@kim_jiwon

Mening jazoyim

2025-03-22T08:40:51.106Z

3-bob

NeYeong xonaga qadam qo‘ygani zahoti uning ko‘zlari faqat Taehyungni qidirdi. U devorga suyalib, sovuqqina jilmayib turgan edi. Leoren esa hali ham Taehyungning mahkam ushlagan qo‘lidan qutulishga urinar, ammo kuchi yetmasdi.

— "Bu yerda nima bo‘lyapti?"
— NeYeongning ovozi baland chiqdi.

Taehyung xuddi hech narsa bo‘lmagandek qo‘lini bo‘shatdi va sekin qadam tashlab NeYeongga yaqinlashdi.

— "Hech narsa, NeYeong. Faqat kichik tushunmovchilik," — dedi u mayin ohangda.

Leoren esa hansiragancha o‘zini chetga tortdi. Ammo NeYeongning nigohi unga tikildi — sovuq va nafratga to‘la.

— "Tushunmovchilik? Nega har doim sen bo‘lasan, Leoren? Nega u senga bunday qaraydi?" — NeYeongning ovozi titradi, ammo undagi g‘azab yaqqol sezilib turardi.

— "NeYeong, bu men xohlagan narsa emas," — Leorenning ovozi past chiqdi. — "U meni majburladi."
NeYeong unga istehzo bilan qaradi.

— "Majburladi? Nima, yana o‘zingni bechora qilib ko‘rsatmoqchimisan? Taehyung bunday qilmaydi!"

— "Sen uni bilmaysan, NeYeong. U sen o‘ylagandek emas," — Leorenning nigohi og‘riqdan yumshadi.

Ammo NeYeong bunga ishonishni istamasdi.

— "Sen faqat o‘zingga e’tibor qaratishni istaysan! U meni tanlaganiga chiday olmaysan, shuning uchun ham yolg‘on gapiryapsan!"

Taehyung bu suhbatdan zavqlanayotgandek jim kuzatib turardi. U NeYeongning yoniga borib, qo‘llarini yelkasiga qo‘ydi.

— "NeYeong, men faqat seni xohlayman," — uning ovozi mayin, lekin nazoratga to‘la edi.

NeYeong shunday deyishi bilan Taehyungning gaplariga to‘liq ishondi. U Taehyungning bag‘riga o‘zini tashladi.
Leoren esa ularning qarshisida ojiz qolgandek turardi.

— "Sen mening do‘stim eding, NeYeong," — dedi u qaltiragan ovozda. — "Lekin endi men sening qanchalik ko‘r ekaningni tushundim."
NeYeong unga qahr bilan tikildi.

— "Sen hech qachon meni tushunolmaysan, Leoren. Chunki sen Taehyungni sevmaysan."

Taehyungning lablaridagi qoniqish hissi yanada kuchaydi. U yana bir bor o‘z o‘yinini g‘alaba bilan yakunlagan edi.

Leoren NeYeongning so‘zlaridan keyin ichidan titrab ketdi, ammo o‘zini barday tutishga harakat qildi. Uning yuragi siqilardi, lekin bu hissiy og‘riqni hech kimga ko‘rsatishni istamasdi.

— "Sen buni tushunmaysan," — dedi u past ovozda. — "Bu sevgi emas, NeYeong."

NeYeong masxaraomuz kulib qo‘ydi.

— "Sevgi nima ekanligini menga sen o‘rgatmasang ham bo‘ladi. Men Taehyung uchun hamma narsaga tayyorman. U menga kerak bo‘lsa, hatto dunyoga qarshi chiqaman."

Leoren unga achinish bilan qaradi. NeYeongning ko‘zlarida hech qanday mantiq yo‘q edi — faqat qattiq muhabbat va ishonchsizlik.
Taehyung esa xuddi shu hissiyotdan zavqlanayotgandek, barchasini sukut bilan kuzatardi.

— "Va sen..." — NeYeong unga yaqinlashdi. — "Sen esa faqat bizni ajratmoqchisan. Lekin bu senga nasib qilmaydi."

— "Men hech qachon sizni ajratmoqchi bo‘lmaganman," — Leorenning ovozi titradi. — "Ammo bir kun kelib, sen ham haqiqatni ko‘rasan."

— "Haqiqat?" — NeYeongning lablarida yana kinoya paydo bo‘ldi. — "Men uchun haqiqat faqat Taehyung. Unga nima bo‘lishidan qat’i nazar, men doim uning yonida bo‘laman."

Taehyung asta qadam tashlab NeYeongning yoniga bordi va uning belidan quchdi.

— "Seni tanladim," — dedi u shivirlagancha. — "Faqat seni."

NeYeong lablarini tishlab, qoniqish hissi bilan Leorenga qaradi. Uning g‘alaba qilganini his qilayotgani shundoq sezilib turardi.

— "Endi bu yerda ortiqcha odam yo‘q," — dedi u sovuq ohangda.

Leoren bir lahzaga ko‘zlarini yumdi. Nafas olish og‘irlashdi. U ortiq bu joyda qolishni istamasdi.

— "Xayr, NeYeong," — dedi u past va sovuq ohangda. — "Va omad tilayman."

U asta eshik tomon yurdi. Taehyung esa ortidan qarab turdi, ko‘zlarida g‘alati qoniqish namoyon edi.
Leoren eshikni yopib tashqariga chiqdi. Yuragi achishdi, ammo u bilardi — bu faqat boshlanishi edi.

NeYeong Taehyung uchun hech narsadan qaytmaydi.

Lekin bu yo‘lda kimningdir qalbi butkul vayron bo‘lishi aniq edi.

Leoren xonadan chiqqach, yuragi yana tez ura boshladi. Nafas olishga harakat qilsa ham, ko‘ksidagi og‘riq kuchayardi. U koridorda biroz turgach, tezroq bu joydan uzoqlashish uchun zinadan pastga tushdi.

Tashqariga chiqqanda kechki shabada yuziga urildi. Havo salqin edi, ammo bu uning ichidagi g‘azab va alamni bosolmadi. Ko‘chalarga chiqib, tez-tez yurarkan,
NeYeongning so‘zlari qulog‘ida jaranglayverdi.

"Sen hech qachon meni tushunolmaysan."

Bu gap Leorenning yuragini og‘ritdi. Bir paytlar eng yaqin dugonasi bo‘lgan qiz endi uni dushman deb bilardi. Hammasi faqat Taehyung sabab.

— "Agar u bo‘lmaganda…" — deya ming‘irladi Leoren.
Lekin bu fikrning o‘zi ham hech narsani o‘zgartirmasdi. U o‘zini qo‘lga olishga harakat qilib, uyiga qarab yurdi.

Ammo yuragi hamon tinchlanmasdi.

Ertasi kuni Leoren ishga bormadi. U kun bo‘yi o‘rnidan ham turmay, shiftga termulgancha yotdi. O‘ylari faqat NeYeong va Taehyung atrofida aylanardi. Dugonasining o‘sha nigohi,

Taehyungning sovuq jilmayishi — bularning barchasi unga tinchlik bermasdi.

Telefon titradi. Leoren beixtiyor unga qaradi. NeYeongdan xabar bor edi:

"Senga nimadir demoqchiman. Kechqurun kafega kel."

Leoren xabarni o‘qib, bir necha daqiqa jim qoldi. NeYeong undan yana nimani istashi mumkin? Taehyung bilan yana qanday o‘yin boshlashmoqchi?

Ammo qiz bu safar chekinishni istamasdi. U kuchini yig‘ib, kechqurun uchrashuvga borishga qaror qildi.

Kechqurun soat sakkizlarda Leoren kafega yetib keldi.

Ichkarida odamlar ko‘p emasdi. NeYeong esa deraza yonidagi stolda o‘tirardi. Uning yuzida hech qanday hissiyot aks etmasdi — faqat sovuqqina qarash.

Leoren sekin qadam tashlab, uning ro‘parasiga o‘tirdi. Bir necha soniya davomida ikkovi ham jim turdi. So‘ng NeYeong og‘ir nafas olib gap boshladi:

— "Senga bitta savolim bor."
Leoren ko‘zlarini undan uzmay javob berdi:

— "Savolingni ber."
NeYeong kaftlarini musht qilib tugib, asta so‘zladi:

— "Sen Taehyungni yaxshi ko‘rasanmi?"

Bu savol Leorenni hayratga soldi. U kutmagandi. NeYeongning ko‘zlari esa javob kutayotgan edi.

— "Men... Men uni yaxshi ko‘rmayman," — dedi Leoren ishonchsiz ohangda. — "Bu gap qayerdan keldi?"

NeYeong esa kulimsiradi.
— "Sen doim shunday deysan. Ammo men hamma narsani bilaman, Leoren."

— "Nimani bilasan?"

— "Sening ko‘zlaringda hammasi yozilgan. Sen uni o‘zingga tortmoqchi bo‘lding, shunday emasmi? Lekin u meni tanladi."

Leorenning yuragi siqildi. NeYeongning bu gapi faqatgina g‘azab va rashkdan aytilganini bilsa ham, baribir
og‘riqli edi.

— "Men hech qachon Taehyungni o‘zimga tortmoqchi bo‘lganim yo‘q. Lekin sen menga ishonmas ekansan, boshqa gapim yo‘q."
NeYeong jilmayib, boshini chayqadi.

— "Ishonchim yo‘q. Chunki Taehyung faqat meniki. Sen esa hayotimdan butunlay chiqib ketishing kerak."

Leoren uning so‘zlarini eshitib, og‘ir nafas oldi.

— "Yaxshi," — dedi u qat’iy ohangda. — "Agar sen shu bilan baxtli bo‘lsang, men senga to‘sqinlik qilmayman."

Shunday deb, Leoren o‘rnidan turdi. Uning yuragi og‘risa ham, ko‘zlarida qat’iyat balqirdi. NeYeong esa unga ortidan qarab qoldi.
Endi ular bir-biriga begonadek edilar.

Ammo bu — faqat boshlanishi edi.

You are mine

2025-03-14T17:24:55.029Z

2-qism

Leoren eshikni berkilayotgan ovoziga quloq tutarkan, yuragi hali ham tinchlanmasdi. Uning hayoti oddiy va osoyishta edi… Hech bo‘lmasa kechagacha.

Endi esa… Mafiya qiroli uning uyida! Va bu o‘yin endi uning hayotini butunlay o‘zgartirishga tayyor edi.

Leoren asta Taehyungga qaradi. U xuddi hech narsa bo‘lmagandek devorga suyanib turgan, go‘yo hayoti uchun kecha o‘lim bilan olishmagan edi.

Leoren: “Sen bunchalik xotirjam tursang ham, men qilayotgan ishimni anglab yetyapman. Meni bunchalik aralashib ketishini xohlamayman.”

Taehyung jilmaydi. Uning nigohida qandaydir sirli nimadir bor edi.

Kim Taehyung: “Sen allaqachon aralashib bo‘lding, Leoren.”

Leoren yutindi.

Leoren: “Balki hali kech emasdir?”

Taehyung unga bir qadam yaqinlashdi, yuzida o‘sha sovuq ifodasi bilan:

Kim Taehyung: “Agar kecha meni qutqarmaganingda, bu gaplarning hech biri bo‘lmasdi.”

