mitsuki

Iblisning sevgisi

2025-09-21T17:23:27.610Z

chapter - 2

Sevgi — chegarasiz tuyg‘u,
Berishga ham, qabul qilishga ham ozod.
Lekin meniki emas…
Meniki — man qilingan sevgi!
Bunday sevgi ozod bo‘lolmaydi.

Bu tuyg‘u — yuragim tubidagi qorong‘u yo‘laklarda
Yashirinib yashashi kerak.
Na nurga, na havoga chiqarolmaydi.

Sen menga muloyim nazar tashlamagin,
Yumshoq so‘zlar aytmagin,
Bu yovvoyi qushga — orzu qilgan qanotlarini bermagin.
U uchib ketmoqchi bo‘ladi...
Lekin ucha olmaydi — bu sevgi man qilingan.

Qora va yaltirab turgan Porsche katta va hashamatli mehmonxona oldida to‘xtadi.

- janob, yetib keldik — dedi haydovchi, mashina ichida sovuq chehrali o‘tirgan odamga murojaat qilib.

Haydovchi darhol mashinadan tushib, odam chiqishi uchun eshikni ochdi.

Eshik ochilishi bilan birdaniga chiroqlar chaqnay boshladi — hamma kameralar eshikka qaratilgan, u yerdan chiqadigan odamni kutardi.

O‘sha odam oyog‘ini yerga qo‘yishi bilanoq, atrofdagilar nafasini ichiga yutib, uni kutib qoldi. OAV va paparatsilar ham sabrsizlik bilan u chiqishini intiq bo‘lib kutardi.

Uning oyoq kiyimlari shu qadar porlardiki, odam o‘z yuzini unda ko‘rsa bo‘lardi. Birgina chaqqon harakat bilan u oyoqqa turdi — yunon xudosini eslatar, mukammal gavdasi kulrang nafis kostyum ostida yashirinib turardi. Kostyum esa uning badanida yuz barobar chiroyliroq ko‘rinardi.

U kostyumini va qo‘lidagi Rolex soatini to‘g‘riladi. Shu paytda paparatsilar chiroqlarni yana chaqillatishda davom etardi. Tanaqchilar esa odamlarni uzoqroqda turishga majbur qildi.

U yurishni davom ettirdi. Xabarchilar uni savollarga ko‘mib tashlashdi, ammo u birortasiga ham javob berishga urinmadi.

Bu odam boshqa hech kim emas, Gabriel Romanov edi.

Men mehmonxona ichiga kirib, zal tomon yo‘nalganimda hamma birdan jim bo‘lib qoldi. Bir guruh ayollar menga ochko‘z nigohlarini qadashdi. Ularning ko‘zlariga qattiq tikildim — ular cho‘chib ketishdi va men bundan zavqlanib kulimsiradim.

Oldinga yurishda davom etarkanman, bir nechta biznesmenlar yonimga keldi va men ularga e’tibor qaratdim.

- janob Romanov — kimningdir ovozini eshitib, ichimdan so‘kdim. Orqamga o‘girildim va Tomas Blekni ko‘rdim. U arzimas darajadagi biznesmen edi. Yonida esa faqat latta-puttaga o‘ralgan bir qiz, menga hirsli nigohlar bilan qarab turardi. Xuddi shu zahoti hammaning oldida uning boshini uzib tashlashni istadim.

- siz bilan uchrashish juda yoqimli, — dedi u. Men esa boshimni qimirlatib qo‘ydim.

- qizim, Ameliya Blek bilan tanishing

Demak, bu razilning qizi ekan. Qiz qo‘lini menga uzatdi. Men esa undan ko‘ra zerikkan nigohimni yuziga qadadim.

Qo‘limni ushlashni kutib turgan qo‘li javobsiz qolgach, u qo‘lini sekin tortib oldi. Noqulay kulimsirashdi. Shunda Tomas gapni davom ettirdi.

- janob Romanov, Edvard bir necha daqiqada nutq so‘zlaydi

Men esa shunchaki “hmm” deb qo‘ydim va undan uzoqlashdim. Edvard Jons ushbu tadbirni uyushtirgan edi.

Men bar tarafida turib, bir stakan ichimlikni birdan ichib yubordim. Shu payt nafasim qisilganday bo‘ldi. Ko‘zlarim zal kiraverishida turgan bir qizga tushdi. Yonida unga biroz o‘xshash ayol va Nyu-Yorkning eng kuchli, eng aqlli yuristi Samuel Smit bor edi.

Qiz jigarrang ko‘zlari bilan zaldagi hamma narsani kuzatar, ular chaqnab turar edi. Bu esa ichimda qandaydir alangani yoqdi.

U tizzasigacha yetadigan qizil nafis ko‘ylak kiygan edi. Oyoqlarida esa sandallar. Sochlari uzun, qora va yoyilgan. Yuzida ozgina bo‘yoq, terisi esa benuqson — shu qadar chiroyli ko‘rinardiki, odamning ichini eritar edi.

U qizarib, yonidagi ayolning qo‘lini mahkam ushlab oldi. Men esa uni hamma narsadan himoya qilish istagini his qildim.

Bu yerda ayollarning barchasi deyarli yalang‘och edi. Ammo u oddiygina yopiq ko‘ylakda ham shunchalar go‘zal ko‘rinar edi. Hamma unga tikilib qoldi, u esa o‘zini noqulay his qilib, quloqlari va yonoqlari qip-qizil bo‘lib ketdi.

Ularni tishlab ko‘rish qanday bo‘lar ekan?

Bu fikrdan kulimsiradim. Nigohlarim undan uzilmadi. U Samuel va uning rafiqasi bilan ichkariga kirar edi. Qiziqsinib atrofga qarardi — xuddi mitti mushukchadek. Mening mushugim…

Bu fikrdan ichimda qandaydir kuchli hislar uyg‘ondi. Ammo tez orada u ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi. Men yana bir piyola ichimlikni ichib yubordim, tomog‘imda achchiq yonish qoldi. Lekin xayolimdan uning yuzi ketmasdi.

