Kira

𝖡𝖤𝖧𝖨𝖭𝖣 𝖳𝖧𝖤 𝖫𝖤𝖭𝖲

2026-08-21T15:24:31.743Z

3-𝖼𝗁𝖺𝗉𝗍𝖾𝗋
𝖠𝗎𝗍𝗁𝗈𝗋: 𝖱.𝖪

Ijtimoiy tarmoqlar daryosidagidek tinimsiz yangilanayotgan xabarlar oqimi yigitning koʻz oʻngidan behisob oʻtib borardi. Telefon ekrandan taralayotgan yorugʻlik uning mutlaqo xotirjam va maʼnosiz chehrasini yoritib turardi. Goʻyo u shunchaki vaqt oʻtkazish uchun barmoqlarini qimirlatayotgandek edi, ammo ich-ichidan butunlay boshqa dunyoda edi. Kutilmagan bir lahzada uning barmogʻi ekranda toʻxtab qoldi. Koʻz oʻngidagi rang-barang suratlar gʻoyib boʻlib, miyasida bugun maktabda yuz bergan oʻsha algʻov-dalgʻov voqealar zanjiri qayta aylana boshladi. Oshxonadagi oʻsha oʻgʻir havo, kutilmagan toʻqnashuvlar va hovlidagi gap-soʻzlar... Hammasi shunchalik tez sodir boʻlgandiki, u endigina bularning magʻzini chaqishga, vaziyat naqadar jiddiylashayotganini anglashga ulgurayotgan edi. Ichidagi qandaydir xavotir yoki bir qaror uni oʻtirishga qoʻymadi. Yigit chuqur nafas olib, telefonini stol ustiga tashladi-da, shiddat bilan oʻrnidan turdi. U xonaning ogʻir eshigini ochib, yoʻlak boʻylab odimladi. Bir eshik qarshisida toʻxtab, uni ohista taqillatgan koʻyi ochdi. Xona ichida odatiy sokinlik hukmron, stol ustidagi chiroqning mayin nuri ostida dars tayyorlash bilan band boʻlgan qiz koʻzga chalindi. U daftarlar va kitoblar olamiga shunchalik shoʻngʻib ketgandiki, eshik ochilganiga ham darrov eʼtibor qaratmadi. Yigit eshik tirqishiga suyanib, bir muddat uning bu xotirjam qiyofasini kuzatib turdi, soʻngra xonadagi sukunatni buzib, qizga qarab gap boshladi.

- Hech narsaga tushunmayapman. Raniya kim oʻzi? Har doim u haqida yomon gaplar eshityapman. Raniya bilan Taehyung rostdan ham sevishganlar boʻlganmi?

- Menimcha ham shunday, - daftarga yozishdan toʻxtab boshini koʻtardi, - Jungkook degan yigit keldi bugun, koʻrding toʻgʻrimi? Oʻsha yigit Raniya 'Taehyung qayerda, yana urishib qoldingizmi sevishganlar' deb gapirdi.

- Raniyadan soʻradingmi bu haqida?

- Yoʻq. Biroq, Raniya menga bir narsa haqida aytib bermoqchi edi. Hozir eslolmayapman, - eslashga harakat qilayotgandek bir nuqtaga tikilib qoldi, - Ha, boʻldi esladim! Bugun maktab oshxonasida yoninga borgan oʻquvchilar haqida aytib bermoqchi edi. Uning aytishi boʻyicha ularga chidab boʻlmas ekan. Ammo, darsdan soʻng uni hech qayerdan topa olmadim. Ketib qolibdi. Haqiqatdan ham gʻalati qizdek. Toʻxta, sen hozirgina u haqida yomon gaplar eshityapman dedingmi?

- Ha. Maktabda faqat u haqida gapiriladi. Eshitmadingmi? Nahotki? Ikki kun boʻldi u maktabga kelganimizga, hoy qiz. Ammo, sen aytganingdek rostdan ham u gʻalati qiz. Balki, yaxshi qiz emasligi haqiqat.

- Mutlaqo unday emas. Juda ham yaxshi qiz. U bilan gaplashib koʻrganingda edi. Hech qachon hayotimda bir inson bilan bunchalik tez doʻst boʻlib ketmaganman.

- Rosé, tushun. Nufuzli xalqaro maktab boʻlishiga qaramay bu maktab menga gʻalati koʻrinyapti. Gʻiybatlar, haqoratlar, tahdidlar bilan toʻlib ketgan. Bu nom faqat niqob uchun. Gapimni unutmaysan deb umid qilaman, - eshikni yopgan kabi sekin qadamlar bilan ortiq hech narsa haqida gapirishga urinmay oʻz xonasi tomon keta boshladi.

*Umuman tushunmayapman. Ular faqat bir-birini yomonlayapti. Aslida kim haqiqatni aytyapti? Balki, ikkalasi ham yolgʻonchi rolida? Ochigʻi Taehyung haqiqatni aytayotgandek. Maktab ichida Raniya yomon gaplar, haqoratlarga koʻmilib ketgan. Hech bir odam isbotsiz qora nomga ega boʻlmaydi. Ular haqida unutish kerak, ammo nega Taehyung menga yopishishni boshladi? Maqsadi nima? Uning koʻzlari huddi olov kabi yonmoqda. Oʻynoqilik, gʻazab, jirkanish..

Yotogʻi ustiga oʻzining bor vazni bilan tashlab, chuqur xoʻrsindi. Koʻp oʻylash alomatlaridan koʻksida yuragi siqilishni boshlaganini sezmoqda. Ogʻir nafaslar. Xona harorati yuqori darajaga chiqqandek. Qoʻli bilan kiyimining yoqasini qattiq gʻijimlab soʻngra uni tezkorlik bilan yechishga urindi. Uni xonaning bir burchagiga eʼtibor bermay otib tashlar ekan, butunlay kiyimsiz tanasidan koʻkrak qafasining tez-tez koʻtarilib tushishini muammosiz koʻrish mumkin.

- Tashqarida yomgʻir yogʻyapti-ku. Ichkari issiq, - tinch xonani uning nafas olgan ovozlari egallab oldi.

« Raniya pov: »

Balki, men shunchaki laʼnatlanganman. Hayotimda nur bor edi va u nur bir soniya ichida hamma tarafga sachrab ketdi. Shunchaki yoʻq boʻlib ketishni istayman. Oʻz qarindoshim ham meni haqoratladi. Endi kimdan yaxshilik kutay?

"Sening bunday pastkashlik qilishing haqida hayolimni bir burchagiga ham keltirmadim. Ammo, bilsam.. sen uni qilib boʻlgan ekansan. Sendek doʻstim, qarindoshim borligidan afsuslanib ketyapman. Endi seni koʻrishni istamayman. Hammasiga ming laʼnat! Shunchaki hayotimdan yoʻq boʻlib ket!"

Qayerda ekanligimni bir zumga unutdim goʻyo. Atrofga koʻz tashlar ekanman huddi xona torlashib ketayotgandek, nafasim boʻgʻzimga tiqildi, suyaklarim taranglashdi. Ohista oʻrnimdan turib deraza tomon yura boshladim. Oyogʻim polning qattiqligini his qilmayapti, hech narsani his qilmayapti. Derazani qaltiragan qoʻlim bilan ochar ekanman, tashqaridagi hamma sovuq shamollar yuzimga ufurib, sochlarimni har tomonga uchirib yubordi. Yuzimga tushib halaqit berayotgan soch tolalarini tezlik bilan qulogʻim ortiga oldim. Oʻpkamni yomgʻir havosi toʻldirgan kabi tashqari tomon intildim. Asfalt ustiga toʻplanib qolgan yomgʻir suvini har tarafga sachratib yuborgan mashina ovozlari, signallari, shamol ovozi yana har qanday ovozlar qulogʻimga hozirgi ayni vaqtda kuy kabi eshitiladi.

- Hech kimga kerak emasman, - pastga koʻz tashladim. Ikkinchi qavatdaman. Oʻlishim aniq emas. Balki, yana tirik qolsam bundan battar azobga qolishim mumkin? Menimcha bunga hojat yoʻq. Tezda oynani yopib, ustimga qalinroq kiyim kiyishim uchun shkafim tomon yura boshladim. Shunchaki bu uy meni yeb bitirayotgandek.

Timeskip | Bir necha daqiqalardan soʻng.

Eshikni ochgan koʼyi uzun yoʻlak boʻylab koʻz tashladi. Hech kim yoʻqligiga amin boʻlib xonadan sekin qadamlar bilan chiqishga harakat qildi. Yoʻlak boʻylab har tarafga koʻz tashlab, ehtiyotkorlik bilan zina tomon yoʻl oldi. Zinadan tezlik bilan, ammo tovushsiz qadamlar ila tushib, asosiy eshikka yaqinlashdi. Ogʻir nafas olib, eshikni ochdi-da tezda chiqib ketdi.
Tashqaridagi salqin havo yuziga urildi. Atrofga olazarak bo'lib qarab, sharpasini bildirmaslik uchun soyalar ostidan yurishga urindi. Devor chetlari bo'ylab sekingina aylanib, har bir g'o'ng'illagan tovushga quloq solib, ehtiyotkorlik bilan ko'chaga chiqib oldi.

- Nihoyat. Hamma narsa boʻlishidan oldin bunday tarzda chiqmasdim. Erkin qush kabi edim. Endi esa nima qilayotganimga koʻz yugurtirsam oʻzimni ahmoq kabi koʻryapman, - qoʻlini jacketining choʻntagiga solib, havodan bahramand oldi. Har nafasi bugʻga aylanib, sovuqligini isbotlayotgan kabi. Shu payt habar kelganini bildiruvchi ovoz eshitildi. Choʻntagidan telefonini olib qulfdan chiqarar ekan, kim yozganini koʻrib, toʻxtab qoldi.

"Ahvoling yaxshimi? Uyingdamisan? Gaplashib olsak boʻladimi?" - Hyunjindan.

Klaviatura ustida barmoqlari tezlik bilan harakatlanib javob qaytardi.

"Tashqaridaman. Uyimning yonidagi qahvaxonada kutaman."

Joʻnatish tugmasini bosishdan oldin biroz oʻylanib, soʻngra bosdi-yu, telefonini qayta choʻntagiga soldi. Yana atrofga nazar tashlab, qahvaxona tomon yurishni boshladi.

Timeskip.

Qahvaxona ichi odatdagidek issiq va tinch edi. Shift burchaklaridan tushayotgan sariq chiroq nuri yogʻoch stollarning silliq yuzasida akslanar, havoda esa yangi damlangan espressoning achchiq hidi bilan shirin pishiriq boʻyi oʻynardi. Burchakdagi kamin ichida oʻtinlar shunchaki qarsillab yonib turibdi, boshqa stollardagi odamlar oʻz ishlari bilan band boʻlib, past ovozda nimalarnidir muhokama qilishardi. Bu yerda hamma narsa tinch, hayot oʻz maromida ketayotgandek edi, faqat mana shu tartib va osoyishtalik hozir ichimdagi tartibsizlik bilan mutlaqo teskari. Deraza yonidagi eng chekka stolda allaqachon oʻtirardik. Buyurtma qilingan, ammo umuman tegilmagan ikki finjon qahva oʻrtada shunchaki sovub borardi.
Kamin alangasining issigʻi yuzimga urilib tursa-da, vujudim barmoqlarim uchigacha muzlab ketgandi. Koʻzlarimni stol ustidagi yogʻoch chiziqlaridan uzolmasdim, chunki miyamda hali ham qarindoshimning oʻsha baqirgan ovozi, har bir haqorati xuddi lentadek tinmay aylanardi.

Stol ustiga tirsaklarini tirab oʻtirgan Hyunjin ohista qimirladi. Uning menga tikilib turganini, nigohidagi ogʻir xavotirni his qilib tursam ham, boshimni koʻtarishga kuchim yetmasdi. Oʻzimni shu qadar yerga urilgan his qilayotgandimki, agar hozir uning koʻzlariga qarasam, oʻzimni tutolmay yigʻlab yuborishdan qoʻrqardim. Hyunjin indamay qoʻlini uzatdi. Uning uzun, issiq barmoqlari stol ustida qaltirab turgan mushtlarimni topdi. U kaftlarimni ohista ochib, oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi. Xuddi qattiqroq tegsa sinib ketadigan nozik shisha boʻlagini ushlayotgandek, shunchalik ehtiyotkorlik bilan barmoqlarimni siqdi. Uning shu issiqligi meni butunlay boʻshashtirib yuborgandi. Boshimni sekin koʻtarib, uning qop-qora koʻzlariga qaradim.

- Nima uchun yozganding? Kelganingdan beri gapirmading, - oʻzimni toʻgʻirlab, qoʻlimni sekin uning qoʻlidan oldim.

Qoʻllarimni olayotganimni kuzatib, chuqur xoʻrsingan kabi qoʼllarini oʻzi tarafga oldi.

- Bugun Jungkook kelgani haqida eshitgandim. Hammasi yaxshimi?

- Ha, hammasi yaxshi. U bilan biroz gaplashdik. Muammo deyarli yoʻq.

- Deyarli? - hazilsiz kuldi, - Aldama. Koʻzlaring gʻamgin. Hamma narsani tushunyapman. Yana qancha oʻzingni olib qochasan Bilasanmi nima? Taehyung bilan tanishganinga ming laʼnat! U haqiqiy pastkash. Oʻzi nega u bilan sevishganinga hech tushunmayman. - gaplari bora-bora qoʻpollashib borardi.

- Uni oldin qanday boʻlgani haqida habaring bor. Avvallari undan mexribon inson yoʻq edi goʻyo. Shunchaki u Jenniening tuzogʻiga tushgan, - sababsiz Taehyungni oqlashga urindim.

- Taehyung oʻzi xohlagan. U aslida umuman seni sevmagan, sevgan inson bunday qilmaydi. Agar oʻshanda menga rozilik berganingda.. - soʻzini davom ettirishidan oldin uni toʻxtatdim.

- Hyunjin, hozir bu gapni vaqti emas. Senda koʻnglim boʻlmaganini necha marotaba aytganman. Va biz shunchaki doʻstlar edik. Undan ortigʻi emas. Buni qabul qilishing kerak.

- Mayli, buni unutamiz, - ogʻir nafas olib yana gapini davom ettirdi, - Hoʻsh, hozir unda nega siqilib yuribsan? Jungkook ham bu ertaklarga ishonib qolishidan qoʻrqyapsanmi?

- Balki, ishonib boʻlgan.

To be continued...

Collateral

2026-02-05T17:57:01.813Z

« 𝘚𝘦𝘯𝘪 𝘰𝘭𝘰𝘷𝘪𝘯𝘨𝘥𝘢 𝘰𝘵𝘪𝘯 𝘬𝘢𝘣𝘪 𝘺𝘰𝘯𝘥𝘪𝘮...»

— 𝘚𝘦𝘯𝘪 𝘴𝘦𝘷𝘪𝘣 𝘲𝘰𝘭𝘨𝘢𝘯𝘪𝘮𝘯𝘪 𝘬𝘦𝘤𝘩 𝘢𝘯𝘨𝘭𝘢𝘣 𝘺𝘦𝘵𝘪𝘴𝘩𝘪𝘮 𝘪𝘬𝘬𝘢𝘭𝘢𝘮𝘪𝘻𝘨𝘢 𝘩𝘢𝘮 𝘻𝘪𝘺𝘰𝘯 𝘬𝘦𝘭𝘵𝘪𝘳𝘪𝘴𝘩𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘮𝘢𝘨𝘢𝘯𝘥𝘪𝘮...
— 𝘚𝘦𝘯𝘪 𝘢𝘴𝘭 𝘺𝘶𝘻𝘪𝘯𝘨𝘯𝘪 𝘬𝘰𝘳𝘪𝘴𝘩 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘲𝘢𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘲𝘢𝘵𝘵𝘪𝘲 𝘵𝘦𝘲𝘲𝘢𝘯𝘪𝘯𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘨𝘢𝘯𝘪𝘯𝘨𝘥𝘢 𝘦𝘥𝘪!

Quyosh nuri onda-sonda deraza yorig‘idan sirg‘alib kirib, xonani zo‘rg‘a yoritardi. Qorong‘ulik bag‘rida hamma narsa tartibsiz sochilib yotar, go‘yo bu yerda qandaydir g‘alayon bo‘lib o‘tgandek tuyulardi. Vaqt esa xuddi shu xonada to‘xtab qolgandek edi. Havoni erkaklar atirining o‘tkir, biroz dim hidi qoplab, nafas olishni og‘irlashtirar edi. Yotoq chetida bir yoshi oʻrtalarga kelib qolgan erkak o‘tirardi, u asabiylik bilan sochlaridan qoʻlini oʻtkazib silab qoʻyar, nigohi esa bir nuqtaga qadalgancha uzoqlarga termulardi. Shunday sukunatni telefondan chiqqan ovoz buzdi. Tezda erkak boshini koʻtarib, ovoz chiqqan tarafga qaradi. Tungi stolda turgan telefon yorugʻi xonani avvalgiga qaraganda koʻproq yoritdi. Oʻtirgan joyidan siljib, tungi stolga yaqinlashdi, egilib telefonini biroz qaltiragan qoʻllari bilan oldi. Ekranda yana yangi habar miltilladi. Erkak telefonini ochib habarni oʻqishi bilan yuzi oʻzgardi - qoshlari chimirildi. Oʻrnidan turdi-da telefoniga yana bir-ikki soniya qarab keyin esa yotoqqa ohista otib yubordi. Asabiylasha sochlarini gʻijimlab xona boʻylab yura boshladi.

- Endi nima qilaman? Bu pullarni qanday toʻlashim mumkin, - sochlarini qattiq gʻijimlab keyin boʻshatib yubordi. Va oxiri ogʻir qadamlar bilan xonadan chiqib ketdi.

Zinadan ogʻir qadamlar bilan pastga tushar ekan, yashash xonasida divanda hotirjam televizor koʻrib oʻtirgan ayolni koʻrib undan battar asabiylasha tushdi.

- Qarzni qanday toʻlash haqida siqilib oʻylab oʻtirsam sen bu yerda hotirjam televizor koʻrib oʼtiribsanmi? - dedi tishlari orasida vishshilab, televizordan uzilmay yotgan yuzga qarar ekan ayolni erkakga eʼtibor qaratishini kutdi, erkak.

- Avvalo, bu qarzni men olmaganman. Qimorda yutqazib qoʻygan sensan. Nega men siqilib oʻylashim kerak ekan? - koʻzini televizordan uzmaslikni davom ettirdi, ayol.

- Ey kalta fahm! Bu pulni toʻlay olmasak qanday ahvolga tushishimizni bilasanmi? Qarzni toʻlay olmasak bu uyni sotishimizga toʻgʻri keladi. Qolaversa bu uy ham qarz uchun yetarli miqdorda sotilmaydi! - ovozini balandlatti.

- Hoʻp, nima qil deysan? Meni qoʻlimdan hech narsa kelmaydi-ku - oxiri qattiq ovoz bilan javob berdi ayol, ovozidan asabiylasha boshlangani yaqqol sezilib turardi.

Erkak ham biroz oʻylanib turdi-da keyin uni hayoliga gʻoya keldi, chimirilib turgan qoshlari oʻz holiga qaytdi.

- Menda zoʻr gʻoya bor - divanga, ayolni yoniga oʻtirib, yon tarafidagi televizor boshqarish pultini olib televizorni oʻchirdi.

- Qanday? Yana qimor oʻynamoqchimisan? - ayol ohiri koʻzlarini televizordan olib, erkakga qaradi.

- Albatta, yoʻq. Bilasanmi, men oʻsha qimorxonada bir erkakka duch kelgandim. Uni yuzidan qandayligini bilsa boʻlar edi, boy-badavlat va mafia edi. Va eshitishim boʻyicha u foizga qarz berar ekan. Oʻsha qimorxonadagilarning koʻpi oʻshandan qarz olarmish. Men ham balki undan qarz olsammikan, - sochlaridan qoʻlini oʻtkazib, dedi erkak.

- Aqllinggni yedingmi? Qarzni toʻlash uchun qarz olasanmi? Keyin uni qanday toʻlaymiz? Biroz boʻlsa ham shularni oʻyla, - hafsalasi pir boʻlib oʻrnidan turishga harakat qildi ammo uni qoʻlini ushlagan kuchli qoʻllar toʻxtatib qoldi.

- Lekin hozirgi qarzimiz shoshilinch. Unga esa shoshilmay bersa boʻladi. Vaqtini qarz oluvchi hal qilar ekan, biroz boʻlsa ham oʻyla sen ham, - ayolga umid bilan qaradi.

- Birinchidan, u sening qarzing. Nima boʻlsa ham, oʻsha qarzni sen toʻlaysan shunday ekan hohlaganingni qil. Ammo bu ishga meni aralashtirma, - qoʻpollik bilan erkakni qoʼlini siltab, dedi u.

Erkakni yuzi yorishib tezda ikkinchi qavatga yugurib chiqib ketdi.

***

Timeskip | 2 kundan soʻng.

