmaslik uchun yana soxta jilmaydim.

— Kel qizim bu yerga oʻtirib ol! - men nima qilishni bilmay turaverdim. Eff salomlashish kerak ediku!

— Xush kelibsizlar! Salomatmisiz? - bu nimasi endi. Nima deyman nima qilaman men. Kresloni bir burchagiga oʻtirib asabiylashib birardim. Juda bezovtaman. Anavi sutbet esa menga tikilishdan charchamaydi. Shu turqini ikki hafta koʻrganim yetarli edi. Uyimizda unga balo bir ekanmi? Yaramas...

— Dohyun endi maqsadga oʻtib qoʻya qolaylik. Seni anchadan buyon taniyman. Eski doʻstlarmiz. Qizing Haenani oʻgʻlim Jiminga bersang qarindoshlik aloqalarini oʻrnatardik. Jiminni bilasan, koʻz oldingda ulgʻaydi. Bir yildan buyon uni uylanishga koʻndira olmayotgan edim. Qizing uni davolagan shifokor ekanini bilib juda hursand boʻldim.

Jimin ham aynan seni qizingga uylanishini aytgani boshim osmonga yetdi! - Janob Do yonidagi amaki nimalar deyayotganini anglayaptimi oʻzi? Qanaqa qudalik? Meni Jiminga soʻrab kelishdimi nima? Bu nimasi? Qanday gunoh qilgan edim jazosi bu surbet boʻlib keldi? Oyoqlarimni likillatib asabiy yutundim. Otamning soʻzlari barini hal qiladi. Otam mendan soʻramay hech narsa demaydi. Buni bilaman. Ammo bari bir qoʻrqyapman.

— Bu juda ajoyib boʻlardi! Jimindek kuyovim boʻlishini juda istardim... - otam Jiminga qarab kulib qoʻydi. Bu yaramas esa keng iljayib menga qaradi. Men esa hech bir soʻzsiz qoldim. Hozirgina kelajagim hal boʻldi. Men hali turmushga chiqishni istamayman. Otamni erkatoy yagona qizi boʻlganim sabab hech ikkilanmay rad etishga urindim.

— Dadajon! Axir hali oʻqishim borku! Mendan nimadir soʻramaysizmi mobodo... - otamga ma'noli qarash qilib qoʻydim. Onam esa menga oʻqrayib qaradilar. Chuqur nafas olib jahl bilan otamning soʻzlarini kutdim.

— Qizalogʻim senga Jimindan mos odamni koʻrmayapman. Men bu nikohga roziman meni fikrim sen uchun ahamiyatsizmi? - otam menga biroz ranjigan qiyofada tikildi. Otam shu kungacha istaganimni muhayyo qildilar. Meni koʻz qorachigʻidek asrab avaylab katta qildilar. Hatto o'qishdan yiqilganimda ham meni koyimadi. Oʻqishim uchun qoʻlidan kelganini qildi. Men qanday qilib unga qarshi chiqa olaman. Hayotimda eng qadrlaydigan bir inson boʻlsa ham u shubhasiz otam. Men qanday uning qalbiga ozor beraman. Oʻz istaklarimni qanday qilib unikidan ustun qoʻyaman. Otamga uzoq tikildim. Jimib qoldim. Hammani yonida otamga nisbatan hurmatsizlik qila olmayman.

— Yoʻq dadajon... Siz nima desangiz shu! - biroz sust va hafa ohangda bildirdim. Soʻng butkul jim qoldim. Bilaman ulg'aydim. Bir kun kelib kimgadir turmushga chiqishim kerak. Ammo nega aynan hozir. Orzularimchi? Men qilgan maqsadlarchi? Meni istaklarimni kim inobatga oladi. Shundan soʻng hech bir soʻz demadim. Boshimni egib qotib qoldim. Nahotki oʻzim istamagan inson bilan bir umr hayot chekirsam?

— Hae?! Qizim sen juda hafa koʻrinasan... Havotir olma qizim biz seni oʻqishing uchun hamma sharoitlarni yaratib beramiz. Oʻgʻlim Jimin ham seni juda yaxshi tushunadi. U yomon inson emas... Bizdan ranjimadingmi? - Jiminni yonida turgan ayol menga muloyim ohangda gapirdi. Menimcha by ayol uning onasi. Kulishga urinib lablarimni qistim. Jiminning onasi yomon ayolga oʻxshamayapti? Juda mehribon.

— Qarorni otam qabul qilgan boʻlsa qanday ranjiyman... - Taslim boʻlgan koʻyim soʻzlar ekanman otamga menga tikilib kulimsirab qoʻydi.
— Dadam doim meni oʻylaydi, menga yomonlikni ravo ko'rmaydilar. Oʻgʻlingiz qanday inson bilmadim ammo otam uni menga loyiq koʻrgan ekan bu eng togʻri qaror ekaniga ishonaman. Endi men xonamga qaytsam, Mazur tutasizlar... - koʻzim yoshlanib oʻrnimdan qoʻzgʻaldim. Dimogʻim achishib ketyapti. Men hozir nimalar qildim? Bir onda butun hayotimni oʻzgartirib yubordim... Umuman o'zgartirib yubordilar... buni qanday qabul qilaman. U surbet bilan qanday oila boʻlaman?...

Ikki yil. Ikki yil yeldek oʻtib ketdi. Hammasi oʻzgargan. Tadqirlar baxt bilan qorishgandek edi. Jimin va Haenaning toʻyi boʻlganiga uch oy toʻldi. Ular ikki yil bir biriga koʻnikishga harakat qilishdi va Haenaning roziligi bilan toʻy boʻldi. Boshida qiz Jiminni qabul qila olmadi. U bilan uchrashishni, gaplashishni yoki birga vaqt oʻtkazishni istamasdi. Ammo Jimin bu imkonisizdek koʻringan ishni uddaladi. U bor e'tibori, mehri va sevgisi faqat Haenaga yoʻnaltirgan edi. U hech ham taslim boʻlmadi va oxirida u sevgisi erishdi. Bir yil vaqt ichida u Haenani oʻziga koʻniktirishni uddaladi. Hozir esa ular juda baxtli oilaga aylangan.

— Sen uni kotibam dedingmi? - Haena jigʻibiyron boʻlib kech qolib kelgan erini ortidan bordi. Bugun ertaroq kelaman degan odam yarim tunda kirib kelyapti yana biroz mast. U qizishib Jiminni ortidan yotoqxonaga kirdi. Jimin xonaga kiriboq kiyimlarini yechib tashlar ekan tanasi yonib ketardi. Haena endi kiyimlarini alishtirib tungi libosi kiyib uxlashga tayyorgarlik koʻrgan edi.

— Men senga savol berdim! - qiz asabiy erini yalang tanasi qarshiga keldi. Ayni damda koʻziga hech narsa koʻribmayapti. Chunki bir necha soat ilgari eriga qongʻiroq qilganida goʻshakni begona ayol ko'tardi.

Jimin qizning gaplarini eshitsada quloqlariga ilmay jilmayib lablarini tishlari. Mukammal ayolga ega boʻlganini yodga olar ekan oʻzidan gʻururlandi. Oʻshanda hech ikkilanmay Haenaning qoʻlini soʻrashga ota onasini majbur qilganida hayotidagi eng togʻri yo'lni tutganini tushundi. Ayolini belidan qoʻlini aylantirib tanasiga jipslab qoʻydi. Haena erining bunday shilqimliklariga koʻnikib ketgani sabab koʻzlarini havsalasiz yumdi.

— Mening Goʻzal rafiqam erini rashk qilishni boshladimi? - Jimin barmoqlari bilan yuzini siladi. Haena esa hamon uni osilgan qovoqlar va oʻtkir nigoh bilan kuzatardi. Jimin egilib ayolini yuzidan oʻpib qoʻydi. Haena alkogol hididan yuzini burishtirib Jiminni oʻzidan itardi.

— Rashk qilishga haqqim yoqmi? Erimga qongʻiroq qilsam goʻshakni begona ayol oldi... Erimdan buni hisobini soʻrasam u mening kotibam deb mavzuni yopyapti! - qiz norozi qiyofada kesatiq bilan gapirar ekan Jimin uni xira jilmayish bilan kuzatib turar edi.

— Jahling chiqqanida juda yoqimtoy boʻlib ketasan! Seni yeb qoʻygim keladi... - Jimin yana kulimsirab Haenani boʻyniga yuzini koʻmdi.

— Gapni olib qochma! - qattiq ohangda bildirdi.

— U oddiy kotibam xolos. Majlis sabab telefonim xonamda qolib ketibdi, tinmay qongʻiroq qilganing sabab goʻshakni koʻtargan. Bu uchun mendan uzur soʻradi... - Jimin gapirish davomida qizning yelkarida ilinib turgan bogʻichni yechib oldi. Haenaning egnidan sirpanib yerga tushgan tungi libosi endi oppoq tanasini yashirmasdi. Jimin keng gʻalati jilmayish bilan qizni yanada oʻziga tortdi.

— Juda asabiysan... Nimani xohlayotganingni bilaman! - Jimin qizning sochlarini silab quloqlariga yaqin kelib pichirladi.
— Ismimni aytish yodingdan chiqmasin! Shongʻib ketsam bilmay ortingga tarsaki tushirib yuborishim mumkin... - ayyorona iljaygan yigit ayolini qoʻliga olib yotoq tomon ildamladi.

Keng dasturxon atrofida baxtli juftliklar yigʻilgan. Tushdan soʻng kelishuv asosida bir joyga yigʻilgan kichik oilalar ayni damda qizg'in suhbatga kirishib ketishgan. Biroz uzoqroqda kichik bolalar birga mashina surishib oʻynab oʻtirishar ekan yam yashil oʻt oʻlan bilan qoplangan bogʻda uzun dasturxon yoyilgan. Bir burchakda goʻsht pishirish mashinasida tansiq taom tayyor boʻlmoqda.

Stol atrofidagi juftlik yengil kulishar ekan Sienna oxirigi go'sht bolagini ogʻziga soldi.

— Siennam bugun juda ishtahang ochilib ketdi, balki test qildirarsan! - Flora kulimsirab sha'ma qilib qoʻyar ekan Siennaning tomogʻiga go'sht tiqilib yoʻtalib qoldi. Jungkook uning ortidan yengil urib suv uzatar ekan havotirli qiyofada xotiniga qarab turar edi.

— Ayshhh Sevgilim sekinroq ye...

— Flora oʻzing qilgan murakkab ishga meni ham tortyapsan... - Sienna Floraning endigina boʻrtib chiqayotgan qorinchasiga ishora qildi. Flora asabiy ensa qotirdi. Taehyung uzoqdan yana go'sht boʻlaklari likopchalarga qoʻydi.

— O'sha kuni Tae shoshiltirmaganida balki ishlar bunchalik murakkablashib ketmas edi! Hammasiga u aybdor! - Flora hech narsadan habari yoʻq erini turtqiladi.

— Kimdir hafa qildimi Marvaridim!? - Taehyung egilib Florani peshonasidan oʻpib qoʻyar ekan uning arazkash yuziga tikildi.

— Bolamiz hali ulgʻaymay turib ikkinchisiga homilador boʻlganimni gapirishyapti! Bitta bola yetadi degan eding... Yolgʻonchi meni avrab homilador boʻlishga majburladi! Ablah! - Flora so'zlari oxirida kulib yuborar ekan Taehyung ham hamma singari yengil kulib xotinini quchoqladi.

— Hayotim sen ularga e'tibor berma! Sen ikkinchi hayrli ishni qilyapsan ular senga hasad qilishyapti! Nima qilibdi yana bitta mittivoyimiz bo'ladi... - Taehyung yana Florani peshonasiga lablarini bosdi.

— Bunisiga ham oʻzing qaraysan! Men tugʻib beraman undan keyin sen enagalik qilasan... - Flora eriga qayta takrorlar ekan boshini silkidi. Taehyung keng jilmayib xotinini qornini silab qoʻydi.

— Bosh ustiga! Mittivoyimizga oʻzim gʻamxoʻrlik qilaman... - Taehyung qizni quchog'iga olib sochlarini silab oʻtirardi.

Jungkook sekin Siennaning belida chimchilab qoʻyar ekan g'alati qarash qilib qoʻydi. Sienna unga oʻgirilar ekan qochlarini chimirdi.

— Unday qarama Jungkook! Biz hali ikkinchisiga tayyor emasmiz... Oʻzi bitta bolani arang eplayapmiz! Sen Taehyung kabi yaxshi enaga emassan... - Jungkook xotiniga oʻtkir nigoh tashlab qoʻyar ekan suvdan hoʻpladi.

— Har holda men yotoqda Taehyungdan yaxshiman! - ayyorona kulimsiragan yigit suzulib qo'ydi.

— Yotoqda qandayligimni xotinim soʻra! Sendan yaxshiroq ekanimni isboti mana bu... - Taehyung ham Jungkookka oʻlchakishib Florani qorniga ishora qilib ko'z qisib qoʻydi.

— Hoy Tae! Sen olovga moy sepyapsan! Erimni yoʻldan ozdirma... - Sienna Jungkookni bilaklaridan tutar ekan yelkasini silab qoʻydi. Jungkook Siennani stulini o'ziga yaqin surar ekan quchogʻiga oldi. Sochlaridan oʻpib qulayroq joylashib oldi.

— Yoshlar biroz nariroqda bolalar oʻynayapti. Bu gaplar va qiliqlar ularga yaxshi oʻrnak boʻlmaydi... - boshidan beri jim turgan Haena qoʻshimcha qildi. Jimin soʻngi qultum sharbatni ichar ekan kulimsiradi.

— Yagonam ularga bu ta'sir qilmaydi! Bu yerda namunali ota onalar faqat bizmiz... - Jimin qizning qoʻlidan tutib jilmayib qoʻydi.

— Goʻshtni hidi kelyapti! - Haena burniga kelgan kuygan hid ta'sirida yuzini burib ma'lum qildi.

— Hozir olaman! - Taehyung endi Floradan ajralib uzoqlashmoqchi edi ammo qiz uni qoʻlini qoʻyib yubormadi.

— Nega faqat meni erim turishi kerak! Ana sizlar ham pishiringlar! Hamma narsani meni erim qilishi kerakmi? - Flora qaysarligi tutib Taehyungni qoʻyib yubormasdi.

Jungkook chuqur hoʻrsinib qoʻzgʻalishga urindi ammo Sienna ham unga qarshi chiqib tortqiladi.

— Meni erim ham turmaydi! Undan avval ikki marta Jungkook pishirdi go'shtni... - Sienna ham norozilik bildirdi.

— Boʻldi azizlarim meni erim va men pishiramiz! Janjallashish shart emas... Qani erjonim tur go'shtni birga pishiraylik tinchgina! - Haena oʻrtaga qoʻshilar ekan oʻrnidan turdi. Jimin ham xotinini yuzini chimchilab qoʻydi.

— Oʻzimni aqlligim! Birdonam... Qani yur ramatika qilib go'sht pishiramiz! - Jimin qizni kaftlarini toʻldirib stoldan uzoqlashib ketdi.

— Ular bir biriga juda mosda! Ikki yaxshi odam birlashib qolgan... - Flora uzoqdan ularni ortida qarab qolar ekan ma'lum qildi.

Uzoqda Floraning oʻgʻlining yigʻi ovozi eshitilar ekan u yugurib Taehyungni yoniga keldi.

— Dada Sanji meni urdi! Qoʻlimni shilib oldi qarang! - yigʻlab oppoq qoʻlini tilingan joyni koʻrsatgan bolakay yana yigʻlay ketdi.

— Yaramas qizaloq! Nega oʻgʻlimni qoʻlini yulib olgan! Nega qaytarib urmading oʻgʻlim? - Flora asabiy oʻgʻliga yaqinlashdi.

— Tinchlan Flora axir Sanji ham bola boʻlsa. Bolalar shunday urishadi va yana yarashadi! Sanjiga baqirma... - Sienna oʻrtaga qoʻshilib Florani tinchlantirdi.

— Jiminni qizi juda shartaki! Oʻgʻlimga hech kun bermaydi! Seni oʻgʻlingni urmaydi u bilab urushmaydi... faqat meni bolamga teginadi! - Flora oʻgʻlini quchogʻiga olib ovutdi.