Uning jigarrang ko‘zlari — men ularda cho‘kib ketishni istardim.

Uning yonoqlari — ularni abadiy silagim kelardi.

Uning tugmachadek burni.

Va lablari — ulardan hayotni so‘rib olishni xohlardim.

U mening zulmatli hayotimdagi yagona yulduz edi. Porlab turgan kichkina yulduz. Mening yulduzim.

Shu ondayoq bilib oldimki, u boshiga balo orttirib oldi. Chunki men unga ilk bor ko‘z tashlagan zahoti u meniiki bo‘lib qolgan edi.

Xayolimdan bir fikr o‘tdi va men yana kulimsiradim.

- sen meniki bo‘lasan, kichkina yulduzim

Izabella ota-onasi bilan bir yo‘nalishda yurardi, u esa atrofdagi narsalarni diqqat bilan kuzatish bilan band edi.

To‘satdan ular to‘xtashdi. Izabella ham sababga e’tibor qaratdi va qarshisida bir erkak bilan uning rafiqasi turganini ko‘rdi. Shu payt Sameul o‘sha erkak bilan qo‘l siqib ko‘rishdi.

- xush kelibsiz, Sameul — dedi u odam.

Izabella esa uni qiziqsinib kuzatardi, ammo jim qolib, onasining qo‘lini xuddi besh yoshli bola kabi ushlab olgancha turardi.

- tanishtirib qo‘yay — dedi Sameul ishora qilib. — bu mening rafiqam Amanda Smit, bu esa qizim Izabella Smit.

Ular qarshilaridagilarga tikilishdi. Amanda va lzabella jilmayishdi.

- u Edvard Jons va uning rafiqasi Reychel, — deya davom etdi Sameul.

- salom, amaki, xola, — dedi lzabella, to‘satdan ularning e’tiborini tortib. Jonslar er-xotini uning samimiy jilmayishidan mehr bilan kulimsirashdi, bu esa lzabellaning yuzlarini yana qip-qizil qilib yubordi.

- juda yoqimtoy ekansiz, yosh xonim — dedi Reychel kulib, lzabella esa battar qizarib ketdi.

Amanda va Reychel suhbatga sho‘ng‘ishdi. Izabella esa onasining qo‘lini mahkam ushlab, ularning yonida jim turardi. Shu payt ofitsiant to‘la patnisda ichimliklar bilan yaqinlashdi. Ayollar har biri bir stakandan olishdi. Izabella ham olishga chog‘lanayotganida onasi so‘radi.

- qaysi birida spirt yo‘q?

- bu, xonim, — dedi ofitsiant odatiy ohangda.

- lzabella, shuni ol, — dedi Amanda.

- mayli, oyijom — dedi lzabella va oddiy apelsin sharbatini oldi. Uni dastlab ikki qo‘li bilan muvozanatni saqlab tutdi, ofitsiant ketgach esa bir qo‘lda ushladi.

Amanda va Reychel o‘z suhbatlarini davom ettirishardi, lzabella esa ularga mutlaqo qiziqmas edi. U atrofdagi odamlarni kuzatib, boylarning g‘ayrioddiy odatlari ustidan ichida kulardi.

Garchi Sameul oilasini hashamatli hayot bilan ta’minlay olish darajada boy bo‘lsa-da, ular xizmatkorlar yoki qo‘riqchilarga ega bo‘lishni istashmasdi. Oddiy, tashvishsiz hayot kechirishni xohlashardi. Sameul ko‘plab badavlat odamlarning advokatiga aylangandi.

Izabella sharbatini tugatib, onasiga qaradi. Ammo ularni suhbatga berilgan holda ko‘rdi.

- ona, — dedi u mayin ovozda.

- ha, azizam, — dedi Amanda.

- buni qayerga qo‘yaman? — dedi lzabella.

Amanda atrofga qarab, burchakda turgan axlat qutisini ko‘rib qoldi.

- mayli, yur, shunga tashlaymiz, — dedi u.

Reychel esa buni biroz g‘alati qabul qildi.

- oyi, hojatxonaga ham bormoqchiman, — dedi lzabella.

Amanda gapirmoqchi bo‘lganda, Reychel aralashdi.

- hojatxona u yoqda, azizam, boraverasan, — dedi u lzabellaga.

Izabella bosh irg‘adi. Onasi ham ketmoqchi bo‘lganda Reychel yana to‘xtatdi.

- Amanda, qo‘yaver, u bu yerda, ko‘zimiz oldida bo‘ladi

- bilaman, lekin... — deya qarshilik qildi Amanda.

- eh, Amanda, u bola emas-ku. qo‘y, borib kelsin, — dedi Reychel.

Izabella esa ularning suhbatini jim kuzatib turardi. Amanda nihoyat qizining qo‘lini qo‘yib yubordi va gapirdi.

- tezroq qayt, xo‘pmi? dadang nima deganini unutmadingga, — dedi eslatib.

Izabella bosh irg‘adi va sekin “ha” deb pichirladi. So‘ng bo‘sh stakanni tashlash uchun axlat qutiga qarab yurdi.

O‘z xayoliga berilib, stakanni tashlab, hojatxonaga yo‘l oldi.

Ichkariga kirib, ishini bitirdi. Tashqariga chiqqach, qo‘llarini yuvayotganida baland ovoz eshitildi.

- hammaga salom! sizlarni qutlab qolaman! — degan ovoz mikrofon orqali yangradi.

Izabella darhol Edvardning nutqi boshlanganini tushundi.

