Soolin

𝐏𝐔𝐍𝐈𝐒𝐇𝐌𝐄𝐍𝐓

2026-02-11T17:25:37.879Z

Sen mening eng totli zaharimsan..

Episode — 6

— Men senga havfsizlik bera oladigan yagona insonman.. — uning ovozi mayin, biroq manipulyativ kabi sado berardi, nigohlari esa Soolinning oqargan yuz qiyofasiga tikilgan edi.

Jungkook vannada joylangan stulda o'tirgan qizni, ochiq oyoqlariga iliq suv quydi.

— Oyog'ing bugun gipsdan chiqdi! Menimcha endi harakatlantira olasan..

Soolin haykal kabi bir nuqtaga tikilgancha, na bir so'z aytardi, na bir harakat. Jungkookning jiddiy tus olgan yuzi go'yo o'z qo'llari bilan boshqasiga mehr berishga ojizdek edi.

Jungkook Soolinni oyoqlarini birin ketin va sekin sochiqda artdi. Kelin uslubida ko'targancga olib chiqib, biroz oldin o'zi kiydirgan ko'ylakni ho'l bo'lmasligi uchun yig'ib qo'ygan qismini tushirdi.

— Qizimni ahvoli yaxshi ko'rinadi — Yigit ortiga o'girildi va behos qoshlari chimirildi.

— Janob Sinclair, bilaman u sizning qizingiz, biroq bu uyimga bostirib kelishingiz kerak degani emas.

— Uy? Yo'q kichik Jeon, bo'kib ichkaningda dadangdan yashirinadigan koshonang — Jungkookni gapiga tuzatish kiritdi. Albatta u bunga shubha qilmadi, vazir va general o'rtasida aloqalar borligiga ikkilanmaydi va qizini ishonib topshirgan yigitni sinchiklab tekshirishi aniq edi.

— Qizimni bugun olib ketaman. Sog'ayib olgunimcha, u bilan bo'lgan voqeaga barham berganing va odamlar og'ziga tushmasligiga hissangni qo'shganing uchun minnatdorman. Generalga ham o'z tashakkurimni bildiraman — Jungkook bir zum qotib qoldi. Yo'lini kesib o'tayotgan Sinclair va Jungkook uni yo'lida to'xtatdi.

— U to'liq tuzalmaguncha, uni sizga berib yubora olmayman.

— O'z qizimni mendan himoya qilyabsanmi? Menimcha ro'lga kirishib ketding, kichik Jeon — Jungkook jaxldan o'zini bosishga harakat qildi, biroq sovuqqon nigohi allaqachon janob Sinclairni taxlikaga solib bo'lgandi.

— Qizingizni allaqachon o'zimniki qilib bo'lganman. Uni haligacha olib ketishga umid qilasizmi? — Yuziga kelib tushgan og'ir mushtdan o'zini o'nglab olishi qiyin bo'ldi.
Toki eshik ortidan shoshilgancha kirgan erkak, ikkinchi mushtni qaytarmagunga qadar.

— General Jeon! Agar bu lavozim siz uchun qadrli bo'lsa, itvachcha o'g'lingizni haddini bildirib qo'yishim kerak!! — Chorasiz qolgan qiyofa bilan unga tikildi, Jeon.

— U meni yolg'iz farzandim, janob Vazir. Soolinni qizlik* hunini oilamizga kelin qilish orqali to'laymiz. Siz dunyodan qizingizni chiqindi xonadagi suratlarini tozalab tashlaganingiz bilan, katta tabaqa o'g'illari buni oddiy qabul qilishmaydi. Ayniqsa, suratlarni barchasida qizingiz o'glim qo'lida bo'lgan, vaholanki hamma ham Jungkook uni qutqaryotganini bilmaydi, bu haqida bilganlarni ishontira olamiz, bu shunchaki yosh sevishganlar ekanini. — Bir necha so'z bilan uni mot qildi. Biroq Sinclair buni tan olishni istamasada, uning ehtimollarida jon bor edi.

Qiziga nigoh tashladi bir zum va generalga ishora qildi. General xonadan chiqish oldi Jungkookning iyagini qo'li orasiga olib qattiq siqimladi.

— Sen meni Vazir bilan hisoblashishga majbur qilding. Umrimni zavolisan yagona arzandam! Duo qil ikkimizdan ham o'ldirib qutulmasin. Uni mavqeyi uzoq joylarga yetadi - siltagancha qo'yib yubordi.

— Ota, qo'rquvni bas qiling hammasi meni rejam asosida, barbir ko'nadi. Yaxshisi boring, uni biron joyga taklif qiling, suxbatlashing, ammo qanday qilib bulsa ham, uni ko'ndiring! — Jungkook asabiy ammo qatiiy gapirdi. Erkak xonadan chiqib ketar ekan Jungkook xizmatkor tomon buyruq berdi.

— Ularni kuzatib eshikni yop, o'zing esa ular bilan birga uydan daf bo'l. Endi hech biringizni keragingiz yo'q.

Jungkook.

Jungkook ortiga o'girildi haykaldek qotib turgan qizni bag'riga bosdi.

— Sen bor ekansan spirtli ichimlikka hojat yo'q, Soolin seni hech kimga bermayman! — U sokin va hissiyotsiz edi. Aslida so'ngi paytlarda Jungkook uchun bu yot bo'lib qolgandi.

Kichik kresloga qulay joylashgan Jungkook oyoqlari ustiga qo'g'irchoq misoli lekin odamdek nafas olayotgan qizni o'tqizdi. Belidan qo'lini o'tqazgancha quchar ekan, lablari qizning bo'yniga namlik berdi, so'ngra o'pkasini to'ldirgancha iforidan nafas oldi.

— Bizni tanishuvimiz unchalik chiroyli bo'lmadi to'g'rimi? Men mast holda bir ikki qizni tagimda ezib abgor ahvolda, sen esa klub ortidagi chiqindi xonada, ko'chada qolgan darvish qizlarga sira o'xshamasding, klubdan haydab solingandan mutlaqo mustasno. Kim bo'ldi bu sohibjamol? Oyog'imda zo'rg'a tursamda meni shu savol qiynab qolgandi — Jungkookni qo'llari qizni ko'ylagini chetlab o'tdi va allaqachon sonlarida keza boshladi.

— Ammo bilasanmi azizam, aslida ataylab qizligingni olmadim, yani hammasi reja asosida edi. Agar qizligingni olmaganida na otam seni men bilan qoldirardi va na otang.. sendan biror bir so'z yoki hissiyot sezish uchun tanangga teginishim shartmi!? — yuzida burishish ko'rayotgan qizni ko'rgan Jungkook battar ko'kraklari bilan o'ynashgan bo'ldi. Ikkinchi qo'li bilan qizni oyoqlari orasini ochgan ko'yi ichki kiyim uzra ehtirosli harakat qildi, barmoqlar mayin harakat qilar ekan qizni ingrashi xonani tutdi.

— Qizliging mendaligida "bas qil iltimos" so'zlaring ostimda yangragan kundan boshlab yana o'sha lazzat ilinjida yuribman.. bugun men bilan o'sha tunni baham ko'r, o'z hohishing bilan bo'lmasada hech bo'lmaganda ostimda meni his qil.

Ko'zlariga yosh to'lgan Soolin o'tgan gal qanchalar og'riqli bo'lganini unutmaydi. Biroq u tomon qarshilik bildirish va qochishga harakat qilish battaroq jonini yoqishini ham biladi. Chuqurroq botirilgan qalinlikdan qizni hayollari joyiga keldi. Birini qo'llari orasiga olgan, ikkinchisi esa og'iz bo'shlig'i bo'ylab tishlari orasida kòkraklarni ezg'ilardi. Hali hamon kresloda, faqat endi Jungkook bilan o'rinlar almashgan, ikkisi ham kiyimlaridan halos bo'lgan faqatgina Jungkookni keng yelkalarini yopib turgan old tugmalari yechilgan oq ko'ylagidan bo'lak. Qizning yuzini qo'llari orasiga oldi, kòz yoshlarini artdi.

— Bo'la qol azizam! Biror bir sòz hohlasang baqir, faqat jim turma!

Ehtirosli pichirladi shu on chuqurroq tempga kirishdi Jungkook. Qizni o'g'riqdan kòz yoshlariga battaroq erk bergancha Jungkookning oq ko'ylagini kaftlari orasiga siqimladi.

— Meni tinch qo'y lanati! — qizdan shu sòz chiqgan zahoti Jungkook to'xtadi, yuziga tabbasum yugurdi. Qizning peshonasiga lablarini bosdi.

— Seni shu ovozingni ko'proq eshitish uchun borimni tikgan bolardim Soolin.
•
•
•
•
•
•
•
•
•
2021 yil ( 4 yildan so'ng )

— Aqldan ozibsan! Jungkook. U shunchaki bo'lgan voqealardan sòng chuqur depressiyaga tushgan, u òziga kelishi bilan birinchi bo'lib seni hayotidan olib tashlaydi! — qarama qarshi stolda do'sti bilan chuqur suxbatga kirishgan, Sebon Jungkookning yelkasiga qo'lini qo'ygancha shu sòzlarni takidladi.

— Men umid qilaman, bir kun kelib uning antistressiga aylanaman — Og'ir yutindi Jungkook.

— Uning antistresi boshqa, seni o'ylayabman, yillar davomida qo'yningni puch yong'oqga to'ldiryabsan! Ho'sh 4 yildan buyon qo'yib yubormading! Yaqinda to'yingiz ham bóladi.. ammo keyinchi!? U bir kun kelib bu ahvolda uyg'onadi. Sen esa har daqiqa o'zingni tayyorla — Sebon hórsindi, Jungkookning bir qizga narkotik singari yopishib olganini qabul qilolmay.

— Ayshhhh ósha Taehyungni topsam edi, Pusan va Seul oralig'ida qochib yuribdi, tuta olmayabmiz. Otasi Kim ham yashirinishni yaxshi uddalar edi. Soolinga qilganlari uchun po'stini shilib itlarimga yem qilardim. Shundagina Soolinni hayolida ham yuragida ham men bo'lar edim — Jungkookni sòzlarini kesib tashlagan Sebon òzinikini boshladi.

— Sendagi hissiyot sevgi emas, egalik! Sen Soolinni faqat òzingniki bo'lishini unga mutlaqo egalik qilishni hohlayabsan! — Qulidagi viskini shisha stolga qo'ygan Sebon òrnidan turdi.

Sebon.

— Sen sevgiga òz ko'zlaring bilan qarama Sebon. Hammaning sevgisi har xil yo'l bilan izhor etiladi — yuzi burishib Sebon uf tortdi.

— Seni yengib bo'lmaydi! Doim mot qilasan, sendagi bu tuyg'uni so'zlashga eng yaqin dòsting ham ojiz — Jungkookning sovuqqon yuziga kulgu yugirdi.

— Qani boraqol ahmoq, shuning uchun yo'lingdan qolma, bu yo'lda meni hech kim yengga olmaydi — Ikkisi ham kulib yuborishdi.

— Ahmoq? Boshlang'inch sinfda doim mendan ko'chirardinku — yoshlikdagi qilmishini yuziga solgan ko'yi eshikdan chiqdi.

— Lanati — ortidan haqoratlagancha qolgan Jungkook. Kampanyasining yuqori qismidan mashinasini tutatgancha dòstining yuqolishini kuzatdi.
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•

Kòzga ko'rinmaydigan qishloqning, mahalliy shifoxonasida deraza ortidagi mayin yomg'irning tomchilari keng daladagi hali yetilmagan bug'doylarning yuvishini tomosha qilib o'tirgan Taehyung. Narkoz tasiri ketgani tufayli, belidagi pichoq zarbasini aperatsiyadan keyingi og'rig'iga kònikishga majbur bo'ldi.

— Iflos Jungkook! Uni oldiga olib borishlaridan oldin qochishga ulgurmaganimda "odamlari" òldirib qo'yay dedi, ular kuchli biroq yaxshiyamki ahmoq — og'riqdan barini eslagan bo'ldi.

Shifoxona bo'ylab biroz sayir qilishni hohlagan Taehyung, qo'liga ulangan osmani uzdi. Keyingi harakati bilan qabul xona atrofida bir ikki hamshiralar televizor qarshisida òzaro suxbatlashishardi. Kimningdir to'y deklaratsiyasini namoyish etib, saxnadagi kelin kuyovga tarif berib o'tdi.

— Ko'pchilik ularni rasmiyatchilik ustida turmush qurishdi deb o'ylashsa ham, ammo ular yillar davomida sevishib yurishganini Vazir Sinclair va General Jeon tasdiqlashadi. Ularning tuylari butun shaxarda ovoza bo'lsa ham ular hamon kichik to'yni avzal ko'rishadi — Nafasi qisgan bo'ldi Taehyungning ekranda kòringan Oq ki'ylakda jilmaygancha turgan Soolinni va uni yonidagi azaliy dushmani Jungkookni ko'rib, uyog'ini eshitishga ojizdek edi, biroz oldin eshitgan sòzlari esa hamon quloqlarini jumbushga solardi. Ko'z oldi birdan hiralashdi, xonasi tomon shoshilar ekan, mast odam singari harakatlandi. Eshikni yopgan zaxoti keng tanasi bilan yerga qulagan Taehyung, kuchsiz kòksiga musht tushura boshladi. Erkak kishi bo'lsada Sevgilisining oq kuylakdagi kòrinishi yelkasiga og'ir keldi shekilli, kòzlaridan oqqan yosh yuzini siypalab o'tdi.

— U mendan vos kechdi. Oilamni, hamma narsamni tortib olib, sòngra meni o'zidan judo qildi — qalbidagi sòzlari tillida namoyon bo'ldi.

Taehyung

•
•
•
•
•
•
•
•
•

Asabiylikdan qo'llari qaltiragan yigit, ish stoliga musht tushirdi.

— Qachongacha homiladorligingni mendan yashirmoqchi eding!?

#Davomi_bor..

#Haneul_Kim

𝐏𝐔𝐍𝐈𝐒𝐇𝐌𝐄𝐍𝐓

2026-02-04T16:29:09.285Z

S𝖾𝗇 𝗆𝖾𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖾𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗍𝗅𝗂 𝗓𝖺𝗁𝖺𝗋𝗂𝗆𝗌𝖺𝗇...

Episode — 5

— U meni nafaqat boshqalardan balki òz nafsidan ham himoya qilardi..

Pov Soolin: Ko'zlarim ochiladi oppoq shiftga manosiz tikilaman. Butun tanam hatto barmoqlarimni qimirlatishga imkonim yo'qdek, qulog'im ostida ikki insonning o'zaro baxsli suxbati eshitilib turadi.

— Ahmoq Jeon, sen aqldan ozibsan! Bu imkonsiz, qizni ahvolini ko'rding otang hech qachon seni u bilan nikohingga rozi bo'lmaydi.

— Men uni hayotini saqlab qoldim, chiqindi xonadan zo'rlangan tanasini topgan zahotim uning ko'zlarida kelajagimni ko'rib bo'lganman.

O'zimga nomalum ikki inson, ammo bir so'z miyamda tinimsiz bong urdi. "Chiqindi xona" u menga buni ravo ko'ra olmasdi, u bunday qilmaydi. Ochiq ko'zlarim, hatto kiprik qoqa olmasdi. Ko'z yoshlarim bo'g'zimda og'riq bilan tashqariga chiqarishga urindi. Ammo uni tashqariga chiqarishga tanamda kuch topa olsam edi..

2017 yil 20 fevral (Taehyung va Soolin ajralgandan 1 oy oldin)

— Men qo'rqyabman past ovozda so'zladi Taehyungning ko'z qorachigidek asralgan singlisi Reyan.

— Azizam, hech qiziqib ko'rganmisan!? Sen aslida kimsan!? Sen ham ota onang bag'rida o'sishga haqqing bor edi..

Qizning ko'zlarida yoshlar jilg'alanib har bir tomchi, to'shak bag'ridan joy olardi.

— Juda ham bilishni istayman, lekin.. dadam va akam ular doim meni o'z oila azolaridek ko'rishardi..

— Reyan ~ oilang senga nisbatan ajoyib aktyorlik qilishdi shundaymi!?

Atiga 15 yoshni qarshilagan Reyanning yelkasiga bu hodisalar og'ir kelayotgandek edi. Poklik va hali nafrat ko'rmagan qalbini faqatgina qasos o'ti yondirayotgandek edi. Go'yo bu og'riqlarni badalini faqatgina soxta otasi va akasi to'lashi kerakdek.

— Nima qilishim kerak!?

— Biz senga hammasini tushuntiramiz, faqatgina qo'rqma aytganlarimizni bajar shu holos kelishdikmi Reyan?

Ko'z yoshlariga qo'llari yordamida chek quyar ekan, shunchaki bosh silkidi va ayolni chiqib ketishini kuzatdi.

— Kechirasiz Kim xonim?

Ayol birdaniga dovdiragan nigoh bilan eshik yonida to'xtadi.

— Kim? Bu meni familyam emas!

— Ammo sizning suratingiz tushirilgan gazeta suratida Kim Hana deb yozilgan
Reyan javon ustida turgan chang bosgan gazetaga qarab shunday dedi.

— Ha bu 2000 yillar gazetasi, bu ism va familyam o'tmishda qolgan.

