@leemisu

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-06-07T11:45:13.954Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_𝟏𝟏💋

Minwo club eshigidan chiqarkan, tunning salqin havosi yuziga urildi. Nafasini chuqur olib, biroz muddatga to‘xtadi. Ammo… oldida sekin to‘xtagan qora, qimmat moshinani ko‘rib, bir zumda hushyor tortdi.

Derazalar asta pastga tusharkan, ichkaridan qora ko‘zoynak taqqan noma’lum qizning yuzi ko‘rindi. Qiz shunchaki Minwo tomon kulimsirab qaradi.

— Qani, o‘tir. Boshliq seni chaqiryapti… — dedi u, xuddi bu holat oddiy narsa bo‘lgandek.

Minwo bir zum jim qoldi. Bu qizni u birinchi marta ko‘rayapti. Ammo biror sabab bilan, yuragi tez ura boshlaganini sezdi. U sekin eshikni ochdi, mashinaga o‘tirdi. Yana bir bor qizga qiya qarab oldinga tikildi.

Qiz esa hech qanday gap-so‘zsiz, mashinani ishga tushirdi va to‘satdan tezlikni oshirdi. Club ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi, tungi shahar chiroqlari moshinaning qora oynasida yaltirab o‘ta boshladi.

Ichkarida faqat motorning xirgoyi ovozi. Va Minwoning boshi uzluksiz ishlayapti:

> “Boshliq nega aynan hozir meni chaqiryapti? Bu qiz kim? Va… qanday qilib u meni topdi?”

Yelkalari qotib, kaftlari ho‘llana boshlagan edi.

Suga lablarini sekin Harining lablaridan ajratdi. Nafasi biroz og‘ir, ko‘zlari esa yondirardi. So‘ng qo‘llarini uning yonoqlaridan silab, barmoqlari bilan sochini sekin qochirdi.

— Go‘zalim, — dedi ohangdor, ammo ochiq istak bilan, — qani, uyga ketaylik… qolganini u yerda davom ettiramiz.

Hari labini pastga bosib, kulimsiradi. So‘ng uning yuziga biroz mehr ila qarab, yana bir bora betidan o‘pdi. Suga jilmaydi, rulga qo‘l urdi. Ular mashinada tezlik bilan harakatlana boshlashdi — Koreya kechasining chiroqlari ularning yuzida turli ranglar bilan o‘ynab, yuraklarini hayajonga to‘ldirardi.

Suga asta qo‘liga Hari qo‘lini olib, uni kuchliroq siqdi. Yuragi shiddat bilan urardi — bu safar u o‘zini tuta olmasdi, ichkaridagi tuyg‘ular, sog‘inch va istak hammasi qaynab chiqardi. Hari esa beixtiyor uning qo‘liga yanada yaqinroq surildi.

Bir necha daqiqada ular Suga yashaydigan hashamatli uyning oldiga yetib kelishdi. Darvozalar sekin ochildi, ularning yo‘liga bir maromda nur sochildi. Mashina bog‘ yo‘lakchasi tomon burildi.

Mashinadan tushgan zahoti Suga hech qanday so‘zsiz Harini o‘z bag‘riga oldi. Yelkasidan ushlab, ko‘tarib oldi va ohangsiz, ammo aniqlik bilan qadam tashladi — to‘g‘ri o‘z xonasiga.

U endi chiday olmasdi. Ammo baribir, u uchun Hari — faqat istak emasdi. Bu — ichki urinishlar, kechikkan sevgi va vaqt bilan o‘ralgan bir ehtiros edi.

Yuqoridagi zinapoyalarda hech qanday so‘z aytilmasdi — faqat nigohlar, to‘xtab-to‘xtab tortilgan nafaslar va yurakdagi chuqur istaklar ularni yetaklardi.

Yotoqxona eshigi ochilishi bilan Suga Harini sekinlik bilan pastga qo‘ydi, ammo qo‘llari uning belida qoldi.

— Shuncha vaqt kutdim... — dedi u past, xirgoyi ohangda. Hari javob qaytarmadi — faqat sekin boshini qimirlatib, uning yelkasiga peshonasini qo‘ydi.

Suga yuzini uning yuziga yaqinlashtirdi. Barmoqlari bilan Harining sochini yuzidan ohista chetga surdi va sekin lablarini undikilariga bosdi. Bu o‘pich — shunchaki istak emas, balki ehtiyotkorlik, sog‘inch va mehrning to‘la akslanmasi edi.

Liboslar ohista yechila boshladi — hech qanday shoshilishsiz, hech qanday shovqinli harakatlarsiz. Faqat yurak urishlari, ko‘zlar va sezgilarning uyg‘unligi ularni birlashtirib borardi.

°°°°°°°°°

Bora asta-sekin o‘zini yo‘qota boshlagan, uning ko‘zlari allaqachon hayotiy ongni emas, faqat instinkt va ehtirosni aks ettirar edi. Onalar, sabablar, tushuncha — barchasi asta miyasidan o‘chib, faqat bir istak, bir noaniq tuyg‘u ichini egallagan.

Taehyung jimgina jilmaydi. Bora hozir butkul uning qo‘lida edi — so‘zsiz, fikrsiz, faqat yurakdan kelgan ishoralarga bo‘ysunuvchi holatda. U uni ohista, lekin ishonch bilan bag‘riga ko‘tardi. O‘zining ustidagi qora kostyumini yechib, Boraning sonlariga ehtiyotkorlik bilan o‘radi — ularni yopiqligicha, himoya ostida saqlagandek. So‘ng orqa eshikni ochib, hech kimga ko‘rinmasdan, uni binodan olib chiqdi.

Ular mashinaga yetganida, Bora jinni kabi kulib, Taehyungning bo‘yniga yopishdi. Uning barmoqlari Taehyungning bo‘yinida, lablari esa jilmayib turgancha, o‘ziga xos bexos his-tuyg‘ular bilan titrar edi.

Taehyung esa asta egilib, lablaridan yengilgina o‘pib qo‘ydi. So‘ng, mashina yonida turgan odamlardan biriga qattiq ohangda buyruq berdi:

— Anavi Boraga tegingan erkakni... omborga olib boring. Faqat sizlarni hech kim ko‘rmasin!

Kalitni olayotganida, ko‘zlarida qahr va sovuqlik uyg‘unlashgandi. U yuragida titrayotgan mayin tuyg‘uni o‘ziga ham bildirmay itarib tashladi. Bu endi reja edi. Boshqaruv uning qo‘lida bo‘lishi kerak edi.

Mashina g‘uvillab harakatga tushdi. Ichkarida Bora hali ham kulayotgan, yelkasini Taehyungga tirab turgan edi.

— Ho‘sh, sevgilim, qayerga ketyapmiz? — dedi u, lablarini qimtib, yengil shivirlab.

Bu savol Taehyungning yuragini bir lahzaga ezdi. U buni sira kutmagandi. Uning ichidagi sovuq rejalar va jazavalar fonida bu so‘zlar quyosh nuri kabi yorishib kirdi. Ammo u darhol bu tuyg‘uni siqib, orqaga itarib qo‘ydi.

— mening giyohvand kapalagimning haqiqiy joyiga… — o'zining bu gapida lab chetida o'zi bilmagan holda jilmayish tortildi.

U mashinaning kichik oynasidan Boraning yuziga qararkan, pastki labini tishladi. Bora esa unga tik qaragancha yana kulib qo‘ydi.

Bu kulgi — beg‘uborlikmi, yo‘qotilgan aqlning aksimi, yoki istak bilan zaharlangan onglik bir lahzami — buni faqat qorong‘u tun va ichida to‘lqinlangan yuraklar bilardi...

Taehyung mashinani g‘uvillatib o‘zining baland, hashamatli, deyarli qasrdek uyiga olib keldi. Uning ko‘zlarida yolg‘iz bir niyat — uni hozir o‘z dunyosiga olib kirish bor edi. U mashina to‘xtashi bilan eshikni ochib, Borani hech ikkilanmasdan bag‘riga oldi, so‘ng bir harakat bilan uni yelkasiga tashlab, qadamlarini tezlashtirib ichkariga yurdi.

Bora yelkasida kulardi. Uning bu beg‘ubor kulgusi Taehyungga go‘yo zahar kabi botardi. Har qadamda, har yurishda, u ichkaridan qaynab borayotgan rashkni his qilardi. O‘sha odam — Boraga tegingan begona — hali ham uning xayolida edi. Ichida esa bitta ovoz jaranglar edi:

> “Unga tegdi... unga qaradi... sen esa jinni kabi buni shunchaki kuzatding”

Taehyung ularni to‘g‘ri o‘zining katta, qorong‘i va chuqur jimjit yotoqxonasiga olib bordi. Ichkariga kirishi bilan eshik og‘ir ovoz bilan yopildi.

Bora yotoqqa ohista tushirilganida hamon kulardi, ammo endi bu kulgida beg‘uborlik emas, uning nazoratdan chiqqanligini his qilgan ayolning xotirjamligi bor edi. U sekin Taehyungning yelkasidan o‘tgan barmoqlari bilan yengil silab qo‘ydi.

Ammo bu silash — Taehyungdagi barcha sabr pardalarini uzib yubordi.

U hech qanday so‘zsiz kiyimlarini yecha boshladi. Har bir harakatida nafaqat ehtiros, balki chuqur yashirin rashk, iztirob va o‘ziga-o‘zi bo‘lgan nafrat mujassam edi. U buni yashirmadi. Nafasi og‘irlashgan, qo‘llari esa titray boshlagan — istakmi, rashkmi yoki g‘azabmi — bu holatni ajratib bo‘lmasdi. Kiyimlarini o‘z qo‘llari bilan yirtib tashlaganida, xonadagi havo ham qizib ketgandek tuyuldi.

Bora esa jim yotar edi. U faqat kuzatardi — qanday qilib Taehyungning nazorati asta asta yo‘qolayotganini, qanday qilib u o‘zini tutolmayotganini ko‘rib turar edi.

Taehyung bir lahza ham yo‘qotmasdan, kiyimlaridan xalos bo‘lgach, Boraga tomon egilib, go‘yo uni ko‘zlari bilan ich-ichigacha o‘qiyotgandek tikildi. So‘ng bir zumda uning ustiga egildi. Bora — endi to‘liq Taehyung va yotoqning issiq bag‘rida qamalib qolgan edi.

U egilib, qulog‘iga titragan, ammo baralla chiqqan ohangda pichirladi:

— Agar yana bir bor boshqa erkak bilan raqsga tushsang… bu dunyoni o'sha erkak bilan birga yoqib yuboraman.

Bu so‘zlar endi rashkdan emas, balki qanchalik og‘rigan qalbdan aytilgan edi. Uning ichidagi sevgi allaqachon istakka aylangandi, endi esa istak ham g‘azabga aralashgan edi.

Taehyung Bora bilaklarini ushlab, yostiqqa mahkam bosdi. Ammo harakati shafqatsiz emas edi — bu ichki azobining kuchli ifodasi, uni yo‘qotishdan qo‘rqqan bir yigitning chorasiz harakati edi.

Bora esa jim edi. Nafasi qizigan, yuragi tez urardi. Ammo uning ko‘zlari hayratda emas, balki qorong‘u ehtiros va sukutdagi ishonch bilan to‘la edi.

Bora boshini biroz ko‘tardi. Ko‘zlarida g‘alati bir yong‘in bor edi — u na ko‘r-ko‘rona istak, na ongli qaror edi — bu qalbdagi yong‘inning sadosi edi. U Taehyungni labidan ohangraboday o‘pdi. O‘sha o‘pichda og‘riq ham bor edi, sog‘inch ham, ehtiros ham.

Taehyungning qo'llari bora qo'llarini qo'yib yuborib zudlik bilan uning belini topdi. Ikkinchi qo'li bilan esa bora kiyimining orqa iplari bilan o'ynashib ularni asta ywcha boshladi. Bora go‘yo og‘ir orzular orasida suzayotgan edi. Uning ongida faqat yurak urishi, yuragida esa faqat Taehyung. Bu lahza ular uchun na vaqt bor edi, na joy — faqat ular va bu sokin, ammo ichidan olovli tun...

Bora kiyimi bir sirgalish bilan uning ichki kiyimlarini va oppoq tanasini ochib berdi. Taehyung buni ko'rishi bilan ko'zlari olov kabi shahvatdan yondi.

Shiftga tikilgan Mingi jim yotar edi. Xonadagi sukunat go‘yo uning ichki bo‘shlig‘ini aks ettirardi — so‘nib borayotgan tungi lampaning xira nuri uning xayollarini ham so‘ndirgandek. So‘ng eshik sekin ochildi. Qadam tovushi yumshoq, lekin tanish. Jimin.

U keldi-da, sokinlikni buzmaslikka urinib, yotoqning chetiga yotdi. Mingi asta boshini unga burdi. Jimin jilmayib, ovozini pastlashtirib gapirdi:

— Ho‘sh... bugun yangi hamkorlar tomonidan tashkillashtirilayotgan bazmga nega bormayapsan, kichkina quyoncha?

Mingi yuragidagi zerikkanlikni yashirib, yengil kuldi va o‘rnidan turib tik o‘tirgan holda javob berdi:

— O‘zingiz-chi? Siz ham bormapsiz-ku...

Jimin kulimsirab uning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi. Uning barmoq uchlari iliq edi, ammo bu iliqlik ortida qandaydir sirli reja yashirin turgandek tuyulardi.

— Demak, orningdan tur. Birga boramiz.

Mingi biroz ikkilanib, akasining qo‘lini o‘z qo‘li bilan qamrab oldi:

— Taehyung... buni sezsa jahl qilmasmikan?

Jimin ko‘zlarini qisib jilmaydi, ohangida erkinlik va beparvolik:

— U haqda endi men qayg‘uraman. Axir biz ham bu kompaniyaning merosxo'rlarimiz.

Mingi kuldi. Ichki norozilik bilan, ammo hazilga o‘ralgan holda:

— Aslida men shunchaki farroshman!

Ularning har ikkisi kulib yuborishdi. Bu lahzalik kulgu yurakdagi og‘irlikni aritdi. So‘ng Mingi joyidan turdi. Ko‘zguga qarab, bazm uchun chiroyli libosini tanladi. Ayniqsa, bugun uning ko‘zlari boshqacha yaltirardi — uzoq vaqt jazo ostida bo‘lgani uchun bazmni ko‘rishga chin dildan chanqagandi.

Yarim soatdan so‘ng.

Bazm — yaltirab turgan shandellar, oltin rangli sharob stakanlari, zamonaviy musiqa va chiroyli libosli mehmonlar to‘la zaldan iborat edi. Atrofni qora smokinda xizmatkorlar kezardi. Har bir mehmon go‘yoki bu dunyodagi eng muhim odam kabi ko‘rinishga harakat qilardi.

Jimin va Mingi ikki tomondan kirib kelishdi. Ularning borishi zaldagi ko‘plab nigohlarni o‘ziga tortdi. Ayniqsa Jimin — uning harakati, yurishi, jilmayishi — hammasi o‘ziga xos mag‘rurlik bilan uyg‘unlashgandi. Ammo nigohi doimiy ravishda bir kishini izlayotgandi — Taehyung.

U ko‘rinmasdi. Bu esa Jiminda allaqanday gumon uyg‘otdi.

— Qiziq... — dedi u sekin pichirlab.

Mingi ham atrofga razm solarkan, uning nigohi kutilmaganda Jacksonga tushdi. Taehyungning eng sodiq odami. U sal nariroqda bir erkak bilan gaplashayotgan edi. Va birdan... qo‘lidagi viskini go‘yoki tasodifan o‘sha erkakning ustiga to‘kdi.

Mingi darrov Jiminni tirsagi bilan turtib, unga bu sahnani ko‘rsatdi. Jimin nigohi darrov o‘tkirlashdi.

— Bu... g‘alati, — dedi u pichirlab. — Jackson hech qachon bunday xatoga yo‘l qo‘ymaydi. Ayniqsa u bo‘lsa...

Aynan shu payt, orqadan kutilmaganda Jungkook kelib, Mingi yelkasiga qo‘lini qo‘ydi. Qalban yengil, betashvish yigitdek jilmaydi:

— Ho‘sh, do‘stlar! Nihoyat kelibsizlar! Men allaqachon zerikib ketgandim...

Jimin ko‘zlarini Jacksondan uzmay, xayolida nimalarnidir hisoblab chiqdi. So‘ng Jungkookga qarab:

— Bir daqiqa kutib tur-chi, Jungkook... — dedi va Jackson tomon yurdi.

Jackson ayni damda tashqariga ketmoqchi edi. Ammo qulog‘idagi kichik ratsiyaga shoshilinch pichirlab gapirdi:

— U chiqib ketdi. Tayyorlaning!

Aynan shu daqiqada Jimin uning bilagidan ushlab qoldi.

— Gosh... ho‘sh, Jackson?

Jackson shoshib ortiga o‘girildi va Jiminni ko‘rib darhol hurmat bilan egildi.

— Janob Jimin?

Jimin jilmaydi, ammo so‘zlarida keskinlik bor edi:

— Bu yerda nima qilayapsan, Jackson? Nega o‘sha erkakni o‘g‘irlamoqchisan?

Jackson ko‘zini qisdi, so‘ng ko‘zlarini erga tikdi.

— Nima deyapsiz, janob? Yo‘q, yo‘q! Men... men uni o‘g‘irlamoqchi emasman. Aslo!

Shunday deb u qochgudek zaldan chiqib ketdi. Jimin esa chuqur nafas olib, sekin boshini chayqadi.

— Demak... Taehyung bu yerga Bora bilan kelgan. Bora esa u erkak bilan nimadir qilgan. Ho‘sh... sovuqqon Taehyung... sen kotibangni rashk qildingmi? Yoki... bu yana bir sirli rejami?

U yuzidagi kulgini yashirib bo‘lmadi. Nigohi ostida o‘ynoqi yong‘in yoqilgandi. So‘ng bazm egasining oldiga borish uchun yurdi.

Bu orada esa Mingi va Jungkook... bir burchakda turli qizlar bilan kulishib, hech nimadan bexabar suhbatlashar edi.

Jackson tashqariga chiqqach, atrofga shoshilinch nazar soldi. So‘ng oyoqlarini tez-tez bosib, qora oynali qora SUV tomon yurdi. Uning yurishida shoshilinchlik va ehtiyotkorlik qorishiq edi. Mashina eshigi ochilishi bilan darrov orqa o‘rindiqqa o‘tirdi. Ichkarida — hushini yo‘qotgan o‘sha erkak bog‘langancha yotardi.

Yuzida yara izlari, og‘zi skotch bilan yopilgan. Nafas olishi og‘ir. Qon tomchilari yoqasi tomon oqib tushgan. Uning bu holatiga qarab, Jackson kulimsiradi. So‘ng rulda o‘tirgan sheriklariga qarab qisqa, ammo ohangida g‘urur yashiringan so‘zlarni aytdi:

— Qoilmaqom!

So‘ng tezda mashinani harakatga keltirishga ishora qildi. Qora SUV ko‘cha chiroqlarini kesib, tun bag‘rida yo‘ldan g‘oyib bo‘ldi.

Jackson qo‘lida turgan telefonni qulfini ochdi va Taehyung nomli kontaktga yozdi:

> Yarim soatda u omborxonada bo‘ladi, janob! Biz yo‘ldamiz.