- voy, yo‘q! — dedi u mayin ovozda. Qo‘lini qog‘oz sochiq bilan artib, uni tashladi-da, shoshgancha eshikka qarab yurdi.

U chiqib, onasining yoniga borishga shoshildi. Ammo qarasa, hech kim yo‘q edi.

Yuragi qo‘rqinchdan tez ura boshladi. Ko‘zi faqat notanish yuzlarni ko‘rdi.

U ovoz kelayotgan boshqa zal tomonga yurdi. Ko‘p odamlar ham o‘sha yo‘nalishda harakatlanar edi.

Izabella ham ularga ergashdi, ammo yo‘lida kimdir to‘satdan chiqib qoldi. U chetlab o‘tishga urindi, ammo odamlar haddan tashqari ko‘p edi.

U turli yo‘llardan o‘tib chiqmoqchi bo‘ldi, ammo har safar qarshisida yana kimdir paydo bo‘lar edi. Nihoyat charchab, hafsalasi pir bo‘ldi va baland ovozda gapirdi.

- janob o'tib ketay — dedi u katta zalda ota-onasini qayta-qayta izlar ekan.

- nima deding? — dedi u hayratlanib, jag‘idagi mushak qimirlagancha.

- men aytsimki janob chetga o'ting, men o'tishim kerak — dedi lzabella ovoziga qattiqlik berib. Shu payt uning tomirlari bo‘rtib chiqdi.

- kimligimni bilasanmi o‘zi? — dedi u xavfli ovozda.

- ha, bilaman. siz notanish odamsiz, — dedi lzabella va ketmoqchi bo‘ldi. Lekin u qizning qo‘lidan tortib, yonidagi devorga tirab qo‘ydi. Izabella buni kutmagan edi.

- buning uchun afsuslanasan, kichkina xonim — dedi u, sochidan bir tolani qulog‘i orqasiga surarkan.

- a? — dedi lzabella tushunmay. Shu payt u ketib qoldi. Izabella esa uning kulrang-hazel ko‘zlariga hayrat bilan qaradi, lekin yelka qisib qo‘ydi. Uni mast odam deb o‘yladi.

Uning ovozini aniq eshita olmadi, chunki atrofda shovqin haddan tashqari baland edi. U esa sekin pichirlardi. Bundan tashqari, lzabella allaqachon charchagan va asabiylashgan edi.

Telefoniga qo‘ng‘iroq keldi. Ekranga qaraganida onasi qo‘ng‘iroq qilayotganini ko‘rdi.

- alo, oyi, qayerdasiz? — dedi lzabella ovozini baland qilib, onasini aniq eshitish uchun.

- hamma yig‘ilayotgan zalga kel, — dedi Amanda. Izabella esa “ha” deb qo‘yib, qo‘ng‘iroqni tugatdi.

U odamlar oqimiga ergashdi. Edwardning nutq so‘zlayotganini ko‘rdi. Ammo jigarrang ko‘zlari butun zalni kuzatardi. Shu payt bir stol yonida otasining qo‘l siltab chaqirayotganini ko‘rdi. Yuragi tinchlandi. U o‘sha tomonga yurib, onasining yoniga o‘tirdi.

- yaxshimisan? — dedi Amanda xavotirlanib.

Izabella jilmaydi.

- ha, oyi, men yaxshiman. menga nima ham bo‘lishi mumkin? — dedi u onasini tinchlantirib. Sameul ham qizi sog‘-salomatligini ko‘rib, yengil nafas oldi.

Hamma e’tiborini Edwardning nutqiga qaratdi. Izabella esa zerikib, uning nima haqda gapirayotganini umuman tushunmasdi. Qiz yana-yana xo‘rsinib, pushti lablarida mayda g‘ilaylab o‘tirardi.

Bu orada Gabriel bir zum ham ko‘zini undan uzmasdi. Har bir harakati unga qiziqarli tuyulardi. Izabella odatlaridan hayratlanib, tobora ko‘proq qiziqardi. Shu payt u endi aniq bildi: bu qiz — Sameul va Amandaning qizi edi.

U zaharxanda bilan kulimsiradi. Izabella lablarini g‘ilay qilganida esa, xayolida unga qilishi mumkin bo‘lgan barcha gunohli tasavvurlar qamrab oldi.

To‘satdan lzabella ko‘zlarini atrofga qaratdi. Nigohlari Gabrielnikiga tushganda, Gabrielning butun vujudidan elektr toki o‘tganday bo‘ldi. Izabella esa hayratdan qotib qoldi va nimadir pichirladi. Nigohi bilan unga tikildi, so‘ng yana o‘zini chetga oldi. Gabriel bundan yana zavqlandi.

U qoshini ko‘tardi. Izabella esa cho‘chib, nigohini olib qochdi. Gabriel ichida kulib qo‘ydi.

- qiziq… – deb o‘yladi u va go‘yoki nutqqa e’tibor qilayotgandek ko‘rindi. Ammo vaqti-vaqti bilan unga qarab qo‘yar, uni yana zerikib o‘tirganini ko‘rardi.

Izabella esa zerikkanidan telefonini titkilay boshladi. Ammo yonida kimningdir yonib turgan nigohini his qilardi. Har safar qaraganida hech kimni ko‘rmasdi. Chunki Gabriel juda ustalik bilan o‘zini yashirardi.

Izabella yana atrofga qaradi va beixtiyor Gabrielning yuzini ko‘rdi. Unga yalt etib qaradi-da, past ovozda pichirladi.

- ahmoq…

So‘ng telefoniga e’tiborini qaratdi.

Qiz tomog‘ini yutib-yutib qo‘yardi. Ichidagi g‘alati tuyg‘ular kuchayardi. U esa buni shunchaki xayol parchalari deb o‘ylardi.

Izabella bilmasdi — aslida u qanday ofatga duch kelayotganini…

His possession

2025-09-08T14:10:12.253Z

If you wanted I would burn down the world for you...