— Meni oʻgʻlim qizlar bilan yaxshi til topishadi-da! - Jungkook uzoqda Sanji bilan oʻynab o'tirgan oʻgʻliga qarab qoʻydi. Magʻrurlanib qoshlarini koʻtarib qoʻyar ekan jilmaydi.

— Senga oʻxshab xotinboz boʻlmasa boʻlgani! - Flora yana chaqib oldi.

— Boʻlsa yaxshiku! - Jungkook yana davom etdi.

— Bas qilinglar iltimos... Biz dam olish uchun kelgan edik ammo sizlar yana muammolar yaratasizlar!

Stolga yaqin kelgan juftliklar yana pishgan goʻsht boʻlaklarini likopchaga qoʻyishdi.

— Nimadir boʻldimi? - Haena yigʻlab turgan bolakayga qarab qoʻydi.

— Suyukli qizlaringiz oʻgʻlimni yan turtkilabdi! - Flora oʻgʻlini boshini silab qoʻydi.

— Qizimiz hali seni oʻgʻlingdan kichik boʻlsa, oʻgʻling oʻzini himoya qila olmasa ayb undami? - Jimin kesatib qoʻydi qizini himoya qilib.

— Meni oʻgʻlim oliyjanob! Oʻzidan kichiklarga ozor bermaydi! Bolajonim oʻzimni... - Flora yoqimtoygina boʻlib oʻtirgan oʻgʻlini oʻpib qoʻydi.

— Flora sen yana oʻn beshta bolani katta qila olasan! Ikkinchisi tug'ilgach vaqt yotoqmay keyingisiga harakat qilinglar... - Sienna dugonasini mazaxlab kulib qoʻydi.

— Kerak boʻlsa eriginam boqa olsa yana bola yarataveramiz! Koʻra olmaydiganlar kuyib oʻlsin... - Flora suzulib qoʻyib yuzini burdi.

— Sevgilim bu tun biz ham harakat qilamiz! Himoyasiz! Oʻgʻlimizni ertaroq uhlatamiz... - Jungkook Siennaning ochiq sonlaridan tutib mahkam qisib quloqlariga pichirladi. Sienna eriga gʻalati qarab qo'ydi.

— Jungkook rekodrimni yangilolmaysan! Men bu gal birinchi ota boʻlaman... - Taehyung ogʻziga goʻsht bo'lagini solib qoshlarini koʻtarib magʻrurlanib qoʻydi.

Hamma birdan kulib yuborar ekan oʻrtaga yana quvnoq muhit avj oldi. Yana suhbat juda maroqli, uzun va huzurbaxsh davom etdi. Bir stol atrofida o'tirgan insonlar uzoq yillik qalin doʻstlar, bir birini sevib oshiq boʻlgan, balki bir paytlar dushmanga aylangan. Ammo hozir hammasi juda samimiy edi.

Bizning hikoyamiz ham o‘z nihoyasiga yetdi. Ularning baxtli lahzalari hali oldinda. Balki hayot ularga yana sinovlarni ro‘baro qilar. Biroq sevgan va ishongan qalblar hech qachon bir birini qiyin pallalarda tashlab qo‘ymaydi. Axir hayot yo‘li hamisha ravon bo‘lavermaydi. Ba’zan u insonni og‘ir sinovlar bilan to‘xtatadi, sabrini va irodasini taroziga soladi. Ayriliq, tushunmovchilik va iztirob ham muhabbatning yo‘lida uchraydigan bekatlardir. Ammo chin sevgi aynan shunday sinovlarda o‘zining asl qadrini ko‘rsatadi. Muhabbati sinovlardan o‘tgan insonlar esa oddiy baxtni ham boshqacha qadrlaydi. Ular bir birining yonida bo‘lishning o‘zi eng katta ne’mat ekanini anglaydi.

Yana shuni unutmangki baxt bu faqat sevganda yoki sevilganda his etilmaydi. Bazan baxtni his qilish oz qoʻlimizdadir. Baxt bu oilamiz, baxt bu sogʻligimiz, baxt bu shu hayotda borligimiz, baxt bu yaqinimiz bilan o'tkazgan lahzalarda, baxt bu kimgadir kerak boʻlish, baxt bu muvaffaqiyatga erishish, baxt bu tinchlik, baxt bu hayotimiz istamagan tomonga burilib bizga cheksiz quvonch beradigan onlardadir. Baxt tushunchasi juda keng. Uni his etishimiz uchun bazan biz ogʻir sinovlarga dosh berishimiz kerak bo'ladi. Shundagina baxtni qadrini anglaymiz.

Hech qachon taslim boʻlmang. Doim yashashga va baxtli boʻlishga intiling. Va shuni unutmangki baxt bazan bizga juda yaqin, bazan esa juda uzoq. Ammo biz baxtni koʻproq yaqindan izlaylik. Masalan, bizning kanalda yozilgan asarlardan.

“Baxt tashqaridan emas, inson qalbidan boshlanadi" ( Leo Tolstoy )

*****

Mana azizlarim fanfic haqiqatdan oʻz yakuniga yetdi. Har bir hikoya boshlangani kabi tugaydi. Bu hayotda tugamaydigan narsaning oʻzi yoʻq. Barchaning yakuni bo'ladi. Hayot ayriliqlardan iborat. Hech narsa abadiy emas. Bu hayotda oʻlimni hech unutmaylik. Hayot har bir kishiga bir marotaba beriladi. Shu sabab bir martalik hayotingizda baxtli yashashga intiling. Gʻamlat abadiy emas. Bir kun ular ham tugaydi. Hullas doim baxtli boʻlishga va tabassum qilishga sabab toping. Urinib ko'ring, bu imkonsiz emas qadrligim.

Hikoya sizga manzur keldi degan umiddaman. Men bor kuchimni berib siz azizlarga hikoyamiz mazmunini yetkazib bera oldim deya oʻylayman. Hikoyamizda asosiy urgʻu faqat sevgiga emas balki oila, doʻstlik, maqsadlarga erishish uchun harakat qilayotgan qalbga yoʻnaltirilgan edi. Sienna sevgi deb atalmish murakkab bir savdoni boshisan kechirdi. Oʻylaymanki u qilgan xatoliklarni siz qilmaysiz. Sevgi degan tuygʻuni doim bir badali bo'ladi. Siz uni Sienna kabi otaning ishonchiga aloshtirmang. Agar siz hali balogʻat yoshidagi katta hayotga endi qadam qoʻygan qizaloq boʻlsangiz hech qachon sevgi sabab oilangizni hafa qilmang. Ishoning bundan qattiq afsuslanasiz. Hayot hamma yigitlar ham Jungkook kabi emas. Bilaman hikoyalarni, ayniqsa fanficlarni oʻqisangiz haqiqiy hayotdan uzoqlashasiz. Bu yaxshi. Bazan hikoyalardagu yaxshi yakun sizni yengillashtiradi. Yaxshi oʻy hayollarga borishga undaydi. Sevgi borligiga ishontiradi. Ammo doim ham bu haqiqat emas. Doim ham sevgi baxtli yakun topmaydi. Shuni unutmang. Hayotga real qarashni o'rganing qizlarim.

Hech narsa oilangizni hafa qilib qoʻyishingizga arzimaydi. Hatto o'sha yigitga boʻlgan muhabbatingiz ham. Oilangiz muhabbati har qanday yigitga boʻlgan his tiygʻularingizdan ustundir. Siennaning otasi kabi otalar kam emas. Hamma otalarning gʻururi bo'ladi. O'sha gʻurur siz ekanligingizni unutmang. Odobnoma darsini oʻtish niyatim yoʻq ammo hikoyadan o'zingizga qandaydir saboq chiqara olgan bo'lsangiz men mamnunman.

Hammaga rahmat. Ketkazgan vaqtingiz, bosgan reaksiyalaringiz va alohida e'tibor berib yozgan fikrlaringiz uchun rozi boʻling. Sienna sizlarni juda yaxshi koʻradi va doim uni qadrlaydigan bitta muxlisi uchun ham yozishda davom etadi. Love you ♡

Another Winter

2026-03-15T15:03:30.399Z

2-EPIZODE.
————————––

❆ Qish ayozi meni muzga aylantirayotganida, sening nigohlaring vujudimda qayta bahorni uyg‘otdi..

❆ ❆ ❆ ❆ ❆

Tun yarmida atrof sokin. Shahar shovqini uzoqlashib ketgandek hamma narsa sekinlashgan vaqtning o‘zi ham oqshomning sovuq bag‘rida muzlab qolgandek tuyulardi. Yarim tunda yog‘ayotgan qor mayda, sokin, hatto muloyim go‘yo osmon yerga shivirlab sir aytayotgandek. Har bir mayda zarra sokinlik bilan yerga tushar chiroqlar ostida esa mayin kumush chaqnashlar yasab shaharni oppoq orzudek o‘rab turardi.

Seul Markaziy Shifoxonasining maxsus operatsiya boʻlimi. Maxsus jonlantirish moslamalari, maxsus kiyimlarga oʻralga jarrohlar va qaltis vaziyat. Tashqaridagi sokin qor yog‘ayotgani ichkaridagi keskinlik, shoshilish va hayot uchun kurashga almashgan edi. Operatsiya xonasi yorqin sovuq yoritgichlar ostida tik turgancha nafasini ham ichiga yutgan odamlar bilan to‘lgan.

Metall asboblarning toza, achchiq hidlari, kislorod va dezinfeksiya vositalarining keskin aralashmasi havoga singib og‘ir atmosferani hosil qilgan. Monitorlardagi yashil chiziqlar notekis qimirlar har bir qimir hayotning ingichka ipdek tebranayotganidan darak berar edi. Shifokorlar qo‘llarini tez, aniq va titroqsiz harakatlantirar ammo yuzlaridagi jiddiylik, charchoq va ich ichidagi og‘ir mas’uliyatni yashira olmasdi. Katta jarrohning ovozi past, ammo qat’iy yangrardi.

— Skalpel.
— Yurak ritmi tushmoqda.
— Qon bosimi pasaymoqda.

Hamma bitta maqsad bilan birlashgan bemor hayotini ushlab qolish.

Tashqarida sokin qor yog‘ayotgan bo‘lsa bu xonaning ichida vaqt o‘qday o‘tayar har bir soniya bir qarorga teng edi. Yurak urishi pasaysa hamma nafasini tutar, ko‘tarilsa yengil “oh” eshitilardi.

Operatsiya xonasi ichida hayot bilan o‘lim orasidagi nozik chegara ustida turgan bu lahza tashqaridagi qish sukunati bilan dahshatli vaziyat yaratardi.

Maxsus niqob ostidan peshonasi terga botgan Sienna hamon harakatdan toʻxtamas, ko‘zlari qizarib ketgan, ammo bir zum ham bo‘sh kelmayotgan jarrohlardan biri edi. Har bir harakati shu qadar aniqki, go‘yo uning qo‘llari o‘z yo‘lini o‘zi bilardi. Ammo ichidagi charchoq, tashqaridagi sovuq qor, bu tunning nimadir bo‘lishi kerakligiga ishora qilayotgandek edi…

Hayotini saqlab qolmoqchi boʻlgan insoni umrining eng shirin lahzalarini yaratuvchi edi. Uni yashab qolishi uchun kurashardi. Jungkook avtohalokatda miyasi kuchli zararlangan, ichki qon ketishi va bir necha suyak sinishi. Bari juda murakkab edi. Sienna uning hayoti tahlikada turganini fahmlab turar biroq sirtdan tan olmasdi.

Birdan yurak ritmi susaya boshladi.

— Bemorni yoqotyapmiz! - hamshiralar biri monitordagi tasvirlarga tikilib baqirib yubordi. Siennaning yuragi shuv etib ketdi. Qoʻllari oʻz o'zidan qaltiray boshlarkan oʻpkasi havoni ortiq qabul qilmaydigandek.

— Yoq! Yoq.... Jungkook iltimos yasha! Kurash yolvoraman... yasha.... - qiz pichirlab shularni aytar ekan yoshlangan ko'zlarini qattiq yumdi. Qoʻlidagi qisqichni qattiq tutib oʻzini qoʻlga olishga urinardi.

— Defibrilyatorni tayyorlang! Yurak toʻxtab qolyapti... Tez! - Sienna yurak yutib monitorga yuzlanar ekan so'ng qichqirib yubordi. Hamshiralar jonsarak shoshilinch defibrilyatorni uzatar ekan Sienna uni tezda olib yigitning koʻksiga bosdi. Tok ta'sirda yuqoriga koʻtarilib tushgan tana qayta operatsiya stoliga tushdi. Sienna umid bilan yana monitorga moʻltirab qaradi. Ammo chiziq tekislanib borayotgan edi.

— Jungkook! Iltimos... Men uchun yasha! Iltimos... iltimos... ketma! Yasha... - lablari titrab qayta shoshilinch defibrilyatorni uning koʻksiga bosar ekan chuqur nafas chiqarib yubordi. Tanasidan oqib tushayotgan sovuq ter, qinidan chiqayotgan yurak va oʻpkaga yetib bora olmayotgan nafas bari qizni tubsiz boʻshliqqa itarardi.

Monitordan ko'zlari uzmay tikilib turgan qiz ichidan umid ila yurakning ritmi oʻz oʻrniga tushishini kutardi. Vanihoyat yashil chiziqlar yuqoriga va pastga harakatlana boshladi. Xonada yana yurak urishi tovushi aylandi. Chuqur nafas chiqargan holdan toyib yigitning asboblar ulangan yuziga termuldi.

— Men eshitishingni bilgan edim. Rahmat... hayotimda shirin ogʻriq kabi borligini uchun

| 2010-yil. Dekabr ilk kunlari |

Qishning ilk kunlari o‘ziga xos og‘ir sukunat bilan boshlandi. Osmon butunlay oppoq bulutlar bilan qoplanib go‘yo shahar ustida past osilib turgan ulkan paxtadek yengil ammo bosim bilan to‘la edi. Unga qaragan odam nimadir yaqinlashayotganini qorni uzoq vaqt bosib turgan bu bulutlar endi qiynalib bo‘lsada yerga tushmoqchi ekanini sezardi. Havoda qor hidiga o‘xshash bir nozik sovuqlik bor yupqa, ammo teriga tegishi bilan tanani titratadigan. Bu kun qishning kelganini e’lon qiladigan kunlardan biri.

Maktab hovlisi ham bu o‘zgarishni sezgandek edi. Daraxtlarning yalang‘och shoxlari orasidan o‘tgan shamol mayin shivirlab kuzning oxirgi issiqligini o‘zida olib ketayotgandek tuyulardi. Beton hovli ustida o‘quvchilar qadamlari jaranglar ammo atrofdagi havo shunchalik sokinki bu jarang ham o‘zini noto‘g‘ri joyda eshitilayotgandek tuyulardi. Sinf ichida esa qishning sukunati dars bilan aralashib ketgan edi. O‘quvchilardan ayrimlari yon daftarga bir ikki chizib qo‘yar, ammo ko‘pchiligi deraza tomon qaragancha qolib ketgan edi. Ularning ko‘zlarida bir xil intizorlik, bir xil sokin ishonch birinchi qor yog‘adigan lahza yaqinlashayotganini faqat bolalarcha qalb bilan sezsa bo‘ladi.

Sienna darsdan biroz zerikin deraza ortiga tikildi. Soniyalar ichida tanaffus qongʻirogʻi chalindi. Bir onda sinfxona ichida shovqin koʻtarildi. Go‘yo bu soniyalarni iliqlik bilan kutilgan.

— Sienna yoningga oʻtirsam boʻladimi? - Jungkook qizning tepasida turib so'roqladi. Sienna shunchaki bosh irgʻab qoʻydi. Jungkook sekin uning yoniga choʻkdi. Bugun qizning kayfiyati yoʻqligi yaqqol bilinib turardi.

— Negadir kayfiyating yoʻqdek ko'rinyapti - Jungkook sekin qizning yuziga yaqin kelib soʻradi. Sienna biroz jim qoldi.

— Sen sevganing seni sevmaganida qanday yoʻl tutarding? - birdan yigitga burilib savolga tutdi. Jungkook yuzi taranglashib borar ekan buni sezish qiyin emas edi.