SMS yuborilgach, mashinada faqat dvigatel g‘uvillashi va orqa o‘rindiqda hushsiz erkakning og‘ir nafaslari eshitilar edi...

Qasr. Kech tushgan.

Oq ipak ko‘rpaga o‘ralgan Bora jim yotar edi. Yuzida halovat bilan azob aralash yengillik bor edi — bu harorat, iztirob va charchoqdan so‘nggi holsizlik edi. Uning yonida esa yotgan Taehyung, uning soch tolalarini barmoqlari orasida ohista o‘rab o‘ynab yotgan edi. Sochlarining har bir tolasi unga najotdek, tinchlikdek tuyulardi.

Uning ko‘zlari loqayd, ammo ichkaridan so‘nmas olovda yonayotgan edi. To‘satdan telefonining xira ringtoni bu sukunatni yorib o‘tdi. Taehyung beixtiyor qo‘lini Boradan tortdi. Yostiqqa tushgan sochlar uning ko‘z oldida tarqaldi.

U telefonni oldi. Ekrandagi matnni o‘qirkan, qoshining uchi biroz ko‘tarildi. So‘ng yuzida asta jilmayish paydo bo‘ldi — jinoyat boshlanishi yaqin edi.

Sekin o‘rnidan turdi. Qadamlarini ehtiyotkorlik bilan bosdi. Qorong‘u xonani yoritib turgan tungi chiroq nuri ostida u kiyimlarini kiya boshladi. So‘ng Boraning oldiga egildi. Ko‘rpani yelkalariga tortib, uning yuziga qaradi. Uning lablariga ohista lab tegizdi.

— mening qizil kapalagim— dedi shivirlab

So‘ng xonadan chiqib, qasrning marmar zinasidan tez yurib pastga tushdi. Unga xizmatkorlar yo‘l ochishardi. Qorong‘i qasrda qirolichani yolg‘iz qoldirib, qiroli o‘lim tomon harakat qilayotgan edi.

Taehyung mashinasiga o‘tirdi. Dvigatelning g‘uvillashi — ichidagi vahshiy energiya bilan uyg‘unlashdi. Ammo chiqib ketar chog‘ida, qasr darvozasi oldidagi qorovullarga keskin ohangda buyruq berdi:

— Uni bir tola sochi ham to‘kilmasin! Men qaytib kelgunimcha uning xonasiga hech kim kirmasin. Hatto Soniya ham!

Uning bu so‘zlari qo'rqchillarning yelkasini qotirdi. Taehyung esa g‘azab bilan mashinani haydab chiqib ketdi. Uning ko‘zlarida chaqmoq chaqnayotgandi.

Metall devorlari zang bosgan, havosi chirigan va sovuq bu ombor ichida bir nechta mash'alalar titrab yonar, soyalar esa har bir qadamga hamroh edi. Xonani qoplagan sukunatni faqat erkakning hushsiz nafaslari va qadam tovushlari buzardi.

U katta temir stolga butunlay bog‘langan. Qo‘llari, oyoqlari zanjir bilan mahkamlangan. Atrofida esa — Jackson va uning qop-qora kiyimdagi sheriklari jim turgancha kutishardi.

To‘satdan tashqaridan to‘rt g‘ildirakli mashinaning shiddatli to‘xtashi eshitildi.

Ularning ichiga Taehyung — qop-qora libosda, yuzida olov, ko‘zida qon bilan kirib keldi. Yurgan sari poyabzal tovushlari ombor ichida aks-sado berdi. Uning har bir qadami — kimnidir o‘limga olib borayotgan qadamdik eshitilardi.

U kirishi bilan Jackson va boshqalar tezda tik turib, bosh egishdi.

— Janob… — deya past ovozda e’tibor berishdi.

Lekin Taehyung hech biriga nazar solmadi. Sochlari yuziga tushib ketgan, ko‘zlari esa faqat erkakka qadalgan edi.

U og‘ir qadamlar bilan uning yoniga bordi. Stolning chetida turgan metall chelakni oldi. Ichidagi sovuq suvni hech ikkilanmay erkakning yuziga sepdi.

— LA'NATI, UYQON!!! — deb baqirdi. Ovozi ombor ichida portlagandek aks etdi.

Erkak sapchib ko‘zlarini ochdi, bir lahza hushiga keldi, lekin boshi aylanganidan yana ko‘zlarini yumdi. Nafasi ichida qisildi. Badani qaltirab turardi.

Bu Taehyungni yanada g‘azablantirdi. U erkakning sochidan changallab, boshini orqaga tortdi. Og‘zidagi skotchni yulib tashladi, erkakning yuziga tishlarini g‘ijirlatib turib tupurdi.

So‘ng ichida portlab yotgan g‘azabni so‘zlarga aylantirdi:

— QANDAY JUR’AT BILAN MENIKI BO‘LGAN QIZGA TEGINDING, A?! LA'NATI! JIN URGUR!!!

Erkak qaltirab, qo‘rquv bilan unga qaradi. Qochmoqchi edi — lekin qo‘llari zanjirda. Ko‘zlarida hayot emas, faqat o‘limga qarash bor edi.

Taehyung unga biron so‘z aytmasdan, uning ikkala qo‘lini birdan sindirdi. Barmoqlar g‘ijirlagan, suyaklar sinayotgan ovoz ombor ichida yurakni tilka-pora qilardi.

Erkak og‘riqdan baqirdi, lekin ovozi ombor devorlaridan qaytdi xolos.

Taehyung, ko‘zida yovuzlik bilan buyruq berdi:

— Uni go‘sht maydalaydigan uskuna ichiga soling! Uning chiqqan go‘shtini egizak itlarimga bering! Ular yirtqich ovqatni yaxshi ko‘rishadi.

U shunday degach, hech qanday afsus, hech qanday ikkilanishsiz erkakning qorniga bir tepdi. So‘ng yana, va yana... Qon zarralari Taehyungning etiklariga sachrardi. Ammo u to‘xtamasdi. Uning har bir zarbasi ortida — rashk, iztirob va egalik tuyg‘usi bor edi.

Jackson jim turardi. Hammalari jim edi.

Love is

2025-06-05T16:33:45.971Z

Love is moment

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-06-04T16:27:46.838Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_10❤️‍🔥

Mingi Bora bilan birga Taehyungning kabineti tomon yurdi. Koridor bo‘ylab tovushsiz yurishayotgan ikki qiyofa – biri hushyor, biri esa hali ham zarbadan qaltirayotgan... Nihoyat, ular yetib kelishdi. Kabinet eshigi ochildi.

Xona ichida yorug‘lik past, havo esa og‘ir edi. Har bir mebel o‘z o‘rnida mukammal tarzda joylashgan, xuddi bu yerda har qanday nazoratdan chiqish man etilgandek.

Bora ichkariga kirib, chuqur nafas oldi. Ko‘kragi tebranar, yuragi esa hanuz g‘azab va qo‘rquvdan sanchib urardi. U Mingi tomon qaradi:

— Ular kim edi? – dedi u titroq ovozda. – Nega meni... bo‘g‘ishdi?

Mingi sekinlik bilan eshikni yopdi, so‘ng ortga qaytib unga tikildi. Uning ovozi sovuq va ogohlantiruvchi edi:

— Kelinoyi... ular akamning dushmanlari. Agar sizga yaqinlashishsa, qo‘rqing, demayman... – u bir lahza to‘xtab nafas oldi. – Ammo kuchingiz yetsa, ularni ayamang. Uring...

Bora og‘zini ochib, nimadir demoqchi edi... Ammo eshik ochildi.

Va eshikda Taehyung turardi. Uning ko‘zlarida yana o‘sha tanish, o‘yinbozona, ammo xavfli jilmayish porladi. Yuzida tabassum, ammo nigohi o'tkir edi. Xuddi har bir so‘zni, har bir nafasi orqali yuragingni o‘qiyotgandek.

— Nimalar haqida gaplashyapsizlar?

Mingi tezda o‘zini o‘ngladi. U vaziyatni anglagan edi. Ko‘zini yalt etib Boraga qisdi, so‘ng jilmayib eshik tomon yurdi.

— Sizlarni yolg‘iz qoldiraman! – dedi u ohangida hazil aralash xavotir bilan. – Kelinoyi, men aytganlarimni unutmang...

U eshikdan chiqib ketdi. Farroshlar xonasiga tomon yo‘l oldi.

Xona yana jimib qoldi. Taehyung asta-sekin yurib, Boraga yaqinlasha boshladi. Bora bo‘ynidagi ko‘karib qolgan izlarni kafti bilan yengil ishqalab ketkazishga urinayotgan edi. U hali Taehyung yaqinlashayotganini sezmasdi.

Birdan, Taehyung uni belidan mahkam ushladi va o‘ziga qattiq tortdi. Bora cho‘chib tushdi, lekin birdan uning kuchli nafasini ensasida his qildi.

— Ho‘sh... – dedi Taehyung pichirlab. – Mingi seni nima gapni unutmasligingni aytdi?

Bora hayrat va qochish istidan unga qarshi turdi. Qo‘lini Taehyung ko‘ksiga qo‘yib, itarishga urindi.

— Shunchaki... suhbat... – dedi u titrab. – Oshiqcha narsa yo‘q!

Lekin Taehyung uni mahkamroq quchoqladi. Ko‘zlarida endi mehr emas, balki dahliz bo‘ylab yongan chaqnash bor edi.

— NIMA HAQIDA GAPLASHDING, DEDIM!!! – deb baqirib yubordi u, ovoz devorlarga urildi.

Bora cho‘chib ketdi, qarshilik qilishdan to‘xtadi. So‘ng yuzi pastga qarab, asta so‘zladi:

— Faqat... dushmanlaringdan ehtiyot bo‘lishimni aytdi... Yoki qochishim, yoki... ularni urishimni.

Taehyung sekin kulib qo‘ydi. Labining chekkasida sovuq, ammo g‘alaba qozongan jilmayish paydo bo‘ldi.

— Bularning hech biriga hojat yo‘q, Bora... – dedi u past ovozda, so‘ng uning yuziga egilib. – Hech kim senga yaqinlasha olmaydi. Chunki...

U yana chuqur nafas oldi, so‘ng bo‘g‘iq ohangda pichirladi:

— ...sen menikisan.

Bora uni yana itarmoqchi bo‘ldi. Ammo bu safar... Taehyung uni labidan shiddat bilan o‘pdi. Bu o‘pich nafratni ham, og‘riqni ham, ehtirosni ham o‘zida mujassam qilgan edi.

Mingi farroshlar xonasiga tomon yo‘l olar ekan, har bir qadami astalik bilan yangrardi. U atrofga diqqat bilan ko‘z yugurtirar, xuddi har bir soyada xavf yashirinayotgandek, har bir jimjitlik ortida sir bordek yurardi.

Koridorning yarmiga yetganda, chap tomonda eshigi yarim ochiq bir xona e’tiborini tortdi. Ichkaridan tanish ovoz eshitildi — bu Shin Hari edi.

Mingi bir lahzaga to‘xtadi.

Shin Hari... u bu qizni ikki yildan beri taniydi. U doim sokin, pokiza liboslarda yuradigan, ko‘zlarida hech kimni ayblay olmaydigan sokinlik bor qiz edi. Sochlari silliq tekis, yelkasigacha tushgan, qora va jilvakor, xuddi har harakati bilan atrofga mehr sochayotgandek tuyulardi.

U doim tartibli va jiddiy edi, lekin yurishida ayollik, harakatida nafislik bor edi. Har biriga muloyim muomala qilardi — erkaklar hurmat qilardi, ayollar esa do‘stidek ko‘rardi. Biroq bu sokin qiyofa ortida kim yashiringanini faqat Yaratgandangina bilardi...

Ichkarida Hari telefonda gaplashardi. Uning ovozi past, titroq, ammo sezilarli mehr bilan to‘la edi:

— Sevgilim... bilasan, sen uchun hamma narsaga tayyorman... — dedi u sokin ohangda. — Ammo iltimos, o‘sha qasosni unut...

Pauza. Xuddi kimningdir o‘ylamay aytilgan gapi yuragini yirtib o‘tayotgandek. So‘ng, yengil so‘roq ohangda davom etdi:

— Hop sevgilim, seni tushundim... bugun seni kutaman. Axir bir haftadan beri kelmayapsan...

Telefon liniyasi uzildi.

Shu zahoti Mingi hushyorlik bilan orqaga chekinib, xonadan uzoqlasha boshladi. Yuragi bir oz tez ura boshladi. Ko‘zlarida bir zumda paydo bo‘lgan shubha yalt etib o‘tdi. Hari haqida u endi boshqa o‘ylardi.

U o‘ziga pichirladi:

— Qasosmi? Kimdan? Va nega sevganiga bu qadar yalinadi?..

Ammo hozircha bu savollar javobsiz edi.

U yurishini davom ettirdi. Biroq orqasida – Shin Harining o‘sha yumshoq ovozi, mehrli nigohi, va sirli so‘zlari hali ham yangrab turardi...

Va vaqt o‘tdi. Bora uydagi kiyimlarini olib ulgurmas edi, chunki uy bilan kompaniya o‘rtasidagi masofa juda uzoq edi. Shuning uchun Taehyung ikki kishilik kiyim buyurtma qildi — biri o‘zi uchun, biri Bora uchun. U bunday holatga tayyor edi, xuddi avvaldan rejalashtirgandek.

Taehyung o‘zi kiyimlarini tezlik bilan almashtirib, oynaga qarab sochlarini yengil taradi. U doimki odatdagidek, xuddi har daqiqaga tayyor general kabi chiroyli, jozibali ko‘rinardi.

Bora esa kompaniyaning maxsus kiyim almashtirish xonasiga kirdi.

U xonaga kirgach, chuqur nafas oldi. Ko‘z oldida o‘zining o‘tmishdagi, oddiy hayoti miltillab o‘tib ketdi. Biroq endi u boshqa olamda edi — qoidalar keskin, ko‘zlar sinchkov, yurak esa har lahzada hushyor.

U sekin kiyimlarini almashtirdi. Qora, tanaga yopishgan, ammo nafis libos... U tanasini qulay ushlab turar, bir vaqtning o‘zida uning nozikligi va jozibasini ochib ko‘rsatar edi. U libosni to‘g‘rilab, oynaga qaradi.

So‘ng, yuzini yuvdi, makiyaj qilishni istamadi. Chunki bugun u soxta go‘zallik bilan emas, tabiiy qiyofasi bilan o‘zini ko‘rsatishni xohladi. Bu ichki qaror edi. Boshqacha qarshilik.

Sochlarini yelkasiga to‘g‘rilab taradi. Sochlari jingalakmas, lekin har bir tolasida yumshoqlik bor edi. U ularni ozgina ko‘tarib, tepada yengil tugun shaklida bog‘ladi, ikkita mayin tutam esa yuzining ikki tomonida erkin tushib turardi — xuddi bexosdan, lekin o‘ylab qilingan go‘zallik kabi.

U xonadan chiqqanida, kompaniyaning sovuq devorlari ham go‘yo bir zum iliqlashdi. Uning yurishi muloyim, ammo izzatli edi.

Taehyung asta Borani pastki labini tishlab, ko‘zlarini uning ko‘zlaridan uzmasdan sekinlik bilan orqaga chekinar edi. Nigohi da’vatkor, lekin qanchalik tutqinligini yashira olmayotgandi. Lablarida esa yengil, biroq chuqur ma’noli tabassum porlardi.

— Bugun yangi hamkorlarimiz bazm qilmoqda, — dedi u o‘sha mashhur, sokin, ammo o‘tkir ohangda. — Ular bizni chaqirishgan. Aslida meni. Ammo... men u yerga yolg‘iz borishni istamayman...

U gapini yakunlamasidan oldin, Bora yuzida hech qanday hissiyot bildirmay, birdan orqaga chekinib, eshik tomon yurdi.

— Demak, men Einuni chaqirib kelishim kerak, shundaymi? — dedi u sovuqqina ohangda.

Taehyung nigohini osmonga qaratib, chuqur xo‘rsindi. Keyin yana o‘sha salkin kulgisi bilan, ozgina o‘ynoqi kinoya bilan dedi:

— Menda sendek jozibali “qushcham” bo‘lsa, men uni nima qilaman!?

Taehyung o‘zi kiyimlarini tezlik bilan almashtirib, oynaga qarab sochlarini yengil taradi. U doimki odatdagidek, xuddi har daqiqaga tayyor general kabi chiroyli, jozibali ko‘rinardi.

Bora esa kompaniyaning maxsus kiyim almashtirish xonasiga kirdi.

So‘ng, yuzini yuvdi, makiyaj qilishni istamadi. Chunki bugun u soxta go‘zallik bilan emas, tabiiy qiyofasi bilan o‘zini ko‘rsatishni xohladi. Bu ichki qaror edi. Boshqacha qarshilik.

U xonadan chiqqanida, kompaniyaning sovuq devorlari ham go‘yo bir zum iliqlashdi. Uning yurishi muloyim, ammo izzatli edi.

Bu payt Hari asta mashinaga chiqdi. Uning harakati muloyim, yuragi esa allaqanday og‘irlik bilan urayotgandi. U orqaga o‘girilmadi. Hatto o‘sha kompaniyaga oxirgi marta qarashni ham istamadi. Mashina asta joyidan qo‘zg‘aldi va u sekinlik bilan kompaniyani tark eta boshladi.

Aynan shu paytda, Mingi ham binodan chiqib kelayotgan edi. U yurib borar, lekin nigohlari beixtiyor harakatdagi mashinalarni kuzatar edi. Va to‘satdan ko‘zlari Hari ketayotgan mashinaga tushdi. Nigohi chuqurlashdi, yuragi esa allaqanday bezovta urib ketdi.

— Bu... — dedi u o‘ziga asta. — Bu... aynan o‘sha mashinaga o‘xshaydi…

O‘sha kuni... Suga jahl bilan ketganida ham xuddi shunday mashina edi. Ichidan sovuq yurdi. Ammo keyin boshini chayqab, o‘zini tinchlantirdi.

— Yo‘q, bu faqat o‘xshashlik. Faqat... o‘xshashlik xolos...

U chuqur nafas olib, mashinasiga o‘tirdi. Ammo yuragidagi g‘ashlik hali ham tarqamagandi...

Bu vaqtda Bora va Taehyung allaqachon mashinada ketayotgan edi. Mashina ichida sokinlik hukm surayotgan bo‘lsa-da, ichki to‘lqinlar kuchli edi.

Taehyung rulda edi, ko‘zlari oldidagi yo‘ldan ko‘ra yonida o‘tirgan Boraga ko‘proq qarardi. Uning ko‘zlari o‘zini tuta olmayotgan yovvoyi, lekin shaytonona mehr bilan porlab turardi.

Bora libosi esa uning har bir harakatini nafislik bilan ta’kidlab turardi. Tizzasigacha ochilgan ko‘ylagi, chiroyli taralgan sochlari, oddiy, lekin tabassumsiz yuzi — Taehyungning hushini olib qo‘yar darajada ta’sirli edi.

Taehyung asta qo‘lini olib, ochiq turgan sonlariga qo‘ydi. Harakati xuddi hukmronlik ishorasidek edi.

— Mingini kelinoyisi! — dedi u o‘ynoqi, lekin kinoyali ohangda. — Bugungi bazmdan so‘ng... to‘g‘ri meniki uyimga yo‘l olamiz!