Final

Agar sen tong bo‘lsang, har kun seni qarshi olaman.
Yo‘l bo‘lsang, hech qachon chalg‘imayman.
Bo‘ron bo‘lsang, baribir sen bilan qolaman,
Zulmat bo‘lsang, men sening yorug‘liging bo‘laman.

Agar sevgimiz tugaydi deb o‘ylasang,
Bilgan bo‘l, yuragim faqat senga tayanadi.
Sening mehring hayotimdagi bo‘ronlarga osoyishtalik,
Bag‘ringda esa o‘zimni iliqlikka chulg‘angan his qilaman.

Agar sen shamol bo‘lsang, men barg bo‘laman,
Sevgingda tasalli topaman.
Agar sen kuy bo‘lsang, men uni baralla kuylayman,
Sening ohangingda o‘zimni topaman.

Men har doim yoningda bo‘laman,
Nima bo‘lishidan qat’i nazar, senga bo'lgan sevgim haqiyqidir!

Harlin balkondan atrofga qarab yotar ekan shu paytgacha Taeyong bilan orasida nima bo'lganlarini xotirladi.

Harlin doim o‘zini malika deb o‘ylardi.
Keyin u Taeyong bilan tanishdi.
Shundan so‘ng u anglab yetdi —
O‘zini malika deb hisoblagani,
Yoqtirgan odamining ko‘zida — faqat yovuz jodugardan boshqa narsa emas edi.

U ilgari baxt deb hisoblagan ikki tuyg‘u esa,
Aslida faqat uning bir tomonlama ishtiyoqi edi.

Harlin butun oilaning eng erkatoy malikasi edi, lekin bolaligidan fe’li juda g‘alati edi.

- Harlin, amakivaching sen bilan birga o‘ynagani keldi, qanday qilib uni e’tiborsiz qoldirishing mumkin?

- u juda ko‘p yig‘ladi, men u bilan o‘ynashni yoqtirmayman

- Harlin, bog‘cha opang bugun yana bir bolani yig‘latganingni aytdi. bunday qilish yaxshi emas

- men haqman, u birinchi bo‘lib yonimdagi Sujonni turtdi

- unda nega keyin sen Sujonni yig‘latding?

- chunki u juda qo‘rqoq, men bunday odamlarni yoqtirmayman

Shunday holatlar juda ko‘p bo‘lgan. Vaqt o‘tib, atrofdagi bolalar u bilan o‘ynashni yoqtirmay qo‘yishdi. Hatto amakivachchasi ham undan uzoqlasha boshladi. Sekin-sekin u yolg‘iz qoldi.

Taeyongni birinchi ko‘rganida, Harlin u go‘yo iliq quyoshdek porlab turganday his qildi.

U har doim kulardi, begona odamlardan qo‘rqmasdi.

U bilan tanishganiga hali ko‘p bo‘lmasa ham, uni uyning har burchagiga yetaklab yurardi.

- Harlin, sen Taeyongmi yoqtirasanmi?

Harlin boshini qimirlatib tasdiqladi.

- unda, keyin Taeyongga turmushga chiqasanmi? — dedi taeyongning bobosi kulib, Harlinning boshini silab. Uning nigohida mehr va iftixor bor edi. U bu bolani nafaqat chiroyli qiyofasi, balki aql-zakovati va fe’li uchun ham yaxshi ko‘rardi.

Harlinning bobosi va Taeyongning bobosi bilan birga choy ichib o‘tirardi. Nabirasining yaltirab turgan ko‘zlariga qarab jilmaydi.

- agar sen Taeyongni yoqtirsang, unga turmushga chiqa qol. nima bo‘pti turmushga chiqsa? u bilan bir umr birga bo‘lish degani-ku

- xo‘sh, Harlin, sen kelajakda Taeyong bilan birga bo‘lishni xohlaysanmi?

Hayot juda uzoq, hatto hozir juda zukko bo‘lsa ham, Harlin hayot qanchalik uzoq ekanini tushunmasdi.

U bobosining so‘zlarini eshitdi, lekin o‘yga tolib turganida ko‘zlari tasodifan janob leening yonida turgan Taeyong bilan to‘qnashdi. Shunda u Taeyongning boshini qashlab, unga qarab katta bir tabassum qilganini ko‘rdi.

Bu tabassum aynan unga atalgan edi. Quyoshdek porlab turardi. Uzoq vaqtgacha, Harlinning qaysar va yolg‘iz yuragiga shu nur porlab turdi.

Hatto keyin o‘sha iliq quyosh yonayotgan jazirama quyoshga aylansa-da, unga og‘riq va azob keltirsa-da, u bu ilk tabassumning qalbini titratgan lahzasini hech qachon unutmadi.

Harlin va Taeyong juda yaqin edi.
Garchi Harlinning fe’lida muzdek tikanlar bo‘lsa-da, u ko‘p marta Taeyongga urilsa ham, Taeyong buni o‘ziga olmay, kulib yuraverardi.

U ko‘z yoshlarini artdi va yurishni to‘xtatdi.

Orqasiga o‘girilib qaraganida, Taeyong uni ortidan nafasini rostlab quvib kelayotganini ko‘rdi. Qiz boshini burib qaraganini ko‘rgan zahoti, u noqulay holatda to‘xtadi va shunday gapirdi.

- eyyy, yig‘lama endi. men shunchaki jahlim chiqqani uchun aytganman, jiddiy qabul qilma — dedi u xuddi o‘zini oqlaganday.

- men seni inkor qilganim yo‘q, biz hali ham yaxshi do‘stmiz

Shundan so‘ng, u cho‘ntagidan ancha vaqt nimadurni qidirib, nihoyat ko‘p bargli pushti gullardan bir tutamini chiqarib, katta g‘urur bilan kulib, qizning kaftiga tutqazdi.