Leoren indamadi. Ha, bu rost edi. Lekin u bunday bo‘lishini xohlamagandi. Shunchaki insoniylik qilib, bir notanishga yordam bergandi, xolos… Lekin o‘sha notanish mafiya olamining eng xavfli shaxsi chiqishini kim bilardi?!

Taehyung joyidan qimirlamay turarkan, unga sinchkovlik bilan qaradi.

Kim Taehyung: “Endi sening hayoting oldingidek bo‘lmaydi, Leoren.”

Leoren chuqur nafas oldi. Bu gap unga bosim kabi tuyuldi.

Leoren: “Sen hozir ketasanmi?”

Taehyung bir lahzaga jim qoldi, keyin bosh chayqadi.

Kim Taehyung: “Yo‘q. Hali emas.”

Leoren: “Nega?”

Kim Taehyung: “Chunki men dushmanlarimdan yashirinib yuradigan odam emasman. Lekin hozir, men zaifman. Xo‘sh, meni qo‘rqoq deb o‘ylaysanmi?”

Leoren unga jiddiy nigoh tashladi.

Leoren: “Yo‘q. Men seni qo‘rqoq deb o‘ylamayman. Lekin sen xatoga yo‘l qo‘ygan bo‘lishing mumkin.”

Taehyung bir qoshini ko‘tarib, unga qiziqib qaradi.

Kim Taehyung: “Qanday xato?”

Leoren: “Mening uyimga kelib, meni bu o‘yinga aralashtirganing xato.”

Taehyung kulimsiradi. Bu safar bu haqiqiy tabassumga o‘xshardi, lekin uning ortida qandaydir ma’nolar yashiringan edi.

Kim Taehyung: “Ehtimol. Ammo hozir sen men bilan birga bo‘lishing kerak.”

Leoren o‘zini yo‘qotib qo‘ydi.

Leoren: “Nima? Yo‘q, men faqat oddiy hayot kechirishni xohlayman.”

Taehyung sekin bosh chayqadi.

Kim Taehyung: “Endi bu mumkin emas.”

Leoren yuragini ushladi. Haqiqat shunchalik yaqin va og‘ir edi…

Kutilmagan qaror

Leoren Taehyungning gaplarini o‘ylarkan, yuragi shuv etib ketdi. Bu odam shunchaki meni o‘z o‘yiniga tortmoqchimi?

Lekin u buni rad eta olmadi. Hamma narsa juda tez sodir bo‘layotgandi. O‘zi sezmagan holda, uning hayoti butkul o‘zgarib bo‘lgandi. Endi orqaga yo‘l yo‘q edi.

Oradan bir hafta o‘tdi. Taehyung hanuz Leorenning uyida edi. Yarasi bitib borayotgan, lekin tashqariga chiqish hali ham xavfli edi.

Bir kuni kechasi, Leoren va Taehyung oshxonada ovqatlanib o‘tirishgandi.

Leoren: “Sen endi nima qilmoqchisan? Qachon ketasan?”

Taehyung qoshiqni asta stolga qo‘ydi va jiddiy nigoh bilan unga qaradi.

Kim Taehyung: “Men ketmoqchi emasman.”

Leoren hayron bo‘lib unga tikildi.

Leoren: “Nima? Lekin… Nega?”

Taehyung chuqur nafas oldi.

Kim Taehyung: “Sen endi xavfsiz emassan, Leoren. O‘sha odamlar seni ham tekshirishlari mumkin. Seni himoya qilishim kerak.”

Leoren bu gaplardan ta’sirlandi. U meni himoya qilishni xohlayaptimi?

Leoren: “Bu nimani anglatadi?”

Taehyung biroz jim qoldi, keyin davom etdi.

Kim Taehyung: “Turmush quramiz.”

Leoren qotib qoldi.

Leoren: “N-nima? Bu hazilmi?”

Taehyung ko‘zini undan uzmasdi.

Kim Taehyung: “Bu hazil emas. Agar mening rafiqam bo‘lsang, seni hech kim tegib bo‘lmaydigan shaxsga aylantiraman. Hech kim senga zarar yetkazolmaydi.”

Leoren yuragini tutdi. Bu hayotining eng kutilmagan gaplaridan biri edi. Men… mafiya qiroli bilan turmush qurishim kerakmi?

Leoren: “Men bunga tayyor emasman.”

Taehyung jilmaydi.

Kim Taehyung: “Men kutaman.”

Leoren o‘zini yo‘qotib qo‘ygandi. Lekin uning yuragi allaqachon nimanidir sezgandek edi…

Yurakdagi shubha

Leoren Taehyungning "Men kutaman" degan so‘zlarini o‘ylarkan, yuragi yana g‘alati urdi. Bu qanday holat? U endi bu odamning hayotidan qochib qutula olmasligini tushunayotgandi.

Taehyungning nigohi sokin, lekin qat’iyatli edi. Go‘yo u allaqachon Leorenning rad eta olmasligini bilardi.

Leoren stulni orqaga surib, o‘rnidan turdi.

Leoren: “Men bu haqda o‘ylashim kerak.”

Taehyung unga qarab bir qoshini ko‘tarib qo‘ydi.

Kim Taehyung: “O‘ylashing mumkin. Lekin unutmaki, vaqt biz tomonimizda emas.”

Leoren unga nigoh tashlab, ortga burilib, o‘z xonasiga kirib ketdi. Yuragi hamon tinchimagan edi.

U haqiqatan ham shunday katta qaror qabul qila oladimi?

Oradan bir necha kun o‘tdi…

Leoren bu mavzu haqida qayta gapirishga harakat ham qilmagan edi. Taehyung esa uni shoshirmasdi, ammo uning harakatlari aniq bir narsani anglatardi – u qarorini o‘zgartirmaydi.

Bir kuni kechqurun Leoren deraza yonida o‘tirganida, Taehyung sekin uning yoniga keldi.

Kim Taehyung: “Nega mendan qochyapsan?”

Leoren tezda unga qaradi.

Leoren: “Men sendan qochayotganim yo‘q.”

Taehyung sekin jilmaydi va devorga suyandi.

Kim Taehyung: “Unda qaror qabul qilish vaqti keldi.”

Leoren nafasini ichiga yutdi. U hayotining bir qismida hech qachon bunday vaziyatga tushishini tasavvur ham qilmagandi.

U Taehyungga tik qaradi.

Leoren: “Agar men turmush qurishga rozi bo‘lsam, bu shunchaki xavfsizlik uchun bo‘ladimi?”

Taehyung ko‘zlarini biroz qisib, uning yuziga sinchkovlik bilan tikildi.

Kim Taehyung: “Xavfsizlik – bu asosiy sabab. Lekin bu yagona sabab emas.”

Leoren yuragi yana shuv etib ketdi.

Leoren: “Demak, sening rejang faqat meni himoya qilish emas?”

Taehyung oldinga egilib, yuzini Leorenning yuziga yaqinlashtirdi.

Kim Taehyung: “Men hech qachon o‘zim xohlamagan narsani qilmayman.”

Leoren uning nigohidan qochib qutula olmadi.

Endi esa tanlov faqat uning qo‘lida edi.

Haqiqiy sabab

Leorenning yuragi tez urardi. Taehyungning so‘zlari, nigohi… Bularning barchasi oddiy himoya masalasi emasligini ko‘rsatardi.

U faqat xavfsizlik uchun emas… meni o‘zi uchun ham xohlayapti.

Leoren chuqur nafas oldi.

Leoren: “Agar men rozi bo‘lsam… bu qanday nikoh bo‘ladi?”

Taehyung qoshlarini biroz ko‘tarib, jilmaydi.

Kim Taehyung: “Qanday bo‘lishini xohlaysan?”

Leoren yutindi. Uning hayoti shunchalik o‘zgarib ketishini kutmagandi.

Leoren: “Bu shunchaki kelishuv bo‘ladimi?”

Taehyung bir lahzaga jim qoldi. Keyin u sekin Leorenning yoniga o‘tirdi va uning ko‘ziga tik qaradi.

Kim Taehyung: “Leoren, men hech qachon shunchaki kelishuv uchun turmush qurmayman.”

Leoren yuragini tutib oldi. Bu so‘zlar unga boshqacha ta’sir qildi.

Leoren: “Demak, sen… meni shunchaki himoya qilishni emas… balki, men bilan bo‘lishni ham xohlaysan?”

Taehyung hech ikkilanmay javob berdi.

Kim Taehyung: “Ha.”

Leoren bir lahzaga so‘zsiz qoldi. Taehyungning ovozi, nigohi… U hazillashayotgani yo‘q edi.

Bu odam uni haqiqatdan ham sevib qolganmi?

Leoren: “Sen aqldan ozgansan.”

Taehyung kulimsiradi.

Kim Taehyung: “Ehtimol. Lekin faqat sen uchun.”

Leoren unga qarab bosh chayqadi. U endi aniq bilar edi – bu odam shunchaki uni himoya qilish uchun emas, balki haqiqatdan ham sevib qolgan edi.

Bu holatni rad etishning iloji yo‘q edi.

Va Leoren o‘z hayotidagi eng katta qarorini qabul qildi.

Leoren: “Xo‘p. Qachon to‘y bo‘ladi?”

Taehyung jilmayib, uning qo‘lini ushladi.

Kim Taehyung: “Juda tez orada.”

Sirli Uy

Oradan bir hafta o‘tdi. Taehyung hanuz Leorenning uyida yashirinib, hech qayerga chiqmasdi. Uning yarasi deyarli bitgan, lekin xavf hanuz atrofda edi.

Bir kuni kechasi Leoren deraza yonida o‘tirib, tashqariga termulardi. U allaqachon Taehyungning hayotiga bog‘lanib qolgandi. Bu unga yoqmasdi, lekin yuragi boshqa narsani his qilardi.

Shu payt Taehyung uning yoniga keldi.

Kim Taehyung: “Tayyor bo‘lsang, bugun ketamiz.”

Leoren unga hayron qaradi.

Leoren: “Qayerga?”

Taehyung jilmayib, cho‘ntagidan mashina kalitini chiqardi.

Kim Taehyung: “Uyimga.”

Leoren birdan hushyor tortdi.

Leoren: “Sen… meni o‘z uyingga olib ketmoqchimisan?”

Kim Taehyung: “Ha. Bu yerda uzoq qololmaymiz. Bu uy xavfsiz emas.”

Leoren bir necha soniya jim qoldi. U Taehyungning qanday odam ekanligini yaxshi tushunib yetgan edi. U mafiya qiroli. Uning uyi ham oddiy joy bo‘lishi mumkin emas.

Lekin u bilardi — endi ortga yo‘l yo‘q.

Leoren: “Mayli, ketamiz.”

Taehyungning Uyi

Tungi shahar jimjit edi. Taehyung mashinani shahar markazidan ancha uzoqda, tog‘ etagida joylashgan ulkan villaga haydab bordi.

Leoren derazadan villani ko‘rib, hayratda qoldi. Bu oddiy uy emas edi — bu haqiqiy saroy edi! Atrofida baland devorlar, kuzatuv kameralar va qo‘riqchilar bor edi.

Leoren: “Bu joy… Sen shu yerda yashaysanmi?”

Taehyung mashinadan tusharkan, unga qaradi.

Kim Taehyung: “Ha. Bu men uchun eng xavfsiz joy.”

Leoren yuragini ushlab oldi. Bu yer unga begona edi. Hamma narsa juda jiddiy ko‘rinardi.