Bora beixtiyor titrab ketdi. Ko‘zlarini kattaroq ochib, tezda uning qo‘lini itarib tashladi.

— Aqldan ozganmisan!? Men seni uyingda nima qilaman!?

Taehyung esa jilmaydi. Ammo bu oddiy tabassum emasdi — bu orqada turgan niyatli, bo‘ysundirishni istovchi, qizg‘in tabassum edi.

— Balki aqldan ozgandirman... lekin faqat sen uchundir!? Bazm juda kech tugaydi. Men seni uyingga olib boradigan jentelmen emasman. Lekin seni yarim tunda begona taksiga solib yuboradigan erkak ham emasman!

U pauza qildi.

— Shuning uchun — biz mening uyimga ketamiz. GAP. TAMOM.

Bora qattiq xo‘rsindi, ko‘zlarini yummoqchi edi, ammo endi buning foydasi yo‘q edi. Gapira boshlamoqchi edi, lekin Taehyung yana davom etdi:

— Agar qarshi bo‘lsang… — u asta, lekin aniq gapirdi — menga baribir. Seni hushingdan ketkizib bo‘lsa ham olib ketaman!

Shu gaplar bilan u cho‘ntagidagi kichik dori solingan paketni siqdi. Labida esa sirli jilmayish paydo bo‘ldi. Bu ogohlantirish edi — mehr bilan emas, istak va hukmronlik bilan bezatilgan.

Bora esa kinoya bilan ko‘zlarini aylantirdi, lekin yuragi tez urayotganini inkor eta olmasdi.

— Qaranglar-ey! Uyimga tashlab qo‘yishga erinayotgan erkak, meni hushimdan ketkazishga erinmas emish! — u qattiq dedi. — Aqldan ozgansan, Taehyung! Buni bilasanmi!?

Taehyung baland ovozda kulib yubordi. Uning kulgusi mashinani to‘ldirdi — bu kulgi orqasida ehtiros, o‘yin, va buzuq iztirob yashiringan edi.

Va bir lahzada u mashinani yonga to‘xtatdi, Boraga qarab egildi va uni labidan qattiq, to‘xtovsiz o‘pdi. Bora hatto reaksiya bildirishga ulgurmay, Taehyung allaqachon o‘z o‘rniga qaytib ulgurgan edi.

— Ha! Aqldan ozib qolaman hozir! Seni bu kiyimda ko‘rib... o‘zimni yo‘qotayapman!

Seul osmoni yulduzlarga to‘la, lekin o‘sha yulduzlar ham bugun bu binodagi porlash bilan bellasha olmasdi. Shahar markazida joylashgan ulkan binoda elit toifadagi mehmonlar jam bo‘layotgan edi — bu oddiy tadbir emas, bu katta biznes imperiyalari uchun o‘yin taxtasi edi.

Taehyung mashinani asta to‘xtatdi. Faralar porlashi marmar zaminni yoritib, ularning kelganini e'lon qilgandek bo‘ldi. U mashinadan tushdi — qadamlarida hukm, nigohlarida esa tamomila o‘ziga ishongan yovvoyi joziba bor edi.

Bora esa, tezlik bilan, ammo nafislikdan aslo voz kechmasdan mashinadan tushdi. Uzun oyoqlarida baland poshnalar, jingalak sochlari yelkasidan pastga yumshoq to‘kilib tushgan, tanasi esa ko‘ylagining har bir burmasi bilan mukammal uyg‘unlashgan edi. U bir zumda Taehyungning yoniga keldi — biroq bu “yonida turish” oddiy hamrohlik emas, bu bir-biriga kuch baxsh etayotgan ikkita muhim shaxsning birga kirishi edi.

Fləşlar porladi. Jurnalistlar allaqachon navbatga tizilgan, ularning nigohida hayrat, qiziqish va quvonch aralashgan edi.

— Janob Taehyung! — deb chaqirdi ulardan biri, mikrofonni oldinga tutib. — Sizni har doim Einu bilan ko‘rganmiz… ammo bugun boshqa xonim yoningizda! Bu xonim... sizning sevgilingizmi?

Bora beixtiyor Taehyungga qaradi. Yuragi tez urayotgan edi, ammo yuzida jilmayishning soyasi ham yo‘q — bu bazmda u zaif ko‘rinishga haqqi yo‘q edi.

Taehyung esa jilmaydi. Bu tabassumda kulgi ham bor edi, kinoya ham. Keyin kameraga qarab ovozini muloyim, ammo aniq chiqardi:

— Agar men uni sevgilim desam… yolg‘on bo‘ladi, — dedi u kulib, ammo nigohi sovuq edi. — Bu mening yangi kotibam!

Jimlik. Keyin esa shovqin. Fləşlar yanada chaqnay boshladi.

— Endi yo‘ldan qochinglar, — dedi Taehyung biroz jiddiylashib, xuddi uning so‘zlari bu yerda qonun kabi eshitilgandek.

Jurnalistlar va mehmonlar darhol yonlarga chekindi. Ular bu ohangni tanishardi — Taehyung gapirganida, e’tiroz yo‘q edi.

Bora sekin, ammo yurishida o‘ziga xos joziba bilan, ko‘kragini tik tutib Taehyung bilan birga binoga kirib bordi. U har bir qadamini hisoblab bosar, har bir qadam bilan o‘z obro‘sini qurayotgandek edi.

Ichkarida hamma ularni kuzatardi. Bora uchun bu sahna hayrat, hayajon va bir oz qo‘rquv edi. Ammo Taehyung uchun — bu shunchaki navbatdagi g‘alaba edi.

Tungi shahar chiroqlari mashina oynasida aks etardi. Hari yelkasiga tushgan ko‘rpa singari sukunatni buza turib, qo‘lidagi fayllarni sekinlik bilan yonida o‘tirgan erkakka uzatdi. Uning harakati ohangdor, har bir harakati oldindan rejalashtirilgan teatr singari edi.

— Sevgilim... — dedi u yovuzona jilmayib. Lablarining chetida o‘yin aralashgan, ko‘zlari esa qorong‘ilikda yiltirab turardi.

Suga sekin unga qaradi. Nigohi chuqur, qorong‘u, ammo ayni vaqtda beg‘ubor haroratni yashirayotgan edi. U Harining qo‘lini ushlab, ohangdor harakat bilan lablariga bosdi — bu mehr emasdi, bu egalik edi.

— Bugungi tun biznikilarni, sevgilim, — deb pichirladi u, so‘zlari xuddi bir sehrli qasamday qulog‘iga singib bordi.

Hari kulib yubordi. Bu kulgu quvonchdan emas, ichidagi kuchning chiqib kelganidan darak edi. U Suga qo‘lidagi fayllarni olib, beparvolik bilan orqa o‘rindiqlarga uloqtirdi. Hozir qoidalarni buzish vaqti kelgandi.

Suga mashinani to‘satdan chetga burib, to‘xtatdi. Bir zum sukunat, so‘ng esa yurak urishlarining ovozi hammasidan balandroq eshitildi.

U birdan unga lablari bilan yopishdi. Bu o‘pishda nafislik yo‘q edi — bu hayvoniy instinkt, ichkaridan chiqqan, bosib oluvchi, egallovchi ehtiros edi. Hari esa bo‘ynidan qo‘lini o‘rab, unga qarshi emas, balki barobar javob qaytardi.

Suga qo‘llari bilan uning sochlari orasida adashdi, har bir harakati nazoratdan yiroq, ammo aniq maqsadli edi. Lablari orasida uni asta tishlaganida, Hari titradi — bu og‘riq emas, og‘riq ichidagi rohat edi. Bu ularning o‘zaro yovuz tilida yozilgan ehtiros edi.

Zinadan ichkariga qadam qo‘yishlari bilan, bazmning hashamati va musiqaning ohangdor shovqini ularni o‘z domiga tortdi. Havo ichiga iforlangan parfyumlar, qo‘shilgan ichimliklar va boylikning shinam hidini olib kelardi. Yorqin chiroqlar xonani yoritib, har bir qadamni diqqat markazida qoldirardi.

Taehyung atrofga befarqlik bilan ko‘z yugurtirib, Bora qo‘lidan tutdi — bu tutish mehr uchun emasdi. Bu "sen men bilan ekansan, meniki bo‘lasan" degan egallovchanlik edi. Bora bir lahza ikkilanib qaradi, ammo ko‘zlar unga tanish ogohlantirish bilan boqdi — ehtiyot bo‘l, bu erkak o‘ynayotgan emas.

Divanga yetib borishgacha Taehyung na gapirdi, na qaradi. Faqat tevarakni kuzatib, hamma narsani nazorat ostida saqlayotgandek yurdi. Bora esa o‘zini begonadek his qilayotgan edi — bu dunyo, bu odamlar, bu shovqin — unga yot.

Zalning narigi tarafida qo‘lida viski bilan turgan bir erkak ularni kuzatib turardi. Uning nigohlari ayniqsa Taehyungda to‘xtadi. Ko‘zlarida tanishlik va... ehtimol, o‘tmish yiltirab turardi.

Taehyung esa buni sezmaganday bir guruh xonim — biznes dunyosining eng yorqin vakillari tomon yurdi. Bora ham noiloj ortidan yurdi.

— Salom, xonimlar... — dedi Taehyung jilmayib, ohangida odob va sovuqlik qorishiq edi.

Xonimlar xuddi o‘zlarining cho‘qqi yutuqlarini qarshi olganday, birin-ketin Taehyung bilan quchoqlashmoqchi bo‘lishdi. Ammo bir lahza ichida u Bora qo‘lini qattiq siqib, uni o‘ziga tortdi. Harakat keskin va aniq edi.

— Kechirasizlar, — dedi u tovushini nazorat qilgancha. — Bu xonim yonida men jentelmen bo‘lishim kerak.

Xonimlar jilmaydi. Ammo bu jilmayish muzdek edi. Ichida rashk, bepisandlik va ortiqcha o‘ziga ishonch bor edi.

— Ammo biz ham xonimlarmiz, janob Taehyung! — dedi ulardan biri noz bilan. — Bizga ham jentelmen kerak.

Bora hayrat bilan Taehyungga qaradi. Bu gaplar, bu nazarlar — hammasi unga yot edi. Lekin Taehyung, u qarayotgandek bo‘lsa-da, biror narsa his qilayotgan ko‘rinmasdi. Faqat yengil jilmaydi — yashirin, zahar aralashgan jilmayish.

So‘ng, birdan sovuq tortdi.

— Men “xonim” dedim, — dedi u ohangini pasaytirib, ammo og‘ir qilgancha. — Siz men uchun shunchaki... bitchlarsiz.

O‘sha lahzada xona jim bo‘ldi. Qizlar ko‘zlarida olov bilan orqaga chekindi. Bora esa qattiq yutundi. Taehyung bu so‘zlarni aytar ekan, u sevgi bilan emas, rashk va ijtimoiy o‘yinlar bilan gapirayotganini his qildi.

So‘ng u do‘stlarini ko‘rib, ularga qarab ketdi. Hatto ortiga ham qaramadi.

Bora esa o‘sha joyda turib qoldi. Bu yerda hech kimga o‘xshamasdi. Hech narsaga mos kelmasdi. U asta orqasiga o‘girilgancha, sokinlik izlab, ichimliklar ko‘tarib yurgan afitsantlardan birini to‘xtatdi.

— Suv bering... — dedi u past ovozda, go‘yoki o‘zini ichki portlashdan tiyib.

U shunchaki bir kechada shoh marosimiga emas, ehtimol, begunoh yuragining yo‘q qilinish marosimiga kirib kelgandi...

Taehyung do‘stlari orasida kulayotgan paytda, u ortga ham qaramadi. O‘zini xotirjam tutayotgan bo‘lsa-da, ichida bir his allaqachon g‘ala-g‘ovur boshlagan edi. Ammo u bu hisni tan olishga hali tayyor emasdi.

Bora esa ichimlik olib, afitsantga rahmat deb jilmaydi. U asta atrofni ko‘zdan kechirdi. Ko‘zlari o‘sha ayollarga tushdi — ular hali ham unga tikilib turardi. Ko‘zlarida yovuzcha rashk, kinoyaviy nafrat bor edi. Bora esa sokin jilmaydi, go‘yoki: “Bu sizni qanchalik qizdirayotganini bilaman.”

Ammo... orqadan chiqqan bo‘g‘iq ovoz yuragini junbushga soldi.

— Salom, go‘zal xonim...

Bora tezda orqasiga qaradi. Qoramtir kostyumda, salmoqli yurish bilan yaqinlashayotgan, yuzida tajriba va mag'rurlik aks etgan erkak unga qo‘l cho‘zib turardi.

— Salom, janob...? — dedi u ehtiyotkorlik bilan. — Yordam kerakmidi?

Ammo javob o‘rniga erkak bora qo‘lini mahkam tutdi va uni valis holatiga tortdi. Musiqa allaqachon o‘zgargan, fon orqasida valis uchun yumshoq, ammo keskin ritmlar yangray boshlagandi.

— Ey! Nima qilyapsiz!? — dedi Bora, harakatdan hayratda.

U uni itarishga harakat qildi. Ammo erkak kuchli edi. Uning qo‘llari beldan siqib, Bora tanasini o‘ziga tortdi. Bora qattiq tipirchilay boshladi.

— olging kelyaptimi?! Qo‘yib yubor, hayvon! — dedi u g‘azab bilan.

Bu vaqtda, uzoqda turgan Taehyungning qulog‘i go‘yoki faqat shu gapni tutdi. U kulayotgan do‘stlariga bir zumda e’tibor bermay, nigohini tepadan tushirdi. Ko‘zlari to‘g‘ridan-to‘g‘ri Bora va notanish erkakka qaradi.

Va... ko‘zlar olovlandi. Qora, chuqur tuynukdek bo‘lgan nigohlari ichida birdan alangalar lovulladi. U bir soniyada qaynoq, portlovchi rashk va nazoratni yo‘qotish xavfi bilan to‘ldi. Jaglari siqildi, tishlari g‘ichirlay boshladi. Ammo u hali ham o‘zini tutib turdi.

Erkak esa bu nigohni ko‘rmasdi. U atayin, xuddi qasddan qilganday, Boraning belini mahkamroq siqdi. Uni o‘ziga yaqin tortdi. Nafasi Bora yuziga urildi.

— Kechirasiz, — dedi u past, ammo ishonchli ohangda. — ammo men uchun Go‘zal xonimni ko‘rib jim turish — jinoyat.

Taehyungning ichi qaynay boshladi. U bu tomoshani kuzatishga majbur edi. Qon bosimi ohangini pasaytardi, ammo yuzida hech qanday ifoda yo‘q edi — faqat sovuqlik va ichki portlash.

Ammo...

Bora birdan erkakni qattiq turtib yubordi. Ustidagi viski to‘kildi, yuragi esa shunchaki g‘azabdan emas — qadrini poymol qilishdan qattiq urdi.

— Qo‘l tekkizma menga! — dedi u past, ammo qat’iy ohangda.

Va tezda undan uzoqlashdi.

Taehyung buni ko‘rdi. Labining cheti esa yengil jilmaydi. Sovuq va qoniqarli bir jilmayish. “Xuddi o‘ylagandek. Baribir menga qaytasan.”

U asta zalning tinchrog‘roq burchagiga yurdi.

Bora ham taehyungni ortidan asta yura boshlaydi

Burilishga yetganida, Bora Taehyungni izdan yo‘qotib qo‘ydi. Yuragi g‘ash edi, harorati tushayotganday tuyuldi. Ammo... birdan yon tomondan chiqib kelgan yog‘on va kuchli qo‘llar, bo‘ynidan mahkam ushlab, uni devorga qapishladi.

— Taehyung?! — dedi u ko‘zlari keng ochilgancha.

Shu ondayoq bir tarsaki havoda chalinib, Taehyungning yuziga tushdi. Uning yuzi yon tomonga burilib ketdi. U hech narsa demadi, faqat tilini ichki betida aylantirib, asabiylikni yutib yutib, yana Bora tomon qaradi.

Yuzida ohang yo‘q, ammo ko‘zlari qaynab turgan edi.

— Sen o‘sha erkak bilan raqs tushding... — dedi past, ammo sovuq ovozda.

Va... o‘ng qo‘li bilan Boraning nozik bo‘ynini yana changalladi. Uni devorga urdi. Devor qattiq titradi, Bora esa og‘riqdan ko‘zlarini yumdi. tishlari orasidan xirillab so‘kindi.
— Jin urgur lanati… qo‘yib yubor, dedim!

Lekin Taehyung uning so‘zlarini tezda bòldi.

— OVOZINGNI O‘CHIR! Sen qaysi jasorat bilan boshqa erkaklarga sòzlashga jur’at topding?!

Bora qattiq yutinib , bo‘g‘zini siqib turgan qo‘llardan qutilishga urindi.

— Mening ishlarimga burningni tiqma! Kim Taehyung sen kim bo‘libsanki , menga egalik qilasan?! Sen bilan bir kecha o‘tkazganim bu hayotimni senga topshirganimni anglatmaydi.

— shunday deb òylaysanmi? | lab chetida kulgancha,Boraning qòlini qattiq ushlab shim ustidan yurgizdi.Men sòzlarim senga tushinarli bòlmagan kòrinadi.Endi qolganni u senga tushuntirib qòyadi.

Ammo Taehyung dorini og‘ziga soldi. Borani og'iz burnini berkitib, Boshini orqaga tortib yutishiga majburladi. Ko‘zlari xira tortdi, bir lahzaga jim bo‘lib qoldi.

Bora unga qarab turgancha orqaga bir qadam tashladi. Yana bir. Nafasi qiyinlashayotgan, yuragi qattiq urayotgan edi.

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-05-29T16:03:52.364Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_9❤️‍🔥

Minwo boshini oppoq, yumshoq yostiqdan ko‘targan zahoti, chakka sohasida qattiq sanchiqni his qildi. Og‘riqdan ko‘zlarini beixtiyor qisirib oldi.

— Kecha... — dedi o‘ziga o‘zi, birdan xotirasida Boraning obrazi paydo bo‘lishi bilan, to‘shakdan sapchib turdi. Yuragi gupillab, atrofga sarosima bilan ko‘z yugurtira boshladi. — Ayshhh!

Zudlik bilan xonasidan chiqdi. Qadamlari shoshib, bexos yuragi yetaklagandek, opasining xonasi tomon yo‘l oldi. Eshikni ochib ichkariga qadam qo‘yganda esa, xona huvillab yotardi. Biroq yotoq ustida bir nechta kiyimlar beparvo sochilib yotgan edi.

Minwo Boraning uyga allaqachon kelib, ketishga ham ulgurganini anglagach, chuqur nafas oldi. Yuragidagi bosim biroz engillashgandek bo‘ldi. U sekin zinapoyalardan pastga tushdi. Oshxonaga kirarkan, o‘ziga oddiy nonushta tayyorlamoqchi edi.

Kompaniyada —

Mingi otasi bilan kompaniyaning 8-qavatidagi janob kimning shaxsiy kabinetida edi. Qoshlarini biroz chimirib, jiddiy nigoh bilan turgan Janob Kim, yonida turgan kotibasiga burilib qaradi:

— Bugundan boshlab Mingi bu yerda farrosh sifatida ishlaydi! Va siz uni boshqa farroshlarga qanday munosabatda bo‘lsangiz, xuddi shunday muomalada bo‘lishingiz mumkin!

