𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Libido

2026-08-11T12:47:17.410Z

9- episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Politsiya boshqarmasi

Noqonuniy narko biznesi va uyushgan jinoyatchilikka qarshi kurash bo‘yicha maxsus qidiruv-tergov guruhi allaqachon barcha tayyorgarlikni ko‘rib, so‘nggi buyruqni kutib o‘tirgandi. Har bir ofitser o‘z joyida, tish-tirnog‘igacha qurollangan holda monitorlarga tikilgan edi.

Ular faqatgina bitta hal qiluvchi signalni — maxfiy qo‘ng‘iroqni kutishayotgandi.

Bu qo‘ng‘iroq bevosita Jeon Jungkook tomonidan amalga oshirilishi rejalashtirilgan edi, biroq nima uchundir vaqt o‘tsa ham kutilgan xabar kelmadi, kichik kechikish yuz berayotgandi.

Yarim tunda esa o‘sha yashirin omborda vaziyat haddan tashqari taranglashgandi. Jungkook va Yoongi yangi kelgan yirik qora dori tovarlarini ombor ichiga olib kirib joylashtirishayotgandi. Baxtga qarshi, bu safar Kang Rubinning o‘zi ham shaxsan shu yerda, jarayonni diqqat bilan kuzatib turgandi.
Jungkook sekin atrofga ko‘z yugurtirdi. Bossning deyarli barcha eng yaqin, eng ishonchli odamlari va qo‘riqchilari shu yerda, bir joyga jamlangandi. Ayni muddat.

Jungkook o‘ziga qulay fursatni poylab turdi. To‘satdan tunda uzoqdan quloqni qomatga keltiruvchi politsiya sirenalarining faryodi eshitila boshladi. Bir soniya ichida hamma oyoqqa turib ketdi. O‘nlab odamlar sarosimaga tushib, xuddi Chumolilar kabi u yoqdan-bu yoqqa tipirchilab qolishdi. Afsus, kech edi — omborxonaning barcha to‘rt tomonidan politsiya mashinalari kelib, hududni halqasimon o‘rab olgandi. Qochishga birorta ham imkon qolmagandi.

Kang Rubin g‘azabdan o‘ziga sig‘may, yashirinish uchun orqa eshik tomon intildi. Biroq u qochishga urinayotgan bir paytda, Jungkookning unga qarab sovuq va ma’noli tabassum qilib turganini ko‘rib qoldi.

— Sen tugading, Kang! — dedi Jungkook qo‘lini o‘ziga xos tarzda silkitib, o‘sha yerga bostirib kirgan politsiya xodimlariga ishora qilib.

Qurollangan ofitserlar darhol Rubinni qurshab olishdi. Uni yerga yotqizib, qo‘llariga sovuq kishan urishayotgan bir paytda ham, Rubin o‘zining nafratli va qotilona ko‘zlarini Jungkookdan bir soniya bo‘lsin uzmadi.

Bosh komissar shaxsan o‘zi voqea joyiga kelib Jungkookning yoniga yurib o‘tdi va mamnuniyat bilan tabassum qildi

— Oldindan qilingan kelishuvimiz bo‘yicha hamma narsa mukammal o‘tdi, Jeon. Lekin shuni esingda tutki, sen butunlay aybsiz emassan, bilasan-ku? Hali rasmiy sudgacha sen ham qonun bo‘yicha so‘roq qilinasan va vaqtincha hibsda bo‘lasan.

Jungkook bosh irg‘ab, biroz jiddiy va iltojo ohangda dedi

— Bilaman... Ammo sizdan bitta kichik iltimos-talabim bor. So‘z beraman, hech qayerga qochmayman, o‘zim ixtiyoriy ravishda taslim bo‘laman.

— Xo‘sh, qanday iltimos ekan u? — so‘radi komissar sinchkovlik bilan.

| W |

Namjoon Jungkook bilan bogʻliq barcha narsani eshitgach Arini yoniga keldi.

Uyga kirishi bilan u darhol Arini izlay boshladi. Qiz Suxo bilan hovlida, ichida o‘tirgandi. Namjoon shosha-pisha ularning yoniga keldi va Arining qo‘lidan tutib

— Ari... yur, ketamiz, — dedi keskin.

Ari hayron bo‘lib Namjoonga qaradi

— Nima? Qayerga?

— Jungkook seni kutyapti, ketishimiz kerak!

Namjoon Ari bilan birga yana bandargohga borib, kemada shiddat bilan dengizni kesib o‘tishdi. Bir necha soatlik yo‘ldan so‘ng ular qirg‘oqqa yetib kelishdi. Ularni u yerda qora oynali mashina kutib turgandi. Tezda mashinaga o‘tirib, yana Seul ko‘chalariga qaytishdi.

Mashina shahar markazidagi gavjum ko‘chalardan o‘tib, tobora qorong‘ilashib borayotgan, odam kam qatnaydigan eski va ko‘rimsiz kichik bir mehmonxona oldiga kelib to‘xtadi.

Ari atrofga xavotir bilan qarab, so‘ng oldingi o‘rindiqda o‘tirgan Namjoonga yuzlandi

— Nega bu yerga keldik? Jungkook o‘zi qayerda?

— Deyarli keldik, hozir o‘zing ko‘rasan o‘sha Rameoyingni, — dedi Namjoon sovuqqina va qat’iy ohangda.

Negadir Namjoonning kayfiyati yo‘q edi, uning ovozida aka sifatidagi qizg‘onish va rashk sezilib turgandi. Singlisini shunday xavfli yigitning bag‘riga ochiq yuz bilan yetaklab kelayotgan aka uchun bu og‘ir edi.

Ammo Ari uning bu ichki kechinmalarini tushunmasdi; uning butun vujudi, xayoli faqatgina Jungkookni ko‘rish istiqti bilan yashayotgandi.

Ari mashinadan tushib, zinadan yugurib chiqdi va Namjoon aytgan 22-xonaning eshigiga yetib keldi. Yuragi gursillab urib, qo‘rqibgina eshikni taqillatdi.

Bir soniya o‘tar-o‘tmas, eshik ochildi va qarshisida o‘zi o‘lib kutgan insonini ko‘rishi bilan Ari o‘zini tutib turolmay, quvonchdan yig‘lab yubordi va birdan uning bo‘yniga osilib, qattiq quchoqlab oldi.

— Seni shunchalik qattiq sog‘indim, Jungkook! Qayerda eding o‘zi? — dedi Ari yig‘lab turib, savollarga ko‘mib.

Jungkook esa hech narsa demadi. U o‘ng qo‘lini Arining belidan mahkam quchib, iyagini uning boshiga qo‘ydi-da, chuqur nafas olib, uning tanish atridan huzur qildi.

— Nima... sen meni sog‘inmadingmi? — dedi Ari biroz arazlagandek quchoqlashdan to‘xtab, boshini ko‘tarib uning ko‘zlariga qaradi.

Jungkook hech narsa deya olmadi, shunchaki qizni yana o‘ziga tortib, bag‘riga qattiq bosdi va sochlaridan to‘yib-to‘yib hidladi...

Bir oz o‘tib, Jungkook stollardan birida ikki finjon qahva damlab, uni o‘rtaga qo‘ydi. Qahvaning issig‘idan oq bug‘lar taralib turgandi.
Ari qarshisida o‘tirgan Jungkookning ko‘zlariga tikildi. Uning nigohida avvalgidek o‘sha o‘jar quvnoqlik va qo‘rqmas agressiv olov yo‘q edi; aksincha, u juda jiddiy, o‘ychan va o‘ta horg‘in ko‘rinardi.

— Nimadir bo‘ldimi, Jungkook? Nega biz uyda emas, aynan shu yerda — bu ko‘rimsiz xonada uchrashdik? — so‘radi Ari xavotirni yashira olmay.

— Muse... senga juda muhim narsa aytishim kerak, — dedi Jungkook uning ko‘zlariga tikilib.

Jungkook o‘sha o‘tgan kundan boshlab boshidan kechirgan butun haqiqatni — eski noqonuniy dunyodagi odamlar uni yana shu girdobga tortishga urinishganini, boshidan jarohat yegani va jarohati tufayli xotirasi yo‘qolgandek ko‘rsatib ayyorlik qilganini, politsiya bilan yashirin kelishib, butun boshli narko-biznes va kontrabanda tarmog‘ini yo‘q qilish bo‘yicha xavfli operatsiyada qatnashganini birma-bir tushuntirib berdi. Qolaversa, bu jirkanch o‘yinlar Ariiga ziyon yetkazmasligi uchun uni ataylab uzoqqa, akasi Namjoonning oldiga yashirincha jo‘natib yuborganini tan oldi.

Lekin endi... politsiya bilan tuzilgan shartnomaga ko‘ra, u o‘z ixtiyori bilan ham, majburan ham qamoqqa ketishi kerakligini, va ertaga taslim bo‘lishini aytganida, Arining ko‘ziga yosh keldi.

— Yo‘q! Qochib ketaylik, Jungkook, bu yerdan juda uzoqlarga ketaylik! Axir sen menga "meni tashlab ketmaysan" deb ont ichgansanku! Iltimos, qochaylik! — dedi Ari yig‘lab, uning qo‘llaridan tutib yolvorib.

— Qochish chora emas, Muse... Men uzoq qolmayman, lekin qachon qaytib kelishimni o‘zim ham bilmayman, — dedi Jungkook uning yonoqlaridan oqayotgan yoshni bosh barmog‘i bilan sekin artib.

Ari boshini tinimsiz chayqab, yig‘lab rad etdi

— Yo‘q, yo‘q! Iltimos...
Jungkook esa uni to‘xtatib, o‘ziga yaqinroq tortdi

— Men bu qisqa vaqtdan unumli foydalanishni xohlayman, Muse... Seni oxirgi marta, butun borlig‘im bilan yana bir bor his qilmoqchiman.

— Nega "oxirgi" deyapsan, axir uzoq qolmayman deding-ku! Jungkook, aldayapsan meni, yur, qochib ketaylik, bizni hech kim topolmaydigan joylarga ketaylik, iltimos! — dedi Ari yig‘lab, uning ko‘kragiga mushtlab.

Jungkook uni mahkam quchib, tinchlantirdi

— Hech bo‘lmasa... qamoqda yolg‘iz qolganimda, seni sog‘inib o‘tirgan paytim eslash uchun menga shu lahzalar kerak, Muse.

Ushbu so‘zlardan so‘ng Jungkook Arining lablaridan o‘pib, uni asta-sekin yotoq tomon boshlab ketdi...

Avval lablar, soʻng boʻyin sohasiga harakat. Jungkook Arini kiyimini yechdi Ari esa Jungkooknikini. Oppoq sutdek tanani qizil va siyohrang mayda dogʻchalar bilan bezash Jungkookni sevimli ishi.

Ular shoship juda tez harakat qilishardi goʻyo vaqt toʻxtab qoladigandek. Jungkook Arini ichiga kirganda his qiladigan oʻsha tuygʻuni hech nimaga alishmaydi. Ular ritm bilan harakat qilishni boshladi. Bu aloqa ularga faqat zavq bagʻishlardi. Erkalashlar, oʻpichlar va ...

Tong otganida Jungkook yonidagi farishta kabi uhlab yotgan Musesini shunchaki peshonasidan oʻpib qoʻydi. Uni uygʻotishni va yana unga xayr desa yigʻlashini istamadi va shunchaki chiqib ketti.

Bitta hater menga bir gap aytdide nimamush Jungkook bechorani uyi yoʻqmi yo gadoymi ff boshidan beri mototsikldan boshqa hech balosi ham yoʻqku )deydi 😂 eng qizigʻi u rost aytipdi
Rosat ff boshidan beri Jungkookni uyi yo choʻntagidagi puli haqida hech qanday satr ham yozmapman

прикинь oʻsha hater oʻzim edim 😭😁

Finalgacha ozgina qoldi poʻnpaloqlarim 🎀 reak bosib fikr bildiramiz!

Libido

2026-08-07T18:49:06.085Z

8 - episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Aslida shu onga qadar hamma narsa mukammal reja asosida ketayotgandi, biroq Jungkook oʻsha qorongʻu portda aynan qayerda va qanday xatoga yoʻl qoʻygani nomaʼlumligicha qolayotgandi.

U omborxona eshigidan kirib kelganida, toʻsatdan qorongʻulikdan chiqib kelgan Yoongini koʻrib qoldi. Oʻsha soniyada Jungkook ich-ichidan Tamom boʻldi deb oʻylagandi, biroq vaziyat kutilmagan tomonga burildi.

— Jungkook, sen bu yerda nima qilyapsan? Yangi kelgan molni oʻzim kutib olaman degandim... Yo nima, seni bu yerga bossning oʻzi yubordimi? dedi Yoongi hayron qoldi

Yoongining bu savolidan keyin Jungkook ichida yengil, ammo ehtiyotkor nafas oldi.

— Aslida men ham sening yoninga kelgandim, ammo adashib erta kelib qoldim shekilli... deb endi tashqariga chiqmoqchi boʻlgandim, — dedi Jungkook oʻta xotirjam va ishonchli ohangda.

— aynan shu portda molni kutishimni qayerdan bilding? Men seni uyda dam olyapti deb oʻylagandim, — dedi Yoongi yana biroz ishonqiramay, shubha aralash ohangda.

— Gaplashayotganingda tasodifan eshitib qolgandim, — dedi Jungkook yuzidagi birorta ham mushagini qimirlatmay.

— Yaxshi... — deb qoʻya qoldi Yoongi.

Jungkook ortiqcha savollarga oʻrin qoldirmaslik uchun yonidagi odamga qarab koʻz qisdida, ortiga burilib tashqariga chiqib ketdi. Oʻzini fosh etib qoʻymaslik, shubhalarni butunlay yoʻq qilish uchun u tun boʻyi sovuq portda qolib, yangi kelgan kontrabanda yuklarini ulkan yuk mashinalariga joylashtirish jarayonini Yoongi bilan birga tong otguncha nazorat qildi.

Tongga yaqin qora dorilar va qutilar ortilib boʻlgach, Yoongi uning yoniga kelib yelkasiga urdi va oʻrtadagi ogʻir sukunatni buzdi

— Chekishdan bormi?

Jungkook ensasini qotirib, choʻntagidan bir dona sigaret chiqarib unga uzatdi.
Yoongi sigaretni lablari orasiga qistirib oʻt oldirar ekan, kinoyali va taklifomuz ohangda gap boshladi

— Ishdan keyin biroz koʻngilxushlik qilishga nima deysan, Jeon? Yangi kelgan jononlar bor, rosa kayf qilasan.

Jungkook boshini sal nari burib, sovuqqonlik bilan rad etdi

— Oʻzing qilaver, Yoongi. Mening hozir bunga aslo hushim yoʻq.

— Ey, Jeon! Hech boʻlmaganda bir marta borib koʻr, keyin oʻzing yoqib qolasan. Ancha humordan chiqasan, miyang tozalanadi! — Yoongi kulib, tutunni havoga purkadi. — Ochigʻi, kelganingdan beri biror marta bunday lazzatni his qilmagan boʻlsang kerak. Tayyor turgin, seni oʻzim oʻsha yerga olib boraman. Bossning oʻzi ham hozir oʻsha yerda, kazinoda kutib turibdi.

| W |

Aytganidek, Yoongi Jungkookni shahar markazidagi yashirin va dabdabali kazinolardan biriga boshlab keldi.

Jungkook bu yerda oʻzini tutib turish qanchalik qiyin ekanini, ichidagi gʻazab va nafratni qanday bosib turganini yolgʻiz oʻzi bilar edi. Kazinoning eng qoʻriqlanadigan VIP xonalaridan birida Kang Rubin oʻzining eng yaqin safdoshlari bilan oʻtirishgandi. Xonaning oʻrtasidagi qimmatbaho peshtaxta ustida aylana charxpalak charx urib, millionlab dollarlar kimning qoʻliga oʻtishini hal qilayotgan edi.

Jungkook va Yoongi eshikdan kirib kelishi bilan, Kang Rubin ularga qarab qoʻydi.

Oʻyin qizgʻin pallaga kirgach, Rubin yonida turgan afitsant yigitga ma’no bilan koʻz qisdi. Yigit darhol bosh irgʻab chiqib ketdi va atigi besh daqiqa oʻtar-oʻtmas, xonaga ustiga yupqa, qizil, juda kalta va ochiq libos kiygan yoshgina qiz kirib keldi.

Qizning tanasini toʻla ochib turuvchi oʻta kalta koʻylagi oyoqlarining nafis chiziqlarini, old qismi esa koʻkrak qafasini yaqqol namoyon qilib turgandi. Qiz oʻzining shahvoniy va nozik qadamlarini tashlab ichkariga kirib kelishi bilan, xonadagi barcha erkaklarning koʻzi unga qadaldi, faqat Jungkookgina unga aslo qaramadi, nigohini boshqa tomonga burdi.

Qiz toʻgʻridan-toʻgʻri yurib kelib, hech kim kutmaganda Jungkookning quchogʻiga — oyoqlari ustiga oʻtirib oldi va nozlanib, qoʻllari bilan uning boʻynidan mahkam quchdi.

Yoongi, Rubin va xonadagi boshqa sheriklar birdaniga baqirib, qadah koʻtarishib, kulishib yuborishdi.

— Ana, bu jononni qara, Jeon! Bugun portda ancha charchagansan, qani, ichki xonaga kirib, barcha charchoqlaringni chiqarib kel, boʻla qol! — dedi Rubin ichkilikdan koʻzlari qizarib, mast holda qahqaha otib.

Jungkook oʻzini yoʻqotib qoʻymaslik uchun tishlarini qattiq qisdi va qizni oʻzidan itarib tashlashga urindi. Biroq qiz battar unga yopishib, boʻynidan quchgancha oʻpishga intildi.

— Qani, Jeon, boʻla qol, yo nima... kuching yetmaydimi?! — dedi Yoongi kinoya va mazax aralash ovozda hammaga eshittirib.

Bu gap shunchaki hazil emas, balki Jungkookning erkakligiga ochiqdan-ochiq haqorat edi. Chunki Yoongi bu gapi bilan nimaga ishora qilgani xonadagi hamma uchun tushunarli edi.

Xonadagi shovqin va qahqahalar bir zumda toʻxtadi.
Toʻsatdan xona ichida quloqni qomatga keltiruvchi oʻq ovozi yangradi!

💥

Barcha choʻchib tushdi. Jungkookning oppoq yuziga esa qizning issiq qoni sachrab ketdi.

Xonadagilar jimib qolishdi.

— Jungkook... biz shunchaki hazillashib... — Yoongining ogʻzidan chiqqan soʻnggi gap ogʻzida chala qoldi,

Jungkook qizning jonsiz tanasini boʻynidan itarib, yerga qulatib yubordi. Soʻng oʻrnidan shiddat bilan turdi-da, bir ogʻiz ham ortiqcha gapirmasdan, qonga belangan yuzi bilan xonadan chiqib ketdi.