Ichkariga kirishgach, ulkan zal, qimmatbaho jihozlar, bejirim mebellar Leorenning hayratini yanada oshirdi.

Leoren: “Men bunday hashamatga o‘rganmaganman…”

Taehyung unga yaqinlashdi va sekin pichirladi.

Kim Taehyung: “Tez orada o‘rganasan. Chunki bu yer endi sening ham uying.”

Leoren unga tikildi. Taehyungning nigohi jiddiy edi. Bu gap shunchaki gap emasdi.

U bu dunyoga butkul kirib kelganini tushundi.

Yangi hayotning boshlanishi

Leoren Taehyungning uyiga ilk bor qadam qo‘yar ekan, yuragi tez urardi. Bu joy unga begona edi. U hali ham Taehyungni yaxshi tanimasdi, lekin endi uning dunyosida edi.

Ulkan zalga kirgan zahoti Leorenning nigohi devor bo‘ylab terib qo‘yilgan qimmatbaho rasmlar va yaltirab turgan qandillarga tushdi. Bu joy shunchaki hashamat emas, balki hokimiyat ramzi edi.

Shu payt oldilariga bir ayol keldi. U uzun qora sochli, nafis libosda, juda chiroyli edi. Nigohi esa keskin.

???: “Siz yangi mehmon bo‘lsangiz kerak.”

Leoren hayron bo‘lib unga qaradi. Ayol unga sovuq nigoh tashlayotgandi.

Kim Taehyung: “Bu Jiyeon. U bu uyda xizmatkor.”

Leoren jilmayib, bosh irg‘adi.

Leoren: “Salom, men Leoren.”

Lekin Jiyeon hech qanday mehr ko‘rsatmasdan uni boshdan-oyoq kuzatdi.

Jiyeon: “Bu uyda har kim ham uzoq qolavermaydi.”

Leoren bu gapdan hayron bo‘ldi, lekin hech narsa demadi. Taehyung esa uning gapiga e’tibor ham bermadi.

Kim Taehyung: “Kel, xonangni ko‘rsataman.”

Leoren Taehyungning ortidan yurarkan, orqasiga o‘girilib, Jiyeonga qaradi. U hali ham sovuq nigoh bilan unga tikilardi.

Bu ayol mendan nimagadir norozi…

Leorenning xonasi

Taehyung uni ikkinchi qavatga olib chiqdi va eshikni ochdi.

Ichkariga kirgan zahoti Leoren hayratda qoldi. Xona juda katta va chiroyli edi. Katta to‘shak, baland derazalar, pardalar, kitob javonlari – hammasi nafis edi.

Leoren: “Bu joy… Bu men uchunmi?”

Taehyung sekin jilmaydi.

Kim Taehyung: “Ha. Bu yer endi sening xonang.”

Leoren xonaga yurib borib, derazadan tashqariga qaradi. Bu joy ajoyib edi, lekin u o‘zini erkin his qilmadi.

U ortiga o‘girildi va Taehyungga tik qaradi.

Leoren: “Men seni hali ham yaxshi tanimayman. Nega meni bu yerga olib kelding?”

Taehyung bir necha soniya jim qoldi. Keyin sekin yurib, Leorenga yaqinlashdi.

Kim Taehyung: “Men seni bu dunyodan himoya qilish uchun keltirdim.”

Leoren uning ko‘ziga tikildi. Bu odamning niyatlari qanchalik to‘g‘ri? U haqiqatdan ham faqat himoya uchunmi?

Yangi hayotning sinovlari

Leoren xonaga joylashib olgach, hali ham o‘zini notanish joyda his qilardi. U devorlarga, kitoblarga va hashamatli jihozlarga qararkan, men bu dunyoga tegishlimanmi? degan savol o‘ylantirardi.

Bir necha daqiqadan so‘ng, eshik sekin taqilladi.

Leoren: “Kiring.”

Ichkariga xizmatkor Jiyeon kirdi. U har doimgidek sovuq nigoh bilan unga qaradi.

Jiyeon: “Janob Kim sizni pastga taklif qilyaptilar.”

Leoren bosh irg‘adi va Jiyeonning yonidan o‘tayotib, u yana o‘sha sovuq ohangda gapirdi.

Jiyeon: “Men senga bir narsani aytmoqchiman.”

Leoren to‘xtab, unga qaradi.

Leoren: “Ha?”

Jiyeon unga yaqinlashib, shivirladi.

Jiyeon: “Bu uyda uzoq qolaman deb o‘ylama. Janob Kim hech qachon bir joyga bog‘lanib qolmaydi. Unga vaqtinchalik kerak bo‘lishing mumkin, lekin oxir-oqibat bu joyni tark etasan.”

Leoren uning gaplaridan hayron bo‘ldi. Bu ayol nimaga bunday deyapti? Unga mendan nima kerak?

Lekin Leoren o‘zini yo‘qotmadi. U shunchaki jilmayib, Jiyeonga tikildi.

Leoren: “Buni vaqt ko‘rsatadi.”

U Jiyeonni ortda qoldirib, pastga tushdi.

Sirli kecha

Zalga kelganida, Taehyung divanda o‘tirardi. Uning oldida chiroyli bezatilgan kechki ovqat tayyor edi.

Kim Taehyung: “Kel, o‘tir.”

Leoren asta o‘tirarkan, Taehyung unga qarab turardi. Uning nigohi doim qandaydir sirni yashirgandek tuyulardi.

Leoren: “Nima uchun men bu yerda ekanimni hali ham tushunmayapman.”

Taehyung qoshiqni qo‘yib, unga qaradi.

Kim Taehyung: “Men senga aytdim. Seni himoya qilmoqchiman.”

Leoren: “Lekin nega aynan men?”

Taehyung bir muddat javob bermadi. Keyin esa sekin ohangda gapirdi.

Kim Taehyung: “Chunki sen o‘sha kuni meni qutqarding.”

Leoren unga qarab qoldi. U buni kutmagandi.

Leoren: “Lekin bu oddiy insoniylik edi.”

Taehyung kulimsiradi, lekin bu kulgi orqasida qandaydir og‘ir hislar yashiringandi.

Kim Taehyung: “Men uchun oddiy narsa yo‘q, Leoren.”

Leoren yuragini ushlab qoldi. Bu odam haqiqatan ham o‘zini yolg‘iz his qiladimi?

U Taehyungni tushunishga harakat qildi. Lekin bu oson bo‘lmaydiganga o‘xshardi.

Kutilmagan e’tirof

Leoren Taehyungning nigohidan bir lahzaga ham ko‘z uzolmasdi. Uning har bir so‘zi g‘alati ohangda yangrardi, xuddi ichidagi bir sirni yashira olmayotgandek.

Leoren: “Sen uchun oddiy narsa yo‘q, ha?”

U chuqur nafas oldi va nigohini Taehyungdan olib qochdi. Ich-ichidan bir narsa uni bezovta qilardi. Men bu odamga ishonsam bo‘ladimi?

Biroq, Taehyung bugun odatdagidan boshqacha edi. U nigohini Leorendan uzmasdi, lablarini mahkam qisgancha, ichidagi nimanidir aytishga ikkilanayotgandi.

Bir necha daqiqa davom etgan sukunatdan so‘ng, nihoyat u gap boshladi.

Kim Taehyung: “Men seni ancha vaqtdan beri sevaman.”

Leorenning yuragi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Leoren: “Nima?”

U hayrat bilan unga tikildi. Taehyungning yuzi jiddiy edi, hazil yoki o‘yinga o‘rin yo‘q edi.

Kim Taehyung: “Men bu tuyg‘uni yashirishga harakat qildim. Lekin qachongacha? Seni ko‘rganimdan beri o‘zgarganimni sezdim. Men ilgari bunday bo‘lmaganman. Lekin sen…”

U bir zum jim qoldi, so‘ng oldinga egilib, sekin ohangda davom etdi.

Kim Taehyung: “Sen menga imkon ber, Leoren.”

Leoren beixtiyor nafasi ichiga tushib ketdi. U bu gaplarni kutmagandi. Taehyungni tushunish unga qiyin edi, lekin hozirgi nigohi… bu nigoh yolg‘on deyishga imkon bermasdi.

Leoren: “Bu hazil emasmi?”

Kim Taehyung: “Men hech qachon bunday narsalarni hazil qilmayman.”

Leoren o‘zini yo‘qotib qo‘ygandi. Bir tomondan, yuragi Taehyungning so‘zlaridan allaqachon titray boshlagan edi, boshqa tomondan esa u bu insonning dunyosi unga begona ekanini unutolmasdi.

Leoren: “Men… Men buni o‘ylab ko‘rishim kerak.”

Taehyung jilmaymadi, g‘azablanmadi ham. Faqat ohista bosh irg‘adi.

Kim Taehyung: “Men kutaman.”

Lekin u Leorenga imkon berishini kutib o‘tirmoqchi emasdi… U bu muhabbatni isbotlashga tayyor edi.

Muhabbatmi yoki imkoniyat?

Leoren tun bo‘yi uhlolmadi. Taehyungning so‘zlari uning ongidan ketmasdi.

"Men seni ancha vaqtdan beri sevaman."

Bu gap uning yuragini qizdirgandek bo‘ldi, lekin u hali aniq javob bera olmasdi. Bir tomondan, Taehyungning hissiyotlari unga ta’sir qilardi, boshqa tomondan esa… bu qarorni qabul qilishga undaydigan boshqa sabab ham bor edi.

Leoren hech qachon oddiy hayot kechirishni istamagan. Uning orzulari kattaroq edi. U har doim hashamatli hayot, kuch va barqarorlikka intilgan. Bolaligidan yetim bo‘lgani uchun, unga boylik va ta’minot muhim edi.

Kim Taehyung esa faqat oddiy boy inson emas. U mafiya olamining qiroli, eng qudratli odam. Agar u bilan bo‘lsa, hech qachon hech narsaga muhtoj bo‘lmaydi.

“Men bunga tayyormanmi?” — deb o‘ziga savol berdi Leoren.

Ertalab, Leoren pastga tushdi. Taehyung zalda kutib turardi. U jimgina Leorenga tikildi, hech qanday shoshirish yo‘q edi.

Leoren chuqur nafas oldi va unga yaqinlashdi.

Leoren: “Men tanlovimni qildim.”

Taehyung nigohini unga qadadi. Uning yuragi tez urayotganini sezardi, lekin tashqaridan xotirjam ko‘rinardi.

Kim Taehyung: “Qanaqa tanlov?”

Leoren bir qadam oldinga yurdi. Endi ular juda yaqin edi.

Leoren: “Men seni tanlayman, Taehyung.”

Bu so‘zlardan keyin zalda sukunat cho‘kdi. Leoren nima deyishini bilmay turardi, lekin yuragi allaqachon bu yo‘lni tanlagandi. U kuchli inson bilan bo‘lishni, himoyalangan hayotni, hamma e’tibor markazida bo‘lishni istardi.

Taehyung unga ancha vaqt tikilib turdi. Keyin esa jilmaydi. Bunday tabassumni Leoren hech qachon ko‘rmagan edi — bu mamnuniyat, g‘alaba, balki, hatto baxt hissi edi.

Kim Taehyung: “Bu eng yaxshi qaroring bo‘ldi.”

Leoren kulimsiradi.