Kotiba hayratga to‘lsa-da, tezda bosh egdi.

Mingi bu qarorni o‘zi qabul qilganini anglagan holda, sekin xo‘rsindi. Ammo ich-ichidan g‘ururi ezilib borayotganini yashira olmadi.

Janob Kim esa endi to‘g‘ridan-to‘g‘ri unga yuzlandi:

— Sen kompaniya eshigidan kirgan zahoting, oddiy xodimsan. Aynan farrosh. Ish vaqting tugagandan keyin esa... mening o‘g‘limsan. Tushundingmi?

Mingi asabiylik bilan pastki labini tishladi. Ko‘zlarida g‘azab va itoat aralashgan holatda sekin egilib, otasining shartlariga indamay rozilik bildirdi

Mingi ortiq bu devorlar ichida nafas olishni ham istamay, ichidagi og‘irlikni yutib, sekin xonani tark etdi. Yuragida o‘zini ezayotgan narsa — bu shunchaki ish emas, bu otasining muomala tarzida yashiringan sovuqlik edi.

U eshikni yopib chiqishi bilan, ortidan Jimin xonaga kirib keldi. Harakati erkin, nigohi beparvo edi. Otasiga bir zum tikilib qaradi-da, hech nima demasdan stullardan biriga cho‘kdi. Uning harakatida bir tomchi bo‘lsa ham hurmat yo‘q edi.

Janob Kim esa o‘g‘lining bu qiligidan ko‘zlarini chirt yumib, sal orqaga suyandi. So‘ng yonida turgan kotibasiga sovuq nigoh tashladi va qo‘li bilan ishora qildi. Kotiba bir zum ham tortinmasdan bosh egib, tezda xonani tark etdi.

Xonada og‘ir sukunat hukm surdi. Faqat Jimin qo‘llarini stol ustiga tirab, ohangida hech qanday hurmat bo‘lmagan holda gap boshladi:

— Aktsiyalarning 25 foizi menda.

Janob Kim unga ohangsiz qarab qo‘ydi:

— O‘zing istaganingdek bo‘ldi.

Jimin biroz oldinga egilib, ohangini balandroq qilib davom etdi:

— Endi esa... u menga 50% aktsiyani topshirishini xohlayman.

Janob Kimning peshonasi tirishib ketdi. Ko‘zlarini qisdi, ichi g‘azabdan qaynay boshladi:

— Sen aqldan ozgansanmi?! U senga buni ikki dunyoda ham bermaydi! Hatto men... hatto men ham uni bunga majbur qila olmayman!

Jimin esa otasining g‘azabini kulib qarshi oldi. Lab chetida sovuq tabassum paydo bo‘ldi:

— Ota bo‘lib... bitta shunga ham o‘g‘lingizni majbur qila olmaysizmi?

Janob Kim o‘zini tiya olmay, jahl bilan qo‘lidagi qalamni stol ustiga tashladi. Ustidan zarb bilan urdi:

— OVOZINGNI O‘CHIR! YOQSA...

Jimin uning gapini keskin to‘xtatdi. Uning nigohi endi jiddiylashgan, ohangi esa ochiq qarshilik bilan to‘yingan edi:

— Nima bo‘ladi? YOQSA NIMA?! NIMA QILA OLASIZ, A?!

Jimin

Mingi baland binoning ichida sust qadamlar bilan liftda turardi. Ko‘zlari biroz loqayd, ammo yuragi notinch edi. Lift eshigi silliq ochilib, u ohangsiz nafas oldi va ichkariga kirdi. Shiftdagi chiroqlar yuzini oqar tirish bilan yoritib turar, zangori tugmachaga bosdi. "5-chi qavat" – raqam asta yondi. Lift harakatga kelganda, devorlar yengil tebranib, yuragidagi og‘irlik bilan birga pastga tushayotgandek tuyuldi.

Ding!

Eshik ochildi. Mingi sokin, ammo ishonchli qadamlar bilan qavatga chiqdi…

°°°

Taehyung hali ham Borani oyoqlari orasiga mahkam joylashgancha, lablarini uning terisidan uzmasdan, har lahza uni yanada chuqurroq o‘pardi. Nafasi og‘irlashgan, harakatlari ancha ehtirosli bo‘lib borayotgan edi. Bora esa bu holatdan chalg‘ib, uni itarishga urindi, ammo Taehyungning qattiq bag‘rida va oyoqlari orasida qolgan qizning harakati faqat havoda uchayotgan soyadek befoyda edi.

Shu payt eshik taqilladi.

Taehyung bir lahza jim bo‘lib, ichida ovozsiz so‘kindi. Qiziqqan holatidan chiqib, asta Boradan uzoqlashdi. Bora esa bir necha soniya chuqur nafas olib, tebranayotgan ko‘kragini bosishga harakat qildi.

Taehyung eshik tomon yurarkan, yuzida g‘azabli ifoda bilan qulfni ochdi. Eshik ochilishi bilan esa qarshisida turgan Mingini ko‘rib, ohangrabodek peshonasini qattiq siladi.

— Jin ursin... Bu yerga yana nima baloga kelding?!

Mingi esa xuddi hech narsa bo‘lmaganday, kulib ichkariga qadam qo‘ymoqchi bo‘ldi. Taehyung esa yo‘lini to‘sib, uni to‘xtatdi.

— Akajon~? — dedi Mingi ohangida beparvo qitiqlik bilan.

Ko‘zlari ichkariga mo‘ralarkan, Taehyungning yelkasidan yon tomonga qarab olmoqchi bo‘ldi. Va ichkarida Boraning kiyimlarini shoshib tuzatayotganini ko‘rdi. Qizning rangi o‘chgan, lablari titrar, ko‘zlarida hayajon va g‘azab aralash edi.

Mingining yuzida keng, kinoyali tabassum paydo bo‘ldi.

— Men kelsam, drama bo‘layotgan joyga kelib qolaman shekilli~ — kuldi u. — Boshliq va kotiba sevgisi? Hmm… juda qiziq!

— Bas qil! — deya g‘azab bilan so‘zladi Taehyung. — La'nati! Nega kelding bu yerga, ahmoq?!

Mingi bir zum to‘xtab, kulgidan voz kechdi. Endi u jiddiy edi. Yon tomonga yengil surilib, Taehyungni chetga chiqardi.

— Ichkariga kirib gaplashamiz… Biz aka-ukamiz. Yo‘lakda qichqirish — bu bizga yarashmaydi.

U xonaga kirib borarkan, Bora uni ko‘rdi-yu, zudlik bilan tik turdi. Nafratga to‘la ko‘zlar bilan Taehyungga qaradi. Uning nigohi — ogohlantirishdek o'tkir, yuragini teshib o‘tadigan edi.

Taehyung esa bu nigoh ostida ko‘zlarini yumdi. Ko‘kragidagi siquvni yengillata olmay, ichida oh urdi. So‘ng, lab chetida istamasdan tug‘ilgan, holsiz bir tabassum jilvalandi.

Bora qattiq asabiylashgancha Mingiga qaradi. Uning ko‘zlarida alam va nafrat lovillab turar, yuragi to‘lib ketgan edi. U bir og‘iz so‘z demay, eshik tomon yurdi. Qadamlarida qat’iyat, harakatida g‘urur bor edi.

Eshikga yaqinlashganida Taehyungni ko‘rdi. U yo‘lini to‘sib turgan bo‘lsa ham, Bora hech ikkilanmay uni turtib o‘tmoqchi bo‘ldi. Ammo Taehyung kutilmaganda uning bilagidan ushlab qoldi.

U yengil oldinga egilib, Borani qulog‘iga asta, ammo o‘tkir ohangda pichirladi:

— Asabiylashma, sevgilim...

Bora chuqur nafas oldi. Nafrat, iztirob, alam… hammasi ko‘zlarida aks etgancha, Taehyungning qo‘lini siltab tashladi va og‘ir qadamlarda, eshikni sharaqlatib xonadan chiqib ketdi.

Xonada bir lahza sukut hukm surdi.

Mingi esa bu nozik holatdan go‘yo zavq olayotgandek, sekin stullardan biriga cho‘kdi va yuzida o‘sha tanish, kinoyali jilmayish bilan so‘zladi:

— Akajon, nega kelinoyim chiqib ketdilar, a?

Taehyung chuqur nafas olib, g‘azabini ichiga yutib, stolni aylanib o‘tdi va o‘z joyiga o‘tirdi. Qo‘llari stulning chetiga suyanar, nigohi esa Mingi tomonda.

— Sen ham, aqli joyida bo‘lmagan odamdek, aynan shu vaqtda kelishing kerak edi?!

Mingi esa egnini qisib, bemalol ohangda javob berdi:

— Menga… farroshlar xonasi qayerdaligini ayta olasizmi?

Taehyung bir zum hayron bo‘lib unga qaradi. So‘ng esa birdan katta ovozda kulib yubordi.

— Faqat, iltimos, menga farrosh qizlardan birini sevib qoldim dema!

— Albatta yo‘q!

Taehyung yana kuldi. Ammo bu safar kulgusi yanada kuchli edi:

— eng kulgilis, barcha farroshlar allaqachon 30 yoshdan oshgan. Agar sevib qolsang ham, ikkingiz huddi buva va nevara bo‘lib qolgan bo‘lardinglar!

U kulaverib, qornini ushlab oldi.

Mingi esa og‘irlashgan ohangda gapirdi:

— Ayysh! Masxara qilishni bas qiling! Otam meni farrosh qilib ishga oldi. Shunga kerak farroshlar xonasi!

Bora g‘azabdan qadamlarini tezlashtirib, eshikni ochib chiqib ketdi. Yuragi qattiq urmoqda, nafaslari tezlashgan. Ichida esa bir haqiqat o‘zini yirtib tashlayotgandek edi...

Bora — pov.

La’nati! Bu yigit o‘zini kim deb o‘ylayapti?! Nega meni o‘pdi?! Bu qanday haddan oshish!? AHHHH!

U qo‘llarini boshiga qo‘ydi, chuqur nafas oldi.

Eng yomoni… kechagi tun haqida deyarli hech narsani eslay olmayapman… Nega? Meni nimalar bo‘ldi? Nega butun tanam qaltiraydi?

U yurishda davom etarkan, birdan yo‘lini ikki notanish qiz to‘sib qoldi. Bora to‘satdan to‘xtadi. Ko‘zlari toraydi, qoshining biri tepaga, biri pastga siljidi. Nigohida "yana qanday muammo?" degan savol bor edi.

— Salom, qizlar? Nimadur kerakmi?

Qizlardan biri tirsagini boshqa qizning yonboshiga tekkizib, past ovozda kuldi. Keyin ikkalasi ham jilmayib qaradi:

— Ha kerak. Sen yangi kelgansan, shundaymi?

Bora biroz e’tibor bilan ularga qarab turdi-da, boshini qimirlatdi:

— Ha, shunday. Nima bo‘ldi?

Qizlar bir-biriga qiyomiga yetgudek qarab qo‘yishdi, so‘ng biri so‘z boshladi:

— Biz kompaniyadagi kutib oluvchi qizlarmiz. Tushlik vaqtidan biroz oldin ketishimiz kerak bo‘ladi. Shuning uchun sen bizning o‘rnimizga turib turasan, tushundingmi?

Bora labining bir chetini yengil yuqoriga tortdi. Bu kulgi emasdi, bu — kinoya edi.

— Men sizlarga shaxsiy xizmatkor bo‘lib ko‘rinayapmanmi?

Qizlardan biri jahl bilan javob qaytardi:

— Yangi kelganlar bir hafta davomida kim nima desa, shuni qiladi. Bu kompaniyamizning an’anasi!

Bora ko‘zlarini charchagancha aylantirdi. So‘ng chuqur nafas olib, orqasini to‘g‘riladi:

— An’analaringiz ham o‘zlaringiz kabi keraksiz. Lekin… okay, yordam beraman!

U o‘zining tamoman ustun ohangda, beparvo yurishda ularning ish joyiga qarab yo‘l oldi. Orqada esa qizlar yengil kulib, zafarparastlik bilan oshxonaga yo‘l olishdi.

Ular hali bilmadi: Bora hech qachon oddiy odam bo‘lmagan. U ularni hali rosa hayron qoldiradi.

Flashback...

Kechaning qorong‘u qismida, omborxonaga o‘xshash joyda baland kulgi yangraydi. Erkak va uning sheriklari go‘yoki g‘alaba bayramini nishonlayotgandek, bir-biriga zarba berib, shovqin solishmoqda.

— Ha-ha-ha! Nihoyat uni burchakka siqib qo‘ydik!

Erkak o‘zining iflos niyatlari ustidan ustun kelganidan mast, yuzidagi qoniqish hamon bo‘y ko‘rsatmoqda.

— Bu safar endi u mollarni tiklay olmaydi!

U yonidagilarga qarab, to‘lib-toshib:

— Taehyung tugadi!

Ayni shu paytda...

O'zining yashirin faqat Jungkook va o'zi biladigan kichik ammo kerakli asboblar bilan toldirilgan xonada Taehyung va Jungkookni hushsiz stolga bog'lanib o'tirgan qizga qarab otirishardi.. Ularning ko‘zlarida vahima yo‘q edi. Faqat chuqur, yovuz sokinlik.

U yonida turgan qizga qaradi. Qiz hushsiz, yelkasi qaltirardi. Taehyung sekin uning betini silab, sokin, ammo dahshatli ohangda pichirladi:

— Oh… juda go‘zalsan.

Jungkook asta yelkaga qo‘l qo‘ydi.

— Suga bilarmikan... singlisi hozir bizning qo‘limizdaligini? U hali ham bizni yutqazdi deb o‘ylayotgandir! — dedi u past, ammo kinoya to‘la ohangda.

Taehyung yengil kulib qo‘ydi, nigohi chuqurlashdi.

— Ammo o‘yin endi boshlanmoqda.

Shu so‘zlardan so‘ng, Taehyung sekin qadam tashladi. U bo‘yin atrofida yaltiragan bir narsani chiqardi — kichik, ammo qorong‘ilikday keskin pichoq. Uni qizning nozik bo‘yniga ohista surtarkan, yuzida hissizlikdan iborat bir so‘zsiz faryod mujassam edi. Qizni boyniga qattiq botirib sekin qizning boynini kesa boshladi. Harakatlari sokin, ammo har bir chiziq — chuqur ma’no bilan o‘ralgandek.

Jungkook yon tomonda yuzini chetga burdi. Uning ko‘zida nafrat aralash achinish porladi.

— Jirkanch... Ammo baribir... u juda yosh edi.

Taehyung esa jim. Qizning ko‘zlaridagi so‘nggi ishonch zarrasini ko‘ra turib, o‘zini to‘xtatmadi. Qizning bo'yni kesilarkan qonlar otilib chiqa boshlaydi. Allaqachon uning boshi yarim orqaga ketgandi. Chunki taehyung ishini oxirlatayotgandi. Allaqachon taehyungning ust kiyimiga tiniq qizil izlar tushgan, ammo bu izlar unga hech qanday ta’sir qilmagandek, pichoqni yana ohangda harakatlantirdi..

— Bu qiz bechora emas. U xiyonatning ramzi edi, — dedi u ohangsiz.

So‘ng bir lahzalik sukunat... va barcha jimlik ichida bir narsaning nihoyasini bildiruvchi og‘ir harakat yangradi. Ya'ni taehyung bir harakat bilan qizning boynini butunlay kesib tashladi. Qizning boshi yerga dumalab tushdi. Va tanasi stulga bog'langan holda qolib ketdi. Kesilgan Bo'yin joyidan qizning qonlari to'xtamasdan chiqardi. Hamma narsa go‘yo vaqtincha to‘xtab qolgandek tuyuldi. Tanasi hali ham bog‘liq holda qolgan, ammo ruhi allaqachon bu joyni tark etgandek edi.

Jungkook asta o‘rnidan turdi. Ehtiyotkorlik bilan telefonini olib, manzarani rasmga oldi. Taehyungning ushlab turgan pichogi, qizning yersa yotgan boshi va bog'langan tanasini. So‘ng qizning boshini sovuq muz solingan maxsus qutiga joylashtirdi. Va ustiga markerda yozib qo'ydi

—yutganing uchun shaxsan taehyungning o'zidan senga sovg'a! Yoqadi degan umiddaman— ^^

Erkak ichkilik ostida yengil cho‘zilib o‘tirarkan, yigitlaridan biri sekin yoniga yaqinlashdi va stol ustiga qora, og‘ir quti qo‘ydi. Qutining ustidagi yozuvni ko‘rishi bilan erkakning yuragi gup etib tushdi. Ko‘zlaridagi qorong‘ulik chuqurlashdi, nafas olishi tezlashdi. U shoshib qutini yirtib ochdi.

Qo‘llari qaltirab, yuragi noaniq xavotir bilan urar edi.

Qutining ichi ochilishi bilan... bir narsa og‘irlik bilan yerga yumalab tushdi. U yerda... u yerda kimningdir boshi yotar edi.

Erkak ko‘zlariga ishonolmay, o‘rnidan irg‘ib turdi. Ko‘zlari keng ochilgan, yuragi esa qiyqirib ketgandek edi. U boshi joyidan siljimay qolganicha, uni tanidi.

— Yo‘q... bu... bu mumkin emas... — deb g‘o‘ldiradi u.

Ammo bu haqiqat edi.

Bu uning... singlisi edi.

Ko‘zlaridagi nur so‘nib, yuragiga qora bo‘shliq cho‘kdi. Ichkaridan qichqiriq otilib chiqdi, shunchalik kuchli ediki, devorlar ham titragandek tuyuldi:

— GYUNAAAAAAAA!!!

Erkak qutining ichida joylashtirilgan suratlarni ko‘rdi. Har biri — xo‘rlik, shafqatsizlik va yovuzlik bilan to‘la edi. Bu qadar azobni u hayotida ko‘rmagan, tasavvur ham qilmagan edi.

U butun tanasi bilan qaltirab, ho‘ngrab yuborishga oz qoldi. Ammo ko‘zlaridagi yosh o‘rnini g‘azab egalladi.

— TAEHYUNG!!! — deya xirillab baqirdi u. — Men seni topaman! Men seni o‘ldiraman! La’nati!!!

U uchun vaqt to‘xtagandek edi. Dunyo qulab, faqat qasos istagi qoldi. Yolg‘iz, qiynalgan va o‘ch olishga qasamyod qilgan yurak — endi orqaga qaytmasdi.

Come back

Suga cry & suga singlisini ko'rinishi (olishidan avvalgi)

Bora kompaniya binosining old qismida, kutib olish hududida o'tirar edi. Odamlar tinimsiz kirib-chiqib yurardi. Atrofda dugonalar kulishib suhbat qurayotgan bo‘lsa-da, Borani faqat bir narsa qiynardi: kecha tunda nima bo‘ldi? U boshi bilan chuqur xayollarga g‘arq bo‘lib, vaziyatni eslashga harakat qilardi.

Ammo birdan... eshik ochildi.

Ichkariga besh kishi kirdi. To‘rttasi gavdali, jiddiy va sovuq nigohli erkaklar edi. Ularning oldida esa bir kishi – qora ko‘zoynak taqqan, har qadamida hukmronlik sezilib turadigan odam yurardi. U hech ikkilanmay to‘g‘ri Bora tomon yo‘l oldi.