Qorong'u ko'chalar bo'ylab kelayotgan Reyan akasiga nima deb tushuntirishni bilmasdi. Xana tomonidan berilgan yashirin knobkali telefonni esa yaxshiroq berkitishga harakat qildi.
Eshik qo'ng'irog'ini chalar ekan, Taehyung eshiklarni ochdi. Reyanni bilagidan tortib uyga tortdi.

— Aka tushuntirib beraman.

— Nimani tushuntirasan!? 2 kundan buyon qayerda eding.

Qiz birdaniga ko'zlariga yosh oldi.

— Aka ~ Dadamni ko'zimizni oldida maxfiy xizmatdan kelgan odamlar olib ketgandan buyon chuqur qayg'uga botdim. Shuning uchun Lilini uyida qolgan edim ont ichaman.

Taehyungning qoshlari keskin chimirildi.

— Nega aldayabsan Reyan!? 3 marta Lilini uyida bordim ammo u seni ko'rmaganini aytdi.

— Men shuni hohlagan edim. Dadamni sog'indim buni qabul qilish qiyin.

Taehyung singlisining kichik jussasini bag'riga oldi.

— Hammasi joyida kelishdikmi!? Dadam yaqinda yana bag'rimizga qaytadilar.

Reyanni ko'z yoshlarini mayin artdi Taehyung.

— Bugun dadamni xonalarida uhlasam buladimi? Iltimos akajon.

— Dadam bunga ruxsat bermagan bo'lardila ammo senga ruxsat, dadam qaytganlarida bu haqida ularga aytmaymiz.

Taehyungning javobidan so'ng qizni yuzi yorishdi.

— Reyan muzlatgichda tayyor ovqat bor, ovqatlanib ol. Meni Soolin bilan uchrashuvim bor, kinoga olib boraman deb vada bergandim. Eshikni qulfla! Kresloning tagida kalit bor o'sha yerda dadamni xonasini kalitini topasan.

— Yaxshi. Taehyung ustgi kiymini kiyib eshikdan chiqdi qiz esa eshikni qulflab, kalitni olgancha maqsadi yo'lida soxta dadasini xonasiga yugurdi.

Deyarli hamma shkaf kichik jihozlarni titib chiqgan qiz hech qanday ular " u aniq uyda yashiringan " degan varoqani topolmay hinob bo'lardi.
Qiz ko'zlarini yumgancha nimanidir eslashga harakat qildi.

Bolaligida bilmasdan kirib qolgan o'sha joyni qidirardi. Reyan pichirladi.

— Akam bilan berkinmachoq o'ynadik, topolmasligi uchun dadamni xonasiga kirdim va... va kiyim javon!

Qiz ko'zlarini ochdi, javon eshigini ochib taqilatib ko'rdi, aks sado kabi ovoz eshitilar ekan, kiyimlarni hammasini yerga tashladi. Stulni olib chuqur nafas oldi va yog'och javonga zarba berdi. Javon sinib kichik tirqich ochildi. U yerda esa allaqanday qog'oz va bir necha suratlar yashirin edi.

Qiz yana bir zarba berdi va nihoyat butunlay ularni olish imkonyati paydo bo'ldi.

— Soolin, qizim nega buncha girdi kapalak bo'lib aylanyabsan!?

— dada bilasizmi men behostan holamlarnikiga borgandim, yani Hanalarnikiiga, u yerda ayrim gaplarga guvoh bo'ldim.

Qiz eshitganlarini hammasini so'zlar ekan, Reyanning allaqachon ortidan palitsiya guruxi tushar, uydan oldin Taehyung so'ngra Reyanning yolg'iz qolganiga guvoh bo'lishdi.

Reyanning boshiga sovuq qurol tiralar ekan, qiz ortiga qarashga jazm etmadi.

— Qo'lingdagilarni tashla Reyan, men senga zarar bermayman.

— Bu yerda meni kimligim yozilgan, bunday qilolmayman.

Qurolni tushirdi

— Hanaga hech nima topmaganingni aytasan - qiz ortiga o'girildi.

— Amaki umid qilamanki Soolin opa buni bilmaydi. - Erkakning ko'ksini qurol teshib o'tdi.

Qiz o'zida bu jasoratni qayerdan topganini bilmaydi shunchaki esida qolgani, saqlagichini tayyorlangan qurolni qizga tutqazgan Hana edi.
O'q ovozini eshitgan palitsiya guruhi uyni qurshovga oldi va birdaniga palitsiya serenasi yangradi.

Sud zaliga guvoh sifatida kirib kelayotgan Soolin va uni kurgan Taehyung bir zum dunyo boshqa tomonda, Soolin esa boshqa tomonidadek edi. Afsus nigohlari bilan Taehyung tomon qarayotgan Soolinning yosh yuzidan sirgalib tushdi.

— Men Soolin Sinclair, bu sud jarayoniga faqat rostini gapirishga ond ichaman. O'gay holam Lebeka Sinclair yani Janob Kimning sobiq xotini Kim Hananing uyiga borgandim. Ularning hufyona so'zlarini eshitib qoldim. Ular ayblanuvchi Kim Reyanni majburlab ushlab turishganini va janob Kimning ishi bo'yicha maxfiy narsalarni bilishganini, va uni Reyanni o'sha narsani olishga undashyotganlariga guvoh bo'ldim va bu haqida palitsiya, ya'ni otamga xabar berdim. Uni aybini yengilashtirmoqchi bo'lgan otamga esa o'q uzdi. Qiz bor haqiqatni aytib, advakati yordamida o'z joyini egalladi. Qiz asl haqiqat yani Taehyungning singlisi emasligini yashirgan ko'yi bo'ldi. Bu haqidagi ma'lumotni otasi aytishni qat'iyan man etgandi.

Eslatma " Kim Hana ( Lebeka Sinclair ) Soolinni o'gay holasi Taehyungning otasini sobiq xotini, Taehyungni onasi esa Kimning 2 xotini. "

— Kim Reyan bosh vazirga nisbatan olib borgan " Suiqasd "ni tan olasizmi? Va sizni rostan ham Kim Hana bu ishga undagan va o'girlab ketgan shundaymi? - Sudya savol berdi. Jimjit zalda qizning mayin ammo titrayotgan ovozi yangradi.

— Hech kim undamadi, ògirlamadi, men o'zim hohlab qildim. Hattoki Janob Sinclairga bo'lgan Suiqasdni ham ataylab qildim.

Reyan boshqa hech nima demadi.

Hamma narsa oydinlashar ekan, butun zalda sudyaning taxtacha ustiga urgan bolg'achasining ovozi eshitildi.

— Hali balog'atga tòliq yetmagan Kim Reyanni og'ir ko'rinishdagi 12 yillik bolalar kalonyasiga yuborilsin.

Bir necha kundan buyon Taehyungdan qochib yurgan qiz uyidan tashqariga chiqmasdi, Soolin unga bu vaziyatni qanday tushuntirishni bilmay chuqur o'yga botgandek edi. Havoning iliq va mayin shabbodasi Koreada hukmron ekan qiz ham shaxsiy haydovchisi bilan otasini kòrish uchun otlandi. Mashinadan tushgan qiz va matbuot hodimlari uni qurshab olishdi, allaqachon savollar girdobida qolib ketgan qiz, uni o'tib olishiga esa tansoqchilar yaxshigina kòmak berishdi. Ichkariga kirib olgan qiz, dadasini xonasi tomon shoshildi. Xonaga kirar ekan bo'm bo'shlik birdaniga yurak urishi notekislantirdi. Miyasida har xil voqealarni o'tqazar ekan, ortidan eshikning ochilgani eshitildi.

— Seni shifoxonaning orqasida kutaman, menga hammasini tushuntirib ber!

— Taehyung..

Ortiga o'girilganda esa eshik ortidan yopayotgan yigit va qiz qurquvdan qaltiradi.

— Xonim sizga noto'g'ri manzilni berishibdi, janob oddiy palataga kòchirilibdi.

Qiz shunchaki bosh chayqadi. Anchadan beri Taehyungni kòrmagan sog'inch hissi uni manzil tomon boshladi. Soolin ahlat xona hidi keladigan, shifoxona orqa eshigida òziga tanish chehrani kutishda davom etdi. Toki orqasidan dasro'molcha bilan behush holda olib ketmagunlaricha.

Kòzlarini sovuq va zah polda ochgan Soolin, oyog'idagi og'riqdan dodlagisi kelardi. Boshini sekin ko'tarar ekan, yalang oyoqlari yerda sudralib, shilinib qonab ketgan, bitta oyog'i esa imkonsiz darajada qayrilib turganga qaraganda, aniq singan. Tanasida esa ichki kiymidan boshqa hech nima yo'q. Qarshisida esa unga tikilib turgan Taehyung benuqson qo'llariga shisha idishdagi viskidan ho'pladi, tamini chuqurroq bilish uchun simirgancha og'iz bo'shlig'ida aylantirdi.

— Meni singlimni òz singlingdek ko'rasan deb o'ylagan edim! Senga ishongandim Soolin Sinclair. Otang uchun singlimga bunday qilasan deb o'ylamagandim.

Jaxldan qo'llarini mushtlagan yigit ammo kòzlarida maxzunlik bor edi go'yo buni qabul qilish u uchun oģir yukdek.

Uyatdan òzini qayerga yashirishni bilmayotgan qiz, tanasidagi og'riq bilan ham kurashardi. Ammo atrofda bo'layotgan voqealarni unutdi bir zum, Taehyungni haqiqatni aytish asosiy maqsadidek.

— Men singlingni qutqarishga harakat qildim, Hana undan foydalandi. Otangga qarshi dalilni olib otangga nisbatan nimadir qilmoqchi edi.

— Hana bilan otam o'tmishda aloqalarga ega bo'lishgan bo'lsa ham otam onamga uylanganda ham davo qilmagan. Aslida seni itvachcha otang Hana tufayli bizga husumatda bo'lgan.

— Taehyung menga ishon! Men soxta guvohlik bermadim.

Qizni sòzlarini kesib tashladi Taehyung. Òrnidan turib qizni ustiga bostirib keldi va ostiga oldi. Birdan bo'lgan bu xolatdan Soolin oyog'idagi og'riq zo'ridan qichqirib yubordi.
Yigit qizning ustida kichik santimetirlarni ham kesib o'tdi va qizning yuzini kuydiruvchi nafasi bilan tanasida binafsha iz* qoldirdi. Soolin oyog'idagi og'riqdan dodlar ekan, Taehyung umuman boshqa ish bilan mashg'ul edi. Keyingi soniyalarda ichiga kirgan sovuq qo'l qizning oyoq og'rig'idan kuchliroq edi. Ikki barmoq harakatlanishni* boshlaganda esa hammasi boshqacha tus oldi.

— Nafsing* yo'lida tanamni qurbon qilmaslikka sòz berganding..

Qiz past ammo Taehyungga eshitilarli tonga gapirdi. Yigit harakatdan to'xtadi.

— Sen kechiriladigan va sòzimda turadigan ish qilmading Soolin.
Yigitning barmoqlari qizni ostini ozod qildi. Ustidan tushdi.. Ogriq bilan kurashyotgan qiz bundanda kuchliroq ogriqni his qilmagandek edi.

— Xa albatta farishtam, bu sen uchun yengilroq azob bo'lishi mumkin!

Kreslo ustida turgan omburni qo'llariga oldi yigit.

— Bilasanmi qo'llaring juda chiroyli.

Yigir mayinlik bilan qizni sochlaridan siladi. Keyingi daqiqalar ichida qizni qichqirig'i uyni tutdi. Soolinni sochlaridan tortgancha devorga suyadi. Qizning barmoqlarini mayin ushladi.

— Og'riqli ammo chidashing kerak! Kelishdikmi?

Qizning bosh barmogidagi tirnoqlarini amburga qisdi. Qiz birdan tipirchilashni boshlar ekan, yigit uni sug'irib oldi. Dod faryoddan Taehyungni quloqlari larzaga keldi.

Qiz tengi devorga suyangancha jim qotdi

Taehyungning kòzlaridan yosh dumalar ekan, sevgilisining holini ko'rib, nimalar qilib qo'yganini har laxza tushunishga harakar qilardi.

— Qaniydi seni sevmasam! Sen bundan koprog'iga loyiqsan, ammo senga bundan koprog'ini berishga yuragim dosh bera oladimi? Kòzlarimni sevgidan porlatgan farishtam, òz sevgimga òzimni yoqding.

Yigit qizning zo'rg'a ochib yumilayotgan ko'zlariga boqdi. Chuntagidagi rumolcha bilan qizning polni daryodek qonga bulg'ayotgan qo'llarini bog'ladi. Ustki kiymini qizni ustiga yopdi.

— Qaniydi sen men buo'lsang-u bir kechada otangni butun umrlik qamoq jazosiga tortishganini, singlingdan, bor u yo'g'ing oilangdan ayrilib qolish og'rig'ini bila olsang. Qaniydi senga bergan azobim uchun kechirim so'rashimga arzisang..

— Pak! - eshik yonida tamakisini chekayotgan Taehyung dòstini chaqirig'idan hushyor tortdi.

— Soolinni huddi shu ahvolda, shaxar markazidagi chiqindi xonalardan biriga tashlang. Sinclair oliy janoblarini bunday isnodga yuragi dosh berarmikan ko'ramiz.

— Davomi bor

#Haneul_Kim

𝐌𝐈𝐍𝐄

2026-01-26T17:58:13.378Z

𝖲𝖾𝗏𝗀𝗂 𝗎𝗋𝗎𝗌𝗁𝗀𝖺 𝗈'𝗑𝗌𝗁𝖺𝗒𝖽𝗂: 𝖻𝗈𝗌𝗁𝗅𝖺𝗌𝗁 𝗈𝗌𝗈𝗇, 𝗅𝖾𝗄𝗂𝗇 𝗍𝗈'𝗑𝗍𝖺𝗍𝗂𝗌𝗁 𝗃𝗎𝖽𝖺 𝗊𝗂𝗒𝗂𝗇~

• Episode 28 •

Soolin allaqachon bog‘ bo‘ylab kezib, gullar orasiga singib ketgan edi. Jungkook esa belanchakda sokin tebranib, vaqti-vaqti bilan nigohini Soolin tomonga tashlab, sukunatdan huzur olardi. Bugun u o‘ziga ataylab dam bergan, tashqi olamdan bir zumga uzilgan edi.
Ammo tinimsiz jiringlayvergan telefon bu osoyishtalikni buzdi. Jungkook ekranga bir qaradi — eng ishonchli odami Minhodan o‘tkazib yuborilgan 36 ta qo‘ng‘iroq. U shunchaki e'tiborsizlik bilan telefonni o‘chirib qo‘ydi.

Shu payt uzoqdan yugurib kelgan Soolin qo‘lida uzib olingan gullarni avaylab ushlagancha, yuzida esa beg‘ubor tabassum bilan Jungkook tomon shoshildi. Nafasi biroz tezlashgan, ko‘zlari esa quvonchdan charaqlardi.

— Jungkook, Jungkook, qarang! Nima topib oldim!

— Bu nima? Yovvoyi gulmi? — dedi Jungkook qiziqish bilan.

— Qarang, juda chiroyli va mitti. Pushti va sariq… — dedi Soolin gulni ehtiyotkorlik bilan ko‘tarib.

— Men uni anavi yerdan topdim, — deya qo‘li bilan uzoqdagi atirgul butalarini ko‘rsatdi. — Gullarning ostidan oldim, butalar tagiga yashirinib olgan ekan. Ammo baribir topqirligim tufayli uni payqadim. Juda chiroyli, to‘g‘rimi? - Jungkook bosh silkitib tasdiqlgancha uni tinglashda davom etdi.

— Bilasizmi men bu uchun bog'dan alohida joy tayyorlayman. Unga ism ham beraman. O'zm unga qarayman va ko'paytiraman. Men undan juda ko‘p hoh…

Soolinning ovozi birdan uzildi. Yuzidagi tabassum so‘ndi. U qo‘lidagi uzib olingan gulchalarga tikilgancha qotib qoldi.

— Nima? — dedi Jungkook. U qo‘lini Soolin nigohi qadalib qolgan tomonda silkitdi. — Nima bo‘ldi? Nega qotib qolding?

Soolin nigohini Jungkookning ko‘zlariga ko‘chirganida, ko‘zlari yoshga to‘lib, pastki labi mayin titrardi.

— Men… — dedi u zo‘rg‘a. — Men ularni hammasini yulib oldim-ku…

Jungkook avval Soolinning qo‘lidagi mitti gulchalarga, so‘ng yig‘lab yuborishga tayyor yuziga qaradi-da, o‘zini tutolmay kulib yubordi.

Jungkook

— Nega kulyapsiz?

Yig‘lab yuborgan Soolin jahli chiqib, kulayotgan Jungkookni mushtchalari bilan ura boshladi. Zarbalari kuchsiz, ammo alamga to‘la edi.

— Siz! Siz! Siz aybdorsiz!

— Menmi? — dedi Jungkook kulgusini zo‘rg‘a bosib. — Men yana nima qildim?

— Sizga ko‘rsataman deb ularni yulib olib keldim! — deya yig‘lagancha baqirdi u.

Jungkook uning bu qiliqlaridan o‘zini butkul kulgudan tiyolmasdi. Soolin esa tinmay, xuddi bolalarcha o‘jarlik bilan:

— Siz aybdorsiz! Siz aybdorsiz! — deb uning ko‘ksiga urardi.

— Bo‘ldi, kiyimimni ham kir qilding.