Lekin u bilmasdi… bu tanlov unga faqat hashamat emas, balki xavf-xatar ham olib kelishini.

Ishonchsizlik soyasi

To‘y kuni butun shaharni hayratga solgan darajada hashamatli o‘tdi. Taehyung va Leorenning nikohi mafiya olamidagi eng katta voqealardan biriga aylandi. Hammaning nigohi ularga qadalgan, har kim bu ittifoq ortidagi haqiqiy sababni bilishga urinardi.

Lekin Leoren uchun bu kun faqat quvonch emas, balki, nimagadir, yuragini bezovta qiladigan hislar bilan to‘la edi.

Leoren (o‘ziga): “Bu faqat boy hayot uchunmi? Yoki men Taehyungni chinakamiga his qila boshlayapmanmi?”

Kechqurun, mehmonlar tarqalib bo‘lgach, Taehyung va Leoren o‘z xonasiga yo‘l oldi. Xona oppoq gul hamda shampan vinosi bilan bezatilgan, hamma narsa mukammal edi.

Taehyung kresloga o‘tirib, galstuk tugunini bo‘shata boshladi.

Kim Taehyung: “Charchadingmi?”

Leoren unga jilmayib qaradi.

Leoren: “Ha, biroz. Suv ichib kelaman.”

Taehyung bosh irg‘adi. Leoren esa tashqariga chiqib, oshxonaga yo‘l oldi. Yuragi tez urardi. U bugun Taehyung bilan bir xonada tunab qolishini o‘ylab, beixtiyor hayajonga tushardi.

Ammo orqada unga qarab turgan boshqa bir ko‘z bor edi…

Hiyla

Leoren oshxonaga ketishi bilan, Jiyeon yashirincha yotoqxona eshigi yonida paydo bo‘ldi. U asta ichkariga kirdi.

Taehyung hali ham kresloda o‘tirgancha ko‘zlarini yumib, dam olayotgandi. U juda charchagandi.

Jiyeon sukut ichida yotoqqa o‘tdi va past ovozda gapirdi:

Jiyeon: “Tae…”

Taehyung charchoqdan sezmay, uni Leoren deb o‘yladi. U asta yotib, ko‘zlarini yumdi.

Leorenning yuragi sinadi

Leoren suv ichib bo‘lgach, xonasiga qaytdi. Lekin eshikni ochganida, ichkaridagi manzarani ko‘rib, yuragi muzlab qoldi.

Yotoqda… Taehyung va Jiyeon yotardi.

Leorenning nafasi ichiga tushib ketdi. Nafaqat g‘azab, balki og‘riq ham yuragini ezdi.

U hech qanday ovoz chiqarmasdan, eshikni ohista yopdi va yugurib boshqa xonaga kirdi.

Tun bo‘yi yig‘ladi.

U shunchaki hashamatli hayotni emas, balki Taehyungning mehrini ham his qila boshlaganini tushunib yetdi.

Lekin endi… bu ishonch butunlay yo‘qolgandek edi.

Ishonchsizlik va qo‘rquv

Taehyung tun bo‘yi charchoqdan o‘zini yo‘qotgandek uxladi. U hatto yotog‘ida kim borligini ham sezmagan edi. Ammo tongda u ko‘zlarini ohista ocharkan, yonidagi odamni ko‘rib, beixtiyor seskanib ketdi.

Kim Taehyung: “Bu nima?!”

U yostiq yonida yotgan Jiyeonni ko‘rib, birdan hushyor tortdi. Yuragi tez ura boshladi, miyasi esa vaziyatni tushunishga harakat qilardi.

Kim Taehyung: “Jiyeon? Sen bu yerda nima qilyapsan?!”

Jiyeon esa go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek, ko‘zlarini ohista ochdi va Taehyungga shirin jilmaydi.

Jiyeon: “Senga yaqin bo‘lishni xohladim, Tae…”

Taehyungning qoni qaynab ketdi. U darhol choyshabni ustidan uloqtirdi va yotog‘idan sakrab tushdi.

Kim Taehyung: “Bu qanday ahmoqlik?! Men seni bu yerga kiritmadim!”

Jiyeon o‘rnidan turarkan, yuziga g‘amgin ifoda berdi.

Jiyeon: “Nega bunchalik qo‘rqding, Tae? Balki kecha men bilan bo‘lganingni eslamayotgandirsan?”

Taehyungning yuzi g‘azabdan qizarib ketdi. U barmoqlarini musht qilib tugdi.

Kim Taehyung: “Men… men hech narsa qilganim yo‘q! Bu nima o‘yin?! Leoren qayerda?!”

Jiyeonning ko‘zlarida g‘alaba hissi porladi.

Jiyeon: “Bilmayman, lekin u kechasi keldi va bu manzarani ko‘rdi. Unga tushuntirishga ulgurmading…”

Taehyung beixtiyor chuqur nafas oldi. Yuragi g‘azab va xavotirdan tez urardi.

"Leoren buni ko‘rganmi?! Demak u… meni yomon o‘ylaydi?!"

U hech narsa demasdan, Jiyeonni yonidan o‘tib, xonadan chiqib ketdi. Endi faqat bitta narsa muhim edi.

Leorenni topish.

You are mine

2025-03-13T04:07:33.943Z

You are mine
Boshlanish
Kim Taehung mafia olamining qiroli biznes sohasidagi eng zor Kampaniya egasi va Yetim 29 yoshda
√Xarakterga kelsak huddi Mafialar kabi sovuqqon jahldor va deyarli gapirmaydi

Leoren 22 yoshda ota onasi yoq ammo eng yaqin dugonasi bor edi yaqinda vafot etti universitetni tamomlagan hozirda kichik kampaniyasi bor
√xarakterga keladigan bolsak sergap ishonuvchan va ishonchli inson{boshlanish}
Yarim tun uyqusi kelmagan Leoren aylanish uchun kech tushganinibildi ammo juda zerikkan edi doʻkondan Soju sotib olish uchun bordi chiqishda bitta yigit bilan toʻqnashib ketti yelkasi qonbilan belangan edi

Leoren: yordam kerakmi janob

Yigit: yoq shart emas yoʻlingdan qolma

Leoren: lekin yelkangiz qonuyga yuring yordam beraman

Yigit: ket deyapman

Leoren hech narsa demasdan doʻkondan ketishda davom etti yoʻlda ikkita bezorilar oldidan chiqdi lekin u bilmasdi bu bezorilar uni hayotini qanday oʻzgartirishini

Tilini davom etar ekan ovoz keldi

{Uni topinglar tezda uzoqqa ketmagani aniq bitta insonni topa olmasangiz nimasiga Mafiani odamlari sizlar aa

Leoren: demak u yigit mafiami

Leoren tezda doʻkonga keldi ammo u yigit ketib boʻlgan edi ohiri uyga qaytish kerakligini tushundi ammo doʻkondan chiqqanda doʻkondan sal uzoq boʻlgan joyda yigit yerda yotardi Leoren tezda uni turgizdi u chalajon boʻlib yotar ekan olish arafasida edi

Leoren hech oʻylab oʻtirmasdan yigitning yoniga choʻkdi. Uning nafas olishi ogʻirlashgan, yuzidan esa ogʻriq aks etib turardi.

Leoren: “Hey! Koʻzingizni yuming, lekin hushsiz qolmang. Men sizga yordam beraman.”

Yigit zoʻrgʻa koʻzlarini ochib, Leorenga sovuq tikildi.

Kim Taehyung: “Bunaqa ishlarga aralashmang. Oʻzingizga dushman orttirasiz.”

Leoren uning qoʻlini yelkasiga olib, unga tayanch boʻldi.

Leoren: “Hozir buning vaqti emas. Agar hushsiz qolsangiz, ertaga bu gaplarni aytishga holingiz ham qolmaydi.”

Yigit qarshilik koʻrsatishga urinib koʻrdi, ammo jarohati juda chuqur edi. Nihoyat, kuchi yetmay, Leorenga tayandi.

Leoren uni oʻz kvartirasiga olib borishga qaror qildi. Bu qarori uning hayotini butkul oʻzgartirishini hali oʻzi ham tushunmasdi.

Oradan bir soat oʻtib

Leoren yigitning jarohatlarini tozalab, yelkasiga bogʻlab qoʻydi. Yigit esa qattiq ogʻriqdan koʻzlarini yumib yotardi.

Leoren: “Siz kim boʻlsangiz ham, qotillik qurboniga oʻxshaysiz. Kim edi sizni bunday ahvolga solgan?”

Kim Taehyung koʻzlarini ochdi, nigohida sovuqlik barq urardi.

Kim Taehyung: “Sizga buning ahamiyati yoʻq.”

Leoren yelka qisdi.

Leoren: “Agar bunchalik sirli boʻlishni istasangiz, xoʻp. Lekin men sizni yoʻlda oʻlib ketishingizga ruxsat bera olmasdim.”

Jimlik choʻkdi. Bir necha daqiqa oʻtgach, yigit charchoqdan koʻzlarini yumdi.

Ertasi kun

Leoren tong otishi bilan uygʻondi. Yigit hamon divanda yotardi, ammo rangi bir oz yaxshilangan edi. Unga yaqinlashib, ehtiyotkorlik bilan pichirladi:

“Hali ham uxlayapsizmi?”

Kim Taehyung sekin koʻzlarini ochdi. Uning nigohi har doimgidek sovuq edi.

Kim Taehyung: “Men hali bu yerdamanmi?”

Leoren kulimsirab boshini qimirlatdi.

Leoren: “Ha, va siz hali ham tiriksiz. Oʻzingizga kelib qoldingiz shekilli.”

Kim Taehyung asta oʻrnidan turdi, lekin ogʻriqdan yuzini burishtirdi.

Leoren: “Qimirlamang! Yaraniz hali bitgani yoʻq.”

Kim Taehyung uning gaplariga eʼtibor bermay, asta oʻrnidan turishga harakat qildi.

Kim Taehyung: “Men bu yerda uzoq qololmayman.”

Leoren qoʻlini beliga qoʻyib, yuzini burdi.

Leoren: “Nimaga? Tashqarida seni yana oʻldirmoqchi boʻlgan odamlar kutyapti. Oʻylab koʻr, men seni saqlab qoldim, endi esa oʻzini yana xavfga tashlamoqchimisan?”

Kim Taehyung unga tikildi. Hech kim unga bunday ohangda gapirmagan edi. Odatda, odamlar undan qoʻrqardi. Lekin bu qiz… U butkul boshqacha edi.

Kim Taehyung: “Men sening ismingni soʻramadim.”

Leoren qoʻllarini ko‘ksiga chalishtirdi.

Leoren: “Haqiqatan ham soʻramading. Men Leorenman.”

Kim Taehyung sekin bosh irgʻadi.

Kim Taehyung: “Kim Taehyung.”

Leoren unga ajablanib qaradi.

Leoren: “Taehyung? Qayerdadir eshitgandekman… Toʻxta, sen…”

Kim Taehyung unga sovuq nigoh tashladi.

Kim Taehyung: “Ha, men o‘sha Kim Taehyungman.”

Leorenning yuragi tez ura boshladi. U bu ismni juda yaxshi bilardi. Kim Taehyung—mafianing eng kuchli yetakchisi. Eng yirik kompaniyaning egasi. Va eng xavfli odam.

U nima qilib qoʻyganini endi tushundi.