Bora hali o‘zini o‘nglab ulgurmay, u kishi kelib uning bo‘ynidan mahkam ushladi va siqa boshladi.

— Nima qilyapsiz!? Qo‘yib yubor meni!!!

Erkak kinoyali jilmaydi.
— Demak, sen o‘sha la’nati Taehyungning sevgilisi ekansan-a...

U yonidagi erkakka ishora qildi:
— Tezda Taehyungni bu yerga olib keling.

Yigit bosh irg‘ab zudlik bilan yuqori qavatga qarab yo‘l oldi. Erkak esa cho‘ntagidan qora metalldek sovuq va dahshatli ko‘rinadigan qurolni chiqarib, Boraning peshonasiga tiradi.

Bora qo‘rquvdan nafasini ichiga yutib, qo‘lini ko‘tarishga urindi, lekin qo‘li titray boshladi.

Bir necha daqiqa o‘tgach, xonada og‘ir qadam tovushlari yangradi.

Taehyung paydo bo‘ldi. Uning yuzida – odatdagidek sovuq, ammo kulimsiragan ifoda. U xotirjamlik bilan gap boshladi:

— Oh... qadrdonim, Min Suga!

Suga g‘azabdan titray boshladi. Boraning peshonasiga qurolni qattiqroq bosdi:
— Qasos olish vaqti keldi, Taehyung!

Taehyung kulimsirab yelkasini qisdi:
— Davom et...

— La’nati! Singlimni qanday o‘ldirgan bo‘lsang, men ham SENING sevgilingni xuddi shunday yo‘q qilaman!

Xonada yigitlar, xodimlar, hattoki Mingi ham sokin turib tomosha qilardi. Mingi qo‘lini boshqa erkaknikiga chirmab, hech narsani o‘tkazib yubormaslikka harakat qilardi.

Taehyung yuzini biroz burdi, ovozi tinch, ammo dag‘dag‘ali:
— Tasavvur qilsangchi... Borani o‘ldirgach, kechasi clubda o‘tirganingda yana o‘sha QORA QUTI oldingga keladi. Bu safar ichida kimning boshi bo‘ladi, a?
– Sevgilingniki! Hari, to‘g‘rimi?

Suga bir zumda jim bo‘lib qoldi. Uning nafas olishi og‘irlashdi. Chunki Hari – uning yuragidagi eng katta zaiflik, eng katta muhabbat edi. Suga juda yaxshi bilar edi: endi u o‘zini emas, sevganini himoya qilish uchun kurashishi kerak...

Suga chuqur nafas oldi. Yuragi g‘azab bilan urayotgan bo‘lsa-da, ichida sevgan insoni – Hari uchun hammasini yutishga harakat qilardi. Uning ko‘zlarida olov, ammo lablari titrardi. Bu payt – qasos uchun ayni vaqt edi. Ammo... Muhabbat uni to‘xtatdi.

U labini tishlab, o‘zini zo‘rg‘a ushlab turdi. Ammo ichidagi alam qaynab tashqariga otilib chiqdi:

— Ayshhhhhhhh!!! – deb, butun xonani larzaga solgancha baqirib yubordi.

Taehyung esa kulgancha Borani qo‘lidan tortdi va orqasiga olib o‘tdi.
— Yetarli bu qizga! – dedi u, g‘alabali ohangda.

Shu payt Mingi tezda yondashdi, Borani ehtiyotkorlik bilan tortib oldi va boshqa xonaga olib ketdi.

Taehyung asta Suga tomon yurdi. Uning nigohi sovuq, ammo ovozida hukm sezilardi:

— Suga... faqat unga qo‘l tekkizganing uchun seni shu yerning o‘zida yo‘q qilishim mumkin edi. Ammo... – u jim bo‘lib, yelkasini qisdi, – ...men senga rahm qilaman.

Bu gap Suga uchun so‘nggi tomchi bo‘ldi.

U bir qadam oldinga yurdi, barmog‘i bilan Taehyungni ko‘rsatib baqirdi:

— RAHM!? SEN KIMSAN MENGA RAHM QILADIGAN?! – uning ovozi xarxasha va g‘azabga to‘la edi.
— La’natinglar! Siz hammangiz...!!!

U orqasiga o‘girildi, yonidagilarga buyruq berdi:
— Ketdik bu yerdan!

Ammo chiqib ketar chog‘ida yana bir bor orqasiga qaradi. Ko‘zlari ichida nafrat, yuragida og‘riq bor edi.

— Unutma, Taehyung! – dedi u xirillagan tovushda.
— Keyingi safar uchrashganimizda, SEN mening oyoqlarim ostida yolvorib turgan bo‘lasan!

Suga eshikni sharaqlatib yopdi. Xonada esa sovuq sukunat qoldi.

Taehyung baland ovozda kuldi. Bu kulgi oddiy emas edi – aqldan ozgan, vahshiyona, yurakni titratadigan kulgi edi. Atrofdagilar jim turar, hatto nafas olishga ham jur’at qilmasdi.

Bir lahza o‘tib, u kulishni to‘xtatdi. Ko‘zlari jiddiylik bilan to‘lib, xonadagi har bir odamga tikildi. Uning ovozi xuddi buyruqdek yangradi:

— TOMOSHA TUGADI! HAMMANG ISHINGGA QAYT!!!

Xodimlar darhol tarqala boshlashdi, hech kim bir og‘iz so‘z demas, harakatga kelgan robotlardek harakat qilishardi. Xonada yana sukut o‘rnashdi.

Taehyung orqasiga o‘girilib, xonani tark etmoqchi edi. Ammo o‘sha payt Einu (yangi yordamchi) hech narsadan bexabar holda uning yo‘lini to‘sdi. Ehtiyotkorlik bilan bosh egib, bir qadam oldinga yurdi:

— Janob, bugun kechki bazmingiz bor. – dedi u ohangdor va hurmat bilan.
— Borishingiz shart. Yangi sheriklarimiz bu safar aynan sizni shaxsan taklif qilgan.

Taehyung uning so‘zlarini eshitarkan, bir zum to‘xtadi. Ko‘zlarini yumdi, so‘ng asta kulimsiradi.

— Yangi sheriklar, ha? – dedi u past ovozda, lekin tahdidli ohangda. – tushundim!! Borani tayyorla! U men bilan bazmga boradi

U yo‘lida davom etdi. Asta, lekin og‘ir qadamlarda.

Episode_9 oz nihoyasiga yetdi. O'z fikringizni qoldirib keting bu men uchun juda muhim❤️‍🔥

• 𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋 @bangtan_ff_shop_menu 💙
•𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐑 @bangtan_misu 💗

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-05-26T16:31:49.957Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_8❤️‍🔥

Jimin eshikni ohangraboday ochib, xonaga qadam tashladi. Yuzida yengil, mag'rur tabassum — xuddi barchasini avvaldan rejalashtirib qo‘ygandek ifoda bor edi. Bu tabassum na samimiy, na beparvo edi — u ichida yashiringan ustunlik va ishonchni bildirardi.

Jungkook bir zumga jim qoldi. Ko‘zlari kattalashib, nima deyishni bilmay, faqat kuzatib turdi.

Taehyung esa uning ortidan darrov tuta olmadi — yuzida ochiq g‘azab namoyon edi.

— Ukajon, — dedi u ovozini iloji boricha sokin tutishga urinib, ammo ohangida achchiqlik sezilardi. — Nega o‘z kabinetingda emas, Jungkooknikida paydo bo‘lding?

Taehyung endi o‘rnidan turib gapirayotgan edi, biroq ayni paytda telefoniga xabar keldi. Bu — otasidan edi.

SMSda quyidagilar yozilgan edi:

> “Akangga aksiyalarni bugunoq qaytar. Men bugun kompaniyaga boraman va hammasini shaxsan tekshiraman. Shuning uchun har qanday nayrang haqida o‘ylashga ham jur’at qilma.”

Xabarni o‘qib bo‘lgan Taehyung yelkasini qisdi, labida majburan yuzaga kelgan jilmayish paydo bo‘ldi. Orqasidan asta o‘rnidan turdi va Jiminning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi.

— Faqat Jungkookdan hol-ahvol so‘ramoqchi edim, — dedi ovozida mayin kinoya bilan. — Yuring, sizga aksiyalarni topshiraman.

“Aksiyalar” degan so‘z og‘zidan tishlarini qisib aytilgan, u bu so‘zni nafrat bilan chiqardi.

Jimin esa kulimsirab javob qaytardi:

— juda ajoyib! Men sen bilan bu masala uchun kurashishga tayyorman deb o‘ylagandim.

Jungkook esa nima bo‘layotganini tushunishga urinayotgancha Taehyungga tikildi. Jimin esa o‘zini g‘olibdek his qilib, yelkasidagi qo‘lini asta Taehyungning yelkasiga qo‘ydi — go‘yoki g‘alabasini muhrlab qo‘yayotgandek.

Bora pastki qismidagi qattiq sanchish va achchiq og‘riqqa zo‘rg‘a chidab, asta-sekinlik bilan yotoqqa o'tirdi. Nafasi biroz tezlashgan, peshonasida mayda ter tomchilari paydo bo‘lgandi. U ko‘zlarini yumishga chog‘landi — ammo bir zumda birdaniga yuragi orqasidan muzdek xotira o‘tdi: bugun ishining birinchi kuni!

Ko‘zlari lov etib ochildi. Tezda yonidagi tumbochkadagi soatga qaradi. 6:56!

— Ayyy! — deya o‘ziga o‘zi pichirladi u, cho‘chigandek ovozda.

Bir soniyada og‘riqni unutgandek, beixtiyor o‘rnidan sakrab turdi. Sochlari yelkalariga to‘kilib tushdi, yelkasi titrab ketdi, lekin tanasi endi faqat shoshilish bilan band edi.

Tezda shkaf oldiga yugurdi, eshikni ochib, kiyimlarni ko‘zdan kechirdi. Rang-barang kiyimlar orasidan ishga mos, jiddiyroq ko‘rinadigan to‘q kulrang kofta va qora shimni tanladi. Kiyimlarini almashtirar ekan, harakati biroz shoshqaloq, ammo aniqlik bilan bajarilar, yuragi esa gupillab urib turardi. U bugungi kun qanday boshlanishidan qat’i nazar, hech narsa kechikishiga bahona bo‘lishini istamasdi.

Ko‘zlari oynaga tushdi. Uning chehrasi ozgina xira, biroq ko‘zlarida qat’iyat porlardi.

Bora sochlarini tezda silliqlab yig‘ib oldi-da, yelkasiga osiladigan charm sumkasini qo‘liga oldi. Undagi har bir harakatda shoshilish, yuragidagi yurishlarda esa tashvish aralashgan intizorlik sezilardi. U uy eshigini shoshqaloqlik bilan yopdi. Kalitni ilingan joyga tashlab, zinapoyalardan deyarli yugurib tushdi. Nafasi biroz siqilayotgan bo‘lsa-da, o‘ziga ruhan dalda berib, ko‘chaga chiqdi.

Tashqarida havo salqin edi. Osmon pushti-siyohrang tong bilan to‘yinayotgan, qushlarning ilk chirqiroqlari eshitilardi. Bora telefonini olib, bir harakatda taksi ilovasini ochdi va yaqin atrofdagi mashinalardan birini tanladi. Har bir soniya unga abadiydek tuyulardi.

Oradan uch-to‘rt daqiqa o‘tib, qora rangli, toza va ixcham Kia mashina ko‘chani burilib kelarkan, Bora unga tanish belgi bilan ishora qildi. Haydovchi mashinani asta to‘xtatdi. U eshikni ochib, tezda orqa o‘rindiqqa o‘tirdi.

— Kompaniya tomon, iltimos. Imkon qadar tezroq, — dedi Bora biroz shoshib, ammo odob bilan.

Mashina harakatga tushdi. Shahar hali to‘liq uyg‘onmagan, yo‘llar bo‘sh edi. Bora derazadan tashqariga qarar ekan, yuragi qattiq urardi. Ich-ichidan “Bugun hammasi yaxshi o‘tadi. O‘zingni qo‘lga ol, Bora,” deb o‘zini tinchlantirardi. U kompaniyaga shoshilar, lekin yuragida ilk kunning hayajoni, ichki titroq va nima bo‘lishini bilmaslik hissi tinchlik bermasdi...

Janob Kim kompaniya tomon yo‘l olarkan, kenja o‘g‘lining qat’iy so‘zlari beixtiyor xayolida jonlandi. Yuragida qandaydir g‘alati tuyg‘u qimirlagandek bo‘ldi. Bir necha qadam yurdi-yu, to‘xtadi. So‘ng biroz jim turgach, sekin ortiga burilib, past narvon bo‘ylab o‘g‘lining xonasiga qarab yurdi.

Eshikni sekin ochdi. Xonada jimjitlik. Mingi yotoqda yonboshlab yotar, qo‘lida telefon. Ko‘zlari ekranga tikilgan bo‘lsa-da, otasining qadam tovushini eshitib, shundoqqina bo‘g‘zidan bir titroq o‘tdi. Janob Kim chuqur xo‘rsinib, sal bo‘g‘iq, ammo qat’iy ohangda so‘z boshladi:

— Rostdan ham kompaniyada ishlamoqchimisan?

Mingi beixtiyor seskanib tushdi. Telefon qo‘lidan tushib ketay dedi. U cho‘chib o‘rnidan sapchidi, bir og‘iz so‘z aytishga ham ulgurmay, otasi yuziga bir qarab, yana orqasiga burildi.

— Unda yur! O‘zing aytganingdek... farrosh bo‘lasan! — dedi u, ohangida yengil kinoya, ammo faxr aralashgan mehr bilan.

Mingi shoshib yotoqdan turdi. U kiyim-boshini ham e’tiborga olmasdan, otasining ortidan shoshildi. Ostonaga yetib kelganida Janob Kim yelkasini sal burib, o‘g‘lining holatiga bir qaradi-da, labining chetida kulimsiradi.

— Shunday holatda ketmoqchimisan?

Mingi yuzida yarim tirjayish bilan dedi:

— Baribir farrosh bo‘laman-ku! Farroshlar formasiz yuradi!

Janob Kim kuldi. O‘sha kulgi faqat ota mehridan tug‘ilgan kulgi edi. U o‘g‘lini yelkasidan yengil quchoqladi. So‘ng ikkalasi birga kulgancha mashinaga o‘tirdilar. Ichkarida esa go‘yoki yangi hayot sahifasi ochilayotgan edi…

Taehyung va Jimin kabinetda bir necha daqiqa davomida sukut va hujjatlar orasida yelkama-yelka ish yuritdi. Nihoyat, aktsiyalarning 25 foizi rasmiy hujjat asosida akaga o‘tkazildi. Hujjatlar jiddiylik bilan taxtga qo‘yildi. Jimin ularni ohista qo‘liga olib, ko‘zlari bilan varaqlarning orasidan yugurdi. Har bir raqam, har bir muhr, har bir imzo — u uchun bu g‘alaba emas, zaruratsiz yengillik edi. So‘ng nigohini ukasiga qadab, sinovchan ko‘zlar bilan tikildi.

Taehyung kaftlarini cho‘ntagiga tiqib, peshanasiga tushgan bir tutam sochini chetga surib, unga yelkalari tik, ammo ko‘zlarida g‘amgin istehzo bilan qarab turardi.

— Agar ko‘nglingiz to‘lgan bo‘lsa... endi o‘z kabinetimga qaytsam, — dedi u, ovozida kinoya aralash sokinlik bor edi.

Orqasiga burilib chiqib ketdi. Og‘ir, lekin hotirjam qadamlar... Go‘yoki bu binoning devorlari ham unga tikilardi. Ammo u hech kimga hech narsa demadi. Uning sukunati — yuragidagi urinish edi.

Yo‘lakdan o‘tayotgan chog‘ida, katta deraza yonidan o‘tib borar ekan, tashqaridagi harakatlar uning e’tiborini tortdi. Kompaniya oldiga to‘xtagan ikki mashina... Ulardan biri — porlab turgan, hashamatli qora rangli avtomobil edi. Uning qop-qora oynalaridan ham kimdir kuchli shaxsiyat egalari chiqqandek tuyuldi. Taehyung bir qarashdaoq, ichida otasi borligini fahmladi. Uning yuragi sekin tortilib, labining cheti irshaydi — sovuqlik bilan emas, tayyorgarlik bilan.

Ammo, ikkinchi mashina — oddiy taxi edi. U tepasida miltillab turgan sariq yozuv, unda kimdir kutilmagan inson borligini his qildirardi. Taehyung qiziqish aralash shubha bilan unga qarab turdi. Mashinalar deyarli bir vaqtda ochildi. Avvalgi taxminlari to‘g‘ri edi — birinchi mashinadan Janob Kim tushdi. Qadamlarida sovuq barqarorlik, nigohlarida qat’iyat bor edi.

Ortidan esa Mingi chiqdi. Uning ustida oddiy kiyim, ammo yuzida qandaydir hafsalasizlik, ammo baribir otasining yonida yurganidan faxr aralash hissiyot ufurib turardi. Taehyung qoshlarini biroz chimirib, ular tomon yurmoqchi edi, ammo nigohi yana taxiga qaytdi.

Taksi eshigi ochildi. Undan — sokin, ammo yurakni qitiqlovchi bir qiyofa ko‘rindi. Bora edi. U ish kiyimini ancha silliq kiyib olgan, beli tor, bo‘yni ochiq, sochlari esa silliq yig‘ishtirib, boshining orqasiga mahkam bog‘lab olingan edi. Undan ishbilarmonlik, jiddiylik, ammo bir vaqtning o‘zida noziklik, nafislik ufurib turardi. Taehyung bir lahza hushidan ketay dedi. Yuragining tubidagi kechagi kecha sado berdi. U lablarining chetini qimirlatib, bir o‘zini jilmayib qo‘ydi, ammo bu jilmayishda kinoya, og‘riq, qiziqish va... bir oz rashq yashiringan edi.

U sekin xo‘rsinib, og‘ir qadamlar bilan ularning oldiga qarab yo‘l oldi. Bu orada Janob Kim va Mingi ichkariga yurishni boshlagandi. Ammo... taqdir yana o‘z yo‘lini topdi.

Bora, endi yurayotgan edi, beixtiyor qadamini Mingi tomon tashladi. Unga yengil urilib ketdi. Qiz nozik bo‘lgani bois, muvozanatini yo‘qotib, yiqilay dedi. Mingi esa, mashqdan toblangan, gavdasi kuchli — u darrov uni qo‘ltiqlab oldi.

— Ehtiyot bo‘ling, xonim, — dedi u, ohangida yumshoqlik va ajablanish bor edi.

Bora muzlab qolgandek bo‘ldi. Vujudi toshdek qotdi. Yuragi esa... kuchli urib ketdi. Ko‘zlari Mingi ko‘zlariga tushdi, ammo ko‘ngli... boshqa tarafda yurib edi.

Taehyung esa buni uzoqdan kuzatib turar, yuragidagi bezovtalik, so‘zsiz rashq, ichki alam va chorasizlikni jag‘larini qattiq qisib bosishga urindi. Tishlari g‘ichirlab ketdi. Nigohi ko‘kka emas — yerga qaratildi. U bilardi — u ayni damda hech narsa qila olmaydi.