— U senga arzimasdi Sienna... Juda hunik yigitku! - sekingina ochiqchasiga ma'lum qildi Jungkook.

Sinfdagi deyarli barcha Siennani Hyunjin tomonidan rad etilganini bilardi. Ular ham bu ikkisini sevishganlar deb oʻylab yurardi biroq Hyunjin maktabda boshqa qiz bilan qoʻl ushlab yurishmaguncha. Sienna bundan rosmana ranjidi. Yuzini quyi olgan qiz bur meyorda nafas olardi.

— Agar sevsang uni qusurlari senga koʻrinmaydi. U men uchun kelishgan yigit edi... - horg'in nafas chiqargan qiz soʻngida jim qoldi.

Jungkook asabiy oyoqlarini likillatib turarkan tilini ogʻiz boʻshligʻida aylantirardi.

— Sienna keyingi darsga kirmasakchi? Seni zoʻr joyga olib boraman... - qizga yaqinroq kelib biroz jilmayib soʻroqladi. Sienna sekin u tomon yuz burar ekan ayyorona kulimsirab qoʻydi. Jungkook bu tasdiq ekanini bilgani bois u ham keng jilmaydi.

/////////////////////////

Istirohat bog'ining ular yurmagan yoʻllari qolmadi. Jungkook qizni quvontirish uchun qoʻlida nima kelsa amalga oshirdi. Bogʻ chetidagi butalar yaqinidagi boʻsh oʻrindiqlardan bir tomon ketishdi. O'rindiq sovuq havo ta'sirida biroz namiqqan bunga e'tibor ham bermagan juftlik qo'rqinchli atraksiyondan soʻng hansirab oʻtirib olishdi.

— Bunchalik qoʻrqasan deb oʻylamagan edim... Jungkook yuzingni koʻrganingda edi! - yigitning yuziga qarab qayta qayta niriqib kulayotgan qiz qizarib ketgan edi. Jungkook ham biroz tabassum qilgancha qizni kuzatardi.

— Oshirib yuboryapsan Sien! Sen mendan koʻzlaringni uzmading xolos. - Jungkook qizning biroz qosh chimirdi ekan kesatib qoʻydi.

— Men sendan koʻzlarimni uzmabmanmi? - lablari burib erkalik qildi qiz. Jungkookning yuziga yaqin kelar ekan nafasi uning yuziga urilardi.
— Balki... Sen juda kulgili koʻringandirsan! Mister Quyon... - Jungkook uning qiliqlariga tikilib qolar ekan bazan nigohlari uning nim pushti pablariga tushardi. Sienna esa soʻzlarini yakunlab yana kulib yubordi.

— Sien... Sen bilan men kimlarmiz? - Jungkook birozdan soʻng vazminlik bilan soʻradi. Sienna sochlarini ortga otar ekan yaqinroq kelib bir qoʻli bilan Jungkook boʻynidan oʻziga yaqinroq tortdi.

— Joʻramiz! Xaxax... - hazlomus ohangda javob berar ekan yana kulib yubordi.
— Albatta sen bilan eng yaqin doʻstlarmiz. - biroz oʻziga kelgan qiz o'zini yigitdan nari oldi.

Jungkook uning gapdan havsalasi pir boʻlib achchiq kulimsiradi. Biroz taranglashib barmoqlarini qarshillatar ekan atrofni biroz kuzatdi.

— Doʻstlar... To'g'ri biz yaqin doʻstlarmiz. - sekin koʻzlarini qizga qaratar ekan u telefonda kimdir bilan betibor yozishib oʻtirardi. Uning gaplari qulogʻiga ilinar ekan Jungkookka burildi.

— Haa... haaa albatta doʻstlar! - telefondan nigohlarini uzib loqaydlik bilan gapirdi.
— Jungkook ustoz bizni Floradan soʻrabdi! Ertaga gapga qolmasak boʻldi... - gapni boshqa tomonga burib ketdi. Jungkook chuqur nafas chiqarar ekan yonida oʻtirgan qizni kuzatishni davom ettirdi. U bilan kimlar ekani emas u yonida boʻlgani eng ahamiyatlisi edi Jungkook uchun.

— Ketamizmi? Oyim hozir qongʻiroq qilib qoladi... - sumkasi olib o'rnida qozgʻalgan qiz Jungkookka toʻliq diqqatini qaratdi. Jungkook uni soʻzsiz kuzatardi xolos.

— Qani tur kettik endi! - Sienna koʻzlarini kosasida aylantirar ekan yigitning kaftlaridan tutdi. Uni majburlab tortib o'rnida turgʻuzar ekan kaftlarini mahkam tutib sal kam sudrab ketardi. Jungkook ularning tutashgan kaftiga nazar tashlar ekan ichidan quvonib ketardi. U ayni damda qiz uchun hamma narsaga tayyor inson edi. Uning erkaliklari, injiqliklari, qaysarliklari, beg'ubor kulgusi qisqa vaqt ichida butun hayotiga aylanib qolgan. Maktabga faqagina u uchun kelardi. Har kuni Siennani koʻrish va uning qo'ng'iroqdek ovozini eshitish, jinnicha harakatlari va unga nisbatan samimiy harakatlarini sinchikovlik bilan bir chetda kuzatardi. Lekin hech qachon Sienna uning nigohlari va sevgiga qorishiq gʻamxoʻrliklarini koʻrmas edi. Jungkook unga qancha yaqinlashishga urinasa Sienna doim undan uzoqroqqa qochayotgandek. Sienna hech Han bir bor boʻlsada yigitning koʻzlarida yaraqlayotgan ishq uchqunlarini ilgʻamas, doim uni oʻziga doʻst va sinfdosh sifatida koʻrardi xolos. Jungkook bundan qoniqmasa ham qiz uning yonida ekanidan hotirjam edi.

| 2010-yil. Dekabr oʻrtalari |

Tashqarida qishning sokin va uzun tunlaridan biri hukm surardi. Ko‘chada shamol esmasdi lekin uning sovuqligi deraza oynasiga urilib mayda muz chiziqlarini hosil qilgan go‘yo tabiat tunning qog‘oziga o‘z imzosini qo‘ygandek. Osmon quyuq chuqur oppoq tumanli qorong‘ulikda yotar, har bir zumda qor zarralari tushib qoladigandek jim kutib turardi. Uzoqdan faqat kechki shahar nafasining xira g‘ala g‘ovuri eshitilardi.

Sienna tun choʻkkaniga qaramay kundaligiha nimalarnidir yozardi. Siennaning xonasi tashqi sovuqqa mutlaqo teskari edi. Uyning ichida issiq, havoda kitob hidiga aralashgan vanilin shamining iliq yumshoq hidi sezilardi. Uning yozuv stolida kichkina stol chirog‘i yonib turardi. Sienna och pushti rangdagi kalta shortikli tungi kiyimini kiyib olgan sochlari ruchka yordamida tepaga yigʻilgan ko'zlari daftar sahifalariga qadalgan. Ba’zan u yozganlarini to‘xtatib qo‘lini qalamdan tortib olib boshini ko‘tarib derazaga qarab qo‘yardi. Tashqaridan hech narsa ko‘rinmasdi, faqat qorong‘ulik va bulutlar orasida yo‘qolib borayotgan pasaygan yorug‘lik.

Qiz yana qayta sahifaga diqqatini koʻchirdi.

> " Qishni yomon koʻraman. U doim meni zaif qiladi, fikrlarimni o'zining sovuqligi bilan muzlatib qoʻyadigandek. Har gal qish kirib kelganida bezovtaliknigina his qilaman. Hozir ham shu qishning ayozi tufayli kasal boʻlib qolganman. Ikki kundan buyon uydan tashqariga chiqmadim. O'qishlarim ham qolib ketdi. Hammasi qish aybdor. Har yil qishda kamida uch marta kasal boʻlmasam hisobmas. Ammo bu yil hammasi boshqachadek. Bilmadim hammasi qandaydir iliq... Bunga sabab Jungkook. Uni o'zimga faqat do'st deya hisoblashimni takrorlashdan bazan charchayman. Qalbim uni menga do'stlikdan anchayin yaqin ekanini anglatadi. Unga befarq emasman... buni allaqachon anglaganman. Ammo men uni qabul qilishga tayyormanmi? "

So'ngi satrlarni oq varaqqa muxrlagan qiz gavdasini biroz koʻtarib qoʻliga Jungkook ikki kun oldin sovgʻa qilgan kitobini oldi. Ikki kundan buyon uni koʻrmadi. Jungkook ham biror marta uni ko'rgani kelmadi ham.

Qiz shularni oʻylab qolarkan derazaning tiqirlashi fikrlarini sochib yubordi. Sergaklangan qiz qiziqish bilan derazaga yaqin keldi. Pardalarni sekin koʻtarar ekan deraza ortida Jungkook zoʻrgʻa osilib turardi. Hayratdan koʻzlari kattalashgan qiz darhol oynalarni ochdi.

— Jungkook! - ajablangan koʻyi kaftlari bilan ogʻzini berkitdi.

Jungkook derazadan ehtiyotkorlik bilan ichkariga kirar ekan chuqur nafas chiqarib yubordi.

— Uhh... Xonang juda yoqimli issiq ekan! - sovuqdan tanasi uvishib qolgan yigit o'zini isitishga urindi.

— Jungkook sen bu yerda nima qilyapsan? - lablarini tabassumdan uza olmayotgan qiz soʻroqladi. Jungkook qoʻlidagi paketlarni qizga tutqizish uchun qaddi koʻtardi.

— Ikki kundan buyon maktabga kelmading. Flora seni kasal ekanligingni aytdi. Men ham sen uchun dori va mana buni olib keldim... - paketlar ichidan uchta kitobni sekin chiqardi. Sienna uni jilmayib kuzatib turardi.

— Buni o'qishni juda xohlagan eding... - Jungkook kitoblarni qizga koʻrsatar ekan ularni u tomon uzatdi. Sienna kitoblarni olar ekan ularni varaqlar boshladi. Jungkook mana endi qizning tashqi ko'rinishiga e'tibor qaratdi.

Siennaning kalta shotigidan oppoq sonlari yaqqol ko'zga tashlanishi tayin edi. Kalta yengsiz koʻylak ham shunga monand. Jungkook qizni oʻgʻrincha kuzatar ekan sekin yutinib qoʻydi.

— Jungkook bu men anchadan buyon qidirib yurgan kitoblarku! - quvonchdan sakrak yuborgan qiz yigitni boʻyniga osildi. Jungkook ham uni javoban quchar ekan ortidan quchdi.

— Sen xohlading men amalga oshirdim! - qisqa javob berdi yigit. Sienna hech qanday hijolat hissini sezmas ekan yigitdan uzoqlashdi.

— Bularni bugunoq oʻqib chiqishni xohlar edim. - kitoblarga qarab cheksiz baxt bilan jilmayardi.

— Yoq! Avval dorilarni ichib olasan va sogʻayasan. So'ng oʻqib chiqaverasan. - Jungkook bir necha dori qutilarini chiqarar ekan qiz ularni Jungkookni qoʻlida oldi.

— Bular aynan shamollashga qarshi ekanini qayerdan bilaqolding? - qiz ham ularni nomlarini o'qish davomida soʻroqladi.

— Masalan sen haqingda boʻlsa men bilmaydigan narsaning o'zi yoq! - Jungkook sekin qizga nigohlarini qadadi. Sienna qilayotgan ishidan toxtab yigitning joʻshqin nigohlari bilan toʻqnash keldi.

— Juda goʻzalsan... - yigit qizning yanoqlari, kipriklari, lablariga e'tibor qaratar ekan nafasi tezlashib borardi. Sienna ham uning qorachiqlarini ortidan quvlagandek ikkisiga birdek qarashga intilar edi.
— Kechir... - sekin qizga yaqin kelib shivirlar ekan qoʻlidagilarni qoldirib qizning bellaridan tutib dudoqlarini uniki bilan birlashtirdi.

Bu harakatdan gangib qolgan qizning nafasi boʻgʻziga tiqildi. Koʻzlari kattalashar ekan qoʻllari yigitning koʻksiga tiralgan edi. Jungkookning mohirona muloyim boʻsasi chuqurlashib va murakkablashib borardi. Sienna ham oxiri tanasidagi galayonga yon berib qoʻllarini Jungkookning boʻynidan aylantirib oldi. U ham yigitga tengma teng boʻsagan javob qaytarar ekan Jungkook bundan mamnun kulimsirab qoʻydi. Ikkisining ham qoʻlidagi buyumlar poldan joy oldi.

Siennaning vujudida nimadir juda bezovta edi. Jungkookning harakatlari tanasida yoqimli oriqqa sabab boʻlgan edi. Jungkook qizdan uzoqlashar ekan lablarini qimtidi.

— Tezroq tuzalib ket...- Jungkook soʻzlarini yakunlab Siennaning yuzidan qisqa boʻsa olib tezda deraza tomon shoshildi. Sienna turgan joyiga qotib qolgan. Biroz oldin bo'lgan ishlardan karaxt ahvolda edi.

Jungkook derazadan tushar ekan so'ngi bor ortiga oʻgirildi. Qiz qarab qoʻyib uyalchang jilmayib derazadan pastga sakradi. Sienna u ketgach keng tabassum qilar ekan lablarini ushlab battar hayajonlanar edi.

— Bu mening birinchi boʻsam edi! Efff! Jungkook nega bunday qildi? - boshini ushlab lablarini qimtirgan qiz oyoqlarini likillatar edi. Ichidan nimadir toshib ketayotgandek his qilgan qiz oʻzini yumshoq yotogʻiga otdi. Yuzlarini yopib yotoq ustida tipirchilar ekan jilmayishdan oʻzini hech tiya olmasdi. U oʻzi istamasa toʻxtovsiz kulimsirar edi.

— Ayshhh! Sevmasa nega mendan boʻsa olardi? Jungkook meni sevar ekan... u meni sevadi! Aniq sevadi! - tezda o'rnidan turib olib yana bardavom jilmayotgan qiz sochlarini ishqaladi. Gavdasini yana yumshoq koʻrpasi ustiga tashladi.

Koʻksiga qoʻllarini qoʻygan qiz u yerda tipirchilab gupullab urayotgan yuragini his qilar edi.

— Men ham uni sevaman...

❆ ❆ ❆ ❆ ❆

Shu yerichaga o'qigan boʻlsangiz goʻzalim fikr va reaksiyalaringizni kutib qolaman. Men uchun bu katta ahamiyatchaga ega albatta.

Imloviy xatoliklarga koʻzilarni yumib ketila sorry...

Author Sienna

LOST LOVE

2026-03-14T15:04:28.568Z

FINAL.

` U ketti ammo qoldirgan dogʻi oʻchmadi...

° ° °

Zulmat... Sukunat... Hech narsani his qilmayapman. Vujudimda urib turgan yuragimni ham sezmayotgandekman. Uzoqda qadam tovushlarini sezyapman. Yana qandaydir tovushlar... Men yashayapmi? Nahotki yana omadim kelmagan boʻlsa. Koʻzlarimni ogʻirlik bilan ochdim. Koʻzni qamashtiradigan darajada oqlik. Tomogʻim qirilib ketgandek qup quruq. Yutunganimda boʻynimdan butun tanamga ogʻriq tarqalgandek boʻldi. Holsizman... koʻzlarimni ochishni istamayman. Ammo hayotga qaytgan ekanman yashashga majburman. Kipriklarimni qimirlatish dunyo azobidek edi. Tepamga kelgan hamshiralarga qaraganda men shifoxonadaman tabiiyki. Quloqlarimga uzuq yuluq tovushlar eshitilyapti.

Oq halatdagi yuzlari berk erkak koʻzlarimga kuchli nurni yoʻnaltirdi.

— Sienna! Meni eshityapsanmi? Oʻzingni qanday his qilyapsan? - erkakning ovozini aniq eshitdim. U koreyschada gapirdi. Demak men koreyadamanmi? Eff o'ylashni ham istamayman. Erkak mendan javob kutyapti. Koʻzlarimni shunchaki yumib tasdiqladim. U yana la'nati tekshiruvlarini boshladi. Endi yana dunyoning tashvishlari bilan charchab yashashga majbur boʻlaman. Oʻlim ham meni qabul qilmadi. Qoyil!