Xonani sigaret hidi qamrab olgan, devorlarda allambalolarning portretlari ilinib turardi, ularga bir qarashda tushunib boʻlmaydi. Devorlari qoʻra rangdan, hatto pol ham qora rangda. Bu xonada odam bugʻilib ketish ehtimoli bor edi. 2 daqiqadan beri erkakga tikilib turgan yigit ohiri gap boshladi:

- Demak Mr. Park.. qarz olgani kelgansiz? Hoʻsh necha pul olmoqchisiz? - dedi yigit, qoʻli orasidagi sigaretni yon tarafidagi stol ustidagi kuldonga ohista qoqa.

- 10000000, - erkak past ovozda javob qaytardi.

- Vondami? - sigaretni yana ogʻziga olib kelib, erkakga emas shiftga tikilib savol berdi u.

- Dollarda,

- Bu juda koʻp emasmi? - oxiri erkakga qarab dedi yigit tutun chiqar-a, - menimcha qimorda yutqazib qoʻygansiz shekilli.

- Shunday, - janob Park yigitni koʻziga tik qarashga qoʻrqardi. Sababi, uni yeb yuborgudek qarab turgan nigohlardan qochardi. Balki yigit erkakga shunday qarab turgandir. Degan hayol oʻtdi erkakdan.

- Garovga bergani narsangiz bormi? - yana sukunatni buzdi yigit.

- Nima? Garov? - ohiri nigohlari yigitning tunt jigarrang koʻzlari bilan toʻqnashdi, qoshlarini chimirib, savol tariqasida yigitga qarab turardi.

- Ha, garov. Men sizga qarz berishim uchun garovga narsa qoʻyishingiz kerak, - sokin ovozda javob berdi yigit.

- Lekin menda garovga beradigan hech narsam yoʻq... - uyidan boshqa hech narsasi yoʻq edi, - Toʻxta... - erkakni hayoliga bir gʻoya keldi, - garovga inson bersam boʻladimi?

- Inson? - bir soniyaga hayron qoldi yigit, - Qiziq...oldin insonni garov sifatida olmaganman. Hoʻsh, kimni bermoqchisiz?

- Qizimni,

- Qizingiz? - tezda qoshlari chimirildi, - qizingizni garovga berishga qoʻrqmaysizmi?

Mr. Park javob berishga soʻz topolmay qoldi.

- Necha yoshda u? - yana qoʻpol ohangda gap boshladi yigit.

- Endi yigirmaga toʻlish arafasida. Hozirda universitetda oʻqiydi, hohlasangiz rasmini ham koʻrsataman, - umid bilan yigitga termulib turardi, erkak.

- Koʻrsatingchi, - qoʻlidagi sigaretni kuldonga tashlab yaxshilab oʻtirib oldi.

Mr. Park telefonini chiqarib oʻzi izlagan insonni rasmini galereyadan izlay boshladi. Hohlagan insonini yuzini koʻrgan erkak tezda oʻrnidan turib, yigitni oldiga keldi.

- Mana, - telefonni yigitga tutqiza, gapirdi erkak.

Yigit telefon yuzidagi qizni rasmiga qarar ekan: toʻlishgan lablar, kuralayni koʻziday koʻzlar, oy kabi yarqirab turgan yuzni koʻrdi. Yigitni ichidan bir notanish his oʻtdi. Oldin bu hisni hech qachon his qilmagan.

“Juda chiroyli, balki rozi boʻlarman. Shunda oʻzimni uyimga olib kelib, bu yuzlarni har kuni koʻrganga muvaffaq boʻlardim.”

Mr. Park yonidagi oʻychan yuzga umid bilan tikilib turishni davom ettardi.

- Hoʻsh, rozimisiz? - ohiri sukutni buzdi, erkak.

- H-ha, roziman, - qoʻlidagi telefonni yana erkakni qoʻliga qaytarib berdi, - oʻrningizga oʻtirishingiz mumkin.

Erkak joyiga oʻtirib yana yigitni yuziga tikilib nima deyishini kutib turardi.

- Hoʻsh bu qarzni necha vaqtga olmoqchisiz? - dedi, yigit.

- Taxminan 1 yil, - past ovozda qoʻrquv bilan, 'agar u bu vaqtga rozi bo'lmasachi' degan oʻylar uni qamrab oldi.

- 1 yil? Judayam koʻp vaqt lkn ahvolingizni tushungan holda shu pulni beraman. Lekin buni hujjatlashtiramiz... Har ehtimolga qarshi - qoʻshib qoʻydi, yigit.

- Albatta - yuzi yorishib ketgan erkak hayajonlana gapirdi.

- Pulni qizingizni meni qoʻlimga topshirganingizdan keyin olasiz,

- ..Hoʻp

- Ketishingiz mumkin, Mr Park.

Erkak ohista boshini irgʻab, boshqa soʻz demay oʻrnidan turdi-da, yigitga taʼzim qilib xonadan chiqib ketdi.

- Shunday otalarga lanatlar boʻlsin, - past ovozda gurranib, soʻkinib qoʻydi yigit.

‘Park Ji-Hoon’

....

‘Jeon Jungkook’

Timeskip | 3-kundan so‘ng | «20:34»

- Dada, nimalar deyapsiz? Nima, meni shunchaki qarz evaziga garovga berib yuboryapsizmi?! - otasining sokin, ammo sovuq ohangda aytilgan gaplari qizning sabr kosasini to‘ldirdi. U tishlarini bir-biriga qattiq qisib, qo‘lidagi qoshiqni stolga qattiq urdi. Hafsalasi pir bo‘lgancha dasturxon chetiga tashladi-da, qanday qilib o‘rnidan turib ketganini ham sezmay qoldi.

- Isul, bizni tushun, - dedi onasi muloyim ohangda, - Faqat qarzlarni to‘laguncha o‘sha yerda yashaysan. U yerda hayoting yomon bo‘lmaydi, xohlagan narsang muhayyo bo‘ladi, - ayol bir eriga, bir tikka bo‘lib qolgan qiziga qarab, uni tinchlantirishga urinardi.

- Oyi, axir men…

- Bo‘ldi! - qiz gapini tugatishga ulgurmay, otasi uning so‘zini bo‘ldi. Stolga qattiq urilgan kaft tovushi xonani titratib yubordi, - Men nima desam, shu bo‘ladi! O‘sha yerda yashaysan dedimmi, yashaysan. Gap shu yerda tugadi. Ortiqcha gaplarni eshitishga toqatim yo‘q!

Otasining fe’l-atvorini yaxshi bilgan Isul beixtiyor jim bo‘ldi. U har doim qat’iy edi, ammo biznesi bankrotga uchrashidan oldin bu qadar qo‘pol emasdi. Qiz sekin yana joyiga o‘tirar ekan, onasiga umid bilan boqdi. Ammo onasi faqat yelkasini qisdi, xolos.

«POV. Isul»

Umrimda bir marta ham ko‘rmagan inson bilan qanday qilib bir yil bir uyda yashashim mumkin? Hatto ismini ham endigina eshitdim. Hayotim endi o‘z iziga tushyapti, deb quvonib yurgandim… ammo hammasi bir lahzada chil-parchin bo‘ldi.
U yerga ko‘nikib keta olamanmi? Uylanmagan, qora ishlar bilan shug‘ullanadigan, mafia degan nom bilan yashaydigan erkak bilan bir tom ostida yashash…

Ey Xudoyim…

Qarshimda turgan otam menga shu taqdirni ko‘zini ham qimirlatmay ravo ko‘ryapti. Balki uning uchun men qiz emas, shunchaki qarzni yopadigan vositamandir…

«POV. Avtor»

Isul zinadan ohista, ammo og‘ir qadamlar bilan yuqoriga ko‘tarilar ekan, otasining dasturxon ustida aytgan so‘zlari qulog‘idan ketmasdi. Bu haqda o‘ylamaslikka urindi, chuqur nafas olib, yana asta chiqarib yubordi. Ammo yuragi tinchimas, ko‘ksida nimadir siqib kelayotgandek tuyulardi.
Qiz beixtiyor qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, sekin siladi. So‘ng qo‘lini tushirib, xonasi eshigi oldida to‘xtab qoldi. Tutqichni ushlashga ulgurdi-yu, yon xonadan ota-onasining baland ovozda gaplashayotganini eshitib qoldi. Agar ular bunchalik baland gaplashmaganida, ovoz eshitilmasdi.

Qiz qo‘lini tutqichdan tortib olib, ota-onasining yotoqxonasi tomonga burildi. Oyoq uchida yurdi, hayriyatki, oyog‘ida tungi shippak, qadam tovushi eshitilmasdi. Bir necha qadamdan so‘ng eshik oldiga yetib keldi. Bu yerda ovozlar yanada aniqroq eshitilardi. Qiz eshik yoniga kelib, qulog‘ini ehtiyotkorlik bilan tiradi.

- Qizing seningcha oson ko‘nikib ketadi, deb o‘ylaysanmi? - ichkaridan onasining achchiq ovozi eshitildi.

Qoshlarini chimirib, yanada diqqat bilan quloq soldi.

- Majbur bo‘ladi, - dedi otasi sovuq ohangda, - Ko‘nikadimi-yo‘qmi, baribir o‘sha uyda yashaydi. Sen ham gapni cho‘zma. Nima qilishni o‘zim bilaman, - ovoz tiniq chiqmasdi, ammo uning g‘azabi ohangidan ham sezilib turardi.

Takror, ko‘ksida o‘sha g‘alati og‘riqni his qildi. Go‘yo yuragi siqilib borayotgandek. U qo‘lini ko‘ksiga qo‘yib, yana sekin siladi, havo yetishmayotgandek chuqur-chuqur nafas olardi, tomogʻiga bir narsa tiqilgandek..

Timeskip | 1 haftadan soʻng

Deraza ortida qish o‘zini eslatib turardi. Qiz oynaning qarshisida sukut saqlab o‘tirar, tashqariga uzoq tikilgancha xayollarga cho‘mardi. Oq qor yerni butunlay yopib olgan, daraxtlarning shoxlari yalang‘och, sovuq shamolda asta qimirlar, ba’zan mayda qor uchqunlari havoda aylanib, yerga ohista qo‘nardi. Qiz bularning barchasini jim kuzatishni davom etdi. Nigohi faqat bir joyda.

- U men oʻylaganchalik yomon boʻlib chiqmadi, yani menga qila yotgan muomilasi, - oʻziga oʻzi shivirlab, gapirishni boshladi Isul, - Shu kelganimga 3 kun boʻlgan boʻlsa, bir marta boʻlsa ham menga ovozini balandladmadi. Oʻz singlisidek hush muomilalikni davom etyapti...ammo baribir begona. Kim biladi bu yaxshi muomilalarni orqasida boshqa niyat bordir, - chuqur nafas chiqargancha boshini devorga tiradi.

Shu payt sukunatni eshikni taqqilagan ovozi buzib yubordi. Eshik orqasidan har doimgi oʻrganib qolgan, tanish ovoz eshitildi.

- Xonim, sizni janob kechki ovqatga tushishingiz kerakligini aytyapdi.

- Xozir, tushaman

Pastga tushar ekan Jungkookni dasturxon ustida bamaylixotir ovqatlanib oʻtirganini koʻrdi. Oyoq tovushini eshitib yigitni nigohi koʻtarildi, koʻzlar toʻqnashdi, 2-3 soniyadan soʻng qiz anglab yetib, hijolat boʻlib koʻzini boshqa tomonga olib qochdi. Jungkook qizni bu qiligʻini koʻrib lab chetida sezilar-sezilmas miyigʻida jilmayib qoʻydi. Va unga tikilishda davom etdi. Egnida qora hudi, sochlari orqaga yigʻilgan, unchalik makeup qilinmagan, shishgan toʻla lablari, qizargan qovoqlari.. Jungkookga ayni shunaqasi maʼqul. Koʻzini undan uzmagan holda uni stolga yaqinlashib har doimgidek Jungkookni qarshisidagi joyiga joylashib oʻtirganigacha kuzatib turdi.

- Eshitishimcha, haydovchinga ketishini aytib, oʻzing taksida kelibsan? Buni qanday tushunay? - tergashni allaqachon boshlab yuborgan Jungkook qoʻlidagi sanchiq va pichoqni ohista stol ustidagi sochiqqa qoʻydi. Qoʻlini bir-biriga bogʻlab, iyagʼini chigallashtirgan qoʻllariga tiradi.

Qizni javobini kutar ekan, qiz nima bahona topishni bilmay oʻylanib qoldi, balki haqiqatni aytgani toʻgʻridir. Bu uyga kelganidayoq Jungkook oʻzining qoidalarini tushuntirgandi. 'Habar bermay hech narsa qilmaslik va faqat tansoqchilar, haydovchilar bilan yurish'

- Dugonalarim bilan shopping qilgandik va... sayr qildik, - past ovozda dedi u.

- Aynan qanaqa sayr?

Qiz endi aniq taslim boʻldi.

- Toʻgʻrisi, har joyni aylandik... Kino, shopping, café va hokazo, - gapini tugatayotganda ovozi ham pastlab bordi.

- Tushunarli, - yigit boshini irgʼagancha yana qoshiq bilan pichoqni qoʻllariga oldi, nigohi qizdan tushdi aksincha nigohi yana ovqatga qaratildi, ohista nafas chiqarib sanchiq bilan ovqatdan bir luqma olib ogʻziga olib borayotganda, hayoliga yana gap keldi-da boshladi, - lekin meni qoidalarimga amal qilishing shart. Bu haydovchi va tansoqchisiz yurishinga sabab boʻla olmaydi - qoʻlidagi sanchiqni ogʻziga olib borib, ovqatni yeyishni boshladi.

Qiz javob berish uchun ogʻzini rostladiyu lekin hech narsa demaslikni qaror qilib shunchaki jim boʻldi.

***

Qogʻoz bilan toʻzgʻigan xona, axlat qutisi yonida yerda yotgan gʻijimlangan qogʻozlar, yotoq ustida taxlanmay shunchaki tashlab yuborilgan kiyimlar.. Koʻp marotaba bir misolni javobini yechishga harakat qilayotgan qizni ruchka siyohi sabab qoʻli koʻkga boʻyalgandi. Xonada faqat qizni bir misolni takror-takror shivirlab oʻqishi eshitilardi.

Bu ovozni ham tasodifan smartfonga kelgan xabar ovozi buzdi. Qiz qoshlarini chimirgancha stol ustining chetida turgan smartfonga bir zum tikilib qoldi-da, so‘ng uni qo‘liga oldi. Ekranni yoqqan zahoti undagi xabarni ko‘rib, qotib qoldi.

- "Singiljon, band emasmisan? Sen bilan hozir gaplashib olishim kerak", - deb yozilgandi habarda.

- Hech qachon bu vaqtda uchrashishni xohlamasdi. Aksincha, buni betarbiyalik derdi… - deb o‘ziga shivirladi qiz. U smartfonni tezda qulfdan
chiqarib, javob yoza boshladi. Barmoqlari klaviaturada tez harakat qilardi.

- "Shu vaqtdami? Ho‘p, qayerda uchrashamiz?"

Jo‘natish tugmasini bosishi bilan ko‘p o‘tmay javob keldi.

- "Men jo‘natgan lokatsiyaga kela olasanmi?"

- "Albatta"

Taksi shahardagi 24/7 ishlaydigan qahvaxona oldida to‘xtadi. Qiz shoshilgancha, ammo ichidagi xavotirni yashirishga urinib, mashinadan tushdi. Nima bo‘lganiga bo‘lgan qiziqishi tobora kuchayib borardi.

U eshikni yopib, zinadan yuqoriga ko‘tarildi. Qahvaxona eshigini ochgach, ichkarida sanoqli odamlar borligini ko‘rdi. Ko‘zlari bilan ikki tomonni tezda ko‘zdan kechirdi, izlayotgan odamni bunday joyda topish qiyin emas edi.

Nihoyat, oynaning yonida tashqariga tikilib turgan tanish yuzni ko‘rdi. Qiz sekingina nafas chiqarib yubordi.

- Bularga ishonish qiyin, Isul opa, - asabi buzilganini sochlaridan qoʻlini oʻtkazib gʻijimlayotganidan yaqqol sezilib turardi.

- Balki.. ammo menda hozircha hammasi yaxshi. Shunchaki kimgadir ichimdagi gaplarni aytgim keldi aybga buyurmaysan, - ikki kafti oʻrtasidagi qahvadan bir hoplab qoʻygancha dedi u.

- Yoʻq, hammasi yaxshi. Endi nima qilmoqchisiz shunday qoidalariga boʻysunib yashaysizmi? Aytgancha uydan qanday chiqdingiz?? - shoshgancha oldinga egilib gapirdi qiz, koʻzlarida qiziqishim uchkuni.

- Haydovchi bilan keldim, Jungkook bilsa aniq yana bir soat leksiya eshitaman. Huddi men bir joyga qochib ketadigandek hamma narsadan meni tiyib qoʻygan. Uni oldida gapirishga ogʻzimni rostlaymanu lekin har doim muvaffaqiyatsizlikka uchrayman,

- Necha yosh u? Balki yoʻq demasa shuni bilarsiz? - Isulni u haqida toʻliq maʼlumotga ega emasligini bilgan qizni sabr toqati toq boʻldi.

- 27..

- ah yaxshi, chol emas ekan-ku

Timeskip | Taxminan 11-oydan soʻng

(Qarzni toʻlash vaqti keldi...)

‹ Soat 23:44 ›

Jungkook xonasida divanida choʻzilgancha oʻtirar, qoʻlida esa telefonini aylantirib oʻynardi. Va birdan telefonini qoʻlida oʻynashni toʻxtatib yaxshilab qoʻliga oldida, telefonini qulfdan ochdi. Kontaktlardan oʻziga kerakli raqamni topdi-da, qoʻngʻiroq qilish tugmasini bosdi. Telefonni qulogʻiga bosdi, qoʻngʻiroq qilish boshlanganda telefon serverining ovozi yangradi.

"Bunday raqam mavjud emas"

Va liniya ovozi. Yigit tushunmagancha qoshlarini chimirib telefonni yana ekraniga qarab takror oʻsha tugmani bosdi. Yana o‘sha server ovozi.

"Bunday raqam mavjud emas."

Jungkook telefonni qulog‘idan sekin tushirdi. Bir zum ekraniga tikilib qoldi, go‘yo hozir unga oʻsha odam qoʻngʻiroq qiladigandek. Qoshlarini chuqur chimirdi, jag‘i taranglashdi. Bosh barmog‘i bilan ekran chetini asabiy bosdi, so‘ng telefonni yana qulog‘iga olib, uchinchi marta qo‘ng‘iroq qildi.
Javob o‘sha-o‘sha.
U chuqur nafas oldi, lekin bu nafas ichidagi g‘azabni bosolmadi. Telefonni kaftida mahkam qisdi, barmoqlari oqarib ketdi. Divanda o‘tirgan holicha oldinga engashib, tirsaklarini tizzasiga tiradi.

- Jin ursin… - dedi past ovozda, ammo ohangidan jahli chiqqani aniq sezilardi.

U telefonni yoniga uloqtirdi, divan yumshoqligi bo‘lmaganida balki sindirib yuborardi. O‘rnidan turib ketdi-da, xonada u yoqdan bu yoqqa yurib chiqdi. Qadamlarining tezligi ichidagi bezovtalikni oshkor qilardi. Ba’zan to‘xtab, devorga tikilib qoladi, keyin yana yurishni boshlardi.

Nega raqam o‘chirilgan? Qachon? Va eng asosiysi - nega unga aytmasdan?

Jungkook yana divanga qaytib oʻtirib, telefonini qoʻliga oldi. Boshqa bir raqamni terdi-da, qoʻngʻiroq qilishni boshladi. Qoʻngʻiroq olinganda:

- Menga Park Ji-Hoonni uyda yoki uydamasligini tekshirib beringlar, tez - tishlari orasida vishshiladi yigit.

Telefon ekrani xabar kelganidan so‘ng so‘ndi. Jungkook bir necha soniya qimirlamay turdi. Go‘yo ichidagi nimadir uzilib tushgandek edi. Ko‘ksida g‘azab alangasi avj oldi, nafasi og‘irlashdi.

- LANATI! - deb baqirdi u.

O‘rnidan sapchib turdi-da, telefonni bor kuchi bilan devorga uloqtirdi. Qurilma devorga tegishi bilan chilparchin bo‘ldi, parchalari polga sochildi.

- SENI… - ovozi titrab chiqdi, - SENI OLDIRAMAN, PARK JI-HOON!

Xona ichida og‘ir sukunat cho‘kdi. Faqat uning tez-tez qattiq nafas olishi eshitilardi. Jungkook mushtlarini qisdi, tirnoqlari kaftiga botib ketdi.

Flashback | 1 hafta oldin

Qarz toʻlash kuni yaqinlab borardi. Lekin Ji-Hoonda tayinli pul yoʻq. Oʻsha eski odatini davom etmoqda. Lekin birda omadi kelar birda esa aksi edi. Endi Jeon Jungkookni ham oʻziga dushman qilib olish hayoli uni qoʻrqitib yuborardi.