U oxiri otasining oldiga yetib bordi. Yelkasini biroz bukib, yengil egildi:

— Salom, otajon, — dedi, ovozini imkon qadar barqaror saqlagan holda.

Janob Kim unga bir qarab, yuragini iliqlik chulg‘adi. U sekin egilib, o‘g‘lini bag‘riga oldi. Tashqaridan sovuq ko‘rinsa-da, bu bag‘irda faqat otalik mehr bor edi.

— Hayrli tong, o‘g‘lim, — dedi u, qo‘lini orqasiga qo‘ygancha kulimsirab.

Shu orada ichkariga kirgan Bora esa, bu manzarani ko‘rib, yuragida nimadir qimirlaganini his qildi. Taehyungning egilgan qomati, uning otasiga nisbatan hurmati, bu sovuq odamning ham issiq tomoni borligidan darak berardi.

Bora yuragi hapriqib, yurishini tezlashtirdi. Yuragining tubidagi g‘alati titroq uni to‘xtatmasdi. Axir u — Kim Taehyungning shaxsiy kotibasi edi. Qanday holatda bo‘lishidan qat’i nazar, bu lavozim, bu mas’uliyat uni doim hushyor, doim tayyor bo‘lishga majbur qilardi.

Qadamlarida shoshqaloqlik, nigohlarida esa aralashgan hissiyotlar — kechagi kecha, bugungi ertalab va Taehyungning qiyofasi — barchasi bir joyda aylanganday yuragiga bosim qilardi.

U nihoyat Taehyung va uning otasi — muhtasham Janob Kim oldiga yetib bordi. Nafasini rostlab, boshini egdi. Sokin, hurmat bilan:

— Salom, janob, — dedi.

Taehyung unga bir lahza tikilib turdi. Nigohi sovuq emasdi, ammo befarqday tuyulardi. Yuragidagi to‘lqin esa, yuziga chiqmasdi.

Janob Kim esa sekin jilmayib, muloyimlik bilan Boraga tikildi. U o‘zi kutmagandek taassurotda edi — qarshisida turgan qiz... faqat oddiy kotiba emasdi.

— Salom, go‘zal xonim, — dedi u, ovozida o‘ziga xos kulgu aralash sirli ohang bilan. — Siz men eshitgan, Taehyung Jimindan “ tortib olgan” kotiba qizsiz, shundaymi?

Bora bir lahza entikdi. Bu gapda kinoya, hazil va sinov aralash edi. Ammo u shoshmadi. Sekin bosh irg‘ab, ko‘zlarini pastga olib, o‘zini tanishtirdi:

— O‘zimni tanishtirsam... ismim Khan Bora.

Uning tovushi tiniq, muloyim edi. Ammo bu tovush ortida ichki hayajonni sezish qiyin emasdi.

Janob Kim jilmayib qo‘ydi. Uning nigohida otaona iliqligi va erkaklarga xos mulohazali kuzatuvchanlik bor edi.

— Juda go‘zal ism. Huddi o‘zingiz kabi! — dedi u, qizning yuziga jiddiy, lekin samimiy qarab.

Bu orada orqadan kulgiga o‘xshagan ovoz eshitildi. Mingi jilmaygancha, qadamlarini tezlashtirib akasining yoniga yetdi. U doimiy sho‘xligi bilan vaziyatni yumshatishga urinayotgan edi.

— Oooxxo, akam hech ham qizlar uchun talashmagan edi. Qaysi tomondan quyosh chiqib, siz o‘zgardiz? — dedi u hazil ohangida, yelkasiga yengil urib.

Taehyung esa, bunday kulgili vaziyatni yoqtirmasdi. Ayniqsa, odamlar bor joyda, Bora yonida — bu unga yoqmadi. U yuzini biroz burishtirib, ukasini yelkasidan itardi.

— Ko‘p gapiradigan bo‘lib qolgansan shu kunlarda! — dedi sovuq ohangda. So‘ng keskinroq davom etdi: — O‘zi nega kelding bu yerga, Mingi?

Mingi bir lahza egilib, kulgusi so‘ndi. Ammo ko‘zida hali ham sho‘xlik qoldi.

— Dadajon chaqirishdi. Siz bilan birgalikda kompaniya ichki strukturasi bo‘yicha yangi bo‘lim ochilishi haqida gaplashamiz, — dedi, ammo so‘ngra ko‘z qisib, past ovozda yana hazil qildi: — Ha, balki kelishimning 10 foizi sizni sharmanda qilishdir...

Taehyung chuqur nafas oldi. Bora esa bularning barini jim kuzatardi. Ammo yuragida — qorishiq tuyg‘ular aylanishda edi. Bu oila... bu odamlar... va ayniqsa, Taehyung — ular oddiy dunyo odamlari emasdi. Va u esa endi — ularning o‘rtasida edi.

Mingi & taehyung

Birozdan so‘ng

Taehyung o‘z kabinetida o‘tirardi. Nihoyat otasining tekshiruvlari ortda qolgandi. Akasiga aksiyalarni qaytarib bergani isbotlangach, endi tinchgina kresloda cho‘zilib o‘tirgan edi. Ammo ko‘z oldiga kechagi tun yana kelib tushdi. O‘sha lahzalar... o‘sha qiz… O‘zini jilmayishdan tiya olmadi. Yonidagi kichik telefonni oldi-da, bir tugmani bosdi:

— Tezda xonamga kir!

Bora qulog‘iga qattiq ohangda eshitilgan bu gapdan ko‘zlarini yumdi. Ichidan bir “huh” tortib, o‘rnidan turdi. Og‘riq yuragini ezayotgan bo‘lsa-da, sumkasidan og‘riq qoldiruvchi dorini oldi, ichib yubordi va taehyungning xonasiga yo‘l oldi. Eshikni taqillatdi.

— Kiring.

Ichkariga kirdi. Ovozida yengil kinoya, ohangida asabiylik aks etgan edi.

— Ha, janob Taehyung?

Taehyung sekin o‘rnidan turdi. Qadam-baqadam unga yaqinlashayotganini ko‘rib, Boraning yuragi gupillay boshladi. Har bir qadami yuragini urdirardi. Ko‘zlari esa bir lahza pastga qarab ketdi. Ichki sezgi... xavotir... aralash hislar uni chulg‘ab olgan edi.

— Kechagi tunni unuta olmayapman… balki yana bir marta takrorlab ko‘rarmiz?

Bora darrov ortga chekindi. Ko‘zlarida xavotir aralash chalkashlik.

— Qanday kechagi tun? Nimalar deyapsan?

Taehyung bir zumda belidan ushlab, uni o‘ziga tortdi. Orqa qo‘li bilan esa eshikni “shiq” ettirib qulfladi. Bora yuragi joyidan chiqib ketgudek urardi.

— Qanday qilib bunchalik maroqli tunni esdan chiqargan bo‘lishing mumkin, a?

Bora seskanib ketdi. Nafasi buzildi, qo‘llari bilan Taehyungni itarishga harakat qildi.

— Nima deyapsan o‘zi?! Qo‘yib yubor meni! Aqldan ozdingmi?!

Taehyung esa kulimsiradi. Va bir zumda lablarini Boraning lablariga bosdi. Bora ko‘zlarini kattaroq ochdi. Hayronlik… titroq… lablarining tebranishi… uni ichkaridan chulg‘ab olgan edi. Qochishga urindi, ammo Taehyung uni mahkam tutib turgandi. Boshining orqa tomonini ushlab, lablarini chuqurroq bosdi. Pastki labini yengilgina so‘rib, tishlab yubordi. Qon chiqdi. Taehyung esa sekin uni yalab, yana o‘pib qo‘ydi. So‘ng asta orqaga chekindi.

Bora allaqachon chuqur nafas olib turgandi. Yuragi... huddi to‘xtab, yana ura boshlagandek. Nafaslari aralash, titroq so‘zlar chiqdi og‘zidan:

— Bu... bu nima qilganing, ahmoq?! Shilqim!

Taehyung kuldi, lab chetida yalang‘och tabassum bilan:

— Shilqim, a?

— Ha shilqim! Yaramas! Qanday qilib meni opishga jur’at etding?!

Taehyung baland ovozda kulib yubordi. U qizni yana o‘ziga tortdi. Bu safar ikkala qo‘lini orqasiga bir qo‘li bilan mahkam siqib ushladi. Ikkinchi qo‘li esa belidan o‘tdi. Bora yuragi qanchalik urayotganini his qilsa-da, ko‘zlaridagi qarshilik... bu safar aniq edi. Ichida bir nido bor edi: “To‘xta”, ammo tili shunchaki jim qoldi

Taehyung lablarini Boraning lablaridan uzmasdan, sekin-sekin uni ish stoli tomon orqalay boshladi. Bora har bir qadami bilan yuragining urishi tezlashayotganini sezardi. Nafasi buzilib, yuragi ichidan g‘uldirab urardi. Ammo lablari… o‘sha issiq, yumshoq, shishgan lablardan ajralolmas edi.

Bir lahza ichida Taehyung ikki qo‘lini Boraning beliga qo‘yib, uni yengil ko‘tardi va stol ustiga o‘tqazdi. Bora cho‘chib ketdi. Qo‘llari lablaridan mahkam ushlab, ko‘zlarini yumdi. Ammo yuragidagi g‘alati hislar… qocholmaydigan, ko‘nikishga majbur bo‘layotgan holat uni chalg‘itardi.

Lablariga tegayotgan o‘sha tanish, issiq bo‘sa… boshi aylana boshladi. Nafasi uzilayotgandek edi. Kechagi tun, o‘sha qorong‘i, jimjit xotira miyasi ichida jonlana boshladi. O‘zining qarshilik ko‘rsatmaganini, ammo yuragidagi qaltirashlarni esladi. Shunga qaramay… ko‘zlarini ocholmasdi.

Taehyung sekin qo‘llarini uning sonlariga olib bordi. Barmoqlari orqali yurayotgan iliq teginishlar Boraning butun vujudini titratdi. U na biror so‘z ayta oldi, na yuragini tinchitdi.

— Hali ham eslamadingmi o‘sha tunni? — deb pichirladi Taehyung uning qulog‘i yaqinida.

Bora bir lahzaga ko‘zlarini ochdi. Ko‘zlarida chalkashlik, norozilik, lekin eng avvalo — o‘zini tushunmaslik turardi. Ammo lablaridagi bo‘sa uni yana jim qildi. Taehyung uni yana o‘pdi. Bu safar chuqur, qattiq, nafasini torttiradigan darajada.

Shunga o'xshash

Taehyung lablarining iliqligi bilan Boraning lablariga yana bir bor tegdi. Nafaslar bir-biriga qorishgan, yuraklar esa g‘alayon ichida urib turardi. U asta Bora belidan ushlab, o‘ziga tortdi. Bora beixtiyor unga yondashdi, ko‘zlaridagi titroqni yashirishga harakat qilardi. Taehyung esa uning nigohlariga termilib, xuddi har bir yuragini eshitganday qadam tashladi.

U Bora belidan ko‘tarib, ish stolining chekkasiga o‘tkazdi. Harakati qat’iy, ammo ehtiyotkor edi. Bora ko‘zlarini yumdi, yuragidagi chalkash hissiyotlar uni larzaga solardi. Kechagi tun — xayol va haqiqat orasida qolgan lahzalar — yana qaytib kelayotgandek edi. Taehyung uni o‘pgancha, sonlariga ilikday tushgan barmoqlari bilan qizning sonlarini qattiq siqib qo'ydi.. U har bir harakatda egalik hissi yoyilib turardi. Bora esa bu yaqinlikda o‘zini yo‘qotgandek, lekin o‘zidan ham yashirib bo‘lmaydigan ichki mayl bilan unga suyandi.

Bora og‘zidan chiqayotgan mayin, kuchsiz nolalarni tiya olmasy nola qilmoqchi bo'ldi Ammo bu nolalarni Taehyung tezda yutib yubordi. Va lab chekkasida jilmayib qo'ydi.

U qizni bo‘sh qo‘ymay, ehtiyotkorlik bilan yuziga termilib: – kechagi tunda ancha ishtiyoqli eding..– dedi masxara qilgancha past ovozda.

Bora nigohini olib qochdi. U hali bu hislarni aniq anglay olmasdi, lekin yuragidagi allaqanday iliqlik inkor qilib bo‘lmaydigan haqiqat edi.

Ammo birdan eshikni buzilgudek taqqilashi ikkisini ham shoshirib qo'ydi...

• 𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋 @bangtan_ff_shop_menu 💙
•𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐑 @usimeat 💗

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-05-21T11:13:42.902Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_7❤️‍🔥

Taehyung pov:

Tong otgan edi. Ammo yonimdagi "qushcham" hali ham uxlayotgan edi. Juda yoqimtoy va shahvoniy.

Taehyung miyigida kulib, o‘rnidan turmoqchi bo‘lganida, birdan yotoq yonidagi stol ustidagi kecha sabrsizlik bilan qilgan harakatlari orasida qanday qilib otib yuborganini bilmay qolgan telefoni jiringladi. Sekin yotoq yoniga siljib, telefon ekraniga qaradi. Ekranda "akam" yozilgani ko‘rinib, birdan asabiylashib ketdi. Asabiy holatda qo‘ng‘iroqqa javob berdi. Bu orada u o‘rnidan turib, kiyinishni boshladi.

— Sizga erta tongdan nima kerak?!

Taehyung kiyinishni tugatgach, tezda xonadan chiqib ketdi. Jimin uni telefon ortidan xirillagan ovozini eshitib, miyigida kulib qo‘ydi.

— Oh! Senga ham hayrli tong, ukajon!

— Siz menga qo‘ng‘iroq qilmaguningizcha, bu la'nati tong hayrli edi!

Jimin uning gaplarini eshitib baland ovozda kulib yubordi:

— Oh, mening ukajonimning kayfiyati nega tushib ketdi? Menga ayta olasizmi?

Taehyung asabiylashib, tishlarini bir-biriga qattiq bosdi:

— Otamga nima dedingiz? Nega men sizdan sotib olgan aksiyalarni qaytarishim kerak?! La'nati siz...!

— Nima? Menmi? Men hali hech narsa qilmaganman.

Jimin Taehyungni kabinetidagi stolida o‘tirarkan, oyoqlarini sekin stol ustiga qo‘ydi va kuldi.

Taehyung esa bo‘sh qolgan klub ichida tashqariga tomon ketardi.

— Men sizga bu aksiyalarni qaytarib beramanmi? — dedi u kulib. — Hech qachon! Eshitdingizmi? Bu kompaniyadan o‘zingiz xohlaganingizcha ketdingiz! Endi aksiyalarni qaytarib, sizni yana kompaniyaga olmayman!

Taehyung asabiylashib, boshqa hech so‘z aytmay qo‘ng‘iroqni yakunladi. Tashqarida turgan mashinasiga o‘tirib

Taehyung mashinasiga o‘tirgach, Xuye tezda uning oldiga keldi va unga murojaat qildi.

— Janob...

Xuye so‘zini tugatishidan oldin, Taehyung yuziga 1000 von qiymatidagi paketni uloqtirdi va jahli chiqqan holda aytdi:

— Qizga yangi kiyimlar bering va uni darhol uyiga yuboring! Lekin qo'lingni uchi ham tegmasin! Agar tegsa seni odamlarim hech kim yo'q joyda gumdon qiladi!

Taehyung shunday dedi-da, uning yuzidagi norozilik yoki tazm qilayotganini kutmay, darhol mashinasini ishga tushirdi va ketdi.

Xuye zudlik bilan ichkariga yurdi. U to‘g‘ri VIP xona tomon yo‘naldi. Soat atigi 6:17 bo‘lganligi bois clubda odamlar siyrak, kechani shu yerda o‘tkazganlar esa asta-sekin tarqalayotgan vaqt edi. Bunday manzara bu joy uchun odatiy holat hisoblanardi.

Atrofga parvo qilmay, Xuye sokin yurishda davom etdi. Yo‘lakdan o‘tayotganda Minwo qoldirib ketgan paketdagi libosni ko‘rdi. Va tezda qo'liga oldi. VIP xona eshigiga yetgach, chuqur nafas olib, ohangsiz qadamlar bilan eshikni taqillatdi.

°°°

Bora P.O.V

Boshqa joylarim bir oz qattiqlashgan bo‘lsa-da, ayniqsa tanamning pastki qismi qattiq zirqirardi. Mmm...

Yumilgan ko‘zlarimni asta ochdim. Yorqin quyosh nurlari to‘g‘ridan to‘g‘ri yuzimga urildi. Zo‘rg‘a ko‘zlarimni qamashgan holatda ochib, atrofga ko‘z yugurtirdim. Bu... bu joy meniki emasdi. Birdan ko‘rpani tortdim. Tanamda namlashib qolgan kiyimlar bor edi. Nafasimni ichimga olib, yuragimni bosdim.

Hech bo‘lmasa, o‘ylaganimdek holat bo‘lmagan,— deb o‘zimni yupatdim.

Yotoqdan turmoqchi bo‘lganimda, eshik ortidan taqillash eshitildi. Sekin u tomonga qaradim va past ovozda:

– Kiravering... – dedim.

Gapim tugashiga ulgurmay, eshik ochilib, bir yigit ichkarilab kirdi. Avvaliga uni tanimadim, biroq keyin kecha Minwo bilan birga clubda ko‘rganim yodimga tushdi. Shundan keyin bo‘lgan voqealar esa, xotiramda yo‘q edi. Ah, la’nat... Bora!

U sekin bosh egdi va qo‘lida ushlab turgan, ustida mashhur brend logosi turgan paketni menga tutdi:

– Xonim, bu siz uchun. Yangi kiyimlar... iltimos, kiying.

Paketga va yigitga tikildim. Keyin ustimda ho‘l kiyim turganini anglab, bezovtalik bilan xo‘rsindim. Nihoyat, u bergan narsani qo‘limga oldim. Ichida juda ham qimmatbaho libos bor edi. Yigit yana bir bor egilib, chiqib ketdi. Biroq eshikdan chiqishidan avval :

– Tayyor bo‘lsangiz, sizni uyga olib boraman.

Uzalmasdan kiyimni almashtira boshladim. Sochig‘im bilan tanamni artarkanman, terimda qandaydir binafsha-kök tusdagi izlarni payqab qoldim. Kecha sodir bo‘lgan hodisalarni eslashga qancha urinmay, clubga kirganimdan keyingi qismlar butunlay yodimda yo'q edi... O'zimni qarg'agancha kiyimlarimni shosha-pisha kiyin oldim

Chon Xuye & Bora

Jimin, sekinlik bilan Taehyungning stulidan turib, katta deraza tomon yurdi. So'ng kompaniya kirish eshigi tomon tikilib turardi. Qo‘llarini esa ko‘ylak cho‘ntagiga joylagan. U faqat o‘zi eshitadigan darajada pichirladi:

– Kompaniya ham, Bora ham oxir-oqibat meniki bo‘ladi. Seni esa, oyoqlarim ostidan bora tomonidan olinasan! Qadrli ukajonim!

Lab burchagida g‘amgin kulgu bilan jilmaydi va orqasiga qarashidan oldin Taehyung kirish eshigidan kirib kelayotganini ko‘rib, qoniqish bilan ko‘z qisdi. So‘ng ish stoli yonidagi uzun divanga o‘tirib, oyoqlarini chalishtirib oldi.