- bu senga!

Taeyongning tinimsiz harakatlari tufayli, nihoyat ba’zi bolalar uni yana qabul qila boshlashdi. Ular u bilan o‘ynab ko‘rishga harakat qilishdi, ammo Harlin bundan unchalik mamnun emas edi.

- men ular bilan o‘ynagim kelmaydi. faqat sen bilan o‘ynamoqchiman...

Garchi guruh bo‘lib o‘ynashayotgan bo‘lsalar-da, ular baribir ataylab Harlinni chetlatishardi. Endi Taeyongning atrofida ham ko‘proq o‘rtoqlari bor edi, u faqat unga qaramas, boshqa bolalar bilan gaplashib kulardi.

Qiz esa uni chaqirganida, Taeyong ba’zan eshitmasdi ham.

U Taeyongdan xafa bo‘lib qarab turgan edi, shu payt kichkina bir qizcha uning yonidan yugurib o‘tdi. Balki oyog‘i juda uzun bo‘lgani uchun, yoki qizcha juda tez yugurgani uchun oyoq ostini sezmay qoldi.

U tasodifan Harlinning oyog‘ini bosib ketdi va o‘zi yerga yiqildi. Qattiq yiqilganidan yig‘lab yubordi, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay qoldi.

Qandaydir sabab bilan, bu manzara Harlinga juda yoqimsiz tuyuldi.

- nimaga yig‘layapsan? o‘zing aybdorsan — nega bunchalik tez yugurasan?!

Yiqilishi unchalik yomon bo‘lmagan edi. Harlin bu qadar yig‘lashga nima sabab bo‘lganini tushunmadi.

- nega bunchalik injiqsan?

Bu so‘zlarni u taeyongdan o‘rgangan edi. Har safar taeyong uni yig‘latib qo‘ysa, qizni yupatishdan oldin doim.

- sen haddan tashqari injiqsan, — deb aytardi.

Garchi Harlin bu so‘zning to‘liq ma’nosini tushunmasa ham, uni yodlab olgan edi.

Bu qizchaning yig‘isi rosa asabga tegardi!

Harlin o‘zini bu qizchadan ancha zo‘rroq deb his qilardi — axir u ham yiqilib oyog‘ini og‘ritgan, lekin yig‘lamagan edi!

- hammasiga sen sababchisan! — dedi qizcha, harlinning gapidan keyin yanada baqirib yig‘lab.

Bu so‘zlar aytilgan zahoti, atrofdagi barcha bolalar nigohini Harlinga qaratishdi.

U yoshdagi bolalar hali sodda bo‘ladi. Ha, qizcha juda tez yugurgan edi va u, ehtimol, Harlinning oyog‘ini ko‘rmagan bo‘lishi mumkin, lekin bosib o‘tgan paytda baribir sezgan edi.

Harlin esa ilgari ham ba’zida bolalarni yig‘latgan, hattoki biroz oldin ham bu qizchani boshqa bolalar oldida masxara qilgan edi. Shuning uchun qizchaning birinchi fikri — bu qasddan qilingan, deb o‘ylash bo‘ldi.

Manashu voqea Harlinning hayotida ilk bor ataylab aybdor qilib ko‘rsatilgani edi.

U atrofdagi bolalarning shubhali nigohlariga e’tibor bermay, gavdasini tik tutdi va qaysarlik bilan javob berdi.

- bu aniq sening beparvoliging, hamma aybni boshqalarga to‘nkama!

- men shunchaki o‘zim yiqilib, aybni boshqalarga to‘nkaydigan darajada ahmoq emasman! — deb baqirdi qizcha. — bu sen eding! aynan sen meni yiqitding!

Qizcha vahimaga tushib, battar yig‘lab yubordi. Nihoyat, kattalardan kimdir aralashdi.

Odatda kattalar ishtirok etsa, bunday holatlar tez hal bo‘ladi. Kimningdir ota-onasi o‘z farzandini olib ketdi. Qolganlar esa boshqa joyga o‘ynagani ketishdi.

Avval gavjum bo‘lgan joyda endi faqat Harlin va Taeyong qolishdi.

Taeyong yelkasini qisib, qizning qo‘lidan ushlamoqchi bo‘ldi, lekin qiz o‘rnidan qo‘zg‘almadi.

- nima bo‘ldi? — deb so‘radi Taeyong hayrat bilan.

Harlin tikka turib, iyagini baland ko‘targan, ko‘zlari yaltirab turgan bo‘lsa-da, ularning ichida asta-asta yosh to‘plana boshladi.

U mushtlarini mahkam siqdi, yig‘lamaslikka harakat qilardi. Nigohini esa hech uzmay Taeyongga tikdi.

Atrofdagi bolalarning hech biri unga ishonmadi. Keyinroq kelgan kattalar ham unga ishonmadi.

Ularning ko‘zlarida faqat tanbeh va norozilik bor edi. Harlin buni aniq ko‘rdi: ular uni yoqtirmasdi.

- bo‘ldi, men senga ishonaman, — dedi Taeyong, katta odamga o‘xshab uning boshini silab — ertaga o‘zim ularga tushuntiraman

Harlin ko‘z yoshini artdi, lekin baribir mag‘rur ohangda gapirdi.

- ular xohlasa ishonishsin, xohlashmasa yo‘q. baribir ular meni yoqtirishmaydi, men ham ularni yoqtirmayman!

Boshlanishida boshqalarning gumoni va rad etishiga bardosh bera olmagan bo‘lsa ham, keyinchalik bunga ko‘nikdi. Va baribir e’tibor bermay qo‘ydi.