Jungkook Soolinning ikki qo‘lini bir qo‘li bilan tutib, ikkinchi qo‘li bilan kaftidagi gulchalarni oldi-da, yoniga qo‘yib qo‘ydi. Bir zum unga sinchiklab qaradi.

— Xo‘p, aybdor ekanman, — dedi u yumshab. — Senga xuddi shunaqasidan olib beraman. Ko‘p qilib o‘stirasan shu bog‘da. Xo‘pmi?

Soolin uning gaplarini eshitib, yig‘idan to‘xtadi va itoatkorona boshini qimirlatdi. Jungkook qizning ko‘z yoshlarini muloyimlik bilan yonoqlaridan artdi. Nihoyat Jungkookning ko'zlari Soolinning ust boshiga tushdi, loy bosgan qo‘llari, tuproqqa belangan ust-boshiga qaradi.

— Irkiy jo‘jamisan? Ust-boshingga qara.

Soolin asta qo‘llariga qaradi. Hatto sochlari ham kir bo‘lishga ulgurgan edi.

— Odam mehnat qilsa, usti kir bo‘ladi, — dedi u past, ammo jiddiy ovozda.

— Yerga yotib qanday mehnat qilding? Gullarni uzganingmi?! Ha chindan og'ir mehnat qilibsan.

— Bu sizning aybingiz edi, — dedi Soolin qovoqlarini uyib.

Jungkook uning gapiga e’tibor bermay, yengidan ushladi-da, bog‘dan olib chiqib, to‘g‘ri yuvinish xonasiga tomon yetaklab ketdi.

— Jungkook~

Qo‘llarini shimargancha vannadagi suvning haroratini qo‘llari bilan tekshirayotgan yigit, ismi cho‘zib aytilganini eshitib ortiga qaradi. Soolin esa stulda o‘tirgancha oyoqlarini likillatib, unga mungli nigohlar bilan tikilib turardi.

— Haligi… men... uyimga borishim kerak…

— shundoq ham uyingdasan — dedi Jungkook beparvo ohangda.

— Yo‘q, eski uyimga… dadamning uyiga, — dedi Soolin ovozi sekinlashib. — Dadam biroz betobga o‘xshardilar. Davolanish uchun chet elga ketishar ekan. Bu yerga kela olmas ekanlar. Keyin ularni qachon ko‘raman — bilmayman…

U bir lahza jim qoldi, ko‘zlari namlandi.

— Iltimos, bir marta boray…~

So‘zlar iltijoga to‘la edi, ohangi esa yurakni siqib qo‘yardi.

— Kasalman deb seni aldadimi? Haa, aldagani bola yaxshi. Ikki kun avval otdek yurardi. Ikki kunda o‘lim to‘shagiga mixlanib qolibdimi?

U gapira turib, vannaga turli vositalarni qo‘shardi — suv ustida ranglar sekin aralashib, hid taralardi.

— Mening dadam yolg‘onchi emas! — dedi Soolin ovozi titrab.

— Dadamni yoqtirmasligingizni bilaman. Lekin dadam siz o‘ylagandek emas. Men ko‘p narsa so‘ramayapman-ku axir…

U nafasi ichiga tushgandek bir zum to‘xtadi, ko‘zlari Jungkookdan javob kutib yondi..

— Menda faqat dadam va siz borsiz. Nega tushunmaysiz?..

— Kelsin. Shu yerda ko‘rsin seni. Qarshilik qilmayman. Lekin ketishni so‘rama!

— Bir kun… faqatgina bir kun.

— Yo‘q!

— Dadam betob bo‘lsalar, qanday qilib “yonimga keling” deyman? — dedi Soolin ovozi titrab.

— Ozroq kasal bo‘lsam, meni bag‘riga bosib, o‘zi davolagan dadamni betob holida bir marta borib ko‘ra olmaymanmi?

— O‘zim olib kelib beraman. VIP xizmati bilan. Kerak bo‘lsa, o‘sha o‘lim to‘shagi bilan olib kelaman.

— “O‘lim to‘shagi” deyishni bas qiling! O‘zingizni yotqizaman o‘sha to‘shakka!
Soolin endi o'zini tutib turolmadi.

U qichqirib yubordi. Jungkook nihoyat og‘irlik bilan ortiga burildi.

— Men baribir boraman, tushundingizmi? Qochib ketib bo‘lsa ham boraman!

— Yetar! Yarim soatda yuvinib, tayyor bo‘lib chiq. O‘zim kirmay!

U arang o‘zini bosib gapirardi. Yana biroz suhbat davom etsa Soolinni qattiq ranjitib qo‘yishini bilardi. Shuning uchun suhbatni yakunlab, xonadan chiqib ketdi.

U chiqib ketishi bilan eshikka nimadir zarb bilan otilib, singan ovoz eshitildi. Jungkook asabiy holda ko‘zlarini yumib-ochdi-da, uydagi ish xonasiga yo‘l oldi.
Aslida bugun u ishni bir chetga surib, Soolin bilan vaqt o‘tkazmoqchi edi. Ammo hozir asabini tinchlantirish uchun yana ishga sho'ng'idi.

Qurol-yarog‘ savdosi bilan bog‘liq ishlariga va Soolinga ko'p vaqt ajratgani sabab kompaniyadagi ko‘plab masalalar ortda qolib ketgandi. Nazorat avvalgidek qat’iy emas, tartib esa sezilarli darajada bo‘shashgan edi. Jungkook og‘ir xo‘rsinib, oldidagi hisobotlarni varaqlay boshladi.

Taxminan bir soat hisobotlar bilan band bo‘lgan Jungkook eshikning mayin taqqillashini eshitib, hujjatlardan boshini ko‘tarib:

— Kir, — dedi.

Eshikning taqqillashidan Soolin kelganini u darhol sezdi. Odatda Soolinning kayfiyati juda tez o‘zgaradi. Bir soat ichida esa u kamida o‘n marta o‘zgargan, endi esa yana o‘ziga kelib, Jungkookning yoniga kelgani aniq edi.

Kirishga ruhsat olishi bilan Soolin eshikdan boshini asta kirgizdi.

— Kirsam bo‘ladimi? — dedi u mayin ohangda.

Jungkook og‘irligini ish stoliga tashlab, ko‘zlarini unga qaratdi:

— Kelaqol o'zimga.

Soolin xonaga butunlay kirar ekan, quchog'ida rang-barang narsalar bor edi. Jungkook esa uni kuzatar, Soolin oldiga kelgach, ehtiyotkorlik bilan oyoqlari ustiga o‘tirishga yordam berdi.

— Bular nima ekan, o‘yinchoqlaringmi?..

Soolin quchog‘idagi narsalarni ish stoliga qo‘yarkan, hujjat va noutbukni uzoqroq surdi.

— Bular anti-stress vositalari, — dedi u.

— Qarang, mana bunisi yumshoq slaym. Uni qo‘llaringizda oynab, hatto narsa yasashingiz ham mumkin.

Jungkook o'zini kulib yuborishdan tiyib, lablarini tishladi.

— Mana bu ham asabingizni tinchlantiradi: pop-it va simple dimple. Barmoqlaringiz bilan qilasiz qarang.

Soolin uni o‘zi qilib ko‘rsatib berdi, har bir harakatini muloyim va diqqat bilan bajarib.

— Va yana, mana bunisi…

— To‘xta, bo‘ldi! — dedi Jungkook, kulgisini biroz yashirib. — Bularni menga olib keldingmi?

— Ha, chunki bular asabiylashganda yordam beradi ekan. Asabni tinchlantiruvchi, — dedi Soolin, jilmayib.

Jungkook Soolinning qo‘lidagi narsalarni va rang-barang anti-stress vositalarini biroz uzoqlashtirdi, so‘ng uni o‘ziga yanada yaqin tortdi. Ikki oyog‘ini belidan o‘tkazib, quchoqladi, boshi uning bo‘yniga chokib, iforidan chuquroq hidlab, past ovozda dedi:

— Mana shu mening anti-stresim, — dedi u.

— Agar bir kunga ruxsat bersangiz, sizni har kuni shunday quchoqlayman. Hamma aytganlaringizni qilaman, va’da beraman — aqlli qiz bo‘laman. Bog‘dan ham gullarni yulmayman, ustimni ham kir qilmayman. Mushuk ketidan tomga chiqmayman. Qor yog‘sa, qorga o‘zimni otmayman, hovuzga ham yaqinlashmayman. Oshxonadan ham shirinlik o‘g‘irlamayman. Ko‘p planshet ham o‘ynamayman. Har kuni harhasha qilib…

— Soolin, — dedi Jungkook muloyim, ammo qat’iy ohangda. U qizning mayin ovozdagi iltimosini shu yerda to‘xtatdi.

— Bu mavzuni allaqachon yopdik. Meni bunday moltiragan ko‘zlaring va yuragimni ezadigan so‘zlaring bilan qiynama.

Soolin og‘ir xo‘rsindi. Bu yo‘l bilan Jungkookni ko‘ndira olmasligini anglab yetdi. Qo‘llarini Jungkookning ko‘ksiga tirab, uni o‘zidan biroz uzoqlashtirdi-da, jiddiy ohangda so‘radi:

— Demak, baribir yo‘q?

— To‘g‘ri tushunding, — dedi Jungkook qisqa qilib.

U Soolinning sochlarini silash uchun qo‘l uzatganida, Soolin uning qo‘lini qaytardi.

— Demak shunday ekan, — dedi u qat’iy. — Sizga va’da berib aytamanki, dadamning oldilariga olib bormaguningizcha bir luqma ovqat ham yemayman, bir qultum suv ham ichmayman. Istagan yo‘lingiz bilan jazolang — baribir aytganingizni qilmayman. Oxir-oqibat shunday qilamanki, bu uydan ham, sizdan ham butunlay ketaman. O‘zingiz ham nima bo‘lganini tushunmay qolasiz.

Bu safar Soolinning so‘zlarida o‘yin yo‘q edi. Yuzidagi jiddiylik, ohangidagi qat’iyat uni o‘zi ham ilgari bilmagan qirrasini ochib qo‘ygandek edi. Jungkook bu Soolinni hech qachon ko‘rmagan edi. Balki Soolinning o‘zi ham.

Gapini tugatishi bilan u Jungkookning quchog‘idan tushdi-da, ortiga qaramay xonadan chiqib ketdi.

Jungkook esa hech qanday qarshilik ko‘rsatmadi. U Soolinni tushunardi — otasi uning uchun naqadar muhim ekanini, ichidan qanday xavotir yeb turganini his qilardi. Ammo ko‘ksida g‘alati bir g‘ashlik bor edi: kimdir ichida Soolinni hech qayoqqa yubormaslikni, aksincha yanada mahkam ushlab qolishni buyurayotgandek edi.

Jungkook kursiga suyangancha, asabiylashgan holatda o‘zini tinchlantirishga urib chakka tomonlarini siladi. Nigohi ish stoli ustida Soolin qoldirib ketgan rang-barang o‘yinchoqlarga tushib, o‘yga toldi.

Shu payt eshik taqilladi. Jungkookdan kirish uchun ruxsat olib, xizmatkor ayol xonaga kirdi. U odob bilan ta’zim qilib gap boshladi:

— Janob Jeon, janob Minho kelibdilar. Sizni hovlida kutyaptilar.

Aytishlaricha, muhim ish ekan.
Jungkook ketavering degandek barmog‘i bilan ishora qildi. So‘ng bugun kun bo‘yi Minho tinimsiz qo‘ng‘iroq qilganini eslab, o‘rnidan turdi va honani tark etdi.

Zinadan tushishga hozirlanar ekan, Jungkook birdan qadamini to‘xtatdi. Ortiga qaytib, o‘ziga juda tanish bo‘lgan — pushti ranglarda bezatilgan, markazida katta quyonning pushti, pahmoq quloqlari tasvirlangan, yuqori qismida esa “little bunny Soolin” deb yozilgan eshik qarshisida to‘xtadi. Eshik tutqichini asta burdi — ichkaridan qulflangan edi. Xuddi taxmin qilganidek.

Buni hozircha chetga surishga qaror qildi-da, Minho bilan uchrashish uchun pastga tushib, hovliga chiqdi. Kirish darvozasi oldida kutib turgan Minhoga barmog‘i bilan “kel” degan ishorani qildi. Minho esa tezlik bilan yo‘lida hozir bo‘ldi.

— Janob Jeon.

— Nega kompaniyada emas, darvozam tagida turibsan? — dedi Jungkook jahli chiqib. — Senga butun bir kompaniyani ishonib topshirgan bo‘lsam, ikki-uch haftada nimalar qilib yubording? Hozirgina hujjatlarni ko‘zdan kechirdim — bu nimasi?

Uning ovozi jahl bilan deyarli o‘shqirib chiqdi.

— Hammasi mening aybim, — dedi Minho boshini egib, kechirim so‘ragandek. — Ammo hozir ketishimiz kerak. Kompaniya yangi hamkorlar bilan muammoga duch keldi. Shu ishlar bilan ovora bo‘lib, ichki nazoratni yo‘qotdim. Hozir kompaniyada politsiya...

— Nima?

— Janob Jeon, xonangizdan giyohvand modda topildi. Kompaniyada tintuv ketmoqda. Sizga ko‘p qo‘ng‘iroq qildim, ammo javob bermadingiz.

Jungkook hafsalasiz holda chuqur nafas chiqardi. Politsiya bilan ishni hal qilish mumkin — bu uni qo‘rqitmasdi. Bu u uchun muammo emas edi. Qolaversa, xonada ham, kompaniyada ham kameralar bor. Hatto ular kor qilmagan bo‘lsa ham, Jungkookning yashirin kameralarini chetlab o‘tib bo‘lmasdi. Kim bu o‘yinni o‘ynab, xonasiga bunday narsani tashlab ketganini topish mushkul emasdi.

Ammo yuragini g‘ash qilayotgan narsa bu emasdi.

— Yaxshi, hal qilaman.

— Janob, ammo hozir kampaniyaga bormasangiz bo‘lmaydi ahvol jiddiy, ular yana ba'zi narsalar topganga o'xshaydi. Lekin afsuski men ishlariga aralasholmadim. Nimaligini bilmayman.

Jungkook bir zum o‘ylab turdi-da, keskin buyruq berdi:

— Senga vazifa. Odamlarni yig‘ — eng ishonchlilarini. Mashinalarni tayyorlang. Min Suhoning uyiga borasiz. O‘zing boshchilik qilasan. Boshing bilan javob berasan, unutma. Soolinni Suhonikiga hech qanday xatarsiz olib borasan va ikki soat ichida mening buyrug‘im bilan qaytasiz. Agar ishlarni tezda hal qilsam, o‘zim boraman.

Minho barcha buyruqlarni so‘zsiz, diqqat bilan tinglardi.

— Hozir, — deya davom etdi Jungkook, — uyda faqat Suho borligiga ishonch hosil qil. Uy atrofi to‘liq nazorat ostida bo‘lsin. Hech nimani ko‘zdan qochirishga haqqing yo‘q. Agar nimadir g‘alati sezsang — eng muhimi, Soolinni himoya qil va darhol menga xabar ber.

Hovlida havo tobora og‘irlashib borardi. Jungkook esa ich-ichidan bo‘layotgan bo‘ronni zo‘rg‘a bosib turardi.

Suho — Jungkookning eng ishonchli odami edi. Mayda-chuyda topshiriqlarni aytmaganda, muhim vazifalarda, ayniqsa bunday nozik holatlarda u bilan hali hech qachon muammo bo‘lmagan. Tajribali, hushyor va eng muhimi — ishonchli yigit. Jungkook yana bir bor barcha xavfsizlik choralarini unga uqtirdi. So‘ng Minho ishga kirishdi, Jungkook esa Soolinning xonasiga yo‘l oldi.

Eshikni ikkinchi kalit bilan ochib ichkariga kirdi. Soolin yopinchiqqa o‘ralgancha yotoqda jim yotardi.

— Soolin.

Jungkook yotoq chetiga o‘tirdi. Soolin uni ko‘rishi bilan boshqa tomonga o‘girilib oldi. Jungkook esa uning yig‘idan qizarib ketgan yuzini ko‘rib qoldi.

— Kiyinib tayyor bo‘l. Minho seni dadangning oldiga olib boradi, — dedi u vazmin ohangda.

Bu so‘zlarni eshitgan Soolin birdan sakrab o‘rnidan turdi.

— Chindanmi?

Yuzida hayrat, yig‘idan shishib qizarib ketgan ko‘zlari yanada kattalashib ketdi.

Jungkook boshini qimirlatib tasdiqladi.

— Bilardim… — dedi Soolin ovozi titrab. — Jungkook, rahmat. Sizni yaxshi ko‘raman.

U Jungkookni mahkam quchoqladi.

— Qani, bo‘laqol, kiyinishni tezlat. Mening ham ishlarim bor, men ham ketishim kerak, — dedi Jungkook.

— Hozir.

Soolin shoshilib yotoqdan tushdi, oynaga qarab sochlarini to‘g‘riladi va shkafdan kiyimlarini ola boshladi. Shu payt Jungkook chiqib ketib, ish xonasidan kerakli narsalarini olib qaytdi. Soolin esa xonadan chiqishga hozirlanayotgan edi.

— Bu nimasi? — dedi Jungkook uning kiyimlariga qarab qoshlarini chimirib.

Soolin o‘ziga qaradi: yelkasi biroz ochiq kofta, tor shim.