Kim’s Palace

Mingi, otasiga hafalik bilan qarab, xo‘rsinib iltijo ohangida davom etdi:

– Ota, sizni tushunaman, lekin men ham kompaniyada ishlashni xohlayman! Uyda uy bekasi kabi vaqt o‘tkazish meni qiynayapti!

Janob Kim kulib yubordi, ovozi zalni larzaga soldi:

– Shu nozik miyang bilan kompaniyada faoliyat yuritaman deb o‘ylayapsanmi? U yerda ishlayotgan xizmatkorlar ham sendan ancha zukko!

Bu so‘zlarni eshitib, Kim xonim bezovtalanib gapga aralashdi:

– Dadasi, iltimos, bunday demang! U ham akalari kabi biznes universitetida tahsil olgan!

Mingining sabr kosasi to‘lib, tishlarini mahkam tishladi. Janob Kim esa so‘zidan qaytmadi:

– Sen meni chindan ham bexabar deb o‘ylayapsanmi, nodon ayol?! U o‘sha universitetga faqat juma kunlari borardi. Qolgan kunlari esa tungi klublarda kezib yurardi! U juma kuni ham men nazoratga borganim uchun borgan!

Kim xonim bu haqoratli so‘zlardan so‘ng labini tishlab, ko‘zini pastga soldi. Mingi otasiga tik qarab, qat’iy gapirdi:

– meni o‘sha kompaniyaga farrosh sifatida joylashtiring! Shunda qanday bosqichlardan o‘tib, rahbarlikka erishishimni o‘zingiz ko‘rasiz!

Janob Kim ohangini o‘zgartirib, sal jiddiyroq dedi:

– Faqat o‘sha kungacha men tirik bo‘lsam bo‘ldi...

Mingi esa oldingidan ham qat’iyroq tarzda, jag‘i qattiq siqilgan holda javob berdi:

– Bu yil ichida bo‘ladi! Sizning oddiy farrosh og'lingiz aynan siz asos solgan kompaniyani boshqarayotgan bo‘ladi!

Shu so‘zlarni aytib, Mingi o‘z xonasiga kirdi. U kompyuter stoliga borib, stulga cho‘kdi va boshini qo‘llari orasiga olib, ichidan baqirib yuboray dedi.

Mingi💔

Xuye, Borani uyga olib kelganida, u yengil tabassum bilan egilib minnatdorchilik bildirdi:

– Rahmat…

Shundan so‘ng sekin uy eshigini ochib, ichkariga kirib ketdi. Va DahyeXonasiga kirar-kirmas, atrofga ko‘z yugurtirib, ovoz berdi:

– Dahye xola?

U xona bo‘ylab yurib, mehmonxonaga qarab yo‘l oldi.

– Dahye xola?! Shu yerdamisiz?

Qorong‘i jimjitlikni faqat yuragidagi g‘ulg‘ula buzardi.

– Yo Xudo... Qayerga g‘oyib bo‘ldilar?

°°°

kecha tunda — Bora va Minwo ketganidan so‘ng

Dahye, ular chiqib ketishi bilan birdaniga harakatga tushdi. Xonadan-xonaga o‘tib, g‘alati harakatlar bilan atrofni tekshira boshladi. Nihoyat, Boraning xonasiga kirib, shkafni ochdi. Kutilmaganda, javon orasida qog‘ozga o‘ralgan pul ko‘ziga tashlandi. Ko‘zlari chaqnadi, labida shaytoncha kulgi paydo bo‘ldi. Hatto sanamasdan, ularni cho‘ntagiga joylab qo‘ydi.

Dahye hech narsa bo‘lmagandek xonani tartibga solib, shoshilinch uy eshigini yopib chiqib ketdi.

U chiqib ketganidan ko‘p o‘tmay, Minwo ham Xuye bergan pulni olgancha uyning eshigidan kirib keldi. Dahyening uyda yo‘qligiga unchalik ahamiyat bermasdan, bevosita o‘z xonasiga yo‘l oldi. Yotoqqa cho‘zilib, shiftga tikilib gapirdi:

– Aysh... shiball... Bu guruhga kirish oson bo‘ladi deb o‘ylagandim-a!

Minwo shu holatda, xayollar ichida uxlab qoldi.

°°°

Hazirgi vaqt

Bora, Dahye rostdan ham ketib qolganiga ishonch hosil qildi. Endi navbat Minwo uyda-yo‘qligini bilishga kelgandi. Ehtiyot bilan uning xonasiga kirib bordi. Minwo yotoqda keng yastanib uxlab yotardi. Bora sekin telefonini chiqarib, uning suratini oldi. So‘ng Minwoni o‘ziga ko‘rsatishni o'ylab kulib qo‘ydi va sekin chiqib ketdi.

Yotoqxonasiga qaytayotganida, birdaniga qornining pastki qismida yana og‘riq paydo bo‘ldi. O‘zini yotog‘iga tashladi. Nafasi qisilib, havotir bilan pastki qismini ochib qaradi.

qizarib ketgan, hatto biroz shilgan edi.

Borani vahima bosdi. Miyasiga kelgan taxminlardan yuragi siqildi. Ko‘zlarini qattiq yumib, chuqur nafas oldi.

Taehyung kompaniyaga yetib kelganida, Jimin allaqachon ichkarida ekanini sezdi va g‘azab aralash qadamlarini tezlatdi. Shu zahoti kotiba Einu uning oldiga yugurib chiqdi:

— Janob Taehyung… janob Jimin sizning xonangizga kirib olgan…

— NIMA?! AYSH! LA'NATI!

Taehyungning yuzida jahl to‘lqini chaqnab, birpasda xonasiga qarab yurdi. Ammo birdan orqasidan kimdir bilagidan ushlab qoldi. U, g‘azab bilan:

— Qo‘yib yubor! — deb baqirib yubordi.

Ammo orqasiga qarab, bu kimligini tanib, nafasi biroz sekinlashdi.

— Hoy, tinchlan! Menman, Jeon Jungkook! Do‘stingni ham tanimay qoldingmi? — dedi u kulimsirab.

Taehyung bir zum to‘xtab, ohangini pasaytirdi:

— Jungkook! Bu qanday tushunarsiz holat?! Akam mening kabinetimda nima qilib yuribdi?! Bilasanmi, u mendan sotib olgan aksiyalarni qaytarmoqchi emish! Bu qanaqa bema’nilik?! Tushunyapsanmi, Jungkook!?

Jungkook ohangsiz xo‘rsinib, Taehyungni yelkasidan ohista itarib, o‘z kabineti tomon boshladi. Ichkariga kirib, eshikni yopdi. Ikkisi ham stullarga joylashgach, Jungkook jiddiy ohangda so‘z boshladi:

— Taehyung, u seni o‘yin ichiga tortmoqchi. Qanday qilib sen hali ham buni sezmayapsan?

— Unda nima qilishim kerak? — dedi Taehyung sabri tugab.

— Uni o‘z tuzog‘iga tushir. Uning hiylasini o‘ziga qarshi aylantir. Asosiy rol — sendan bo‘lsin!

— Aysh ochiqroq gapir!!

Jungkook kaftlarini birlashtirib, chuqur o‘yga cho‘mdi.

— Menimcha, Bora aslida Jiminning kotibasi bo‘lishi kerak edi, shunday emasmi?

— Ha, to‘g‘ri. Lekin keyin men uni o‘zimning kotibamga aylantirdim. Nima aloqasi bor hozir bu mavzuga?!

Jungkook oldinga egilib, ko‘zlarini toraytirib, ohangini pasaytirdi:

— U Borani ilgari bilgan, Taehyung… va sen esa bundan mutlaqo bexabar eding.

— NIMA?! Qanday ma’noda tanigan u?!

Birdan xonaga Jiminning o'zi kirib keladi va...

• 𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋 @bangtan_ff_shop_menu 💙
•𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐑 @usimeat 💗

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-05-17T12:36:07.740Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_6❤️‍🔥

Oshxonadagi ayol— bu Dahye edi. Bora va Minwoning onasini singlisi.
Ya'ni ularning xolasi..

Bora beixtiyor bir qadam ortga chekindi. Ko‘zlari katta ochilgan, nafasi qisilgan. Minwo esa yuzidagi ifodani yashira olmadi, og‘ir nafas olib asabiylikni bosishga urindi.

— Bu yerda nima qilyapsiz?! — dedi va bu ovoz oshxonani titratdi.

Dahye ohangini tushirib, ikki bolaga yuzlandi. So‘ng engashib, yerda yotgan qoshiqni oldi. Harakati shoshmasdan, beparvo.

— Uzr, bolalar. Biroz qo‘polroqman, shekilli... — dedi jilmayib, ammo nigohi Minwoni gaplarini pisand qilmaayotgandek

Qasddan unga qarashdan qochib, Bora tomon yurdi. Quchoqlab olmoqchi bo‘ldi.

Bora tezda itarib yubordi. Tanasi qattiq titrardi.

— Meni quchoqlamang! — dedi o‘tkir ohangda.

— Nega? O‘z jiyanimni ham quchoqlay olmaymanmi?

— Yo‘q! Qila olmaysiz! Chunki sizdek razil inson meni quchoqlashini istamayman! — Bora yuzidagi g‘azabni yashirmadi.

Dahye birdan portladi. So‘zlari sanchiqdek o‘tkir chiqdi:

— Ikkoving ham jonimga tegdinglar! Kimsanlarki, menga bunday gapirasamlar?! Jirkanch kichkina yaramas hayvonlar!

Minwo sekin unga yaqinlashdi. Nigohi sokin, lekin xavfli edi. So‘zlari past, ammo har bir tovushi og‘irlik bilan tushdi:

— O‘z onasining marosimiga kelmagan inson bizga shunday deyaptimi?

Bora yonidan javob qildi:

— aslida Siz jirkanch hayvonsiz! Buvimning marosimiga kelmadiz! Sizga necha bor yozdik, qo‘ng‘iroq qildik, javob bermadingiz! E’tibor ham qilmadingiz bizga!

Dahye ko‘zini olib qochdi. So‘z topolmay qoldi.

— Mening o‘z sabablarim bor edi... — dedi zoraki ohangda. Ko‘zlari atrofga qochib-qochib qarab turardi.

Minwo bir qadam oldinga siljidi. Ovozi sovuqlik bilan qotdi:

— Qanday sabab? Qanday sabab bo‘lishi mumkin? O‘z onangizning marosimidan muhimroq nima bo‘lishi mumkin edi?

Dahye labini tishladi. Yuragidan nimadir o‘tib ketgandek bo‘ldi. Ko‘zlarini yana qochirdi. O‘sha tun “Stars Club”da bo‘lgani yodiga tushdi.

— Bu sizlarning ishingiz emas!

Bora stulga o‘tirdi. Qo‘llarini chalkashtirib, to‘g‘ridan-to‘g‘ri Dahyega tikildi:

— Yaxshi...Unda nega bu yerda siz? Qanday yuz bilan keldingiz?

Dahye asta ovozini balandlatdi:

— Bu mening ham uyim! Hohlasam kelaman, hohlasam ketaman!

Minwo kuldi. Sovuq kulgi:

— Kechirasiz, xolajon. Bu uy endi sizniki emas. Buvim bu uyni bizga qoldirgan.

Dahye joyida qotib qoldi. Nigohi xira tortdi.

— Nima?..

Ichida g‘azab bilan pichirladi: Bu ahmoqlarga qanday topshirdingiz, ona?

Qiyofasini tiklab, o‘zini tutdi. Mayinroq ohang bilan gap qildi:

— Xo‘p, uy sizlarga bo'la qolsin... hech bo‘lmasa bir tun qolishga ruxsat berarsizlar?

Minwo Boraga qaradi. Bora esa jim. Nigohi Dahyedan ko‘z uzmay, sokin va keskin ohangda javob berdi:

— Yo‘q. Qolmaysiz. O‘zingizning uyingiz bor. Bu yerda qolish niyatingiz bo‘lgan bo'lsa , yanglishgansiz.

Minwo Dahyening yelkasidan tutib, sekin, ammo qat’iy harakat bilan eshik tomon yetakladi. Dahye qarshilik ko‘rsatmadi, ammo orqasiga qarab ketdi.

Dahye, 38 yoshda, bir qizi bor va u qizi taehyung kompaniyasida oddiy xodim bo'lib ishlaydi. Eri bilan ajrashgan.

Bora birdan gap boshladi:

— To‘xta, Minwo! Mayli, buguncha qolsin...

Minwo qadamini to‘xtatdi, sekin ortga o‘girilib opasiga qaradi:

— Nega?

Dahye esa Minwodan uzoqlashib, orqaga yurdi. Labining chetida g‘olibona bir istehzo paydo bo‘ldi:

— Negaligini nima farqi bor? “Qolsin”, dedimi — qolaman!

Shunday deb, u o‘zini eski xonasiga yo‘lladi. Eski odatini eslagandek, hech kimga qaramay, u yerga kirib ketdi.

Minwo endi Boraga nimalarnidir aytmoqchi bo‘layotgandi, birdan telefoniga sms keldi. Ekranga qaradi.

SMS: “Kechasi soat 00:00da kelayotganingda topgan mijozimizni ham olib kel. Ish bor. Dorini esa bermay tur.”

Minwo bir muddat qotib qoldi. So‘ng barmog‘i bilan tezda javob yozdi:

— Nega?

Javob: “Negaligini bilishing shart emas. Olib kel, dedim. Dorini esa uyda qoldiraver.”

Minwo chuqur nafas oldi. So‘ng oshxonada qulupnay yuvayotgan opasiga nigoh tashladi. Bir oz jim qarab turdi. So‘ng unga yaqinlashdi:

— Opa...

— Ha?

— Siz ham ancha charchagandeksiz... Eshitishimcha, ish ham topgansiz...

— Ha, to‘satdan ishli bo‘ldim... — dedi Bora, biroz g‘ururlanib. — Nimani aytmoqchisan?

Minwo biroz jilmaydi, ovoziga ohang qistirdi:

— Balki buni... klubga borib nishonlarmiz?

Bora yuvayotgan qulupnayni stol ustiga qo‘ydi. Ustiga egilib, ukasiga sinchkov nigoh tashladi. So‘ng asta jilmaydi:

— Hop, mayli. Nechchida boramiz?

— Balki... kechasi. Soat 00:00 da, masalan.

— Hmm... mayli!

Bora ukasi uchun qulupnayni bir idishga solib berdi. Qolganini esa qo‘liga oldi-da, sekin zinapoyadan yuqoriga — o‘z xonasiga ko‘tarildi

Taehyung o‘z kabinetida yo‘qolgan pullar hisobini tuzatishga urinar, har bir hujjatni diqqat bilan ko‘zdan kechirardi. Birdan telefon jiringlab qoldi. Ekranda "clubs" yozuvi porlardi. U qo‘ng‘iroqqa javob berdi.

— Salom, janob Taehyung, — telefon ortidan erkak ovozi eshitildi. Orqasidan klubdagi shovqin va musiqa aniq eshitilardi.

— Ohho, nihoyat, — Taehyung jilmaydi. — Birinchi marta men emas, o‘zingiz qo‘ng‘iroq qilyapsizmi?

Erkak kulib javob berdi: — Sizga ajoyib xabarim bor.

— Qanday?

— Siz uchun bokira qiz topdim. Bugun tunda kelishingizni aytgan edingiz... Kelasizmi?

— Ow, judasoz! — javob berdi. — Ammo men yarim tunda boraman. Hozir ishlarim boshimdan oshib ketgan! U qizga aytib qo‘ying — tayyor tursin! Mening ortiqcha vaqtim yo‘q!

— Albatta, janob! Sizni tushundim, — erkak muloyim ovozda javob berdi.

Taehyung qo‘ng‘iroqni uzib, yana ishining tagidan olishga qaytdi. U jilmayib, o‘zini ishga berarkan, eshik taqilladi.

— Kiring! — dedi u.

Einu asta-sekin qo‘lida kofe bilan kirib keldi, orqasidan oyog‘i bilan eshikni muloyim yopdi. Stol ustiga oldin buyurgan kofesini qo‘ydi. Taehyung unga qaramasdan, kofedan bir qultum oldi.

— Janob, otangiz — ya'ni prezident — ertadan akangiz ham ishga chiqishini buyurdi, — dedi Einu.

Taehyung boshini ko‘tardi va unga qaradi.

— Ho'sh? - sovuqqonlik bilan

— Shuningdek, akangizning aksiyalarini qaytarishingizni aytdi.

Taehyung stolga qattiq urib, g‘azabini yashirishga hech qanday harakat qilmaydi, ammo boshini egib, peshonasini ishqalay boshladi.

— Men bu aksiyalarni o‘zim sotib olgandim! La’nati... — dedi u ohista.

Bora o'z xonasida yumshoq kresloda o'tirib, qo'lida yangi yig‘ilgan, shirin va shavqatsiz qulupnaylardan birini tortib oldi. Mevani asta-sekin og‘ziga solib, tabiiy tabassum bilan ta’mini his qilar edi. Qulupnayning qizil ranglari yorqin, shirin hidi esa xona bo‘ylab tarqalgan edi.

Keyin u sekinlik bilan kreslodan turdi, oyoqlari yerga mahkam yetib, har bir harakati ehtiyotkor va muloyim edi. O‘rindig‘idan uzoqlashib, kiyim javoniga qarab yo‘l oldi. U har xil rang va uslubdagi kiyimlarni birin-ketin qo‘liga olib, ko‘zdan kechira boshladi, nimani kiyishi haqida o‘ylardi. Har bir libos unga o‘z hikoyasini so‘zlab beradi, va Bora shular orasidan bugungi kayfiyatiga mosini tanlashga harakat qilardi.

Bora kiyimlari orasidan klub uchun ayni mos tushadigan, qora rangdagi tor kalta kiyimni oldi. Bu kiyimning yenglari yo‘q edi, shunday qilib, uning qulayligi va erkinligini ta’minlardi. Libos sonlarini zo‘rg‘a yopadigan darajada qisqa va tanaga judayam yaqin edi, har bir qimirlaganida uning shaklini aniq ko‘rsatib turardi. Qora mato yengilligi bilan nafas olardi, lekin uning qattiq va tor kesimi Bora yuziga o‘ziga xos joziba va ishonch baxsh etardi. Bu kiyim klub atmosferasiga, yorqin chiroqlar ostida o‘zini ko‘rsatishga mukammal edi.

Keyin Bora sekin qadamlar bilan oynali stol oldiga o‘tirib, oldidagi kosmetika vositalarini tartib bilan oldiga chiqaradi. Yorug‘lik aks etgan oynada o‘z yuzini diqqat bilan ko‘rib, bo‘yanishni boshlaydi. Har bir harakatida aniq va puxta, lablarini yupqa qizil rang bilan bo‘yab, ko‘zlariga esa tush qo'yadi.. Har bir qatlam, har bir tafsilot uning ko‘rinishini yanada jozibali va sirli qiladi. Makeup uni klubdagi nurning yorqinligi ostida yanada porloq va o‘ziga ishongan qilib ko‘rsatardigan edi.