Yolgʻizlik shu ekanmi? Hech kim yoʻq. Nahotki hech kimga kerak emasman. Meni palataga olishganiga bir soat boʻldi. Oʻzimni yaxshi his qilganim sabab VIP palataga ko'chirishdi. Haqiqatdan bu yer VIP. Otam kasalxona uchun yaxshigina pul toʻlgan. Hamshiralar atrofimda parvona. Ularni ketishini aytib yolgʻiz qoldim. Hech kimni koʻrishni istamayman!

Koʻzlarimni engina yumganimda dunyoning eng goʻzal tovushi eshitdim.

— Qizalogʻim! Bolajonim... - koʻzlarimni kuchsiz ochdim. Onam men tomon yugurgilab kelardi. Hamma joyim ogʻriyapti. Onam buni angladi albatta u ohista yelkamni tutib yuzimdan oʻptilar. Menimcha yuzim ham juda yomon shilingan, birozgina teginish ham meni sochib yuboradigandek. Tomirimga ulangan igna qimir etganida ogʻriq beryapti. Hali tanamni koʻzdan kechirganim yoʻq. Lekin tanamning ahvoli yaxshi emasligini aniq.

— Oyi... - tilimga zoʻrgʻa ilingan soʻz shu boʻldi. Boshqa kuchim qolmadi yana jimlik. Onam meni yuzimni silab tinmay yigʻlardi. Uni shu koʻyga men soldimmi? Qanday farzand boʻldim. Yuzlari oqarib, lablari quruqlashib qolgan. Hoynahoy sochlariga ham oq tushgan. Meni deb joni azobda qolgan. Kechiring onajon... Men sizni unutibman. Oʻzimni yolgʻiz debman-u sizni unutman. Axir menda siz borsizku. Doim yonimda turgan, menga ishongan, hammadan koʻproq sevgan. Bir ogʻrigʻimni ming marotaba kuchliroq his qilgan. Ko'cha koʻydagilaring arzon sevgisini deb azoblanibman-u onamning minnatsiz va cheksiz muhabbatini unitibman. Oʻzimga qanday qilib oʻlim tiladim. Tillarim uzilsin. Onajon men siz uchun ham yashashim kerak edi. Mana endi ham yashayman... faqat siz uchun mehribonim.

Onam meni yuzlarimda mayin oʻpti. Menga tikilib jilmayib turardi.
— Polaponim... bolajonim... oʻzingni qanday his qilyapsan? Mittivoyim, yaxshimisan? Qayering ogʻriyapti? Meni eshityapsanmi? Qizalogʻim... - oyim kaftlarimni tinmay silardi. Koʻz yoshlarini artib yana siniq jilmayar edi. Oyi... sizga judayam yomon ekanimni qanday aytaman. Butun vujudimdagi simillagan ogʻriqni, qalbimdagi cheksiz iztiroblarim sabab paydo boʻlayotgan ogʻriq qanday bayon etay? Siz ham ogʻrinib qolsangizchi?

Hech narsa demadim. Biror nima deyishga kuchim yetmasdi. Boshimni sekin silkidim onam keng jilmayib yana qoʻllarimni oʻpib qoʻydilar.

— Bemorimizni koʻp charchatib qoʻymang Xonim. U endigina reanimatsiyadan chiqdi. Tekshiruvlar natijasi a'lo! Miyada biroz asoratlari qolgan ammo yaxshi gʻamxoʻrlik qilinsa tuzalib ketadi! - yuziga tabassum yurgurgan erkak menga qarab qoʻydi. Aftidan onam shifokor bilan ancha yaqin boʻlib qolgan. Oʻzi qancha vaqt oʻzimni bilmay yotib qoldim. Bu haqida oʻylashimnichi? Indamay yotavermaymanmi? Boshim ogʻriyapti!
— Sienna qayeringda ogʻriq bor? - ana vaqtida soʻradida oʻziyam. Bitta soʻz uchun shunchalar koʻp kuch to'plash kerak asti soʻramang.

— Boshimda... - lablarimdan zoʻrgʻa chiqa oldi shu soʻzlar ham. Oyimga uzoq tikilib qoldim. Juda baxtli ammo sarosimada koʻrinyapti menga. Doktor xonadan bir nimalar dedida chiqib ketdi. Ahmoqmi bular? Ogʻriyapti dedim koʻrib qoʻyamaydimi? Eff mayli uyqum kelyapti!

— Qizalogʻim biroz dam ol. Kuch yigʻib olishing kerak. Koʻzlaringni ochding, meni tashlab ketmading... Shukur! Meni juda qoʻrqitib yubording! Hammani yuragini yording sen qiz. Seni bizga qaytarib berishdi... Qizalogʻim oʻzimni! - oyim yana peshonamdan oʻpib qoʻydilar. Kechiring oyijon. Men badbaxt qizingizni avf eting. Yaxshiyam hayotga qaytdim. Sizni butun umr farzand dogʻida qoldirardim. Naqadar yomon farzandman. Sizni oʻylamabman hech. Siz esa meni doim oʻylaysiz. Endi yashayman... baxtli boʻlaman. Otamchi? Ular qayerda ekan. Demak hamon meni kechirmabdida. Men kechirgan deb oʻylagan edim...

>>>

Juda tez oʻzimni tiklab olyapman. Kuchga toʻlib boryapman. Hamma atrofimda parvona. Nima desam shuni qilishadi. Ayniqsa Flora. U meni shunchalar qattiq quchoqladi birinchi koʻrganida. Menimcha hech qachon qoʻyib yubormasa kerak deb oʻylagan edim. Yetti kun. Bir hafta oʻtdi. Flora har kuni har soat shu yerda. Bir qadam ham uzoqlashmaydi mendan. Meni kuldiradi, bazi gaplari esa yigʻlashga majbur qiladi. Taehyung bechora uni tunda zoʻrgʻa uyiga olib ketadi. Tunda bazan oyim bilan qolaman. Ularning quchogʻida uhlamay. Yosh bola kabi onamni iforini tuyib uyquga ketaman. Oyim boshimni silaydi, peshonamdan oʻpadi, erkalaydi. Oyimning bagʻrida jannatni his qilaman. Men jannatni tugʻilganimda topgan ekanmanda. Naqadar omadliman. Oyim ko'nglim nima tusasa shuni pishirib beradilar. Mazza qilib yeyman. Bazida toʻymayman ham. Shunchalar ochofat boʻldimmi nima balo!

Ukam har doim kechga kelib menga shirinliklar olib keladi. Telefon ortidan istagan narsamni soʻrayman. Shu kunlarda juda nafsi buzuq boʻlib ketyapman. U har kuni dunyo dunyo narsalar olib keladi. Hammasini yeyman. Ertaga yana hech vaqo qolmaydi. Vazn yigʻganimni ham sezdim. Bu ketishda yana eski Siennaga aylanib qolsam kerak.

Jimin ham doim yonimda. U mendan kechirim soʻradi va umrbod doʻstim boʻlib qolishga qasamlar ichib tashladi. Hech qachon meni tark etmas ekan. Uylanib olsa unutadi albatta. U hamon menga juda gʻalati qaraydi. Hech qachon erishilmagan, qozonilmagan mukofoti kabi. Ammo doimgidek juda gʻamxoʻr va mehribon. Kechir Jimin men seni hech seva olmadim... senga qaraganimda doim doʻstimni koʻraman. Noto'g'ri hayol yoki fikrlar boʻlmagan hech. Doim doʻstim boʻlib qol.

Otam va Jungkookni hech koʻrmadim. Oyim otam meni kechirgani va boshimda turib oʻtmasligim uchun hammaga yolvorganini aytdilar. Ammo nega kelmayapti? Hech sogʻinmadilarmi meni? Har doim nigohlarim eshikda qolib ketadi. Otam kelsa edi, meni erkalasa edi, zora "Qizim" desalar edi. Men ularni quchsam, iforini va mehrini qayta his etsam. Kechirganlarni menga tan olsalar edi. Qalbimda nimadir juda ogʻirlik qiladi bazan.

Jungkook... Menimcha u mendan voz kechgan. Oʻsha kuni uni so'ngi bor koʻrgan edim. Meni yana tashlab ketdimikan? Qayerlarda ekan u? Kimdan soʻrayman? Soʻrashga hech botina olmayman. Qanday soʻray? Men undan o'sha kuni voz kechdim. Ortimga qaramadim. U chi? U meni olib qoldimi? Balki Amaya bilan turmush qurgan. Juda baxtli boʻlgani uchun meni borligimni unutgan. Jungkook nega sen haqingda oʻylayman. Kimsan oʻzi? Hamma narsaga yetgan aqlim nega senga kelganini ishlamaydi. Vazifasini ado etmaydi? Seni hamon sevaman. Bu haqiqat... Mening eng telbanavo haqiqatim. Sevganim uchun ham faqat baxtli boʻlishingni istayman. Amaya bilan baxtga erishsang men faqat hursand boʻlaman. Yoʻlimdan qayta chiqma. Bilaman seni unuta olmayman...

Tun choʻkkan. Palata juda sokin. Hech narsa halal bermaydi. Uzoq uzoq o'ylashim, hayol surishim mumkin. Oyimni majburlab jo'natib yubordim. Yuzlaridagi charchoqni koʻrib o'zimdan ranjidim juda. Oyoqlarim lat yegani sabab koʻp turish va yurish mumkin emas. Ham buni istamayman. Kun boʻyi yotoqda yotaman. Ovqatni ham shu yerda yeyman. Bazan ko'nglim behuzur boʻladi. Oshqozonim qaynab ketadi.

Ichimdan nimadir bosib kelaveradi. Bugun ikki marta qayt qildim. Har kuni shu ahvol. Doktordan so'rasam operatsiyadan keyin bemor oʻzini tiklaguncha shunday boʻlib turar ekan. Faqat yeb yotaman. Bazan palatani uch qadam yurib aylanaman. Juda koʻp vazn olganman. Shunchalik ham boʻladimi? Yana semirib ketsam-a! Efff Balki dieta qilarman tuzalib ketsam. Onam juda chiroyli boʻlib vazn olganimni aytilar. Baqaloqlikda chiroylilashish boʻladimi?

Yostiqqa boshimni qoʻyib yonboshlab yotib oldim. Ichimda nimadir pirpirayotgandek. Oshqozonim buzildi shekilli. Koʻzlarimni yumib chuqur nafas chiqardim. Ablah Jeon! Nega koʻzlarimni yumsam seni yuzing gavdalanyapti. Yaramas! Seni yomon koʻraman. Hech qachon yuzingga qaramayman! Ammo... ammo seni quchoqlagim kelyapti. Nega yigʻlayapman. Ablah Jungkook! Soʻtak! Yaramas! Qabih! Menga qanday qilib shularni ravo koʻrdi. Ahmoqman! U nega koʻrgim kelyapti. Uni quchoqlagim kelyapti. Efff la'nati! Oʻsha tun yana hayolimga keldi. Buzuqi! Ammo juda kelishgan... lablari. Boʻsalari. Erkalashlari umuman boshqacha edi. To'nka! Meni sevadi deb oʻylardim. Yolgʻonchi ablah! Jeon Jungkook seni koʻrgim kelyapti. Iforingni hidlasamda quchogʻingda uhlasam!

— La'nati Jeon! - oʻrnimdan sapchib turib uni lanatladim. Tepamda menga moʻltirab qarab turgan hamshirani koʻrib hijolat tortdim.

— Aaa xonim... biror nima istaysizmi? Siz aytsangiz olib kelaman... - yarim kechasi nima istashim mumkin. Halovat istayman! Tinchlik istayman! Jungkookni istayman! Ablah Jeonni koʻrgim kelyapti. Buni esa iloji yoʻq. Shirin nimadir yegim keldi. Banan! Ee yoʻq oʻylasam ko'nglim behuzur boʻldi. Tarvuz! Ha ha Tarvuz istayman! Ayshhh endi judayam istab qoldim

— Tarvuz! Tarvuz yeyishni istayman... olib kelasizmi? - hamshira biroz gʻalati tortdi. Hozir tarvuz topib boʻladimi? Albatta yoʻq. Endigina qishdan chiqdik oʻzi. Uni ustidan kulgandek tuyuldim shekilli. Iljayib turishi yoqmayapti.

— Uhlamay tursangiz uzog'i yigirma daqiqada olib kelaman! - u gaplarini yakunlab tezda palatadan chiqib ketdi. Aqldan ozganmi bu? Hozir tarvuzni qayerda topadi. Oʻzi bu narsa qayerdan kelli miyamga. Bari bir topa olmaysan. Uhlayman. Ajab qilsin!

Yaxshilab joylashib olib yana oʻsha soʻtak Jeon haqida oʻylay boshladim. Tentak Sienna! Nega uni koʻrgim keladi. Yomonam sog'inib ketdim. Aqalli bir martagina kelsin edi. Yuziga zaharimni sochardim. Bir martagina koʻrib qolardim shu ablahni. Jungkook nega bunchalar berahmsan? Men esa naqadar ilojsizman. Hayotning la'natlangan qonuni shu ekan. Sevasan ammo sevilmaysan.

Iliqlik... yo'q bu qaynoqlik. Isib ketyapman. Boʻynimga issiq havo urilyapti. Qimirlay olmadim. Belimda begona odamning qoʻli turibdimi? La'nati! Bu nimasi boʻldi!

— AAAAA! Qoch! - qoʻrqib baqirib yubordim. Nafasim tezlashib ketdi. Sochlarim yuzimga oʻralib qolgan kimdir yerga qulab tushdi. Ajab qilsin! Tanimagan, bilmagan odamini quchoqlab yotadimi? Kim ekan u ablah!

— Uhhh! Ayshhhhh! - baland ovozda uh tortgan inson kimligini bilaman. Bu ovozni, bu tovushni, oddiygina nafas olishni minglab insonlardan ichidan farqlay olaman. Jungkook... koʻzlarim achishdi. Bogʻzimga ogʻir nimadir tiqildi. Telba sevgilim Jungkook...

Uning yuzini ko'rganimda hamma narsa birdan oʻzgarib ketdi. Tanamdagu titroq kuchaydi. Nafas olishim yuragim bilan birga tezlikda ish bajarardi. Ablah juda kelishgan! Butun vujudimda titrab ketdi. Ichimda nimadir tipirchilayapti. Raqsga tushyapti deyarli. Tanamda iliqlik tarqaldi. Jungkook belini silab oʻrnidan turdi. Menga tikilib turib jilmaydi. Yaramas! Bunday jilmayma! Seni sevishdan toʻxtay olmay qolaman. Hamma narsani unutaman. Seni quchoqlagim kelyapti. La'nati bu nimasi boʻldi? Koʻz yoshim yuzimni siypalab soʻng izidan sovuq bir iz qoldirdi.

— Qoʻrqitib yuborganim uchun kechir! - u menga termulib turardi. Nega hech nima boʻlmagandek jilmayib turibdi. Yuzi porlab turibdi. Nigohlarida muhabbatni his qildim. Balki adashyapman. U rolini juda zo'r ijro etadiku. Shoshmay tur Jeon adabingni beraman!

— Kimsiz oʻzi? - Unga atay tanimagandek qarab turdim. Uning yuzida kulgu yoyildi. Men esa oʻzimni jiddiy tutib turibman. Men ham zo'r rol ijro etaman Jeon. Yaramas lablari nega buncha pushti. Ablahning mushaklari ham betakror. Ularni tishlagim kelyapti.

— Sien?... Men Jungkookman! Tanimaganga olyapsan shundaymi? - u koʻzlarini biroz qisib menga yaqin keldi. Oʻzim istamasamda ortga tortdim. Negadir unga teginishni istayman. Ammo yoʻq! Adabing berishim kerak seni! Osonlikcha quchogʻimga olmayman sen ablahni.

— Qanaqa Jungkook? Kimsiz oʻzi? Nega bu yerga kirib oldingiz! Yordam bering! - undan oʻzimni olib qochib choyshab ichiga kirib oldim. U esa taajjublanib menga tikilib turardi. Yuzida jiddiylik yugurgan. Ajab qildim! Battar boʻl Jeon!