- farqi yo‘q. baribir ular mening uchun ahamiyatsiz odamlar. menga faqat men uchun muhim bo‘lgan odamlarning ishonchi kerak

- Harlin bu yaxshi emas

Keyin u qizni qo‘lidan ushlab tortdi. Ular birga qaytib ketishdi.
Taeyong unga tanbeh berib, xuddi kattalardek tarbiyalay boshladi.

- sen fe’lingni o‘zgartirishing kerak. aks holda, hech qachon do‘st orttira olmaysan

- men faqat sen bilan do‘st qbo'laman! men sendan boshqa hech kimni yoqtirmayman! — dedi Harlin qat’iyat bilan.

Taeyong esa yong‘oq daraxtining ostidan bir buta novdasini sindirib, qo‘lida beparvo o‘ynay boshladi.

Harlin esa qoshini chimirib, uning qo‘lidagi shoxchaga ishora qildi.

- men ham xohlayman!

“Hayotim qancha uzun bo‘lsa, shuncha davom etsin…”

Keyinchalik, ko‘p kechalarda Harlin osmonga qarab yotganida, Taeyong bilan o‘tgan har bir lahzasini birma-bir eslab chiqardi. Shunda tushundi:

Vaqt go‘yoki muzlab qolgandi. O‘zi tugadi deb o‘ylagan hayoti esa tugamagan edi.
Uning oldida faqat bitmas-tuganmas azob, sargardonlik va kurash qolgan edi.

Keyinchalik taeyong uni yana boshqa bolalar bilan tanishtirishga harakat qildi. Maktabga borganda ham do‘stlarini u bilan tanishtirdi. Afsuski, bu harakatlar foyda bermadi.

Harlin go‘yo tikonli, chiroyli va o‘ziga tortuvchi atirgulga o‘xshardi.
Lekin uni ushlab bo‘lmasdi.
Kimki bu gulni yulishni bilmasa yoki unga yaqinlasha olmasa — u shubhasiz jarohat olardi.

U uning har qanday fe’l-atvorlariga chidab beradi, g‘azablanganda ko‘nglini ovlaydi, va har doim unga mayda gullar bilan novdalar uzib berishni yaxshi ko‘radi.

Shuning uchun ham Harlin unga o‘zgacha tuyg‘ular baxsh etgan edi. U faqat unga bo‘ysunardi, u bilan birga loyda o‘ynab, tol novdalarini otda otar edi.

Keyinroq, Harlin tez-tez chuqur o‘yga cho‘mib qoladigan bo‘ldi. Avvalgi ishonchdan keyin, beqarorlik va xavotir kuchaydi, oxiri u o‘ziga bo‘lgan ishonchini butunlay yo‘qotdi...

Shunda u tushundi — ba’zida ayrim narsalarni ortiqcha o‘rganishga, chuqur tahlil qilishga hojat yo‘q. Chunki oxiriga yetib borganingda, topadigan narsang faqat parcha-parcha bo‘lgan tush bo‘lishi mumkin.

Hammasi qachon o‘zgargandi? Ehtimol, Eunbyol ikkisining orasiga aralashganidan boshlangan edi.

Eunbyol — Lee oilasining bog‘bonining qizi edi. U birinchi marta lee uyiga kelganida, otasi hech narsani bilmasdi, ammo Eunbyolning qiziqishi haddan ortiq edi. Uy bo‘ylab sayr qilayotganida yo‘lini yo‘qotdi. Keyinchalik uni topib, uyga qaytarishdi.

Tashqi ko‘rinishi jihatidan, Eunbyol Harlindan ancha past darajada edi. Xulq-atvori jihatidan esa, Harlinning kuchli va ta’sirli nufuzi oldida Eunbyol boshini ko‘tara olmasdi.

Faqatgina Eunbyol juda muloyim edi. U Taeyongga har doim mayin tabassum bilan, juda shirin va iltifotli muomala qilardi. Yaxshi tushunadigan, aqlli va tarbiyali edi.

- Harlin, men yangi do‘st topdim. xarakteri va fe’l-atvori juda zo‘r! o‘ylaymanki, siz ikkalangiz albatta yaqin dugona bo‘lasizlar!

Dam olish kunida Taeyong Harlinning uyiga yugurib bordi. U hayajon bilan uning qo‘lidan ushlab, o‘z uyiga yetaklab ketdi.

Harlin hammasini juda chiroyli tasavvur qilgan edi. Hatto o‘sha kuni uning uyida kechki ovqatni ham birga yeyishni istagan edi. Ammo qarshisida bir qiz silueti ko‘rinib qolganida, Harlinning qadamlari sekinlasha boshladi. Labidagi tabassum ham asta so‘ndi.

Qiz oq rangli, paxta va zig‘ir aralashmasidan tikilgan kombinezon-kuylakda edi. Katta kungaboqar gullari bilan bezatilgan edi. Juda ko‘zga tashlanardi. Harlin Taeyongning ilk bor o‘sha ko‘ylakni ko‘rib kulganini esladi.

- salom, mening ismim Eunbyol — dedi Eunbyol Taeyongning undashi bilan. U bir oz qo‘rqqan holda ikki qadam oldinga yurdi. Do‘stona jilmaydi. Ko‘zlari beg‘ubor va toza, qo‘rquv bilan Harlinga tikilib qaradi.

Ularning o‘zaro munosabatiga boqib, Harlin sovuq ohangda burni ostidan kuldi, unga qaradi.

- mening qanday yomon fe’l-atvorim borligini necha marta aytganman?! men senga o‘sha tartibsiz do‘stlaring bilan tanishishni istamasligimni aytgandim-ku

Bu — Harlinning hayotida ilk bor shunday bo‘layotgandi. U birinchi marta o‘zidan boshqa bir qiz bilan u yigitning bunchalik yaqin turganini ko‘rdi va birdan sevimli o‘yinchog‘i tortib olingandek tuyg‘uga tushdi.

U o‘zini tutolmay qoldi.