Jungkook uni yana xonaga qaytarib kirdi. Ustiga kapyushonli, keng svitshot kiygizdi, pastiga esa keng shim. So‘ng kapyushonni boshiga tortib qo‘ydi — xuddi dunyodan yashirgandek.

Jungkook Soolinni yelkalaridan tutib, muloyimlik bilan o‘ziga qaratdi. Nigohi uning yuzida bir zumga to‘xtab qoldi — hali ham namligi ketmagan kipriklar, hayajondan tez-tez ko‘tarilib-tushayotgan ko‘krak… U chuqur nafas oldi, ovozini pastlatdi.

— Menga yaxshilab quloq sol, — dedi u vazmin, ammo qat’iy ohangda. — Minhoning yonidan bir qadam ham uzoqlashmaysan. Mashinadan o‘zboshimchalik bilan tushmaysan. Dadang bilan biroz vaqt o‘tkazasan, so‘ng Minho seni yana bu yerga olib keladi. Sen unga quloq solishing shart.

U bir zum to‘xtadi, nigohi yanada jiddiylashdi, so‘ng davom etdi:

— Agar otang senga nimadir deb ketish yoki qochish haqida gapirsa, quloq solma. Bu faqat o‘ziga ziyon. Agar qandaydir xato qilsang, otangni hech qanday yo‘l bilan qayta ko‘rmaysan. Bu tahdid emas — ogohlantirish. Nima bo‘lishidan qat’i nazar, menga xabar yetkaziladi. Tushundingmi?

Soolin uning ko‘zlariga tikildi va sekin bosh irg‘adi.

— Tushundim.

Soolin

Jungkook hissiyotga beriluvchan odam emas edi. Ammo hozir ichini yemirayotgan, unga tinchlik bermayotgan noaniq, tushunarsiz bir tuyg‘u bor edi. Uni nomlay olmasdi, faqat ko‘ksida og‘irlik bo‘lib o‘tirgandi.

Ular hovliga chiqishdi. Katta hovlida taxminan yigirmaga yaqin zamonaviy rusumdagi qora mashinalar tizilib turardi. Atrofda juda ko‘p qurollangan odamlar, ularning orasida esa Minho. Minho uydan chiqayotgan Soolin va Jungkookni ko‘rib, darhol oldilariga yaqinlashdi. Odamlar esa imkon qadar chetroqda, ko‘zga tashlanmaydigan holda joylashgan edi — bularning barchasi Soolinni bu manzaradan asrash va Soolinni begona nazarlardan asrash uchun edi.

— Aytganlarimni unutma, Minho, — dedi Jungkook past, ammo buyruq ohangida. — Uni ko‘z qorachig‘ingdanda asra.

— Albatta, janob Jeon, — dedi Minho qat’iylik bilan.

So‘ng u Soolinga yuzlandi:

— Marhamat, kichik xonim, — deya uzoqroqda turgan mashinaning eshigini ochib berdi.

Soolin mashinaga o‘tishga hozirlangan paytda Jungkook uni to‘xtatib qoldi. Bir lahzada qattiq bag‘riga bosdi. Yuzini uning bo‘yniga ko‘mib, iforidan o‘pkasini to‘ldirdi — go‘yo shu hid bilan ichidagi bezovtalikni bosmoqchi bo‘lgandek. Ammo bu bezovtalikni tashqarida sezdirmasdi.

Ichidagi g‘ashlikni tushunmasdi. Shu bois miyasi o‘zini o‘zi ovutardi: ikki-uch soatdan keyin yana bag‘rimda bo‘ladi, deya.

So‘ng uni qo‘yib yubordi va qisqa dedi:

— Boraqol.

Bu so‘z og‘zidan chiqarkan, uning og‘irligini faqat Jungkookning o‘zi his qildi.

Jungkook

Soolin mashinaga o‘tirishdan avval Jungkookka yana bir bor qaradi. Go‘yo u ham nimadandir xavotir olayotgandek edi. Balki ko‘ngli nimanidir sezgandir, balki Jungkookdagi o‘zi ham anglay olmayotgan notanish holatni payqab qolgandir. U nigohini uzolmadi — xuddi shu qarash bilan nimanidir so‘ramoqchi, nimanidir eslab qolmoqchidek.

Soolin

Hamma o‘z mashinalariga joylashar ekan, katta hovlidan mashinalar ketma-ket, aniq tartib bilan harakatlana boshladi. Avval oldingi mashinalar darvozadan chiqdi, ortidan boshqalari sukunat ichida ergashdi.
Uchta mashina o‘ng tomonga — kompaniya tarafga burildi. Qolganlari esa chap tomonga. Agar vaziyat kutilganidek yomon tomonga og‘ib ketsa, qolgan barcha mashinalar esa yo‘nalishni o‘zgartirib, teskari tomonga — chalg‘ituvchi yo‘l bo‘ylab harakatlanishi kerak edi. Har bir burilish, har bir masofa oldindan rejalashtirilgan, xatoga o‘rin qoldirilmagan edi.

Orqadan o‘n daqiqa o‘tdi. Jungkook deyarli kompaniya yo‘liga yetib kelayotgandi. Shu payt telefoni jiringladi — qo‘ng‘iroq Minhoning edi. Ammo aniq reja bo‘yicha ular manzilga yetib, shundan keyin xabar berishlari kerak edi. Bu vaqtda esa ular hali yo‘lning yarmiga ham yetmagan bo‘lishi lozim edi. Rejalarsiz qo'ng'iroq faqat biror korhol bo'lganda habar berish uchun. Bu havotilanishga sabab boladi.

Jungkook tezlikda qo‘ng‘iroqni qabul qilib, telefonni qulog‘iga olib bordi. Ammo soniya ham o‘tmay, qarshisidagi mashina portlab, kuchli silkinish yuz berdi. Atrofni chiyillagan tovush bosdi. Jungkook bunga e’tibor bermay, qo‘lidagi telefonni yo‘qotib qo‘yganini anglab, mashina ichida qidirishga tushdi. Nihoyat, o‘rindiq ostidan topdi, ammo telefon allaqachon ishdan chiqqan edi.
U darhol mashinadan tushdi. Orqadagi mashinadan tushgan odamlardan birining telefonini tortib olib, shoshilinch Minhoga qo‘ng‘iroq qildi. Minho go‘shakni tez ko‘tardi.

Ammo Jungkook eshitgan so‘zlar…
Ko‘zlari katta ochildi. Ko‘ksida nimadir uzilgandek bo‘ldi — xuddi ichidan bir parcha yulib olingandek. U bir lahza nafas olishni ham unutdi...

#Davomi_bor...

𝐏𝐔𝐍𝐈𝐒𝐇𝐌𝐄𝐍𝐓

2026-01-25T18:01:45.154Z

𝖲𝖾𝗇 𝗆𝖾𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖾𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗍𝗅𝗂 𝗓𝖺𝗁𝖺𝗋𝗂𝗆𝗌𝖺𝗇...

𝖬𝖾𝗇 𝗌𝖾𝗇𝗂 𝗌𝖾𝗏𝗂𝖻 𝗊𝗈𝗅𝗀𝖺𝗇 𝗁𝖺𝗋 𝗌𝗈𝗇𝗂𝗒𝖺𝗆 𝗎𝖼𝗁𝗎𝗇 𝗍𝗈𝗏𝗈𝗇 𝗍𝗈'𝗅𝖺𝖽𝗂𝗆..

𝖤𝗉𝗂𝗌𝗈𝖽𝖾 — 3

Hamma joyi momataloq bir ahvolda bo'lgan yigit qizni ko'rdiyu bir zum nafas olishni unutgandek edi. Qizni quchish uchun oqsoqlangancha ilq tabbasum yugurgan yigit bir zum harakatdan to'xtadi. qo'llari qaltirayotgani yigitning ajablanishi qizning ko'z o'ngida yaqqol namayon bo'ldi. Bir ikki qadam ortga chekingancha devorga suyandi yigit.

— Haliham u bilan? O'lik emmassan? — yigit asabiy jilmaydi qizning biroz shishgan qorniga ishora qildi.

— Juda ham baxtli ko'rinasan?

2017 yil 27 aprel.

Yangi maktab binosiga ilk qadamlarini qo'ygan qiz, ichidagi hayajonni jiddiy yuz qiyofasi ortiga yashirdi. Maktab binosi yonida bir yigitni ayovsiz kaltaklayotgan yigitlar guruxiga ko'zi tushdi. Lekin ayni payt bu uning ishi emas. Qo'lidagi kichik yozilgan varoqga ko'z tikdi. "18" raqam ostidagi sinfxona ayni unga tegishli manzil edi. Vanihoyat topgan qiz og'ir va vazminlik bilan eshikni taqilatdi. Sinfhonadan chiqgan ustoz tushungandek qiz tomom tabbasum qildi.

— Marhamat Soolin Sinclair — erkak ustoz tabbasum bilan xonaga ishora qildi.

Xonaga kirgan qiz va go'yo hech kim uchun bu qiz begona emasdek. Xona bo'ylab jarangdor va yumshoq ovoz yangradi.

— Soolin — qiz javoban shunchaki tabbasum qildi.

Soolin ko'zlarini partalar oralab so'nggi partaga tikdi, bo'm bo'sh. Qizning ichini chuqur bo'shliq egaladdi bir zum.

Qiz o'sha so'ngi partalardan biriga joy oldi. Toki dars vaqtidan ancha kechikkan, yuzlari jarohatlangan yigitlar guruxi kelmagunga qadar. Yigitlar ustozdan gap eshitgan ko'yi o'z partalari tomon tarqalishdi. Yigitlardan biri Soolinni ko'rdiyu qo'llari musht tugildi, bir zum boshqaruvni yo'qotgandek asabiy vishiladi.

— Jin ursin u bu yerda nima qilyabdi? — jiddiy va xotirjamligini saqlashga urindi.

— Ha u yana biz bilan, ajoyib shunday emasmi? — birdan o'qtuvchining ovozi yangradi.

— Hoziroq joyingni egalla! Tinchlik saqlang.

Yigit avval ustozga so'ngra qiz tomon ko'z tikdi.

Soolin

Ikkisining ham nigohlari bir zum to'qnashdi. Qizning qorachig'i allaqachon ko'z yoshlarini chiqarib yuborishga tayyor. Ammo yigitning har soniya jumbush urgan jaxl va nafrati hammasiga chek qo'yardi.

*Asabiy va katta tezlikda yurayotgan yigit "o'g'il bolalar xojatxonasi" so'zini chetlab o'tdi. Ammo u yer o'g'il bolalar bilan biroz gavjum. Hojatxona kirgan yigit hammaga bor ovozida baqirdi.

— Hoziriq chiqib keting!! Chiq yo'qol — hammani asabiy kaltaklab hayday boshladi.

Eshikni ichkaradan qulflab qatorasiga joylashgan har bir xojathona eshigini tepgancha hech kim yo'qligiga ishonch hosil qildi.
O'zi esa oyna qarshisiga o'z aksiga termulgancha jim qotdi. Malum daqiqalar ichida, oynaga musht kelib tegdi, qon shajara kabi mushtini qopladi ammo hozirda bu ahamyatsizdek, ko'ksiga qo'llarini qo'ygancha devor uzra sirpanib tushdi. Yigitning ko'zlaridan yosh birinchi maratoba similadi. Keyinchalik hamma ko'z yoshiga erkinlik bergan yigit ko'ksiga qayta qayta urarkan og'riqdan tipirchilayotgan hasta kabi edi.
Eshik bir necha bor taqiladi.

— Senda hammasi joyidami!? Bu men Pakman. Hammani quvib solibsan, o'zingga kelguningcha men shu yerda bo'laman.
Yigit qaddini rostlab yuzini va jarohatlangan qo'lini yuvdi. Lekin qo'liga ayni dam bu tasir qilmayotgandek edi. Eshik tutqichining ochilganlik haqida kichik ohang eshitgan Pak deraza qarshisida yashirincha chekayotgan tamakisini uloqtirdi va eshik yoniga yaqinlashdi. Toki eshikdan chiqqan do'stining abgor ahvolini ko'rmagunga qadar.

— Nima bo'lganini so'rama, shunchaki yangi kiyimlar kerak! — Ishora qilgan bo'ldi qon sachragan oq ko'ylagiga.

Tibbiy ko'rikdan o'tgan yigit vaqt orada kiymini almashtirishni ham unutmadi.

— U qayerda? — Pak ham tushungandek javob berdi.

— Basketbol zalida boshqalar bilan birga.
Taehyung o'rnidan turib yo'lga tushgan ko'yi do'stini ham ortidan yetakladi.

— Eng katta xatoying shu yerga qaytganing bo'lsin! — Yigit manzili tomon otlanar ekan sekin pichirladi.

Taehyung.

Yo'lak bo'ylab ketayotgan qiz, ikki yigit tomonidan sudrab ketildi. Qarshiliksiz ichkariga uloqtirilgan qiz birinchi lat yegan oyog'iga va xona bo'ylab ko'z yugurtirdi.

— Nega qulflandi, ochinglar!! — Soolin qo'rquv aralash baqirdi.

— Shunchaki o'tir! — Qiz Taehyung tomon nigohlarini olib bordi.

Qo'rquv zo'rayar ekan, Soolin qaltirashni boshlagan edi.

— Yo'q istamayman, ayt ochishsin — yigit keskin harakatlar bilan qiz tomon keldi.

Asabiylik ila eskirgan o'qtuvchi stoli ustiga kuch bilan yotqizdi. Taehyungning mushakdor tomirlari bo'rtib chiqgan qo'llari qizning ingichka va pok bo'ynini asirga oldi.

— Senga nimalar qilishimdan qo'rqyabsanmi!?

yigit qizning sochlari tushib turgan yuziga egilgancha sekin iforidan* o'pkasini to'ldirdi.

#Davomi_bor

#Haneul_Kim

𝐏𝐔𝐍𝐈𝐒𝐇𝐌𝐄𝐍𝐓

2026-01-19T17:14:35.680Z

𝖲𝖾𝗇 𝗆𝖾𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖾𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗍𝗅𝗂 𝗓𝖺𝗁𝖺𝗋𝗂𝗆𝗌𝖺𝗇...

Episode - 2

Kanadada sovuq havo hukmronligini surar ekan. Kichik koshonaning parlangan derazalari va buzilgan atmasferasi, bulaklarga bo'linib har yoqqa uloqtirilgan kiyimlar bu xonada nima bulganini anglatib turadi. Qiz baquvvat erkak qullarida o'z tanasini anglar ekan, qizning qullari hamon panjaradek qafasga olingandek erkakni qullari ostida qisilgan edi. O'z qo'llarini halos qilar ekan, yuzi biroz ogriqdan burishdi.

*Yotoqdan sirg'alib tushgan qiz nomusi toptalishining birinchi martasi emasdi. Bir necha yil va balki oylar davomida bilaglari ushbu erkak tomonidan har kecha panjara ostiga olinadi. Qiz qo'liga ilingan choyshabni ustiga ildi, unda ilk bo'lmasada oqsoqlanib yo'lida davom etishidan tungi raund oson bo'lmagan. Qiz yuvinib o'zini tartibga solar ekan, belida turgan og'riq har daqiqa joniga ozor berardi. Qizning yuzi shu qadar tinch ediki bir qarashda unga qaragan inson na hissiyotlarini va na og'riqlarini anglab olar edi.

Soolin.

Pastgi qavatga mayin musiqa hirgoya qilgancha qahfa tayorlayotgan qizni hayollarini eshikning qo'ng'irog'ini chaqiruvi chalg'itdi. Qiz eshikning ochib sekin mo'raladi. Toki o'sha amerikanlarni eslatuvchi qiyofadagi tansoqchi so'z boshlamaguncha.

— Salom xonim, Janob Jungkook oldilariga, muhim vazifa bilan kelgandim — qiz bosh chayqadi

— Yaxshi, ichkariga kiring Mayk! — qiz sodda javob berib zinalardan ko'tarildi.
Haliham uhlayotgan erkakni ko'rgach qiz yotoq tomon yaqinlashdi.

— Jungkook uyg'oning, Mayk kelibdi, muhim gapi bor ekan.

Uyg'onishdan bosh tortayotgan yigit Mayk ismini eshitgan zaxotini o'zini rostladi.

— Hayrli tong azizam, 5 daqiqada yonida bo'laman, ayt kutsin — qiz shunchaki xonadan chiqdi. Maykka habar berib o'zi oshxona stoliga o'tirdi. Beliga qo'lini qo'ygancha og'ir yutindi. Egilib qolgan xolatida qolgan qiz sekin qad rostladi.

— Mayk! - Jungkook tezlik bilan zinalardan tushar ekan mehmonxonadagi tansoqchisi yonidan joy oldi va undan javobni kuta boshladi.

— Janob yangi uyga ko'chishingiz kerak deb o'ylayman. Katta Jeon ortingizdan odam qo'yibdi va Soolin xonim tirikligidan xabardor ko'rinadi — Jungkook asabiy qosh chimirdi.

— Agar otam Soolin tirikligini bilsa va buni boshqalarga isbotlasa, uni qamoqdan chiqarib yuboradi deb o'ylaysanmi!? Ochiqchasiga o'z tansoqchisidan maslahat so'radi Jungkook.

—Afsuski ha, yigitni ozod qiladilar va Danyi xonim bilan o'tgan safar bo'lgan voqea takrorlanadi.

— o'zi shundoq ham Soolinni ushlab turayotganimni yagona omili shu, agar u ozod bo'lsa hammasi barbod bo'ladi.