Kang Rubin orqasidan qarab turgach, labida ma’noli tabassum bilan pichirladi

— U haqiqiy egarsiz otga oʻxshaydi... Hech qachon jilovlab boʻlmaydi.

— Jilovlab bo‘ladi, ammo bu biroz qiyinroq kechadi, boss. — dedi Yoongi o‘zini jiddiy tutib, xonadagi sukunatni buzib.

Kang Rubin o‘rnidan sekin qo‘zg‘aldi, uning yuzida esa tabassum qotib qolgandi. U deraza tomon yurib, shahar chiroqlariga tikilgancha past va xotirjam ovozda gap boshladi

— Bizning barcha sirlarimiz, qilgan qora ishlarimiz allaqachon politsiya qo‘lida bo‘lsa kerak... Ishonamanki, o‘sha o‘jar komissar xonim tez orada eshigimizni qoqib kelishi aniq. Jungkookga ortiqcha gap gapirib o‘tirma, Yoongi. U shundoq ham yaqinda bu yorugʻ dunyoni qayta koʻra olmaydi. Uning vaqti oz qoldi.

Yoongi xo‘jayinining bu so‘zlaridan biroz hayron qoldi, uning ko‘zlarida savol belgisi paydo bo‘ldi

— Lekin bu ish silliq kechmasachi boss?

Rubin istehzoli kulib, boshini o‘girdi va Yoongiga qarab javob qildi

— Hech kim undan bu ishga rozi bo‘lishini so‘rayotgani yo‘q! Eslashga harakat qil... Bundan roppa-rosa 5 yil avval ham men aynan shunday vaziyatni muvaffaqiyatli uddalaganman, hozir ham xuddi shuni takrorlash hech gap emas. Nega oxirgi paytlarda hamma qora ishlar va xavfli topshiriqlarga ataylab faqat Jungkookni yuborayapman — Rubin biroz to‘xtatib, Yoongining ko‘zlariga tikildi.

— Jungkook o‘zi sezmagan holda har bir qadamni biz xohlagandek tashlab kelmoqda.

| W |

Ari Jungkook bilan oxirgi marta telefon orqali gaplashib, uning ovozini eshitgach, ichidagi og‘riq va sog‘inchga chiday olmay, ko‘z yoshlari qurib uxlab qolgandi.

Tun qo‘ynida xonadon jimjitligini buzib, eshik sekin ochildi va uyga Namjoon kirib keldi. U mehmonxona divaniga boshini qo‘yib, yig‘idan qovoqlari shishib ketgancha uxlab qolgan Ariga ko‘zi tushdi. Uning bu achinarli, nochor ahvolini ko‘rib, Namjoonning yuzida g‘amgin, ammo cheksiz mehrga to‘la tabassum paydo bo‘ldi.

Namjoon egilib, Arining holsiz tanasini ehtiyotkorlik bilan quchog‘iga ko‘tardi-da, uni o‘zining xonasiga olib kirib yotoqqa yotqizdi. Ustiga yumshoq choyshab yopib qo‘ydi. So‘ngra titroq barmoqlari bilan qizning yuziga tushib turgan soch tolalarini sekin ortga surib, peshonasidan mehribonlik bilan o‘pib qo‘ydi. Uning ko‘zlariga yosh to‘ldi

— Oqqushim meni... qara, shuncha vaqt ichida qanchalik katta bo‘lib qolabsan! Seni erkalay, bag‘rimga bosay desam, balki buning uchun endi juda kechikdim... Singiljonim! Agar bizni o‘sha qabih yillarda bir-birimizdan ayirishmaganda edi, senga dunyodagi eng ideal aka bo‘lardim... Lekin eng muhimi — taqdir bizni qayta uchrashtirdi. Shuncha yillik iztirob va qidiruvlardan so‘ng men seni baribir topdim, — dedi Namjoon yonoqlaridan sizib chiqqan issiq yoshni qo‘lining asabiy harakati bilan artib, xonadan og‘ir qadamlar bilan chiqib ketdi.

Tashqariga chiqqach, u nafas olishga qiynalib, ichidagi bo‘g‘ilib kelayotgan og‘ir dardni yengish uchun ko‘ylagining yuqori tugmalarini shoshilib bo‘shatdi.

Shu payt uning yoniga yaqin do‘sti va ishonchli odami Suxo kelib to‘xtadi. Ular hovlidagi zinaga yonma-yon o‘tirishdi. Suxo o‘zi bilan olib kelgan shisha soju va qadahni chiqarib, ochdi-da, ikkalasining qadahiga quyib uzatdi. Ular indamasdan sojuning achchiq ta’mini yutib, o‘zlarining dardlari bilan dardlasha boshlashdi.

— Bir narsani so‘ramoqchiman, faqat aybga buyurmaysiz, Namjoon janob... Nega haligacha unga o‘zining haqiqiy akasi ekaningizni ochiqcha aytmadingiz? — deb so‘radi Suxo qiziqish va xavotir aralash.

Namjoon uzoqdan kelayotgan salqin shamolga qarab qadahini yana to‘ldirdi, uni baland ko‘tarib bir ko‘tarishda ichib yubordi-da, og‘ir xo‘rsinib javob qildi

— Bilmadim... Hali bunga tayyor emasman. Qolaversa, uning allaqachon notinch bo‘lib turgan hayotini birdaniga ostin-ustun qilib yuborishni istamayman. U bu haqda bilishga hali tayyor emas.

Suxo biroz jim qoldi-da, o‘ylanib qoldi

— Unda yana bir savol... Janob Jungkook bilan qanday tanishgansiz? Ya’ni, xullas aytmoqchimanki... u o‘ta xavfli, qora dunyoning odamiga o‘xshaydi. Singlingizni shunaqa dahshatli odamning yonida qoldirish... — Suxo gapini oxiriga yetkaza olmay, to‘xtab qoldi.

Namjoon nigohini olisdagi qorong‘u ufqlarga tikib, past ovozda gap boshladi

— Rostini aytsam, singlimni qayerda saqlanayotganini topishimda aynan Jungkookning qo‘li bor edi... U o‘zi menga chiqdi. Ammo u Arini allaqachon butkul o‘ziniki qilib bo‘lganini, uni chin dildan sevishini va hech qachon zarar yetkazolmasligini aytdi. Menga uni o‘zidan tortib olmasligimni qat’iy talab qildi... Men esa boshqa ilojim yo‘qligidan, singlimni ko‘rish ilinjida inkorsiz rozi bo‘ldim.

Suxo bu gapni eshitib ortiqcha savol bermadi, faqatgina uning dardiga sherik bo‘lgandek, jimgina o‘tiraverdi.

Jungkook pov:

Temir panjaralar ortida vaqt go‘yo to‘xtab qolgandek, havo yetishmayotgandek tuyuladigan o‘sha umidsiz, bo‘g‘iq sukutni men juda yaxshi bilaman. Bu azobni to‘la his qilish uchun qorong‘u kamerada yolg‘iz qolishning o‘zi kifoya edi.

Ko‘z oldimdan o‘tmish gavdalanadi. Tishlarimni qattiq qisib, zo‘rg‘a nafas olgancha o‘zimga-o‘zim pichirladim:

— Ming la’nat senga, Kang Rubin... Sen boshlagan bu o‘yinning oxiri qanday tugashini hali o‘zing ham bilmaysan.

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

2026-07-28T12:42:00.311Z

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

-5- episode

Tun. Tashlandiq bino ichida sukunat hukmron. Zax va sovuq beton ustida Jungkook holsiz, hushsiz holda qonga belanib yotardi. Uning atrofida esa qora kiyimdagi, qoʻllarida qurol tutgan bir nechta begona, odamlar bor edi.
Yiqilgan Jungkookning toʻgʻrisida, tutun chiqarib sigareta chekayotgan, yuzida sovuq va shafqatsiz ifoda aks etgan bir erkak turardi. U sigareta tutunini sekin havoga burchab, boʻgʻiq va amirona ovozda buyruq berdi

— Oʻlib qoldimi? Agar oʻlmagan boʻlsa, tezda oʻziga keltiring!

Odamlardan biri darhol ilgarilab keldi-da, Jungkookning qonli boʻyniga barmoqlarini bosib, uyqu arteriyasida tomir urishi bor-yoʻqligini tekshirib koʻrdi. Barmoqlari ostida nimjon va uzuq-uzuq puls urayotganini his qilib:

— Tirik, — dedi qisqa qilib.

— Suv sep! — deya quruq buyruq berdi erkak.

Odamlardan biri chelakdagi muzdek, kir suvni Jungkookning yuziga quyib yubordi. Muzdek suv badanga tegib sochilsa-da, Jungkook hatto koʻzini ham ochmadi, uning tanasi munosabat bildirmadi.
Erkak sigaretasini yerga tashlab, etik tovoni bilan ezib tashladi va jahli chiqib:

— Yana sep! — deya baqirdi.

Yana bir chelak toʻla sovuq suv uning ustidan quyildi. Suv uning ochiq jarohatlariga, yuziga yoyildi, ammo Jungkook hatto qimir ham etmadi. Uning nafas olishi juda sekin va sezilarsiz edi.

— Turt, uygʻot! Nima qilib boʻlsa ham uygʻot uni! — Erkak bu safar jahldan yuzi burishib, baqirib berdi.

Odami ogʻir etigi bilan Jungkookning biqiniga, qovurgʻalari ustiga qattiq tepdi. Biroq baribir hech qanday oʻzgarish boʻlmadi. Jungkook deyarli oʻlik kabi harakatsiz va jonsiz yotardi. Miyaning ensa qismiga tekgan ogʻir metall zarbasi sababli uning markaziy asab tizimi toʻliq tormozlanib, chuqur koma oldi holatiga tushgan edi.

— La’natilar! Bir odamni ham hushiga keltira olmaysizlar-a?! Jin ursin! — Erkak oʻzi irgʻib kelib, Jungkookning yuziga bir necha bor shafqatsizlarcha tarshak urib, uni uygʻotishga urindi. Ammo baribir foydasiz edi, Jungkookning boshi jonsizlarcha bir tomonga ogʻib tushaverardi.

Erkak qoʻllarini beliga qoʻyib, tajanglik bilan atrofga qaradi

— Nima balo, oʻlib qoldimi? Jin ursin, u menga tiriklayin kerak! Agar xoʻjayin u haqida biror kor-hol boʻlganini eshitib qolsa, hammamiz tamommiz, terimizni shilib oladi! Qaysi biring uni hushidan ketgizding? Koʻtaring uni, shifokorga olib boramiz!

Erkak odamlariga qat’iy buyruq berdi. Odamlar Jungkookning tanasini ehtiyotkorlik bilan koʻtarishdi, chunki har bir notoʻgʻri harakat uning orqa miyasini yanada koʻproq zararlashi mumkin edi. Ular uni mashinaga ortib, hovliqiqcha binoni tark etishdi.

| W |

Maxfiy xususiy klinikada shifokor barcha tezkor rentgen va miya tomografiyasi natijalarini qoʻliga olib, xonada kutib turgan erkakka koʻrsatdi. Shifokorning yuzida xavotir va jiddiylik aks etardi.

— Bemor orqa miya va miyacha sohasidan qattiq jarohat olgan, miya toqimalari ezilgan va ichki gematoma (qon quyilishi) hosil boʻlgan. Miyada kuchli shish boshlanmoqda. Uning oʻziga kelishi nomalum, yaqin 24 soat toʻliq va qattiq kuzatuv ostida boʻladi. Hatto oʻziga kelgan taqdirda ham, miya shikastlanishining jiddiy alomatlari baribir seziladi. Hozircha aniq va yakuniy tashxis qoʻya olmayman. Orqa miyadagi harakatlantiruvchi neyronlar va kalla suyagi asabi ezilgani sababli falaj boʻlib qolishi ham mumkin yoki miya poʻstlogʻi zararlangani uchun xotirasi susayishi mumkin.

Erkak shifokorning bu gaplarini sovuqqonlik bilan eshitib, uning yoniga yaqinlashdi va choʻntagidan qalin bir pachka dollarni chiqarib, stol ustiga tarsillatib qoʻydi.

— Uni oʻziga keltirasan! Qancha tez boʻlsa, shuncha yaxshi!

Shifokor stol ustidagi moʻmay pulga bir qarab, tomogʻi qurib, yutunib oldi. Lekin tibbiyot qonuniyatlarini yaxshi bilgani uchun qoʻllarini yoydi

— Janob, men sehrgar emasman. Miyadagi bunday ogʻir jarohatni va shishni bitta dori bilan bir soniyada yoʻqotib, uni sofort uygʻota olmayman. Bu tibbiyot. Kutishimiz kerak boʻladi...

Erkak kiyimi ichidan sovuq va qora qurolini chiqarib, stol ustiga, toʻgʻridan-toʻgʻri shifokorning roʻparasiga qoʻydi.

— Meni seni qoidalaring va bahonalaring bilan ishim yoʻq! Uni qanday davolaysan, nima qilasan menga qorongʻu. Yo aytganimni qilib, uni tezroq oʻziga keltirasan, yo bu seni qoʻlingda oʻladigan va tirik qoladigan eng soʻnggi bemoring boʻladi!

Erkakning bu kutilmagan va ochiqdan-ochiq oʻlim tahdidi shifokorni daxshatga solib, tipirchilab qolishiga sabab boʻldi. Uning rang-roʻyi oqarib, peshonasidan sovuq ter quyildi.

Shifokor stoldagi pulni shoshilgancha olib, qoʻllari titragan holda xonadan chiqib ketdi. U oʻz hayotini saqlab qolish uchun Jungkookni har qanday yoʻl bilan oʻziga keltirishga, miya shishini qaytaruvchi kuchli intensiv dori-darmonlar va barcha kerakli vositalarni qoʻllashni boshladi.

| W |

Ari dahshatli va sovuq bir tush ta’sirida cho‘chib vaqtida nafas olib uyg‘onib ketdi. Ko‘zlarini ochganida, atrofini qop-qora qorong‘ulik qoplab olgandi. Xonadagi elektr chiroqlari noma’lum sababga ko‘ra o‘chib qolgan, tashqaridagi oy g‘ira-shira nur ham deraza pardalari orasidan zo‘rg‘a mo‘ralab turardi.

Ari titroq barmoqlari bilan yotoq chetidagi tumba ustidan telefonini izlab topdi. Yuragi qinidan chiqqudek urgancha, barmog‘ini ekran bo‘ylab yuritib, chiroqni (fonarni) yoqdi. Ammo yorug‘lik nuri xonaning narigi burchagidagi ko‘zguga tushgan lahzada, u ko‘rgan manzaradan dahshatga tushib, bor ovozi bilan baqirib yubordi.

Yotoq yonida yuziga qora niqob taqqan, sovuq nigohli bir erkak unga jim-jit tikilib turardi!

— Aaaa! — Ari baqirib, ko‘zlarini mahkam yumib oldi va boshini yostiqqa chirmab olgancha tipirchiladi.

U bir necha soniyadan so‘ng ko‘zlarini qayta ochdi. Xonada elektr chirog‘i yonib turardi, atrof tinch va osuda. U yana o‘sha birinchi tushning ichidagi ikkinchi daxshatli tushdan vahiyma bilan uyg‘ongan edi. Uning butun vujudi sovuq terga botgan, ko‘kragida nafas olishi juda tezlashgan edi.

Ari POV:

Tush... Bu hammasi shunchaki daxshatli tush. Tinchlan, Ari... Hammasi yaxshi, o‘tib ketdi. Hech kim yo‘q, xona bo‘sh. Ammo bu judayam, judayam qo‘rqinchli edi...

Ari o‘zini shunday deb yupatgancha, yotoqda harakatsiz o‘tirdi. Oradan 10 daqiqa vaqt o‘tdi. Uning tomog‘i qurib ketgan, ichida suv ichish istagi kuchli edi. Ammo u o‘rnidan turib, oshxonaga o‘tishga, hatto oyoqlarini karavotdan pastga tushirishga ham qo‘rqardi. Negaki, tushida ko‘rgan o‘sha niqobli erkak go‘yo qorong‘u yo‘lakda, pardalar ortida yoki eshik orqasida poylab, hali ham shu yerda turgandek tuyulardi. Ruhiy bosim uni butkul o‘z domiga tortayotgandi.

U nafsini va qo‘rquvini yengish uchun titrayotgan qo‘llari bilan telefonini oldi. Ekranni ochib, Jungkookga xabar yozdi:

"Jungkook, iltimos, uyimga kel. Men judayam qo‘rqyapman..."

U xabarni jo‘natdi. Birgina mana shu qisqa va umidli xabar Arining nazarida hozirgina uni qutqaruvchi farishta kabi Jungkookni shu yerga, uning yoniga yetib kelishini ta’minlaydigandek edi.

Biroq Ari bilmasdiki... Bu xabar Jungkookga emas balki boshqa inson qoʻliga yetib borganini....

| W |

— qiziq! Kichik Jeon yarim tunda borishi kerak boʻlgan bu malak kim?

| W |

Malum kundan soʻng.

Jungkook oʻziga keldi biroq olgan jarohati tufayli hotirasi oʻchgandi. Yaqin yillardagi xotiralar uni esida emasdi. Uni oʻsha kecha shifoxonaga olib kelgan erkak esa Yoongi edi.

(Maʼlumot uchun!)

Yoongi avval Jungkook qoʻshilgan klan rahbarning oʻng qoʻli. Jungkook yangi kirib kelganda uni beayb qamatib yuborishgandi. Klan rahbari Jeon Jungkookni yaxshigina eslab qolgandi. Biroq qamalib chiqqani haqida yaqinda eshitdi. Va Yoongiga uni qaytarib olib kelishni buyurdi.

Voqea siz bilgandek davom etmoqda. Jungkook xotirasini yoʻqotgan. Ammo baxtga qarshi u Yoongini ham klanni ham eslardi. Qamoqqa kirgan davrdan keyingi voqealar esida yoʻq edi.

— Ancha yaxshi koʻrinasan seni boss chaqiryapti ketamiz.

dedi Yoongi xonaga kirib. Jungkook esa shifoxona oynasidan tashqariga qaradi.

— yaxshi, lekin avval boradigan joyim bor.

— keyin borasan boss kutmaydi Jeon. Bu buyruq! - Dedi Yoongi qatʼiy

Jungkook Yoongiga jiddiy qaradi.

— men senga bitirishim kerak boʻlgan ishim bor dedim!

Jungkook deyarli tahdid qilgandek gapirdi.

— qanday ish ekanini aytsang mayli. Borib kel.

— sevgilim Museni yoniga...

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

2026-07-21T12:39:26.730Z

-4- episode

Kanal:𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

Ari o‘sha joyda qimirlamay qoldi. Vahima aralash nigoh bilan atrofda kimdir o‘tishini va yordam berishini kutib turardi. Uning tanasi mutlaqo bo‘ysunmas, qo‘rquv va ruhiy tutqanoq uni falaj qilib qo‘ygandi.