Divanda oʻtirgan erkak nimalarnidir namoyish qilayotgan televizorga tikilib tursa-da, hayoli boshqa joyda edi. Shu payt oshxonadan ayoli yashash xonasiga kirib keldi.

- Meni hayolimga yaxshi fikr keldi, - gap boshladi, erkak.

- Yana nima? Yana qarz olib, qarz yopmoqchimisan? - sovuq ohangda.

- Boshqa mamlakatga qochib ketamiz..

Erkakni bu gapini eshitgan ayolni koʻzi hayratdan bir zumga kattalashdi.

- N-nima? - duduqlangancha dedi u, - qizimizchi? Unga nima boʻladi? Sen aqllingni yedingmi?

- Hech qanday aqllimni yeganim yoʻq, - qatʼiy aytdi, - shu vaqtgacha u hech qachon qizimizga zarar bermadi, oʻz singlisidek koʻrdi ozing bilasan bularni. Demak unga qizimizni ishonib topshirsak boʻladi.

- Bu gaplarni qanday qilib shunchaki aytyapsan huddi qizimizni uy jonivoridek koʻrayapsan?

- azizam tushun, agar bu pulni bera olmasak u meni ham, seni ham, qizimizni ham til tortmay oʻldiradi. Shunday ekan shunchaki qochib ketaylik. U bizni qayerdaligimizni baribir bilmaydi,

- Shunday deb oʻylaysanmi? - biroz boʻlsada erini aytganlarini oʻylab rozi boʻlishga harakat qildi, - u axir mafia, bizni topadi?

- Yoʻq, unday boʻlmaydi koʻnglingni toq qil.

Hozirgi vaqt:

- Demak… u menga qizini tashlab ketdi, - degan fikr miyasida chaqmoqdek chaqnadi.

Bu fikr uning ichidagi g‘azabni yanada chuqurlashtirdi. Lablari sovuq tabassumga o‘xshash nimadir bilan qimir etdi - bu tabassumda iliqlik yo‘q edi.
Shu payt eshik sharaqlab ochildi.

- Jungkook! - degan xavotirli ovoz eshitildi.

Isul xonaga yugurib kirib keldi. Nafasi bo‘g‘ilib, ko‘zlari katta ochilgancha, devorga urilib chilparchin bo‘lgan telefon bo‘laklariga, so‘ng Jungkookning qahrli holatiga qaradi. Uning bunday ahvolini birinchi marta ko‘rayotgandi.

- Nima bo‘ldi?.. - dedi u asta, ovozi titrab.

Jungkook unga qaradi. Ko‘zlari sovuq, ichida esa allaqachon yovuz qaror shakllanib bo‘lgandi. U hech narsa demadi, faqat yuzini boshqa tomonga burdi.

- Dadangni bu ishini bilarmiding? - nihoyat gap boshladi yigit.

- Nima qilibdi u yana? - aniq notoʻgʻri narsa boligini sezdi qiz.

- Dadang oying bilan juftakni rostlabdi, - yana asabiy sochlaridan qoʻllarin oʻtkazdi.

- N-nima?... - shok holatida qotib qoldi.

« POV. Isul »

Jungkookning gaplarini eshitar ekanman, bir zum nima deyayotganini anglay olmadim. So‘zlari xonada yangradl, lekin ma’nosi miyamga kech yetib kelayotgandek edi.

Dadam bilan oyim… meni tashlab ketishdimi?

Yo‘q. Bunday bo‘lishi mumkin emas. Ular bunday qilmaydi. Qila olishmaydi. O‘zimni shu fikrga ishontirmoqchi bo‘ldim, lekin yuragim allaqachon boshqacha urayotgandi.
Ichimda nimadir qulab tushdi. Xuddi ich-ichimda baland-baland tog‘lar bor edi-yu, birdaniga hammasi birin-ketin qulab, chang bo‘lib ketgandek. Nafasim qisilib, tomog‘imga nimadir tiqilib qolgandek bo‘ldi. Ko‘zlarim achishib ketdi. Qachon namlanganini ham sezmay qoldim. Kipriklarim ostida yig‘ilib qolgan yoshni zo‘rg‘a tutib turardim. Jungkook tomon qarashga jur’atim yetmadi.

Umrbodgami?
Yoki vaqtinchalik?..

Savollar ko‘p edi, lekin javob beradigan hech kim yo‘q. Ota-onam yo‘q. Uy yo‘q. Hatto orqamda suyanadigan joyim ham qolmagandek.
Qo‘llarimni sekin musht qilib qisdim. Barmoqlarim titrayotganini yashirishga urindim.

Shu payt tushundim - endi bu yerda endi yolg‘izman.

Va bu fikr hamma narsadan ham ko‘proq og‘ir edi.

« POV. Avtor »

Shunchalik hayolga berilib ketdi-ki unga Jungkook yaqinlashib kelayotganini ham sezmay qoldi.

- Demak ota-onang seni tashlab ketgan ekan, - uni togʻrisiga turib, qoʻlini koʻtarib qizni sochlaridan siladi, va qulogʻiga egilib shivirladi, muloyim harakat qilsa ham ovozi oʻlik murdaniki kabi, - bu degani endi sen menikisan - tezda qoʻllarini qizni belidan egalik bilan qattiq oʻtkazib oldi.

Qiz bir zumga Jungkookni gaplarini anglamay gangib qoldi, qoshlari chimirildi. Va tasodifan belidan oʻtkazilgan qattiq qoʻlni his qilar ekan, koʻzlari hayratdan keng ochildi. Yigitni nigohi qizni koʻziga qaratildi va pastlab borib labiga tushdi. Qiz bu nigohni sezdi, bu nigohlarni biladi hatto bu narsa avval oʻzi da boʻlmagan boʻlsa ham, oʻziga keldi va uni qoʻlidan chiqishga urinib tipirchilay boshladi.

- Bu nima... - gapini tugatishidan oldin labida issiq taftni his qildi. Bunday hisni birinchi marta his qilishi. Yigit boʼsh qoʻli bilan qizni yuzidan ushlab boʻsani chuqurlashtirdi. Boʻsa - alam va jahl sabab shunchalik qoʻpol edi-ki qizga nafas yetishi qiyin edi. Isul yigitni koʻkragiga qoʻlini tirab uni itarishga harakat qil-a boshladi, hamma kuchi bilan itarar ammo yigit uni kuchiga nisbatan ancha kuchli edi. Iyak tomon qoʼpollik bilan pastlagan oʻpishni toʻxtash niyati yoʻq edi.

- Toxta... - past, ojiz ovozda.

Lekin bu gapi shunchaki havoda osilib qoldi.

« POV. Isul »

Jungkook qachon bunday oʻzgardi?
Oldingi Jungkook qani?
Oldingi muloyim, himoyachi Jungkookni koʻrmayapman?
Demak asl yuzi shumi? Demak hammasi soxta edi? Oʻz singlingdek koʻrganding Jeon Jungkook!

Uni harakatlari shunchalik mukammal edi-ki bunday ishlar bilan oldin shugʻullanib yurgandek. Boʻynimda ham issiq taftni his qilar ekanman koʻzlarim orqaga ketib qolayotganini sezdim. Bunday his birinchi marotaba.

***

« POV. Avtor »

Oʻzini yotoqqa oʻtilgandek his qilgan qiz ohista koʻzlarini ochar ekan ustiga bostirib chiqib kelayotgan yigitni koʻrib orqaga sekinlik bilan tisarilishni boshladi. Yigʻlash sababli koʻzlaridan oqib ketgan tush, va qizargan koʻzlar, nimlasha tushgan sochlar uni yanada yigitni hirs bilan kuzatishiga sababchi boʻlyapti. Bir urinish bilan qizni ustki kiyimini yirtib tashlagan yigit qizni boʻyniga yopishib ketdi. Qanchalik befoyda bolmasin qiz uni itarishda davom etti. Ochkoʻzlik bilan qizni oppoq terisiga tishlarini botirar ekan ogʻriq sabab qiz har botirilgan ogʻriqda ingrab qoʻyardi. Tanasi esa har boʻyniga qoʻyilgan boʻsa da ehtiros sabab koʻtarilar ammo Jungkookni tanasi bunga izn bermasdi. Yigitni lablari pastlab bordi, boʻyin suyagidan oʻpdi undan soʻng yelka suyagidan va uni qoshlari chimirildi va tezlik qizni lifchigini yechib tashlab, uni xonani bir burchagiga otib yubordi. Goʻzal sanʼatni koʻrish istagida boshini koʻtargan yigit unchalik ham shishimagan koʻkraklarga qarab turar ekan labini ehtiros ila ohista yaladi. Qiz yana uni itarishda davom etdi. Lekin yigit bir qoʻli bilan qizni ikki qoʻlini birlashtirib boshini tepasiga mixlab qoʻydi. Qiz endi aniq chorasiz faqat yigʻlayapti.

- Ilti-iltimos toʻxta. Axir sen meni oʻz singlingdek koʻrarding, - xira ovozda dedi u

- Singlim? - xazilomus javob qaytardi yigit, labida tabassum oʻynadi, - men seni hech qachon singlimdek koʻrmaganman. Bilasanmi? - egilib qizni qulogʻiga shivirlashni boshladi, - Seni birinchi marotaba koʻrganimda oʻzimniki qilishni rejalashtirib qoʻygandim.

Qizning qorachigʻi hayratdan kengaydi.

Demak hammasi yolgʻon, soxta edi?

Jungkook ortiq oʻylashni istamay koʻkraklarga yopishib ketdi. Birinchi oʻng tarafdagi koʻkrakni ogʻziga oldi va uni soʻra boshladi, uchini ora-orada tishlab qoʻyardi. Isul ogʻriq va ehtirosdan ingrab, nola qilardi. Undan ikkinchi koʻkragiga yopishdi, huddi yulib oladigandek soʻrar, hech bu tugay demasdi. Qiz namlanishni umuman hohlamay, namlanmaslikka harakat qilardi. Yana lablar qizni lablarini topdi. Nafaslari bir-birinikiga aralashib ketdi. Boʻsani uzmagan holda Jungkook remenini yecha boshladi. Yechiboq xonani bir burchagiga otib tashladi. Sabri yetmay boʻsani uzib kiyimlarini yecha boshladi, kiyimlarini yechar ekan qiz uni yalang tanasiga nafas yetishmay qolganligi uchun tez-tez nafas olib qarab turardi, muskulli tana, bir-ikki oʻq sabab qolgan chandiqlarni koʻrish mumkin.

- Unday qilma, - iltijo qildi, qiz

- sen baribir meniki boʻlasan, Park Isul, - shimini yechib aʼzoyini koʻrsatdi, - bu seni his qilishni hohlaydi - dedi Jungkook, aʼzoyiga yuzida yovuz tabassum bilan ishora qilib.

Katta oʻlchamli aʼzoni koʻrib, qizni koʻzlari kattalashdi.

- yoʻq, yoʻq, bu menga sigʻmaydi - vahima ila orqaga tisarilishni boshladi.

Yigit bir urinish bilan uni oʻz ostiga oldi.

- juda kech, malikam. Seni har bir joyingni oʻzimniki qilishni hohlayman, - egilib boʻsa olishni boshladi.

Bu safar tili qizni ogʻzidan sayr qilar, qiz esa nafas yetishmasligidan uni itarishga harakat qilardi hatto bu befoyda boʻlsa ham. Yigitni qoʻli qizni ostini ichki kiyim ustida uqalashni boshladi. Qiz nola qilmoqchi lekin ogʻzi tosilgan. Uqalar ekan qizni 1-2 daqiqada namlanganini his qilgan yigit tezda uni ichki kiyimini yechib tashladi. Yana havoni his qilgan qiz tez-tez nafas olib, koʻksi koʻtarilib tushardi.

- Toʻxtat buni - oyoqlarini yopishga urindi qiz.

Birdan, qiz ostida qattiq achishishni his qildi. Ostidagi ogʻriq sabab nola qilmoqchi edi lekin lablarini tishlab nolani yopdi. Yigit qizni ikki qoʻlini ikki tarafiga mixladi.

- bu tun unutilmas boʻladi, qattiq azob chekishingni taminlayman. Dadangni qarzini sen toʻlaysan, qushcham, - egilib boʻynini oʻpa tishlab iz qoldirishni davom ettirdi.

Qizni ostida harakat qila boshlagan yigit qizga yetarlicha ogʻriq berishni hohladi. Boshida sekinlik bilan boʻlayotgan edi lekin birdan toʻxtab, qizdan aʼzoyini chiqargan yigit yana qattiq ichkariga kirdi. Qizni bu kuchli ogʻriq aqllini sachratib yubordi, koʻzi qorongʻulashib ketdi, uni baland ovozi xonani toʻldirib yubordi. Yigit issiq suyuklikni his qilar ekan yana chiqdi-da pastda oʻzi hohlagan koʻrinishni koʻrib lab chetida jilmayib qoʻydi.

- endi menikisan,

Qiz bunday kuchli achishish hisini umrida birinchi marta his qilishi, koʻzlaridan yosh toʻxtamay oqardi, koʻzini tagi qizarib ketgan..
Lekin yana ostidan qattiq aʼzoni his qildi. Bu hali tugagani yoʻq degan alomat edi. Ostida tez-tez harakatlanayotgan aʼzo oʻz akasidek koʻrib qolgan insonniki ekanligini eslash qanchalar ogʻriqli.

- bas qil, - dedi u, chirangancha

Yigit bu gapga etibor bermadi ham. Boʻsa olishni davom ettirdi. Allaqachon qizni nam boʻlib qolgan sochlarini bir qoʻli bilan silab, bir qoʻli bilan esa koʻkragini siqishni boshlab yubordi. Hali koʻnikmagan qizga yanayam kuchliroq ogʻriq his qilishiga sababchi boʻldi. Qoʻllari boshanganini his qilgan qiz yigitni yana ojiz harakatlari bilan itarishni boshladi, bu befoydaligini juda yaxshi biladi, ogʻriqdan yigitni koʻksini tirnashga oʻtdi. Lekin yigitga bu ogʻriq oʻtmasdi, u toʻxtatmaydi.

Yigit bu xarakatlardan jaxli chiqib qizning ostini qattiq ura boshladi. Endi 3 tarafdan qiz azob chekar edi.

Osti yonyapti, urilyapti, kókraklari tortilyapti...

Qiz yiĝi aralash iltimos qila boshladi.

- iltimos, bas qil dedim!, dedi baland ovozda

Yigit bu ovoz tonidan qoniqmadi.

- bu chiroyli ovozni nola aralash ismimni baqirishga ishlatasan, qarzimning shirin guli. Boshla!

Yigit juda tezlasha boshladi, hatto yotoq ham qaltirab, devorga urilar edi. Saroydagi barcha eshitishi uchun yaxshi shovqinlar...

Qiz chiday olmayapti, xar bir harakatni qabul qilar ekan oyoqlari qaltirab, yigʻlab nola qilar edi.

Tirnoqlari bilan yigitning orqasini tirnab, qizil rangga boʻyadi. Yigit esa bunga ahamiyat ham bermay davom etdi.

- bu xarakatlaring meni toxtata olmaydi, qizaloq. Hatto hozir hushingdan ketsang ham davom etaman. Sening oilang sababli ishlarim toxtab qolay dedi!

Qiz tipirchilay boshladi, qaltirayotgan oyoqlarini tepdi.

- axir bu mening aybim emas. Meni qiynama...ogʻriyapti

Yigit biroz sekinlashdi, ammo endi chuqurroq...azoblar oshib bormoqda. Qizning koʻzlari kattalashib ketdi, qonlar sizib oqar, tanasining kuchi tobora kamayib borar edi. Yigit oxiri uzoq nola bilan qizning ichida tugatdi. Biroz yana sekinroq harakat qilib sutlarni ichiga toʻkdi. Qiz nafasini rostlashga urinib, sekin yigitni yana itardi.

Yigit qizning ostini oxirgi marta urdi va oʻzini tortib oldi.

- endi menikisan. Bugun yolgʻiz uhlay qol, ertaga esa men bilan uhlashga majbursan.

Qiz koʻzlarini yumdi va ohista ovozi titrab gapirdi.

- qachongacha bu azob davom etadi?

Yigit kiyimini kiyish vaqtida qizga javob berdi, ovozi sovuqroq.

- ota onang qaytgunicha. Lekin undan keyin yumshashi mumkin...axir yaxshi er boʻlishim kerak, shunday emasmi?

Bu gaplar orasida kuldi va qizni yolgʻiz qoldirib, xonadan chiqib ketdi. Qiz emaklab oʻrnidan turdi va hammomga bordi. Issiq suv tanasini yuvib, biroz yengillik berdi shekilli, koʻp vaqt issiq suv ostida turdi. Soʻng kuch topib kiyimlarini kiyib, xonasiga qaytdi.

Yigit allaqachon uxlab boʻlgan, xatto yuvinish ham hayoliga kelmadi.

Qiz yigʻlab uhlab qoldi. Tanasi huddi yorilib ketadigandek ogʻriyapti. Tun biroz sokin oʻtdi. Xizmatkorlar ham uhlagan allaqachon. Ammo bu payt qizning ota-onasi? Ular boshqa shaharda qizining bu azoblarini bilmasdan xotirjam yashayotgan edilar. Xatto onasi 1 marta boʻlsa ham qiziga qoʻngʻiroq qilmadi yoki havotir olmadi.

...

Tong. Quyoshning issiq, tanaga yoqadigan nurlari qizning hali ham ogʻriyotgan tanasiga tushdiyu, qizni uygʻotdi. Osti olov kabi yonyapti. Ogʻriq qizni koʻzini ochishiga qoʻymadi. Bazor koʻzlarini ochgan qiz xonaga harakat qilmagan holda koʻz yugurta boshladi. Kechagi ishlarni eslagan qizni tanasi bir seskanib ketdi, oʻrnidan turgisi ham kelmadi. Ehtimol, biroz hafa. Yigit ham allaqachon turgan, ishga tayyorlanayotgan vaqtida qizni eslab qoldi. Xonasiga kirib, u ham uygʻonganini koʻrdi.

- Istasang birga nonushta qilamiz, keyin ishga ketishim kerak, - dedi u yotoqqa yaqinlashib.

Bu gaplar biroz yumshoqroq, ammo ortida zarracha ham mexr yoʻq edi. Soxta kabi...

Qiz bu laʼnati ovozni eshitgisi kelmaydi. Jirkanishdan nariga oʻtolmadi. Uni gaplarini eshitar ekan shunchaki bosh chayqadi, qoshlari biroz pastga tushdi.

- Turishga holim yoʼq, laʼnati, tanam ogʻriyapti, - yigitni yuziga qarashni istamadi, faqat jirkanish hisi bor.

Yigit qizni gaplariga hech qanday reaksiya bildirmay, boshqa soʻz aytmay xonadan chiqib ketdi, qiz esa tanasi va yuragidagi ogʻriqdan yigʻladi. Tomogʻiga esa ohirgi tundagi voqealarni eslagan sari bir narsa tiqilgandek boʻldi.

***

Ishga shoshilib zinadan tushayotganida, oshxonada nonushta hozirlayotgan xizmatkorlarni koʻrdi. Ulardan biri Jungkookni payqab, darhol chetga chiqdi. Boshqalari esa ish bilan ovora edi.

- Agar nonushtaga tushmasa, massajchini chaqiringlar. Tanasi biroz tinchisin, - dedi u sovuqqina ohangda.

Xizmatkor tazim qilib gap kim haqida ketayotganini yaxshi bilardi, yigitni ustki kiyimini berib ishga joʻnatdi.

Xizmatkorlar qizning chiqishini deyarli 1 soatlarcha kutishdi...qiz yoʻq. Ulardan bittasi kiyimini togʻirlagancha gap boshladi:

- menimcha masajchini aniq chaqirishimiz kerak deb oʻylayman...

Boshqa xizmatkorlar ham rozi boʻlgandan keyin telefonni olib, raqam terishdi.

Biroz vaqtlik signaldan soʻng qoʻngʻiroqni koʻtarildi.

- Ha, eshitaman? - qoʻngʻiroqni nargi tarafidan ayol ovozi eshitildi.

- Salom, Emily xonim. Bizning saroyga kela olasizmi? Ammo bu safar egamiz uchun emas...uning qizi uchun. Tanasi ogʻriyapti.

- 30 daqiqalarda oʻsha yerda boʻlib qolaman, - qoʻngʻiroqni yakunladi.

Xizmatkorlardan biri tepaga chiqib, qizning eshigini taqillatdi.

- Xonim, yaxshimisiz? Hozir massajchi keladi, tayyorlansangiz yaxshi boʻlar edi

Qiz bu gaplarni eshitib biroz hotirjamlikni his qildi lekin hali hamon asabi buzilgan edi.

- Buni u buyurdimi?

-Ha, sizni oʻyladi - xizmatkor qiz koʻrmasa ham bosh irgʻadi.

- Menga dori olib kelib bersangiz yaxshi boʻlardi, va xona ham toʻzgʻib ketgan - ovozidan hech iliqlik bilinmadi.