— Soolin xonimni Koreaga ko'z oldingizga olib ketganingiz yaxshi deb o'ylayman, otangiz uni tirikligini boldilamiyrr, qayerga olib bormang iziga tushadilar — Jungkook asabiy lab tishladi, nima qilish haqida chuqur o'ylagan ko'yi bir muddat bir nuqtaga qaragancha jim qotdi. O'rnidan turgan zaxoti Mayk ham o'rnidan qo'zg'algancha tazim qildi. Mexmon xona chiqish eshigi oldida qadami to'xtagan yigit orqaga qaramay so'z boshladi.

— Uni homiladorligidan habari bormi!?

— Ehtimol yo'q

Xonani butunlar tark etgan Jungkook oshxonada ko'rgan manzarasidan ko'ngli g'ashlandi, qadamlarini tezlatib qiz tomon yaqinlashdi. Jungkook yordamida qaddini rostlagan Soolin uni qo'llarini siltab tashladi.

— Yordamingiz kerak emas!

— Tunda qiynab qo'ydim kechir men aybdorman.

Qiz birdaniga asabiy kulib yubordi .
Keling bu kunni tarix saxnasiga kiritamiz, Jeon Jungkook qilgan aybi uchun kechirim so'rayotgan sana deb, go'yo bularni barini kechirim yuva olsa!?

— Bas qil! Senga azob berishni hohlamaganman.
Qiz ko'zlarini qorachigi bo'ylab aylantirib, sochlarini orqaga tashladi.

— Ahvoli yaxshimi!? — Jungkook gap nima haqida ketayotganini tushundi. Biroz oldin asabiylashgan qizni yuzi, tuman kabi tarqab homush tus oldi. O'zini bosishga harakat qilgan Jungkook oshxonaga stoliga musht tushirdi.

— SENI ERING MENMAN!! AMALDA HAM QOG'OZDA HAM.

— Ha ammo unga zarar yetsa, bu nikoh tugaydi. Qo'yib yubormayman desangiz, o'zimni o'ldirib bo'lsa ham nuqta qo'yaman.
Qiz asabiy xonadan chiqib ketdi. Qaltirayotgan qo'llarini peshonasiga olib borgancha bir zum o'zini tinchlantirishga imkon berdi yigit.

Jungkook.

25 dekabr, Korea vaqti bilan 02:40.

*Mashinani katta tezlikda haydayotgan yigit, mashina oynasidan orqa o'rindiqda Jungkookning paltosini yarim tanasiga o'ragancha allaqachon uhlab qolgan qiz tomon qadadi. Yo'l chetida to'xtagan yigit Soolinni uyg'otgisi kelmay uy qarshisida uhlayotgan qizga soatlab ko'z tikdi. Ko'zlarini sekin ochgan qiz tepasida unga tikilib turgan yigitga so'ngra manzilga yetib kelganini tushundi.

— Bu meniki emas — qiz sekin pichirladi paltoni ustidan olar ekan.

— Hamma narsalarimiz allaqachon uyda joylangan boshqa issiqroq nimadir topolmadim. - Qiz yigitni gaplarini eshitib beparvolarcha mashinadan tushdi.
— Hatto javob berishni ham o'ziga ep kurmaydi, - yigit o'ziga o'zi pichirladi.

Yuzidagi jiddiylik aurasi hammani qurquvga solar ekan, faqatgina Soolin uchun mustasnodek edi. Qiz bir zum atrofga tikildi o'rmon o'rtasida joylashgan katta uy va bu oldingi uydan umuman farq qilardi. Uy atrofini baland devor bilan uralgan, nafaqat uy ichkarisini balki tashqarisini ham bir nechta tansoqchilar quriqlashardi. Yana ikkitasi esa Soolin qayerga yursa usha yerda yurishardi. Uy ichiga kirgan qiz shunchaki izohsiz qoldi, har bir mayda aksesuar qimmatbaho ahamyatga egadek edi.

— Xonam qayerda!? Qiz jiddiy ammo xotirjam Jungkook tomon yuzlandi.

— Tepangi qavat ikkinchi eshik, xush xizmantchi olishimni istaysanmi?

— Ahamyatsiz! - Xonalarni birin ketin kuzdan kechirayotgan qiz, e'tiborini qarshisidagi mexmonxonadan televizordan axbarot kanalidan aytilgan ism tortdi. Qadamlarini ortga surib televizor tomon yaqinlashdi.

— Bir necha oy oldin mashxur Jeon kampanyasining raxbari Jeon Jungkookni rafiqasini o'ldirishda ayblangan, Kim Taehyung, qamoqxonadan qochishga urinyotganda hibsga olindi. Hozirda og'ir jaroxatlari yuzasidan mazkur davolanish ishlari ko'rilib, uni og'ir jinoyatchi deb hisoblanib, kalonyaga o'tqazish tadbirlari ko'rilmoqda — har bir so'zni diqqat bilan tinglagan Soolin ko'zlarida miltilashni boshlagan yoshlarga erk berdi.

— Jungkook! Baqirigi uyni tutar ekan, birinchi chaqiruvni o'zida yigit uning yoniga yetib keldi. Qiz yigitni ko'ksidan keskin itarib tarsaki tushirdi.

— Vada berganding! Zarar yetkazmayman deb vada berganding! hudo haqqi bir martagina so'zingda tursang nima qiladi!???? — Qiz asabiy ovozini kitardi.

— Uni uzi qochishga uringan buni menga aloqasi yuq! — o'zini bosishga uringan yigit og'iz bo'shlig'ida tilini aylantirdi.

— Hoziroq uni ko'rishni hohlayman!

— Ho'sh u seni tirikligingdan habar topishini hohlaysanmi!? Nima qilib qo'yayotganingni tushunyabsanmi!??

— Men uni kurishni hohlayman! — qiz yana har bir so'zini donalab aytdi.
— Meni o'zim harakat qilishimga majburlamang Jungkook. Yigit asabiy vishiladi tillari orasida haqoratli so'z chiqargancha devorga musht tushirdi.

*Qorong'u xonaga qadam qo'ygan qiz faqatgina zax pol har bir tukigacha muzlatib yuboradigan sovuqlikni his qildi. " Albatta boshqa bir inson tomondan kelgan faqat yarim soat " suzini unutmadi. Xonaning chiroqlar askar buyrugi bilan yoqilar ekan, anchadan beri yoruglik ko'rmagan kimsa kabi qad rostladi.

Taehyung

#Davomi_bor... #Haneul.

𝐏𝐔𝐍𝐈𝐒𝐇𝐌𝐄𝐍𝐓

2026-01-17T12:23:09.361Z

𝖲𝖾𝗇 𝗆𝖾𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖾𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗍𝗅𝗂 𝗓𝖺𝗁𝖺𝗋𝗂𝗆𝗌𝖺𝗇...

Episode — 1

2025 yil 10 dekabr, Koreya, Busan.

— Ho'sh nimalar qilishga urinyabsan!? - yigit asabiy ammo hotirjamligini saqlab savol berdi.

Yuzlari momataloq holda, chuqur jarohat tasiridan to'shakka mixlangan yigit gapirish uchun og'iz juftladi.

— Su.. - kimningdir ismini takrorladiyu ammo og'riq tufayli yuzlari burushdi.

Jungkookning yuziga keng tabbasum yoyildi.

— Yaxshi kel men senga aytaman, qamoq xonadan qochmoqchi bo'lding! — Jungkook qo'llarini yigitning qorniga bo'rtib qolgan qavatlangan matolar ustiga bosdi ogriqdan yigitning yuzlari qizarar ekan mamnun bo'lgan Jungkook gapini davom etdi.

— Qochding ham deylik, uni topa olaman deb o'ylaysanmi!? O'zgartirish kiritamiz, o'lgan odamni topa olasanmi!? Shunchaki taslim bo'l, seni bu panjaralar ortidan mendan boshqa hech kim qutqara olmaydi.

Qo'llarini matodan olarkan, mato allaqachon qizil qonga burkangandi. Yigitning og'riqdan bo'rtib chiqgan bo'yin tomirlari sekin tinchidi. Nafaqat yuz tuzilishidagi qon talash bo'lib shishgan qismlar, balki butun tanasi ko'karish va bindlardan iborat bo'lgan yigitga so'ngi bor qaragan Jungkook, yo'nalishini eshik tomon qaratdi, eshikdan chiqganidan ortidan ergashgan sanoqli tansoqchilar va yigit hamshiralaridan biriga palitsiya ofetserlari bilan turgan eshikka belgi berdi.

— Jarohati ochilib ketibdi — hamshiraning iltifot bilan tazim berishini kutib ham o'tirmagan yigit tezda shifoxonani tark etdi.

Harbiy bo'linma eshiklari o'z boshliqlari kelgani haqida habar berib ketma ket mashinalar kirishiga imkon yaratar ekan, mashinadan tushgan Jungkookni ko'rgan hamma ehtirom ko'rsatdi.

Jungkook

Tansoqchilariga orqasidan kelmasligini takidlab, o'ziga tanish bo'lgan xonaga kirar ekan " General mayor " so'zini chetlab o'tdi. So'ngi daqiqalar ichida qarshisida paydo bo'lgan biroz keksa erkak va qo'qqisdan yuziga kelib tegkan tarsakidan orqaga tisarildi.

— Nimalar qilyabsan!? Nega uni tinimsiz taqib qildiryabsan, bir necha bor pichoq urdirib itdek kaltaklatib qutulishga umid qilyabsanmi!? — Jungkookni keskin o'z otasini so'zlarini kesib tashladi.

— Ishlarimga aralashmang, ota. Bu meni qarorim. Istasam o'ldiraman istasam qamatan. Meni bu yo'lda to'xtata olmaysiz, bu mening kurashim.

— Kimni deb bunday ishlarga qo'l uryabsan? O'lgan insonni debmi!? — yigitning qo'llari musht tugildi.

— Bas qiling! Uni ismini, u haqida bo'lgan voqealarni hech birini tilingizga ham olmaysiz. Uni hatto o'ligi ham meniki! — eshikni kuch bilan yopilishi xonada yoqimsiz aks sado berdi. Keksa Jeon asabiy qo'lini stolga urdi. Xonada qolgan askarlardan biriga jiddiy ohangda buyruq berdi.

— Uni kuzatishga odam jo'nat, har qadamidan xabardor bo'lay! - tushunganini bildirgan askar xonadan chiqib ketdi.

Otasini xonasidan chiqgan Jungkook keng va viqorli ko'rinadigan, o'ziga hoslik va yuzidagi xotirjamlik bilan maxsus bo'linmadan uzoqlashdi.
Uni ko'rgan ikki askarning uning jiddiylik tus olgan yuziga qarab, yuzlarini burishtirgancha gap boshlashdi.

— Eshitishim buyicha u generalni yagona arzandasi, 2 yil oldin bir qizga uylangandi, aytishlaricha u qizni o'z qullari bilan o'ldirgan ekan.

ㅡ Men bilganim, Jungkook — u telba, sen u yigitni qanday kaltaklaganini ko'rmagansan, u yigit Jungkookning rafiqasini o'ldirishda ayblangan.

— Bularni qaysi biri to'g'ri hech kim bilmaydi. Qiziqish bilan ikkisi ham Jungkookni har bir qadamini kuzatdi to mashina changitib u yerni tark etmaguncha.

*Yigit yomg'ir sabab abgor ahvolga kelib bo'lgan, yomgir tomchilari sochlaridan sirgalib, tomchilaydi, lekin ayni damda bu uni qiziqtirmaydigandek, yagona maqsadi qo'llaridagi moychechaklarni himoyalash. Bir necha qabr rasadlaridan o'tgandan so'ng o'ziga tanish bo'lgan qabr yoniga yaqinlashdi "Jeon " familyasini o'qidiyu guyo uyerini o'qishga botinolmaydigandek og'ir yutindi.

17 dekabr, Kanada

Keng maydonda o'zining qora Porsche mashinasini haydab ketayotgan yigit, bir nechi bor qizil chiroqlarni o'tqazib yubordi. Kecha tinimsiz yog'gan qor tufayli mashina yo'llari biroz muzlagan, mashina shinasining yoqimsiz ovozi kichik bino qarshisida sirpangancha to'xtadi. Yigit biroz asabiylashgan ko'yi havfsizlik kamaridan yelkasini bo'shatib, mashinadan tushdi. Dimog'iga lablari orasiga qistirilgan tamaki ifori kelib urilib turar ekan. Yondirgichni cho'ntagiga solgancha sekin pichirladi

— Bu unga yoqmaydi! Bu unga zarar! — yigit qo'lidagi tamakini yerga tashladi.

Kichik ammo shinam uyga qadam qo'ydi. Kirish qismidan to'g'ri mehmon xonaga yo'nalib xonalarga nazar tashladi. O'ziga tanish bo'lgan insonni topolmagach, ikkinchi qavatga chiqib, yotoqxona eshigidan sekin muraladi va butunlay xonaga qadam qo'ydi. Oyoq uchida yurib yotoq yoniga cho'kkaladi. Par ko'rpa uzra singib ketgan, o'ralgan yarim tanasidan esa ancha kattalashgan qorni biroz bilinib turadi.

Yigit qizning qo'llarini sekin ammo yoqimli harakat bilan o'z qo'llari orasiga oldi. Qizning bilagiga behos ko'zlari tushar ekan chuqur chandiq bo'lib qolgan 2 chiziq. Yigit qizning yuzlariga e'tiborini qaratdi qurib qolgan lablar, shishib qoraygan ko'z qovog'i, benuqson yuzning rangpar tusi hukmron edi. Ochiq bo'ynida esa bir necha kun oldin o'zi qoldirgan qizg'ish tus olgan zasos* donalari. Qiz tomon yaqinlashib yuzida iliq bo'sa qoldirdi. Qizning tanasini ko'rpa bilan yaxshilab berkitgach, yana o'sha holatda, oyoq uchida xonadan chiqib ketdi. Xonaning eshigi yopilganligi haqida ovoz eshitilgan on chirt etib ko'zi ochilgan qiz, hapqirib urayotgan yuragiga qo'llarini bosdi.

— U yana shu yerda! - qiz sekinlik bilan o'rnidan turib eshikni qulflash uchun eshik tomon yaqinlashdi.
Eshik qarshi tomonga ochilib yigit xonaga qaytdi, birdan hovluqib qolgan qiz, sekin orqaga chekindi.

— Uhlayotganingda bunchalar sezgir bo'lmaysan. O'zingni uyquga solishing eng yaxshi yo'lmi azizam? - qizni yuzini silagan ko'yi so'zlarini davom etdi. Har bir teginishda qizning tanasi titrar ekan, yigit qizdan ko'zlarini uzmasdan, sekin qizning orqasiga o'tdi. Qizning sochlarini orqaga qo'llari yordamida tarab yig'ib qo'ydi. Qizning pijamasi sekinlik bilan sirgalib tushdi. Har bir teginishda titrayotgan qiz yigitning keyingi harakatini kuzatdi. Qizning ortidan mahkam quchgan yigit ochiq bo'yniga lablarini bosdi.

— Seni sog'indim ~

#Davomi_bor.. #Haneul.

𝐏𝐔𝐍𝐈𝐒𝐇𝐌𝐄𝐍𝐓

2026-01-17T12:10:45.513Z

𝖲𝖾𝗇 𝗆𝖾𝗇𝗂𝗇𝗀 𝖾𝗇𝗀 𝗍𝗈𝗍𝗅𝗂 𝗓𝖺𝗁𝖺𝗋𝗂𝗆𝗌𝖺𝗇...

Episode — 1

2025 yil 10 dekabr, Koreya, Busan.

— Ho'sh nimalar qilishga urinyabsan!? - yigit asabiy ammo hotirjamligini saqlab savol berdi.

Yuzlari momataloq holda, chuqur jarohat tasiridan to'shakka mixlangan yigit gapirish uchun og'iz juftladi.

— Su.. - kimningdir ismini takrorladiyu ammo og'riq tufayli yuzlari burushdi.

Jungkookning yuziga keng tabbasum yoyildi.

— Jarohati ochilib ketibdi — hamshiraning iltifot bilan tazim berishini kutib ham o'tirmagan yigit tezda shifoxonani tark etdi.

Harbiy bo'linma eshiklari o'z boshliqlari kelgani haqida habar berib ketma ket mashinalar kirishiga imkon yaratar ekan, mashinadan tushgan Jungkookni ko'rgan hamma ehtirom ko'rsatdi.

Jungkook

— Nimalar qilyabsan!? Nega uni tinimsiz taqib qildiryabsan, bir necha bor pichoq urdirib itdek kaltaklatib qutulishga umid qilyabsanmi!? — Jungkookni keskin o'z otasini so'zlarini kesib tashladi.

— Ishlarimga aralashmang, ota. Bu meni qarorim. Istasam o'ldiraman istasam qamatan. Meni bu yo'lda to'xtata olmaysiz, bu mening kurashim.

— Kimni deb bunday ishlarga qo'l uryabsan? O'lgan insonni debmi!? — yigitning qo'llari musht tugildi.

— Uni kuzatishga odam jo'nat, har qadamidan xabardor bo'lay! - tushunganini bildirgan askar xonadan chiqib ketdi.

— Eshitishim buyicha u generalni yagona arzandasi, 2 yil oldin bir qizga uylangandi, aytishlaricha u qizni o'z qullari bilan o'ldirgan ekan.

ㅡ Men bilganim, Jungkook — u telba, sen u yigitni qanday kaltaklaganini ko'rmagansan, u yigit Jungkookning rafiqasini o'ldirishda ayblangan.