"Bu sening qizingmi?"
Bu so‘zlarni aytishga Harlinning tili bormadi.

- taeyong, sen faqat meni sev, boshqa hech kimni emas. eshitayapsanmi?

Ikkalasi ulg‘ayib borar ekan, ularning qarashlari ham kengayib bordi.

Taeyong esa bolaligidan do‘st tutishni yoqtirar, xushchaqchaqligi sababli qayerga bormasin, osonlik bilan do‘st topa olar edi. Avvaliga u Harlin bilan o‘ynab yurardi, ammo endi ulg‘ayishganlari sari, yigitlar yigitlar bilan, qizlar esa qizlar bilan yaqinlashardi. Shu sababli, Harlinning doimo uni tark etmay, unga yopishib yurishi Taeyong uchun qiyinchilik tug‘dirar edi.

- umr bo‘yi men bilan birga bo‘lishni xohlamaysanmi?

Uning fikrlashi Taeyongnikidan butunlay farqli edi. U g‘ayratli va manman edi. Aqlini taniganidan beri, Taeyongdan boshqa hech kim bilan yaqin bo‘lmagan. U uni yoqtirar edi, shuning uchun ham har doim u bilan birga bo‘lishni istar edi. Bu noto‘g‘rimi?

Aslida u noto‘g‘ri emasdi. Ammo u Taeyong noto‘g‘ri ish tutayotganiga ishonar edi.

- taeyong, tushunmayapman. nega sen ham meni qabul qilmaysan?

Uning bobosi unga: “Biror ishni yurakdan qilmasang, umuman qilmaganing ma’qul,” degan edi. U bu gapni sevgi uchun ham to‘g‘ri deb hisoblar edi.

Agar kimnidir chin dildan yoqtirsang, unga butun vujuding bilan mehr berishing kerak. Harlin esa aynan shunday qilayotganini his qilardi. U boshqalarning fikrlariga parvo qilmasdi, faqat Taeyongning qarashi unga muhim edi.

Shu so‘zlar ortidan u sovuq ohangda gapni to‘xtatdi.

- yaxshi, agar sen mening fikrim noto‘g‘ri deb hisoblasang, unda iltimos, endi mendan uzoq yurgin!

Ularning orasida ko‘p janjallar bo‘lgan edi, ba'zilari juda shiddatli ham o‘tgan. Ammo bu safar boshqacha edi. Bu safar, u uyiga qaytgach, taeyong ketidan quvmadi, uni tinchlantirmadi.

Harlin g‘azab bilan daftarlari va darsliklarini devorga otdi, eshikni yopdi va xonasida o‘zini yolg‘iz qoldirib, ko‘z yoshlariga bo‘kdi.

U bilmasdi — Taeyong ham iztirobda edi.

U qiz ketib borgach, hech qayoqqa qimirlamay, ketishini jim kuzatdi. Ko‘zlaridagi nur so‘ndi, so‘ngra tabassumi ham yo‘qoldi.

Taeyong g‘amgin tarzda sochini tirnab o‘ylardi. So‘ngra yerga o‘tirib oldi, xuddi tushkunlikka tushgandek, o‘tlar orasidan itquyruqni olib, og‘ziga tiqdi, so‘ng esa qo‘llarini yostiq qilgancha yerda cho‘zilib yotdi.

U hozirgina Harlin bilan janjallashgan edi, shuning uchun kayfiyati ham buzilgan edi. U uni albatta o‘ylardi. Axir ular birga ulg‘ayishgan, ularning orasida o‘ziga xos aloqadorlik bo‘lgan.

Taeyong ilgari Harlinni yetarlicha tushunaman deb o‘ylardi. Tushunmasa ham, unga murosa qilish oson edi. Uning injiq fe’lini bilardi, shunchaki birga o‘ynab kulish kifoya edi. Ammo qachondandir u Harlinning qadamlariga yetisha olmayotgandek tuyuldi.

Bola paytlaridan buyon, har gal kim aybdor bo‘lishidan qat’i nazar, doim avval uzr so‘raydigan u edi. Nega endi birinchi bo‘lib u emas, qizning o‘zi kelib uzr so‘ramasligi kerak?

Ha, bu safar u kutadi! Qizning o‘zi kelib uzr so‘rasin!

Taeyong shunday o‘yladi, ko‘zlarini osmonga tikdi va soxta tabassum bilan o‘zidagi xavotirni bosishga harakat qildi. U orzu qilardi — balki hozircha u g‘azablangandir, lekin ko‘p o‘tmay kelib, murosaga kelar...

Yarim kun o‘tdi. Kech bo‘ldi. Bir kun, ikki kun...

Ammo Harlindan na bir xabar, na bir harakat. Hatto ular o‘rtasida sovuqlik ham paydo bo‘la boshladi.

Ularning o‘rtasidagi munosabatlar sovuq bosqichga yetdi. Taeyong avval Harlinning fikrlarini tushunib olishni xohlagan edi, biroq Harlinning g‘ururi sabab uni izlamadi. Ikkalasi ham bir-biridan voz kechmasdan, oradagi ziddiyatni cho‘zib yurdi, hech kim birinchi bo‘lib yon bermadi.

Mire esa Taeyong bilan bir partada o‘qirdi. U chiroyli edi, xulqi ham yaxshi, doim kulib yurardi. Odatda, Taeyong bilan yaxshi chiqishardi. Vaqt o‘tib, ularning munosabatlarida o‘zgarishlar sezila boshladi.

Muhabbatning pushti pufaklari endi-endi paydo bo‘layotgan paytda, Taeyong va Mire rasmiy ravishda birga bo‘lishdi.

Avvaliga faqat suhbatlashish, so‘ng qo‘l ushlash, keyin esa hafta oxiri birga vaqt o‘tkazishga o‘tishdi. Oradan vaqt o‘tib, ular rasmiy e’lon qilmasalar ham, ularni ko‘rayotganlar bu munosabatni fahmlab bo‘lishgan edi.