Xizmatkor Isulga dori berib, xonani yigʻishtirib boʻlgan edi. Qiz esa koʻrpa bilan boshini yopib yotoqdan siljimagandi.

- Tayyorlanasizmi? - muloyimlik bilan yotoqqa yaqinlashib kelib, dedi xizmatkor.

Qiz sekin bosh ogʻrigʻi bilan birga turib, yotoqqa oʻtirib oldi. Oldi olov kabi yonishdan biroz toʻxtagan lekin butunlay emas. Xizmatkor qoʻlidagi tayyorlab qoʻygan kiyimlarini qizni yoniga, yotoq ustiga qoʻydi-da tazim qilib qizga shaxsiy joy berib, xonadan chiqib ketdi. Yotoq ustidagi kiyimlarga termulgancha ota-onasini eslab ketdi.

- Hammadan nafratlanaman, hamma yolgʻonchi, - oʻziga oʻzi shivirlab, dedi u.

Soʻngra kiyimlarni olib kiyinishga harakat qil-a boshladi. Harakatlari juda ojiz. Tasodifan koʻzgudan oʻz tanasiga koʻzi tushdi. Hamma joyda izlar, bir-ikki qattiq ushlangan qoʻl izlari..

- laʼnati, - soʼkib qoʻydi-da, kiyinishni davom etdi.

Tanasiga teqqan kiyim ham uni tanasini achishishiga sabab boʻlyapti. Oyoqlari qaltiragancha yana yotoqga kelib oʻtirdi.

Timeskip | 2 oydan soʻng.

Qish oʻrtalari kelib qolgan, derazalardan tashqariga qaralsa, oppoq qor jimjitlik bilan yerga qoʻnayotganini koʻrish mumkin. Yotoqda telefonini koʻzdan kechirib yotgan qiz birdan ovoz chiqqanidan choʻchib sakray tushdi.

- Kim? - yostiqqa suyangancha biroz oʻtirib oldi.

- Men, - tashqaridan qoʻpol ovoz eshitildi - eshikni nega qulflading? Och

- Hohlamayman, - ensa qoʻtirgancha yana telefonini koʻz yugurta boshladi.

Timeskip | ertasi kuni | 16:00

Deyarli 10 daqiqadan beri qoʻlida ushlab turgan narsaga qarab turar ekan nima qilishni bilmay, karaxt ahvolga tushib qolgan edi.

« POV. Isul »

Nahotki ijobiy javob? Homiladormanmi? Hech tasavvur qilmagan insonim bilan ota-ona boʻlish? Qoʻllarimda bu testni ushlab turar ekanman nima qilishni bilmay ham qoldim. Bu bola boʻlishi toʻgʻrimi? Yoʻq, yoʻq bu bola yashaydi. Bolada hech qanday ayb yoʻq.

Homilador ekanligimni eslaganim sari yuragimda gʻalati hislar yurardi. Endi vujudimda yana bitta tirik jon bor. Ey hudoyim, koʻzlarimdan beixtiyor yosh oqishni boshladi. Bu quvonch koʻz yoshimi?..

« POV. Avtor »

Qorniga qoʻlini qoʻyib jim yigʻlashni boshladi. Agar Jungkookni oʻrniga sevadigan insoni boʻlganida edi unga syurprizlar tayyorlardi ammo aksi..

Yotoqda qoʻlidagi testga qarab yotgan qiz pastda ovozlarni eshitdi. Ehtimol Jungkook ishdan kelgan. Biroz vaqtdan soʻng xonasiga yaqinlashib kelayotgan oyoq tovushlarini eshitdi. Oyoq tovushlari eshik oldida toʻxtadi-da 1-2 soniyaga qolmay eshik ochildi. Ichkariga charchagan koʻrinish bilan kutilgan inson kirib keldi. Yigit yotoqqa yaqinlashish bilan barobar qizga nazar tashladi. Va qoʻlidagi narsani sezib qoldi. Biroz tezroq qadamlar bilan yurib keldi-da qizni qoʻlidagi testni yulib oldi. Test javobiga qarar ekan koʻzi biroz baxtdan chaqnab ketdi.

- Nahotki, - past ovozda oʻziga oʻzi shivirladi u.

Keyin nigohlarini koʻtarib unga tikilib turgan qizga qaratdi. Hech qanday soʻzsiz shunchaki tikilib turgan nigohlar faqat koʻz bilan gaplashishardi.

- Ahvoling yaxshimi? - dedi nihoyat sukunatni buz-a.

Yotoq chetiga oʻtirganida bir cheti biroz ezildi. Qizni qorniga qoʻlini qoʻyib bolasini his qilishni hohladi. Qorniga teqqan qoʻldan biroz seskanib ketgan qiz orqaga tisarildi. Harakatlarini koʻz yugurta yotgan yigitni jagʻi qisildi.

- Qochma, - qizni bilagidan ushlab oʻziga tortdi.

- Seni koʻrishni hohlamayman, ablah, qoʻyib yubor meni, - namlana tushgan koʻzlari bilan dedi u.

- Qancha qarshilik qilsang ham meniki ekanliging oʻzgarmaydi. Koʻrib turibsanki homiladorsan. Qorningdagi bola meniki, hoʻsh qayerga qochib qutulmoqchisan?

- Seni koʻrish tugul eshitishni hohlamayman, tinch qoʻy meni, - yana orqaga tisarilishga harakat qildi lekin bilagidan ushlagan qoʻllar qattiqlashdi ogʻritadigan darajada.

- Aqlli qiz boʻlsang hammasi yaxshi boʻladi, boʻlajak Jeon Isul - egilib qizni lablari bilan lablarini birlashtirdi.

Timeskip | 1 kundan soʻng | 14:34

Hozir boʻladigan ishlarni eslagan sari tinchsizlanib yuragi siqilib ketyapti. Divanda tirnogʻini tishlagan koʻyi asabiylashib oʻtirar ekan Jungkook unga nazar tashlab qoʻydi.

- Men bu nikohni hohlamayman, - xira sukunatni buz-a gapirdi qiz

- Sendan hohlashingni soʻramadim, - sovuq ovoz bilan javob berdi Jungkook.

Eshik qoʻngʻirogʻi jiringladi. Jungkook oʻrnidan turib kiyimlarini togʻirlagan boʻldi.

- Yarim soatlardan keyin butunlay meniki boʻlasan, qushcham

| 21:34

- Laʼnati nega oʻsha payti rozilik berdim, - oʻzini koyigancha dedi qiz, - majburlayapti desam boʻlar edi. Biroq.. - qoʻlidagi uzukka nazar tashlab qoʻydi - u meni baribir tinch qoʻymas edi.

Eshigini oldida qadam tovushlarini eshitgan qiz titrab ketdi. Eshik ochilib ichkariga qoʻlida patnis bilan Jungkook kirib keldi. Divanda oʻtirgan qizni qarab qoʻygan koʻyi javonni ustiga patnisni qoʻydi.

- Yeb ol, - ovozida iliqlik bor lekin koʻzlari uni aksi.

- Istamayman, - qaysarlikni davom etdi

- Qachongacha davom etmoqchisan? - jagʻi qisilgan koʻyi sochlaridan qoʻlini oʻtkaz-a, dedi u.

- Oʻlgunimga qadar, - sovuq ovoz bilan javob berib yuzini undan boshqa tarafga burdi

Yaqinlashib qizni yoniga oʻtirgan Jungkook, iyagidan ushlab uni yuzini oʻziga qaratdi.

- Homiladorsan dey-a indamayapman, homilador boʻlmaganingda, allaqachon meni tagimda boʻlarding, - egilib labiga yaqin kelib sovuqlik bilan dedi u.

- Meni qoʻyib yubor, tinch qoʻy meni - undan uzoqlashishga harakat qilgan koʻyi koʻksiga qoʻlini tirab uni itarishni boshladi.

- Hech qachon, endi meni rafiqam boʻlganingda emas, - qizni lablariga shivirladi yigit.

Timeskip | bir necha kundan soʻng | 17:02

Telefonidan chiqqan mayin signal qizni beixtiyor seskantirdi. Qoʻlidagi qoshiq havoda toʻxtab qoldi, habarni oʻqir ekan ogʻzidagi luqma tomogʻiga tiqilib ketgandek boʻldi. Shoshib yonidagi suvni oldi-da, bir hoʼplam ichdi. Soʻngra yana ekranga qaradi, huddi koʻzlari aldab turgandek.

"Tayyorlanib tur. Kechki ovqatni restoranda qilamiz"

Isul habarga tikilgancha bir necha soniya qotib qoldi. Yuragi ich-ichidan sekin urib ketdi. Lablari oʻz-oʻzidan qimir etdi.

- Nihoyat... - juda past ovozda, deyarli pichirlab qoydi u - Nihoyat koʻchaga chiqaman.

Koʻzlarida bolalarcha quvonch yiltiradi. Uzoq vaqtdan beri his qilmagan bir tuygʻu - odamlar orasiga chuqish, shahar havosini toʻliq yutish. Telefonini yoniga qoʻyib, ovqatini davom ettirdi.

***

{19:56}

Pastdan eshik ochilganining ovozi eshitilishi bilan Isul oynaga yaqinlashdi. Lab boʻyogʻini ehtiyotkorlik bilan surtdi, soʻng yengil nafas oldi. Yuragi biroz tez urardi sabrsizlikdanmi yoki hadikdanmi, oʻzi ham bilmasdi.

Bir necha soniyadan keyin eshik ochildi. Jungkook xonaga kirishi bilan erkaklar atiri xonani qamrab oldi.

- Tayyor... - endi gap boshlagan edi ammo qizni kiyimini koʻrib toʻxtab qoldi, - bu nima kiyim? - ovozi biroz sovuqlashdi.

- Oddiy koʻylak, - hotirjam javob berdi qiz, oʻrnidan turarkan.

- Bu judayam ochiq. Boshqasini kiyasan

- Ammo...

- Ammo degan gapni eshitishni hohlamayman, Jeon Isul

Isul bir zum qarshilik qilmoqchi boʻldi, lekin behuda ekanligini yaxshi bilardi. Ichidan ogʻir xoʻrsindi-da, shkaf tomon yurdi.

- Balki chiqib turarsan? - dedi u orqasidan tikilib turgan nigohni sezib, ovozida hech qanday iltimos yoʻq edi.

- Bu tanani koʻp marta koʻrganman. Uyalishga hojat yoʼq.

Isul toʻxtab, unga keskin qaradi.
- Men shaxsiy joy hohlayapman, - tishlari orasida vishshilab yigitga qaradi qiz.

- Hali kalta kiyib kimga koʻrinmoqchi boʻlganingni hisobini soʻrayman, Jeon Isul

Xonadan chiqib ketganini kuzatar ekan orqadan past ovozda soʻkinib qoʻydi qiz.

- Laʼnati ablah

{20:23}

Restoranning iliq chiroqlari, sokin musiqa va odamlarning past ovozdagi suhbatlari Isulga gʻalati tinchlik berdi. U menyuga qararkan, koʻzlari atrofni ham kuzatardi - kulayotgan odamlar, shovqinli idishlar, hayot davom etayotganini eslatib turardi.

- Nima buyurtma qilasan? - soʻradi Jungkook.

- Bilmayman.. - dedi Isul sekin, - men hohlagan ovqatlar bu yerda yoʻq shekilli.

- Nima yeging kelgandi?

- Sushi, - labini tishlab qoʻydi u.

- Bu bola uchun zararli, yemaysan, - ovoziga urgʻu berib dedi Jungkook.

- Balki shu ovqatni bolang hohlayotgandir - dedi Isul qaysarlik bilan, ovozini biroz balandlatib

Jungkook stol ustidagi uning qoʻlini ushladi. Qattiq emas, ammo bahsga joy qoldirmaydigan tarzda.

- Yaxshi. Uyga borganda yeysan. Hozir esa jim boʻlib, men aytgan ovqatni ye.

Isul qoʻlini tortib olmadi. Faqat koʻzlarini pastga tushirdi.

Ovqat tugagach, Isul stulga suyangancha koʻzlarini yumdi. Odamlar orasida boʻlish, begona hidlar, tovushlar - bularning bari unga qisqa muddat boʻlsa-da, erkinlik bergandek edi. Nafasini chuqur oldi va bilmasdan jilmayib qoydi.

Bu jilmayishni anchadan beri koʻrmagan Jungkook ichida nimadir qimirlab ketganini sezdi. Gʻalati, tushunarsiz bir his.

- *Qushchamning bu jilmayishi.. anchadan beri yoʻq edi. Demak, uni hursand qila oldim..

- Ketamizmi? - dedi u sukutni buzib.

- Ha, - Isul bosh irgʻadi, holos.

Jungkook ofitsiantni chaqirib, hisobni soʻradi. Hamyonidan karta chiqarar ekan, Isul uni jim kuzatdi.

Restorandan chiqishgach, mashina ichida yana osha sukunat choʻkdi. Isul oynaga qarab oʻtirardi, shahar chiroqlari yuziga bir zum yorugʻlik berib, keyin yoʻqolardi.

Uy darvozasidan kirishlari bilan Jungkook mashinani odatdagidan keskinroq toʻxtatdi.

- Tush, - dedi qisqa qilib.

Isul oshiqcha gap aytmay asta eshik tutqichini ushlab pastga tushdi. Sovuq havo yuziga urildi, nafasi qisildi. Orqasidan mashinaning yopilgan ovozini eshitdi. Ogʻir qadamlar qizga yaqinlashib kelar ekan qiz buni sezib tez-tez ammo qatʼiylik bilan uyni ichiga kirib ketdi. Uyga kirishi bilan issiqlikni his qil-a bir zum bahramand boʻldi.

- Hayrli kech, xonim, - yon tarafdan ovoz eshitgan qiz ovoz chiqqan tarafga boshini burdi.

Yoniga kelayotgan xizmatkorni korib biroz tinchlangandek koyi sokin nafas chiqarib qoʻydi. Xizmatkor kelib qizni paltosini ohista yechib oldi.

Eshik tovushi eshitilishi bilan xizmatkor burilib tazim qildi.

- Hayrli kech, janob

Isul ensa qoʻtirgancha zina tomon yura boshladi. Zinadan tepaga chiqar ekan uni bilagidan ushlagan qattiq qoʻl toʻxtatdi. Qiz burilib, qosh chimirgancha savol nigohlari bilan yigitga termulib turdi.

- Nima boʻldi yana? - qoʻlini tortib olishga harakat qildi ammo bilagi yanada qisildi.

- Boshqa qisqa koʻylak kiyma, - qizni koʻzlariga qararkan itoatkorlikni kutdi.

- Endi qanday kiyinishimga ham hojayin boʻlasanmi? - yana qoʻlini tortib olishga qattiqroq harakat qildi.

- Seni hamma narsanga egalik qilaman, Jeon Isul, - birdan qizni qoʻlidan tortib tepaga chiqishni boshladi.

- Bu nima qilganing? - ichida vahima uygʻongan qiz hozir notoʻgʻri nimadir boʻlishini bilib turdi.

Qizni tortib tepa qavatdagi deyarli hech kim kirmaydigan kichik xona oldida toʻxtab qoldi.

- Bu yerda nima qilamiz? - boshidagi oʻylar roʻy berishini hohlamagan koʻyi tinchizlandi qiz.

Jungkook javob bermay eshikni ochdi-da qizni xona ichiga itarib yubordi.

- Shu yerda qolasan, - nihoyat javob berib dedi Jungkook

- nima? - qizni yuragi orqaga tortdi.

- oʻylab oʻlguningcha va menga itoatkorlik qilishni oʻrganmaganuningcha bu xonadan chiqmaysan, - boshqa soʻz demay eshikni qattiq yopdi, kalit ovozi eshitildi, juda baland.

Isul bir necha soniya qimirlamay turdi. Keyin eshikka yaqinlashib, tutqichni ushladi. Ochilmadi. Eshikka suyanib, yerga oʻtirdi. Qoʻlini qorniga qoʻygan koʻyi sekin siladi.

- Qoʻrqma, - koʻzlari namlana tushdi ammo yigʻlamadi, - hammasi yaxshi boʻlishiga ishonaman.

Timeskip | 11 oydan soʻng | 21:06

Shifoxona yoʻlagi oʻsha kuni odatdagidan ham sokin edi. Oqartilgan devorlar, xira chiroqlar va hech toʻxtamayotgan oyoq tovushlari havoga gʻalati bir taranglik singdirib qoʻygandi. Tinchsizlana uyoqdan buyoqqa toʻxtamay yurgan yigit eshikka ora-orada shifokor chiqib qolarmikan deb qarab qoʻyardi. U bunday hisni his qilmagan edi. Yuragi qisilib, tinchsizlanishi bora-bora kuchaydi. Bir zum, bola yigʻi ovozini eshitdi. Yuragida yengillik his qilgan yigit biroz qaltirash bor qoʻllari bilan yuzini yopdi.

'Hudoga shukur, nihoyat. Ota boʻldim'

Shu payt eshik ochilishi eshitildi, yigit tezda ortiga oʻgirilib qaradi, shifokorni koʻrishi bilan tez qadamlar bilan yaqinlashdi.

- Tabriklayman ota boʻldingiz, - yuzida tabassum bilan qutladi, - qiz, - qoʻshib qoʻydi shifokor.

Bu soʻz Jungkookka kutilmaganda juda ogʻir tasir qildi. U bir lahza joyidan qimirlamay olmadi. Goʻyo bu uch harfli soʻz uning ichida uzoqdan yopiq boʻlib yotgan bir eshikni ochib yuborgandek edi.

***

Isul holsiz tabbasum qildi. Koʻzlari namlandi, ammo bu yoshlar ogʻriqdan emas edi balki baxtdan. U qizini koʻrdi, juda kichkina, juda nozik. Jungkook yaqinlashdi, ehtiyotkorlik bilan, goʻyo qoʻrqayotgandek qizni qoʻliga olganida barmoqlari qaltirab ketdi. U ilgari hech qachon bu qadar sokin boʻlmagan edi. Na gapirdi, na harakat qildi. Faqat qoʻlidagi nozik tanaga termulib turdi.

𝐓𝐈𝐌𝐄

2025-11-19T11:31:53.317Z

“Kitobni sirti qanchalik gʻalati koʻrinmasin, faqat uni oʻqigan biladi...”

Author:Ruvien Kaelum

Ep-1 « 𝘉𝘰𝘴𝘩𝘭𝘢𝘯𝘪𝘴𝘩 »

| 𝟮𝟬𝟭𝟴–𝙮𝙞𝙡 𝟰–𝙤𝙠𝙩𝙮𝙖𝙗𝙧

Erta tong. Quyosh asta-sekinlik bilan ufq ortidan chiqib, osmonni oltin rangga boʻyardi. Uygʻona yotgan Seoul shahri har doimgidek oʻz hayot maromini boshlagan edi. Havo hali salqin, lekin quyosh nurlari asta sekinlik bilan shahar koʻchalariga iliqlik taratar, har bir binoning derazalarida porlab, ularning oynalarida jivlanar edi.

Koʻchalarda allaqachon hayot boshlangandi: kimdir ishga kech qolmaslik uchun yugurib ketmoqda, kimdir kofe olib metro tomon shoshilmoqda. Talabalar, oʻquvchilar, ishchilar hammasi oʻz yoʻlida. Faqat ayrim derazalarda pardalar yopiq, ular hamon shirin uyquda.

Shu payt kichik emas oʻrtancha uyning sharq tomonga qarab turgan oynasiga quyosh nurlari pardadan oʻtib, xonani yoritib, qizning yuziga tushib turardi. Qiz bu quyosh nuridan yuzini saqlagancha yostiqqa yuzini bosib oldi, oʻrnidan turishni hohlamay ohista ingradi. Ammo maktabga borishi, kech qolmasligi kerakligini eslab, ogʻir xoʻrsinib koʻzlarini ochdi.

U asta oʻtirib oldi. Sochlari yelkasiga toʻkilib tushdi, yuzida haligacha uyqu izlari turardi. Biroz jim oʻtirdi, derazadan tashqariga qarab nimanidir hayol qilib qoldi. Ichidan nimadandir noligandek boʻldi.

Keyin, oʻrnidan turmoqchi boʻlgan edi, lekin birdaniga boshi aylanib, joyiga qayta yiqildi. Qoʻlini peshonasiga qoʻyib koʻrdi – issiq edi.

"uh, isitmam chiqibdi shekilli..."

Koʻzlarini yumib, yana yotib oldi.

"Bugun maktabga bormasamchi..."

Ammo bu hayol uzoqqa choʻzilmadi, chunki bir necha daqiqa oʻtmay xona eshigi sharaqlab ochildi.
Xona ichida boʻyi taxminan 1.70 atrofidagi ayol paydo boʻldi. Uning yuzidan, koʻzidan gʻazablanganini bilsa boʻlar edi. U qizning yotganini koʻrib, jahli yanada chiqdi.

— Maktabga borishing kerak nimaga yotibsan? – baland va qattiq ohangda.

Qiz choʻchib tushdi. Yuragi hapriqib, boshini yostiqdan koʻtardi.
— O-oyi..meni isitmam bor ekan – dedi, deyarli pichirlab. Ovozi past va qoʻrquvga toʼla edi. Koʻzlari yoshlana boshladi.