Yigitlardan biri kelib Arining sochidan siladi va sochini mushti orasiga olib, qattiq tortib o‘ziga qaratdi.

— Bugun bizni bir xursand qil, qushcha. Seni 4 kishi zeriktirmaymiz, — dedi u jirkanch tirjayib.

— Charchab qolmaysan degan umiddamiz, — dedi yana biri uning gapini ma’qullab.
Ikkinchisi kelib Arining belidan ushlab, qo‘lini uning tanasi bo‘ylab pastki qismi tomon harakat qildirdi

— Yaxshi qizaloq. Shunday davom et.

U Arining ustidagi koja kurtkasini ochib, sviterini tortqiladi va ko‘krak qismini mato shafqatsizlarcha yirtib tashladi. Yigitlar baland ovozda kula boshlashdi. Arining ko‘zidan chorasizlik yoshlari oqardi, ammo u qarshilik ko‘rsatishga va hatto baqirishga ham ojiz edi.

Yigitlardan biri Arining ortidan kelib turdi va bo‘ynidan hidlab, endi bo‘sa olmoqchi bo‘lganda, to‘satdan tunda qattiq o‘q ovozi eshitildi!

Ari daxshatdan ko‘zlarini ochdi. Qorong‘ulik va g‘ira-shira ko‘cha ichidan u kutgan inson — Jungkook chiqib keldi. Uning qo‘lida qurol bor edi. Jungkook osmonga qarab yana bir marta ogohlantiruvchi o‘q uzdi. Vahimaga tushgan bezori yigitlar birin-ketin har tomonga qarab qocha boshlashdi.
Jungkook yugurib Arining yoniga keldi. U qizni darhol bag‘riga bosdi. Ustki kiyimini yechib, Arining yirtilgan kiyimi ustidan yopib qo‘ydi va uni ohista bag‘riga ko‘tarib oldi. Ari esa to o‘ziga kelmaguncha, o‘zini xavfsiz his qilish uchun ko‘zlarini yumib oldi.

Ari POV:

Ko‘zimni ochib, tanamdagi daxshatli qaltiroqlarni yengib bo‘lganimda, men allaqachon o‘z xonamda edim. Ustimda Jungkookning keng futbolkasi, qo‘limda esa kichik bir buklangan qog‘oz bor edi. Ichiga uning qo‘l yozuvida nimadir deb yozilgan ekan:

"Uyg‘ondingmi, Muse? Stolda moychechakli choy damladim sen uchun, biroz tinchlantiradi. Meni ishlarim bor. Kameraga qarab jilmayib qo‘y, seni sevaman."
Ari qog‘ozni bir chetga qo‘ydi. Xona burchagidagi yashirin kameraga qaradi va ilk bor Jungkook aytganidek, unga qarab sekin jilmaydi. O‘rnidan turib, stol ustida turgan hali sovimagan moychechakli choyni ichdi.

U bir oz o‘ylanib o‘tirib, stol tepasidagi javonda yuz tomoni pastga qarab qo‘yilgan ramkali suratga qo‘l cho‘zdi va uni olib ko‘rdi. O‘sha zahoti miyasida uzoq o‘tmishning og‘riqli xotiralari qayta uyg‘ondi. Birdan uning qulog‘i shang‘illab ketti, boshida chidab bo‘lmas og‘riq tursada, u suratni shunchaki yana pastga qaratib, o‘z joyiga qo‘ydi.

Ari POV:
Sen... men sevishim kerak bo‘lgan odam bo‘lmasligingdan qo‘rqaman, Jungkook...

2 kundan so‘ng.

Psixolog xonasida Ari va shifokor Suna xonim navbatdagi seansni o‘tkazishmoqda. Xonada sokin, ammo tarang kayfiyat hukmron edi.
— Bilasizmi, aslida bir narsa meni judayam qiziqtiradi, — dedi Suna xonim däftarni chetga surib. — Siz bir marta Jungkookni sevib qolish noto‘g‘ri deb aytgandiz. Shu narsaga bugun oydinlik kiritmoqchiman. Siz buni u sizni zo‘rlagani uchun aytganmisiz?

Ari bu savoldan keyin ko‘zlarini olib qochdi va biroz jiddiylashdi. Uning nigohida sarosima zohir bo‘ldi

— Men... Aslida men...

Suna xonim biroz yaqinlashib, Arining titrayotgan qo‘lidan ushlab, uni to‘xtatdi va samimiy qaradi

— Ari xonim, menga qarang. Bilaman, har seansda doim ichingizda bir muhim gap qolib ketayotgandek tutasiz. Uyalishdan yoki yana yomon xotiralar uyg‘onishidan qo‘rqib shunday qilasizmi, bilmadim, ammo biz ochiq-oydin suhbat qurmasak, men sizni davolay olmayman. Shuning uchun biroz xotirjam bo‘ling va barchasini ayting.

Ari biroz sukut saqlab, chuqur nafas oldi-da, so‘ng gapira boshladi

— Bilasizmi... o‘sha voqeadan so‘ng biroz vaqt o‘tdi. Men hali ota-onamning uyidan ketmagandim, biroq alohida chiqib ketishga tayyor edim. Ammo men o‘shanda... men o‘shanda ota-onamning yashirincha suhbat qurishayotganini eshitib qoldim. Suhbat men haqimda edi... Men...

men aslida ularning o‘gay qizi ekanimni bilib qoldim!

Ari bularni eslab, birdan terlay boshladi, nafas olishi tezlashdi.

— Ari xonim, bu mutlaqo tabiiy hol, — dedi Suna xonim uni tinchlantirishga urinib. — Ular sizni o‘z qizidek e’zozlab katta qilishgan, shundaymi? Bu narsa hayotingizda katta muammo emas. Aslida...

Ari Suna xonimning gapini shartta bo‘ldi va keskin, baqirgudek bo‘lib gapirib yubordi

— Aslida mening haqiqiy ota-onam Jungkookning ota-onasi bo‘lishidan qo‘rqaman! Men... men Jungkookning qondosh singlisi bo‘lib chiqishimdan daxshatli darajada qo‘rqaman! Taxminlarimning hammasi meni ularga olib boryapti... Va eng daxshatlisi, agar bu haqiqat bo‘lsa, Jungkook bilan qilib yurgan ishlarim qanchalik jirkanch ekanini tushunyapsizmi?! U mening o‘z akam bo‘lishidan qo‘rqaman... Men bu taxminlarning hech biri haqiqat bo‘lishini istamayman! Tushunyapsizmi?! Men... men chunki... men Jungkookni sevib qolganman! Men allaqachon unga ruhan va jismonan bog‘lanib qolganman! Lekin ichimdagi shubha va gumonlar doim o‘rtamizda devor hosil qiladi. U mening akam bo‘lsachi, degan daxshatli o‘ylar hech xayolimdan ketmaydi!

Arining ko‘zlaridan oqib tushayotgan yoshlar yuzini yuvib ketdi. Suna xonim kutilmaganda eshitgan bu daxshatli haqiqatdan qattiq hayron qolib, bir necha daqiqa qanday javob berishni va qizni qanday tinchlantirishni bilmay, qotib qoldi.

| W |

Yarim qorongʻi va sovuq tashlandiq bino ichida shafqatsiz alam olish sahnasi boʻlayotgan edi. Jungkook oʻsha toʻrt nafar bezorini shiftdan pastga, oyoqlaridan bogʻlab osib qoʻygan va har birining boshi ostiga suv toʻla chuqur idishlarni joylashtirgan edi. Ularning yuz-koʻzlari allaqachon tanib boʻlmas darajada koʻkarib, qon talash boʻlib ketgandi.
Bu oʻsha tunda koʻchada Ariga tashlangan, oʻsha bezorilar edi.
Ular kallasini suv ichidan chiqarish, choʻkib ketmaslik uchun darmonsiz tipirchilar va zoʻrgʻa baqirishardi

— Iltimos, janob... Boshqa bunday qilmaymiz... Qilmayman... Iltimos, rahm qiling!

Oyoqlari osmondan osilib qolgani uchun qon ularning boshiga urilgan, kallasini suvdan tepaga koʻtarish borgan sari daxshatli darajada qiyinlashib borayotgan edi.

Jungkook ularning arqonini biroz boʻshatib, boshlarini suvdan chiqardi va oʻzlariga kelishi uchun ozgina kutdi. Bezorilar ancha suv yutib yuborishgan, nafas ololmay boʻgʻilishardi. Yuzlari qip-qizil boʻlib, qon barcha tomirlarda toʻplanib qolgandi.

— Sen shu jirkanch qoʻling bilan mening Musemga teginmoqchimiding? — dedi Jungkook ovozida sovuqqon va vahshiyona nafrat bilan.

Jungkook narida, zanglagan stol ustida turgan oʻtkir pichoqlardan birini oldi va yonidagi ikkinchi pichoqqa ishqalab, ularni bir-biriga urib oʻtkirlay boshladi. Pichoqlarning bir-biriga tegishidan chiqqan sovuq va daxshatli ovoz bino boʻylab aks etdi.

— Sen shu kichik a’zoying bilan mening Musemni zoʻrlamoqchi eding, shundaymi?! GAPIR! — deb baqirdi Jungkook.

Jungkook birinchi yigitning yoniga kelib, uning shimini shartta yechdi. Yaltillab turgan oʻtkir pichoqni uning jinsiy a’zosiga tiradi va hech ikkilanmay, shafqatsizlarcha kesib tashladi.

Katta va boʻsh bino ichida yigitning daxshatli, ayanchli va azobli baqiriqlari aks bera boshladi. Qon har tomonga sachradi.
Jungkook bu azobli baqiriqlardan zavqlangandek telbalarcha kulib, yonida daxshatdan qaltirayotgan qolgan uch yigitga qaradi.
Ular oʻz navbati kelayotganini koʻrib, yalinib, yigʻlab, dodlay boshlashdi

— Janob, kechiring! Bunday qilmaymiz, iltimos! Yolvoraman, kechiring... Ortiq bunday qilmaymiz, janob!

Jungkook sekin va qat’iyat bilan navbatdagi yigitga yaqinlashib kelayotgan edi. Biroq toʻsatdan uning ortidan kimdir sezdirmay kelib, boshiga ogʻir va qattiq metall tayoq bilan shiddat bilan urdi. Zarb kuchidan Jungkookning koʻzlari darmonsizlanib, u oʻsha zahoti sovuq betonga hushsiz yiqildi.
Uning tepasida turgan bu odam...

✧

Keyingi qismda:

⁠✩ 1 ✩

— Ari uyida shundaymi? Yolgʻiz... sen esa bu yerda ahvoling achinarli. Va men uni yoniga borsam sen bu yerda uni qanday oʻzimniki qilayotganimni shu ekranda koʻrib turasan!

— IFLOS! OʻLDIRAMAN SENI!

☆2☆

— Kimsan yaramas yoʻqol daf boʻl!

— ovozingni oʻchir suyugʻoyoq!

☆3☆

— OʻLDIRAMAN SHU TEGINGAN QOʻLINGNI BITTALAB SINDIRAMAN JIRKANCH MAHLUQ!

keyingi qism uchun reaksiya bildirishni unutmang blueky

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

2026-07-13T04:53:26.878Z

- 2 - episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚

Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

- 2 - episode
Qorong‘u xonaning sukunatida Jungkook qo‘li bilan og‘zini mahkam yopib, ko‘kragidagi og‘riqqa chidashga urinib, o‘zini bo‘sh qo‘yishga harakat qildi. Ko‘ksiga botirilgan qizdirilgan pichoq har bir millimetrda battar olovli og‘riq berardi. Jungkook istamasa ham o‘sha chidab bo‘lmas azobdan bo‘g‘iq ohangda irrilab yubordi va nafasini ichiga yutib, qo‘lini og‘ziga yanada mahkamroq bosdi.
Ari esa qizigan pichoqni qaltirayotgan qo‘li bilan mahkam bosib turdi, so‘ng kuygan teri ustidan o‘tkir spirt quydi. Qizning vujudini qoplagan qo‘rquv ko‘zidan yosh bo‘lib oqdi va yuzidan sekin dumalab, Jungkookning labi ustiga tushdi. Jungkook og‘riqdan butun tanasi yonayotgan bo‘lsa ham, labiga tushgan o‘sha bir tomchi ko‘z yoshni yaladi. So‘ng sekin ko‘zlari yumildi va boshqa hech narsani ko‘rmadi.
Ari Jungkookning ko‘zlarini yumib, boshini tashlab yuborganini ko‘rib, yuragini vahima qopladi. U tamoman o‘zini yo‘qotib qo‘ydi

— O‘lma! Yo‘q, yo‘q, ko‘zingni yumma! Ochsangchi! Jungkook, iltimos, och ko‘zingni...

| W |

Jungkook POV

Ko‘zlarimni ochdim. Birinchi soniyadayoq ko‘ksimda daxshatli og‘riq his qildim. Nafas olsam ham, chiqarsam ham ko‘kragim pichoq sanchilgandek og‘riq beryapti. Peshonamda qandaydir mato turibdi... Nam va sovuq mato. Ammo hozir meni xursand qilgan va hamma og‘riqni unuttirgan narsa — men Musemning uyida edim. Ha, bu uning xonasi, uning isi kelib turibdi. Kecha tunda... shu yerda edim. Lekin nega o‘lmadim...?

Jungkook o‘ziga kelib, shiftga tikilgancha o‘ylanib yotgan payt, xonaga qo‘lidagi paketda bir nimalar bilan Ari kutilmaganda kirib keldi. U eshikdan kirib, Jungkookning ko‘zlarini ochganini, tirikligini ko‘rib beixtiyor yuzida yengillik aralash tabassum paydo bo‘ldi. So‘ng Jungkook ham unga qarab, labining chetida ma’noli tabassum qilganini ko‘rib, qiz o‘zini o‘nglab oldi va ko‘zini shartta olib qochdi. Qo‘lidagi narsalarni asabiy tarzda stolga qo‘ydi.

— Modomiki o‘lishimni istamas ekansan, nega otding? — dedi Jungkook to‘shakda yotgan joyida qizdan ko‘z uzmay, ovozidagi o‘sha tanish ohang bilan.

— Tongdan boshlama, Jungkook! Yordam berganimga pushaymon qilma, — dedi Ari qo‘llari qaltirab bint va spirtni olar ekan.

— Men sendan yordam so‘ramadim. Meni davolayapsan, demak, o‘lishimni istamaysan! — dedi Jungkook qizning shusiz ham tarang turgan jig‘iga tegib, miyiqida kulib.

— Hecham! Men seni harom qoningga qo‘limni botirib qotiling bo‘lishni va gulday umrimni qamoqda xor qilishni istamadim va... shuning uchun seni davoladim, — dedi Ari gapining oxirida biroz tutilib, ko‘zlarini yashirishga urinib.

Jungkook qizning bu gaplarini mutlaqo pisand qilmadi.
— Yolg‘on gapirishni eplolmaysan, Muse!

Ari Jungkookning yoniga, yotoq chetiga o‘tirdi. Go‘yoki Jungkookning gaplarini eshitmagandek, o‘zini sovuqqon tutishga urindi. Ammo Jungkook qizning bilagidan mahkam ushladi-da, uning kaftini o‘zining yaralangan, qon sizib turgan ko‘ksi ustiga kuch bilan qattiq bosdi.

— Agar gaping yolg‘on bo‘lmasa, qani, bu safar chindan o‘ldir! Va telefonimdan Namjoonga qo‘ng‘iroq qil, jasadimni unga ber. Jinoyat ham sodir bo‘lmaydi va aytganingdek qamoqqa tushmaysan. Mendan qutilishni istaysanmi, qani, Muse, o‘ldir!

Ari butun tanasi bilan silkinib, qo‘lini Jungkookning qonli kaftidan zo‘rg‘a tortib oldi.

— Bas qil! Menga bosim o‘tkazishni to‘xtat! O‘lging kelgan bo‘lsa, o‘zingni o‘zing o‘ldir!

Jungkook Arining bu g‘azabli gapidan keyin biroz jilmaydi va uning bo‘ynidan mahkam ushlab, labidan jazavali bo‘sa oldi. Ari esa vahima ichida tipirchilab, uni o‘zidan itarish uchun erkakning o‘sha yaralangan ko‘ksiga qattiq urib yubordi. Jungkook og‘riqning keskinligidan irrilab yubordi, ammo qizni qo‘yib yubormadi.

— Baribir meniki bo‘lib qolasan, Muse. O‘lgunimcha seni hech kimga bermayman deganman! Yaxshi, o‘zing buni tanlading, butkul menikisan! Butun vujuding, onging, tanang — hamma-hammasi meniki! — dedi Jungkook qat’iy va shafqatsiz ovozda.

— Men hech qachon seniki bo‘lmayman. Bilib qo‘y! Bokiraligimni olganing hech nimani o‘zgartirmaydi. Sen zo‘ravonsan. Shunchaki xudo yaratgan bir maxluqsan, Jeon!

Ari shunday deb, Jungkookning ko‘ksidagi qonli bintni shartta yechdi va yarani jahl bilan tozalashga tushdi. U atayin Jungkook og‘riqni his qilishi, qiynalishi uchun spirtli paxtani o‘sha ochiq jarohatga qattiq botirib-botirib olardi.

| W |

Ari oshxonada yeyish uchun bir nimalar tayyorlayotganda, to‘satdan stolda turgan telefoni jiringladi. Ekran ustida "Psixolog" degan yozuv yonib-o‘chardi. Ari qo‘ng‘iroqqa javob bermasdan avval, Jungkook yotgan xona eshigini sekin, sezdirmasdan yopdi. So‘ng go‘shakni ko‘tardi:

— Salom, Suna xonim!
Biroz tinglab turgach, ovozini pastlatib davom etdi
— Bugungi seansni bekor qilaman. To‘g‘rirog‘i... bora olmayman. Ha, ha, albatta. Juma kuni soat 10 da vaqtim bor. Mayli, kuningizni yaxshi o‘tkazing.

U go‘shakni o‘chirishi bilan, to‘g‘ri ortida Jungkookning pichingli ovozi eshitildi

— Suna opajoning bilan bugun men tufayli ko‘risha olmadingmi, Muse?

Ari cho‘chib tushdi va ortiga o‘girilib, eshikka suyanib turgan Jungkookga boshdan-oyoq qaradi.

— Otday yurib o‘zingga kelgan ekansan, qani, uyingga ket! — dedi u barmog‘i bilan eshikni ko‘rsatib.

— Nega endi? Meni sen otding, shundaymi? Endi toki o‘zimni butkul yaxshi his qilmagunimcha, menga faqat o‘zing g‘amxo‘rlik qilasan, Muse! — dedi Jungkook ataylab qo‘lini yuragining ustiga qo‘yib, jarohatini pesh qilib.

Ari ko‘zlari qorachiqlarini asabiy aylantirib qo‘ydi.

— Qornim ochdi, nima tayyorlayapsan, azizam? — dedi Jungkook stol ustidagi to‘g‘ralayotgan sabzavotlarga yaqinlashib.