Leoren xavfli o‘yinda

Leoren Taehyungga tikildi. Uning ko‘zlarida vahima bor edi. U endi kimni o‘z uyiga olib kelganini tushundi—bu oddiy odam emas, mafiya olamining qiroli edi.

Leoren sekin yutinib, orqaga bir qadam tashladi.

Leoren: “Demak… Sen o‘sha mashhur Kim Taehyungsan…”

Taehyung hech qanday hissiyot bildirmadi. Uning nigohi hali ham sovuq edi.

Kim Taehyung: “Agar meni tanigan bo‘lsang, demak, tushungandirsan. Sen bu ishga aralashmasliging kerak edi.”

Leoren bir muddat sukut saqladi. Bu odam shunchalik xavfli bo‘lsa, nega uni qutqardi? Balki qo‘rqib ketib, uni tashlab ketishi kerakmidi? Yo‘q, Leoren hech qachon bunday qilmasdi.

Leoren: “Agar seni tashlab qo‘ysam, o‘lib ketarding. Kim bo‘lishing muhim emas. Men insonlarni shunchaki o‘limga tashlab keta olmayman.”

Taehyung kulimsiradi—buni deyarli sezish ham qiyin edi.

Kim Taehyung: “Sen juda ishonuvchansan.”

U asta o‘rnidan turdi. Yarasi hali ham og‘rirdi, lekin Taehyung buni bildirmaslikka harakat qildi. Leoren unga yordam berishga qo‘l cho‘zdi, lekin Taehyung bosh chayqadi.

Kim Taehyung: “Men ketishim kerak.”

Leoren: “Qayerga? Seni tashqarida odamlaring qidiryapti. Kecha eshitganman.”

Taehyung bir soniya o‘ylanib qoldi. Bu qizning haqli ekanini bilar edi. Hozir u yomon ahvolda, jang qilishga kuchi yetmaydi.

Kim Taehyung: “Meni yashirishga joying bormi?”

Leoren hafsala bilan peshonasiga qo‘lini tiradi. Mafiya yetakchisini yashirish? Bu aql bovar qilmaydigan narsa edi. Lekin hozir Taehyungga yordam bermasa, u yana hujumga uchrashi mumkin.

U chuqur nafas oldi va bir qarorga keldi.

Leoren: “Xo‘p. Lekin sen bu yerda o‘zingni hurmat bilan tutasan. Mening uyim qoidalariga bo‘ysunasan.”

Taehyung kulimsiradi.

Kim Taehyung: “Demak, men endi qoidaga bo‘ysunishim kerakmi?”

Leoren jiddiy qaradi.

Leoren: “Ha, janob mafiya qiroli.”

U shunday deya yotoqxonaga kirib ketdi. Taehyung esa xonada yolg‘iz qolib, asta derazaga qaradi.

Tashqarida qorong‘ulik hukmron edi, lekin u bilardi—bu sokinlik uzoq davom etmaydi.

Kimdir uni qidiryapti. Va bu qidiruv juda tez orada Leorenga ham ta’sir qilishni boshlaydi…

Mafiyaning soyasi

Leoren xona eshigini yopib, deraza yoniga o‘tirdi. Uning miyasi g‘uvillab ketgandi. Nima qilib qo‘ydim? Mafiya qiroli bilan bir xonada bo‘lish—bu politsiyadan qochayotgan jinoyatchini uyga yashirish bilan barobar! Agar kimdir bilib qolsa…

U tezda boshini silkidi. Endi kech edi. Taehyung bu yerda edi, va hozir uni haydab chiqarishning imkoni yo‘q.

Oradan bir soat o‘tdi.

Leoren oshxonaga chiqdi. Taehyung divanda jim o‘tirardi. U ancha yaxshilanib qolgandek ko‘rindi, lekin ko‘zlari hanuzda o‘zgarmagan—sovuqlik va shubha bilan to‘la.

Leoren stolga ikkita chashka qo‘ydi va bittasini unga uzatdi.

Leoren: “Choy ichasanmi? Bu sening jahlingni bosishga yordam berishi mumkin.”

Taehyung chashkani oldi, lekin ichmadi.

Kim Taehyung: “Nega bunchalik beparvosen?”

Leoren unga tikildi.

Leoren: “Nima demoqchisan?”

Kim Taehyung: “Men oddiy odam emasman. Xavfli odamman. Odamlar mendan qo‘rqadi, menga yaqinlashishga jur’at etmaydi. Lekin sen… sen mendan qo‘rqmayapsan.”

Leoren bir lahzaga jim qoldi, keyin jilmaydi.

Leoren: “Ehtimol, shunchaki aqldan ozganman.”

Taehyung jilmaydi. U shunchaki lablarini qimirlatdi, lekin bu kulgi emas, masxara edi.

Kim Taehyung: “Yoki juda sodda.”

Leoren yelka qisdi.

Leoren: “Har holda, men seni tashqarida qoldira olmasdim. Agar shunday qilganimda, hozir tirik bo‘lmasding.”

Taehyung unga bir lahza tikildi. Bu qiz boshqalarga o‘xshamasdi. U oddiy qiz edi, lekin ayni paytda juda ham g‘ayrioddiy edi.

Shu payt deraza ortidan shubhali tovush eshitildi.

“U shu yerdami?”

“Tashqarida mashinasi yo‘q. U uzoqqa ketmagani aniq.”

Leorenning yuragi shuv etib ketdi. Taehyung esa o‘rnidan turdi. Uning yuzi jiddiy tortdi.

Kim Taehyung: “Meni topishdi.”

Leoren vahima ichida unga qaradi.

Leoren: “Endi nima qilamiz?”

Taehyung asta jilmaydi.

Kim Taehyung: “O‘yin endi boshlanyapti.”*

O‘yin boshlanadi

Tashqaridan shubhali tovushlar eshitilar, yurak urishi esa tobora tezlashardi. Leoren qo‘llarini siqib, Taehyungga xavotir bilan qaradi.

Leoren: “Agar eshikni ochsam, ular seni topishadi.”

Taehyung bir qadam ortga chekindi, yuzida xotirjamlik aks etardi.

Kim Taehyung: “Hech qanday shubha uyg‘otma. Xuddi hech narsani bilmagandek javob ber.”

Leoren chuqur nafas oldi va sekin eshik sari yurdi. U o‘zini iloji boricha sokin tutishga harakat qildi, lekin yuragi qattiq urayotganini sezardi.

Eshik ortidan erkak kishining dag‘al ovozi eshitildi.

“Eshikni oching!”

Leoren ichida bir soniya ikkilanib turdi, keyin asta eshikni ochdi. Tashqarida qora kiyingan ikki notanish yigit turardi. Ularning nigohlari keskin edi.

Notanish yigit: “Kecha shu atrofda qonli yarasi bor bir yigit yo‘qolmadi. Uni ko‘rmadingmi?”

Leoren hech qanday ikkilanmasdan boshini chayqadi.

Leoren: “Yo‘q, kecha men do‘konga bordim, lekin hech kimni uchratmadim.”

Yigitlar bir-biriga qarab olishdi. Ularning nigohlarida shubha bor edi.

Ikkinchi yigit: “Ishonchim komil, u shu atrofda.”

Leoren nigohini pastga tushirdi, xuddi bu masalaga unchalik qiziqmayotgandek ko‘rsatishga harakat qildi.

Leoren: “Men yolg‘iz yashayman. Agar kimdir shu yerda bo‘lsa, sezmagan bo‘larmidim?”

Yigitlardan biri ichkariga qarash uchun oldinga intildi, lekin sherigi uni to‘xtatdi.

Birinchi yigit: “Mayli. Agar biror narsa eslasang, bizga xabar ber.”

Leoren shoshilmay bosh irg‘adi.

Leoren: “Albatta.”

Yigitlar bir lahzaga yana atrofga ko‘z yugurtirib, keyin ortga burilib ketishdi.

Leoren eshikni asta yopdi. Yuragi shunday qattiq urayotgan ediki, o‘zining nafas olishini ham eshitar edi.

U sekin orqasiga burildi. Taehyung deraza yonida turgancha jilmayib turardi.

Kim Taehyung: “Yaxshi yolg‘on gapirarkansan.”

Leoren peshonasiga qo‘lini qo‘ydi va chuqur nafas oldi.

Leoren: “Bunga majbur edim.”

Taehyung unga yaqinlashdi. Uning nigohi o‘zgarib, qiziqish bilan to‘ldi.

Kim Taehyung: “Hozir sen meni saqlab qolding. Lekin bilasanmi, bunday o‘yinlar uzoq davom etmaydi. Endi sen ham ushbu olamning bir qismiga aylana boshlading.”

Leoren uning gaplarini eshitib, ichida g‘alati his qildi.

Endi ortga yo‘l yo‘q edi…

Qorongʻu kunlar

2025-03-12T07:05:00.131Z

2-bob – Esdan Chiqqan Haqiqat

(Tun. Yeona va Taehyung qahvaxonadan chiqib, shoshilinch qadamlar bilan Seul ko‘chalarida yurishardi. Ularning miyasi savollarga to‘lib ketgan edi.)

Taehyung: (jahli chiqib) Bu hazil bo‘lishi mumkin emas. Qanday qilib biz 1998 yilda g‘oyib bo‘lishimiz mumkin? Axir o‘shanda hali tug‘ilmaganmiz!

Yeona: (chuqur nafas olib) Balki bu noto‘g‘ri ma’lumotdir? Yoki... kimdir biz bilan o‘ynashayapti?

Taehyung: (telefonini silkitib) Lekin bu maqola haqiqiy gazeta sahifasidan olinganga o‘xshaydi. Fotoshop emas.

(Yeona bir muddat jim turdi. Yuragi tez urayotganini his qilardi. Notanish odamning so‘zlari uning ongida takrorlanardi: "Siz o‘tmishning bir qismisiz.")

Yeona: (past ovozda) Biz bu maqola haqida ko‘proq ma’lumot topishimiz kerak.

Taehyung: (bosh irg‘ab) Ha, lekin qayerdan boshlaymiz?

Yeona: (bir oz o‘ylab) Kutubxona. Eski gazeta arxivlari bo‘lishi mumkin.

(Taehyung bosh irg‘adi va ular Seul milliy kutubxonasiga yo‘l olishdi.)

Seul Milliy Kutubxonasi

(Kechasi soat 10 ga yaqin. Kutubxona deyarli bo‘sh. Faqat bir necha kishi jimjit kitob o‘qishardi. Yeona va Taehyung ichkariga kirib, eski arxiv bo‘limiga yo‘l olishdi.)

Kutubxonachi: (muloqot uchun yaqinlashib) Yordam kerakmi?

Yeona: Ha, iltimos. 1998 yilning eski gazeta maqolalarini ko‘rmoqchimiz.

Kutubxonachi: (ko‘zoynagini tuzatib) Qaysi mavzu bo‘yicha?

Taehyung: (ikkilangan holda) G‘oyib bo‘lgan odamlar haqida.

(Kutubxonachi ularga qiziq qarab qo‘ydi, so‘ng kompyuterini tekshirib, javob berdi.)

Kutubxonachi: 1998 yil bo‘yicha gazeta arxivlari mikrofilmlarda saqlanadi. Ularni o‘qish uchun u yerdagi apparatdan foydalanishingiz mumkin.