Onasi esa bir zum jim turdi, lekin oʻzini bosolmadi.
— Nima boʻpti?! Oʼlmaysan! Maktabga bormasang nima qilasan uyda? Bekorchilik qilasanmi?! Hozir tur da, tez tayyorlan!

Qizning koʻzidan bir tomchi yosh sirgʻalib tushdi, ammo u darrov uni artib, indamay oʻrnidan turdi. Oyisiga bir qarab qoʻydi-da soʻng asta yuvinish xonasiga kirib ketdi.

Eshik yopilishi bilan onasi eshitilar-eshitilmas soʻkindi:
— Yetimcha... Oxirgi paytlar haddidan oshyapti. Hh isitmasi chiqayotganmush. Olgurdim isitmangdan – deb, norozi ovozda gʼudrandi va eshikni qattiq yopib, xonadan chiqib ketdi.

Qiz esa yuvinish xonasida sovuq suv bilan yuzini yuvarkan, oynadagi aksiga qaradi. Oʻzini holdan toygan, charchagan his qildi. Koʻzidagi yosh yana sizib chiqdi, ammo bu safar u yoshni oʻz erkiniga qoʻyib berdi. Shunchaki suv tomchilariga qoʻshilib, asta yuzidan oqib tushaverdi.

“Oyi sizni sogʻindim... Oʻrningiz judayam bilinyapti... Qaniydi men ham sizni yonizga borolsam. Bu yerda qiynashyapti oyi...”

Qiz yuvinib boʻlgach asta-sekinlik bilan yuvinish xonasidan chiqdi. Isitma tufayli deyarli holsiz edi. Kiyim shkafi oldiga kelib eshigini ochib, ohista maktab formasini oldi. Biroz oʻylanib joyida muzday qotib qoldi.

"𝘕𝘦𝘨𝘢 𝘰𝘥𝘢𝘮𝘭𝘢𝘳 𝘺𝘰𝘮𝘰𝘯 𝘩𝘢𝘺𝘰𝘵𝘭𝘢𝘳𝘪𝘨𝘢 𝘳𝘰𝘻𝘪 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘪𝘣 𝘺𝘢𝘴𝘩𝘢𝘴𝘩𝘢𝘥𝘪? 𝘖ʻ𝘻𝘭𝘢𝘳𝘪𝘯𝘪 𝘩𝘢𝘮 𝘩𝘶𝘲𝘶𝘲𝘭𝘢𝘳𝘪 𝘣𝘰𝘳-𝘬𝘶, 𝘲𝘰𝘯𝘶𝘯 𝘤𝘩𝘰𝘳𝘢 𝘬𝘰ʻ𝘳𝘢𝘥𝘪, 𝘴𝘶𝘥𝘨𝘢 𝘺𝘰𝘬𝘪 𝘮𝘪𝘭𝘪𝘵𝘴𝘪𝘺𝘢𝘨𝘢 𝘮𝘶𝘳𝘰𝘫𝘢𝘢𝘵 𝘲𝘪𝘭𝘴𝘢 𝘪𝘴𝘩 𝘩𝘢𝘭 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘪𝘴𝘩𝘪 𝘮𝘶𝘮𝘬𝘪𝘯... 𝘭𝘦𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘰ʻ𝘱𝘤𝘩𝘪𝘭𝘪𝘬 𝘪𝘯𝘥𝘢𝘮𝘢𝘺𝘥𝘪. 𝘉𝘢𝘭𝘬𝘪 𝘲𝘰ʻ𝘳𝘲𝘢𝘳 – 𝘰𝘮𝘮𝘢 𝘰𝘭𝘥𝘪𝘥𝘢 𝘴𝘩𝘢𝘳𝘮𝘢𝘯𝘥𝘢𝘭𝘪𝘬 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘪𝘴𝘩𝘪𝘥𝘢𝘯, 𝘰𝘪𝘭𝘢𝘯𝘪 𝘵𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨𝘭𝘢𝘴𝘩𝘵𝘪𝘳𝘪𝘴𝘩𝘥𝘢𝘯 𝘺𝘰𝘬𝘪 𝘢𝘮𝘢𝘭𝘪𝘺 𝘺𝘰𝘳𝘥𝘢𝘮 𝘵𝘰𝘱𝘰𝘭𝘮𝘢𝘴𝘭𝘪𝘬𝘥𝘢𝘯. 𝘔𝘦𝘯𝘪𝘮𝘤𝘩𝘢 𝘴𝘩𝘶𝘯𝘥𝘢𝘺. 𝘝𝘢 𝘮𝘦𝘯 𝘩𝘢𝘮 𝘹𝘶𝘥𝘥𝘪 𝘴𝘩𝘶𝘯𝘥𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯, 𝘢𝘮𝘮𝘰 𝘣𝘶𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘣𝘪𝘳𝘰𝘻 𝘣𝘰𝘴𝘩𝘲𝘢𝘤𝘩𝘢𝘳𝘰𝘲. 𝘎𝘢𝘱𝘪𝘳𝘴𝘢𝘮 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘢𝘥𝘪, 𝘭𝘦𝘬𝘪𝘯 𝘥𝘢𝘥𝘢𝘮𝘯𝘪 𝘰ʻ𝘺𝘭𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯. 𝘜 𝘴𝘦𝘷𝘪𝘣 𝘶𝘺𝘭𝘢𝘯𝘨𝘢𝘯 𝘢𝘺𝘰𝘭, 𝘶𝘯𝘪 𝘳𝘢𝘯𝘫𝘪𝘵𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘹𝘰𝘩𝘭𝘢𝘮𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯. 𝘚𝘩𝘶𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘶𝘤𝘩𝘶𝘯 𝘫𝘪𝘮 𝘵𝘶𝘳𝘪𝘴𝘩 𝘣𝘢ʼ𝘻𝘢𝘯 𝘺𝘢𝘹𝘴𝘩𝘪 𝘲𝘢𝘳𝘰𝘳𝘥𝘦𝘬 𝘵𝘶𝘺𝘶𝘭𝘢𝘥𝘪, 𝘩𝘢𝘮𝘮𝘢𝘴𝘪 𝘵𝘪𝘯𝘤𝘩 𝘷𝘢 𝘰𝘪𝘭𝘢𝘷𝘪𝘺 𝘮𝘶𝘩𝘪𝘵 𝘴𝘢𝘲𝘭𝘢𝘯𝘢𝘥𝘪. 𝘈𝘮𝘮𝘰 𝘣𝘶 𝘥𝘢𝘳𝘥 𝘪𝘤𝘩𝘪𝘮𝘥𝘢 𝘲𝘰𝘭𝘪𝘣 𝘬𝘦𝘵𝘮𝘢𝘺𝘥𝘪, 𝘮𝘦𝘯 𝘣𝘶𝘯𝘪 𝘺𝘢𝘹𝘴𝘩𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘢𝘮𝘢𝘯. 𝘉𝘶 𝘰𝘨ʻ𝘳𝘪𝘲𝘭𝘢𝘳𝘥𝘢𝘯 𝘵𝘦𝘻 𝘰𝘳𝘢𝘥𝘢 𝘲𝘶𝘵𝘶𝘭𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘥𝘦𝘣 𝘰ʻ𝘻𝘪𝘮𝘨𝘢 𝘷𝘢ʼ𝘥𝘢 𝘣𝘦𝘳𝘢𝘮𝘢𝘯. 𝘏𝘰𝘻𝘪𝘳 𝘮𝘦𝘯 𝘣𝘪𝘵𝘪𝘳𝘶𝘷𝘤𝘩𝘪 𝘴𝘪𝘯𝘧 𝘰ʻ𝘲𝘶𝘷𝘤𝘩𝘪𝘴𝘪𝘮𝘢𝘯, 𝘣𝘶 𝘺𝘪𝘭 𝘣𝘪𝘵𝘪𝘳𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘷𝘢 𝘹𝘰𝘳𝘪𝘫𝘨𝘢 𝘰ʻ𝘲𝘪𝘴𝘩𝘨𝘢 𝘬𝘪𝘳𝘢𝘮𝘢𝘯. 𝘛𝘢ʼ𝘭𝘪𝘮 𝘰𝘭𝘨𝘢𝘤𝘩, 𝘮𝘶𝘴𝘵𝘢𝘲𝘪𝘭𝘳𝘰𝘲 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘪𝘣, 𝘪𝘮𝘬𝘰𝘯𝘪𝘺𝘢𝘵𝘭𝘢𝘳𝘪𝘮 𝘬𝘦𝘯𝘨𝘢𝘺𝘢𝘥𝘪: 𝘺𝘢𝘯𝘨𝘪 𝘵𝘢𝘯𝘪𝘴𝘩𝘭𝘢𝘳, 𝘺𝘢𝘯𝘨𝘪 𝘮𝘶𝘩𝘪𝘵 𝘷𝘢 𝘮𝘶𝘴𝘵𝘢𝘲𝘪𝘭 𝘲𝘢𝘳𝘰𝘳 𝘲𝘢𝘣𝘶𝘭 𝘲𝘪𝘭𝘪𝘴𝘩 𝘪𝘮𝘬𝘰𝘯𝘪𝘺𝘢𝘵𝘪. 𝘚𝘩𝘶 𝘣𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘣𝘪𝘳𝘨𝘢, 𝘬𝘶𝘤𝘩 𝘵𝘰𝘱𝘪𝘣 𝘰𝘪𝘭𝘢𝘮𝘨𝘢 𝘩𝘢𝘮 𝘺𝘰𝘳𝘥𝘢𝘮 𝘣𝘦𝘳𝘢 𝘰𝘭𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘢𝘭𝘣𝘢𝘵𝘵𝘢. 𝘐𝘤𝘩𝘪𝘮𝘥𝘢𝘨𝘪 𝘲𝘰ʻ𝘳𝘲𝘶𝘷, 𝘦𝘩𝘵𝘪𝘺𝘰𝘵𝘬𝘰𝘳𝘭𝘪𝘬 𝘷𝘢 𝘶𝘮𝘪𝘥 𝘣𝘪𝘳𝘨𝘢 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘪𝘣, 𝘮𝘦𝘯𝘪 𝘩𝘰𝘻𝘪𝘳𝘨𝘪 𝘩𝘰𝘭𝘢𝘵𝘯𝘪 𝘴𝘢𝘣𝘳 𝘣𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘬𝘰ʻ𝘵𝘢𝘳𝘪𝘴𝘩𝘨𝘢 𝘮𝘢𝘫𝘣𝘶𝘳 𝘲𝘪𝘭𝘮𝘰𝘲𝘥𝘢. 𝘓𝘦𝘬𝘪𝘯 𝘬𝘦𝘭𝘢𝘫𝘢𝘬𝘥𝘢 𝘷𝘢𝘻𝘪𝘺𝘢𝘵𝘯𝘪 𝘰ʻ𝘻𝘨𝘢𝘳𝘵𝘪𝘳𝘪𝘴𝘩𝘨𝘢, 𝘢𝘥𝘰𝘭𝘢𝘵 𝘵𝘢𝘭𝘢𝘣 𝘲𝘪𝘭𝘪𝘴𝘩𝘨𝘢 𝘷𝘢 𝘰ʻ𝘻𝘪𝘮 𝘶𝘤𝘩𝘶𝘯 𝘵𝘰𝘻𝘢, 𝘵𝘪𝘯𝘤𝘩 𝘩𝘢𝘺𝘰𝘵 𝘲𝘶𝘳𝘪𝘴𝘩𝘨𝘢 𝘲𝘢𝘵ʼ𝘪𝘺𝘢𝘵𝘭𝘪𝘮𝘢𝘯."

Qiz shu hayollar bilan kiyim shkafini oldida qoʻlida kiyimlar bilan bir nuqtaga tikilib muzdek qotib turar ekan birdan chiqqan baland tovush barcha hayollarini sachratib yubordi. U cho‘chib orqasiga o‘girildi. Stol ustidagi chiroyli sopol vaza yerda chil-chil sinib yotar, suv bilan birga undagi gullar ham polga sochilib ketgan edi.

“𝘠𝘢𝘯𝘢 𝘫𝘢𝘯𝘫𝘢𝘭 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘢𝘥𝘪𝘮𝘪?𝘏𝘢𝘵𝘵𝘰 𝘴𝘩𝘶 𝘷𝘢𝘻𝘢 𝘩𝘢𝘮 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘲𝘢𝘳𝘴𝘩𝘪𝘥𝘦𝘬, 𝘵𝘦𝘻𝘳𝘰𝘲 𝘺𝘪𝘨ʻ𝘪𝘴𝘩𝘵𝘪𝘳𝘪𝘣 𝘰𝘭𝘮𝘢𝘴𝘢𝘮 𝘺𝘢𝘯𝘢 𝘰ʻ𝘨𝘢𝘺 𝘰𝘯𝘢𝘮 𝘬𝘦𝘭𝘪𝘣 𝘶𝘳𝘪𝘴𝘩𝘢𝘥𝘪”

U shoshilib polni artishga tushdi, lekin qo‘llari titrardi.

𝗧𝗶𝗺𝗲𝘀𝗸𝗶𝗽

Qiz maktab formasini kiyib bo‘lgach, oynaning qarshisida biroz jim turdi. Sochlarini oddiygina qilib turmakladi, ko‘zlaridagi shish payqalarli darajada edi. U ko‘zguga qarab, o‘zini bir zumda yig‘lab yuborishdan zo‘rg‘a tiyib turardi. So‘ng chuqur nafas olib, sumkasini oldi-da, xonasidan chiqdi.

Yo‘lak bo‘ylab yurarkan, birdan boyagi singan vazani qoldiqlari yodiga tushdi.

“𝘚𝘢𝘭 𝘲𝘰𝘭𝘴𝘢 𝘦𝘴𝘪𝘮𝘥𝘢𝘯 𝘤𝘩𝘪𝘲𝘢𝘳𝘢𝘳 𝘦𝘥𝘪𝘮,”

Ularni ataylab uydan chiqib ketayotganda axlatga tashlash uchun paketga solib qoʻygan edi. Xonasiga qaytib kirib, burchakdagi paketni oldi. Paketdan shisha bo‘laklarining jarangi chiqib, yuragini biroz siqib qo‘ydi.

Pastga tushayotganida, oshxonadan qovurilgan non va choy hidi kelib urildi. U biroz to‘xtadi dadasi bilan akasi kulimsirab nimadadir suhbatlashishayotgandi. Dadasining ovozida esa bir iliqlik bor edi, lekin bu iliqlik hech qachon qiziga koʻrsatilmagan. Faqat oʻsha oʻgay onasiga va akasiga...
Qiz ularga koʻrinmay chiqib ketish uchun qadamini sekinlatdi, oyoqlarini tovush chiqarmay bosishga harakat qildi. Ammo...

— Yana nimani sindirding, a? – degan sovuq, tanish ovoz qizni joyida toʻxtatib qoʻydi.

Orqasiga qarasa, o‘gay onasi oshxona eshigi oldida, ikki qo‘lini beliga tirab turgan edi.

— Uyda seni dastingdan biror narsa sog‘-omon qoladimi o‘zi? – dedi oʻgay onasi, so‘zlarida achchiqlik bilan.

— Men... – qiz gapirolmay, yutindi – Men shunchaki...

— 'Shunchaki' emish! Kecha ham bir idishni sindirding, endi yana nimani olib chiqayapsan? Aybing borligi uchun juftakni rostlamoqchimisan, a?

Oshxonada o‘tirgan dadasi bu gaplarni eshitib boshini ko‘tardi, ammo bir og‘iz ham so‘z aytmadi. Har doimgidek jim va befarq, ishi yoʻq edi. Bu befarqlik qizni eng ko‘p og‘ritardi.

Qiz boshini egdi. Paketni orqasiga yashirib, tovushini pastlatdi:
— Men faqat... bu chiqindilarni tashlab kelay deb...

— Chiqindi emish! – dedi ayol istehzo bilan – Qachondan buyon o‘zingni bu uyda ish qilib yotganday ko‘rsatyapsan?

Qiz oʻgay onasi bilan bahslashish befoydaligini tushunib shunchaki kim turdi. Bir necha soniya sukut cho‘kdi. Faqat choynakdagi choyning g‘uvillashi eshitilib turardi.

Qiz asta burildi.
— Tashlab kelaman, keyin maktabga ketaman, – dedi sekin

Ayol bir nima demoqchi bo‘ldi, lekin dadasi shu payt ohista:
— Qo‘y, bo‘ldi... – dedi charchagan ohangda – Bolani kechiktirma.

Qiz tezda oyoq kiyimini kiyib, eshikni ochdi. Tashqariga chiqqanda, sovuq shamol yuziga urildi. Shamol tufayli biroz tinchlangandek boʻldi.

Yo‘lning boshida u to‘xtab, paketni mahkam siqdi. Keyin yonidagi katta axlat qutisiga borib, paketni ichiga tashlab yoʻlini davom etdi.

𝗧𝗶𝗺𝗲𝘀𝗸𝗶𝗽

Maktabga yetib kelgach qiz ohista maktabni ichiga kirar ekan. Birdan qoʻlini ushlagan qoʻllar uni toʻxtatdi. U oʻgirilib qoʻlini ushlagan odamga qaradi. Va sinfdosh qizi Minji unga jilmayib turganini koʻrdi.

— Salom, Suhwa. Qalaysan?

Suhwa Minjiga qosh chimirib qaradi-yu, qoʻlini Minjini qoʻlidan tortib oldi. Va oʻrtaga masofa qoʻydi.

— Qachondan ahvolimni soʻraydigan boʻlib qolding, huh? – sovuq ohangda.

— Qoʻysangchi, Suhwa – ohista kulib – Men har doim shundayman-ku. Qolaversa senga yangilim bor.

Suhwa koʻzini uchirdi.
— Qanaqa yangilik yana? Tezroq gapir, – Minjini ovozini eshitgisi kelmay tezroq bu yerdan ketgisi kelib turdi.

– Buncha sabrsizsan? Shoshilma, aytaman. Xullas... – Minji Suhwaga yaqinlashib deyarli pichirlagan ovozda gapira boshladi, – sinfimizga yangi oʻquvchi kelar ekan. Eng qizigʻi u boy oiladan va shu paytgacha horijda oʻqigan. Aytishlari boʻyicha Koreyada maktabni bitirgisi kelganmush. Shuning uchun Koreyaga qaytib kelibdi.

Suhwa uchun bu huddi qiziqdek Minji toʻxtaamy oʻsha yigit haqida aytar edi.

— Seningcha bu men uchun qiziqmi? Keraksiz gaplar bilan meni chalgʻitma. Oʻzimni ishlarim yetarli darajada. – sovuq ohangda. Suhwa shunday deb u yerdan ketdi. Sinfi tomon ikkinchi qavatga chiqib ketdi.

— “Qiziq emasmush olgirdim sendan, sovuq ilon” – Minji yuzini burishtirib, Suhwani orqasidan gapirib qoldi.

Suhwa sinfiga kirganda hamma oʻz ishi bilan masʼul edi. Suhwa ularga etibor bermay oʻz joyiga borib oʻtirdi. Choʻntagidan quloqchinini olib, qulogʻiga taqdi. Sumkasini olib, sumkasini ichidan telefonini izlardi. Nihoyat telefonini topgach ohistalik bilan telefonini qulfdan chiqarib playlistiga kirdi. Playlistidan oʻziga yoqqan har doim eshitadigan Billie Elishni ‘Wildflower’ qoʻshigʻini qoʻydi. Bu qoʻshiq Suhwani eng sevimli qoʻshiqlaridan biri edi. Sumkasidan daftarini olib, yozishni boshladi. Bu Suhwani har doimgi ishi: Quloqga quloqchin taqib hech kimga eʼtibor bermay faqat yozish...
Shu payt Suhwa ortiga tekkan qoʻllarni sezdi. Tezda boshini koʻtarib orqasiga qaradi. Va unga tikilib turgan Roseni koʻrdi. Qulogʻidagi quloqchinni ohista yechib unga toʻliq nima der ekan deb qaradi.

— Salom, Suhwa... Sen bilan gaplasha olamanmi?

Suhwa Roseni gapi jiddiyligini tushundi. Endi gapirmoqchi edi hamki dars boshlanganini bildirib turuvchi qoʻngʻiroq chalindi.

— Keyin gaplashamiz, – dedi Suhwa past ovozda.

Rose ohista bosh irgʻab burilib joyi tomon ketib qoldi. Roseni joyi deraza oldida edi. Quyoshning nurlari ham, shamolning mayin esgani ham Roseni yuziga tegib turardi. Quyoshning nurlari uni yuzini avvalgidan ham porlatib, shamolning mayin esgani Roseni yuziga toʻkilib turgan sochlarini ohista uchirib uni avvalgidan ham goʻzal qilib turardi. Tan olmaslikni iloji yoʻq.