— Tezroq tuzalib, uydan daf bo‘lishing uchun yurakka foydali sho‘rva tayyorlayapman! — dedi qiz pichoqni qattiqroq bosib.

Jungkook yuragini ushlagan ko‘yi sekin stulga o‘tirdi. Va stol chetida turgan eski radioni qo‘liga olib, uni yoqdi. Radiodan avval g‘alati, hisillagan tovush chiqdi, keyin esa axborot va yangiliklar haqida gapirayotgan boshlovchining ovozi eshitildi. Yangiliklar tugab musiqa yangradi. Ari Jungkookga qoshini chimirib bir qarab qo‘ydi-da, indamay ishida davom etdi.

Jungkook birdan Arining yanada asabiga tegish, uni o‘ziga bo‘ysundirish uchun kutilmaganda gapirdi.

— Kecha tunda kamera qarshisida ko‘rsatgan raqsingni... hozir jonli ko‘rmoqchiman!

U radioda chalinayotgan musiqaning ovozini biroz balandroq qilib, Ariga qarab ma’noli tabassum qildi. Ari esa go‘yo uni eshitmagandek, o‘zini mutlaqo xotirjam ko‘rsatishga urinib, sho‘rvani cho‘mich bilan qo‘zg‘ayverdi.

Jungkook esa sekin o‘rnidan turdi. Qizning ortidan borib, uning nozik belidan mahkam ushladi va tipirchilamasligi uchun baquvvat qo‘llarini uning tanasiga arqondek o‘rab oldi.

— Jungkook, bas qil, qo‘yib yubor! — Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatib, yulqinishga urindi.

Jungkook esa uning bo‘ynidan chuqur hidlab, sekin yuqoriladi va qulog‘ining yumshoq joyidan tishlab oldi. So‘ng to‘g‘ri qulog‘ining tubiga pichirladi, ammo bu safar uning ovozi daxshatli darajada jiddiy va g‘alati eshitilardi

— Musem, aqlligim... qani, aytganimni qilib, kecha tunda kamera qarshisida ehtirosimni qo‘zg‘atib o‘ynagan raqsingni o‘yna!
Jungkookning qo‘li Arini belini xuddi suyaklarini sindirmoqchidek mahkam qisdi, bu ochiqchasiga tahdid edi. Ari esa tanasidagi og‘riqdan ingrab yubordi

— Jungkook, iltimos... og‘riyapti!

Jungkook qizning belini biroz qo‘yib yuborib, qo‘lini yuqorilatdi va yupqa kiyimi ustidan uning yumaloq ko‘kraklarini ezib ushladi. Ari to‘satdan yana ham qattiqroq tipirchilab, Jungkookni itarib tashlashga urundi.

— Mana bu yumaloq ko‘kraklaringni kecha tunda qanday ushlaganding? — Jungkookning ovozi yanada bo‘g‘ildi. So‘ng u qo‘lini sekin pastlatib, qizning nozik jinsiy a’zosi tomon olib bordi va u yerni kafti bilan mahkam ushlab, sekin shimi ustidan uqalay boshladi.

Ari shoshib qolganidan qo‘lidagi cho‘michni polga tushirib yubordi

— Bas qil, iltimos...

— Mana bu yerni shu nozik qo‘ling bilan ushlading, shundaymi? — dedi Jungkook yana tahdid qilgandek, qizning bo‘ynidan hidlab, o‘pib va sekin tishlarini botirib.

Ari o‘z ichidagi jazavali nolasini xohlasa ham ushlab turolmadi va bo‘g‘zidan ehtirosli, ingroq ovoz chiqib ketdi.

— Hirsimni uyg‘otib, go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek go‘shakni o‘chirib katta xato qilding, Muse! Buning badali senga va shu oyoqlaring orasidagi nozik qisming uchun biroz og‘ir bo‘ladi, — dedi Jungkook sekin Arining shimini zamogini yechib.

— Jungkook, iltimos, bas qil! Axir yaralangansan!...

— Yaralanganim seni jazo olishingdan to‘xtatib qolmaydi, azizam!

Arining butun tanasi tashqaridan ko‘rinmas darajada, ich-ichidan dahshatli tarzda titray boshladi. Bu tashqaridan qaraganda mutlaqo bilinmaydi, ammo Ari buni har bir tomirida his qilardi. Ko‘p o‘tmay, Ari butkul qotdi — na qo‘li, na oyog‘i qimirlamay, shunchaki Jungkookning temirdek qattiq bag‘rida toshdek qotib qoldi.

Ari POV:

Hozir emas... Iltimos, hozir emas, yo‘q! Tinchlan, Ari, o‘zingni qo‘lga ol... Hammasi yaxshi, Jungkook shunchaki senga bosim o‘tkazmoqchi, u shunchaki qoqityapti, xolos...
"Jungkook, to‘xta!" — ichimda bor ovozim bilan baqiryapman, ammo tomoqdagi o‘sha qattiq tugun gapirishga qo‘ymayapti. Jin ursin, nega ovozim chiqmayapti?! Shunchalik tirishmayin, lablarim bir-biriga yopishib qolgandek qimirlamaydi. Yo‘q, yo‘q, bu la’nati narsa ikkinchi marta hayotimni barbod qilishiga yo‘l qo‘ymayman, iltimos... Ko‘kragim xuddi tonnalab tosh ostida qolgandek siqilib boryapti. Yana o‘sha dahshat, yana o‘sha ojizlik. Iltimos, Xudoyim, yordam ber! Jungkook meni butkul yutib yuborishidan oldin o‘zing uni to‘xtat, yo Tangrim, kuch ber...

Uning qo‘llari pastga tushib, shimim kamariga yopishganda va metall qisqichning sovuq ovozi eshitilganda, yuragim go‘yo ko‘kragimni yorib chiqqudek dahshatli tezlikda ura boshladi. Har safar gursillab urganida nafasi bo‘g‘zimga tiqilyapti, havo yetishmayapti. O‘pkam qurib borayotgandek, lekin tashqaridan faqatgina arang seziladigan og‘ir va pichirlashga ham o‘xshamaydigan nafas chiqadi, xolos. Ich-ichimdan butun a’zoyi badanim qaltirayapti, shunday kuchli titroqki, uni faqat o‘zim his qilyapman — tashqaridan esa muzlagan haykaldekman. Yo‘q, yo‘q, to‘xtasin... O‘tinaman, kimdir uni to‘xtatsin. Jungkook, iltimos, to‘xta...

Ari allaqachon besh yildan beri mana shu la’nati dardi — Tonik qotib qolish (Tonic Immobility) kasalligi bilan kurashib, aziyat chekib kelardi. Bu shunday vahshiy xastalikki, insonni eng kuchli hayajon, kutilmagan bosim yoki daxshatli qo‘rquv qamrab olgan soniyalarda uning butun boshli markaziy asab tizimini bloklab qo‘yadi. Miya va mushaklar o‘rtasidagi aloqa vaqtincha butkul uziladi. Inson bu holatga tushganda na gapira oladi, na qarshilik ko‘rsatib bitta barmog‘ini qimirlata oladi — u shunchaki tiriklayin o‘z tanasining ichiga qamalib, toshdek muzlaydi.
Biroq, uning qarshisida turgan, nafs va g‘azab ko‘zini ko‘r qilgan Jungkook qizining ichidagi bu besh yillik qorong‘u sirdan mutlaqo bexabar edi. U Arining jimligini, uning hech qanday qarshilik ko‘rsatmayotganini butkul boshqacha talqin qildi — buni go‘yoki indamaygina rozilik berish deb o‘yladi.

Jungkook qizning ingichka belidan mahkam tutib, uni sekin yotoq tomon sudradi. Lablaridan ashaddiy va ehtirosli o‘pib, uni to‘shakka qulatganda ham Ari umuman harakat qilmadi, qila olmasdi ham. U na rad eta oldi, na uning qo‘llarini o‘zidan itarib tashlay oldi. Chora va ilojsizlik ichida, ko‘zlaridan oqayotgan sovuq yosh bilan shunchaki qotib yotaverdi.

Jungkook yaralangan ko‘ksidagi keskin og‘riqdan yuzini burishtirdi. Ehtiros jazavasida qizni yotoqqa qanday itarib yuborganini o‘zi ham sezmay qoldi, bir qo‘li bilan esa sanchib og‘riyotgan ko‘ksini mahkam ushlab qoldi. Yarasi hali bitmagan, kamiga hozirgi harakatlardan bog‘lam orasidan sizib qizil qon chiqayotgandi.

— Muse... birdan aqlli bo‘b qoldingmi? — deb pichirladi u.
Jungkook sekin Arining yoniga keldi, uning ustiga egilib, lablaridan tashnalik bilan bo‘sa oldi. Jungkook daxshatli ehtiros bilan o‘par ekan, qizning hech qanday harakat qilmay, indamay yotishini shunchaki to‘liq rozilik sifatida ko‘rdi.

Jungkook doim qiz bilan aloqa qilmoqchi bo‘lganda Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatar, biroq teginishlar boshlanishi bilan o‘sha qarshilikning butkul yo‘qolishi Jungkookga o‘zgacha bir lazzat va g‘alaba hissini berardi. Biroq bu xohish butunlay bir tomonlama edi — aqldan ozdiruvchi ehtirosni faqat Jungkook his qilardi, Ari esa ichidagi kasali xurujidan shunchaki muzlab qolardi

Jungkook uchun esa bu holat shunchaki qizning nozik ikki oyog‘ini uning uchun ochib, unga cheksiz lazzat baxsh etishi edi, xolos...

Tashqarida mayin tonggi yomg‘ir yog‘a boshladi. Mayda, shaffof tomchilarning yotoqxona oynasiga bir maromda, ohista urilishidan bahoriy yomg‘irning boshlanganini bilsa bo‘lardi.

Tabiatning bu sokin va mayin nafasi xona ichidagi daxshatli taranglik, og‘riq va aqldan ozdiruvchi jazavaga mutlaqo teskari edi. Ichkarida esa vaqt to‘xtab qolgandek, Jungkook va Ari barcha narsani unutib, aloqadan butkul lazzatlanayotgan edilar.

Yomg‘ir shiviri ostida faqatgina erkakning og‘ir, ehtirosli nafaslari va yotoqning g‘ichirlashi eshitilardi.

Jungkook POV:

Bu to‘rtinchi marta bo‘shanishim, ammo ichimdagi bu telbavor tashnalik qonmayapti, hech to‘xtashni istamayapman. Mening a’zom uning issiq, nozik oyoqlari orasida shu darajada qulay va mukammal joylashganki, men bu cheksiz lazzatdan shunchaki mast bo‘lib boryapman. Har safar uning vujudiga chuqurroq kirganimda, ongim butunlay o‘chadi. Issiq urug‘imni uning ichiga so‘nggi bor, bor quvvatim bilan to‘kdim. Hozir to‘xtamasam bo‘lmaydi, chunki ehtiros tarqashi bilan ko‘ksimdagi og‘riq daxshatli kuch bilan qayta uyg‘ondi. Kamiga yaradan tinmay qon sizib chiqib, choyshabga yoyilyapti. Agar mana shu la’nati yara bo‘lmaganida, men uni to‘shakka mixlagancha yana soatlab davom etardim. Lekin menda kuch qolmadi, Musem ham judayam charchadi. Mening baxtimga, bu safar u mutlaqo aqlli qiz bo‘lib o‘z jazosini qabul qildi. Qarshilik ko‘rsatmay, mening barcha xohishlarimni qabul qildi.

Ari POV:

La’nati maxluq. Ko‘ksidan o‘q yeb, yaralanganiga qaramay, meni qiynadi. Ostim xuddi olov bo‘lib yonyapti, har bir harakati ichimni kuydirib yuborgandek. U bugun har galgidan ham shafqatsizroq bo‘ldi, har qanday chegaradan butkul chiqib ketdi.

Yomg‘ir tomchilarining oynaga urilishi davom etarkan, Arining uzuq-uzuq va tezlashgan nafas olishi sekin-asta tiklanib, bir maromga tusha boshladi. Miya mushaklar ustidan nazoratni qaytarib berar, qiz o‘ziga kela boshlayotgan edi. U tanasining har bir nuqtasida xo‘rlikni va og‘riqni his qildi. Yalang‘och tanasi va undagi Jungkookning izlari ko‘zga yaqqol tashlanardi. Uning bo‘ynida, ko‘kraklari ustida, oppoq terisida erkakning tishlaridan va shafqatsiz bo‘salaridan qolgan siyohrang, qizg‘ish mayda-mayda dog‘lar qolip ketgandi. To‘shak esa tamoman ostin-ustun bo‘lib ketgan, choyshablar g‘ijimlangan, tartibsiz holatga kelgandi. Qiz chorasiz va g‘azab ichida shu tartibsizlik markazida yotar va nafratdan butun vujudi olov bo‘lib yonardi.

Keyingi qism uchun reaksiya bildirishni unutmang blueky! 🎀

Ouflydutfotdiugiyfoygoyfoyfpufpufp

2026-07-12T14:35:38.517Z

Igzitxigziyd

Igzitxigziyd tziyxo

How uc

Gpjc

Pjfohxph

Phxphxpu

Kcxitxu

Khxlhxohxoy

Lvxigzoy

Lhclyx

Hxohcoʻ

Pgucpyxoyxlyx

Itxotxp

Igxotd

Cphxohxp

Ohxohx

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

2026-07-11T03:14:35.807Z

— 3 — episode

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚
Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

O‘sha kechadan so‘ng oradan uch kun o‘tdi. Va bugun rejalashtirilgan navbatdagi psixologik seans kuni, ya’ni juma edi. Shu kunlar ichida Jungkookning ahvoli ham ancha o‘nglanib, yarasi bitishga qarab ketgani uchun o‘zini biroz yaxshi his qila boshlagandi.
Ari yotoqxonadagi ulkan ko‘zgu oldida o‘tirib, ko‘chaga ketishga tayyorlanar, yuziga mayin pardoz surtardi. Jungkook esa karavotda suyanchiqqa suyangancha o‘tirib, qizning har bir harakatini kuzatib turardi.
— Judayam chiroylisan! — dedi Jungkook qizning nafis qomatiga tikilib, lablarida mamnuniyat aralash tabassum bilan.
Ari oynadagi aks orqali ortida o‘tirgan yigitga qaradi. Lablarini piching bilan burib:
— Bilaman, — dedi kinoyali ohangda.
— Qachon qaytasan? — Jungkookning ovozi biroz bo‘g‘iq chiqdi.
— Seans qachon tugasa, o‘shanda! — Ari pardoz cho‘tkasini stolga qo‘yib, o‘rnidan turdi va Jungkookga o‘girilib, qo‘llarini beliga qo‘ydi. — Sen-chi? Qachon o‘z uyingga ketmoqchisan?
Jungkook qizning bu qat’iy ohangini eshitib, ataylab qo‘lini bog‘lami ustiga, ko‘ksiga qo‘ydi va yuzini biroz burishtirdi:
— Hali o‘zimni unchalik yaxshi his qilmayapman... Og‘riq bor biroz, yurishim ham qiyin.
Ari uning bu harakatlarini, ataylab shu uyda, uning yonida qolish uchun bahona qilayotganini ich-ichidan juda yaxshi sezib turardi. Biroq rad etay desa, chindan ham yigitning ko‘ksidagi qurol jarohati butkul bitmagan, u hali ham g‘amxo‘rlikka muhtoj edi. Qiz og‘ir xo‘rsinib, sumkasini oldi-da, xonadan chiqib ketdi.
| W |
Psixolog xonasidagi muhit tashqaridagi yomg‘irdan so‘ng juda iliq, sokin va tinch edi. Derazadan tushayotgan g‘ira-shira yorug‘lik xonaga o‘zgacha bir osoyishtalik berib turardi. Ari qulay kresloda o‘tirgancha, qarshisida daftar tutib turgan psixolog ayolning savollariga imkon qadar batafsil, gapirishga harakat qilardi.
— Menga Jungkook bilan qanday tanishganingiz haqida aytib bera olasizmi, Ari xonim? — so‘radi Suna xonim ko‘zoynagi ustidan mayin tikilib.
Ari stol ustidagi stakandan biroz suv ichib, tomog‘ini chuqur qirdi, so‘ng nigohini bir nuqtaga tikib gap boshladi:
— Biz aynan qaysidir kuni yoki qaysidir joyda tanishmaganmiz... Aslida u meni tug‘ilganimdan beri biladi. Biz oilaviy juda yaqin qo‘shni edik va uylarimiz yonma-yon joylashgandi. Bolaligimiz o‘sha hovlilarda o‘tgan, birga ulg‘ayganmiz. Hammasi o‘shandan, o‘sha bolalik yillaridan boshlangan. Men Jungkook bilan deyarli doim birga edim. Uni o‘zimga xuddi tug‘ishgan akamdek deb bilardim, unga ishonardim. Uni menga ko‘rsatayotgan haddan tashqari qattiq e’tiborini, har bir qadamimni nazorat qilishini shunchaki menga bo‘lgan aka va do‘stona mehr deb o‘ylaganman. Biroq bularning barchasi daxshatli niqob ekanini maktab bitiruv oqshomimda... o‘sha kecha anglab yetdim.
Ari biroz jim qoldi, nafas olishi og‘irlashdi, lekin o‘zini majburlab davom etdi:
— O‘sha kecha mening maktabni bitirganim munosabati bilan uyimizda katta bazm qilgandik. Hamma do‘stlarim, sinfdoshlarim va barcha tanishlarimiz kelgandi. Tabiiyki, Jungkook ham keldi. Uyning birinchi qavatida baland musiqa qo‘yib, hamma raqs tushayotgan edi. Jungkook birdan yonimga kelib, men uchun juda ajoyib va kutilmagan sovg‘asi borligini, buning uchun ikkinchi qavatga, mening xonamga chiqishimiz kerakligini aytdi. Biz yuqoriga ko‘tarildik. Men soddalik qilib, u menga biror bir chiroyli taqinchoq yoki kichik bir esdalik sovg‘asi beradi deb o‘ylagandim. Ammo u... Xonaga kirishimiz bilan, eshik yopilishi hamono ilk bor mening ruxsatimsiz, vahshiylarcha lablarimdan tishlab bo‘sa oldi. Belimdan shu darajada qattiq va shafqatsiz ushladiki, keyin ikkalamiz birga karavotga quladik. Boshida nima bo‘layotganini umuman anglolmay, karaxt bo‘lib qoldim. So‘ng u ustimga chiqib, bitiruv ko‘ylagimni yulqib yecha boshladi. Men uni bor kuchi bilan itarib, bunday qilmasligini aytdim, baqirdim, pastdagi ota-onamni, do‘stlarimni ismini aytib chaqirdim...