— Sien... hazllashishing shart emas! Men tanib turibsanku! - u yana menga yaqin keldi. Bilaklarimni tutganida qilishni istagan ishimni amalga oshirdim. Kaftlarini tishlab oldim. U esa igrab qoʻyib yuborganimda qoʻlini tortib oldi. Jagʻlari qisilgan menimcha yomon tishladim. Besh battar qilishim kerak edi oʻzi! Achinma unga Sienna!

— Kimsiz? Keting bu yerdan! Hozir hamshiralarni chaqiraman! Menga tajavus qilmoqchi boʻldingizmi? - unga talvasa tushgandek qilib baqirdim. U esa hayron qiyofada menga qarab turardi. Baqirganim sabab doktorlar tezda yetib kelishdi. Shu yerdan haydab chiqaraman seni Jeon. Oʻshanda ichim muzdek boʻladi.

Doktorlar kelganida yana rolga kirishib ketdim.

— Janob Do bu odam palatamga kirib olibdi! Qoʻrqib kettim! Meni quchib turardi. Begona odam bu yerga qanday kiradi! Dadamga habar bering! - choyshablarni ustimga yopib sarosimaga tushgandek gapirdim. Doktor bir menga bir Jungkookka qarab turardi. Doktor menga yaqinroq keldi.

— Bu yigitni tanimayapsanmi? - u ishonmay so'roqladi. Jungkook meni sinchikov kuzatib turardi. Davom etamiz!

— Yoʻq albatta! Bu yigit kim oʻzi? Dadamga habar bering! Ustingizdan shikoyat yozaman! Duch kelgan odam palatamga kirib kelaveradimi? - Men Jungkookka bepisand nigoh bilan qarab qoʻydim. U yosh bola kabi moʻltirab qarab turardi menga. Alam qilsin! Yuzimni unday burib boshqa qaramadim. U burchakda ilojsiz qolib nima qilishini bilmay turardi. Doktor esa menga tinchlantiruvchi dori buyurib asabiylashmasligim va dam olishimni aytib meni qayta tekshirdi.

— Men uhlamoqchiman! Hamma chiqib ketsin! - yuzimni burib choyshabni ustimga tashlab oʻgirilib yotib oldim. Qayta ortimga oʻgirilmadim. Shunday boʻladi Jeon. Negadir uni yana koʻrgim kelyapti. Yuziga yaxshi qarab ololmadim. Mushaklarini koʻrib oldim ammo. Bekor qildimikan? Effff nega birdan turib ketdim ozgina quchogʻida yotaversam boʻlarkan. U belimdan quchgan edimi? Ayshhh.... demak hamon voz kechmagan. O'rnimdan turib olib sochlarimni ortga tashladim.

— Jungkook meni sevadimi shunda? Nega keldi unda? - ahmoqmanda. Menga qilganlarini darrovgina unutib yubordim. Bittagina jilmayib qoʻydi xolos. Nega oʻzimni aldayman axir haqiqatdan koʻrgim kelgan edi. Sevaman uni. Eyyy nega unday qildim oʻzi! Sochlarimni siqimlab tipirchiladim. Lablarimni qimtib yigʻlagim kelib oʻtirardim. Uzoqdagi shkafcha ustida tarvuzni koʻrdim. U kesib tayyorlab qoʻyilgan edi. Menimcha Jungkook olib kelgan...

Nega yigʻlayapman? Jungkook... Nega birdan ketib qolasan? Quchmaysanmi? Siennam demaysanmi? Men bilan qayta tanishmaysanmi? Nega darhol taslim boʻlding? Sevmaysanmi? Nega kelasan boʻlmasa... yuzimni kaftlarim bilan bosib yigʻladim. Hoʻngrab yigʻladim. Yuragim ogʻriyapti. Uni koʻrgim kelyapti. Ammo u qilganlarni ham unuta olmayapman.

— Ablah ekansan Jeon! Nega ketib qolsan! - u ketib boʻlgan boʻlsa kerak. Axir koʻp vaqt boʻldi palatadan chiqib ketishganiga. Yigʻlab yuzimni yoptim. Telbaga aylandimmi nima balo? Sevaman ammo qoʻlimni uzata olmayman. Qabul qila olmayman... Nega menga ilgaridagi kabi yopishib olmayapsan? Sevsang kelda ablah!

— Men shu yerdaman Siennam... - uning ovozini eshitganimda butun hujayralarim yayrab ketdi. Yoqimli toʻlqin tarqaldi vujudimda. Kaftlarimni olib uzoqdagi qoʻlida planshet ushlab turgan Jungkookni koʻrdim. U yumshoq jilmayib qarab turardi. Nega bunchalar seni sevaveraman? Nima qilib qoʻygansan meni? Nega sendan voz kechib ketolmayman? Yaramas Jeon.

— Ket! Seni koʻrishni istamayman! Seni tanishni istamayman! Ket dedim senga! - unga qarab baqirib tashladim. Ichim yonib ketyapti. Qol deya olmayman. Ket deyish esa oson. Qabul qila olmayman. Ammo sevishdan to'xtash umrimni poyoniga yetishi kabidek. Voyyy soʻtak nega burilyapti! Rostan ketib qolyaptimi?
— Hoooyy! - yana qichqirib yubordim. Doim shunday yigʻlatadi meni ablah. Nafas olishim tezlashib ketdi. Lablarimni tishladim. U menga oʻgirildi ammo men yuzimni burdim. Nimasi boʻldi qiliq! Arosatda qolib ketdim... efff. Agar qaramay turganimda ketib qolsang ikki bor turqingga qarasam odam bolasimasman. Ketib qolgan boʻlsang kechirmayman Seni Jeon.

Jimib qoldi. Aniq ketib qolgan. Ahmoqsan Sienna. Ahmoq. Ana rol oʻynaganingni ham bilib qoldi. Ortga burilganimda ketib qolgan boʻlsachi? Jungkook bu gal shunday qilgan boʻlsang... sevmayman seni! Savdoyiman men! Bari bir sevaman oʻsha ablan Jeonni... sekingina oʻgirilaman balki ketmagan.

Ogʻirilmasimdan meni yotoqqa bosgan yigit tepamda menga chuqur tikilib turardi. Ayyshhh joningdan sevgilim ketib qolmabdi. Bunchalar tez qachon yetib kelib olgan ekan. Lablarimni qimtidim. Koʻzlaridan qorachiqlarimni undan uzmaslikni juda istmayman ammo ichimda nimadir yuziga tarsaki tushir deydi. Yuziga nima boʻlgan buni? Nega koʻkarish izlari bor. Lablari burchagi qizil turibdi. Menimcha jarohat olgan.

— Yuzingga nima qildi? - tilimga kelgan soʻzlarni aytim. Hammasi tupurdim unga nima boʻlgani menga juda qiziq. Jungkook menga qarab yengil jilmaydi. Nafas chiqarib kulib qoʻydi.

— Rolingizni mahorat bilan ijro etdingiz Sienna Xonim! - u egilib peshonamdan oʻpib qoʻydi. Mmm biram yoqimli. Yana oʻpib qoʻy yaramas. Nega bu bola bunchalar tortinchoq boʻlib qoldi. Avval bunday emas ediku. Yoki men boshqacha qayta tigʻildimmi? Eff nimaga mendan uzoqlashadi. Lablaridan oʻpishni istayman. La'nati oʻzim qilaman!

Mendan endi uzoqlashmoqchi boʻlgan yigitni yoqasidan tortib lablariga intildim. Dudoqlarimiz birlashganida butun tanamda anchadan buyon his qilishni istagan qaynoqligim tarqaldi. Dominantlik menda boʻldi ammo davomi Jungkookdan boʻlaverdi. Uning dudoqlari menga kuch berayotgandek edi. Nimadir ichimdan toshib kelyapti. Jungkook boʻsani tobora chuqurlashitirib borardi. Uni toʻxtab qolishini hech istamas edim. Yoqasidan yaxshiroq tortqilab boʻsani yakunlashga uringan yigitimni ogohlantirib qoʻydi. Qisqa kulgi ortidan meni yotoqqa yaxshiroq bosgan Jungkook endi ustiga yaxshiroq joylashib oldi. Mana endi juda qulay. Uning boʻyni ortidan barmoqlarimni suqub tortdim. Kuchsiz igroqdan soʻng qarshi javob sifatida belimgi qisib qoʻygan yigitim shifoxona koʻylagi etaklarini koʻtara boshladi. Ko'nglimni koʻchasi hali jiddilashishga yoʻl boʻlsin. Koʻksidan yengil turtganim sabab menga bir necha santimetrgina uzoqlashdi xolos.

— Jasorating tugab qoldimi Momiqcham... - u menga ayyorona qarab qoʻyib sochlarimni silab qoʻyib quloqlarim ortiga oldi. Negadir beixtiyor jilmaydim. Uni juda sevaman. Qanchalar yomon boʻlmasin, ablah boʻlmasin, beshafqat boʻlmasin, sevaman. Sevgimdan hech afsuslanmadim. Uni sevish meni jonlantiradigandek. Istasamda undan voz kecha olmayman, sevishdan oʻzimni tiyolmayman.

— Unda davom etaylik! Faqat qoʻlingni pastlata koʻrma! Bu safar yotoqdan tepib yiqitaman... - Jungkook iblisona iljayib yana lablarimga yopishdi. Biz hammasini unutgan edik. Borliq, dunyo, taqdir yoki haqiqat bizni qiziqtirmas edi. Men va faqat u bormiz.

Uning quchogʻida hotirjam yotardim. Nafasim yengil, qalbim osoyishta. U yonimda. Oʻtmishni eslashni istamayman. Uning xatolarini yodga olishni ham. Undan uzoqlashishni istamayman.

Jungkookning barmoqlarini yelkamga muloyim aylanib terimni silar ekan quloqlarim ostida uning gupullab urib turgan yuragi tovushi eshitardim.

— Sien... - u nimadir demoqchi ekanini fahmladim.

— Jungkook! Hech narsa dema... soʻzlar kerak emas. - soʻzlarini boʻlib talab qildim undan. Jungkook shu ondayoq to'xtab meni quchogʻiga yaxshiroq tortdi. Chuqur nafas chiqarib yelkamni silab qoʻydi.

— Seni sevaman Sien... doim sevganman! - koʻzlarimni endi yumganimda quloqlarim uning ovozini eshitdi. Sekin jilmayib qoʻydim ammo javob qaytarmadim. Buni oʻylagani kabi oson aytmayman. Ammo ichimda nimadir hamon baxtdan tipirchilar edi.

>>>

Yuvinish xonasida tepamda naqt uch kishi bilan biroz avvalgi qoʻlansa hidli ovqatni deb qayt qilar edi. La'nati nega ogʻzimga soldim. Nima shoʻrva edi u! Ichida sholgʻom bor edimi? Sholgʻomni yoqtirmaymanku!

Boshimni koʻtarib chuqur nafas oldim. Bogʻzimga tikilib kelgan qisilishdan keyin yoqimsiz tamga ega suyuqlikni yana chiqarib yubordim. Tomogʻim achishib qoldi. Holsizlikdan tanam boʻshashib qoldi.

— Ahh bechoragina qizim! - oyim boshimni ushlab yuzimni yuvib qoʻydi. Flora oʻng tomonimdan meni tutib turardi. Orqamga esa Taehyung ham bor. U ham nimadirlar deyapti. Unga balo bor ekanmi bu yerda?

Oyim va Flora meni yetaklab yotoqqa olib bordi. Oʻzimni tashlab joylashib yotib oldim. Qayt qilish bunchalar achinarli boʻlmasa. Qaltirab qoldim. Chuqur nafas ola boshladim. Koʻzlarim yumilib ketardi. Ertalabdan buyon hech vaqo yemagan edim. Ichaklarim bir biriga yopishib qolgandek tuyulyapti.

— Siennaa! - palataga vahima bilan kirib kelgan Jungkook yonimga kelib kaftlarimni siqib oldi. Hijolat chekib atrofga qarab qoʻydim. Ahmoqmi bu nega bunday qiladi? Oyimni yonida nima degan odam boʻldim.
— Ayshhh! Ahvoling yaxshi koʻrinmayapti! - Jungkook havsalasiz nafas chiqardi.

Oyim ham burchakda jimgina turibdi. Nega Jungkookni haydamayapti? Flora va Taehyung ham sukutda. Nega ular gʻalati.

— Flora sholgʻomni yoqtirmasligimni bilib turib shoʻrvaga uni solib menga yedirdi! - Floraga qovoq osib qarab qoʻydim. U asabiy koʻzlarini kattalashtirdi.

— Ahmoq homiladorlikda bunday boʻlishi tabiiy! Meni shoʻrvamni aybi yoq... - Flora yuzini burib menga iztaza qildi. Homiladorlik? Men homiladormanmi? Hazllashyapti shekilli.

— Nimaaa?! Menmi? - men hayratda koʻzlarim katta ochib qotib qoldim. Qanday qilib odam homiladorligini birovdan eshitadi. Bola? Men ona boʻlamanmi? Oyimga burilib qaradim u Flora yomon qarab qoʻydi.

— Xolajon menga unday qaramang! Bilishi kerakku qornidan odam bolasi borligini. Tugʻriq paytida bilishi kerakmidi nima?! - Flora achchiqlanib bildirdi.

Men hayratda edim. Jungkook ham jim. U ham bilganmi? Ahmoq Sienna... mana nega tez tez qayt qilyapman. Bir nimalar yegim keladi. Jungkookni koʻrsam ochimda nimadir tipirchilab qoladi. Biz oʻsha tun... oʻsha tunda bu bola. Ahhh... Men ona boʻlaman. Jungkookning farzandi. Ikkimizniki... koʻzlarim achishdi.

— Bu haqiqatmi? Chindan bu yerda bola bormi? - men qornimni ishora qilib hayratda soʻroqladim. Jungkook qornimga qoʻlini qoʻydi. Ichimda yana oʻsha pirpirash hissi boshlandi. Nahotki u otasini his qilayotgan boʻlsa.

— Bizni bolamiz... - Jungkook ajoyib jilmaydi.

— Shoshilmaymiz balki otasi sen emasdursan! Sienna hali tasdiqlanamadi buni! Jiyanimni otasi boʻlganing uchun bu yerda turibsan soʻtak! - Flora bir qadam yaqin kelar ekan Taehyung uni bilaklaridan tutib tinchlantirdi. Men Jungkookni kechirsam ham u hech qachon kechirmasa kerak. Bu telba qiz nima demoqchi boʻldi? Men nima boshqa erkaklar tagiga oʻzimni otamanmi?

— Flora bu bilana nima demoqchisan? - unga qoshlarimni chimirib qaradim. U esa havsalasiz ensa qotirib burildi.

— Ha qolishing mumkin otasi sen ekansan! - u Jungkookka yeb yuborgudek qarab qoʻydi.

— Boʻldi sevgilim yoshlarni tinch qoʻy! Jungkookka juda havasim kelyapti... - Taehyung Florani belidagi yupka tepasini teginib qo'yar ekan qosh qoqib qoʻgdi. Flora qoshlarini chimirib ahmoqona nigoh bilan unga qarab turardi.

— Biz hali turmush qurmaganmiz! - u Taehyungdan suzulibgina uzoqlashar ekan koʻzlarini asabiy yumdi. Taehyung unga ayyorona kulimsirab qarab turardi.

— Bizning ham toʻyimiz tezlashib ketarmidi deymanda... - Taehyung oyim tomonda qarab qoʻyar ekan oʻzini bosib oldi. Flora esa yonimga kelib ikkinchi qoʻlimdan tutib Jungkookka g'alati qarash qilib qoʻydi.

— Oʻzi seni kim chaqirdi? Yoki... - Flora achchiq qilib gapirar ekan sekin ortidagi Taehyungga qarab qoʻydi.

— Boʻlajak rafiqamni boshqalarga ishonmayman! - Jungkook ham unga jiddiy qarab qoʻrs soʻzlardi.

— Yoʻlda boshingni urib oldingmi deyman Jungkook! U hali rafiqang emas... boʻlajak deding oʻzing! Hozir emas... - Bu ikkisini oʻrtasida qolib ketar ekanman Taehyung peshonasini siladi. Oyim allaqachon bizni oʻzimizni qoldirib chiqib ketayotganlarini koʻrdim. Menimcha oyim ham hijolat tortdilar.

Taehyung Floraga yaqinlashib yelkasidan tutdi.