Ustoz sinfga kirgandan soʻng hamma oʻz joyiga oʻtirib tinchlanib qolishdi. Sinf jimjit. Hamma oʻquvchilar yangi oʻquvchi kelganligini bilganligi uchun ustozni yangi oʻquvchini tanishtirishini kutib turishdi. Eng qizigʻi yangi oʻquvchi ustoz bilan birga sinfga kirmadi.
Ustoz ohista gap boshladi:
— Hammangizni yana koʻrib turganimdan xursandman. Hammangiz bilsangiz kerak oxirgi oʻquv yilida bizni sinfga yangi oʻquvchi kelganligini. Endi... Meni u bilan sizlarni tanishtirishimga ruxsat beringlar, – ustoz oxirgi gapini aytib boʻlgach eshikni oldiga borib, eshikni ohistalik bilan ochdi va bir yigitni ohista chaqirdi.

Oradan bir ikki daqiqa oʻtgach sinfga ustoz bir boʻyi uzun kelishgan yigit bilan kirib keldi. Hamma qizlar bir-biriga ogʻzi ochilib qarab qolishdi. Va sinfda 'U judayam kelishgan ekan.' 'Aytishlaricha bor ekan' degan pichirlashishlar koʻpayib ketdi.

Bu paytda Suhwa yana daftariga yozib oʻtirardi. Hech narsa bilan ishi yoʻq.

Shunda ustoz gapira boshladi:
— Tanishishing bolalar bu yangi sinfdoshingiz – yonida turgan yigitni korsatib gapirdi – Oʻzingni tanishtirishing mumkin – deb yonidagi yangi yigitga qarab gapirdi.

Yigit sinfni bir koʻzdan kechirib keyin gapira boshladi:
— Salom men Kim Seokjinman. Shunchaki Jin deb chaqirsangiz ham boʻladi. Va... Sizlar bilan chiqishib ketaman degan umiddaman,

— Jin, sen... Park Suhwani yoniga oʻtirishing mumkin. Yoni bosh ekan. Boshqa bosh joy yoʻq, – deb Suhwani koʻrsatib qoʻydi.

Suhwani qulogʻida quloqchin borligi uchun deyarli eshitmayotgan edi. Jin ohista bosh irgʻab Suhwa tomon keta boshladi. Qizlarni bazi birlariga bu yoqmasa, bazi birlar uchun bu qiziq emas. Yani kim bilan oʻtirishi. Jin oldidan oʻtib ketgan qizlar qimmat atirni hidini sezishi mumkin. Jin Suhwani yoniga kelib, stolni ohista tortib oʻtirdi. Suhwa yoniga oʻtirgan insonni sezib ohista yon tarafiga burilib qaradi. Yangi kelgan yigit uni yoniga oʻtirishini oldindan taxmin qilib boʻlgan edi. Qiz burilib qaraganda Jin ham unga qaradi koʻz koʻzga toʻqnashdi. Suhwa Jindan koʻzini uzmay har bir detaliga qarardi.

“𝘙𝘰𝘴𝘵𝘥𝘢𝘯 𝘩𝘢𝘮 𝘶 𝘬𝘦𝘭𝘪𝘴𝘩𝘨𝘢𝘯 𝘥𝘦𝘴𝘢𝘮 𝘢𝘥𝘢𝘴𝘩𝘮𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯. 𝘈𝘢𝘩 𝘯𝘪𝘮𝘢𝘭𝘢𝘳 𝘥𝘦𝘺𝘢𝘱𝘴𝘢𝘯, 𝘢? 𝘈𝘲𝘭𝘥𝘢𝘯 𝘰𝘻𝘥𝘪𝘯𝘨𝘮𝘪?”

Yuzini tezda Jindan burib oldi. Jin ham biroz Suhwaga tikilib turdi-yu keyin u ham boshqa tomonga qaradi.

𝗧𝗶𝗺𝗲𝘀𝗸𝗶𝗽

Dars tugagach Rose Suhwani sinfdan olib chiqib ketdi. Va bir bosh sinfga olib kirdi.

— Hoʻsh, nima boʻldi? Bu jiddiy masala deb umid qilaman – qoʻlini koʻkrak qismiga bogʻlab Roseni gapirishini kutardi.

— Xullas, – deb gap boshladi Rose – Oxirgi paytlarda Jimin menga etibor bermay qolgan. Menga umuman gapirmaydi, hatto etibor ham bermaydi. Agar toʻqnashib qolsak indamay etibor bermay oʻtib ketadi. Men esa uni orqasiga gapirib qolib ketaman. Bularni senga nimaga aytayotganimni sababini bilsang kerak?

— Mm, shunda Jimin bilan gaplashib ber demoqchimisan? – Suhwa qoʻsh chimirdi.

— Ha aynan shunday. Iltimos u bilan gaplashib hayotida mendan boshqa yana qiz bormi, yoʻqmi soʻrab bilib ber. Men Jimindan havotir olyapman.

Suhwa biroz oʻylanib qoldi, keyin esa:
— Uni oʻzi qayerda? Men ham u bilan oxirgi shu bir hafta ichida umuman gaplashmadim...

— Jimin qayerdaligini anigini bilmayman. Ammo shuni bilamanki Jimin hozirgi 1-darsga qatnashmadi.

— hmm, mayli oʻzim izlab koʻraman.

— Hammasi uchun raxmat – Rose ohista Suhwaga jilmayib qaradi.

— Yaxshi – Suhwa ortiq kutib oʻtirmay xonadan chiqib ketdi. Uni hayoli Jimin nega bunday qilayotganini sababini izlash bilan band edi.

“𝘜 𝘲𝘢𝘺𝘦𝘳𝘥𝘢 𝘣𝘰ʻ𝘭𝘪𝘴𝘩𝘪 𝘮𝘶𝘮𝘬𝘪𝘯...? 𝘈𝘢𝘩 𝘵𝘰𝘱𝘥𝘪𝘮 𝘴𝘩𝘦𝘬𝘪𝘭𝘭𝘪.”

Jimin Suhwa bolalikdan doʻst edilar. Judayam yaqin doʻst. Suhwa har doim Jimin bilan maktabga kelganda tomda koʻp gaplashardi. Shunga ham Jiminni tomda deb oʻylayotgandur.

Suhwa tomga chiqqach tomda bir yigitni oʻtirganini koʻrdi. Suhwa tezda yaqqol Jimin ekanligini bildi-da ohista qadamlar bilan Jiminni yoniga bordi. Jimin orqa tomondan oyoq tovushlarini eshitib, orqasiga oʻgirilib qaraganida Suhwani koʻrib biroz tinchlandi va yana yuzini burdi. Suhwa sekinlik bilan Jiminni yoniga oʻtirdi. Jimin koʻk osmonni termulib oʻtirardi, Suhwa ham Jimin qaragan tarafni qarab ozgincha jim oʻtirdi.

— Senga nima boʻlyapti? – birdan Suhwa gapira boshladi. Suhwani gapidan Jimin uncha tushunmay unga qaradi.

— Nima boʻlayotgan ekan menga? – qosh chimirib.

— Shuni sendan soʻrayapman.

Jimin biroz oʻylanib qoldi keyin gap nima haqidaligini tushunib ohista xoʼrsinib qoʻydi.

— Roseni aytyapsanmi?

— Ha. Uni aytishi boʻyicha unga etibor bermayotgan ekansan, gapirmayotgan ekansan. Nima boʻldi bunchalik?

— ...

— Demak jiddiy narsa boʻlgan. Yoki hayotinga yangisi kirib keldimi?

— Bunday deyishni bas qil. Yangisi yoʻq. Shunchaki.... Shunchaki yolgʻiz qolishini istayapman, tushunyapsanmi? Yolgʻiz oʻzim, hech narsalarsiz.

— Toʻgʻrisini aytaymi? Men seni tushunaman. Chunki menda ham hozir shunday boʻlyapti desam yangilishmayman.

Jimin Suhwaga tezda qaradi.

— Demak dardimiz bir... – ogʻir xoʻrsinib qoʻydi.

— Rose nima boʻladi endi? Ajralasanmi? – pastdagi oʻquvchilarga qarab ohista gapirdi.

— Bilmayapman, yuragim bunga qarshi chiqsada aqlim qarshi chiqmayapti.

— Bu yoʻlda eng qiynalgani Rose boʻladi menimcha.

— Seningcha men qiynalmayapman?

— Men unday demadim, shunchaki eng azob chekkani u boʻladi dedim. Axir uni hayotini hozir sen yechayapsan.

Jimin oʻylanib qoldi. Suhwa ohista oʻrnidan turib, kiyimini qoqdi.

— Eng aqlli qarorni qabul qilasan degan umiddaman... 2-darsga qatnash. Boʻlmasa mendan yaxshilik kutma, – qiz Jiminning javobini kutmay u yerdan ketib qoldi.

Eshik ochilishi bilan Suhwani nigohi Rosega qadaldi. U ancha vaqt Suhwani kutib turgandek koʻrinardi. Ko‘zlarida xavotir aralash savol chaqnardi.

— Nima dedi? — deb so‘radi Rose, ovozida umid aralash tashvish bor edi.

Suhwa boshini burmasdan, sovuqqina javob berdi:
— Yolgʻiz qolishni istayabdi ekan, qolganini oʻzidan sora agar javob bersa.

Shundan so‘ng, u ortiqcha biror narsa demay, Rosening gapini eshitishga ham urinmasdan zinapoyadan pastga tushib ketdi. Har bir qadami qattiq, ammo tinch edi. U ikkinchi qavatdagi sinfi tomon yo‘l oldi.

Maktab tomi

Suhwa sinfga kelgach joyida Minjini oʻtirganini koʻrdi. U Jinga gapirar Jin esa indamay tinglar edi. Uni yuzidan Minjidan tokati toq boʻlganini bilsa boʻlar edi. Suhwa ogʻir qadamlar bilan Minji bilan Jinni oldiga kelib turdi. Minji ham, Jin ham unga qaradi.

— Oʻrnimdan tur. Mening oʻrnimga qachondan beri oʻtiradigan boʻlib qolding a? – ovozi deyarli balandlashib ketayotgan edi.

Minji Jinga bir qarab qoʻyib, indamay oʻrnidan turib, asta-sekinlik bilan oʻzini joyiga oʻtirib oldi. Suhwa ogʻir xoʻrsinib qoʻyib joyiga oʻtirdi.

Park Suhwa

...

Kim Seokjin

...

Park Jimin

....

Park Rose

Ikkinchi dars boshlanganiga ogohlantirish berildi, qoʻngʻiroq chalindi. Sinfga Jimin kirib keldi. Uning orqasidan ustoz ham. Hamma oʻquvchilar tinchlanib joy joyiga oʻtirdi. Rose Jiminni oʻtirishini kuzatib turdi. Jimin buni sezib Rosega bir qarab qoʻydi-da keyin etiborini boshqa narsaga burdi. Rose chuqur nafas olib ustoz tarafga qaradi. Minji hayol surib Jinga hali hamon qarab oʻtirardi. Jin esa kunlik darslik jadvalini yozish bilan band. Suhwa esa misollarni.

Ustoz gapirishga tayyorlanib tomogʻini qirib qoʻydi.
— Bolalar sizlarga bir yangiligim boʻr,

Hamma oʻquvchilar ustozga 'Qanday?' deb past ovozda lekin qatʼiy gapirishdi. Suhwa va Jin ham ustozga qaradi.

— Yaqinda bizni maktabda bir oʻzgarish sodir boʻladi. Bizni maktab direktorimiz ishdan ketmoqchi va uni oʻrniga boshqa direktor kelmoqchi.

— Nimaga ketadi direktorimiz?! – orqa tarafdan bir oʻquvchi yigit savol berib baqirdi.

— Maktab direktorimiz shu kunlarda juda charchaganligini aytdi va tatilga chiqmoqchi ekan.

Hamma oʻquvchilar hafsalasi pir boʻlib ovoz chiqarishdi. Hozirgi maktab direktori juda ham oliy janob va mehribon edi, oʻquvchilarga har doim yaxshi muomilada boʻlgan ularni hohishlarini bajargan edi. Endi buni eshitish hamma oʻquvchilar uchun yomon.

— Biz ketishini hohlamaymiz!

— Biz ham hohlamasdik lekin na iloj nima ham qila olardik. Oʻzini hohishi va charchagan dam olish ham foydali.

— Hozirdan duo qilishni boshlashimiz kerak, yangi keladigan direktor hozirgi direktorimizga oʻxshashini tilashimiz kerak – orqadan bir oʻquvchi yigit gapirdi va bunga boshqalar ham qoʻshildi.

—Tinchlaning! Endi darsga qaytamiz oshiqcha gaplar kerak emas!

Oʻquvchilar bir gap bilan tinchlandi.
Dars davom etar ekan oʻquvchilar doskaga yozilgan misollarni daftariga yozib oʻtirardi. Baʼzilari uxlash bilan ovvora baʼzilari esa gaplashish bilan. Va baʼzi birlar ovqat yeyish bilan ovvora. Suhwa misollarni yechish bilan ovvora edi. Jin shunchaki daftariga bir narsalarni chizib oʻtirardi. Unga oʻqish umuman yoqmaydi. Uni oʻylashi boʻyicha oʻqish umuman kerak emas. Bunday narsalarni oʻylashi tabiiy axir boʻy oiladan. Shu payt Jimin oʻrnidan turib shoshilib sinfdan chiqib ketdi. Hamma unga 'Nima boʻldi?' deganday orqasidan qarab qolishdi.

— Hozir chiqib ketgan Jiminmi? – Ustoz oʻgirilib oʻquvchilarga qarab gapirdi. Oʻquvchilar ham 'ha' deganday boʻsh irgadi.

— Nima boʻldi ekan? – ustoz havotirli gapirdi.

— Ustoz meni koʻrib kelaymi? — orqadan boyadan beri gapirib yotgan yigitning ovozi eshitildi. Ustoz 'yoq' deganday boʻsh silkitdi.
Dars davomida Suhwa bilan Rose Jiminni oʻylashdi. Tezroq dars tugasayu nima boʻlganligini bilsam deb havotirli oʻylanib oʻtirishdi.
Dars nihoyat tugadi. Shu vaqt oraligʻida Rosega bir asr otib ketganday boʻldi. Rose tezda oʻrnidan turib sinfdan yugurib chiqib ketdi. Suhwa ham turmoqchi edi lekin Roseni ketganini koʻrib keyin toʻxtadi.
Jin sinfda boʻgʻilib ketganligini uchun toʻza havo olishni hohlab sinfdan tashqariga chiqmoqchi boʻldi. Oʻrnidan turganida oʻtirgʻichi baland ovoz chiqardi. Suhwa toʻsatdan eshitilgan baland ovozga choʻchib bir sakrab tushdi. Ovoz chiqqan tarafga qarab Jinni sinfdan chiqayotganini koʻrib chuqur xoʻrsinib qoʻydi.
Rose sinfdan chiqishi bilan Jiminni izladi. Deyarli 5 daqiqada maktabni bir qavatini tekshirib boʻldi. Yigitlar hojatxonasining oldidan otib ketayotganda Jimin chiqib qoldi. Rose Jiminni koʻrib tezda toʻxtadi.

— Nima boʻldi yaxshimisan? Nimaga sinfdan shoshilib chiqib ketding? – havotirli ohangda soʻradi.

— Hech narsa boʻlgani yoʻq, – burni qonaganini shunchaki yashirdi. Boʻlmasa Rose aniq tinch qoʻymas edi.

— Aldama bir narsa boʻlgan, nima boʻldi ayt? – Rose sekin Jiminni yuzidan silab gapirdi.

— Rose seni hafa qilib qoʻymaslikka harakat qilyapman, iltimos meni qiynama. Meni tinch qoʻy biroz vaqtga, hozir oʻzimda emasman iltimos – Roseni qoʻli Jiminni bu gaplarini eshitib muzladi. Jimin boshqa hech narsa demay Roseni oldidan otib ketdi.

Rose oʻylanar edi '𝘔𝘦𝘯 𝘯𝘪𝘮𝘢 𝘲𝘪𝘭𝘥𝘪𝘮?'

Roseni koʻzidan bir tomchi yosh chiqdi. Yosh yuzidan sirgʻalib keyin esa sekin asta yerga tushdi. Rose oʻzini yigʻishtirib u yerni tark etdi. U hozir ich-ichidan parchalanib boʻlgan edi.

Uchinchi dars boshlandi hamma boyagidek. Sinfda faqat bitta inson yoʻq — Rose. Suhwa Roseni yoʻqligini koʻrib Jiminga bir qarab qoʻydiyu keyin esa oʻylanib oʻtirdi. Bugun Suhwaga judayam ogʻir kun boʻlyapti, hamma narsa oʻzgarib ketdi. Oldingidek boʻlmayapti.

Darslar tugadi Suhwa Jimindan nima boʻlganligini soragisi keldi lekin soʻramadi.

Rose qizlar hojatxonasida oynaga qarab oʻylanib turardi, qizlar hojatxonasi ichkaridan qulflangan, tashqarida qizlar kirolmay eshik tutqichini ushlab ochishga harakat qilardi. Rose faqat koʻzguga qarab yigʻlardi. Uni hayoliga bir fikr keldi. Rose ikki tarafni qarab bir narsani izlardi koʻzguni sindirish uchun qattiqroq narsa. Va chekkada yongʻin chiqqanda oʻchirish uchun turgan narsani koʻrib olib koʻzguga urdi. Koʻzgu bir urishda parchalanib ketadi. Tashqaridagi qizlar ichkaridagi shovqinni eshitib sarosimaga tushishadi.

Shu payt Suhwa oʻsha yerdan otib ketayotganda qizlarni toʻplanganini koʻradi va yoniga borib soʻraydi. Qizlar aytib berishadi. Suhwani hayoliga Rose kelib u ham ochishga harakat qila boshlaydi.

— Hazira kalitni olib keling tezroq! – Suhwa sarosimaga tushadi.

Ichkarida Rose shishani olib tomirini kesishga harakat qilardi. Qoʻli buni hohlamasada yuragi hohlardi. Shishani qoʻliga bosishni boshladi qoʻn chiqa boshladi. Shu payt kimdir Roseni shisha ushlab turgan qoʻlini qattiq ushlab toʻxtatdi. Rose sekin oʻsha insonga qaradi. U Suhwa edi. Suhwa Roseni qoʻlini silkitib shishani qoʻlidan tushirdi va Roseni yuziga shapaloq tushirdi.

— Sen ahmoqmisan?! Nimaga oʻz joninga qasd qilmoqchi boʻlding?! – Suhwa judayam qattiq baqirdi. Eshikni oldida esa qizlar toʻplanib pichrilashib gapirishar edi.

𝗧𝗶𝗺𝗲𝘀𝗸𝗶𝗽

Suhwa uyiga keldi oʻgay onasi mehmonxonada TV koʻrib divanda oʻtirardi. Suhwa oʻgay onasiga bildirmay tepaga ikkinchi qavatga xonasiga chiqib ketmoqchi edi.

— Keldingmi? – oʻgay onasini sovuq ovozi qizni butunlay toʻxtatdi.

— Ha, keldim – orqasiga oʻgirilib oʻgay onasiga qaradi, uni ovozi mayus edi, koʻzlarida gʻam.

— Yaxshi, unda uylarni tozala! – TVdan koʻzini olmay gapirar edi edi. Oʻgay onasi har doim haqoratli soʻzlar bilan Suhwaga murojaat qilardi. Suhwaga bu albatta yoqmaydi, bazida u ham qattiq javob qaytargisi kelardi ammo jurʼati yetmaydi.

Suhwa xonasiga kirishi bilan sumkasini xonani bir burchagiga otib oʻzi esa yotoqqa yiqildi. Bugungi boʻlgan voqealar uni oʻylantirib bezovta qilardi.

“𝘙𝘰𝘴𝘦𝘯𝘪 𝘣𝘶𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘲𝘪𝘭𝘪𝘲𝘭𝘢𝘳𝘪 𝘩𝘶𝘥𝘥𝘪 𝘳𝘶𝘩𝘪𝘺 𝘬𝘢𝘴𝘢𝘭 𝘪𝘯𝘴𝘰𝘯𝘯𝘪𝘬𝘪𝘥𝘦𝘬! 𝘉𝘪𝘵𝘵𝘢 𝘺𝘪𝘨𝘪𝘵 𝘶𝘤𝘩𝘶𝘯 𝘰ʻ𝘻𝘪𝘯𝘪 𝘰ʻ𝘭𝘥𝘪𝘳𝘪𝘴𝘩 𝘢𝘩𝘮𝘰𝘲𝘭𝘪𝘬! 𝘈𝘺𝘴𝘩 𝘴𝘩𝘪𝘣𝘢𝘭!”

Suhwa oʻrnidan turib kiyimlarini almashtirib pastga tushdi. Oʻgay onasi hamon oʻshanday oʻtirardi.

𝗧𝗶𝗺𝗲𝘀𝗸𝗶𝗽

Soat 22:45 qorongʻu tushgan Suhwa xonasida qulogʻiga quloqchin taqib uy vazifalarini bajarar edi.