Ammo pastdagi musiqaning daxshatli shovqinidan va odamlarning baqir-chaqiridan mening ovozimni hech kim eshitmadi. U mening barcha qarshiligimga, yig‘i va yolvorishlarimga qaramay... meni o‘sha kecha zo‘rladi!
Ari bu so‘zlarni aytib bo‘lishi bilan ovozi bo‘g‘ziga tiqildi va ko‘zlari bir nuqtaga qadalgancha, toshdek qotib qoldi. Uning markaziy asab tizimi yana o‘sha eski qo‘rquv tufayli bloklanib borayotgandi. Psixolog ayol vaziyat o‘zgarayotganini ko‘rib, uni shoshilgancha chaqira boshladi

— Ari xonim, yaxshimisiz? Ari xonim, meni eshityapsizmi? O‘zingizga keling!
Biroq Ari hozirgi zamonda emas edi. Uning ongi uni vaqt mashinasidek o‘sha qora tunga, o‘tmishning eng qorong‘u burchagiga olib ketgan edi. Voqealar uning miyasida kino lentasidek qaytadan aylana boshladi.

Flashback — 2 yil avval, bitiruv kechasi

Ari shodon kulib Jungkook bilan birga o‘zining ikkinchi qavatdagi yotoqxonasiga kirdi. Eshik orqasidan yopilishi bilan, Jungkook to‘satdan mutlaqo boshqa odamga aylandi. U qizning gapirishiga ham qo‘ymay, vahshiylik bilan uning lablariga yopishdi. Ari nima bo‘layotganini tushunmay, hayron bo‘lib qoldi va uning ko‘kragidan itarishga urindi. Biroq bo‘sa davomida Jungkook qizning ingichka belini temir kabi qoʻli bilan qattiq ushladi-da, uni karavot tomon sudrab borib, birga yotoqqa quladi.
Jungkook Arining ustiga chiqib, uning qo‘llarini ikki yonga mixladi. So‘ng qizning lablaridan ajralib, unga i, nafs va egalik ko‘zlari bilan qarab jilmaydi.

— Jungkook, nima qilyapsiz?! Qo‘yib yuboring! — Ari qo‘rqib ketib, uning tagidan chiqishga urindi.

Biroq yigit uning o‘rnidan turmoqchi bo‘lgan harakatlarini chippakka chiqarib, uni yana to‘shakka mahkam tiradi va qizning qimmatbaho bitiruv ko‘ylagi tugmalarini jahl bilan yecha boshladi, matoni yirtdi. Ari dahshat ichida baqirib, pastdagi ota-onasini va eng yaqin do‘stlarini ko‘chaga chiqqudek ovozda chaqira boshladi. Kimning ismi tiliga kelsa, o‘sha odamni najot kutgandek aytib yig‘ladi, baqirdi.

— Bas qiling, Jungkook! Nima qilyapsiz?! Esingiz joyidami?! Tegmang menga, iltimos... yordam bering!

Ari qancha yig‘lab yolvorsa ham, ko‘z yoshlari yuzini yuvsa ham Jungkookni to‘xtatib qololmadi. Erkakning ko‘zlarini nafs ko‘r qilgandi. Birdan Ari o‘zining ostida, chidab bo‘lmas, daxshatli og‘riq his qildi. Og‘riqning keskinligidan tomog‘i achib ketguncha bor ovozi bilan daxshatli tarzda baqirib yubordi. U shu kungacha hayotida juda ko‘p og‘riqlarni ko‘rgandi, ammo hali tanasi va ruhi bunday azobni aslo his qilmagandi. Uning pokligi buzilgandi...

Jungkook qizning bu birinchi kechasi ekanini bilib, uning tanasi o‘ziga biroz o‘rganib olishiga imkon berish uchun avval bir necha soniya harakatsiz turdi. So‘ngra ko‘zlaridagi o‘sha vahshiyona lazzat bilan qizning ichiga sekin-asta kirib-chiqa boshladi. Ari azobdan ovozi boricha tinmay baqirar, qo‘llari bilan Jungkookni har qancha itarishga urinmasin, uning kuchli gavdasi qarshisida ojiz qolayotgandi. Bir necha daqiqalik shafqatsiz va azobli qiynoqlardan so‘ng, oppoq to‘shak matosiga qizning iffatidan dalolat beruvchi bir necha tomchi qon va erkakning quyuq, urug‘i oqib tushdi...

Arining ko‘zlari yig‘idan qizarib ketgan, baqiraverganidan oxiri ovozi ham chiqmay qolgandi. Uning nafas olishi tamoman tartibsiz va uzuq-uzuq edi. U tepasida nafasini rostlayotgan yigitga qarab, bor kuchi bilan shivirladi

— Maxluq... sen maxluqsan...
Faqatgina mana shu so‘zni aytishga kuchi yetdi va ortiqcha og‘riq hamda ruhiy zarbaga chiday olmay, o‘sha zahoti hushini yo‘qotdi. Qolgan daxshatli xotiralarning hech biri uning esida yoq edi.

Comeback — Hozirgi vaqt, psixolog xonasi

Ari o‘tmishning daxshatli tunidan birdan yorug‘likka chiqqandek, ko‘kragini ko‘tarib chuqur nafas oldi va titroq bilan havoni ichidan chiqardi. Uning butun vujudi sovuq terga botgandi.

— Ahvolingiz yaxshimi, Ari xonim? — Suna xonim havotir bilan unga yaqinlashdi.

Ari ko‘zlarini tez-tez pirpiratib, avval qarshisidagi psixologga, so‘ngra xonaning to‘rt burchagiga go‘yo uni hali ham o‘sha kechada deb o‘ylab, parishon qarab chiqdi. Keyin psixolog ayol shoshilib uzatgan sovuq suvni oldi va qaltirayotgan qo‘llari bilan undan bir necha ho‘plam ichdi. Kuchli hayajon, daxshat va o‘tmish asoratidan nima qilayotganini, qayerda turganini ham bilmay, butkul o‘zini yo‘qotib qo‘ygan edi.

— O‘zingizga keldingizmi, Ari xonim? — so‘radi Suna xonim uning rang-ro‘yiga xavotir bilan tikilib, ovozini imkon qadar yumshatishga harakat qilar ekan.
— Ha... yaxshi. Hammasi joyida, shunchaki biroz o‘yga toldim, o‘tmish xotiralari birdan yopirilib keldi... — deya Ari qo‘lidagi bo‘shab qolgan suv idishini qaltiroq qo‘llari bilan stol ustiga qo‘ydi.
Psixolog ayol daftariga kichik qaydlar kiritgach, ko‘zoynagini to‘g‘rilab, navbatdagi og‘riqli savolni berdi

— O‘sha kecha... bu mudhish voqea haqida ota-onangizga aytganmisiz? Biror kimdan yordam so‘radingizmi?

Ari bu gapni eshitishi bilan yana jimib qoldi. Tomog‘iga achchiq bir o‘ksik tiqildi, barmoqlarini mahkam qovushtirgancha chuqur xo‘rsindi:
— Men ularga hammasini aytmoqchi edim, bor haqiqatni ... Ammo tongda ko‘zlarimni ochib, pastga tushganimda, menga tunda Jungkookni politsiya olib ketganini aytishdi. Hamma joy ostin-ustun, ota-onam vaximada edi. Men o‘sha paytda ota-onamga Jungkook meni zo‘rlaganini, iffatimni toptaganini baribir aytolmadim. Chunki nomusim toptalganidan shu darajada uyalgan edimki, bu narsani tilga chiqarish men uchun o‘limdan ham qiyin edi. Qiz bola boshi bilan bunday xo‘rlikni qanday aytishni bilmadim. Keyinroq bilsam, Jungkook o‘sha kechada shunchaki tasodifan qo‘lga tushmagan ekan. U allaqachon daxshatli noqonuniy kontrabanda ishlariga va yirik qora dori biznesiga aralashib ulgurgan ekan. U qamoqqa ketgach, men hayotimdan bu qora dog‘ni butkul o‘chirishga, qaytib u haqida aslo o‘ylamaslikka qaror qildim. O‘z hayotimda yashashda davom etdim, o‘qidim, harakat qildim va nihoyat to‘liq erkinlikka erishish, o‘sha uydagi daxshatli xotiralardan qochish uchun ota-onamni ham tashlab, shahar markazidan alohida uy olib, yakka yashashga qaror qildim. Hammasi ortda qoldi deb o‘ylagandim... Lekin u baribir ozodlikka chiqdi va yana mening tinch hayotimda daxshatli sharpa kabi paydo bo‘ldi.
Ari psixolog ayolga qarab achchiq va ma’noli jilmaydi. Bu kulgi ortida cheksiz chorasizlik yashiringandi.
— U sevgilingiz emas! Biroq buni mutlaqo inkor ham etolmaysiz, shundaymi, Ari xonim? — dedi Suna xonim uning ichki hissiyotlarini o‘qishga urinib.
— To‘g‘ri, u mening sevgilim emas... U — mening ta’qibchim! — Ari ovozini qat’iy va sovuq chiqardi. — Men buni istamasam ham, undan hech qayerga keta olmayman... Qayerga qochmay, qaysi burchakka yashirinmay, u baribir ortimdan boradi, soyadek ta’qib qiladi. Tan olishni umuman istamayman, biroq... men allaqachon jismonan ham, ruhan ham uning mulkiga aylanib bo‘lganman, unikiman!
| W |
Og‘ir kechgan seans nihoyat tugagach, Ari xonadan chiqdi. Ruhiy charchoq shu darajada kuchli ediki, u mashinaga yoki avtobusga o‘tirishni ham xohlamadi, shunchaki toza havoda, piyoda uyga qaytishni afzal ko‘rdi. Tashqarida havo salqin, osmonni qora va g‘amgin bulutlar qoplab olgandi, xuddi qizning ichki dunyosiga o‘xshab.
Ari og‘ir sumkasini yelkasiga ilib,holsiz qadamlar bilan yo‘l chetidan sudralgancha yurib borardi. O‘z ko‘chasining boshiga, g‘ira-shira va odam kam yuradigan burchakka yetganda, to‘satdan uning oyog‘i tagiga qandaydir bo‘sh shisha idish dumalab, qattiq ovoz chiqarib uchib keldi.
Ari qattiq cho‘chib ketdi, chunki u butkul o‘z xayollari ummoniga g‘arq bo‘lib kelayotgandi. U qo‘rquv aralash boshini ko‘tarib, ovoz kelgan tomonga qaradi. Yo‘l chetidagi xira chiroq ostida uch-to‘rtta shubhali, bezori yigitlar turishardi. Ularning qo‘lida alkogol idishlari bor edi va Ariga qarab buzuq, o‘ynoqi tabassum bilan, jirkanch va nafs to‘la ko‘zlar bilan tikilib turishgandi.
— Salom, go‘zalim! Muncha g‘amginsan? — dedi ulardan biri qadamini teglatib.

— Kelaqol biz tomonga, zerikmaysan, birgalikda rosa mazza qilaylik! — ikkinchisi jirkanch ohangda kulib, unga yaqinlasha boshladi.
Yigitlar guruh bo‘lib, sekin-asta Ari tomon doira hosil qilib yaqinlashib kelayotgan o‘sha lahzada, qiz dahshat ichida bir qadam ortga yurdi. Qochmoqchi bo‘ldi, ammo to‘satdan uning ko‘kragida daxshatli bir siqilish paydo bo‘ldi. Yurak urishi soniyalar ichida telbavor darajada tezlashib, tomog‘iga havo yetishmay, nafasi qisa boshladi. Kuchli stress va kutilmagan qo‘rquv uning asab tizimini yana falaj qilib qo‘ygandi. Tonal qotib qolish xuruji xuddi eng keraksiz lahzada qayta uyg‘ongandek, Ari joyida o‘g‘ir toshdek qotib qoldi, butun vujudi muzlab, barmoqlari ham bo‘ysunmay qoldi. u hatto baqira olmasdi.
Ari POV:
Yo‘q... iltimos, yo‘q! Hozir emas, aynan hozir emas! Jin ursin... nega tanam yana o‘zimga bo‘ysunmayapti?! Harakat qil, Ari, qoch! Nimaga oyoqlarim yerga mixlanib qoldi? Ularning jirkanch qo‘llari menga tegishini istamayman...
Jungkook... qayerdasan?...

Imloviy xato kamchilik koʻpchilik uchun uzr unpa lunpachalarim

Blueky

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

2026-07-09T13:07:51.269Z

Kanal: 𝘾𝙤𝙨𝙢𝙞𝙘𝙘𝙤𝙧𝙚
Author: 𝓖𝓾𝓵𝓲

-2- episode

Qorong‘u xonaning sukunatida Jungkook qo‘li bilan og‘zini mahkam yopib, ko‘kragidagi og‘riqqa chidashga urinib, o‘zini bo‘sh qo‘yishga harakat qildi. Ko‘ksiga botirilgan qizdirilgan pichoq har bir millimetrda battar olovli og‘riq berardi. Jungkook istamasa ham o‘sha chidab bo‘lmas azobdan bo‘g‘iq ohangda irrilab yubordi va nafasini ichiga yutib, qo‘lini og‘ziga yanada mahkamroq bosdi.
Ari esa qizigan pichoqni qaltirayotgan qo‘li bilan mahkam bosib turdi, so‘ng kuygan teri ustidan o‘tkir spirt quydi. Qizning vujudini qoplagan qo‘rquv ko‘zidan yosh bo‘lib oqdi va yuzidan sekin dumalab, Jungkookning labi ustiga tushdi. Jungkook og‘riqdan butun tanasi yonayotgan bo‘lsa ham, labiga tushgan o‘sha bir tomchi achchiq ko‘z yoshni yaladi. So‘ng sekin ko‘zlari yumildi va uning dunyosi qorong‘ulikka g‘arq bo‘lib, boshqa hech narsani ko‘rmadi.

Ari Jungkookning ko‘zlarini yumib, boshini tashlab yuborganini ko‘rib, yuragini vahima qopladi. U tamoman o‘zini yo‘qotib qo‘ydi:
— O‘lma! Yo‘q, yo‘q, ko‘zingni yumma! Ochsangchi! Jungkook, iltimos, och ko‘zingni...
| W |
Jungkook POV:
Ko‘zlarimni ochdim. Birinchi soniyadayoq ko‘ksimda daxshatli og‘riq his qildim. Nafas olsam ham, chiqarsam ham ko‘kragim pichoq sanchilgandek og‘riq beryapti. Peshonamda qandaydir mato turibdi... Nam va sovuq mato. Ammo hozir meni xursand qilgan va hamma og‘riqni unuttirgan narsa — men Musemning uyida edim. Ha, bu uning xonasi, uning isi kelib turgan joy. Kecha tunda... shu yerda edim. Lekin nega o‘lmadim...?
Jungkook o‘ziga kelib, shiftga tikilgancha o‘ylanib yotgan payt, xonaga qo‘lidagi paketda bir nimalar bilan Ari kutilmaganda kirib keldi. U eshikdan kirib, Jungkookning ko‘zlarini ochganini, tirikligini ko‘rib beixtiyor yuzida yengillik aralash tabassum paydo bo‘ldi. So‘ng Jungkook ham unga qarab, labining chetida ma’noli tabassum qilganini ko‘rib, qiz o‘zini o‘nglab oldi va ko‘zini shartta olib qochdi. Qo‘lidagi narsalarni asabiy tarzda stolga qo‘ydi.
— Modomiki o‘lishimni istamas ekansan, nega otding? — dedi Jungkook to‘shakda yotgan joyida qizdan ko‘z uzmay, ovozidagi o‘sha tanish ohang bilan.
— Tongdan boshlama, Jungkook! Yordam berganimga pushaymon qilma, — dedi Ari qo‘llari qaltirab bint va spirtni olar ekan.
— Men sendan yordam so‘ramadim. Meni davolayapsan, demak, o‘lishimni istamaysan! — dedi Jungkook qizning shusiz ham tarang turgan jig‘iga tegib, miyiqida kulib.
— Hecham! Men seni harom qoningga qo‘limni botirib qotiling bo‘lishni va gulday umrimni qamoqda xor qilishni istamadim va... shuning uchun seni davoladim, — dedi Ari gapining oxirida biroz tutilib, ko‘zlarini yashirishga urinib.
Jungkook qizning bu gaplarini mutlaqo pisand qilmadi.
— Yolg‘on gapirishni eplolmaysan, Muse!
Ari Jungkookning yoniga, yotoq chetiga o‘tirdi. Go‘yoki Jungkookning gaplarini eshitmagandek, o‘zini sovuqqon tutishga urindi. Ammo Jungkook qizning bilagidan mahkam ushladi-da, uning kaftini o‘zining yaralangan, qon sizib turgan ko‘ksi ustiga daxshatli bir kuch bilan qattiq bosdi.
— Agar gaping yolg‘on bo‘lmasa, qani, bu safar chindan o‘ldir! Va telefonimdan Namjoonga qo‘ng‘iroq qil, tanamni unga ber. Jinoyat ham sodir bo‘lmaydi va aytganingdek qamoqqa tushmaysan. Mendan qutilishni istaysanmi, qani, Muse, o‘ldir!
Ari butun tanasi bilan silkinib, qo‘lini Jungkookning qonli kaftidan zo‘rg‘a tortib oldi.
— Bas qil! Menga bosim o‘tkazishni to‘xtat! O‘lging kelgan bo‘lsa, o‘zingni o‘zing o‘ldir!
Jungkook Arining bu g‘azabli gapidan keyin biroz jilmaydi va uning bo‘ynidan mahkam ushlab, labidan jazavali bo‘sa oldi. Ari esa vahima ichida tipirchilab, uni o‘zidan itarish uchun erkakning o‘sha yaralangan ko‘ksiga qattiq urib yubordi. Jungkook og‘riqning keskinligidan irrilab yubordi, ammo qizni qo‘yib yubormadi.
— Baribir meniki bo‘lib qolasan, Muse. O‘lgunimcha seni hech kimga bermayman deganman! Yaxshi, o‘zing buni tanlading, butkul menikisan! Butun vujuding, onging, tanang — hamma-hammasi meniki! — dedi Jungkook qat’iy va shafqatsiz ovozda.