— Bularni qaysi biri to'g'ri hech kim bilmaydi. Qiziqish bilan ikkisi ham Jungkookni har bir qadamini kuzatdi to mashina changitib u yerni tark etmaguncha.

17 dekabr, Kanada

— Bu unga yoqmaydi! Bu unga zarar! — yigit qo'lidagi tamakini yerga tashladi.

— Seni sog'indim ~

#Davomi_bor.. #Haneul.

Punishment 18+

2026-01-16T19:54:49.637Z

Sen mening eng totli zaxarimsan..

episod - 1

2025 yil 10 dekabr, Koreya, pusan.

— Hush nimalar qilishga urinyabsan!? - yigit asabiy ammo hotirjamligini saqlab savol berdi
Yuzlari momataloq holda, chuqur jarohat tasiridan tushakka mihlangan yigit gapirish uchun og'iz juftladi
— Su.. - kimningdir ismini takrorladiyu ammo og'riq tufayli yuzlari burushdi.
Jungkookning yuziga keng tabbasum yoyildi.
— Yaxshi kel men senga aytaman, qamoq xonadan qochmoqchi bulding! - jungkook qullarini yigitning qorniga burtib qolgan qavatlangan matolar ustiga bosdi ogriqdan yigitning yuzlari qizarar ekan mamnun bulgan jungkook gapini davom etdi - Qochding ham deylik uni topa olaman deb uylaysanmi!? Uzgartirish kiritamiz, ulgan odamni topa olasanmi!? Shunchaki taslim bul, seni bu panjaralar ortidan mendan boshqa hech kim qutqara olmaydi
Qullarini matodan olarkan, mato qizil bulib burkangan. Yigitning og'riqdan burtib chiqgan buyin tomirlari sekin tinchidi. Nafaqat yuz tuzilishidagi qon talash bulib shishgan qismlar, balki butun tanasi kukarish va bindlardan iborat bulgan yigitga sungi bor qaragan jungkook. Yunalishini eshik tomon qaratdi, eshikdan chiqganidan ortidan ergashgan sanoqli tansoqchilar va yigit hamshiralaridan biriga palitsiya ofetserlari bilan turgan eshikka belgi berdi.
— Jaroxati ochilib ketibdi - hamshiraning iltifot bilan tazim berishiga kutib ham utirmagan yigit tezda shifoxonani tark etdi.

Harbiy bulinma eshiklari uz boshliqlari kelgani haqida habar berib ketma ket mashinalar kirishiga imkon yaratar ekan, mashinadan tushgan Jungkookni kurgan hamma ehtirom kursatdi.

Orqasidan kelmasligini takidlagan tansoqchilariga uziga tanish bulgan xonaga kirar ekan " General mayor " suzini chetlab utdi. Sungi daqiqalar ichida qarshisida paydo bulgan biroz keksa erkak va quqisdan yuziga kelib tegkan tarsakidan orqaga tisarildi.
— Nimalar qilyabsan!? Nega uni tinimsiz taqib qildiryabsan, bir necha bor pichoq urdirib itdek kaltaklatib qutulishga umid qilyabsanmi!? - jungkookni keskin uz otasini suzlarini kesib tashlab uzini boshladi.
— ishlarimga aralashmang, ota. Bu meni qarorim. Istasam uldiraman istasam qamatan. Meni bu yulda tuxtata olmaysiz bu mening kurashim.
— kimni deb bunday ishlarga qul uryabsan ulgan insonni debmi!? - yigitning qullari musht tugildi.
— Bas qiling! Uni ismini u haqida bulgan voqealarni hech birini tilingizga ham olmaysiz. Uni hatto uligi ham meniki - eshikni kuch bilan yopilishi xonada yoqimsiz aks sado berdi. Keksa jeon asabiy qulini stolga urdi xonada qolgan askarlardan biriga jiddiy ohangda buyruq berdi.
— Uni kuzatishga odam junat, har qadamidan xabardor bulay! - tushunganini bildirgan askar xonadan chiqib ketdi.
Otasini xonasidan chiqgan Jungkook keng va viqorli kurinadigan uziga hoslik va yuzidagi xotirjamlik bilan maxsus bulinmadan uzoqlashdi
Uni kurgan ikki askarning uning jiddiylik tus olgan yuziga qarab, yuzlarini burishtirgancha gap boshlashdi.
Eshitishim buyicha u generalni yagona arzandasi, 2 yil oldin bir qizga uylangandi, aytishlaricha u qizni uzi qullari bilan uldirgan ekan.
ㅡ Men bilganim, Jungkook u telba, sen u yigitni qanday kaltaklaganini kurmagansan, u yigit jungkookni rafiqasini uldirishda ayblangan.
— bularni qaysi biri tug'ri hech kim bilmaydi. Qiziqish bilan ikkisi ham jungkookni har bir qadamini kuzatdi to mashina changitgancha u yerni tark etmaguncha.
*Yigit yomg'ir sabab avgor ahvolga kelib bulgan, yomgir tomchilari sochlaridan sirgalib, tomchilaydi, lekin ayni damda buni uni qiziqtirmaydigandek, yagona maqsadi qullaridagi moychechaklarni himoyalash. Bir necha qabr rasadlaridan utgandan sung uziga tanish bulgan qabr yoniga yaqinlashdi "Jeon " familyasini uqidiyu guyo uyerini uqishga botinolmaydigandek ogir yutindi.

17 dekabr, Kanada

Keng maydonda uzining qora porsche mashinasini haydab ketayotgan yigit, bir nechi bor qizil chiroqlarni utqazib yubordi. Kecha tinimsiz yog'gan qor tufayli mashina yullari biroz muzlagan, mashina shinasining yoqimsiz ovozi kichik bino qarshisida sirpangancha tuxtadi. Yigit biroz asabiylashgan kuyi havfsizlik kamaridan yelkasini bushatib, mashinadan tushdi. Dimog'iga lablari orasiga qistirilgan tamaki ifori kelib urilib turar ekan. Yondirgichni chuntagiga solgancha sekin pichirladi
— bu unga yoqmaydi! bu unga zarar! - yigit qulidagi tamakini yerga tashladi.
Kichik ammo shinam uyga qadam quydi. Kirish qismidan tug'ri mehmon xonaga yunalib xonalarga nazar tashladi. Uziga tanish bulgan insonni topolmagach, ikkinchi qavatga chiqgach yotoqxona eshigidan sekin muraladi va butunlay xonaga qadam quydi. Oyoq uchida yurib yotoq yoniga chukkaladi. Par kurpa uzra singib ketgan, uralgan yarim tanasidan esa ancha kattalashgan qorni biroz bilinib turadi.
Yigit qizning qullarini sekin ammo yoqimli uz qullari orasiga oldi. Qizning bilagiga behos kuzlari tushar ekan chuqur chandiq bulib qolgan 2 chiziq. Yigit qizning yuzlariga etiborini qaratdi qurib qolgan lablar, shishib qoraygan kuz qovog'i, benuqson yuzning rangpar tusi hukmron edi. Ochiq buynida esa bir necha kun oldin uzi qoldirgan qizg'ish tus olgan zasos donalari. Qiz tomon yaqinlashib yuzida iliq busa qoldirdi. Qizning tanasini kurpa bilan yaxshilab berkitgach, yana usha xolatda oyoq uchida xonadan chiqib ketdi. Xonaning eshigi yopilganligi haqida ovoz eshitilgan on chirt etib kuzi ochilgan qiz, hapqirib urayotgan yuragiga qullarini bosdi.
— U yana shu yerda! - qiz sekinlik bilan urnidan turib eshikni qulflash uchun eshik tomon yaqinlashdi.
Eshik qarshi tomonga ochilib yigit xonaga qaytdi birdan hovluqib qolgan qiz, sekin orqaga chekindi.
— Uhlayotganingda bunchalar sezgir bulmaysan. Uzingni uyquga solishing eng yaxshi yulmi azizam? - qizni yuzini silagan kuyi suzlarini davom etdi. Har bir teginishda qizning tanasi titrar ekan, yigit qizdan kuzlarini uzmasdan, sekin qizning orqasiga utdi qizning sochlarini orqaga qullari yordamida tarab yig'ib quydi. Qizning pijamasini sekinlik bilan sirgalib tushdi. Har bir teginishda titrayotgan qiz yigitning keyingi harakatini kuzatdi. Qizning ortidan mahkam quchgan yigit ochiq buyniga lablarini bosdi.

— Seni sogindim ~

#Davomi bor.. #Haneul.

𝐌𝐈𝐍𝐄

2025-12-04T16:59:52.685Z

Sevgi urushga o'xshaydi: boshlash oson, lekin to'xtatish juda qiyin~

Episode 26

— Yaxshi demak meni adashtirmaydigan bo'lasan !!! — Jungkook yotoqdagi qizni oldiga chiqqancha hali to'liq rivojlanmagan ko'kraklarini kafti bilan qattiq ezdi...

Honada qizning qichqirig‘i yangradi. Soolin uning ustida vahshiylarcha yopishib, kiyimlarini yecha boshlagan Jungkookdan o‘zini qutqarishga urinardi. Ammo barcha urinishi befoyda, qo‘llari qaltirab tisarilar, lekin Jungkookning kuchli qo‘llari uni yana o‘ziga tortardi.

— J… Jungkook… iltimos, kechiring… boshqa qilmayman…
Qizning ovozi yig‘idan bo‘g‘ilib, duduqlangancha bir-biriga ulanmay qolardi. Jungkookning esa g‘azabdan ko‘zlari qonga to'lgan, qulog‘i hech narsani eshitmasdi. U kiyimlarini pala-partish yechib, bir zumda Soolinning ustidagi ko‘ylagini qo‘pol harakat bilan yulib oldi.

Bu manzara Soolinning hushini o‘g‘irlay boshladi — yuragi qo‘rquvdan hapriqar, nafas olishiga ham imkon bermasdi. Faqatgina ichki kiyimda qolganini anglaganida ko‘zlari kattalashdi. U qo‘llari bilan tanasini berkitib, oyoqlari bilan Jungkookni tepishga urinib qochmoqchi bo‘ldi.

Ammo tartibsiz yoyilgan mayin uzun sochlaridan qo‘pol kuch bilan ushlab qolgan Jungkookning qo‘llari uni yana o‘sha joyga mixlab qo‘ydi — qochib qutulishga hech qanday imkon qoldirmay.

Soolin tipirchilab, oyoqlarini qimirlatar, ammo shuncha zarbadan zarracha qimirlamagan Jungkookning jiddiyligi, qizning yig'idan shishgan yuzidagi ifodadan ham oshib tushdi.

—M...men ... — qiz duduqlandi, tanasini esa, noaniq titroq bosdi va muzdek ter, uning qanchalik qo'rqayotganini bildirardi.

Jungkookning nimjongina guli, ko'zini uning ko'zidan uzmadi va birdan kuchli mushaklarga boshini qo'yib, butun tanasiga erkinlik berdi va hushini yo'qotdi.

Bu holni ko'rgan Jungkook biroz asabiylashdi, ammo buni hatto hushsiz bo'lsada, uni sezmay yotgan sevgilisiga bildirmay, yotoqning bir burchagiga qo'ydi va chakkasidagi soch tolasini, uzun va tomirlar bo'rtib chiqqan barmoqlari ila ortga qilib, qizning yuzini ko'zdan kechirdi va pichirladi.

—Gul yaproqlaridanda, nozik gulim, sevgan farishtam... — uning yuzidagi sezilmas tabassum, ko'rkamligidan dalolat bergandek turardi, ammo buni sevgilisi his qilolmayotgani uchun, ichida biroz asabiylashdi, lekin, bu bir lahzalik his edi.

U salobatli qadamlari bilan, bir burchakdagi kreslodan joy oldi va bir zum ham, atayin ko'rpa bilan yopilmagan qizning oppoq yalang tanasidan ko'z uzmadi.

Qiz tinmay qimirlashidan sezilib turibdiki, uning ayyorona yolg'oni, hatto jahldor yigitni ham ortda qoldirib, aldashga muvaffaq bo'ldi.

—jahlim chiqqani sababli nobud bo'lgan, har bir hujayram uchun tovon to'laysan, kichik yolg'onchim. — u pichirladi, ammo buni sezdirmay o'rnidan turib, asta sekinlik bilan yotoqqa yaqinlashdi va qizning nozik ich kiyim ipini asta tortib, qo'yib yubordi.

Xonadan esa, sezilarli ovoz chiqdi va ayni damda qizning, tanasida biroz titroq sezildi. Jungkook yana bir bor, ko'rsatkich barmog'i bilan ich kiyimni pastroqqa surdi, ammo qizning nozik qo'llari bu barmoqni ushlab, o'ziga ko'rpani tortib oldi.

—Qasam ichaman, bundan so'ng, begona erkakka teginish tugul, gapirsam, o'sha zahotiyot til tortmay o'lay Jungkook... Kechiring meni... — qizning keskin baqirib, yig'lash tovushi, huddi yosh bolani eslatib, qarshisidagi yigitni kulgusini biroz chiqardi, ammo kulmadi, hatto gapirmay jim turdi ham. Bu ifodani ko'rgan qiz, yana o'zini oqlashga tushdi va Jungkookga pora taklif qilgandek gapirdi.

—Xohlasangiz, labingizdan, yuzingizdan, bo'yningizdan o'pishim mumkin, quchoqlashim mumkin, bu safar kechiring meni.

U ikki qo'li bilan, Jungkookning bir qo'lini tutgancha, yotoqqa qarab endi yig'lashga shaylandi, lekin Jungkook qo'lini olib, egnidagi oq ko'ylak bilan qizning tanasini yopib, erkaladi.

—Sen kechirim so'raysan-u men kechirmaymanmi shumtaka? Kelaqol o'zimga.

Uning bahaybat tanasi, qizning nimjonligini olgandek, butunlay quchoqladi va Soolin yotoqda erib ketgandek bo'ldi.

Bir qancha vaqt davomida Jungkook Soolinni bag‘riga bosgancha yotar edi. Vaqt o‘tgan sari Soolin zerikishga ham, yuragi siqilishiga ham ulgurdi. Jungkook esa go‘yo dunyodagi eng qulay joyni topgandek, uning mayin tanasiga butunlay egalik qilganicha, og‘irligini tashlamasdan, ko‘zlari yumuq holda yotardi.

— J… Jungkook~
Soolin oxiri chidolmay pichirladi.

Jungkook esa ko‘zlari yumuq holda javoban bo‘g‘iq ovozda g‘uldirab qo‘ydi.

— Endi uxlamayman-a?

Yaqinda rashk olovida yonib, qizni biror narsa qilib qo‘ymaslik uchun jahldan “uxla” deb baqirganini eslab, hozir esa deyarli uxlab yotgan Jungkookni ko‘rib, Soolin rostdan ham uxlamog‘i kerakligini tushundi va havotirga tushdi. Kun hali endi boshlanayotgan bo‘lsa-da, qolaversa Jungkook uni bir joyga olib bormoqchi edi — toki o‘sha ahmoq qo‘riqchi taqiqlangan hududga bostirib kirib, hamma rejani buzib tashlamaguncha.

— Yo‘q, uxlaysan.
Jungkook hozirgi holatda soatlab qolishga qarshi emas edi, lekin bu sho‘x qizcha bunday holatga uzoq chiday olmasligini bilib, atay hazillab qo‘ydi.

— Hali uyg‘onganimga endigina bir necha soat bo‘ldiku…
Soolinning ovozi past, allaqachon yig‘i aralash edi.

— Men qachon yetarlicha tinchlanib olsam, keyin turasan. Tinchlanishim uchun esa iforingni tuyib, tanangni o‘z tanam ostida xavfsiz his qilishim kerak.

— Lekin… Jungkook…

— O‘zing aybdorsan. Endi esa kun bo‘yi shunday yotasan.

— Qornim ochdi…
Biroz sukunatdan so‘ng Soolin ustida o‘zidan bir necha baravar katta tanani olish uchun bahona izlab, nihoyat topdi.

— Meniki ham.
Jungkook ko‘zlarini ochdi va qizning yuziga yaqin kelib, ayyorona jilmaydi.
— Xo‘sh… nonushtaga shu quyonchani yesammikan?!

Soolinning ko‘zlari katta ochildi. Jungkook uning qo‘rqoq chehrasiga qarab, lablarini yaladi-da, bo‘yniga egildi. U qizning terisini avval lablari, so‘ng tishi bilan ezg‘ilay boshlaganida, Soolin tipirchilab ketdi va bo‘yin hamda yelkasiga botgan tishdan yig‘lab yubordi.

Shundoq ham biroz oldin qizning oppoq, nimjon tanasida turli qizarishlar va tish izlari paydo bo‘lgan edi, hozir esa ularga yana yangilari qo‘shildi. Jungkook nihoyat tugatib, boshini ko‘targanida Soolin tipirchilashdan to‘xtadi, ammo baribir entikib yig‘lardi.

Jungkook esa o‘zi yaratgan — go‘yo oppoq qog‘ozda chizilgandek qizil naqshlarga yuqoridan boqarkan, yuzida qilgan ishidan faxrlangandek mag‘rur tabassum porladi.

Soolinning ko‘z yoshlarini uzun, tomirli barmoqlari bilan artar ekan, Jungkook qizníng nam yuziga lablarini bosdi.

— Gaplashmayman siz bilan.