— Meni ham shunday talashsang edi! Qani turchi... Sen menikisan men seni Siennaga bermayman! - Taehyung Florani turgʻizar ekan mendan uzoqlashitirdi.

— Tae! Men Sienna bilan qolaman... Toʻydan soʻng manavi to'nka bilan qoladi afsuski! Ammo ungacha unga oʻzim gʻamxoʻrlik qilaman... - Flora yana Taehyungni rad etib men tomon yaqinlashmoqchi boʻldi. Ammo Taehyung uni belidan tutib oʻziga tortdi.

— Ulardan soʻng navbat biziki boʻladi! Balki biz ham toʻyimizgacha bir harakat qilib koʻrarmiz... Himoya vositalarisiz qaynoq tunga nima deysiz Kim Flora? - Taehyung oʻynoqi nigohlari bilab Floraga yaqin kelib yuzidan oʻpib qoʻydi. Flora asabiy hoʻrsinib qoʻydi.

— Balki oʻsha qaynoq tunda nimalar qilishimizni rejasini ham shu yerda aytarsan?! Xohlasang intervyu beramiz! Qani yur bir shamollab kelamiz miyangga kislorod yetib kelmay qolyapti chamasi... - Flora Taehyungga kesatib soʻng mazaxlab qoʻlidan tutib eshik tomon yetakladi. Menga oʻgirilib ishora berib qoʻyar ekan ikkisi xonani tark etdi.

Jungkook shu zahoti quloqlarini qornimga qoʻyar ekan nimadir eshitish maqsadida qimirlamay turar edi. Men esa keng jilmaydim. Gʻalati his ekan bular.

— Menimcha hali kichkina boʻlsa kerak... - Men Jungkookning boshini silab sochlarini oʻynab bildirdim. Jungkook boshini koʻtarib menga tikildi.

— Deyarli oʻn to'rtinchi haftaga oʻtyapti. Adashding sevgilim u deyarli odamchaga aylangan... - u bir nimalarni hisoblab soʻng qosh qoqib ma'lum qildi. Men bilmayman ammo u biladi. Hoʻsh kelajakda u qanday ota boʻlar ekan.

— Sen bularni qayerdan bila qolding! - men uni turtib kulimsiradim.

— Tahlil natijalarini ko'rganimda u sakkiz haftali edi. Unda soʻng besh haftacha vaqt oʻtdi... internetdan koʻrdim bola bu haftada odamchaga aylanar ekan! U bizni eshita olarkan... va.. - u shunchalar baxtli qiyofada gapirar ediki men uni keng jilmayish bilan kuzatardim. Unga otalik juda yarashar ekan. Menchi qanday ona boʻlaman. Xonaga kirib kelgan qadam tovushlari sabab Jungkook ortiga oʻgirildi.

Dadam... dadam jiddiy va tund qiyofada palataga kirib kelar ekan ortidan onam ergashib kelardi. Boshimni quyi egdim. Otamni yuziga qanday qarayman. Jungkook ham tik turib jim qoldi. Jungkook bilan baxtni oʻylabman-u dadamni bu nikohsiz paydo boʻlgan nabirani qabul qilashi haqida oʻylamanman. Bu gal oʻzimni nima bilan oqlayman. Yana otamni yonida yer bilan bitta boʻldim. Bu gal ham huddi o'sha xato. Faqat bu gal biz qilgan gunohning aniq dalili bor. Farzand... otam bu gal ham meni kechirmasachi? Mendan butunlay voz kechib yuborsalar kerak. Endigina otamning yana erka qiziga aylanishdan umidvor edim. Biroq yana tarix takrorlandi. Boshimni koʻtara olmay qoldim. Nima deyman? Otamni yuziga qanday qarayman? Kechiring dada... Men sizga munosib qiz boʻla olmadim. Men bir nomussiz farzand boʻldim sizga.

Tanam titrab ketyapti. Mana endi haqiqatdan qornim bilinishini fahmladim. Koʻzlarim yoshlanib keraveryapti.

— Qizim... Ahvoling yaxshimi? - dadamning ovozi quloqlarim ostida jarangladi. Qayta qayta so'zlar miyanda jonlana boshladi. Yuragim siqilib ketdi. Hayajonim ortib chuqur nafas chiqardim. Boshimni koʻtara olmadim. Otamga qarashga haddim sigʻmayotgan edi. Bogʻzimga toshdek bir qattiqlik tiraldi. Hech yutuna olmas edim.

Qoʻlim qaltirardi. Otam menga tepadan kuzatib turganini his qilardim. Hozir yigʻlab yuboraman. Nafas ololmay qoldim. Va... o'zimni bosa olmadim. Hoʻngrab yigʻlab yubordim... kaftlarim bilan yuzimni yopdim. Sokin palatada faqat meni yigʻi ovozim eshitilib turardi.

Biroz vaqtdan so'ng meni quchgan ulkan tanani his qildim. Iltimos u Otam boʻlsin...

Shukur... haqiqatdan ota meni quchibdilar. Otam meni quchoqladilar... Yetti yil... yetti his bu taftni his qilmadim. Yetti yil otam bilan huddi begonalardek yashadim. Hatto tushlarimga ham kirmasdi. Hatti tushlarimda ham otam meni "Qizim" demasdilar. Otamni meni erkalashlariga muhtoj boʻldim. Uzoqdan otamni kuzatib oʻtirardim. Kelib meni quchoqlashlarini, kechirganini aytishini istar edim. Otam yonimdan begona kabi oʻtib ketganlarida bir kun kelib meni yana qizi sifatida qabul qilishini kutgan edim. Men afsusdaman... sevib otamning mehridan uzoqda yetti yil oʻtkzaganimdan, otamning menga begona kabi qarashiga loyiq boʻlganimdan. Birgina " Qizim " deb atashlari uchun oʻlishga ham tayyor edim. Yetti yilimni hech qachon yashamagandek oʻtkazdim. Qorong‘ulikda, kimsasiz, iztirob va sogʻinchda. Otamning birgina menga qarab qoʻyishlaru uchun nimalar qilmadim. Ammo hech qachon bu kunlar kelganida bunchalar qalbim ogʻrishini, hayajondan yuragim qinidan chiqib ketishi haqiqa o'ylamagan ekanman.

Yetti yil deganda otamning qarshiga yana oʻsha holatda yoʻliqdim. Yana sharmandali bir holatda. Vujudimda nikohsiz bir farzand bor. Oʻzimdan uyalib ketyapman... Otam meni qabul qildimikan? Kechirdimikan?

— Qizalogʻim... endi hech qachon yigʻlama! Dadang seni yoningda... - otam koʻzlarimni artib hiyla jilmaydi. Men bosh silkidim. Boshimni silab yana jiddiy qiyofaga qaytib oʻrnidan turdi.

— Otannga ayt, menga chogʻ qazishdan boʻshasa qongʻiroq qilsin! - otam Jungkookka koʻz qiri bilan qarab qoʻydi. Jungkook otamni yonidan juda yuvoshgina koʻrinardi.

— Hop boʻladi Dada... - Jungkook soʻzlarini yakunlab otamga qarab qoʻydi. Otam Jungkookka hech qanday ifodasiz tikilib turib menga qarab qoʻydi. Menga sekin imo qilib qoʻyar ekan palatadan chiqib ketishdi.

Yelkamdan togʻ agʻdarilgandek boʻldi. Oʻzimni juda yengil his qilar edim. Hozirgina otam meni " Qizim" dedi. Meni quchib boshimni silab qoʻydi. Bu haqiqatda sodir boʻldi. Ichimdan shunchalar quvonar edimki tasavvur qilish qilish. Chuqur nafas chiqardim. Jungkook menga qarab jilmayib qoʻydi. Hammasi juda yaxshi. Menimcha endi baxtli boʻla olaman. Endi mendan Otam, Jungkook va yana qo'shimcha bolajonim ham bor. Baxt kutilmagan kutilmagan tarzda hayotimizning zulmatga botgan pallasida nur kabi kirib kelar ekan. Men shularga loyiq edimmi? Baxtgachi loyiqmanmi?

>>>

Kaftlarimni tutib turgan Jungkook ularni hech qoʻyib yubormas edi. Bugun nikoh oqshomimiz. Rohib bizni nikohlab qoʻydi. Mana endi kechgi bazmda barcha yaqinlarimni bir davrada koʻrib turibman. Nikoh bazmimizga juda koʻplab mehmonlar tashrif buyurgan. Ikki yirik kampaniya farzandlari nikoh marosimi boʻlsa yana nimani kutish mumkin. Negadir juda holsizlanib qoldim. Jungkook bir qadam ham mendan uzoqlashmadi. Qoʻli belimdam uzilmadi. Agar qaysidir mehmon bilan salomlashganda ham qoʻllarimni qoʻyib yubormas edi. Ayniqsa menga hech kimga hatti yaqin yoʻlatmadi.

Oppoq libosda yonimda suyukligim bilan juda baxtliman. Bolamiz ancha kattalashib qolgani sabab kengroq toʻy libosini tanladim. Togʻri menga yarashib turgani rost ammo biroz vazn yigʻganim va homiladorlik sabab toʻlishib qolganman. Jungkookni yonida koʻrimsiz boʻlib qolgan boʻlsamchi?

— Jungkook... Juda charchab kettim! - Jungkook men tomon egilar ekan bildirdim. Menga kulimsirab tikilib turgan erjonim nigohlariga buzuqlikni darrov sezdim.

— Dam olishimiz uchun ramantik tunga nima deysan? - u quloqlarim yoniga yaqin kelib so'zlardi. Buzuqgina erginam. Mmm ammo men ham bu fikrga qarshilik bildirmasdim. Nega uyalishim kerak axir u endi meni erimku.

— Agar hozir olib ketmasang keyin yoq deyishim mumkin! - men unga qarab oʻynoqi jilmayar ekanman Jungkook lablarini tishlab oʻyin qilib qoʻydi. Belimdan siqimlab lablarini peshonamga bosdi.

— Vaqt yoqotmaylik! Qochamiz Sevgilim... - u kaftlarimni oʻziniki bilan toʻldirar ekan eshik tomon yetaklab ketar edi. Bizni hech kim payqamaydi deb oʻylashim mumkin emas albatta. Axir toʻyning egalari va sababchilari bizmiz.

Uzoqda ikki yoshning ortidan kuzatib qolgan Janob Collins qadahini koʻtarib hoʻpladi. U qizini faqat baxtli boʻlishini istardi.

— Menimcha biz qizimizni togʻri insonga berdik... - Seulgi xonim eriga yaqin kelar ekan bildirib qoʻydi.

— Uni qizing tanladi... Taqdirini oʻzi belgiladi! Menimcha ham biz togʻri qaror qildik Azizam! - Janob Collins rafiqasiga qarab boshini silkib qoʻyib chuqur nafas oldi.

— Fikrlaringizga qoʻshilaman! - suhbatga dangal qoʻshilgan Janob Jeonning nigohlarini Seulgi xonimga tushdi. Janob Collins rafiqasini oʻziga biroz tortib quchar ekan rashkini ochiq koʻrsatdi.

— Minho hammasi oʻtmishda qolib ketgan... - Janob Jeon biroz kulimsirab kesatib qoʻydi.

— Hech narsa oʻtmishda qolmagan ekankim shuncha ishlar boʻlib oʻtdi! - Janob Collins ham sha'ma qilib Janob Jeonga jiddiy tikildi.

Yetti yil ilgari ular kelishib olishgan edi. Jungkook hech qachon Siennaga yaqinlashmasligi kerak edi. Janob Jeon Sienna orqali Janob Collinsni g'ururini sindirishga uringan edi. Janob Collins Jungkookning hayotiga tahdid qilganida Janob Jeon uni hech qachon Siennaga yaqinlashtirmaslikka soʻz bergan edi. Janob Collins Janob Jeon bilan barcha aloqalarini uzdi. Oʻshandagina u Seulgi xonim Janob Jeonning muhabbatini rad etgani, u bilan hech qachon munosabatda boʻlmaydi uning oʻrnidan hayotida tasodifan paydo boʻlib qolgan Janob Collinsni tanlagani haqida aytib berdi. Ammo ularning rejasi ish bermadi. Jungkook oʻzining shaxsiy kampaniyasini ochdi. Aynan Collins Group bilan ishlash uchun qoʻlidan kelgan barcha ishlarni qildi. Oʻz kampaniyasini rivojlantirib qayta Sienna bilan toʻqnash kelish uchun harakat qildi. Janob Jeon uni hech qachon Koreyaga jo'natishga yoʻl bermadi. Yillar oʻtib Sienna bilan Jungkook uchrashganini bilgani ham ularni yana birlashmasligi uchun harakat qilgan edi. Chunki u Janob Collinsga va'da bergandi. Ammo u bu ikki yoshlarni ayira olmadi. Jungkookka Siennani Jimin bilan mehmonxonada birga ichkilik ichishganini koʻrsatdi. Yetti yil Jimin bilan nima ishlar qilgan boʻlishi mumkinligi haqida buzuq fikrlarni miyasiga joyladi. Jungkook hech qachon otasiga qarshi chiqa olmagan. Ammo u boshqa yoʻllarini qidirardi. Taqdir bu ikki oshiqlarni ayira olmagan.

— Ularni bir biridan ajrata olmadik... Farzandlarimga faqat baxt tilayman - Janob Jeon uzoqqa tikilib qoldi.

°°°

— Telbamisan Jungkook?! Sekinroq hayda biz koʻpchilikmiz unutma... - Sienna qornini silab qoʻyar ekan mashina salonida Jungkookning kulgisi yangradi. Mashinani biroz sekinlashtirar ekan u ham kaftlarini bo'rtib turgan qizning qorin sohasiga qoʻydi.

— Mittivoyga zararsiz pozalar topishimiz kerak... Borganimizda shoshib qolamiz Sevgilim! - Jungkook qizga ayyorona nigoh tashlab qoʻydi.

— Ana mehridaryo er! - peshonasini silab telefonini qoʻliga olgan qiz kinoya qildi. Jungkook yana baland ovozda kulib yubordi. Yana koʻzini yoʻlga tikar ekan har zamon qizning telefoniga nazar tashlab qoʻyar edi.

Ularning ishq hikoyasi tugamadi, aslida ularning hikoyasi endigina boshladi.

Sevgi - kimning qalbida oʻzing uchun eng qulay qoʻnim topmoqdir.

Sevgi - ba’zan eng chiroyli baxt ham, eng sokin og‘riq ham bo‘la oladigan tuyg‘u.

Sevgi - ayriliqdan keyin ham yurak bir nomni unutolmay qolgan sukut.

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Shu yerigacha oʻqigan boʻlsangiz oʻz fikrlaringizni bildirib ketinglar janlarim. Men uchun bu katta ahamiyatga ega.

Bilaman savollaringiz koʻpayib ketgan. Qolganlarni taqdiri nima boʻldi. Masalan, Jimin. Bunday savollar paydo boʻlishi tayin. Aslida shu yerida #Final qilib tugatmoqchi edim. Ammo meni shaxsiy bitta odatim bor. Shu ffni oʻqib oʻz fikrlarini bildirgan va reaksiyalar bosgan shakar qandlarim uchun maxsus #Baxtli_Yakun yozaman. Baxtli yakun oʻz nomi bilan aytib turibdi nima ekanligini. Oʻqimoqchi boʻlsangiz albatta aktiv boʻling men doim siz uchun yozishga tayyorman.

Final qismga keldik goʻzalim. Hech ham fikr bildirmagan boʻlsangiz men sizda albatta fikr kutaman.

E'tiboringiz uchun rahmat ♡

❏ Author Sienna Collins

LOST LOVE

2026-03-11T16:27:11.142Z

18-BOB.

` U ketti ammo qoldirgan dogʻi oʻchmadi...

° ° °

Vaqt shafqatsiz.

Soatlar asta sekin siljir go‘yo har bir daqiqa og‘ir yukday yelkaga osilgandi. Shifoxona devorlari orasida kutayotgan har bir nafas azobga aylanib borardi. Jungkook, Jimin va Amaya... Ular bu yerdan ketolmas ammo qolish ham chidab bo‘lmasdi. Shifoxona koridorlarida qorong‘u jimlik hukm surardi. Elektron asboblarning bexos ovozi, bemorlarning past ovozda ingrashlari va hamshiralar yengil qadam tovushlari, bularning bari oldingidek emas qandaydir g‘alati, uzoq va tushunarsiz edi.