— Men hech qachon seniki bo‘lmayman. Bilib qo‘y! Bokiraligimni olganing hech nimani o‘zgartirmaydi. Sen zo‘ravonsan. Shunchaki xudo yaratgan bir maxluqsan, Jeon!
Ari shunday deb, Jungkookning ko‘ksidagi qonli bintni shartta yechdi va yarani jahl bilan tozalashga tushdi. U atayin Jungkook og‘riqni his qilishi, qiynalishi uchun spirtli paxtani o‘sha ochiq jarohatga qattiq-qattiq botirib-botirib olardi.
| W |
Ari oshxonada yeyish uchun bir nimalar tayyorlayotganda, to‘satdan stolda turgan telefoni jiringladi. Ekran ustida "Psixolog" degan yozuv yonib-o‘chardi. Ari qo‘ng‘iroqqa javob bermasdan avval, Jungkook yotgan xona eshigini sekin, sezdirmasdan yopdi. So‘ng go‘shakni ko‘tardi:
— Salom, Suna xonim!
Biroz tinglab turgach, ovozini pastlatib davom etdi:
— Bugungi seansni bekor qilaman. To‘g‘rirog‘i... bora olmayman. Ha, ha, albatta. Juma kuni soat 10 da vaqtim bor. Mayli, kuningizni yaxshi o‘tkazing.
U go‘shakni o‘chirishi bilan, to‘g‘ri ortida Jungkookning pichingli ovozi eshitildi:
— Suna opajoning bilan bugun men tufayli ko‘risha olmadingmi, Muse?
Ari cho‘chib tushdi va ortiga o‘girilib, eshikka suyanib turgan Jungkookga boshdan-oyoq qaradi.
— Otday yurib o‘zingga kelgan ekansan, qani, uyingga ket! — dedi u barmog‘i bilan eshikni ko‘rsatib.
— Nega endi? Meni sen otding, shundaymi? Endi toki o‘zimni butkul yaxshi his qilmagunimcha, menga faqat o‘zing g‘amxo‘rlik qilasan, Muse! — dedi Jungkook ataylab qo‘lini yuragining ustiga qo‘yib, jarohatini pesh qilib.
Ari ko‘zlari qorachiqlarini asabiy aylantirib qo‘ydi.
— Qornim ochdi, nima tayyorlayapsan, azizam? — dedi Jungkook stol ustidagi to‘g‘ralayotgan sabzavotlarga yaqinlashib.
— Tezroq tuzalib, uydan daf bo‘lishing uchun yurakka foydali sho‘rva tayyorlayapman! — dedi qiz pichoqni qattiqroq bosib.
Jungkook yuragini ushlagan ko‘yi sekin stulga o‘tirdi. Va stol chetida turgan eski radioni qo‘liga olib, uni yoqdi. Radiodan avval g‘alati, hisillagan tovush chiqdi, keyin esa axborot va yangiliklar haqida gapirayotgan boshlovchining ovozi eshitildi. Ari Jungkookga qoshini chimirib bir qarab qo‘ydi-da, indamay ishida davom etdi.
Jungkook birdan Arining yanada asabiga tegish, uni o‘ziga bo‘ysundirish uchun kutilmagan savol berdi:
— Kecha tunda kamera qarshisida ko‘rsatgan raqsingni... hozir jonli ko‘rmoqchiman!
U radioda chalinayotgan musiqaning ovozini biroz balandroq qilib, Ariga qarab ma’noli tabassum qildi. Ari esa go‘yo uni eshitmagandek, o‘zini mutlaqo xotirjam ko‘rsatishga urinib, sho‘rvani cho‘mich bilan qo‘zg‘ayverdi.
Jungkook esa sekin o‘rnidan turdi. Qizning ortidan borib, uning nozik belidan mahkam ushladi va tipirchilamasligi uchun baquvvat qo‘llarini uning tanasiga arqondek o‘rab oldi.
— Jungkook, bas qil, qo‘yib yubor! — Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatib, yulqinishga urindi.
Jungkook esa uning bo‘ynidan chuqur hidlab, sekin yuqoriladi va qulog‘ining yumshoq joyidan tishlab oldi. So‘ng to‘g‘ri qulog‘ining tubiga pichirladi, ammo bu safar uning ovozi daxshatli darajada jiddiy va g‘alati eshitilardi:
— Musem, aqlligim... qani, aytganimni qilib, kecha tunda kamera qarshisida ehtirosimni qo‘zg‘atib o‘ynagan raqsingni o‘yna!
Jungkookning qo‘li Arini belini xuddi suyaklarini sindirmoqchidek mahkam qisdi, bu ochiqchasiga tahdid edi. Ari esa tanasidagi og‘riqdan ingrab yubordi:
— Jungkook, iltimos... og‘riyapti!
Jungkook qizning belini biroz qo‘yib yuborib, qo‘lini yuqorilatdi va yupqa kiyimi ustidan uning yumaloq ko‘kraklarini ezib ushladi. Ari to‘satdan yana ham qattiqroq tipirchilab, Jungkookni itarib tashlashga urundi.
— Mana bu yumaloq ko‘kraklaringni kecha tunda qanday ushlaganding? — Jungkookning ovozi yanada bo‘g‘ildi. So‘ng u qo‘lini sekin pastlatib, qizning nozik jinsiy a’zosi tomon olib bordi va u yerni kafti bilan mahkam ushlab, sekin shimi ustidan uqalay boshladi.

Ari shoshib qolganidan qo‘lidagi cho‘michni polga tushirib yubordi:
— Bas qil, iltimos...
— Mana bu yerni shu nozik qo‘ling bilan ushlading, shundaymi? — dedi Jungkook yana tahdid qilgandek, qizning bo‘ynidan hidlab, o‘pib va sekin tishlarini botirib.
Ari o‘z ichidagi jazavali nolasini xohlasa ham ushlab turolmadi va bo‘g‘zidan ehtirosli, ingroq ovoz chiqib ketdi.
— Hirsimni uyg‘otib, go‘yoki hech narsa bo‘lmagandek go‘shakni o‘chirib katta xato qilding, Muse! Buning badali senga va shu oyoqlaring orasidagi nozik qisming uchun biroz og‘ir bo‘ladi, — dedi Jungkook sekin Arining shimini zamogini yechib.
— Jungkook, iltimos, bas qil! Axir yaralangansan!..
— Yaralanganim seni jazo olishingdan to‘xtatib qolmaydi, azizam!
Arining butun tanasi tashqaridan ko‘rinmas darajada, ich-ichidan dahshatli tarzda titray boshladi. Bu tashqaridan qaraganda mutlaqo bilinmaydi, ammo Ari buni har bir tomirida his qilardi. Ko‘p o‘tmay, Ari butkul qotdi — na qo‘li, na oyog‘i qimirlamay, shunchaki Jungkookning temirdek qattiq bag‘rida toshdek qotib qoldi.
Ari POV:
Hozir emas... Iltimos, hozir emas, yo‘q! Tinchlan, Ari, o‘zingni qo‘lga ol... Hammasi yaxshi, Jungkook shunchaki senga bosim o‘tkazmoqchi, u shunchaki qoqityapti, xolos...
"Jungkook, to‘xta!" — ichimda bor ovozim bilan baqiryapman, ammo tomoqdagi o‘sha qattiq tugun gapirishga qo‘ymayapti. Jin ursin, nega ovozim chiqmayapti?! Shunchalik tirishmayin, lablarim bir-biriga yopishib qolgandek qimirlamaydi. Yo‘q, yo‘q, bu la’nati narsa ikkinchi marta hayotimni barbod qilishiga yo‘l qo‘ymayman, iltimos... Ko‘kragim xuddi tonnalab tosh ostida qolgandek siqilib boryapti. Yana o‘sha dahshat, yana o‘sha ojizlik. Iltimos, Xudoyim, yordam ber! Jungkook meni butkul yamlamay yutib yuborishidan oldin o‘zing uni to‘xtat, yo Tangrim, kuch ber...
Uning qo‘llari pastga tushib, shimim kamariga yopishganda va metall qisqichning sovuq ovozi eshitilganda, yuragim go‘yo ko‘kragimni yorib chiqqudek dahshatli tezlikda ura boshladi. Har safar gursillab urganida nafasi bo‘g‘zimga tiqilyapti, havo yetishmayapti. O‘pkam qurib borayotgandek, lekin tashqaridan faqatgina arang seziladigan og‘ir va pichirlashga ham o‘xshamaydigan nafas chiqadi, xolos. Ich-ichimdan butun a’zoyi badanim qaltirayapti, shunday kuchli titroqki, uni faqat o‘zim his qilyapman — tashqaridan esa muzlagan haykaldekman. Yo‘q, yo‘q, to‘xtasin... O‘tinaman, kimdir uni to‘xtatsin. Jungkook, iltimos, to‘xta...
Ari allaqachon besh yildan beri mana shu la’nati dardi — Tonik qotib qolish (Tonic Immobility) kasalligi bilan kurashib, aziyat chekib kelardi. Bu shunday vahshiy xastalikki, insonni eng kuchli hayajon, kutilmagan bosim yoki daxshatli qo‘rquv qamrab olgan soniyalarda uning butun boshli markaziy asab tizimini bloklab qo‘yadi. Miya va mushaklar o‘rtasidagi aloqa vaqtincha butkul uziladi. Inson bu holatga tushganda na gapira oladi, na qarshilik ko‘rsatib bitta barmog‘ini qimirlata oladi — u shunchaki tiriklayin o‘z tanasining ichiga qamalib, toshdek muzlaydi.
Biroq, uning qarshisida turgan, nafs va g‘azab ko‘zini ko‘r qilgan Jungkook qizining ichidagi bu besh yillik qorong‘u sirdan mutlaqo bexabar edi. U Arining jimligini, uning hech qanday qarshilik ko‘rsatmayotganini butkul boshqacha talqin qildi — buni go‘yoki indamaygina rozilik berish deb o‘yladi. Jungkook qizning ingichka belidan mahkam tutib, uni sekin yotoq tomon sudradi. Lablaridan ashaddiy va ehtirosli o‘pib, uni to‘shakka qulatganda ham Ari umuman harakat qilmadi, qila olmasdi ham. U na rad eta oldi, na uning qo‘llarini o‘zidan itarib tashlay oldi. Chora va ilojsizlik ichida, ko‘zlaridan oqayotgan sovuq yosh bilan shunchaki qotib yotaverdi.
Jungkook yaralangan ko‘ksidagi keskin og‘riqdan yuzini burishtirdi. Ehtiros jazavasida qizni yotoqqa qanday itarib yuborganini o‘zi ham sezmay qoldi, bir qo‘li bilan esa sanchib og‘riyotgan ko‘ksini mahkam ushlab qoldi. Yarasi hali bitmagan, kamiga hozirgi harakatlardan bog‘lam orasidan sizib qizil qon chiqayotgandi.

Ammo u hozir ehtirosga shu darajada berilgandiki, ko‘ksidagi jismoniy og‘riqdan ko‘ra, yotoqda harakatsiz, go‘yoki Jungkookning keyingi harakatini bo‘ysunib kutayotgandek yotgan qizga qarab lablari mamnuniyat bilan tabassum qildi.
— Muse... birdan aqlli bo‘b qoldingmi? — deb pichirladi u.
Jungkook sekin Arining yoniga keldi, uning ustiga egilib, lablaridan tashnalik bilan bo‘sa oldi. Jungkook daxshatli ehtiros bilan o‘par ekan, qizning hech qanday harakat qilmay, indamay yotishini shunchaki to‘liq rozilik sifatida ko‘rdi.
Jungkook doim qiz bilan aloqa qilmoqchi bo‘lganda Ari bor kuchi bilan qarshilik ko‘rsatar, biroq teginishlar boshlanishi bilan o‘sha qarshilikning butkul yo‘qolishi Jungkookga o‘zgacha bir lazzat va g‘alaba hissini berardi. Biroq bu xohish butunlay bir tomonlama edi — aqldan ozdiruvchi ehtirosni faqat Jungkook his qilardi, Ari esa ichidagi kasali xurujidan shunchaki muzlab, tiriklayin qurbonga aylangandi.

Jungkook uchun esa bu holat shunchaki qizning nozik ikki oyog‘ini uning uchun ochib, unga cheksiz lazzat baxsh etishi edi, xolos...

Tashqarida mayin tonggi yomg‘ir yog‘a boshladi. Mayda, shaffof tomchilarning yotoqxona oynasiga bir maromda, ohista urilishidan bahoriy yomg‘irning boshlanganini bilsa bo‘lardi. Tabiatning bu sokin va mayin nafasi xona ichidagi daxshatli taranglik, og‘riq va aqldan ozdiruvchi jazavaga mutlaqo teskari edi. Ichkarida esa vaqt to‘xtab qolgandek, Jungkook va Ari barcha narsani unub, aloqadan butkul lazzatlanayotgan edilar. Yomg‘ir shiviri ostida faqatgina erkakning og‘ir, ehtirosli nafaslari va yotoqning g‘ichirlashi eshitilardi.
Jungkook POV:
Bu to‘rtinchi marta bo‘shanishim, ammo ichimdagi bu telbavor tashnalik qonmayapti, hech to‘xtashni istamayapman. Mening a’zom uning issiq, nozik oyoqlari orasida shu darajada qulay va mukammal joylashganki, men bu cheksiz lazzatdan shunchaki mast bo‘lib boryapman. Har safar uning vujudiga chuqurroq kirganimda, ongim butunlay o‘chadi. Issiq urug‘imni uning ichiga so‘nggi bor, bor quvvatim bilan to‘kdim. Hozir to‘xtamasam bo‘lmaydi, chunki ehtiros tarqashi bilan ko‘ksimdagi og‘riq daxshatli kuch bilan qayta uyg‘ondi. Kamiga yaradan tinmay qon sizib chiqib, choyshabga yoyilyapti. Agar mana shu la’nati yara bo‘lmaganida, men uni to‘shakka mixlagancha yana soatlab davom etardim. Lekin menda kuch qolmadi, Musem ham judayam charchadi. Mening baxtimga, bu safar u mutlaqo aqlli qiz bo‘lib o‘z jazosini qabul qildi. Qarshilik ko‘rsatmay, mening barcha xohishlarimni qabul qildi.

Jungkook og‘ir hansragancha sekin Arining holdan toygan tanasi ichidan chiqdi va darmonsizlangan vujudini qizning yoniga, tartibsiz yotoqqa tashladi. U qo‘lini qonayotgan ko‘ksiga qo‘yib, ko‘zlarini yumgancha chuqur-chuqur nafas oldi.
Ari eshitilishi zo‘rg‘a bo‘lgan og‘ir charchoq aralash ko‘zlarini sekin yumdi. Uning tanasini qoplagan o‘sha daxshatli kishanlar — Tonik qotib qolish xuruji endi asta-sekin chekina boshlagan edi.
Ari POV:
La’nati maxluq. Ko‘ksidan o‘q yeb, yaralanganiga qaramay, meni qiynadi. Ostim xuddi tiriklayin olov bo‘lib yonyapti, har bir harakati ichimni kuydirib yuborgandek. U bugun har galgidan ham shafqatsizroq bo‘ldi, har qanday chegaradan butkul chiqib ketdi. Meni tiriklayin o‘ldirdi.
Yomg‘ir tomchilarining oynaga urilishi davom etarkan, Arining uzuq-uzuq va tezlashgan nafas olishi sekin-asta tiklanib, bir maromga tusha boshladi. Miya mushaklar ustidan nazoratni qaytarib berar, qiz o‘ziga kela boshlayotgan edi. U tanasining har bir nuqtasida o‘sha kechirilmas xo‘rlikni va og‘riqni his qildi. Yalang‘och tanasi va undagi Jungkookning daxshatli izlari ko‘zga yaqqol tashlanardi. Uning bo‘ynida, ko‘kraklari ustida, oppoq terisida erkakning tishlaridan va shafqatsiz bo‘salaridan qolgan siyohrang, qizg‘ish mayda-mayda dog‘lar qolip ketgandi. Ular jarohatlangan tanada kecha tunda sodir bo‘lgan vahshiylikning muhriga o‘xshardi. To‘shak esa tamoman ostin-ustun bo‘lib ketgan, choyshablar g‘ijimlangan, ustiga qon aralashib, daxshatli darajada tartibsiz holatga kelgandi. Qiz chorasiz va g‘azab ichida shu tartibsizlik markazida yotar va nafratdan butun vujudi olov bo‘lib yonardi.

Keyingi qism:

Jungkook Arini devorga tirab ustidagi kiyimlarni yechib tashladi va oʻzi sovgʻa qilgan toʻq qizil koʻylakni kiydirdi.

— bu libos senga juda yarashadi Muse!

| W |

— Jungkook sizni sevgilingizmi? Buni inkor etmayapsiz biroq bu sizga yoqmaydimi?

— u meni taqibchim...

| W |

Ari yana muzlab joyida qotib qoldi bezori yigitlar uni yoniga yaqinlashib kela boshladi...

— Jungkook qayerdasan?...

Philanderer

2026-07-06T13:06:23.705Z

Kanal: Cosmiccore
Author: Guli

•3• episode

Dengiz porti.

Kabina ichkarisida sukunat, Jungkook kompyuter ekranidan koʻz uzmay, soatlab tinimsiz ishladi. U ishga shu qadar berilib ketgandiki, hatto biror marta ham oʻrnidan turmadi, bitta joyda qimirlamay oʻtirgani sababli yelkalari va boʻyni qattiq ogʻriy boshlagandi. Nihoyat, u charchoqdan oʻzini kreslo suyanchigʻiga tashladi. Qoʻl soatiga koʻz yugurtirib, vaqt allaqachon tushlikdan oʻtib, kechki payt yaqinlashib qolganini payqadi.
U ishini yakunlab, uyi tomon yoʻl olar ekan, yoʻl-yoʻlakay xotini uchun gul sotib olishni koʻzladi. U gul doʻkoniga kirib, Artemis eng yaxshi koʻradigan toʻq qizil rangli pion gullaridan buket buyurma qildi. Doʻkon ichi rang-barang, gullar bilan toʻla edi. Sotuvchi u tanlagan buketni tayyorlaguncha, Jungkook doʻkon ichini aylanib, boshqa gullarni ham bir-bir koʻzdan kechira boshladi. Toʻsatdan uning nigohi oppoq moychechaklarga tushdi.

Jungkook pov:

Moychechak... Ida ularni yaxshi koʻrardi. Hozir u shu yerda boʻlganda aniq quvonchdan baqirgan boʻlardi. Unga bergan gullarimni barchasini gerbariy qilib kitoblari orasiga solib qoʻyishi aniq.

Jungkook xayollari va xotiralariga choʻmilib turgan bir paytda, doʻkon xodimi tayyor boʻlgan buketni unga uzatdi. U gulni olib, pulini toʻladi va doʻkondan tashqariga chiqdi. Aynan shu payt uzoqroqdan qaysidir qizning chinqirigʻi qulogʻiga chalindi

— Yordam beringlar, iltimos!!!

Jungkook beixtiyor qiziqish ustun kelib, qadamlarini yoʻlning narigi chetidagi qorongʻu va kimsasiz koʻcha tomon burdi. Biroq tor koʻcha shu qadar zimiston ediki, ichkarida hech narsa koʻrinmadi. U hech kimni koʻrmay, ortga qaytish uchun birinchi qadamni tashlagan ham ediki, oʻsha qizning ovozi yana, bu safar ancha yaqinroqdan eshitildi

— Janob... janob, iltimos, yordam bering!!!