Telefoniga birdan SMS keldi. Suhwa telefonini olib kim yozganiga qiziqib qaradi odatda hech kim unga yozmasdi.
Notanish raqam edi. SMSda shunday yozilgandi:
“𝘙𝘰𝘴𝘦𝘯𝘪 𝘵𝘰ʻ𝘹𝘵𝘢𝘵𝘨𝘢𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘶𝘤𝘩𝘶𝘯 𝘳𝘢𝘹𝘮𝘢𝘵 𝘴𝘦𝘯𝘥𝘢𝘯 𝘮𝘪𝘯𝘯𝘢𝘵𝘥𝘰𝘳𝘮𝘢𝘯.”

Suhwa kim ekanligini tezda bildi. Hech qanday javob yozmasdan telefonini stol ustiga sekin qoʻyib yana yozishni boshladi. 5 daqiqalardan soʻng yana habar keldi. Yana oʻsha raqam.

“𝘛𝘢𝘴𝘩𝘲𝘢𝘳𝘪𝘨𝘢 𝘤𝘩𝘪𝘲 𝘮𝘦𝘯 𝘴𝘦𝘯𝘪 𝘶𝘺𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘭𝘥𝘪𝘥𝘢 𝘬𝘶𝘵𝘺𝘢𝘱𝘮𝘢𝘯.”

Suhwa buni oʻqib muzlab qoldi. Quloqchinini yechib shoshilib derazadan pastga qaradi. Pastda bir odam qoʻra kiyimda turardi. Suhwa telefonini olib yozishni boshladi.

“𝘚𝘦𝘯 𝘢𝘩𝘮𝘰𝘲𝘮𝘪𝘴𝘢𝘯? 𝘕𝘪𝘮𝘢𝘨𝘢 𝘬𝘦𝘭𝘥𝘪𝘯𝘨?”

Ozgina vaqtdan soʻng SMS keldi.

“𝘎𝘢𝘱𝘭𝘢𝘴𝘩𝘪𝘴𝘩𝘪𝘮𝘪𝘻 𝘬𝘦𝘳𝘢𝘬 𝘵𝘶𝘴𝘩 𝘱𝘢𝘴𝘵𝘨𝘢, 𝘣𝘶 𝘬𝘰ʻ𝘱 𝘷𝘢𝘲𝘵𝘯𝘪 𝘰𝘭𝘮𝘢𝘺𝘥𝘪 𝘷𝘢ʼ𝘥𝘢 𝘣𝘦𝘳𝘢𝘮𝘢𝘯”

Suhwa chuqur nafas olib sekin eshikni ochib boshini chiqarib tashqarini qaradi hech kim yoʻqligiga amin boʻlib xonasidan chiqdi. Asta qadam tashlab pastga tushdi. Ikki yoqni qarab hech kim yoʻqligini tekshirdi. Hech kim yoʻq ekanligini koʻrib tezda ustiga kiyim kiyib uyidan chiqdi.

𝐷𝑎𝑣𝑜𝑚𝑖 𝑏𝑜𝑟...
𝑌𝑜𝑞𝑖𝑚𝑙𝑖 𝑚𝑢𝑡𝑜𝑙𝑎𝑎

𝗨𝗡𝗗𝗘𝗥 𝗛𝗜𝗦 𝗖𝗢𝗠𝗠𝗔𝗡𝗗 || 𝗘𝗣 1

2025-11-08T16:17:06.970Z

“𝘈𝘺𝘣𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘪𝘴𝘩𝘭𝘢𝘨𝘢𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘣𝘰𝘭𝘥𝘪...!”

𝘈𝘶𝘵𝘩𝘰𝘳: 𝘙𝘶𝘷𝘪𝘦𝘯 𝘒𝘢𝘦𝘭𝘶𝘮

Episode 1 « the case »

Quyosh nurlari qizni yuziga tegib gʻashini keltirar ekan tungi stolni ustida turgan telefonni jiringlashi uni undan besh battar asabini buzardi.

“Ertalabdan qaysi ahmoq telefon qilyapti. Uxlashga qoʻyishadimi oʻzi...!”

Beixtiyor koʻzlarini ochib, tungi stolga qoʻl chozgan qiz ogʻir horsinib qoʻydi. Telefonni turgan joyini aniq bilmaganligi uchun qoʻli biroz paypasladi. Nihoyat telefonni qoʻliga olarkan kim qoʻngʻiroq qilayotganigayam qiziqmay qoʻngʻiroqni oldi. Hozir unga eng keraklisi shu telefonni chakkagini ochirish.

– Alo eshitaman, - ovozidan aniq uyqudan endi turganligini bilsa boʻlardi.

– Isul qayerda yuribsan? Uxlayapsanmi? Men senga soat 8da ishda bol deganmidim?

Isulni koʻzlari katta ochildi. Oʻrnidan sakrab turdi telefon ekraniga qarasa soat 10:00dan sal oshgan edi. Qoʻlini peshonasiga urdi.

– U-uzr janob Lee. Uxlab qolibman

– Aysh, mayli tezroq kel keyin gaplashaman sen bilan

Mr.Lee goʻshakni qoʻyib qoʻydi.

“Nega men uxlab qoldim aa?! Menimcha nonushta qilmay borishim kerak. Boʻlmasa koʻp vaqt yoʻqotaman.”

Yuvinish xonasiga shoshilib kirib ketdi.
Sovuq suv yuziga tegishi bilan biroz hushyor tortdi. Sochlarini shoshib orqaga surdi da, oynadagi oʻz aksiga qaradi.

– Juda charchagansan, - dedi past ovozda oʻziga.

U tezda tishlarini yuvdi, sochini silliqlab bogʻladi va shkafdan birinchi koʻziga tashlangan kiyimini olib kiya boshladi. Telefonini olib vaqtga qaradi - 10:34

– Yoʻq, yoʻq, kech qolaman. Shunchalik ham uxlaymanmi a!

Xaltasini olib, oyoq kiyimini arang kiydi. Uyning eshigini yopayotib toʻxtadi. Stol ustida hali bugun ichilmagan issiq qahva turardi - singlisi ertalab tayyorlab qoʻygandi.

– Sovib boʻldi. Tokib tashlash kerak. Sovib qolgandan soʻng ichish...viiy. Oʻzi qarar.

Shunday deb yugurib chiqdi. Tashqarida kun yarqirab ochilgan, koʻchada shamol yengilgina yaproqlarni uchirib oʻtayotgandi. Kuz fasli... Kuz fasli oltin fasl. Bahorda chiroyli boʻlib chiqqan daraxt barglari yana boshqa narsalar sariq boʻlib yerga toʻkiladi... Huddi bir hursandchilikni oxiri bor deganday. Kuz fasli qaygʻu faslidir; qish fasli oʻziga kelib kuchli, sovuq boʻlish; bahor esa oldingi oʻziga qaytib tirilish; yoz fasli judayam qattiq baxtli issiq bolish, hammaga nur sochish. Kuz fasli... Yana shunday boʻlib takrorlanaverar. Har bir narsani maʼnosi bor. Hamma narsadan maʼno izlashimiz kerak. Bolmasa nega yashab yuribmiz?

Havoda kofe va yomgʻir tomchilarining hidi aralashib yurar, odamlar esa qoʻlida soyabon bilan har xil tomonga ketishardi. Isul taksiga oʻtirdi, soatini yana bir bor tekshirdi - 11:02.

“Endi aniq kech qoldim”

Ofisga kirgan zahoti bosh egib salomlashdi. “Han & Lee Law Firm” yozuvi yuqorida porlab turardi. Ish joyida hali tinchlik, faqat klaviatura tovushi eshitilardi. Isul oz honasi tomon ketar ekan birga ularni kuzatib ketardi. Hamma ish bilan band. Xonasiga kirishi bilan sumkasini stoliga qoʻygan edi, orqasidan direktorning bosh kotibasi yugurib keldi.

– Isul xonim! Sizni direktor oz xonasiga chaqiryaptilar!

Isul bir zum toʻxtab, oʻylanib qoldi.

“Nahotki kech kelganim uchun jazolansam”

– Hozir chaqiryaptimi? Nega?

– Ha, ishga kelishim bilan honamga kirsin deganlar. Lekin nega chaqira yotganini bilmayman.

– Umm...mayli sen ishinga qaytaver, hozir boraman.

Kotiba qiz xonadan chiqib ketdi. Isul biroz joyida muzlab oʻylanib qoldi va chuqur nafas olib, sochlarini orqaga surdi. Xonasidan chiqib tezda lift tomon borib uchinchi qavatga chiqdi. Lift eshigi ochilishi bilan Isul chuqur nafas olib, direktor xonasi tomon yura boshladi.

Eshik oldida toʻxtab, yengil taqillatdi.
Xonaning ichidan ‘Kiring’ degan ovoz eshitildi. Isul ichkariga kirganida Mr.Kim stol ortida, oynadan shahar tomon qarab oʻtirardi. Sekin orqasiga oʻgirilib, Isulga sovuq nigoh tashladi.

– Oʻtirishing mumkin. Sen bilan zarur bir narsa haqida gaplashishimiz kerak.

Isul indamay oʻtirdi. Xonadagi sokinlik bosim kabi edi. Mr.Kim stol ustidagi papkadan bir varaq oldi. Va Isulni oldiga qoʻydi. Isul qogʻozga nazarini tashlar ekan bir yigitni rasmi edi.

– Bu kim?

– Bu yigitni aniq tanimaysanmi? - hayron ila gapirdi.

Isul bosh chayqadiz suratdagi yigitga diqqat bilan tikildi.
– Yoʻq, nega buni mendan soʻrayapsiz.

Mr.Kim hujjatni stolga qoʻydi.
– Chunki bu Jeon Jungkook. Hozirda Seouldagi eng murakkab va eng xavfli jioniy ishning markazida turgan inson.

– Jinoiy ish? U nimada ayblanyapti?

Mr.Kim bir necha daqiqa sukut saqladi. Keyin esa papkadan bir necha varaq chiqardi.

– “Aurum Bank” ishini eslaysanmi? Uch oy oldin roʻy bergan firibgarlik. 6 milliard von yoʻqolgan, uchta xodim gʻoyib boʻlgan. Biz osha paytda bu ishni oʻz qoʻlimizga olganmiz, lekin sud jarayoni oʻsha payt dalillar yetishmasligi sababli toʻxtagan edi.

U hujjatni ochib, barmogʻini bir joyga qoʻydi. Va oʻsha joyni yaxshilab qaradi.

– Endi esa yangi dalil paydo boʻldi. Shu yigit - Jungkook, oʻsha yoʻqolgan xodimlardan birining kompaniya xavfsizlik boʻlimida ishlaganligi aniqlandi. U soʻnggi marta hodisadan bir hafta oldin bank serverlariga kirgan.

Isul koʻzlarin qisib, rasmga yana qaradi. Yigitning nigohi gʻalati... sovuq.

– Demak u jinoyatchi?

– Rasmiy ravishda, ha. - Mr.Kim biroz toʻxtadi - U ikki yil davomida gʻoyib boʻlgan edi, endi yangi dalillar orqali qayta paydo boʻldi. Va...kecha prokuratura bizning firmamizni himoya tarafga tayinladi. Bunga sabab esa Jeon Jungkookning seni advokati qilib olmoqchiligi. Shaxsan oʻzi aytgan. Qanday jinoiy ish qilmasin baribir u kuchli. Uni gapi oʻtadi, Isul.

Isulni koʻzlari kattalashdi.
– Demak...siz aytmoqchisizki.. men Jeon Jungkookning advokati boʻlib, har doim u taraf bolaman? Jinoyatchining tarafini olaman?

Mr.Kim boshini qimirlatdi.
– Ha

– Lekin Mr.Kim... men har doim adolat taraf boʻlganman. Men bir marta boʻlsa ham jinoyatchining tarafini olib advokat boʻlmadim. Yoʻq... Men Jeon Jungkookning advokati bolmayman.

– Lekin, Isul! Jeon Jungkookning oʻzi seni advokati qilib olmoqchiligini aytdim. U Koreadagi kuchli mafia. Agar sen qarshi chiqadigan boʻlsang seni tinch qoʻymaydi oilang bilan va meni ham. Oʻylab koʻr. Bir marta jinoyatchini tarafini olib, advokat boʻlsang hech narsa boʻlmaydi.

Isul oʻtirgan joyida oʻylanib qoldi.
– ...Men oʻylab koʻrishim kerak.

– Yoʻq, Isul. Oʻylay olmaysan. Sabab, sen bu ishni bugundan boshlashing kerak. Shuning uchun oʻylab oʻtirishga vaqt yoʻq, ayniqsa bu Jeon Jungkook haqida ketganda. Undan hamma qoʻrqadi, bazi bir politsiyachilar ham unga sotilgan. Nimaga deysanmi? Chunki ular qoʻrqishgan va pul sabab.

Orada sukunat hukmron boʻldi. Isulning miyasida ming xil fikrlar tortishuvlar borayotgandi. U bu narsaga rozi boʻlmasa oqibati yomon boʻlishi aniq koʻrsatilib turibdi. Oxiri Isul bir qarorga keldi.

– Qachondan boshlashim kerak? - dedi u past, ammo qatʼiy ovozda.

Mr.Kim jilmayganga oʻxshadi, lekin koʻzlarida jiddiylik soʻnmagandi.
– Bugundan. Bugun tushdan keyin seni prokuratura vakili bilan tanishtiraman. Ular hozir Jungkookni shahar tashqarisidagi maxsus izolyatorda ushlab turishibdi.

– Demak...men u bilan koʻrishaman?

– Ha, - dedi Ms.Kim, qogʻozlarni tartibga solarkan. – Lekin ehtiyot boʻl, Isul. U oddiy jinoyatchi emas. U kimnidir oʻldirganlikda, moliyaviy tizimni buzganlikda, va eng muhimi davlat sirini oshkor qilganlikda ayblanmoqda. Hudo biladi bu yana qanday jinoyatlar qilgan. Axir mafia.

– Davlat siri dedingizmi?

– Shunday. Va prokurorlar unga oʻlim jazosi talab qilmoqchi.

Mr.Kim Isulga qattiq nigoh bilan qaradi:
– Shuning uchun bu ishni yengil qabul qilma. Sen qancha yomon koʻrinma baribir Jungkookni oʻlim jazosidan yoki qamoq jazosidan qutqarib qolishing kerak. Majbursan. Qutqarolmasang... buyogʻini oʻzing tushunding menimcha.

Isul sekin bosh irgʻadi. Yuragi gursillab urardi, lekin oʻzini qoʻlga oldi.
– Men u bilan koʻrishib, gaplashishim kerak.

Mr.Kim bir zum unga tikildi. Soʻng sekin dedi:
– Unda tayyorlan. Seni tushdan keyin olib ketishadi.

Tushdan keyin.
Isul qora mashinada prokuratura vakili bilan birga yoʻlga chiqdi. Deraza ortida Seoulning chiroqlari asta soʻna borar, shaharning tovushi uzoqlashgan sari yuragi tez ura boshladi.

– U izolyatorda, toʻrtinchi darajadagi xavfli mahbuslar joylashgan hududda - dedi yonidagi erkak, fayllarni varaqlab – Gaplashish uchun faqat 15 daqiqa beriladi. Hech qanday jismoniy aloqa yoʻq.

Isul bosh irgʻadi, lekin miyasida ming xil savollar borki ularni javobi yoʻq.

“Jungkook shunchalik xavflimi?”

Ular nihoyat temir darvoza oldida toʻxtashdi. Xavfsizlik xodimlari ularni tekshirib, ichkariga kiritishdi. Uzoq, tor koridor. Qorongʻi devorlarda kameralar miltillaydi. Har bir qadamning aks sadosi yurak urishiga oʻxshab eshitilardi.

Nihoyat ular oynali xonaga kirishdi. Stol ortida, qoʻllari zanjir bilan bogʻlangan yigit oʻtirardi.

U boshini past solgancha jim oʻtirardi. Faqat Isul kirgan payt, sekin nigohini koʻtardi. Uning koʻzlari... qorongʻu, lekin gʻalati tarzda sokin edi.

Isul joyiga oʻtirdi, oʻzini tutishga harakat qildi.
– Men sizning advokatingizman - dedi ohista – Ismim Choi Isul. Sizni “Aurum Bank” boʻyicha...

– Ah bilaman axir oʻzim sotib oldimku seni - qizni gapini boʻlib hafsalasi pir boʻlganga oʻxshab gapirdi.

– Tushunarli - u qogʻozlarni ochdi – Siz bank tizimini buzganlikda, uch kishining yoʻqolishida va davlat maʼlumotlarini oshkor qilganlikda ayblanmoqdasiz.

– Bilaman

– Hoʻsh bu ishni rostdan ham siz qilganmisiz?

– Ha

Isul biroz oʻylanib qoldi.
– Hoʻsh... sizni qamoq yoki oʻlim jazosidan qutqarib qolishim uchun bular kerak boʻladi: ular sizni aybdor desa tan olmang, qaltis harakat bu sizni orqaga tortadi. Shunchaki rad eting. Men qoʻlimdan kelgancha harakat qilaman. Sizni qamoq jazosidan qutqaraman.

Isul gapirishda davom etar ekan Jungkook faqat Isulni koʻzlariga qarab oʻtirardi. Isul Jungkookga savol berar Jungkook koʻzini uni koʻzlaridan uzmay javob berardi. Isul qoʻlidagi qol soatiga qaradi. 15 daqiqa tugashiga 1 daqiqa qoldi.

– Hoʻsh vaqt tugabdi... - Isul oʻrnidan turdi – Yaxshi qoʻling. Men aytganlarimni unutmang.

Tashqaridan soqchilar kirib keldi.
– Vaqt tugadi - dedi ular sovuqqina ohangda.

Isul Jungkookga bir qarab keyin xonadan chiqib ketdi. Eshik yopildi.

Davomi bor....

Time

2025-11-02T18:27:32.345Z

Avtor:Ruvien Kaelum

"𝘛𝘪𝘮𝘦"

Ep-2

Shahar tunda shisha idishga solinib qorongʻu xonaga qoʻyilgan yonar qoʻngʻizlarga oʻxshab koʻrinardi. Pastda minglab chiroqlar yaltirab, tirband koʻchalardan mashinalarning uzluksiz shovqini eshitilardi. Baland binoning tomi pastga qaraganda ancha sovuq edi. Qorongʻulikni yoritib turgan neon reklamalari, signal tovushlari, shamolning uvillashi... hammasi hayot davom etayotganini koʻrsatib, eslatardi.

— Men senga aytgan edim. – qizning ovozi sovuq, gʻazab aralash chiqdi. — 'Oʼylab qaror chiqar' degandim. Seni deb bir qiz oʼlay dedi,

Shamol mayin esdi. Qizning yuziga urilib sochlarini tarqatib yubordi. Shamolni mayin esgani toʻxtamadi, davom etdi. Nozik soch tolalari yonoqlariga ilashdi, lekin ularni siltab tashlamadi. Qiz yigitga qaradi. Yigit bir necha qadam narida oʻtirardi, yuzida hech qanday ifoda yoʻqdek.

— Nega jim turibsan? – bu safar qizni ovozi sal balandroq chiqdi.

Qiz qarshi tomonda oʻtirgan yigitga qarab turar, ammo yigit bir ogʻiz soʻz aytishga jur’at etolmasdi. Yerga tikilib, nimanidir oʻylayotgandek edi.

Va nihoyat bir necha daqiqalik sukunatdan soʻng yigit boshini koʻtarib titroq nafas olib keyin gapirdi.

— Men bunday boʻlishini istamagan edim... — dedi u sekin. Soʻzlari orasida afsus bor edi — Hammasi shunchaki adashish edi...

Qiz achchiq kulimsiradi.
— Adashish deysanmi? Kimnidir hayotini sindirish, kimnidir umidini soʼndirish shunchaki 'adashish' boʻladimi?

Yigit nimadirni aytmoqchi boʻldi, lekin soʻz topolmay shunchaki yutindi.

— Men uni hafa qilmoqchi emasdim. Bu gaplarim unga qattiq tegishini, oʻzini oʼldiradigan darajaga borishini bilmasdim, – dedi ovozi titrab. Koʻzi yoshga toʻldi. Lekin qorongʻudi bu koʻrinmas edi. Balkim koʻziga yosh kelganini hech kim koʻrmasligi yigitni tinchlantirgandir.

Qiz chuqur nafas oldi.
— Qanaqasiga unga qattiq tegishini bilmasding?! U seni jonidan ortiq sevishini sendan boshqasiga qaramasligini bilarding, toʻgʻrimi?! Seningcha sevgan insonidan rad javobini olsa yoki tinch qoʻy degan sovuq ovozni eshitsa odam nima qiladi? Nima boshqasiga oʻtib, kulib yuradimi? Sen ahmoqsan, ruhiy kasalsan!
Yigit shunchaki indamay pastga qarab oʻtirardi.

— Hozir menga qanday qiyinligini tushunmayapsan Suhwa, – ovozi boʻgʻiq chiqdi – meni ham uni hafa qilish niyatim yoʻq edi,

— Sen aytmasang seni qanday tushunay Jimin? Ichingdagini ayt, balki shunga qarab yechim izlab toparman.