Soat allaqachon 23:45 edi — yarim tunning jimjitligi shoshilinch qadamlar bilan buzilayotgan edi. Minwo asabiy, lekin qat'iyat bilan opasini kutib turgan edi. U ustida qulay, sokin kiyim kiygan, tayyorgarligi allaqachon tugallangan edi. Bora esa xonasidan asta sekin chiqib, zinadan pastga tushishni boshladi. Shu payt, Dahye xonasining eshigini sal ochib, ularni e'tibor bilan kuzatardi. Minwo opasini ko‘rib, biroz bo‘lsa-da, tinchlanishga harakat qildi, yuragidagi taranglikni yuzida yashirishga intildi.

Bora ukasiga yaqinlashib, yumshoq ovozda so‘radi:

— Ko‘rishim yaxshimi?

Minwo jilmayib, ko‘zlarida samimiy nur bilan javob berdi:

— Har taraflama go‘zalsiz. Endi ketamizmi?

Minwo eshik tomon yo‘l olishga shoshganida, Bora uning bilagidan muloyim ushladi va to‘xtatdi:

— Dahyega aytib ketamizmi?

— Yo‘q, shart emas, — dedi u, yuzida tiniq qaror bilan. So‘ng eshik tomon qadam tashladi.

Bora esa Dahye xonasi eshigiga nazar tashlab, jimjitlik bilan ukasining ortidan ergashdi. Ularning ketishi bilan, Dahye xonasidan chiqib, yuzida sirli tabassum bilan dedi:

— Qanday ajoyib vaziyatga keldim... Bu uyni anchadan beri ko‘rmagan edim. Endi bu ikki kichik hayvonchaning xonalarini ham diqqat bilan ko‘rib chiqaman.

Bora va Minwo ko'cha chiqgach bir taksini to'xtatdi va o‘tirdi. Birgalik klub tomon yo‘l olishdi.

Clubning qorong‘i burchagida Xuye shoshilinch qadamlar bilan Taehyung oldindan band qilib qo'ygan VIP xonaga kirib bordi. Qo‘lida bir paketda giyohvand dori bor edi — uni stol ustiga ehtiyotkorlik bilan qo‘yib, xonani tezda tark etdi. O‘ng tomonga burilib ketar ekan, chapdan esa Taehyung keldi. U darhol VIP xonasiga qadam bosdi.

Xonaga kirgach, qorong‘ilikda hech kimni ko‘rmadi. Qoshlarini ko‘targancha xonani atroflicha ko‘zdan kechirdi. Ichki g‘azab, ayniqsa Jiminning aktsiyalarini qaytarish haqidagi so‘zlar uni yanada taranglashtirgandi. Bu yerda qizning yo‘qligini ko‘rib, Taehyungning asabiyligi oshdi. Shoshilinch telefonini cho‘zib oldi va oxirgi qilgan qo‘ng‘iroqlar ro‘yxatiga kirdi. "Clubs" deb yozilgan raqam ustiga bosinganida, telefondan tanish ovoz chiqdi.

— Ha, janob? — dedi qo‘ng‘iroqning narigi tomonidan.

— Qiz qani? — deb talab qildi Taehyung, ovozi keskin va g‘azab bilan to‘la.

— Hozir yo‘lda kelmoqda... — javob berdi qo‘ng‘iroq ortidan.

— Men senga tayyor bo‘lib tursin degan edim! Ahmoq! — Taehyungning ohangi yana keskinlashishni boshlaydi.

— Uzur janob, ammo hali 00:00 bo‘lmadi-ku... — muloyim javob berdi.

— Nima farqi bor!? Men kelganimda tayyor turishi kerak edi! La’nati senlarni...! — Taehyung uni gapining davomini eshitmay qo‘ng‘iroqni qo‘ydi, telefonini yopincha, asabiylik bilan yotoqqa cho‘kdi.

Shu vaqt, club oldida Bora va Minwo taksidan tushib, ichkariga kirishardi. Janob Xuye ularni ko‘rdi-yu, tezda Minwo oldiga yaqinlashdi.

— Minwo, — deb yumshoq ohangda chaqirdi.

— Oh, janob Xuye... — dedi Minwo biroz hayron va ehtiyotkorlik bilan.

Minwo, Boraning shubhalanmasligi uchun, Xuyeni quchoqlab ko'rishdi—

— Siz clubga kirib, ichimlik ichib turing, — dedi Minwo Boraga qarab, ovozida nazorat bor edi. — Men esa hozir kiraman.

Bora boshini tebratib, bir zum o‘ylab qoldi va keyin so‘zsiz club ichkarisiga kirib ketdi. Xuye esa Minwoga qarab hayrat bilan so‘radi:

— Nima? Unga yashirincha dori berdingmi? O‘zi bilmaydimi?

Minwo ozgina jim bo‘ldi, so‘ng past ovoz bilan javob berdi:

— Afsuski, ha...

Xuye boshini qattiq chayqadi, yuzidagi g‘azab qaynab turardi.

— Ayshhh, ahmoq! Bu ishni battar qiyinlashtiradi, axir! — ovozi kinoya bilan to‘ldi.

— Kechiring... — dedi Minwo jimjitlik bilan, ko‘zlarida ozgina pushaymonlik paydo bo‘ldi.

Xuye chuqur nafas olib, keyin uni tanlab olgan rejasini pichirladi. unga yaqinlashib, qulog‘iga muloyim, ammo qat’iy so‘zlar bilan nima qilish kerakligini aytib berdi. Ularning yuzlari jiddiylik va sir bilan to‘la edi — ularning har bir harakati keyingi voqealarni boshqarar edi.

Bir necha daqiqalaridan so'ng...
Soat 00:00 bo‘ldi. Club ichi yanada gavjum, musiqa balandroq eshitilar, yorug‘liklar esa doimiy miltillab, muhitga yovuz joziba qo‘shib turardi. Bora stol yonida ichimligini sekin yutib o‘tirgan edi. Ammo Minwo hanuz ko‘rinmas, hech qaerdan daragi yo‘q edi. Yuragi bezovta bo‘lib, ichki xavotir yuragini siqa boshladi. Ichimlikni chetga surib, atrofga ko‘z yugurtirdi. Ko‘zlari yo‘lak boshida suyanib turgan tanish qiyofani ilg‘adi — bu Xuye edi.

U tezlik bilan o‘rnidan turdi va qadamlarini tezlashtirib unga yaqinlasha boshladi. Yoniga yetgach, savolini diltortar ohangda berdi:

— Minwo qani?

Xuye avval yumshoq jilmaydi. So‘ngcha, yelkasini qisib, yovuzona ohangda gap boshladi:

— Umi... Havotir olyapsizmi, xonim?

— Albatta! U qani?! — dedi Bora, ko‘zlarida xavotir aralash g‘azab.

Xuyening yuzi birdan sovuq tus oldi. U boshini egib, past ovozda aytdi:

— Unda kelishamiz... U hozir mening qo‘limda. U mendan qarz olgan edi ammo uni to‘lay olmayapti. Endi uni yo‘q qilmoqchiman...

Bora shokka tushgandek qarab qoldi.

— Nima?! — ovozi siniq va hayratga to‘la edi. — Nima deyyapsan?!

Xuye kuldi, ammo bu kulgi ogohlantiruvchi edi.

— Ammo... agar sen anavi xonaga kirib, stol ustidagi dorini ichsang — men ukangni qo‘yib yuboraman.

Bora ko‘zlarini katta ochib, bir lahza jim turdi. Nafasi og‘ir, yuragi bo‘g‘iq edi.

— Aysht... la'nati! — dedi u g‘azab aralash. — Roziman! Meni shu yerda kutib turing!

Xuye yana jilmaydi, bu safar yurakni muzlatadigan so‘zlar bilan:

— Ammo... u xonada bir soat qolishing kerak va dorini oxirigacha qabul qilishing ham.

— Okay, okay! Tushundim! — dedi Bora, bu safar sabr kosasi to‘lib.

U g‘azab bilan orqasiga burilib, VIP deb yozilgan qora eshik tomon qadam tashladi. Yurishi qat’iy, ko‘zlari esa g‘azabdan chaqnardi. Xuye esa joyida qolib, bu manzarani xuddi bir spektakl tomosha qilayotgandek masxara va lazzat bilan kuzatdi. U uchun bu faqat o‘yin edi. Bora esa bu o‘yinning qurboniga aylanayotganini hali bilmasdi.

Taehyung kutishdan charchab, atrofga ko‘z yugurtirdi. Stol ustida turgan qora paket ko‘ziga tushdi. U shubha aralash qiziqish bilan o‘rnidan turdi va uni ehtiyotkorlik bilan qo‘liga oldi. Paket sirli, og‘ir va xavotirli tuyulardi.

Aynan shu paytda eshik sharaqlab ochildi. Bora shoshilinch holda xona ichkarisiga kirdi. Taehyung cho‘chib, paket qo‘lida holatda burilib unga qaradi.

— Bora? Sen bu yerda nima qilayapsan? — dedi u, hayrat va shubha aralash ohangda.

Bora Taehyungning ovozini eshitdi, ammo javob bermadi. U faqat bitta narsa haqida o‘ylardi — ukasi. Va Taehyung qo‘lida ushlab turgan paketni ko‘rishi bilan yuragi o‘z joyidan chiqqandek bo‘ldi.

— Bu... bu o‘sha dori... — deb o‘zicha g‘o‘ldiradi va darhol Taehyung tomon yugurdi.

—bu maniki, — dedi shoshilib .

Bora hech narsani eshitmas, u dorini Taehyungning qo‘lidan kuch bilan tortib oldi. Paketni ochishga urinar ekan, shoshqaloqlik bilan uni yirtib yubordi. Kichik mayda kukun stol ustiga to‘kilib ketdi.

— Aysht! La'nati! — deb ohangrabodek pichirladi Bora. U boshini stolga egdi-da, ko‘zlarida ko‘z yosh, lekin qat’iy qaror va noilojlik bilan dorini yalay boshladi. Sekin asta dori unga tasir qila boshlaydi. .

Taehyung esa bu manzarani jim kuzatar, ko‘zlarida esa avval hayronlik, keyin esa jirkanish ifodasi paydo bo‘ldi. U hozir tushunarsiz tuyulardi.

— Jirkanchsan... — dedi u sekin, ammo jirkanayotganini yashira olmasdan.

Ammo Bora endi o‘ziga emasdi. Dori ta’siri allaqachon ongini o‘rab olgan, u har xil noaniq tovushlar chiqara boshladi:

— Immm... ahh... immm...

Tana harakatlari izdan chiqdi, lekin dori ta’siri ostida ham, u o‘zini to‘xtata olmay, yalashda davom etdi. U dori tugashi kerakligini bilardi — ukasi uchun, hamma narsa uchun.

Taehyung esa buni kuzatishga tob bermay, nihoyat uning yoniga bordi. Qattiq jahl bilan Bora qo‘lidan ushladi va uni dushga olib bordi. Bora, dori ta’sirida bo‘lgani sababli, qarshilik ko‘rsata olmadi.

Taehyung dush kranini buradi. Muzdek suv yuzaga urilganida Bora titrab ketdi, ammo bu hozir unga foyda berardi. Suv, go‘yoki, uning ustidan bosilgan zulmni yuvib, hushini qaytarishga urinayotgandek edi.

Taehyung suvni o‘chirarkan, ovozi titradi:

— Qachon shu darajagacha tushib qolding, ahmoq?..

U Boraning sochlaridan muloyimlik bilan ushlab, boshini ko‘tardi. Bora esa unga qaradi — ko‘z qorachiqlari kengaygan, nigohi esa bo‘sh edi. Dori ta’sirida ko‘zlari sekin orqaga ketayotganini ko‘rib, Taehyungning yuragiga vahima oraladi. G‘azab bilan suvni yana yoqib, yuziga sepdi.

— Jin ursin! O‘zingga kel! — deb baqirdi u sabr kosasi tolib.

Bora sochlari qayta-qayta tortilganidan titray boshladi. Birdan boshi aylangandek bo‘ldi va yerga qattiq yiqilib tushdi. U o‘zini tiklay olmadi, ko‘zlari yumildi.

Taehyung hushidan ketdi deb o‘ylab, uni yerga tashlab qo‘ya olmadi. Yengil harakat bilan uni qo‘liga olib, orqaga yotoqxonaga olib chiqdi. Yotqizdi. Bora tanasidagi kiyimlar allaqachon muzdek suvdan ho‘l bo‘lib ketgan edi. Taehyung ohangrabodek chuqur xo‘rsindi va asta kiyimlarini yechishni boshlaydi — har bir harakati beparvo, ammo ehtiyotkor edi.

Taehyung yuzi Boraning bu ahvolini ko'rib jirkanishni boshlaydi. Buni ortiq kuzatishni istamay ketmoqchi bo'ladi ammo Bora birdan uni qo'ldan qattiq ushlab qoldi. Taehyung to'xtab qolib, qanday qilib yotoqga o'tirib qolganini bilmay qoldi. Bora sochlaridagi tomchilar bo'ynida sirg'anib, ochiq ko'kraklari orasiga tushdi. Taehyung sekin Bora ustiga oralgan kichik ko'rpani ko'tarib uning kichik ammo erkaklarni qoniqtira oladigan o'lchamdagi ko'kraklarini ko'rib qattiq yutundi. Uning shimlari allaqachon tor bo'lishni boshlagan edi. Ammo bora hali ham dori tasirida ko'zlarini yumib yotardi.
Va taehyung asta o'ylanib qoldi.

Tae pov: Bu oddiy narkaman ekan. Undan foydalansam nima bo'ladi?

Taehyung yuzida ohista jilmayish paydo bo'lib yana uning tanasiga qaradi. oxiri o'zini tutib turolmay bora ko'kraklarini birini tezda kaftlari orasiga oldi. Va ularni siqib, ezgilashni boshlaydi. Va keyin ikkinchi qo'lini ham qo'shib ikkinchi ko'kraklarini ham o'ynashni boshlaydi

Taehyung, Boraning boshqa erkaklar bilan bo‘lganini o‘ylab, hissiyotlarini nazorat qilolmay, qo‘pollik qilishni boshlaydi.. A'zosi asta-sekin qattiqlashayotganini his qilib, tezda o‘rnidan turdi va eshikni qulfladi. Orqaga qaytgach, Boraning ko'kraklarini yanada bir marotaba qattiq siqdj. Keyin qo‘lini muloyimlik bilan pastga olib, uning pastki qismini yengil tegib, asta-sekin ishqalay boshladi. Taehyungning ikkinchi qo‘li esa shimining zamogini echib, bokschilarini pastga tushirdi. Endi o‘zining uyg‘ongan olatini qo‘liga olib, o'zini tinchlantirish uchun uni muloyimlik bilan silab, erkalay boshladi.

Bora nola qilishni boshlaydi. Taehyung sekinlik bilan bora pastki qismini ishlagan sari Bora nolalari kuchaya boshlaydi. Bora pastki qismini ishqalash birgaligida o'zini a'zosini ishqalaydi.

-ahhh immm....

Bora dori tasirda bo'lgani bois taehyung barcha harakatlariga tanasi javob qaytarardi ammo to'xtatmas edi. Boraning nolalarni eshitgan taehyung unga bo'lgan hirslari kuchayadi. Va Boraga qo'shilib nola qildi

-axxxxx

Taehyung o‘zini tutolmay, Borani ustiga chiqib oldi, yuragi tez urib, his-tuyg‘ulari jilovlab bo‘lmas darajada oshib borardi. U ehtiyotkorlik bilan, lekin o‘z istagiga bo‘ysunib, Boraning pastki qismiga a'zosini ishqalay boshladi. Ammo birdan Hech qanday ogohlantirishsiz uning ichiga kirdi. Bora bundan qattiq nola qilib yubordi, uning ovozi og‘riq va hayrat aralash edi. Taehyung bu holatni sezmay, Boraning shunchaki his-tuyg‘uga berilib ketganini o‘yladi va harakatlarini yanada jadal qildi. Bora esa o‘zini noqulay his qilib, og‘riqdan yengil faryod chekdi.

Aayyshh! Og‘riyapti... – deb pichirladi u, ovozi titrab. Taehyung bir zumda to‘xtab, Boraning yuzidagi jiddiy ifodani ko‘rdi. Shu payt uning nigohi pastga tushdi va qon dog‘larini payqadi. U bir lahza hayratda qoldi, yuragi siqilib ketdi – Bora bokira ekanligini u bilmas edi.

Taehyung to‘xtab qolmadi, uning ichki olovi uni butunlay boshqarib, harakatlarini davom ettirdi.
Qayta va qayta uning ichiga qattiq zarbalar bilan kirib chiqa boshlaydi. Boraning nozik nafaslari va noaniqlik bilan chiqayotgan nolalari uni yanada qizdirdi.

-Bokira ekansan, qoyilmaqom! – dedi u o‘ynoqi kulib, Boraning yuzidan o‘pdi. Keyin sekin, ammo ishtiyoq bilan uning bo‘yniga yaqinlashdi, lablari bilan nozik tishlashlar orqali o‘z izlarini qoldirdi. U asta-sekin pastga tushib, Boraning ko‘kraklariga o‘z e’tiborini qaratdi, har bir harakati ehtiros va muloyimlik aralash edi. Bora esa og‘riq va hayajon aralash nolalar chiqarardi, ammo Taehyungning har bir harakati uni yanada yaqinlashtirardi.

Aah...immm– Boraning ovozi titrab chiqdi, lekin Taehyung birdan uning lablarini o‘pdi, barcha nolalarini o‘ziga singdirib, ehtirosli o‘yin boshladi. Taehyung o‘pishlarni chuqurlashtirib uning tili bilan sekin o‘ynasha boshlaydi. ikkalasi endi bir-birining his-tuyg‘ulariga to‘liq berilib ketishdi.

Uch soatdan keyin ikkalasi ham mutlaqo charchadi. Ularning orasidagi yaqinlik davomida hech biri bir biriga to'xtashga imkon bermay harakat qilishdan to'xtashmad.

va nihoyat, tinchlik topib, Taehyung uning ichidan chiqib tashqarida bo'shandi va bora ustiga yiqilib holsiz va zavq bilan ko'zlarini yumdi. Taehyung boshi boraning ko'kraklari orasida edi. Bora ham anchagina charchab qovoqlari og'irlashib, ko'zlarini yumildi. Va ikkalasi ham uxlab qolishdi

Taehyung & Bora 🤭

Erta tongning ilk nurlari xona derazasidan muloyimgina kirib, devorlarga mo‘'tadil soyalar sochayotgan edi. Bora tinch uxlab yotarkan, uning yuzidagi zaif charchoq izlari hali ham ko‘zga tashlanardi. Taehyung esa yonida sukunat bilan o‘tirib, uni ehtiyotkorlik bilan kuzatardi. Tashqarida quyosh asta-sekin osmonni oltin va pushti ranglarga bo‘yab, kunning yangi boshlanishini e’lon qilardi. Xonada esa bu tinchlikda faqat ularning nafas olishlari eshitilar edi.

Ammo birdan stol ustidagi taehyungni telefonni jiringlay boshlaydi. Ekran ustida esa "akam" deb yozilgan edi...

• 𝐂𝐇𝐀𝐍𝐍𝐄𝐋 @bangtan_ff_shop_menu 💙
•𝐖𝐑𝐈𝐓𝐄𝐑 @usimeat 💗

𝐇𝐀𝐏𝐏𝐈𝐍𝐄𝐒𝐒

2025-05-17T12:28:08.284Z

𝐄𝐏𝐈𝐒𝐎𝐃𝐄_5❤️‍🔥