Ovoz aniq mana shu qorongʻu koʻcha ichkarisidan kelayotgandi. Jungkook ikkilanmay ichkariga qarab yurdi. Koʻcha nihoyatda tor, buning ustiga atrofga axlat qutilaridan toʻkilib ketgan chiqindilar sochilib yotardi. U bu manzaradan jirkanib, ehtiyotkorlik bilan qadam bosib oʻtdi. Gʻira-shira yorugʻlik tushib turgan burchakda, devor chetiga qisilib olgan bir qiz qoʻlida singan stul oyogʻini qurol oʻrnida mahkam ushlab, butun vujudi bilan qaltirab turardi. Nariroqdan esa bir erkakning gʻazab aralash boʻgʻiq ovozi yangradi. Jungkook ham, qiz ham darhol oʻsha tomonga qarashdi.

— Lanati tekinxoʻr! Uyimdan joy berib, seni boqsamu, sen meni ehtiyojimni qondirmaysanmi? Aa? Yaramas suyugʻoyoq, boshqa yigitlar bilan yuribsanmi? Kim bu tirrancha? — deya baqirardi u.

Erkakning haddan tashqari mastligi uning gandiraklab bosayotgan qadamlaridan va tili aylanmay aljirab gapirayotgan gaplaridan yaqqol koʻrinib turardi. U qiz tomon tezroq harakat qilib kela boshladi. Qiz esa goʻyo hayotidagi soʻnggi najotkorini koʻrgandek, Jungkookka moʻltirab, koʻzlarida qoʻrquv bilan tikilib turardi.

— Kel oʻzimga, qizalogʻim, birga bu yerdan ketamiz. Seni mendan boshqa hech kimga keraging yoʻq. Kel, kelsangchi, yaramas qiz! — deya erkak baqirib qizni quvlay ketdi. Qiz bor kuchi bilan Jungkook tomon qochib keldi va oʻzini uning ortiga yashirdi.

Jungkook dastlab ortidagi qizga, soʻngra ularga yaqinlashib kelayotgan erkakka sovuqqonlik bilan qaradi. Keyin esa ortidagi qizga yuzlanib gapirdi

— U senga nima qildi?

Qiz vahima va qoʻrquvdan shunchalik qaltirardiki, aytmoqchi boʻlgan gaplarini ham unutib qoʻygandek edi. Uning ogʻzidan soʻzlar bazoʻr va uzuq-yuluq boʻlib chiqdi

— Oʻgay... oʻgay otam... Zoʻrlamoqchi...

Jungkook buni eshitgach, erkakka qarab sovuq va maʼnoli tabassum qildi. Soʻngra hech qanday ikkilanishsiz belidagi qurolini sugʻurib oldi-da, uni qizga uzatdi. Qiz hayronlik va qoʻrquv bilan goh oʻgay otasiga, goh qoʻlidagi toʻpponchani unga tutib turgan Jungkookka qaradi.

— Hayot senga bir marta berilgan, seniorita! Qani, uni ot va qutul! — dedi Jungkook ovozini pastlatib, qurolni qizning qoʻliga yaqinroq surar ekan.
Qizning butunlay muzlab qolgan va titrayotgan barmoqlari qurol dastasini zoʻrgʻa ushladi. Bu vaqtda uning oʻgay otasi oʻzicha nimalardir deb valdiraganicha ularga deyarli yaqin kelib qolgan edi.

— Hali tunda qiladigan ishimiz bor, qizalogʻim! Qani, kelsangchi...

Kutilmaganda butun tor koʻchani larzaga keltirib, quloqlarni bitiruvchi oʻq ovozi yangradi.

Bum 💥

Qiz joyida qotib qoldi, quloqlari shangʻillab ketdi. Toʻpponcha ayni damda qizning qoʻlida edi, biroq uning ustidan qoʻli bilan mahkam qisib ushlab turgan Jungkook tepkini oʻzi bosgandi. Qiz yigʻlay ham olmadi, hatto nafas olishni ham unutib qoʻydi. Chunki ayni shu lahzada uning koʻz oʻngida peshonasidan oqayotgan qon bilan oʻgay otasi yerga qulab, oʻlgan edi.
Jungkook qizning qotib qolgan barmoqlari orasidan qurolni qaytarib oldi va uni yana beliga joylashtirdi.

— Endi erkinsan, seniorita! dedi u xotirjam ohangda.

Qiz hali ham haykaldek qotib turgan joyidan qimirlamasdi. Jungkook unga boshdan-oyoq razm soldi, qiz hamon ich-ichidan qaltirayotgan edi. Toʻsatdan qizning koʻzlari yumilib, hushidan ketdi va yerga yiqila boshladi. Bu kutilmagan harakatdan Jungkook uni ushlab qolishga ulgurdi, biroq qizni quchoqlab qolganida, qoʻlidagi qimmatbaho pion buketini qoʻyib yuborishga majbur boʻldi — gul yerga tushib ketdi.
Ayni shu lahzada bulutlar ortidan chiqqan oy yorugʻi qizning yuzini yaqqol yoritib yubordi. Jungkook bir muddat uning yuziga tikilib, qarab qoldi.

Jungkook asabiy holatda qizni asta yerga yotqizdi va oʻzini bosishga urinib, boshini qashlay boshladi. Ayni shu hayajonli lahzada uning surunkali kasalligi ham xuruj qilib, qoʻllari qattiq titray boshladi. U shoshilgancha choʻntagiga qoʻl suqib, kichik paketcha chiqardi va uning ichidan bir dona dori olib, shunchaki ogʻziga soldi.
Oʻzi ham hushsiz yerda yotgan qizning yoniga choʻkkalab oʻtirdi. Unga biroz vaqt kerak edi, chunki dori oʻz taʼsirini koʻrsatmaguncha vujudidagi bu qaltirash va asabiylik oʻtib ketmasligini yaxshi bilardi.

Oradan qariyb 10 daqiqa vaqt oʻtdi. Dorining kuchi bilan Jungkook ancha oʻziga keldi, nafasini rostlab, sekin oʻrnidan turdi. U yerda yotgan buketdagi gulni qoʻliga oldi va ortiga qaytib ketmoqchi boʻldi. Biroq ketishdan oldin yerda hamon hushsiz, harakatsiz yotgan qizga oxirgi marta qaradi.

U judayam chiroyli, goʻyo nozik nihol kabi edi, sochlari esa kalta qilib qirqilgandi. Jungkook bir qoʻlidagi gullariga, bir yerda yotgan qizga qarab, ikkilanib turardi.

Jungkookning uyi.

Artemis shinam oshxonada kechki ovqatni tayyorlab, intizorlik bilan erini kutayotgan edi. Chiroyli bezatilgan dasturxon ustida issiq taomlar tortilgan, hamma narsa risoladagidek, faqat Jungkookdan haligacha darak yoʻq edi.

Vaqt oʻtgani sayin Artemisning sabri tugab eriga qoʻngʻiroq qildi. Ammo goʻshakning u borganidan hech qanday javob boʻlmadi. Telefonini qoʻliga olib, ketma-ket xabarlar yuborishga tushdi

“Qayerdasan?”“Kechki ovqatga kelasanmi?”“Nega javob bermayapsan?”

Yuborilgan bu xabarlar ham anchagacha oʻqilmay, javobsiz qolib ketdi. Artemis oxiri qorni qattiq ochganiga chidolmay, sekin dasturxondagi ovqatdan bir-ikki luqma yeb turdi. Shu payt kutilmaganda telefoni qisqa vibratsiya berib, kutilgan xabar keldi

“Ovqatlanib tur! Ishlarim koʻp. Balki uyga ham borolmasam kerak!”

Artemis ekran yuzidagi sovuqqonlik bilan yozilgan gaplarni oʻqigach, birdan kayfiyati tushib ketdi. Koʻngli xira tortgan boʻlsa-da, ichidagi tushkunlikni yashirib javob yozdi

“Xop, oʻzingni ehtiyot qil, seni sevaman.”

U buni haqiqatan ham chin dildan, bor mehri bilan yozgan edi, biroq erining ayni damda yonida boʻlmasligi baribir unga ogʻir botdi. Axir dasturxondagi hamma tansiq taomlarni u faqat Jungkook uchun, uni xursand qilish maqsadida tayyorlagan edi-da... Oxiri jahli chiqib, alamidan ovqatlarning hammasidan ketma-ket yeya boshladi. Oʻzi homilador ekanini bilganidan beri qorni judayam tez-tez och qoladigan odat chiqargandi.

Italiya

Koreya va Italiya oʻrtasidagi vaqt farqi 7 soat boʻlgani bois, ayni shu damda Italiyada endigina tushlik vaqti boʻlib turgandi. Merida hashamatli zalda otasi bilan birga stol atrofida tushlik qilayotgan edi.
Otasi har zamonda bir biznes uchrashuvlari yuzasidan telefonda gaplashib qoʻyar, ammo qarshisida oʻtirgan qiziga deyarli butun dasturxon davomida lom-mim deb gapirmasdi. Merida ham buni sezib, likopchasidagi taomni sanchqi bilan oʻynab, istamaygina sekin ogʻziga solib oʻtirardi. Bir oz vaqt oʻtgach, u tomogʻini qirib, sukunatni buzdi

— Dada, sizdan bir narsa soʻrasam boʻladimi? — dedi u qiziqish bilan.

Mr. Genrix Hardenberg gap nimaligini tushunish uchun qiziga sinovchan tikildi

— Xoʻsh, nima soʻramoqchisan?

— Siz... Jeonlarni taniysizmi? — dedi Merida bir oz oʻylanib, gapni toʻgʻridan-toʻgʻri maqsadga burab.

Mr. Genrix qoʻlidagi sanchiqni shartta stol ustiga qoʻydi-da, yuzi birdan jiddiylashib ketdi.

— Nega birdan soʻrab qolding? Yoki men bilmagan nimadir boʻldimi, qizalogʻim?

Merida tezda boshini chayqadi

— Yoʻq, aslida men sizni doim ularning familiyasini eshitib qolganingizda jahlingiz chiqishining sababini bilmoqchi edim. Oʻzi ular bilan oʻrtangizda qanday toʻsiq bor? — Merida qoʻlini iyagi ustiga tirab, katta qiziqish bilan otasining ogʻziga tikildi.

— Juda uzun hikoya! Buni bilishing shart emas, — deb gapni qisqa qilmoqchi boʻldi otasi.

— Axir dada, qiziqayapman. Ayta qoling!

Genrix uzoq sukut saqlab soʻng gapirdi.

— Singlimni... — deb gap boshladi u ovozi oʻzgarib. — Jeon Hyunsuk! Oʻsha lanati singlimni oʻziga mashuqa qilib olgandi. Buni bilib qolganimda, singlimni undan butunlay uzoqroq tutmoqchi, qutqarmoqchi boʻldim, ammo...

Genrix gapini oxiriga yetkazolmay toʻxtab qoldi. Uning qoʻllari gʻazabdan shunday musht boʻlib tugüldiki, stol ustidagi suv solingan stakanni qattiq siqqanidan shisha parchalanib, sinib ketdi. Merida qoʻrqqanidan birdan choʻchib tushdi va darhol otasining qoʻli ostidagi shisha siniqlarini sarosimaga tushib tera boshladi

— Dada, qoʻlingiz...

— Oʻsha yaramas singlimni oʻldirdi, — dedi Genrix, koʻzidan yuziga bir tomchi yosh dumalab tusharkan. — “Meniki boʻlmasa, hech kimniki boʻlmaydi” dedi-yu, singlimni oʻldirdi.

Merida eshitgan gaplaridan mutlaqo hayron boʻlib, qotib qolgandi. Chunki Jungkook unga bu qonli voqealar va oilaviy sirlar haqida ilgari hech qachon gapirmagan edi.

Merida

Artemis

Kira (Oʻsha qiz)

Eʼtiboringiz uchun rahmat! Keyingi qism uchun reaksiya bildirishni unutmang.

𝔓𝔥𝔦𝔩𝔞𝔫𝔡𝔢𝔯𝔢𝔯

2026-07-04T12:42:25.942Z

•2• episode

Belkuraklarni muzlagan yerga ogʻir sudrab, qorli soʻqmoqlar orqali yogʻoch uycha yoniga yetib kelishgan uch qizning xayolida faqat birgina fikr aylanardi — bu mudhish joydan tezroq juftakni rostlash. Ular qanday kelishgan boʻlsa, hech qanday iz qoldirmay, xuddi shunday pinhona ketishni rejalashtirib qoʻyishgandi.

Ammo taqdir oʻyinini boshlab boʻlgan edi.
Toʻsatdan Artemis boʻynida mayda, ammo keskin ogʻriqli sanchishni his qildi. Xuddi tana aʼzosiga zaharli nina sanchilgandek boʻldi. Bir necha soniya ichida uning koʻzlari xiralashib, borliq aylanib ketdi; u yonidagi Kira va Idaga biror ogʻiz soʻz aytishga yoki vaziyatni tushunishga ulgurmasdan, jonsizdek qor ustiga quladi.
Kira sherigining birdan yerga yiqilganidan hayratga tushib, dahshat ichida uni oʻrnidan turgʻizmoqchi boʻlib endigina egilgan edi hamki, uning ham boʻyniga xuddi shunday narsa kelib urildi. Kira gʻayriixtiyoriy ravishda qoʻlini boʻyniga olib borib, oʻsha mayda ninani sugʻurib oldi va barmoqlari orasidagi narsaga qarab, atrofga alanglashga urindi. Biroq ulgurmadi — miyasiga urgan kuchli uyqu toʻlqini uning ham koʻzlarini mahkam yumishga majbur qildi va u ham hushsiz yerga yiqildi.
Atrofda nimalar boʻlayotganini koʻrib turgan Idani vahima butkul qamrab oldi. U daxshat ichida koʻzlarini katta-katta ochib, atrofga qaradi. Qor gupillab, quyuq boʻlib yogʻayotgani sababli uzoqni koʻrib boʻlmasdi, borliq oq parda ortiga yashiringandi. Ammo Ida bor diqqatini jamlab, oʻzlariga yaqin boʻlgan ulkan daraxtlar tomon qaradi va qalin qor ortida, daraxt soyasida turgan oʻsha tanish qiyofani — Albertni koʻrib qoldi.

Bu Jungkookning eng yaqin yordamchisi, har qanday qora va oq ishlarida birga yuradigan sirdoshi edi.

Albertni koʻrgach, Idani dahshatli haqiqat chirmab oldi va u bor kuchi bilan qarama-qarshi tomonga qarab qochishga urindi. Biroq ulgurmadi. Havoda qisqa hushtaksimon ovoz eshitildi-yu, uning oyogʻiga va yelkasiga ketma-ket oʻq kelib tegdi. Bu oddiy oʻq emas, balki tarkibida oʻta kuchli uyqu dorisi boʻlgan maxsus ninali oʻqlar edi. Dori tanasiga tarqalar ekan, Ida ogʻriqdan, ayozdan va vujudini qoplayotgan karaxtlikdan qaltirab yerga yiqildi. Uning ogʻirlashib borayotgan qovoqlari orasidan oxirgi koʻrgan manzarasi — Albertning qorlarni gʻichirlatib, uning qarshisiga sovuqqonlik bilan qadam bosib kelayotgani boʻldi.

Shu bilan Idani ham koʻzlari butkul yumildi va oʻrmonni qaytadan qabr sukunati qopladi.

Flashback. 2 yil avval.

~~Inson aqlli boʻlish uchun baʼzan biroz ahmoqlik qilishi kerak, xuddi shuningdek, atrofidagilar nigohida mukammal bir ahmoqqa aylanish uchun ham insondan anchagina aql va ustamonlik talab etiladi.~~

Italiya.

Qadimiy uslubda qurilgan koʻp qavatli kvartira. Kichik balkon eshiklaridan kirayotgan mayin shabada xonadagi ehtiros va shiddatli nafaslarni bosolmasdi. Ikki vujud bir-biriga qorishib, ter bosgan tanalar tez-tez va uzuq-uzuq nafas olardi. Bu yerda soniyalar toʻxtab qolgandek, faqatgina tunning ehtirosli pichirlashlari eshitilardi.

Yigit oʻzini asta oʻnglab, qizning ipakdek silliq, yalangʻoch tanasini bagʻriga yaqinroq tortdi. Qorongʻulikda ularning koʻzlari bir-biriga tutashdi — biri tubsiz va oʻtkir, ikkinchisi esa sehrlangan va taslim boʻlgan nigohlar. Lablar yana bir bor qaynoq va shirin boʻsa bilan birlashdi, soʻng ular yana bir-birlariga jim tikilib qolishdi.

— Seni sevaman, Mr. Jeon, — dedi qiz nozlanib, barmoqlari bilan yigitning keng yelkalarini chizib chizarkan.

— Seni sevaman, Ms. Hardenberg! — deya javob qaytardi Jungkook va bu safar qizning qizargan yanogʻiga mayin oʻpich qoldirdi.

Biroq bu lahzalar uzoq davom etmadi. Qiz toʻsatdan yotoqdan turdi-da, yelkalariga shoyi tungi halatini tashlab, shoshib balkonga chiqdi. Uning nigohlarida toʻsatdan paydo boʻlgan gʻam va tushkunlik soya solgandi.
Jungkook yotgan joyidan qoʻllarini boshining ortiga qoʻygancha, uning ortidan qarab gapirdi

— Shu kunlarda biroz oʻychan koʻrinasan. Tinchlikmi?

Qiz tungi havoni ichiga yutib, chuqur nafas oldi va ortiga oʻgirilib Jungkookka qaradi. Uning koʻzlarida havotir bor edi

— Dadam... U sen bilan koʻrishmoqchi! Ammo...

Jungkookning yuzidagi mayinlik gʻoyib boʻldi. U sekin oʻrnidan turdi, qorongʻu xona boʻylab yurib, balkon chetida turgan qizning yoniga bordi. Uning ovozi endi jiddiy va sovuqroq jarangladi

— Dadang bilan uchrashsam, sen bilan ortiq koʻrisha olmayman. Buni oʻzing ham yaxshi bilasan!

— Aynan buni bilganim uchun ham ich-etimni yeb siqilyapman, — qizning ovozi titrab ketdi. — Jungkook, dadam bilan oʻrtangizdagi bu bitmas-tuganmas dushmanlikka nuqta qoʻy, men uchun! Shunda ikkimiz ham hech kimdan qochmay, ochiqchasiga birga boʻlamiz!

— Biz shundoq ham birgamiz, Ida, — dedi Jungkook uning yuziga tushgan sochlarini qulogʻining ortiga oʻtkazib.

— Men bunday yashirinishni emas, keyinchalik toʻyimiz boʻlishini, qonuniy turmush qurishimizni nazarda tutdim! — qiz uning koʻzlariga umid va ichki bir qoʻrquv bilan tikildi. — Turmush quramiz, shundaymi?

— Albatta, — dedi Jungkook qatʼiy ohangda, ammo koʻzlari sovuq edi. — Ammo bu masalada dadang bilan boʻlgan dushmanlikni shunchaki doʻstlik bilan yakunlash mening qoʻlimda emas. Bu juda chuqur ildiz otgan.