(Yeona va Taehyung unga minnatdorlik bildirib, ko‘rsatilgan joyga yo‘l olishdi. Yeona mikrofilmlarni tekshira boshladi, Taehyung esa yonida turib, kuzatib turdi.)

Yeona: (hayajon bilan) Mana!

(U ekranga barmog‘ini qo‘ydi. Gazeta maqolasi paydo bo‘ldi. Unda yirik sarlavha bor edi: "Sirli G‘oyib Bo‘lish: Park Yeona va Kim Taehyung izsiz yo‘qoldi.")

Taehyung: (past ovozda) Bu bizning ismimiz...

(Yeona maqolani o‘qidi.)

"1998 yil 14-mart kuni kechasi Park Yeona va Kim Taehyung Seul markazida sirli ravishda g‘oyib bo‘lishdi. Oxirgi marta ularni kichik bir qahvaxonada ko‘rishgan. Stollarida bitta eski surat va noma’lum konvert qoldirilgan edi..."

Yeona: (havo yutib) 14-mart... Bugun aynan 14-mart!

Taehyung: (ko‘zlari katta ochilib) Bu qanday bo‘lishi mumkin?

Yeona: (yashirin titroq bilan) Balki... balki biz o‘tmishda yo‘qolganmiz va... hozir yana shu voqea takrorlanmoqda?

(Taehyung javob topa olmay, ekranga tikilib qoldi. Lekin birdan elektr chiroqlari miltillab o‘chib-yondi. Kutubxonada yengil shovqin paydo bo‘ldi. Keyin hamma narsa jim bo‘ldi.)

(Tashqarida shamol esdi. Birdan orqalaridan xuddi kimdir nafas olayotgandek tuyuldi. Taehyung sekin orqasiga qaradi va yuragi bir lahzaga to‘xtab qolgandek bo‘ldi.)

(Qorong‘ulik ichida, kutubxona eshigi oldida o‘sha qora kiyimdagi notanish odam turardi. Uning yuzi qorong‘ida ko‘rinmasdi, lekin ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Yeona va Taehyungga qadalgan edi...)

ESKI YODGORLIK

Kutubxona ichida g‘alati sukunat hukmron edi. Chiroqlar miltillab yonib-o‘chdi. Yeona va Taehyung bir-biriga qarab olishdi. Notanish odam qadam tashlamas, lekin ularning yoniga tobora yaqinlashayotgandek tuyulardi.

Yeona: (past ovozda) Biz bu yerdan chiqishimiz kerak...

Taehyung: (pichirlab) Lekin qanday?

Qora kiyimli odam asta oldinga yurdi. Uning harakati sekin, lekin xavfli edi. Yeona va Taehyung birdan kutubxonaning orqa eshigiga qarab yugurishdi. Oyog‘ining ostidagi taxta pollar g‘ijirladi. Kutubxonachi hayrat bilan ularga qaradi, lekin hech narsa demadi.

Tashqariga chiqishgach, sovuq havo yuzlarini urdi. Kecha shabadasi shahar chiroqlarini bir oz xiralashtirardi. Ular tez yurib, odam gavjumroq joyga chiqishga harakat qilishdi.

Taehyung: (chuqur nafas olib) Kim u? Nimaga bizni kuzatyapti?

Yeona: (o‘ylanib) Balki bu shunchaki tasodifdir...

Taehyung: Ha, albatta. Bizning 1998-yildagi g‘oyib bo‘lishimiz haqidagi maqoladan keyin paydo bo‘lgan qora kiyimli odam – tasodif, to‘g‘rimi?

Yeona javob qaytarmadi. Ich-ichida u ham qo‘rqayotganini his qildi. Bir narsa aniq edi: ular haqiqatga tobora yaqinlashib borishardi.

Shahar markaziga yetib kelishgach, Yeona birdan to‘xtadi. Uning ko‘zlari uzoqdagi eski bino tomon qadaldi. Bino peshtoqida yozuv bor edi: “Seul tarix muzeyi”.

Yeona: (past ovozda) Taehyung, esingdami?

Taehyung: Nima?

Yeona: O‘sha gazeta maqolasida yozilgandi-ku... “Biz bu yerda birga boshladik.”

Taehyung: (yelkalarini qisib) Ha?

Yeona: Balki bu bino... biz bilmagan o‘tmishimiz bilan bog‘liqdir?

Taehyung bir oz o‘ylab turdi, keyin u ham muzeyga tikildi. Bino eski, lekin ta’mirlangan edi. Eshiklari berk, lekin yon tarafda kichik bir xizmat eshigi ochiq qolib ketgandi.

Taehyung: (chuqur nafas olib) Kirmoqchisanmi?

Yeona: (shubhalanib) Balki bu noto‘g‘ri fikrdir...

Taehyung: Lekin bu bizni haqiqatga yaqinlashtirishi mumkin.

Yeona bir lahzaga ikkilanib turdi. So‘ng asta qadam tashladi. Taehyung ham orqasidan ergashdi. Ular shivirlagancha xizmat eshigidan ichkariga kirdilar...

Ichkarida hamma narsa qorong‘i va sokin edi. Faqat uzoq burchakdagi yorug‘ narsa e’tiborini tortdi – bu kichik oynali shkaf ichida turgan eski surat edi.

Yeona unga yaqinlashib, sekin qo‘llarini ko‘tarib shishaning chang bosgan yuzasini artdi. Suratni ko‘rib, yuragi birdan tez ura boshladi.

Suratda o‘zi va Taehyung turardi.

Ammo surat juda eski edi... 1920-yillarga oid edi.

Taehyung: (shokka tushib) Yo‘q... bu imkonsiz!

Yeona nafasini ichiga yutdi. Keyin suratning pastki burchagiga ko‘zi tushdi. Unda kichik yozuv bor edi:

“Kim Taehyung va Park Yeona – abadiy do‘stlar.”

Yeona titrab ketdi. Taehyung esa orqaga tisarilib, bo‘g‘iq ovozda gapirdi:

“Bu nimani anglatadi?”

Biroq hech kim javob bera olmadi. Chunki javob faqat o‘tmishda edi.

Mening Jazoyim

2025-03-11T16:17:52.640Z

•2-bob•

Leoren ortga bir qadam tashladi, lekin Taehyungning nigohi uni joyiga mixlab qo‘ygandek edi. U qizning qo‘lidan ushlab, hech qanday harakatga imkon qoldirmasdan o‘ziga tortdi.

— "Meni qo‘yib yubor!" — Leorenning ovozi titradi, ammo qat’iyat bilan jarangladi.

Taehyung esa jilmayib, qizning yuziga yaqinlashdi. Uning ko‘zlari sirli va o‘tkir edi. Bu kulgi emas, tahdid edi.

— "Men senga ogohlantirdim, Leoren. Endi kech."

U qizning bilagini mahkam ushlagancha, ohista o‘ziga tortdi va uni yotoqxona tomon yetakladi. Leoren qarshilik ko‘rsatdi, lekin Taehyung undan ancha kuchli edi.

Xona ichiga kirishlari bilan Taehyung eshikni ohista yopdi. Leoren yurak urishini bosolmay, uni kuzatardi. Bu inson uni o‘ziga xos bir tarzda qo‘rqitardi, lekin shu bilan birga, qiz uning nigohidan qocholmasdi.

— "Sen har doim shunaqa itoatsizmisan?" — pichirladi Taehyung, asta qizning iyagini ko‘tarib.

Leoren unga tik boqdi. U qo‘rqmaydi. Qo‘rqqani sezilsa, yutqazadi.

— "Agar itoatkor bo‘lganimda, hozir bu yerda bo‘lmasdim," — dedi qiz jasorat bilan.

Taehyung biroz jilmaydi. Uning barmoqlari Leorenning yuziga ohista tegdi. Bu harakat shafqatsiz, lekin g‘alati ravishda muloyim edi.

— "Men senga vaqt beraman, Leoren," — dedi u past ovozda. — "Lekin oxirida baribir menga tegishli bo‘lasan."

Leoren yuragini hovuchlab unga tikildi. Bu yigit o‘ziga haddan tashqari ishonarli edi.

Ammo u hech qachon Kim Taehyungning aytganiga bo‘ysunmaydi.

Hech qachon.

Neyoung uni uyida qolmoqchi boʻlib uyiga keldi eshik ochiq edi

Leoren: bu nima qilganing-yigitga ovozini balandlatgancha dedi

Taehyung: menga ovozingni kôtarma, bõlmasa tunda ancha qiynalasan

Leoren: yana qanaqa tun, hech qanday tun bõlmaydi, men hoziroq ketaman

Taehyungni yonidan õtib ketmoqchi bõlgancha qadam tashlagan edi. Taehyung qizni bilagidan tutgancha ortga oldi

Taehyung: asabimga õynamay ôzingni bõsh qôysang qiynalmaysan

Leoren: menga teginmaysan

Taehyung: sendan sõrab õtirmayman, men istadimmi demak albatta bõladi

Leoren: agar yaqinlashsang bu safar men ham ayab o'tirmayman-Leoren boya õzi bilan olgan yiğma pichoqchani chiqargancha Taehyung tomonga qaratdi. Taehyungni lablariga mazahlovchi tabassumi yoyildi

Taehyung: shu mittigina pichoqchangdan qôrqaman deb ôylaysanmi, bu qoğozni arang kesadiku-Taehyung mazahlovchi tabassumini yõqotmay qizga yaqinlashdi

Leoren: yaqinlashma-qiz bir necha qadam ortga tashlagancha Taehyungga õqtalgan pichoqchani bilagiga olib keldi-agar yana bir qadam qo'ysang õzimni õldiraman

Taehyung; Leoren bilasanmi-Taehyung chõntagidan kichikroq pultga õxshash qurilma chiqargancha gaplarini davom ettirdi-seni õzim joningni olmaguncha õlolmaysan. Bu pichoqchang chuqur kesmaydi, nari borsang hushingni yõqotasan va shifokor seni ossonlik bilan õzingga keltiradi, ammo-Taehyung qõlidagi pultni bosdi, chap tarafdagi qora pardalar sekin harakatga kelgancha ochildi-ular aniq o'ladi

Taehyung ochilgan pardalar tomon qaradi, u yerda devor emas anchagina qalin va mustahkam bõlgan oynalar bor edi, oyna ortida esa stulga boğlangan Leorenni dugonasi va ularni boshiga topponcha tirab turgan ikkita qora kiyimli yigitlar edi, Leoren bir zumdan hayratdan qotib qoldi

Taehyung: agar tomiringni kessang, ularni boshiga qo'rg'oshin joylashadi, sen esa arzimagan jarohat bilan bu dunyoda qolasan, ular esa vidolashishadi.
Leoren nigohlarini ota omasidan uzib yoshlanishga ulgurgan nigohlarini yigit tomonga qaratdi

Leoren: ablah-qizni lablari titrab birgina sõz chiqdi xolos

Taehyung: õylab ish qil, seni arzimagan notoğri harakating yaqinlaringni õlimiga sabab bõladi-Taehyung soxta achinish nigohlari bilan ularga oyna ortidan qarab turgan Leorenni NeYeong tomonga qaradi, Leoren ham ularga qarab turarkan. Birdan qõlidan tutgan baquvvat qõlkar sababli pichoqchani tashlab yubordi. Taehyung qizni qõlini ortga qayirgancha shishali devorga tiradi

Taehyung: hozir senga ikkita tanlov beraman

Lia: ahh, meni qôyib yubor-Leoren beliga bosib bilan botirilayotgan barmoqlar sababli yuzi burishdi.-yana qanaqa tanlov

Taehyung; hozir õz xoxishing bilan, meni qondirasan yoki NeYeong kõz oldingda jonini olaman, va meni qondirasan

NeYeong bu soʻzlarni eshitib chiday olmadi

Xonaga bostirib kirdi va uni koʻrgan Taehung pinahini ham buzmadi lekin Leoren ozini qoʻyishga joy topolmadi

Mening Jazoyim

2025-03-11T15:58:32.552Z

•1-BOB•

Seul kechasi o‘zining sirli jimligiga burkangan. Ko‘chalar gavjum bo‘lishiga qaramay, Leoren o‘zini yolg‘iz his qilardi. Uning yuragi biroz tez urayotgandek, negadir notinch edi. NeYeong unga so‘nggi paytlarda juda o‘zgarib ketgandek tuyulardi. Yaqin dugonasi oldingidek hamma sirlarini baham ko‘rmas, ba’zan telefon qo‘ng‘iroqlaridan keyin g‘oyib bo‘lib ketardi.