Soolin Jungkookning yalang tanasini o‘zidan itarib, yonboshiga o‘girildi.
Jungkook esa hech narsa bo‘lmagandek, qizni dast ko‘tarib oldi va qo‘lida tipirchilayotgan Soolinni yuvinish xonasi tomon olib kirdi.

Soolinni yelkasiga bemalol ortgan Jungkook vannani asta to‘ldira boshladi. Suvning iliq bug‘i havoga ko‘tarilar ekan, Soolin yana bezovta tipirchilay boshladi.

Jungkook bir qo‘li bilan uni mahkamroq ushlab, ortiga yengilgina shapatilab qo‘ydi. Bu harakat shunchaki ogohlantirish edi, ammo yetarli bo‘ldi, qiz tinchib qoldi.

Nihoyat vanna tayyor bo‘lganida Jungkook turli vositalarni suvga qo‘shib chiqdi va eng oxirida Soolinni ehtiyotkorlik bilan suvga soldi.

— O‘zim yuvina olaman, men katta qizman, keting.
— Quloqsiz qiz bo‘lyapsan, bilasanmi?
— O‘zingiz quloqsizsiz!

Qiz har safar tirishqoqlik bilan qarshilik qilganida Jungkook chuqur nafas chiqardi.

— Tixirlik qilmay jim tur. Sakkson yoshga kirsang ham baribir o‘zim yuvintiraman. Quloqsiz qiz bo‘laversang mana shu chuchvara quloqchalaringni uzib olaman, Soolin.

— Men sakson yoshga kirganimda, siz necha yosh bo‘lasiz bilasizmi?

Serjavobligidan kulgisi qistagan Jungkook uni ichiga zo‘rg‘a yutdi. E’tibor bermaslikka harakat qilgancha, qizning qizarib ketgan va izlar bilan to‘la tanasini ehtiyotkorlik bilan yuvintira boshladi.

Oq momiq halatga o‘rab, go‘yo chaqaloqni ko‘targandek yengil ko‘tarib chiqqan Jungkook Soolinni o‘tirg‘izdi va sochlarini fen bilan qurita boshladi. Soolin esa halatning ipini barmoqlariga o‘rab-yechib, o‘ynab o‘tirardi.

Jungkook uchun esa bu ish emas — dam olish, tinchlanish edi.

Soolinning sochlarini turmaklab bo‘lgan Jungkook javondan qizning kalta pushti shortigi, moviy futbolkasi va oq paypog‘ini olayotganini ko‘rgan Soolin unga mo‘ltirab qaradi.

— Endi ko‘chaga chiqmaymizmi?

— Yo‘q. Aqlli qiz bo‘lsang, kelasi hafta o‘ylab ko‘raman.

— Dadam meni…

— Dadang bilan ham bu hafta ko‘rishish yo‘q!

Jungkookning qattiq buyrug‘i Soolinning hali tugalkanmagan gaplarini kesb tashladi.

— Kechirdim degandingiz-ku…

— Ha. Bu — kechirganim.

Soolinning ko‘zlarida yosh va alam birga uyg‘ondi. U bir muddat unga qarab turdi-da, keskin turib Jungkookning qo‘lidan kiyimlarini tortib oldi va yuvinish xonasiga kirib, eshikni zarb bilan yopibdi.

— O‘n besh daqiqada pastda bo‘l.

Ko‘ylagining tugmalarini qadarkan, Jungkook bu gapni Soolinga eshitilarli qilib baqirdi va xonadan chiqib ketdi.

Uzun qilib bezatilgan dasturxonning yuqori qismida o‘tirgan Jungkook qo‘l soatiga yana bir bor qarab qo‘ydi. Zinadan eshitilgan qadam tovushi uning e’tiborini tortdi. Qoshlarini chimirib pastga tikilgan Soolin jahl bilan kelib o‘z joyiga o‘tirdi.

Dasturxonda birorta shirinlik yo‘q edi. Likopchasidagi faqat turli sabzavotlarni ko‘rib, qizning allaqachon yomon bo‘lgan kayfiyati yanada cho‘kdi. Likopchani jahl bilan o‘zidan itarib yubordi.

— Men buni yemayman!

Hizmatkor ayol darhol likopchani olib, o‘rniga sabzavotli sho‘rva qo‘ydi. Jungkook esa beparvo ravishda ovqatlanishda davom etardi.

— Ichmayman buni!

Hizmatkor mevalar solingan idishni Soolinning yoniga surib:
— Kichik honim, balki bular…
— Yo‘q! Mening shirin pankeykim va shokoladli kokteylim qani?!

— Shirinliklar yo‘q. Ratsioningdan zararli narsalarni chiqarib tashladim. Endi sog‘lom ovqatlanasan.

Jungkook nihoyat suhbatga aralashdi.

— Hohlamayman! Bitta xato uchun shuncha jazomi?
Soolin oxiri chidolmay, jahl bilan qichqirdi.

— Ha! Endi qaytib xato qilmaysan, qilolmaysan ham!

Jungkook o‘tkir nigohlar bilan Soolinga tikildi. Ammo bu unga qo‘rqitish uchun yetarli emasdi. Qiz allaqachon och va yetarlicha jazolangan edi; shirinliklardan mahrum bo‘lish esa Soolin uchun juda ortiqcha edi.

Soolin jahl bilan likopchalarni yerga otar ekan, atrofdagi xizmatkorlar o‘zlarini chetga olib qochib, quloqlarini qattiq berkitishdi. Jungkook dasturxondagi barcha idishlarni chilparchin qilayotgan qizni shunchaki ichida kulib, hotirjam kuzatardi. Chunki bilardi, bu isyonkor qizaloq och qololmaydi va shirinliksiz aqldan ozadi.

Nihoyat dasturxon bo‘shaganida, Soolin jahldan qizargan yuz bilan Jungkookka qaradi. Jungkook esa boshatgan finjonini unga uzatib, yuzida sezilar-sezilmas tabassum bilan:
— Ma, buni ham ol, dedi.

Soolin qo‘lidan finjonni yulib olib, eshikka zarb bilan otib yubordi. So‘ng keskin turib, idish qoldiqlarini chetlab o‘tgancha, zina tomon ketdi.

— Steyk tayyolab honasiga olib bor.

— Hop bo‘ladi, janob Jeon.

Jungkook ishga ketishga tayyorlanayotgandi, lekin Soolinning ovqatlanganini ko‘rmasdan ketishni xohlamadi. Yuqori qavatga ko‘tarilib, honaga ogohlantirmay kirgan Jungkook hozir Soolindan agressiv harakatlar kutgandi, ammo unday bo‘lmadi. Soolin honaning bir burchagida, oyoqlarini quchog'iga yig'gancha boshini egib o‘tirardi.

Borib qizning yonidan joy egalladi. Soolin Jungkook kelganini sezib uzoqlashmoqchi bo‘lganida, Jungkook uni ko‘tarib, oyoqlari ustiga o‘ziga qaratib o‘tirgizdi. Qiz esa qarshilik qilmoqchi bo‘lib ko‘rindi, ammo kuchi yetmasligini bilganidan hech narsa qilmadi, faqat qo‘llari bilan yuzini berkitdi.

— Mitti quyonchamga nima bo‘ldi? Qani menga qarachi.

— Qaramayman. “Nima bo‘ldi?” emas, “bo‘lmadi” deb so‘rang.

Yuzidan qo‘lini olmoqchi bo‘lganida Soolin Jungkookning qo‘lini siltab tashladi.

— Yaxshi, kel, yarashamiz.
— Yarashmayman… keting.

Soolinning ovozida yig‘i ohangi bor edi va oxiri u chidolmay yig‘lab yubordi.
— Hafaman sizdan!

— Bo‘ldi, kechir meni. Senga biroz qattiqqo‘l bo‘lib yubordim. Yig‘lama, faqat… maylimi?

Jungkook mitti tanani issiq bag‘riga mahkam bosdi. Shu payt Soolinning qorni och qolganini bildiruvchi tovush eshitildi.

— Qara, qornchang “men ochman” deb baqiryapti. Senga steyk tayyorlashlarini ayttim, senga yoqadiku, to‘g‘rimi?
Jungkook yig‘idan qizargan burunchasiga kichik barmog‘i bilan yengil tegib qo‘ydi.

— Ketaman…
Yig‘i aralash.
— Siz meni yaxshi ko‘rmayapsiz. Dadamga ketaman.

— Senimi? Sendek aqlli, go‘zal, yoqimtoy, oppoqqizni yaxshi ko‘rmay bo‘larkanmi?
Jungkook kichik, biroz pushti tusga kirgan mayin yonoqlardan oqayotgan ko‘z yoshlarini barmoqlari bilan artdi.

— Meni yaxshi ko‘rmayapsiz. Aldoqchisiz. Qoching.

Soolin yotoqqa borib, korpa ichiga kirib oldi.

— Ketaman! Sizni boshqa yaxshi ko‘rmayman! Dadam kelsin, olib ketsin meni! Siz o‘zingizga sabzavotxor aytganingizni qiladigan boshqa qiz toping! Meni dadamga bering!

Korpa ichidan, yig‘idan o‘pkasi to‘lib, ham yig‘lab, ham baqirib gapirayotgan qizning ovozi eshitilardi.

— Menga quloqsiz, to‘polonchi qizim yoqadi, — dedi Jungkook sokin ohangda. — Mayli, ovqatlanib bo‘lganingdan keyin shirinliklaringni berishadi. Dadingni ham ertaga olib kelaman, hopmi? Endi yarashamizmi? Qara, “ketaman” deyaverishingga men ham hafa bo‘lyapman. Kel, yarashaylik endi.

U korpani biroz ochib, qizning tartibsiz sochlarini mayin siladi.

Qiz nihoyat boshini ko‘targancha Jungkookning ko‘zlariga qaradi. Avval ko‘z yoshlarini artdi.

— Agar yana shunday qilsangiz… — bo‘ynidagi izlarga ishora qildi, — yoki menga baqirsangiz, dadam bilan ko‘rishishimga to‘sqinlik qilsangiz, shirinliklarimni olib qo‘ysangiz… siz bilan umuman gaplashmayman! Keyin esa dadam bilan ketib qolaman. Tushundingizmi?!

Kimsan Jeon Jungkook — 16 yoshli qizchadan ogohlantirish olyapti. Holiga o‘zi ham ichida kulgisi kelardi, lekin o‘zini jiddiy tutishga majbur bo‘ldi.

— Kelashtik. Sen ham tongdagi “hunaring”ni boshqa qilma. Va aslo “ketaman” deb harhasha qilma. Hozir esa ovqatlanib ol.

Soolin endi yana nimadir demoqchi bo‘lganida eshik taqilladi, xizmatkor ayol esa tayyor ovqatlarni olib kirdi.

— Yeb bo‘lgandan keyin istaganini bering! — dedi Jungkook qat’iy ohangda.
— Hop bo‘ladi, janob Jeon.

— Ana, endi bo‘ldimi? — dedi Jungkook, kichik barmog‘ini uzatib.

Qiz biroz ikkilanib turdi-da, mitti barmog‘ini Jungkookning barmog‘iga bog‘ladi.
— Kelashtik.

Shu zahoti o‘rnidan sakrab turib, ovqatlanishga tushib ketdi. Jungkook esa ishtaha bilan shoshib ovqat yeyayotgan qizni bir zum kuzatdi. Yuziga tushgan bir tutam sochini qulog‘i ortiga sekin tortib qo‘ydi va boshidan mayin o‘pib qo‘ydi. So‘ng xotirjam bo‘lib ishiga ketdi.

•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Tun soat "00:55"

Hamma yoq tun bag‘riga cho‘mgan edi. Katta qasr hovlisiga o‘rnatilgan chiroqlar qorong‘ulikni chetga surib, atrofga sokin va izchil yorug‘lik taratar, hovlining har bir burchagini jimjitlik bilan to‘ldirardi. Uy ichida esa derazalardan sizib kirgan mayin shu’lalar xonalarni xira, jimir-jimir nurga burkab, tunning sokinligini yanada chuqurroq his qildirardi.

Ishdan kech qaytgan Jungkook mashinasini kirish eshigi oldida to‘xtatib, charchoq va odatdagidek sovuq ifoda bilan uy ichiga kirib ketdi. Hamma allaqachon uxlagan, uy ichida esa polga bosilgan og‘ir qadamlarning zo‘rg‘a eshitiladigan ovozi yangrardi. Zinalardan ko‘tarilgan Jungkook avval har doim kiradigan birinchi xona — Soolinning xonasiga yo‘l oldi.

Yotoqning bir chetida oq tungi libosda, malikalardek sokin uxlayotgan qiz oy shu’lasida yanada beg‘ubor va beozor ko‘rinardi. Jungkook uning yuzini asta kafti bilan silab qo‘ydi. Hushboy sochlaridan chuqur hidlab, ichida nimadir yumshab ketganini sezdi. So‘ng qiz ustidagi chiychabni balandroq tortib, nozik yelkalarigacha yopdi. Peshonasidan mayin o‘pich qoldirib, qanday kirgan bo‘lsa, xonani xuddi shunday sokinlikda tark etdi.

Uyning pastki qavatidagi yopiq hovuzga u ishini yakunlash va uni kutayotgan odam bilan uchrashish uchun tushdi.

Kirganida hovuz yonida, kaltak va qiynoqlardan deyarli chalajon holda, “Soolin adashib quchoqlab olgan” qo‘riqchi ezilib, bazo'r nafas olib yotardi. Uning butun tanasi charchoq va og‘riqdan titrar, yuzidagi ifoda esa qiynoqlarning og‘ir izlarini yashirmasdi.

Birgina qilgan hatosi. Jungkookdan boshqa hech bir erkak yaqinlashmasligi kerak bo‘lgan, hatto ko‘z qirini tashlamasligi shart bo‘lgan uyga ahmoqlik qilib yaqinlashib, boshiga balo ortirib olgan qo‘riqchi endi o‘limini kutib yotardi.

Kun bo‘yi turli qiynoqlardan qiynalgan, hozir esa so‘nggi nafaslarini olayotgandi. U o‘sha daqiqalarda endi tirik qolmasligini sezgan edi — o‘sha mitti qizaloq uni bag‘riga bosgan paytda.

Jungkook unga yaqinlashdi va nafas olayotganini oyog‘i bilan turtib tekshirib ko‘rdi. Nafas olayapti… tirik.

Yomon tush ta’sirida qorqib uyg‘ongan Soolin yotoqdan Jungkookni qidirdi. Topolmagach, turib soatga qaradi — allaqachon kelgan bo‘lishi kerak edi. Odatda kech qolsa ogohlantirib qo‘yardi. Soolin havotirlanib, qorong‘u bo‘lsa ham ehtiyotkorlik bilan xonadan chiqdi. Xizmatkorning telefonidan Jungkookga bog‘lanish maqsadida pastki qavatga, xizmatkorlar xonasiga yo‘l oldi.

— Xatoyingni bilasan, to‘g‘rimi?

Jungkook og‘ir qadamlar bilan bir necha qadam uzoqdagi, shisha oynali idishlar oldiga bordi va ularni ko‘zdan kechirdi.

Qo‘riqchi indamadi. Inday olmadi.

Jungkook shisha idishni qo‘liga olib, yana qo‘riqchi yoniga qaytdi. Qo‘riqchi hovuz bo‘yida bog‘langan holda, yuzini yerga qaratib yotardi. Kutilmaganda, Jungkook uni oyoqlari bilan suvga itarib yubordi. Yigit tipirchilay boshladi, ammo oyoq va qo‘llari arqon bilan mahkam bog‘langan edi. Shunda qo‘lidagi shishani ham hovuzga ag‘dardi.

Birqancha piranhalar suvdagi qo‘riqchini talashar ekan, hovuz suvi asta-sekin qizil rangga burkandi. Jungkook buni, go‘yo maroqli, nazorat ostidagi sahnani tomosha qilayotgandek, yuzida mamnun ifoda bilan kuzatardi. Shu lahzada, unga tegishli bo‘lgan qizning tanasiga tegkan begona tananing yirtqich piranhalar orasida yem bo‘layotganini ko‘rish ich-ichida yonayotgan rashk olovini o‘chirib, uni tinchlantirayotgandek edi.

Birdan eshik oldidan kelgan qichqiriqni eshitib, Jungkook eshikka qaradi. Qonli hovuzga sho‘k holatda tilib turgan Soolinni ko‘rdi.

— Jin ursin*

#davomi_bor...

𝐂𝐫𝐢𝐦𝐬𝐨𝐧 𝐃𝐞𝐬𝐢𝐫𝐞

2025-11-08T18:57:46.142Z

"He was the danger I couldn't escape and the desire I couldn't resist."

Bir mahal qulog‘imga mashina dvigatelining g‘uvillash ovozi eshitildi. Ich-ichimdan quvonchimni yashira olmay, hatto aqldan ozar darajaga yetdim. Uzoqdan qora BMW ko‘rindi. Mashina yaqinlashgani sari umidim kuchaydi, men esa yo‘lning o‘rtasiga chiqib qo‘llarimni keng yoydim.

Ammo jin ursin, u mashina huddi ko‘zi ojiz odamnikidek to‘g‘ridan-to‘g‘ri ustimga qarab kelardi, hatto sekinlashmadi ham. Yuragim ko‘kragimni yorib chiqayotgandek bo‘lib ketdi. Ko‘zlarimni mahkam yumdim, mashina yaqinlashib signal chalarkan, men bir qadam ham qimirlamadim.