Qiz ogʻir xoʻrsindi. Bu javob uni qoniqtirmagan boʻlsa-da, Jungkookning tarovati uni oʻziga tortardi. U oʻzini yigitning keng bagʻriga otdi va uni goʻyo yoʻqotib qoʻyishdan qoʻrqqandek mahkam quchoqladi. Jungkook ham qizning kichik, nozik jussasini bagʻriga bosib, sochlarni silar ekan, qulogʻiga pichirladi

— Merida!

Qiz goʻyo tok urgandek Jungkookni koʻkragidan turtib, oʻzini bir oz uzoqlashtirdi. Yuzida norozilik aks etgandi

— Iltimos, meni Merida dema! Bu ism dadamga yoqadi, menga emas. Men Idaman, faqatgina Ida!

Jungkook labining cheti bilan sirli kulib qoʻydi. Qizning jahli chiqishi unga yoqardi, u asab oʻynashni oʻrniga qoʻyardi

— Merida ham chiroyli ism. Ida esa shunchaki Meridaning qisqartma shakli, shunday emasmi?

Qiz norozi ohangda bosh chayqadi. Keyin nigohlarini yerga qaratib, pichirladi

— Qachon qaytasan? Seni yana qancha kutishim kerak?

Jungkook bilagidagi soatiga koʻz tashladi, soʻng balkonning temir panjaralariga suyanib, uzoqlarga, tong yorishayotgan ufqqa qaradi

— 3-4 haftada... Ammo orada seni juda sogʻinsam, albatta kelaman.

Idaning yuziga qaytadan tabassum yugurdi. U yana yigitga yaqinlashib, uning lablaridan qayta-qayta boʻsa ola boshladi.

Tong otdi.

Quyosh nurlari Italiya koʻchalarini yoritar ekan, Jungkook allaqachon kiyinib, tayyor boʻlgandi. U Ida bilan sovuqqonlik va ehtiros qorishiq tarzda xayrlashdi. Kvartiradan chiqib, pastda kutib turgan qora rangli hashamatli mashinasi tomon yurdi. Eshik oldida uni shaxsiy haydovchisi va ishonchli odami Albert kutib oldi.
Ular ortiqcha gap-soʻzsiz aeroport tomon yoʻl olishdi. Maxsus tayyorlangan xususiy samolyot osmonga koʻtarildi.

"

Bir necha soatlik sokin va zerikarli parvozdan soʻng, samolyot Koreya hududiga kirib keldi.

Jungkook yana Albert bilan birga oʻz uyi tomon ketib borardi. Mashina saloni jim faqatgina gʻildiraklarning tekis ovozi eshitilardi. Albert odatda ortiqcha savol bermas, chegarani yaxshi bilardi. Ammo bu safar uning yuzidagi jiddiylik boshqacha edi. U toʻsatdan oynadan Jungkookga qarab gap boshladi

— Artemis xonim katta qoʻrgʻonda ekanlar.

Jungkook buni eshitib qoshlarini chimirdi. Nigohini telefondan olib, haydovchiga qaradi

— qoʻrgʻonda? Tong sahardan u yerda nima qilyapti u?

— Menga ham hozirgina xabar yuborishdi, Jungkook. Anigʻini bilmayman. Agar ruxsat bersangiz, hozir qoʻngʻiroq qilib surishtiraman.

— Yoʻq, oʻzim qoʻngʻiroq qilaman, — dedi Jungkook

Jungkook avval xotini Artemisning raqamiga qoʻngʻiroq qildi, biroq goʻshak uzoq gudoklardan keyin ham koʻtarilmadi. Ichidagi shubha va gʻashlik ortib, u darhol onasiga Jeon xonimga qoʻngʻiroq qildi. Onasining xavotirli ovozini va gaplarini eshitgach, Jungkookning yuzi oʻzgardi. U telefonni oʻchirib, Albertga qisqa buyruq berdi

— Tezroq hayda. Toʻgʻri qoʻrgʻonga.

Onasining aytishicha, kecha tunda Artemis kutilmaganda zinalardan yiqilib tushgan va oyogʻi qattiq jarohatlangan edi. Buning ustiga, yana bir gap borligini, lekin buni telefonda aytib boʻlmasligini urgulagandi. Jungkookning ichiga gʻulgʻula tushdi, miyasida ming xil fikr aylana boshladi.
Mashina manziliga yetib keldi.

Jeonlar qorgʻoni.

Jungkook mashina toʻxtashi bilan ichkariga shoshib kirib bordi. Katta zalga qadam qoʻyishi bilanoq, uning ogʻzidan chiqqan birinchi soʻz shu boʻldi

— Xotinim qayerda? Nima boʻldi?

Uni birinchi boʻlib kutib olgan onasi Jeon xonim boʻldi. U oʻgʻlining yelkasidan tutib, tinchlantirishga urindi

— Tinchlan, oʻgʻlim. Hammasi yaxshi, xavotirlanma. Shunchaki oyogʻi biroz lat yegan, xolos. U xonasida.

Jungkook onasining gapini oxirigacha eshitmay, Artemis yotgan yotoqxonaga kirdi. Artemis divanda oyoqlarini choʻzib yotar, uning yuzida biroz charchoq boʻlsa-da, Jungkookni koʻrishi bilan koʻzlari quvonchdan porlab ketdi.

— Jungkook! — deya qiz ovozi titrab, qoʻllarini erini quchoqlash uchun keng ochdi.
Jungkook uning yoniga oʻtirib, xotinini sekin va mayinlik bilan bagʻriga bosdi. Uning ovozida chinakam xavotir bor edi

— Oyogʻing yaxshimi? Nega menga darhol xabar bermading? Juda ogʻrimayaptimi?

Artemis jilmaydi. U erining savollariga javob berish oʻrniga, Jungkookning issiq kaftini sekin ushladi va uni oʻzining qorni ustiga qoʻydi. Qizning koʻzlarida yosh qalqidi, lekin bu baxt yoshlari edi.

— Jungkook... Biz... biz yaqinrada ota-ona boʻlar ekanmiz... — Artemis shu gapni pichirlab aytdi.

Jungkook bu gapni eshitib, qotib qoldi. Uning hayratdan qoshlari yuqoriga koʻtarildi, yuragi bir soniyaga urishdan toʻxtagandek boʻldi. Ammo bu hayrat lahzasi oʻrnini darhol cheksiz hislar egalladi. U xotinini har qachongidagidan ham qattiqroq bagʻriga bosdi. Soʻngra sekin undan uzoqlashib, qizning koylagini biroz koʻtardi va uning hali tekis boʻlgan qornini ohista, mehr bilan siladi. Keyin esa oʻsha yerga chuqur, uzoq va muqaddas bir oʻpich qoldirdi.

Jungkook pov:

Ota boʻlish tuygʻusini his qilish... bu shunchaki ajoyib, soʻz bilan tushuntirib boʻlmaydigan darajada daho narsa ekan. Men buni anchadan beri rejalashtirib, hayolan kutib yashayotgan edim. Va nihoyat, menga birinchi boʻlib aynan suyukligim Artemis bu baxtni his qildirdi.

Lakin mening hayotim faqat bitta ayol bilan cheklanib qoladigan darajada oddiy emas. Bir necha soatgina avval suyukli sevgilim Meridamni Italiyada qoldirib, uchib keldim. Ichimda ota boʻlish, naslimni davom ettirish istagi kun sayin olovlanib borayotgani uchun ham oxirgi paytlarda uning yoniga tez-tez boradigan, uni oʻzimga har qachongidan ham qattiqroq bogʻlaydigan boʻlgandim. Har bir uchrashuvimiz xuddi soʻnggisi kabi ehtirosli oʻtardi.

Odamlar bitta odamni sevadi, men esa birdaniga uchta ayolni telbalarcha sevaman. Ularning har birini qalbimda oʻzining alohida oʻrni bor. Ularni bir-biri bilan solishtirib ham boʻlmaydi birining oʻrnini boshqasi hech qachon bosolmaydi. Xotinim — mening uyim, sadoqatim. Merida — mening erkinligim, aqldan ozdiruvchi ehtirosim. Kira esa — mening sof, hali kashf qilinmagan va soʻzsiz itoatkor dunyoyim.

Agar bu dunyoda ahmoqona qonunlar, jamiyatning oʻylab topgan taqiqlari boʻlmaganida edi, men bu uchta goʻzalni bir vaqtning oʻzida, hech ikkilanmay bitta toʻshakka, bitta qoʻynimga kiritgan boʻlardim. Men ularning egasiman, ular esa mening eng qimmatli mulklarim.

Tong sahardan Jungkook odatdagidek uyni tark etib, ishga yoʻl oldi. Koreya noqonuniy kontrabanda klanining rahbari sifatida uning hayoti tinimsiz harakat va xavf-xatardan iborat, qoʻllari deyarli har doim ish bilan band edi. Chegaradan yashirincha kirib kelayotgan yirik tovarlar, mamlakatdan yashirin yoʻllar bilan eksport qilinadigan mollar, bojxona nazoratini aylanib oʻtadigan millionlab dollarlik kelishuvlar — bularning barchasini shaxsan oʻzi nazorat qilishi shart edi. Birgina xato butun imperiyani qulatishi mumkinligini u juda yaxshi bilardi.

Bu cheksiz bosim, uyqusiz tunlar va charchoq uni jismonan ham, ruhan ham yemirib borardi. Ana shunday charchoq va kuchli stress iskanjasida qolganda, Jungkook oʻzini tiklash va tetiklashish uchun qora dori isteʼmol qilardi. Bu zararli odat dastlab shunchaki charchoqni olish uchun boshlangan boʻlsa-da, oxirgi uch yil ichida deyarli avjiga chiqib, boshqarib boʻlmas darajaga yetgandi. Endi u shunchaki ermak emas, balki hayot-mamot masalasi edi.
Uning yonida, kiyimlari choʻntagida yoki mashinasi ichida doim dori tayyor turishi shart edi, aks holda tana aʼzolarini kuchli qaltiroq bosib, Jungkook oʻzini butunlay yoʻqotib qoʻyardi. Miya ishdan toʻxtar, asablar taranglashar va atrofidagilarga nisbatan vahshiy bir gʻazab uygʻonardi. U qora doriga shu darajada qattiq oʻtirib qolgandiki, usiz oʻzining kimligini ham eslay olmaydigan ahvolga kelgandi.
Aslida, mafiya dunyosida hech qachon sogʻlom hayot kechirib boʻlmaydi. Bu qora olamning oʻziga xos qonunlari bor: bu yerda yurganlarning deyarli hammasi yo narkoman, yo piyonista, yo qonxoʻr, yoki allaqachon aqldan ozgan ruhiy kasal hisoblanadi. Shunisi bilan ham bu dunyo "noqonuniy dunyo" deb ataladi. Negaki, har tomonlama sogʻlom, vijdoni va ruhiyati joyida boʻlgan oddiy inson hech qachon bunday iflos, qonli ishlarga qoʻl urmaydi, har soniyada oʻlim bilan yuzma-yuz kelishni tanlamaydi.

Jungkook ham, afsuski, ana oʻsha chirigan tizimning qurbonlaridan biriga aylanib ulgurgandi. Tashqaridan qaraganda qudratli, boy va kelishgan klan rahbari boʻlib koʻrinsa-da, ich-ichidan u allaqachon oʻsha qora dori taʼsirida oʻzligini yoqotgan, qalbini zulmat qoplagan tirik murdalardan biriga aylanib boʻlgandi.

Jeon Jungkook

Merida (Ida)

Jeon Suna Jungkookni onasi

Artemis

Eʼtiboringiz uchun rahmat. Keyingi qism uchun reaksiya bildirishni unutmang!

𝙰𝚣𝚞𝚛𝚊

Libido

Politsiya boshqarmasi

Libido

Jungkook pov:

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

Jungkook POV

Ari POV:

Jungkook POV:

Ari POV:

Ouflydutfotdiugiyfoygoyfoyfpufpufp

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

𝕃𝕚𝕓𝕚𝕕𝕠

Philanderer

Dengiz porti.

Jungkookning uyi.

Italiya

𝔓𝔥𝔦𝔩𝔞𝔫𝔡𝔢𝔯𝔢𝔯

•2• episode

Bu Jungkookning eng yaqin yordamchisi, har qanday qora va oq ishlarida birga yuradigan sirdoshi edi.

Shu bilan Idani ham koʻzlari butkul yumildi va oʻrmonni qaytadan qabr sukunati qopladi.

— Seni sevaman, Mr. Jeon, — dedi qiz nozlanib, barmoqlari bilan yigitning keng yelkalarini chizib chizarkan.

— Seni sevaman, Ms. Hardenberg! — deya javob qaytardi Jungkook va bu safar qizning qizargan yanogʻiga mayin oʻpich qoldirdi.

— Shu kunlarda biroz oʻychan koʻrinasan. Tinchlikmi?

Qiz tungi havoni ichiga yutib, chuqur nafas oldi va ortiga oʻgirilib Jungkookka qaradi. Uning koʻzlarida havotir bor edi

— Dadam... U sen bilan koʻrishmoqchi! Ammo...

Jungkookning yuzidagi mayinlik gʻoyib boʻldi. U sekin oʻrnidan turdi, qorongʻu xona boʻylab yurib, balkon chetida turgan qizning yoniga bordi. Uning ovozi endi jiddiy va sovuqroq jarangladi

— Dadang bilan uchrashsam, sen bilan ortiq koʻrisha olmayman. Buni oʻzing ham yaxshi bilasan!

— Aynan buni bilganim uchun ham ich-etimni yeb siqilyapman, — qizning ovozi titrab ketdi. — Jungkook, dadam bilan oʻrtangizdagi bu bitmas-tuganmas dushmanlikka nuqta qoʻy, men uchun! Shunda ikkimiz ham hech kimdan qochmay, ochiqchasiga birga boʻlamiz!

— Biz shundoq ham birgamiz, Ida, — dedi Jungkook uning yuziga tushgan sochlarini qulogʻining ortiga oʻtkazib.

— Men bunday yashirinishni emas, keyinchalik toʻyimiz boʻlishini, qonuniy turmush qurishimizni nazarda tutdim! — qiz uning koʻzlariga umid va ichki bir qoʻrquv bilan tikildi. — Turmush quramiz, shundaymi?

— Albatta, — dedi Jungkook qatʼiy ohangda, ammo koʻzlari sovuq edi. — Ammo bu masalada dadang bilan boʻlgan dushmanlikni shunchaki doʻstlik bilan yakunlash mening qoʻlimda emas. Bu juda chuqur ildiz otgan.

— Merida!

Qiz goʻyo tok urgandek Jungkookni koʻkragidan turtib, oʻzini bir oz uzoqlashtirdi. Yuzida norozilik aks etgandi

— Iltimos, meni Merida dema! Bu ism dadamga yoqadi, menga emas. Men Idaman, faqatgina Ida!

Jungkook labining cheti bilan sirli kulib qoʻydi. Qizning jahli chiqishi unga yoqardi, u asab oʻynashni oʻrniga qoʻyardi

— Merida ham chiroyli ism. Ida esa shunchaki Meridaning qisqartma shakli, shunday emasmi?

Qiz norozi ohangda bosh chayqadi. Keyin nigohlarini yerga qaratib, pichirladi

— Qachon qaytasan? Seni yana qancha kutishim kerak?

Jungkook bilagidagi soatiga koʻz tashladi, soʻng balkonning temir panjaralariga suyanib, uzoqlarga, tong yorishayotgan ufqqa qaradi

— 3-4 haftada... Ammo orada seni juda sogʻinsam, albatta kelaman.

Idaning yuziga qaytadan tabassum yugurdi. U yana yigitga yaqinlashib, uning lablaridan qayta-qayta boʻsa ola boshladi.

Tong otdi.

"

Bir necha soatlik sokin va zerikarli parvozdan soʻng, samolyot Koreya hududiga kirib keldi.

— Artemis xonim katta qoʻrgʻonda ekanlar.

Jungkook buni eshitib qoshlarini chimirdi. Nigohini telefondan olib, haydovchiga qaradi

— qoʻrgʻonda? Tong sahardan u yerda nima qilyapti u?

— Menga ham hozirgina xabar yuborishdi, Jungkook. Anigʻini bilmayman. Agar ruxsat bersangiz, hozir qoʻngʻiroq qilib surishtiraman.

— Yoʻq, oʻzim qoʻngʻiroq qilaman, — dedi Jungkook

— Tezroq hayda. Toʻgʻri qoʻrgʻonga.

Jungkook mashina toʻxtashi bilan ichkariga shoshib kirib bordi. Katta zalga qadam qoʻyishi bilanoq, uning ogʻzidan chiqqan birinchi soʻz shu boʻldi

— Xotinim qayerda? Nima boʻldi?

Uni birinchi boʻlib kutib olgan onasi Jeon xonim boʻldi. U oʻgʻlining yelkasidan tutib, tinchlantirishga urindi

— Tinchlan, oʻgʻlim. Hammasi yaxshi, xavotirlanma. Shunchaki oyogʻi biroz lat yegan, xolos. U xonasida.

Jungkook onasining gapini oxirigacha eshitmay, Artemis yotgan yotoqxonaga kirdi. Artemis divanda oyoqlarini choʻzib yotar, uning yuzida biroz charchoq boʻlsa-da, Jungkookni koʻrishi bilan koʻzlari quvonchdan porlab ketdi.

— Jungkook! — deya qiz ovozi titrab, qoʻllarini erini quchoqlash uchun keng ochdi.Jungkook uning yoniga oʻtirib, xotinini sekin va mayinlik bilan bagʻriga bosdi. Uning ovozida chinakam xavotir bor edi

— Oyogʻing yaxshimi? Nega menga darhol xabar bermading? Juda ogʻrimayaptimi?

Artemis jilmaydi. U erining savollariga javob berish oʻrniga, Jungkookning issiq kaftini sekin ushladi va uni oʻzining qorni ustiga qoʻydi. Qizning koʻzlarida yosh qalqidi, lekin bu baxt yoshlari edi.

— Jungkook... Biz... biz yaqinrada ota-ona boʻlar ekanmiz... — Artemis shu gapni pichirlab aytdi.

Ota boʻlish tuygʻusini his qilish... bu shunchaki ajoyib, soʻz bilan tushuntirib boʻlmaydigan darajada daho narsa ekan. Men buni anchadan beri rejalashtirib, hayolan kutib yashayotgan edim. Va nihoyat, menga birinchi boʻlib aynan suyukligim Artemis bu baxtni his qildirdi.

Agar bu dunyoda ahmoqona qonunlar, jamiyatning oʻylab topgan taqiqlari boʻlmaganida edi, men bu uchta goʻzalni bir vaqtning oʻzida, hech ikkilanmay bitta toʻshakka, bitta qoʻynimga kiritgan boʻlardim. Men ularning egasiman, ular esa mening eng qimmatli mulklarim.

— Jungkook! — deya qiz ovozi titrab, qoʻllarini erini quchoqlash uchun keng ochdi.
Jungkook uning yoniga oʻtirib, xotinini sekin va mayinlik bilan bagʻriga bosdi. Uning ovozida chinakam xavotir bor edi