Bugun ham u shunday qilgan edi. "Keyinroq gaplashamiz, Lo. Bugun juda bandman", degan edi NeYeong. Ammo Leoren unga ishonmadi. Ichidagi shubha tinch qo‘ymadi. Shu sabab u sezilar-sezilmas dugonasining ortidan yurdi.

Shahar gavjumligidan uzoqlashib, tor va xira yoritilgan bir xiyobonga yetib kelishdi. Leoren qadamlarini sekinlashtirdi, yuragi tez ura boshladi. NeYeong to‘xtadi. U kimnidir kutayotgandi. Bir necha soniyadan keyin qora Mersedes-Benz xiyobonga shaxdam kirib keldi.

Mashina sekin to‘xtadi. Orqa eshik ochildi va undan bir erkak tushdi. Kim Taehyung.

Uning yaltirab turgan qora kostyumi va jiddiy nigohi uni oddiy yigit emasligini bildirardi. Bu shunchaki badavlat yigit emas edi—uning harakati, yurishi va sovuq tabassumi unda hukmronlik borligini ko‘rsatardi.

Leoren harakat qilishdan to‘xtadi. NeYeong yugurib borib, unga yopishdi. Uning yuzida shunchalik mehr va ehtiros borki, bu rasmiy uchrashuv emasligi aniq edi.

Taehyung esa jilmaydi. U NeYeongning belidan mahkam quchib, past ovozda nimadir dedi. Leoren qattiq nafas olib, ortga bir qadam tashladi. Bu mumkin emas edi.

NeYeong boshini ko‘tardi, lablarini biroz tishladi va…

Taehyung uni o‘pdi.

Leorenning ichidan nimadir uzilib ketgandek bo‘ldi. Nafaqat NeYeong unga hech narsa aytmagani uchun, balki bu yigit… bu noma’lum inson… unga juda xavfli bo‘lib tuyulgani uchun ham.

U bir necha soniya qotib qoldi. Nafasi ichiga tiqilib, butun tanasi qaltirab ketdi. Bu sahna ko‘z oldida o‘chib-qayta jonlanayotgandek edi. Nihoyat, u beixtiyor ortga burilib, shoshilib bu joydan uzoqlasha boshladi.

U qochardi. Lekin qayerga? Va nimadan?

Shu kecha uning taqdiri o‘zgarayotganini u hali bilmasdi.

Leoren uyiga yetib kelganida, yuragi hamon tez urayotgan edi. Nafaqat ko‘rganlari, balki ichki tuyg‘ulari ham uni o‘ziga sig‘dirmayotgandi. NeYeong unga hech qachon Taehyung haqida gapirmagan. Qanday qilib uning eng yaqin dugonasi bu yigit bilan yashirincha uchrashib yurgan bo‘lishi mumkin?

U karavotiga o‘tirib, boshini qo‘llari orasiga oldi. "Kim edi u? NeYeong uni nega mendan yashirdi?" Xayollari chalkash edi. U telefonini qo‘liga oldi, lekin NeYeongga yozishga jur’at eta olmadi.

Shu payt eshik qo‘ng‘irog‘i jiringladi.

Leoren yuragini hovuchlab o‘rnidan turdi. Kechasi soat o‘n birdan oshgandi. Kim bo‘lishi mumkin? Ehtiyotkorlik bilan eshik tomon yurdi va shubha bilan ortga bir qadam tashlab, derazadan tashqariga qaradi. Qora kostyumdagi bir yigit eshik oldida turardi. U mashina oldida qo‘llarini cho‘ntagiga tiqib, sabrsizlanib kutayotgandi.

Leoren qattiq yutindi. Bu u edi. Kim Taehyung.

Bir lahza ichida boshidan ming xil o‘y o‘tdi. Qanday qilib u mening manzilimni topdi? NeYeong aytdimi? Mendan nima istaydi?

Eshik yana taqilladi. Endi ancha qattiqroq.

— "Leoren. Eshikni och."

Tovush baland emasdi, ammo buyruq ohangida aytilgan edi. Uning tovushi shunchalik sokin, ammo ta’sirli ediki, Leoren beixtiyor eshik tutqichini mahkam ushladi.

— "Men seni tanimayman. Kimligingni ham bilmayman. Keting!" — titroq ovozda gapirdi u.

Taehyung eshik ortida kulimsiragancha boshini biroz qiyshaytirdi. So‘ng yana gapirdi:

— "Och, Leoren. Seni zo‘rlab ochdirishimni istamaysan, shunday emasmi?"

Leorenning qo‘llari muzlab ketdi. U bu yigitning shunchaki oddiy inson emasligini allaqachon tushungan edi. Nihoyat, yuragi joyidan chiqib ketgudek bo‘lib, eshikni ochdi.

Taehyung ichkariga bir qadam tashladi. U sekinlik bilan eshikni o‘zi yopdi va Leorenga tikildi. Unga tik qarash qandaydir g‘alati hissiyot uyg‘otardi. Uning nigohida xavf, hukmronlik va qiziqish aralashgan edi.

— "Endi yaxshiroq tanishamiz," — dedi Taehyung. Uning ovozi xotirjam, ammo qat’iy edi. — "Men seni sevaman, Leoren."

Leorenning yuragi butunlay to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Bu qanday hazil? U Taehyungga hayrat va shubha bilan qaradi.

— "Nima?" — zo‘rg‘a shivirladi u.

Taehyung unga yaqinlashdi. Oradagi masofa deyarli yo‘q edi. U qizning yuziga qiziqish bilan tikildi.

— "Men seni sevaman," — dedi yana. — "Mening sevgilim bo‘l."

Leoren hayratdan qotib qoldi. Bir necha soat oldin u NeYeong bilan o‘pishib turgan yigit hozir unga sevgi izhor qilmoqda?!

U orqaga bir qadam tashladi. Yo‘q. Bu mumkin emas.

— "Sen... sen jiddiy gapiryapsanmi?"

Taehyung kuldi. Bu kulgi juda sokin, ammo boshqalarni larzaga soladigan turdan edi.

— "Men hazillashmayman, Leoren."

Leoren bir soniya ichida hamma narsani tushundi. Taehyung o‘zi xohlagan narsani oladigan odam edi. U faqat o‘zi istagan yo‘l bilan yashardi. Lekin... nega aynan men?

U nafratini yutib, Taehyungga tik boqdi.

— "Sen kim bilan bo‘lishingni bilmayman deb o‘ylaysanmi?" — dedi u. — "NeYeong sening qizing emasmi? Unda nega men?"

Taehyungning yuzi hech qanday hissiyot bildirmadi. U sokin, vahshiyona hotirjamlik bilan Leorenga qaradi. So‘ng lablarini biroz qimirlatib, qisqa javob berdi:

— "NeYeong ahmoq."

Leorenning nafas yo‘llari qisilib ketgandek bo‘ldi. Qanday qilib u shunchaki bu gapni aytib qo‘ya oladi?! NeYeong uni sevardi!

— "Sen..."

— "Men hamma narsani olaman," — Taehyung uning gapini bo‘ldi. — "Seni ham."

Leoren o‘zini yo‘qotib qo‘yayozdi. Yo‘q. Bu yigit bilan bo‘lishni xohlamaydi. Uning hayotiga qo‘shilishni xohlamaydi. Lekin... endi ortga yo‘l yo‘q edi.

Bu Kim Taehyung edi. U hech qachon rad etilmaydi.

Va Leoren bunga kech tushunib yetgan edi.

Xonada og‘ir sukunat hukm surardi. Leorenning yuragi g‘azab va hayratdan gupillab urayotgan edi.

"Men hamma narsani olaman. Seni ham."

Taehyungning so‘zlari uning ongida portlagan bombadek aks sado berdi. NeYeong ahmoqmi? Men shunchaki o‘yinchoqmanmi?!

Leorenning qo‘llari qaltiradi. U buni eshitishni xohlamaydi. U bunday munosabatga chiday olmaydi.

Va u o‘zini nazorat qilolmay qoldi.

TARS!

Qattiq tarsaki ovozi xona devorlarida aks-sado berdi.

Taehyungning yuzi bir tomonga burildi. Uning yuzida hech qanday shok yoki hayrat yo‘q edi. U qotib turardi.

Leoren esa nafasini rostlab ololmadi. Qo‘rqdi. Lekin shu bilan birga, pushaymon ham emas edi.

— "Men senga o‘yinchoq emasman," — dedi u qattiq va titroq ovozda.

Taehyung asta yuzini oldinga burdi. U hali ham xotirjam edi. Haddan tashqari xotirjam.

Bu esa undan ham xavfli edi.

U qizga qiziqish bilan tikildi. Ko‘zlarida g‘azab yo‘q edi. Balki biroz ajablanish, balki biroz zavq ham bordek.

— "Qiziq," — dedi u sekin. Uning ovozi past va yengil edi, xuddi bu vaziyatdan zavq olayotgandek. — "Senga kim ruxsat berdi?"

Leorenning yuragi siqildi. Havo yetishmayotgandek edi.

Taehyung sekin bir qadam oldinga tashladi. Uning nigohi o‘zgargandi. Endi u jiddiy edi.

— "Sen hali meni bilmaysan, Leoren."

Leoren og‘ir yutindi. Lekin ortga chekinmadi. Yo‘q, u bunga taslim bo‘lmaydi!

— "Men bilishni ham xohlamayman!"

Taehyung kulimsiradi. Bu shunchaki kulgi emasdi. Bu xavfli, hukmron va o‘yinchoq kulgi edi.

— "Ko‘ramiz..."

Va shu ondan boshlab Leorenning hayoti o‘zgara boshladi.

Keyingi bobda:
Leoren Taehyungning bosimiga qaramay, unga bo‘ysunmaslikka harakat qiladi. Lekin Taehyung shunchaki taslim bo‘ladigan odam emas. U qizni o‘ziga qaram qilishni boshlaydi… Qanday qilib?