— Kerakmas endi, menga tinchlik kerak, – birdan sovuq gapira boshladi, koʻz yoshlarini qoʻpol artdi – Tinch qoʻy meni. Boʻlmasa seni ham hafa qilaman.

— Jimin...

— Ket dedim! – birdan yigitning baland ovozi qizni choʻchitib yubordi. Koʻzlari katta boʻla tushdi. Suhwa Jiminni baqirishiga odatlanmagan.
Biroz vaqt qiz nima qilishni bilmay oʻylanib qoldi va oxiri oʻrnidan turib soʻzsiz u yerdan ketib qoldi.

Yigit esa chuqur nafas olib osmonga qaradi. Oyni koʻrdi. Va Rose ikkalasi oy nuri ostida koʻchada mazza qilib, kulib ketishganlarini esladi.

— “Balki bu yana takrorlanmas. U mendan zoʼriga loyiq.”

****

— Qizim bu nima qilganing? – ayol qizini qoʻlini asta ushlab tikilgan joyiga yuzida qaygʻu va koʻzida yosh bilan qaradi.

— Oyi...meni olib keting – koʻzida yosh va bogʻiq ovoz bilan gapirdi.

— Nima boʻldi oʻzi? Tushuntir

— Jimin... U... – qiz yigʻlab yubormaslikka harakat qilib zoʻrgʻa gapirardi.

— Yana nima qildi u? Tezroq gapir, – oyisi sabrsizlarcha qizini soʻzini boʻlib gapirdi.

— U ajralishni hohlashini aytdi – oxiri qiz chidolmay yigʻlab yubordi.

Oyisi biroz oʻylanib keyin qizini quchoqlab gapirdi.
— Men senga oldin aytgan edim 'U bilan uchrashishing xato, hali yoshsan oʻqishing kerak.' degandim.

— Kechiring oyi... Iltimos oyi meni bu yerlardan olib keting, uzoqlarga.

— Hoʻp qizim... Ertaga Amerikaga ikkalamizga chipta sotib olaman. Amerikaga ketamiz, dadangni yoniga. Dadanga habar berib qoʻyaman. Dadangni ham ancha sogʻinib qolgandursan a?

Qiz soʻzsiz boshini oyisini koʻksiga irgab qoʻydi. Oyisi qizini yuzini ushlab oʻziga qaratib, yuzidagi yoshlarni ohista bosh barmogʻi bilan arta boshladi.

Ovoz chiqarishni hohlamay sekinlik bilan eshikni ochgan qiz uyga kirar ekan toʻgʻrisida unga sovuq, hozirni oʻzida uni oʼldirgisi kelib qarab turgan tanani sezmay qoldi. Oyoq kiyimini yechib endi togʻrisiga qarar ekan qarshisida turgan insonni koʻrib joyida muzlab qoldi. Ogʻir yutinib, hozir nima boʻlishini bilganday tayyorlandi.

— Bu vaqtda qayerda yuribsan? – ovozi yogʻon chiqdi. Tikilishi hozir qizni yeb yuborishga tayyordek edi.

— M-men shunchaki tashqariga chiqib kelgandim...uyda siqilib ketdim da, dada – oxirgi soʻzini ishonchliroq chiqishi uchun qoʻshib qoʻydi. Lekin bu qoʻshimchasi dadasini undan ham gʻashini keltirdi.

— Siqilding a? Ozi oying toʻgʻri aytgan ekan, buzilib ketibsan, – oxirgi soʻzini eshitib qizni koʻzi katta ochildi. Tomogʻiga bir narsa tiqilgandek boldi. Ogʻziga soʻz keldiyu lekin aytmaslik toʻgʻri deb bildi. Agar soʻzni koʻpaytirib yuborsa oxiri yaxshilik bilan tugamaydi, aniq.

— Senga eʼtibor bermasam shunday qilar ekansan a? Seni endi boshidan tarbiyalayman. Oying oʻlib haddingdan oshding. Bundan keyin soat 21:00dan keyin koʻchaga chiqish yoʻq. Va, maktabdan toʻgʻri uyga kelasan, koʻchada jirtilab yurganingni koʻrmay ham, eshitmay ham. Meni yomon otliq qilib boʻlding sen qiz! Oʻzi bundan ham ogʻir jazoga loyiqsan lekin bu safar rahm qildim. Endi qani tez xonanga kirib yot! Seni koʻrgani koʻzim yoʻq.

Dadasini gaplari shunchalar qattiq, sovuq chiqdiki qizni ichini million boʻlaklarga boʻlib soldi. Mr.Park hech qachon Suhwaga bunday qoʻpol, sovuq gapirmagan. Hozir qizga dadasini eʼtibor bermaganlari bu gaplaridan koʻra yaxshiday tuyuldi. Dadasi gapini tamomlar ekan qizini boshqa gapini eshitishni hohlamay, hatto yuzini koʻrishni ham istamay oʻgirilib xonasi tomon burilib ketdi. Yigʻlab yubormaslikka harakat qilar ekan nafasi siqilardi. Koʻzidan deyarli yosh tomishni boshladi. U har doim koʻz yoshlarini kimdirga koʻrsatishni yomon koʻrardi. Suhwa uydan chiqib ketganini oʻgay onasi aytganini tezda bildi. Hozirni oʻzida oʻsha oʻgay onasini oʻldirgisi keldi. Qattiq nafas chiqarib, ikkinchi qavatga xonasi tomon chiqib ketdi. Xonasiga kirishi bilan tezda oʻzini yotogʻiga tashladi. Koʻz yoshlarini erkin qoʻydi.

“𝘔𝘦𝘩𝘳? 𝘔𝘦𝘯 𝘮𝘦𝘩𝘳 𝘬𝘰ʻ𝘳𝘥𝘪𝘮𝘮𝘪? 𝘖𝘺𝘪𝘮 𝘮𝘦𝘯𝘪 𝘵𝘢𝘴𝘩𝘭𝘢𝘣 𝘬𝘦𝘵𝘪𝘴𝘩𝘪 𝘣𝘪𝘭𝘢𝘯 𝘮𝘦𝘩𝘳 𝘴𝘰ʻ𝘻𝘪𝘯𝘪 𝘶𝘯𝘶𝘵𝘥𝘪𝘮. 𝘠𝘢𝘯𝘢 𝘣𝘪𝘳 𝘣𝘰𝘳 𝘩𝘪𝘴 𝘲𝘪𝘭𝘨𝘪𝘮 𝘬𝘦𝘭𝘢𝘥𝘪. 𝘖𝘺𝘪𝘮𝘯𝘪 𝘲𝘶𝘤𝘩𝘰𝘨ʻ𝘪𝘥𝘢 𝘪𝘤𝘩𝘪𝘮𝘥𝘢𝘨𝘪 𝘩𝘢𝘮𝘮𝘢 𝘨𝘢𝘱𝘭𝘢𝘳𝘯𝘪 𝘢𝘺𝘵𝘪𝘣, 𝘺𝘪𝘨ʼ𝘭𝘢𝘨𝘪𝘮 𝘬𝘦𝘭𝘢𝘥𝘪. 𝘖𝘺𝘪 𝘲𝘢𝘺𝘦𝘳𝘥𝘢𝘴𝘪𝘻? 𝘔𝘦𝘯𝘪 𝘶𝘯𝘶𝘵𝘥𝘪𝘻𝘮𝘪? 𝘕𝘦𝘨𝘢 𝘮𝘦𝘯𝘨𝘢 𝘣𝘶 𝘩𝘢𝘺𝘰𝘵𝘯𝘪 𝘳𝘢𝘷𝘰 𝘬𝘰ʻ𝘳𝘥𝘪𝘻? 𝘈𝘺𝘣𝘪𝘮 𝘯𝘪𝘮𝘢 𝘦𝘥𝘪? 𝘉𝘶 𝘰𝘨ʻ𝘳𝘪𝘭𝘢𝘳𝘪𝘮𝘯𝘪 𝘩𝘢𝘵𝘵𝘰 𝘥𝘶𝘴𝘩𝘮𝘢𝘯𝘪𝘮𝘨𝘢 𝘳𝘢𝘷𝘰 𝘬𝘰ʻ𝘳𝘮𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯. 𝘖ʻ𝘭𝘪𝘴𝘩𝘯𝘪 𝘩𝘰𝘩𝘭𝘢𝘺𝘮𝘢𝘯... 𝘓𝘦𝘬𝘪𝘯 𝘲𝘢𝘯𝘥𝘢𝘺? 𝘘𝘢𝘯𝘥𝘢𝘺 𝘰ʼ𝘭𝘥𝘪𝘳𝘢 𝘰𝘭𝘢𝘮𝘢𝘯 𝘰ʻ𝘻𝘪𝘮𝘯𝘪? 𝘝𝘢 𝘣𝘶 𝘵𝘰ʻ𝘨ʻ𝘳𝘪 𝘪𝘴𝘩 𝘣𝘰𝘭𝘢𝘳𝘮𝘪𝘥𝘪? 𝘉𝘢𝘭𝘬𝘪... 𝘣𝘪𝘭𝘮𝘢𝘥𝘪𝘮”

Millar yarim tun boʻlganini koʻrsatardi. Deraza parda bilan yarim yopilgan, ochiq joyidan esa oy nuri xonaga kirib, yorugʻ qilib turardi. Oradan 30 daqiqacha oʻtganday. Bir kishilik oppoq yotoqda qizni kichkina jussasi yotoq bilan uygʻunlashib tashqaridan koʻrgan odamga idel koʻrinardi. Toki qiz qay ahvolda yotganini bilgunicha. Qiz yigʻlashdan ancha avval toʻxtagan lekin hali hamon oʻz hayollari bilan uyqusiz. Ohista turib oʻtirib oldi. Derazadan tashqariga qarar ekan oyga tikilib qoldi. Va oyisi kichkinaligida aytgan gap esiga keldi.

~ 𝗙𝗹𝗮𝘀𝗵𝗯𝗮𝗰𝗸

—Bu oy deb ataladi. Lekin sen oymomo deyishing ham mumkin. Oymomo bu seni ikkinchi onang – tunda derazadan oyni koʻrsatib qiziga gapirar ekan qizi hayrat ila oyisiga tikilib gaplarini sinchkovlik bilan eshitardi.

— Nega ikkinchi onam?

— Chunki kichkina goʻdakligingda men uxlata olmasam, oyga tikilib oʻzing uxlab qolarding. Shunga oymi oymomo onam desang boʻladi– ohista kulib qoʻydi – va yana agar men yoningda boʻlmay qolgan kunim boʻlsa va sen meni sogʻinsang shu oymomo onanga qarab ichingdagi gaplaringni aytishing mumkin.

~ 𝗖𝗼𝗺𝗲𝗯𝗮𝗰𝗸

Shu voqealarni eslar ekan koʻziga yana yosh keldi. Ohista jilmayib, yarim yopilgan pardani bir urinishda toʻliq ochdi. Oyga qarab oyisi aytganiday gapira boshladi.

— Oymomo qandaysiz? Siz bilan ham gaplashmay qoʻyganimga ancha boʻlibdi... Toʻgʻrisini aytsam oyimni sogʻindim... Bir bor koʻrsam deyman. Buni iloji boʻladimi? Iltimos bir bor koʻray. Hozir menga judayam kerak oyim... – bundan yana koʻp gaplar boshlandi. Oʻzini hayotida boʻlib oʻtayotgan voqealarni ayta boshladi. Huddi oymomo uni onasidek...

~ 𝗧𝗶𝗺𝗲𝘀𝗸𝗶𝗽

— Kayfiyating yaxshi boʻlib qolibdimi? – yonida osmonga sokin koʻzlari bilan tikilib turgan yigitga qarab gap boshladi. Qizni gapini eshitishi bilan unga qaradi.

— Nima desam ekan...ha biroz yaxshilandi

— Buning uchun hursandman lekin Rose ketganidan soʻng bunday boʻlishing huddi... – qiz gapini tamomlashidan avval yigit gapini boʻldi.

— Huddi uni ketishini hohlagandekman shundaymi? Ha, sen to‘g‘ri o‘ylayapsan. Men haqiqatan ham uning ketishini istadim – yigitni bu gapini eshitib qizni koʻzi katta ochildi – Buni yomonlikdan qilganim yo‘q. Sababi bor edi. So‘nggi marta suhbatlashganimizda u menga shunday degandi: “Dadamni sog‘indim. U hali Amerikadan kelmaydi, lekin men uni ko‘rishni xohlayman.” Shu so‘zlar boshimda aylanaverdi. Balki, deb o‘yladim, agar men oramizni ochiq qilsam, u niyatiga yetar, o‘z yo‘lini topadi.

U chuqur nafas oldi, yelkalari sekin tushdi.

— Bu bitta sabab. Yana boshqa sabablar ham bor, lekin ularni aytishning foydasi yo‘q. Ba’zilarini hatto o‘zim ham to‘liq tushunmayman.

— Oʻzingda sabablar bor, toʻgʻrimi?

— Sen juda tez tushunasan bilasanmi? Shu sababli odamlarni oʻzinga tortasan.

— Men unday deb o‘ylamayman, — dedi qiz, labida mayin tabassum bilan.

— Yoʻq shunday

Qiz biroz oʻylanib jim turdi va yana gapira boshladi.
— Senda yana qanday sabablar bor?

Yigit biroz sukut saqladi, keyin past ovozda javob berdi:
— Rose menga mos emas edi, Suhwa. U... mendan ko‘ra yaxshiroqqa loyiq. Men esa, bilmadim, g‘alati yigitman. Ba’zida o‘zimni hatto o‘zim ham tushunmayman.

— Hoy, bunday gaplarni aytma. Sen mening hayotimda koʻrgan eng yaxshi yigitsan. Sen idealsan, tushunyapsanmi? Bu gaplar bilan oʻzingni yerga urma, aslo, aslo yana bu gaplarni ayta koʻrma, – yigitni gapini boʻldi.

— Suhwa, raxmat... Hayotimda borliging uchun minnatdorman. Agar yoʻq boʻlganingda nima qilardima? Oʻzimni oʻldirarmidim – achchiq kulimsiradi – ikki hafta oldin tomda baqirganim uchun...uzur soʻrayman. Unday qilmasligim kerak edi.

— Men uni unutib yuborganman. U payt seni ham tushunish kerak edi. Shunchaki men ham haddimdan oshdim.

Yigit pastga qarab bosh irg‘adi. Shu payt dars boshlanganini bildiruvchi qo‘ng‘iroq jiringladi.

— Yur, darsga kech qolmaylik, — dedi qiz o‘rnidan turib.

Yigit unga qarab turdi, keyin asta o‘rnidan turdi. Qiz yura boshladi, yigit esa orqasidan ergashdi. Ular sinf tomon yurishar ekan, har ikkalasi ham jim edi.

Sinf eshigi ochilishi bilanoq butun sinf bir zumda jimib qoldi. Odatda har kuni bir xil shovqin, bir xil kulgilar bilan toʻladigan sinf bugun gʻalati edi. Suhwa eshikdan kirar-kirmas, hamma nigohlar unga qadaldi. Hamma oʻquvchilar birdan joylaridan turishdi-da, birin-ketin qizni atrofiga toplanishdi.
Suhwa nima boʻlayotganini tushunmay qoldi. Yuragi gʻalati ura boshladi, nigohi Jiminga tushdi - u ham hayron edi, koʻzlari 'nima boʻlyapti oʻzi?' degandek qarab turardi.

— Bu... nima boʻlyapti oʻzi? – dedi Suhwa past ovozda.

Toʻplanganlar ichidan bir qiz, har doim Rose bilan birga yuradigan, sochlarini ikki oʻrib yuradigan uzun boʻyli qiz oldinga chiqdi. Yuzida ochiqcha gʻazab, koʻzlarida esa alam aralash kinoya bor edi.

— Oxiri niyatingga yetding-a, Suhwa?

— Nima?.. Nima deganing bu?

— Oʻzingni ahmoqlikka solma! Roseni aytyapman! U ketdi Amerikaga seni deb! Jiminni oʻzingniki qilding, mana, endi baxtlisan-a?!

Suhwa hayratda qotib qoldi.
— Nimalar deyapsan? Jinni boʻldingmi? Qanaqa niyat? Qanaqa Jimin, Rose?

— Oʻzingni bilmaganga solma. Hammamiz koʻrganmiz. Sen har safar Rose bilan Jimin birga turganda qarab turarding. Rashk bilan.

Shu payt Jimin chidolmay gapga qoʻshildi.
— Nima boʻlyapti oʻzi? – oʻrtaga kirib – Sizlar ahmoqmisizlar?! Kim sizlarga bunaqa bemaʼni gaplarni gapirdi?

— Oʻzidan soʻra! – deb qiz yana Suhwani koʻrsatdi – U hammasini rejalashtirgan.

— Haddingizdan oshmang! – birdan Suhwa jaxlini jilovlay olmay baqirdi.

— Boʻlmasa nima qilasan? – qiz Suhwaga yaqinlashdi – Urmoqchimisan? Qara, oʻzingni qanday tutyapsan!

Suhwani shunchalar asabi chiqdiki oʻzini ushlab turolmadi. Endi qizni urishga shaylanib turganida orqadan kimdir yelkasini ushlab, toʻxtatdi.

— Hoy, hoy. Oʻzing bos!

Shundan soʻng sinf birdan kulib yubordi. Avvaliga Suhwa tushunmadi. Jimin ham. Ular hayron qarab turishardi.

— Nimaga kulyapsizlar oʻzi? – dedi Suhwa qoshini chimirib.

Keyin hamma bir ovozda baqirdi:
— Tugʻilgan kuning bilan!

U shu uch soʼzni eshitishi bilan tomogʻiga nimadir tiqilgandek boʻldi. Nafasi qisildi. Tugʻilgan kuni... ha, bugun uning tugʻilgan kuni edi. Ammo... u bunga tayyormasdi.

3 yil oldin shu kunni, tugʻilgan kunini onasi bilan birga nishonlagan edi. Oyisi vafot etganidan beri tugʻilgan kunini nishonlamay qoʻygandi.

Orqadan ikki qiz - Yeona va Haejin qoʻllarida nimanidir ushlab, sekin oldinga chiqishdi. Oʻquvchilar ularga yoʻl ochishardi. Birining qoʻlida kichkina, ammo chiroyli qadoqlangan tort, boshqasining qoʻlida esa gul - oq atirgullar bor edi.

Suhwa ularni koʻrishi bilan bir zumda koʻzlari yumshab, yuzi yorishdi. U hali hamon hayron, lekin yuragidagi ogʻir tosh asta eriy boshladi.

Hamma:
— Tugʻilgan kuning bilan! - deb yana bir ovozda qichqirishdi.

Haejin kulib tortni uzatdi:
— Kechirasan, seni biroz qoʻrqitmoqchi edik. Lekin shunchaki oddiy 'tabriklaymiz' deyish zerikarli boʻlardi-ku.

Jimin kulib boshini chayqadi.
— Sizlar... haqiqatan ham telbalarsiz.

Suhwa esa tortni qoʻllariga olgancha bir zum jim turdi.
— Men... men bunga loyiqmas edim - dedi nihoyat past ovozda.

Jimin unga bir qadam yaqinlashdi.
— Nega unaqa deysan? Har kim tugʻilgan kunini nishonlashga loyiq. Hatto kimdir bu dunyoda kichkina nur boʻlib tursa ham, bu nurni ham eslab turish kerak

Suhwa shu soʻzlardan soʻng asta jilmaydi. Koʻzlaridan yosh dumalab tushdi, ammo bu safar ularni yashirmadi.

— Qani endi shamni tilak tilab ochir

Suhwa biroz hayajonlandi. Koʻzini asta yumib biroz turdi-da keyin koʻzini ochib shamni ochirdi. Hamma qarsak chalib hursand boʻlishdi. Birma-bir uni quchoqlab tabrikladi. Sinfda yan quvonch, kulgu, yorugʻlik paydo boʻldi.

Jimin biroz uyatda edi. Chunki u bolalikdan katta boʻlgan doʻstini tugʻilgan kunini unutdi.

Tort kesildi. Gul qoʻlida. Yuragi esa biroz yengillashgandek.

“𝘉𝘢𝘭𝘬𝘪, 𝘣𝘶𝘨𝘶𝘯 𝘩𝘢𝘮𝘮𝘢𝘴𝘪 𝘣𝘰𝘴𝘩𝘲𝘢𝘤𝘩𝘢𝘥𝘪𝘳”

“𝑭𝒂𝒏𝒇𝒊𝒄 𝒉𝒂𝒚𝒐𝒕𝒅𝒂 𝒃𝒐𝒍𝒊𝒃 𝒚𝒐𝒕𝒈𝒂𝒏 𝒗𝒐𝒒𝒆𝒂𝒍𝒂𝒓𝒏𝒊 𝒐𝒛 𝒊𝒄𝒉𝒊𝒈𝒂 𝒐𝒍𝒂𝒅𝒊.”

Davomi bor....

時間 | Time

2025-10-13T22:45:17.145Z

Avtor:Ruvien Kaelum

"𝘛𝘪𝘮𝘦"

Ep-1 « Boshlanish »

2022-yil 4-oktyabr