Nihoyat, mashina shiddat bilan tormoz bosdi. G‘ildiraklarning chiyillashi quloqlarimni qomatga keltirdi.

Qo‘rquv bilan ko‘zlarimni asta-sekin ochganimda, ruldagi odamni ko'rib ko'zlarim kattalashib ketdi...

Jungkook

— Telbamisan?!
Mashina eshigidan tushgan erkak menga baqirib yubordi.
— Qoch yo‘limdan, aqldan ozgan qiz!

Yo hudo... bu aniq o‘sha — clubdagi yigit!
Jin ursin, faqat meni tanimasa bo‘ldi.

— H-haligi, janob... mazur tuting, ammo...

— Shoshma, sen haligi qizmisan?
U nigohini menga qadab, diqqat bilan qaradi. Shu payt yuragimni muz bosdi. Tamom bo‘ldim.

— Bu muhim emas, menga yordam bering! Meni bir telba quvib kelyapti, agar u meni tutib olsa...

— Hosh, menga nima?
U so‘zimni tugatishga ham qo‘ymadi.
— Yolimdan qoch, shoshilyapman. Muammolaringni o‘zing hal qil.

Jahlim chiqqanidan deyarli baqirib yubordim:
— Ikki og‘iz mastlikdagi so‘z uchun meni shunchaki shu o‘rmonda bir telba bilan tashlab ketmoqchimisiz?! Shunchaki shahargacha olib ketsangiz, nima o‘zgaradi?

To'g'ri u meni qutqarishga majbur emas lekin shunchaki yordam bersa ham hech narsa o'zgarmaydiku.

Uning betashvish, sovuq yuz ifodasiga qarab turib, uni shu joyning o‘zida parcha-parcha qilib tashlagim keldi. Qo‘llarim titradi. Ko‘zlarimni asabiylik bilan yumdim, yana ochdim — qarshimdagi ahmoq esa hanuz beparvo, ifodasiz nigoh bilan tikilib turardi. Keyin u mashinasiga o‘tirishga harakat qilarkan, yuragim birdan orqaga tortdi. Nima?! U meni rostdan ham shu yerda tashlab ketmoqchimi?!

— Shoshmang... janob, men sizga og‘zingizga siqqan pulni beraman! Oilamiz Koreyada juda nufuzli, otam sizni mukofotlaydi. Shunchaki siz bilan ketishimga ruhsat bering. Istalgan joyda tushirib qoldiring, faqat shu kimsasiz o‘rmonda meni tashlab ketmang...

Men uning kiymidan mahkam ushlab, deyarli yolvordim. Ishongim kelmaydi. Bu men emasman. Faqatgina oyoqlariga yiqilib, oyoqlarini o‘pmaganim qoldi. Bu yerdan bir amallab ketib olay. Keyin esa... bu ahmoqni tug‘ilganiga pushaymon qildirmasam Vinsent emasman!

— B*tch emasligingni chundim, ammo tilamchidek yopishishing nimasi? — dedi u muzdek ohangda.

U kiyimiga yopishgan qo‘llarimni dag‘al harakat bilan ajratib oldi. Yuragim o‘rtanib ketdi. Ha… gaplarim foyda bermadi. U so‘zsizgina mashinasiga o‘tirdi, eshikni qattiq yopdi. Nigohimda esa umid uchqunlari birin-ketin so‘nardi.

Ochiq-oydin edi: bu odamga pul kerak emas. Mening qo‘rquvli iltijolarim ham, otamning pullari ham unga hech qanday ta’sir qilmadi.

Mashinani ishga tushirayotib, u oynadan menga jilmayib qaradi va qo‘li bilan hayrlashdi. Yuragim qattiq siqildi. Meni shu yerda qoldirib ketayotgani unga zavq bag‘ishlayotgandek.

— U meni zo'rlaydi ! — jon holatda mashina eshigini ochishga harakat qilar ekanman u bir qoshini ko'tardi, ammo hali ham o'sha hotirjam ifoda.

— Muhimi orqangga qilishiga yo'l qo'yma babyyyy~ O'zingni asra...— U kozini qisib qo'ygancha ketishga shaylanar ekan, ohiri mashinani yo'lini tanam bilan to'sishga yana majbur bo'ldim. U esa hafsalasiz ho'rsinib qo'ydi.

— Il.ltomos..U o'ldiradi meni.. — U mening sohta masum nigohimga qaragancha koftamdan sezilarli shishib turgan ko'kraklarimga nigohini qadadi...so'ng tilini og'iz bo'shlig'ida aylantirgancha yana ko'zlarimga yaramas nigoh bilan qaradi.

Uning bunday qarashlaridan allaqachon asabiylasha boshladim, ammo hozir buning vaqti emas. U mening yagona imkonim.

— Mmm...kel shartnoma tuzamiz...Seni shu yerdan olib ketaman, evaziga esa mashinada kichik raund qilamiz.. Bo'lmasa uni qo'liga o'zim seni tutqazaman...

Birdan eshitgan so'zlarimdan ko'zlarim kattalashdi.. Qarshimdagi yigit sog' emas.. Ammo taqibchim meni tutsa bo'laklarga boladi !

Ohiri sabrim tugadi. Bu — mening chegaram edi va u allaqachon uni bosib o‘tdi. O'lsam ham, endi o‘zimni bu telbaga ortiq horlatmayman.

Yoldan chetga o‘tib, unga yo‘l ochdim.

— Marhamat, ketishing mumkin. Borgan joying — jahannam bo‘lsin! — dedim yuzimga asabiy tabassumni siqib chiqarar ekanman.

Tishlarimni g‘irchillatib gapirar ekanman, yuragim gup-gup urar, qo‘llarim titrardi. Uning sovuq-surbetliligi, betashvishligi meni ich-ichimdan yondirar edi. Ammo u hali ham kulardi.

— Unda jahannamda ko‘rishguncha, mushukcham, — dedi u ko‘zini qisib, yoqimsiz jilmayib.

Bu jilmayish — tamom meni masxara qilish edi. Chindan ham u meni shunchalar ahmoq deb o‘ylaydimi?

Uzoqlashib borayotgan mashinaga qaragancha yuzimda hamon g‘ayritabiiy bir kulgu paydo bo‘ldi. Ammo ichimda bo‘ron ko‘tarilgan edi.

Shunda qo‘limni shimimga qistirilgan, boyagina undan yolvorib kiyimiga yopishgan paytim uning belidan og‘irlagan to‘pponchamga cho‘zdim. Sovuq temirni ushlaganimda yuragimdagi g‘azabga kuchli, sovuq bir qat’iyat qo‘shildi.

Vinsent

Qurolni sinchkovlik bilan kuzatar ekanman, bu galvars oddiy inson emasligini darhol angladim. Otam tufayli qurol ishlatishni, ularning har birini farqlashni yaxshi bilaman. Qurolning o‘q joyini tekshirib chiqdim — to‘la. Shu payt qalin o‘rmon ichidan tobora yaqinlashayotgan shovqin eshitila boshladi.

Ha, demak o‘sha telba qochganimni sezib, ortimdan kelmoqda. Yaxshi, bu safar men ojiza emasman — endi qurollanganman.

Chuqur nafas oldim. Yuragim gursillab urar, lekin diqqatimni butunlay o‘sha ovozga qaratdim. Daraxtlar orasida qorong‘ulik sukunatni yutib yuborgandek, ammo shovqin tobora yaqinlashar, har bir yaproq shitirlashi yuragimni seskantirardi.

Unga qarshi qurol ishlatmaslik uchun hozircha eng to‘g‘ri yo‘l — bu yerdan g‘oyib bo‘lish. Oyog‘imni qo‘limga olib yugurib ketishni istayman, ammo bu o‘rmondan mashinasiz chiqishning iloji yo‘q. Bu joyda na yo‘lovchi, na boshqa mashina o‘tadi.

Ich-ichimda g‘alati his — men uni bu ahvolga tushishiga sababchi bo‘lganimni bilaman. Chunki u ilgari butunlay boshqacha edi… Ko‘zlarida nafrat emas, issiqlik bor edi. Endi esa… endi u butunlay boshqa odam.

Lekin hozir kechirim, pushaymon yoki o‘tganlarni eslash vaqti emas. Hozir men tirik qolishim kerak. Balki bu hudbinlikdir, lekin bu haqiqat — men o‘zim uchun birinchi o‘rindaman. Oldin ham shunday bo‘lgan, hozir ham, keyin ham shunday bo‘ladi.

Butalar orasidan sekin-asta odam sharpasi ko‘rina boshladi. Har bir qadami bilan yuragim tezroq ura boshladi — u men tomon yaqinlashayotgan edi. Harakatlarida yirtqichona shiddat, ko‘zlarida esa chuqur nafrat va g‘azab porlardi.

Uning bu ko‘rinishi qonimni muzlatib yubordi. Nafasimni ichimga yutgancha bir qadam ortga tisarildim. Qorong‘ulikda u yanada dahshatli ko‘rinar, og‘ir nafaslari esa atrofni to‘ldirib, go‘yo yirtqich hayvon o‘z o‘ljasiga yaqinlashayotgandek tuyulardi.

Men esa shunchaki qotib qolgandim — qo‘rqinch, hayrat va ichimni kemirayotgan pushaymon birlashib, tomirlarimni muzlatib qo‘ygandi.

— Qanday hadding sigdi, ha?!
Jake tishlari orasidan vishillagancha menga yaqinlashardi. Har bir so‘zi g‘azabga to‘la, ovozidagi titroq esa ichidagi yovvoyi alamni yashira olmasdi.

— J...Jake, yaqinlashma, — dedim qo‘rquv bilan, qurolni ikki qo‘llab unga to‘g‘rilarkanman.

U bir lahza to‘xtadi. Nigohi qurolimda, keyin esa yuzimda. So‘ng lab burchaklari sekin yuqoriga ko‘tarilib, o‘sha tanish, lekin hozir dahshatli tuyulgan kulgisini chiqarib yubordi.

Uning kulgisi ormon jimligiga yoyildi — yirtqichning g‘olibona, jirkanch kulgisi. Shunda tanamni larzaga solgan haqiqatni his qildim: u endi avvalgidek Jake emasdi.

Qo‘llarim titrar, ammo qurolni yanada mahkam siqib ushlardim. Barmoqlarim oqargancha sovuq metallni siqib turdim.

— Meni shu qurol bilan o‘ldirasanmi, sevgilim? — dedi u past, ammo dahshatli osoyishta ovozda. Lablarida esa yirtqichona, iblisga xos tabassum o‘ynardi.

Uning ko‘zlari qorong‘ulikda chaqnardi. Har qadamida quruq yaproqlar g‘ijimlanib tovush chiqardi, bu esa yuragimni yanada siqardi.

— Men hazillashmayapman, Jake! — ovozim titradi, ammo o‘zimni dadil ko‘rsatishga urindim. — Yaqinlashma. Shunchaki ketishimga qo‘yib ber. Senga zarar yetkazmoqchi emasman.

Jake kuldi — bu kulgi ich-ichimni muzlatdi.
— To‘g‘ri aytding. Sen buni avval ham qilgansan. Qurolsiz meni tirik murdaga aylantirgansan. Endi esa yakunlamoqchimisan? — so‘zlarining har biri o‘tkir pichoqday yuragimga sanchilardi.

U har bir jumlasi bilan bir qadam yaqinlashar, men esa orqaga tisarilar, oyoqlarim ostidagi qum va yaproqlar shitir-shitir ovoz chiqarardi.

— Meni his-tuyg‘ularim bilan o‘ynading... — dedi u past ovozda, boshi biroz egilgancha. — Endi seni qo‘yib yuboraman deb o‘ylaysanmi? Seni... o‘zimniki qilmaguncha tinch qo‘ymayman.

Uning nigohi yovvoyi, ammo og‘riqqa to‘la edi. Shu nigohda nafaqat g‘azab, balki sinib ketgan muhabbat ham yashirin edi.

Jake

— Qiziq... qo‘lingda menga qarshi tutilgan quroling bilan ostingni* yirtganimda ham shu jasoratni saqlab qololasanmi... sen bilan o'tkazadigan to'rt raundimdan keyin ham mening qarshimda shunday mag'rur va tik oyoqda tura olasanmi?

Uning ovozidagi sovuq masxara yuragimni ezdi. Yana bir qadam tashladi — endi u mendan atigi 2 - 3 metr narida edi.

— Valdirashni bas qil... — dedim ovozimni qaltirashdan to‘xtata olmay.

Gapimni tugatmasimdan, u keskinlik bilan qo‘limga yopishmoqchi bo‘ldi. Men epchillik bilan chap berdim. Ammo u yana hujumga o‘tgach, boshqa ilojim qolmadi — tepkini bosdim.

O‘q ovozi o‘rmon jimligiga keskin sado berdi. Jake tizzalab yerga yiqildi. Ko‘zlari hanuz menga qadalgandi. Qorin tomonini bosib, titragan qo‘li bilan jarohatini bosdi...

Men shunchaki tomosha qilib turdim. Uning ko‘zlari yumila boshladi — jonsiz murda kabi tanasi yerga yiqildi. Qolimdagi qurolga tikildim; qo‘lim qaltirardi. Uni o‘ldirdimmi? — deb o‘ylab, uning yoniga bordim. Asta uning bo‘yniga sovuq, titrayotgan barmogimni tekkizib, nafas olishini tekshirdim. Juda susayib qolgan edi. Qon oqardi. Ko‘ftamni yechib, qonni to'xtatishga harakat qildim, so‘ng uni sudrab daraxtga suyab qo‘ydim. Tirik qolish ehtimoli past — men unga ortiqcha yordam bera olmadim. Ehtimol bu uning oxirgi manzili bo‘ldi.

O‘zimni yig‘ib olib, uy tomonga bor kuchim bilan yugurdim.

Uyga yetib, u yashiringan narsalarimni tezda topdim. Keyin mashina kalitini olib, darhol chiqib ketdim — bu yerni qancha tez tark etsamm, shuncha yaxshi.

Mashina ichiga o‘tirgach, avval telefonimni yoqib, otamning raqamini terdim. Allaqachon otam bir necha marta qo‘ng‘iroq qilgandi. Uzoq ushlab o‘tirmasdan, otam javob berdi.

— Dada… — deb, ovozim titrab, qisqa qilib boshida hansiradim.

— Vinsent, ovozingga nima bo‘ldi? Qayerdasan? Nega telefoning o'chirilgan?

— Ota, men zudlik bilan Koreyaga qaytishim kerak.

— Yaxshi. Kotib Kan bilan gaplashdim — ishlarni hal qilasan. Lekin nima bo‘ldi? Yana nimani boshlading?

— Bordimda hammasini aytib beraman.

— Yaxshi. — otam qisqa javob berdi.

— Ha, aytgancha… manzil yuboraman. Odamlarga ayting, izlarimni tozalashsin.

•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
•
Quyuq o'rmon. Mayin shamol esishi ulkan daraxtlarning uchini qimirlatmoqda. O'rmon bo'ylab joylashgan uzun katta yo'ldan o'tayotgan mashina, bir necha daqiqalik yo'ldan so'ng burilishga yetib keldi. Keng va butalarning 2ta mashina yonma yon sig'ib kirishi uchun maxsus uzoqroq ekilganidan hosil bo'lgan yo'lak ko'rinadi. U mashinasini burib, ichkariga kirib bordi. Ko'p o'tmay, navigatorning "yetib kelganligi" haqidagi bildiruvchi signal sabab yigit mashinasini to'xtatdi. Bir necha metr uzoqlikda turgan qora mashina u kutgan insonniki ekanligini raqamiga qarab aniqlagach mashinasidan tushdi. Qimmat poyabzalning yashil va singan shoxlar ustiga bosilganidagi chiqadigan ovoz hamda viqor uning savlati qanchalik yuqori ekanligini belgilab bermoqda. Jeon Jungkook. Hatto qadam tashlashida ham boshqa insonlarda qorong'u qo'rquvlikni uyg'otadi.

Jungkook mashinaga tobora yaqinlashib borarkan, uning bir necha bor silkinishi va ichidagi ehtirosni qo'zg'atuvchi ovozlar allaqachon mashina ichidagi muhitni yaqqol sezdirardi.

– U kelguncha ulgurmaymiz deb o'ylayman, – dominantlikni qo'lga olgan kishi misoli erkakning ustida o'tirgan ayol, yigitning lablaridagi ho'l bo'sasini uzib boshini yuqoriga qaratib baqirib yubordi.
– Nega? – go'yoki savolning javobini bilmagandek tutdi o'zini yigit, qizning belidan tutib tanasiga monand moslashtirgancha.
– Chunki ko'prog'ini hohlayabman, - ochiqchasiga bildirgan istagini ikkisining ham kulgu ovozi bosib ketdi.

Mashina ichida bo'lsada gaplarni yaqqol eshitib turgan Jungkook, bir necha bor hansirash ila chiqqan nolalar tufayli yuzlarini burishtirdi. O'ylab o'tirmay mashina eshigini ochib yuborar ekan, tanasiga urilgan sovuqlikdan seskanib uni yopgan qiz, yigitning ko'ksidan uzoqlashgancha uni bekitdi.

– Jungkook?
– Aloqa tufayli quloqlaring tom bitganmi yoki shahar ichida miyyangni tashlab keldingmi? – u noroziligini bildirar ekan, yigit kiyimlarini qizni ustiga yopgancha, do'stiga "hozir" dedi.

#Davomi_bor...