Balki Taqdir

2025-03-11T13:08:52.470Z

Tanishtirish va parcha

Kim Taehung mafia olamining qiroling oʻgʻli va kelajakda qirol ham ham boladi butun dunyoga tirishi oʻtadi hatto palitsiyaga ham 30 yoshda hali uylanmagan Katta kampaniya bosh directori (kelajak) hamma narsa uylanganida uni nomiga otadi lekin uylanishni hohlamaydi

Leon Leoren 16 yoshda maktab bitiruvchisi Yonsei universitetiga topshirmoqchi ishtimoyiy fanlardan boʻyicha oʻqimoqchi oilada ikkita farzand bitta oʻpasi bor

√Xarakter

Kim Taehung ~ Oʻta jiddiy va deyarli gapirmaydi bir qarashini ozi hamma narsani hal qiladi xiyonatni yoqtirmaydi boysinmaganlarni jazolashni yoqtiradi

Leon Leoren ~ sergap Jim tura olmaydi gap koʻtara olmaydi hech kim unga qattiq gapirmagan xiyonatni yoqtirmaydi shu boisdan boʻysunishni ham uncha hushlamaydi ozod qush dek bolishni hush koradi

Leon Dong Wook 42 yoshda Leon Leorenni dadasi jiddiy va pulni hush koradi

Kim Pak Che Kim Taehungni dadasi jiddiy va sovuqqon oʻgʻlini uylantirishni hohlaydi

Parcha
Kim Pak Che: Kelishdik endi endi toy kunini belgilaylik

Leon Dong Wook: aha tezroq bolsa yaxshi bolar edi

•••••

Leorinv Taehung sen ham bu toʻyga qarshisanku toqtaq

Tae: afsusdaman meni qoʻlimdan kelmayapti

Mening Jazoyim

2025-03-11T12:55:20.220Z

Tanishtirish va parcha

Leon Leoren 16 yoshda maktab bitiruvchisi Yonsei universitetiga topshirmoqchi ishtimoyiy fanlardan boʻyicha oʻqimoqchi oilada ikkita farzand bitta oʻpasi bor

√Xarakter

Kim Taehung ~ Oʻta jiddiy va deyarli gapirmaydi bir qarashini ozi hamma narsani hal qiladi xiyonatni yoqtirmaydi boysinmaganlarni jazolashni yoqtiradi

Leon Leoren ~ sergap Jim tura olmaydi gap koʻtara olmaydi hech kim unga qattiq gapirmagan xiyonatni yoqtirmaydi shu boisdan boʻysunishni ham uncha hushlamaydi ozod qush dek bolishni hush koradi

Leon Dong Wook 42 yoshda Leon Leorenni dadasi jiddiy va pulni hush koradi

Kim Pak Che Kim Taehungni dadasi jiddiy va sovuqqon oʻgʻlini uylantirishni hohlaydi

Parcha
Kim Pak Che: Kelishdik endi endi toy kunini belgilaylik

Leon Dong Wook: aha tezroq bolsa yaxshi bolar edi

•••••

Leorinv Taehung sen ham bu toʻyga qarshisanku toqtaq

Tae: afsusdaman meni qoʻlimdan kelmayapti

Qonli Qasamyod

2025-03-11T02:58:51.355Z

Yeona nafasi ichiga tushib ketdi. Uning har bir muskuli tarang tortilgan, yuragi esa qafas ichida g‘azab bilan urayotgan edi.

— Men senga hech qachon tegishli bo‘lmayman, Taehyung, — dedi u.

Taehyung esa xotirjam turardi. Uning nigohi o‘zgarmadi, qo‘llari yonida bo‘lsa-da, atrofga hukmronlik qilayotgandek edi.

— Bu gapni qayta-qayta aytishing shart emas, go‘zalim, — pichirladi u. — Chunki oxir-oqibat o‘zing ham haqiqatni tan olasan.

Yeona lablarini mahkam tishladi.

— Sen doim hamma narsani nazorat qilishni xohlaysan, shundaymi?

Taehyung kulimsiradi.

— Men faqat o‘zimga tegishli narsani olaman.

Yeona ko‘zlarini yumib, ichida o‘zini bosishga harakat qildi. Bu odam bilan bahslashish foydasiz. U hamma narsaga o‘zinikidek qaraydi.

— Agar men senga tegishli bo‘lsam, nega men o‘z ixtiyorim bilan sendan ketmoqchiman? — dedi u.

Taehyung bir lahzaga jim qoldi. Keyin esa oldinga qadam tashlab, shunchalik yaqinlashdiki, Yeona orqaga chekinishga majbur bo‘ldi.

— Chunki hali tushunmading.

Yeona yuragini bosishga harakat qildi.

— Nimani?

Taehyung sekin egildi, lablari qulog‘iga shunchalik yaqin ediki, Yeona beixtiyor titrab ketdi.

— Men – sendan qutulolmaydigan yagona odam ekanligingni.

Yeona lablarini mahkam qisdi. Uning yuragi tinimsiz urar, tanasi esa ichki kurash ichida edi. Bu odam unga ta’sir qila olmasligi kerak. Lekin…

Nega yuragi boshqacha urmoqda?

Taehyung qo‘llarini yoniga tushirdi, lekin bir qadam ham orqaga chekinmadi. Uning ovozi past, lekin kuchli chiqardi:

— Mendan qochib bo‘lmaydi, Yeona. Shuni tushun.

Yeona ko‘zlarini yumib, nafasi ichiga tushib ketganini his qildi. Uning miyasi faqat bir narsa haqida o‘ylardi: Bu yerdan qutulishim kerak.

U lablarini tishlab, yon tomonga yurdi. Lekin Taehyung yo‘lini to‘sib, yengil jilmaydi.

— Qayerga shoshyapsan?

— Sen bilan bu yerda qolmoqchi emasman.

— Lekin sen allaqachon shu yerdasan, go‘zalim. Va men seni qo‘yib yubormayman.

Yeona ko‘zlarini tik boqdi. Uning nafrati bor edi. Lekin undan ham ko‘proq nimadir bor edi… qo‘rquvmi yoki… boshqa tuyg‘umi?

Taehyung yengil egildi, uning nafasi shunchalik yaqin ediki, Yeona yuragi yana tezlashdi.

— Men ham seni istayotganingni bilaman.

Yeona beixtiyor bir qadam orqaga tashladi. Lekin devor uni to‘xtatdi.

Qopqonga tushdim.

Taehyung esa jilmayib, barmoqlarini uning iyagiga ohista qo‘ydi.

— Hali tushunmadingmi, Yeona? Qayerga borsang ham, men seni topaman. Qanchalik qochishga harakat qilsang ham, men doim yoningda bo‘laman.

Uning ovozi past, ammo hukmron edi.

— Chunki sen endi menikisan.

Bu joyda hot bor edi ramazon yozilmaydi ❗️

Qonli Qasamyod

2025-03-11T02:57:00.294Z

Yeona nafasi ichiga tushib ketdi. Yuragi qafas ichiga tushgan qush kabi urardi, lekin u zaiflikni ko‘rsatmoqchi emasdi.

— Sen meni sotib olganing yo‘q, Taehyung.

Uning ovozi titrab chiqmadi, lekin ichidan nimadir buzilayotganini his qildi.

Taehyung esa xotirjam edi. Ko‘zlari qorong‘u, nigohi esa sirli edi. U barmoqlari bilan Yeonaning bilagidan ohista ushlab turar, lekin siqmasdi.

— Seni sotib olish shart emas.

Yeona lablarini mahkam tishladi. Uning miyasi qochish yo‘llarini izlar, lekin tanasi joyidan qimirlamasdi.

— Sen meni ushlab tura olmaysan.

Taehyung sekin egilib, shivirladi:

— Qochmoqchimisan?

Yeona uning nigohidan qochdi. Bu odam bilan tortishish foydasiz.

— Men bunday o‘yinlarga aralashishni xohlamayman, — dedi u past ovozda.

Taehyung yengil kuldi.

— Bu endi o‘yin emas, Yeona.

Uning barmoqlari sekin lablari yonidan o‘tib o‘tdi, lekin u darhol boshi bilan uning qo‘lini itarib tashladi.

— To‘xtat!

Taehyungning jilmayishi yo‘qoldi. Ko‘zlari qorong‘ulashdi.

— Xohlaysan, lekin inkor qilasan, — dedi u jiddiy. — Sen doim shunday qilyapsan.

Yeona og‘zini ochdi, lekin hech narsa deya olmadi. U bilardi – Taehyungning bu gaplari yolg‘on emas.

U esa buni tan olishni istamasdi.

— Bu o‘tkinchi tuyg‘u, — deya shoshilib gapirdi u.

Taehyung yelka qisdi.

— Ko‘ramiz.

U Yeonaning qo‘lini ohista qo‘yib yubordi, lekin ko‘zlarini undan uzmadi.

— Ammo esda tut, go‘zalim…

U sekin egilib, uning qulog‘i yonida shivirladi:

— Mendan qutula olmaysan.

Yeona ko‘zlarini yumib, boshini chayqadi. Nafasi og‘irlashgan, yuragi esa tinimsiz urar edi. Uning har bir harakati Taehyungning nigohi ostida edi.

— Men sendan ketaman, — dedi u qat’iylik bilan.

Taehyung yengil kuldi, lekin bu kulgu sovuq edi.

— Shunday deb o‘ylaysanmi?

Yeona nigohini ko‘tarib, unga tik boqdi. U bunday o‘yinlarga aralashmoqchi emas edi. Lekin Taehyung doim hammasini nazorat qilishni xohlardi.

— Mendan nimani istaysan? — so‘radi u.

Taehyung asta oldinga qadam tashladi. Uning harakati sekin, lekin hukmron edi.

— Seni.

Yeona yuragini bosishga harakat qildi.

— Bu imkonsiz.

Taehyung yelka qisdi.

— Ko‘ramiz.

Uning nigohi o‘zgargan edi – endi hech qanday shubha yo‘q edi.

— Men hamma narsani olaman, Yeona. Va seni ham.

Uning ovozi shunchalik ishonchli chiqdiki, Yeona ichida nimadir titrab ketganini his qildi.

— Bu jang hali tugamadi, Taehyung, — dedi u.

Taehyung jilmaydi.

— Bu jang allaqachon mening foydamga hal bo‘lgan, go‘zalim.

Yeona chuqur nafas oldi. Ichida olov yonardi, lekin tashqaridan sovuqqon ko‘rinishga harakat qildi. U hech qachon taslim bo‘lmaydi.

— Men senga tegishli emasman, — dedi u.

Taehyung sekin boshini egdi. Uning ko‘zlari g‘alati jilvalanardi—xuddi yirtqich o‘ljasiga yaqinlashayotgandek.

— Shunday deb o‘ylaysanmi?

U asta qo‘lini ko‘tardi va barmoqlari bilan Yeonaning sochlari orasidan yurib o‘tdi. Bu teginish uni beixtiyor titratdi.

Yeona nafratini yashira olmadi. U uning qo‘lini itarib tashladi.

— Men senga o‘yinchoq emasman!

Taehyung jilmaydi. Bu safar lablarida qahr bor edi.

— Kimdir seni allaqachon tanlab bo‘lsa, u endi o‘z ixtiyoriga ega bo‘lmaydi.

Yeona qattiq yutindi.

— Sen aqldan ozgansan.

Taehyung uning iyagini ohista ushlab, yuziga qaradi.

— Yo‘q, shunchaki, nimani xohlayotganimni juda yaxshi bilaman.

Yeona yuragini bosishga harakat qildi, lekin bu safar Taehyung orqaga chekinmadi.

— Va men xohlagan narsamni doim olaman.