Jungkook devorga suyanib o‘tirardi. Uning boshi pastga egilgan, qo‘llari esa musht bo‘lib tugilgan edi. Ichidan o‘tib ketayotgan azob yuzidan aks etmasdi, lekin yuragi har bir soniyada og‘riq bilan urardi.

"Shunchalik kuchsizmanmi? U yerda yotibdi... yolg‘iz... azobda... qoʻlimdan hech narsa kelmayapti... "

U har bir hujayrasi bilan Siennaning oldiga yugurib borishni xohlardi biroq... doktorlar unga yaqinlashishga ruxsat bermadi.

Uzoqda koʻrinish bergan doktor hammani sergak torttirdi. Jungkook o'rnidan tezda qoʻzgʻalib doktorga yuzlandi.

— Uning ahvoli qanday? Yoniga kirishim kerak! Nega shuncha vaqt ichida bunga ruxsat bermayapsizlar?! - Jungkook doktorga oʻdagʻayladi.

– Uning holati barqarorlashguncha hech kimga kirish uchun ruxsat berolmaymiz. - doktor o'sha qiyofasini yoqotmay javob berdi. Ortiga oʻgirilib yana u yerni tark etdi.

Jungkook bu so‘zlarni eshitib jim qoldi. Hech kim. Hattoki u ham. Uning yuragi toborasiqilib borar edi. Jimin tinchgina o‘tirardi ammo har bir harakatida g‘azab va alam sezilardi. U qo‘llarini yuziga qo‘yib, chuqur nafas oldi.

– Agar... agar unga nimadir bo‘lsa... - uning ovozi qaltirab chiqdi. Amaya unga qarab qoʻyar ekan indamadi. U shunchaki bir burchakda turardi. Ko‘zlari qizarib ketgan, lekin ko‘z yoshlarini tiyardi.

U ham Sienna uchun juda hafa edi albatta. Hamma bir narsa kutardi. Shifokor chiqib, yaxshi yangilik aytishini... Lekin hech narsa o‘zgarmasdi. Vaqt esa qotib qolganday edi. Har bir daqiqa asrday tuyulardi.

Soatlar o‘tdi.

Har bir soniya Jungkookning yuragini ezardi. U o‘zini allaqachon yo‘qotgandi. Ichidagi bo‘shliq tobora kattalashib borardi.

Shifoxonaga sovuq tun cho‘kdi.

Vaqt yura boshlagandek lekin hali ham juda sekin edi. Oradan besh, balki olti soat o‘tdi. Kutish zalidagi havo siqilgan o‘rindiqlarda o‘tirganlarning hammasi charchagan va harakat qilmasdi.

Shunda eshik shiddat bilan ochildi.

— Qizim qani?! - titragan, umidsiz ovoz shifoxona devorlarini larzaga soldi. Siennaning Onasi yuragi tilka pora boʻlib muthish habarni eshitgan onidayoq uchib keldi.

Ko‘zlari qizargan yuzlari shishib ketgan. U go‘yo so‘nggi soatlarda na bir lahza tin olgan, na ko‘z yumgandek koʻrinardi. U yugurgancha oldinga o‘tib, birinchi uchragan doktordan javob kutardi.

Taehyung va Flora ham ortidan shoshilib kirishdi. Flora o‘zini ushlashga harakat qilar ammo ko‘zlaridan bexos yosh sizib chiqardi. Taehyung esa qo‘llarini musht qilib tugib, tashvish bilan atrofga qarardi.

— Sienna qani!? - Flora zalga kirgach koʻzi birinchi Jiminga tushdi va undan qattiq ovozda soʻradi. Koʻzlaridan oʻt chaqnadi turar ekan ichidagi otash devorda suyanib turgan Jungkookni koʻrganida battar avj oldi. Hech ikkilanishsiz Jungkookning yoqasidan tortqilagan qizni hech kim tutib qololmadi.

— Sen qilding!? Shundaymi sen qilding! Uni shuncha yil azob chekkani kam edimi la'nati! Siennamga nima qilding ablah! Unga nima qilding! - Flora Jungkookka oʻshqirar ekan Taehyung uni zoʻrgʻa ajratishga urindi. Taehyung qizni quchib olib ortga olar ekan Flora tutaqib battar qichqirardi.

— Qoʻyib yubor meni! Seni oʻldiraman Jungkook! - tipirchilagan qiz Taehyungning qoʻllaridan chiqib ketar ekan togʻri borib Jungkookni yuziga musht tushurdi. Jungkook bu zarbaga hech qanday reaksiya bildirmay yuzini yerga egdi. Koʻzlari qizargan qalbini vijdon azobi bilan birga hijron ham oʻyib olardi. Florani mahkam quchib olgan Taehyung chekkaga olar ekan tinmay yigʻlayotgan qizni boshini siladi.

— Ablah! Sen qilding! Siennamni tamom qilding! Unga nimadir boʻlsa keyin qanday yashayman Tae... - Flora hoʻngrab yigʻlab Taehyungni quchogʻida turardi.

Shunda bir kishi... ohista eshik oldida qotib qolgandi. Janob Collins...

Nigohlari muzlagan biroq ichida dovul qaynardi. Oyoqlari unga bo‘ysunmayotgandek. U qizini so‘nggi bor qachon ko‘rganini esladi. Yetti yil oldin.

“Men seni kechirmayman, Sienna.”

Bu so‘zlar o‘sha kuni qizining ko‘zlarida qanday aks etganini u juda yaxshi eslardi. U o‘z qizidan yuz o‘girgandi. Va hozir, uni yana yo‘qotishi mumkinligini tushunib yetdi. U buni xohlamasdi. Xuddi yuragi qichqirayotgandek edi.

“Agar u ko‘zini ochmasa-chi?..”

Bu fikr uni tamomila yanchdi. Bu og‘riqni so‘z bilan ifodalash mumkin emasdi. Janob Collinsning nigohlari reanimatsiya boʻlimi yozuvi undagi yonib turgan chiroqda qotib qoldi. U qizidan yuz oʻgirdi. Yetti yil unga bir ogʻiz soʻz demadi. Undan voz kechganini davo qildi. Mana endi taqdir haqiqatdan qizini undan olib qoʻyish arafasida edi.

Onasi hamon yig‘lardi.
— Mening qizalogʻim... iltimos... - Flora shoshilib oldinga yurdi va ayolni tutib qoldi. Uning yuragi hamon o‘z joyida emasdi. Siennani bunday holatda tasavvur ham qila olmasdi. Flora ayolni tirab turar ekan koʻz yoshlarini tezda artib tashladi.

— U tirikmi? - Taehyungning ovozi past lekin dag‘al eshitildi.

Shifokor oldinlab kelar ekan yuzlarida gʻalati ifoda mavjud edi. Hamma javob kutardi. Janob Collins oldinga intildi. Ko‘zlarida hech qachon bo‘lmagan qo‘rquv aks etardi. Yuragi gursullab urib turar ekan dimogʻi achishardi.

— Siz Sienna Collinsning otasi boʻlsangiz kerak, shundaymi? - shifokor erkakka tikilib soʻzladi.

— Qizim... qizim yaxshimi? - va nihoyat u qizi haqida nimadir bilishga harakat qildi. Uni yaxshi ekanini soʻray oldi. Yetti yil hech qiziq boʻlmagan qizning ahvoli bugun unda qiziqish uyg'otdi. Qizi borligi yodiga tushdi. Yetti yil deganda " Qizim " soʻzini qayta ayta oldi. Qachonlardir qizini yaxshi koʻrishini ayta olmagan. Lekin hozir, hozir bu so‘zlar yuragidan ohangday ko‘tarilib chiqayotgandi. U qizini kechirishi kerak edi. U qizini qabul qilishi kerak edi.

Doktor qattiq xo‘rsindi.

— Ahvoli barqaror biroq holati hamon ogʻir. Biz barcha imkoniyatlarimizni ishga soldik. Qizingizni tanasi juda kuchsiz. Ertagacha ijobiy o'zgarish boʻlsa umid bor. Agar organizm ta'sirga javob qaytarmasa u shunchaki tibbiy apparatlar bilan yashaydi xolos... Miya kuchli zararlangan. Koʻp qon yoqotilgan. Organizm buni koʻtara olmaydi. Har qanday holatga tayyor turing Janob... - Onasi bir zum hushidan ketay dedi. Flora uni tutib qoldi. Taehyung esa tishlarini g‘ijirlab bo‘ynini orqaga tashladi. Ko‘zlarida achchiq og‘riq porladi.

Janob Collins boshini egdi. Shundan keyin uzoq nafas oldi. Doktor holatni ma'lum qilgach yana ulardan uzoqlashdi. Janob Collins boshini ham qilib jim qoldi. Qizalogʻining ilk qadami, ilk dada deya atashlari, maktabga ketishdan avval yuzidan oʻpib qoʻyishlari, qizini erkalab sochlarini tarab qoʻygan lahzalari ongida gavdalandi. Ogʻir yutunar ekan yetti yil ichida qizining unga qay koʻzlar bilan qaragani, intizor tikilgani, uzoqdan otasini kuzatib achchiq jilmayganlari, u faxrlanishi uchun tinmay ishlaganlari, barchasi yodga olar ekan koʻzlaridan tomchi yosh sizib chiqdi. Nega vaqtida qizini kechirmadi. Axir u farzandi ediku. Oʻz jigarbandi edi.

— Men kechirim so‘rashga ulgurdimmikan?... - pichirladi u sekin.
— Men hali ham uni qanchalar yaxshi ko‘rishimni aytib ulgurdimmikan?.. - boshini ortga olib biroz baland ovozda oʻziga oʻzi savol berdi. Shifoxona devorlari orasida og‘ir jimlik cho‘kdi.

Siennaning mushtipar onasi esa Floraga suyangan koʻyi qoldi. Qizalogʻi ichkarida oʻlim bilan olishmoqda.

Vaqt esa yana qotib qolganday edi. Jungkook esa burchakda barchasini qizargan koʻzlari bilan kuzatardi. Jimgina, sokin, ilojsiz...

" Suyukligim u yoqda yotibdi, men esa shu yerda ilojsiz uni kutyapman... "

Bu fikr uni ich ichidan tiriklayin yo‘q qilardi. Bir paytlar uni tashlab ketgan dunyo, hozir yana undan eng qadrli narsani tortib olayotganday edi. Shifoxona devorlari orasida faqat yolg‘izlik va mudhish jimlik bor edi.

Va bu jimlik ichida...

Jungkook sekinlik bilan ilojsiz singib borardi.

Italiyada shifoxonaning sovuq tongi. Shamol tun bo‘yi Rim ko‘chalari orasida aylanib yurdi. Qadimiy shahar uyg‘onmadi. Yulduzlar birin ketin so‘nib, osmon sekin asta ochila boshladi. Lekin shifoxona ichida hali ham zulmat edi. Zalda o'sha atmosfera. Hamma kutish zalida Siennaning yashab qolishini kutar edi.

Reanimatsiya xonasi.

Sienna moslamalarga ulangan holda ogʻir nafas olib yotardi. Jimgina. Na bir tovush, na bir harakat. Tanasi oq choyshab ostida yotar, lekin jon tanadan ajralib chiqqanday edi. Jonsiz yotgan tanasi og‘riqdan ezilgan, lablari esa oqarib ketgan. Qo‘llarida ignalar atrofida esa tibbiy aparatlar. Har bir apparat uning yuragi hali ham urayotganini isbotlashga harakat qilardi. Lekin bu faqat urinish edi.

Shifoxonaning kutish zalida, esa… Hamma o‘z hayotidan ajralgan hayotini yo‘qotib bo‘lganday o‘tirardi. Jungkook devorga suyangan holida tong ottirgan. Uning yuragi hozirgacha bu qadar og‘rimagan edi. O‘sha soniyalar, o‘sha lahzalar… Siennaning tanasi shiddat bilan yo‘l bo‘ylab uchib ketgani, qoni asfaltga to‘kilgani... hammasi unga hali ham tasavvurday ko‘rinar edi. U shifoxonaga qanday yetib kelganini ham bilmasdi. Faqat Siennani ko‘tarib olgan, uni quchgan, “Kechirasan... kechirasan… Men seni tashlab ketmadim… Hech qachon” deya qichqirgan.

Biroq Sienna buni eshitmagan. U hatto titray olmadi.

— Men qayta seni koʻra olamanmi? - U hozir borini berib faqat bir narsani xohlardi. Bir marta… faqat bir marta ko‘zini ochishini. Lekin… agar bu sodir bo‘lmasa-chi? Bu o‘y uni ich ichidan yanchib borardi. Jungkookning ko‘zlari qonga to‘lgan edi. U endi inson emas, huvillab qolgan, yarim o‘lik soyaga o‘xshardi.

Shu payt…

Ota.... Janob Collins... U o‘tirardi. O‘sha odam. O‘z qizini kechirmagan. O‘z qizidan yuz o‘girgan. Endi esa… o‘zining eng katta yo‘qotishiga yaqin turganini tushunib yetardi. U ichida qichqirgisi kelardi.

“ Qizalogʻim qaytib kel, Quyoshcham... Faqat yasha... "

Lekin shunday otalar bo‘ladiki… so‘zlarni ham so‘z deb bilishmaydi. U faqat qo‘llarini musht qilib tugdi. So‘ng oldinga egilib, peshonasini kaftlariga bosdi. U kechirim so‘rashga ulgurmadi. U qizining otasi ekanini yana bir bor isbotlashga ulgurmadi. Endi… endi buni qilish uchun juda kech emasmi?.. Og‘ir, og‘ir tong keldi.

Lekin hech kim buni sezmasdi. Tun ular uchun hali ham davom etardi.

Flora....U burchakda qotib qolgan. Ko‘zlari shishib ketgan, yonoqlaridan esa hanuz yoshlar oqardi. Barmoqlari titrar, lablari esa qaltirardi. Bu tush bo‘lsa edi… Shunchaki tush… Lekin haqiqat uni mayda mayda bo‘laklarga bo‘lib tashlagan edi. Taehyung uni quchogʻiga olgan koʻyi tikilib turardi. Flora hech qachon bunday ko‘rinmagan. U doim kuchli, ishonchli, bardoshli edi. Har qanday vaziyatda yo‘l topardi hammani yupatardi.

Lekin hozir… Hozir u mayda siniq shishalarga o‘xshar, har qanday yengil tegish ham uni butunlay parcha parcha qilib tashlashi mumkin edi. Taehyung uning yelkasini mahkam ushlab silab qoʻyar edi. Flora esa hech narsa his qilmasdi. Hech narsa. Atrofida olam bor edi. Shifoxonaning oq devorlari. Tez yordam xodimlari. Yurak urishini kuzatuvchi apparatlar. U kechasi bilan yig‘laganidan lablari yorilgan, ovozi chiqmay qolgan. Ko‘zlari esa… endi ularda hech qanday hayot yo‘q edi. Siennasiz keyingi hayotini tasavvur qila olmas edi. Uni Siennani bilan qilgan orzularichi...

— Agar u yo‘q bo‘lsa, men qanday yashayman?.. - Flora sekin pichirladi… Siennasiz barcha esdaliklar, barcha kulgular, barcha orzular shunchaki ogʻriqli xotira bo‘lib qolmaydimi?.. U qanday yashashi kerak? Qanday qilib bu bo‘shliqni to‘ldirishi mumkin? Bu mumkin emas. Ko‘zidan yana bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi.

— Iltimos… iltimos, qayt… - U Taehyungning quchogʻiga singib ketdi. O‘zi ham bunday og‘riqqa dosh berolmayotgan bo‘lsa-da. Uning ham ko‘zlari qizargan edi. U ham og‘riqni his qilardi. Lekin hozir Flora undan-da siniq edi.

Va Taehyung shunchaki … uni bo‘shashiga yo‘l qo‘ya olmadi. Shifoxona sovuq edi. Ularning ichida esa… boshqa hech qanday issiqlik qolmagandi.

Shifoxona qattiq sukunat ichida edi. Har bir yo‘lak, har bir xona umid va qo‘rquv orasidagi noaniq chegarada muallaq qolgandek.
Navbatdagi soat allaqachon tugagandi. Ammo vaqt hali ham og‘ir siljirdi. Va nihoyat, eshik ochildi. Doktor sekin chiqdi. U baland bo‘yli, yoshi ellikdan oshgan, yuzida charchoq izlari ko‘rinib turardi. Ko‘zoynagi orqasidan jiddiy nigohi bemorlar xonasidan chiqayotgan og‘riqli yangiliklarni aks ettirardi. Uning qo‘lidagi tibbiy hisobotlarni mahkam siqib turishi esa… bu yangilik unchalik yaxshi emasligidan darak berardi. Shifokorning ohista harakati hammani hushyor qildi.

— Siennaning ahvoli barqaror - u nihoyat har bir so‘zni og‘irlik bilan bildirdi.
— Ammo bu hali yaxshi degani emas. - Barchaning yuragi yana gupilladi.
— Hali ham komada - deya davom etdi doktor. — Miyaga kuchli zarba bo‘lgan. Ichki organlar ham jiddiy shikastlangan. Lekin… hozircha uning ahvoli og‘irlashgani yo‘q. Bu ijobiy belgi. - Bu gapdan keyin ham hech kim yengillashmadi.

Chunki barqarorlikhali tirik qolish degani emas edi.

— Qachon uyg‘onadi? - Floraning ovozi titrab chiqdi. Doktor chuqur nafas oldi.

— Aniqlik yo‘q.

Aniqlik yo‘q… Bu ikki so‘z barchaning yuragini battar ezib yubordi.

— Ammo hozirgi 24 soat eng muhim davr. Organizm qanchalik kurashishga tayyor ekanini ko‘ramiz.

— Uni ko‘rsak bo‘ladimi? - Taehyung shoshqaloqlik bilan so‘radi.

Shifokor biroz o‘ylanib turdi, keyin bosh irg‘adi.
— Faqat bitta odam kirishiga ruxsat beramiz... - hamma bir zum jim qoldi. Jimin uzoqdagi Janob Collinsga qarab qoʻydi. Otasining yuragi bir zum to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Siennaning onasi esa unga sharta o‘girildi-da, achchiq kulimsiradi.

— Boring, kechirim so‘rash vaqti keldi. Qizimni yetti yil mehringizdan ayirdingiz! - Otasi og‘ir yutindi. Bu so‘zlar undan shuncha yillar burun qochgan haqiqatni ochib tashlagan edi.

— U hech qachon meni kechirmaydi… Qizalogʻimga nimalar qildim. - Janob Collins lablarini qisdi.

— Siz bunga loyiqsiz ham! Qizim sizni kechirishingiz uchun nimalar qilmadi! Ayting u siz xohlagan narsaga erishmadimi? Agar unga nimadir boʻlsa sizni kechirmayman! Siz sabab u shu yerlarga keldi. Qiziga rahmingiz kelamadi! Qizalogʻim qancha qiynaldi. Yer yutgur gʻururingiz, magʻrurligingiz, qahri qattiqligingiz qizimizni harob qildi! - uning ovoz balandlashib ketardi. Hamma jim edi...

Janob Collins reanimatsiya boʻlimi tomon ketdi. O‘z ichidagi og‘riqni yutib u ichkariga kirish uchun maxsus steril kiyimlarini kiydi. Endi u Siennani ko‘rishga tayyor edi.

U Siennaning yonida

Xona oq rangga burkangan edi. Hammasi juda jim. Jim… va og‘ir. Qizining zaif tanasi kasalxona to‘shagida yotardi. Nafas olish apparati ohista ovoz chiqarardi. Uning yuzlari qontalash, lablari esa rangsiz edi. Oppoq teri shilinib ketgan. Boshiga qonga belangan oppoq mato oʻralgan. U qizini bu ahvolda hech qachon koʻrmagan. Qizalogʻini hatto barmogʻiga zirapcha kirsa undan koʻp azoblanagan ota mana hozir uning abgor holatini tepadan kuzatib turibdi. Go‘yo butun hayot undan chiqib ketgandek. Janob Collins titroq qo‘llari bilan qizining bilagidan ushladi. Bilaklari ham shilingan, jarohatlangan edi. Qizining qiynalayotganini koʻrib oʻz oʻzidan nafratlanib ketar ekan chuqur nafas oldi.

Yuragi siqilardi. Unga nima qildi?! Qiziga qanday bunday og‘riq yetkazdi? Ko‘zlarini qattiq yumdi. Bu kechirim so‘rash uchun juda kech emasmi?

— Sendan kechirim so‘rashimni eshitishni ham xohlamaysan, shundaymi… Qizalogʻim!

Uning ovozi qaltirardi.

— Meni hech ham kechirmaysan, shunday emasmi?... Men senga otalik qila olmadim... - U chuqur nafas oldi.

— Men esa seni yetti yil davomida har kuni o‘yladim. Har kuni afsuslandim… Seni kechirishni istadim ammo bunga harakat ham qilmadim... Kechir Qizalogʻim... - Ko‘zlaridan ko‘z yosh oqa boshladi. Bu achchiq koʻz yoshlar afsus nadomat belgi ham jigarbandi har bir azobi uchun ota iztirobi edi.

— Men noto‘g‘ri ish qildim. Juda qattiq adashdim... Seni quchoqlashim kerak edi, Seni himoya qilishim kerak edi, sendan faxrlanishimni aytishim kerak edi, boshingni silashim kerak edi... - U qo‘lini mahkamroq siqdi.

— Sen mening qizimsan… sen har doim mening qizim bo‘lasan. Iltimos Quyoshcham! Hayotimning nuri... Qayt... Otangni butun umr vijdon azobida qoldirma...- u haddan tashqari kech bo‘lganligini bilardi. Ammo bu kechirim so‘rashning hojati yo‘q degani emas edi. Va shunda… u eng og‘ir gapni aytdi.

— Agar uyg‘onmasang… hech qachon o‘zimni kechira olmayman, Siennam! - yuzini qizining qoʻllariga bosib yigʻlar ekan achchiq koz yoshlari oppoq choyshablarni namladi.

Jimjitlik…

Ammo bu jimlikda… ota qalbining singan ovozi aniq eshitilardi. Hech qachon koʻziga yosh olmagan magʻrur ota ham farzandi uchun joni berishga tayyor, farzandining azobi u uchun yuz barobar ogʻirroq...

Taqdirning eng shafqatsiz daqiqalari... Janob Collins hamshiralar ishora bilan oʻrnidan qoʻzgʻaldi. Vaqt boʻldi. Endi u jigarbandini shu xonada qoldirib ketishi kerak. Ota og‘ir qadamlar bilan eshik tomon yurdi. Yuragi g‘ishtdek og‘ir tortgan. Nafasi tiqilib borardi. Har qadam bosganida yuragi tub tubidan bir narsa uzilgandek tuyulardi. Ammo... To‘satdan!

— Bipppppp! ‐ Yurak monitorining chiyillashi butun shifoxonani larzaga soldi. Hamshiralar birdan sergak tortar ekan Sienna tomon yaqinlashdi. Uning koʻz qorachiqlarini tekshirishar ekan tiriklik belgilari susayib bormoqda.

— Doktorni chaqiring bemorni yoqotyapmiz! - hamshiralardan biri baland ovozda ma'lum qilar ekan. Janob Collinsni ortga surib borayotgan hamshiralar esa uni xonadan chiqarib yuborish yoʻlini qilardi.

— Yo‘q…! Bu mumkin emas! Qizim! Quyoshcham... - Janob Collins ichkariga intilar ekan hamshiralar uni kuch bilan tashqariga itarar edi. Janob Collins esa qichqirib hammani itarar ekan qizidan uzoqlashishni istamas edi.

— Chiqing Janob! Mumkin emas!

— Qizalogʻimni asrab qoling! Yagona qizalogʻimni asrab qoling! Quyoshcham... Mittigulim! Qizim! - Janob Collins vahimaga tushar ekan tashqariga chiqishga majbur qilindi.

— Zudlik bilan! - Doktorlarning shoshilinch harakatlari boshlanganini eshitdi u.

Ota boshini ko‘tarib qizining xonasiga qaradi. Eshik ortidan hammasi koʻrinib turardi. Ichkarida hamshiralar yugurishar shifokor esa defibrillyatorga qo‘l cho‘zgan edi.

— Uni yo‘qotayapmiz! - Bu so‘zlar otaning yuragini xanjardek tilib tashladi. Eshikka yaqin kelishga urinar ekan hamshiralar uni to'sib qolishdi.

— Yo‘q! Qizalogʻim! Siennam! - . O‘pkasi yirtilib ketgudek faryod qildi. Ammo hamshiralar uni orqaga surdi.

— Chiqib turing! Janob mumkin emas!

— Meni qo‘yib yuboring! U mening qizim! - O‘zini qanchalik oʻqqa choʻqqa irmasin u ichkariga kira olmadi. Eshik uning yuzlariga qattiq yopildi. Uzoqda qizining xonasi hatto koʻrinmay qoldi. Nafasi ichiga tushib ketgan ota hansirab qoldi. Faqat Shifokorning defibrillatorni koʻtargani koʻrinardi. Soʻng uzuq yuluq tovushlari. Bu payt otaning quloqlari juda yaxshi eshitardi.

— Bir! - Doktor qizning tanasiga moslamani togʻriladi. Kichik jussa titrab ketdi.

— Ikkita! - Hali ham o‘zgarish yo‘q.

— Yana bir bor! - O‘lim va hayot orasidagi bu kurash... Nihoyasiga yetayaptimi?..

•》

Kutish zali. O‘lik sukunat. Qorong‘ulik. Faryod va nafas olishlar... Ota devorga suyanib tashqariga chiqdi. Qo‘llari titrardi. U qizini yo‘qotdimi?.. Bu fikr yuragini tirnab o‘tardi. U minglab kechirim so‘rashni xohlagandi... Endi kech bo‘ldimi?..

— Yo‘q, yo‘q… iltimos, yo‘q… Qizalogʻim! Iltimos yasha! - boshini egib yerga tizzalab qolgan erkak kaftlarini koʻzlariga bosdi. Ko‘zlari yoshga to‘ldi. Yuragidagi og‘riq tanasidagi har qanday jismoniy darddan ming karra kuchliroq edi.

— Qizim! Qizimga nima boʻldi! Qizalogʻim... - Onasi… U titrab, yerga cho‘kib qoldi. Ko‘zlaridan yosh tinmay oqar edi. Yerga oʻtirib dod faryod chekayotgan ona qalbi har kimnikidan koʻproq parchalangan.

— Mening bolajonim… mening qizalogʻim!- Uning tovushida har qanday onaning yuragini tirnab o‘tadigan iztirob bor edi. U qizini yo‘qotganiga ishonishni xohlamasdi.
— U hali ketmadi… yo‘q, u hali ketmadi! - Ammo hech kim unga umid bera olmasdi.

Flora … Bu so‘zlarni eshitib, hatto nafas olishga ham kuchi yetmadi. U qaltiragan holatda bir qadam oldinga tashladi. Ammo butun tanasi bo‘shashib ketdi.
— Flora, yo‘q! - Taehyung uni ushlab qoldi. Ammo uning tanasi yerga qulab tushdi.

— Flora! Yordam beringlar! - Taehyung uni bag‘riga bosdi. U hushini yo‘qotgan edi.

Jimin esa… Bunga bardosh bera olmadi. U g‘azab va umidsizlik bilan joyidan sapchib turdi.

— Yo‘q! Men bunga ishonmayman! - U birdan eshikka tomon yugurdi.
— Men uni ko‘rishim kerak! - Amaya shoshilinch uni ushlab qoldi.

— Jimin, yo‘q! - qiz uni tutib qolar ekan Jimin bir joyda tura olmas edi.

— Qo‘yvor meni, Amaya! - Jimin qaltirab qoldi. U o‘zini bosolmasdi.

— Men uni yana bir bor ko‘rishim kerak! - Amaya kuch bilan uni mahkam quchoqladi. Ko‘z yoshlari yonoqlaridan dumalab tushdi.

— Iltimos, to‘xta…- Jimin asta-sekin bukchayib qoldi. Boshini Amayaning yelkasiga qo‘ydi.

— Men uni yo‘qotmadim, to‘g‘rimi?... Mening Siennam kuchli... - Amaya ham javob bera olmadi. U faqat Jiminni qattiqroq bag‘riga bosdi. Shifoxona zali… umidsizlik va iztirob ichida cho‘kib borardi.

Va hozir… Hamma bir narsadan qo‘rqardi. Eshik ochilishi… va ichkaridan keladigan hukm.

Jungkook …

Hamma narsa shovqinsiz bo‘lib qolgandek tuyuldi. U qimirlolmay qoldi. Nafas ham olmasdi go‘yo. Tanasi muzlagan. Yuragi esa… yuragi endi urmayotgandek edi. Shifoxona devoriga suyangancha pastga sirg‘alib tushdi. Boshini qo‘llariga tiradi. Bu haqiqat emas… Bu bo‘lishi mumkin emas… U ko‘zlarini yumdi. Ichidan nimadir uzilgandek edi. Nafasi torayib borardi. Ichidagi bo‘shliq uni ezardi.

Sienna o‘ldi… Bu fikr miyasida jarangladi.

Siennam o‘ldi. Siennam o‘ldi. Siennam o‘ldi! Jungkook bir lahzada butun olamini yo‘qotgandek his qildi.

— Yo‘q… - ovozi shunchalik past chiqdi, go‘yo ruhining so‘nggi inqillashiday edi. Ko‘zlari qonga to‘lib borardi. Nafasi tobora tezlashdi. U bir joyga qaray olmadi.
Ichidan nimadir portlayotgandek edi. Sienna … U shuncha yil kutgan, shuncha yillar kutishga majbur qilgan inson… endi yo‘qmi? Yo‘q, bu bo‘lishi mumkin emas. Jungkook barmoqlari bilan sochlarini tortdi. Qattiq… og‘riqli… Bu o‘lim deb atalmish shafqatsiz haqiqatning insonga qanday ta’sir qilishini tushunib yetayotgandi. O‘zingni yo‘qotish… O‘zingning yarmi bilan birga o‘lish…

— Siennam … iltimos… - ovozi ingichka bo‘lib titradi.

Barcha xotiralar…Uning kulgisi, ovozi, ko‘zlaridagi porlash… Hamma narsa bir lahzada yo‘qoldi. Qanday qilib? Qanday qilib u uni hozirgina yana yo‘qotdi? Sienna ketdi… va bu safar haqiqatan ham ketdi. Hech qachon qaytmas boʻlib... Jungkookninv ko‘zlaridan tinimsiz yoshlar oqardi. Ammo bu oddiy yosh emas edi. Bu butun olamining qulashidan keyingi faryod edi.

U uni tashlab ketmagan edi. Aksincha, Jungkook uni tashlab ketgan edi... Va endi u qaytib kelganida… orqaga yo‘l qolmagandi. Mana endi u Jungkookni haqiqatdan tashlab ketdi. Bu safar Sienna uni qoʻyib yubordi... Bu shunchaki afsus emas edi. Bu tiriklayin kuyish edi. U ingrab pastga egildi. Nafasi siqilib borardi. Go‘yo yuragi o‘zini ichidan yirtib tashlayotgandi. Kimdir unga tegdi. Uni silkitdi. Ammo u hech narsani his qilmadi. Qandaydir shovqin. Ammo hech narsani anglay olmadi. U faqat bir narsani bilar edi. Endi Siennasiz qanday yashaydi? Qanday qilib u yurak urishini davom ettira oladi? Qanday qilib u bu og‘riqqa dosh bera oladi? Qanday qilib… Lahzalar qum soati kabi sekin oqardi. Hamma narsa quyuq bo‘lib borardi.

Hamma narsa tugayotgandek… Muhabbatning yakuni shundaymi?

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
Shu yerigacha oʻqigan boʻlsangiz fikr va reaksiyalaringizni bildirib keting shakar qandlarim.

Imloviy xatoliklar uchun mazur tutasizlar...

Author Sienna

LOST LOVE

2026-03-11T16:24:42.661Z

18-BOB.

` U ketti ammo qoldirgan dogʻi oʻchmadi...

° ° °
Vaqt shafqatsiz.