Taeyongning maktabdagi obro‘si yuqori edi. U sevib qolganidan keyin bu xabar butun maktabga tez tarqaldi. Ammo Harlin, maktabdagilar bilan kam aloqa qilgani uchun, bu haqda eng kech eshitganlardan biri bo‘ldi.

O‘sha paytda ular munosabatlarini tiklab ulgurgan edi, biroq nimagadir, Harlin ularning orasidagi aloqada sovuqlik sezardi. Garchi Taeyong unga yana jilmayib qarasa ham, bu jilmayish endi o‘zgargan edi.

U Taeyong allaqachon sevgilisi borligini bilganda, ularning birga bo‘lganiga deyarli bir yil bo‘layotgan edi.

Biroz oldin u maktabda mish-mishlar eshitgan edi, lekin ishonmagan. U ularni yashirincha kuzatgan, lekin maktabda ular bir-biriga e’tibor qilmasdi. To... u ularni qo‘l ushlashgan holatda ko‘rmaguncha.

- sen nima qilyapsan?!

Harlinning miyasi qotib qoldi. U ikkalasining yoniga yugurib bordi, mirening boshidagi gulchambarni yulib olib, yerga irg‘itdi. U taeyongni g‘azab bilan itarib yubordi, deyarli baqirib yubordi.

- qanday qilib menga bunday munosabatda bo‘lishing mumkin?!

Taeyong bu kutilmagan hodisadan karaxt bo‘lib qoldi. U yerda yotgan gulchambarga tikildi, shokka tushgan Mireni himoya qilishga o‘tdi.

- men senga nima qildim?

Gapning tagida shunchaki bitta haqiqat bor edi — u Harlinni do‘st deb bilgan, hech qachon uni sevmagan. Shu sabab unga hech qachon ko‘ngil bermagan. Shunchaki oddiy haqiqat edi bu.

Bu mojaro oxir-oqibat shunchalik avj oldiki, Taeyong Mire bilan ajralishga majbur bo‘ldi. Lee oilasining aralashuvi sababli, Mire ertasi kuni maktabdan ko‘chib ketish hujjatlarini rasmiylashtirdi.

Keyin esa, Taeyong va Eunbyol o‘rtasidagi voqealar baribir Harlinga oshkor bo‘ldi.

U kechirimsizlik qilganini aytdi, o‘zi chekinishini va’da berdi. Lekin natija-chi?

Buvisi oxiri bo‘lib o‘rtadagi ishlarni bildi. O‘shanda Taeyong Eunbyolga bergan va’dasiga sodiq qoldi — u bosh egmadi, uni tashlab ketmadi. Hatto oilasi tomonidan chiqarib yuborilishiga tayyor edi.

Taeyong o‘qish bilan birga ishlay boshladi. Bu hayot deyarli bir yil davom etdi. Lekin ikki kishilik hayot hali ham yaxshi tomonga o‘zgarmadi. Eunbyol bunga toqat qila olmadi.

- taeyong, balki qaytarsan!

U bu kambag‘allikka toqat qila olmasdi. Ayniqsa har kuni sinfdoshlari yorqin kiyimlarda yurishsa, u o‘zini juda past ko‘rardi.

Taeyong ahmoq emas edi. Bu vaqtda u Eunbyol bilan bo‘lgan munosabatlar qanchalik beqarorligini anglab yetdi.
U bu munosabatni ehtiyotkorlik bilan asradi, lekin baribir asta-sekin kuchsizlanayotganini his qila boshladi.

Eunbyol uni yaxshi ko‘rgan — lekin nafaqat uni, balki uning oilasini ham.

U ilgari bu yigitga ergashishga harakat qilgan, lekin kambag‘allik qarshisida yengildi.

Taeyong unga kosmetika va kiyim sotib olish uchun tinimsiz mehnat qilgan edi, lekin Eunbyol arzon buyumlarga rozi emas edi.
Uning talablari ortib bordi. U Taeyongni qayta-qayta oilasidan kechirim so‘rashga majbur qilardi.
U oxiri uyda yolg‘iz qoldi.

Bu xuddi shunday edi — Eunbyolni sevganidan keyin ham, Taeyong uning “yaxshi qiz” emasligini bilsa-da, o‘zini to‘xtata olmadi.

U haqiqiy sevgini isbotlashga urindi. Yana va yana... lekin har safar parchalanib tushdi.

Narsalar butunlay nazoratdan chiqdi.
Harlin, asta-sekin undan uzoqlashayotgan bo‘lsa-da, birdan yana qarshisida paydo bo‘ldi.
U yana unga jilmayar, qiziqarli hazillar qilardi. Bolalikdagi uzoq yo‘qolgan tuyg‘ular uni larzaga soldi.

Soat tungi o‘n ikkini urdi. Taeyong devordagi eski soatga tikilib turardi.
Yangi yil kirib keldi, ammo bugun uning yonida turgan odam — Harlin edi.

O‘sha kechada ular ko‘p ichishdi. Ko‘p gaplashmadilar, ammo muhit iliq edi.

Taeyong birinchi bo‘lib mast bo‘ldi.
Harlin uni dam olish xonasiga olib bordi. Uning baland qaddi unga suyangan edi, ko‘zlari yumuq holda uxlab yotardi.

Harlin uning lablariga termulib ohiri egildi va uni o'pdi.

Qo‘llari titrardi. U uning paltoning tugmasini yechmoqchi bo‘ldi, lekin bir juft katta qo‘l uni to‘xtatdi.

Harlin faxr bilan boshini baland tutdi, qirollik oq oqqushidek.

- bu bir kechalik uxlash xolos. buning nimasi muammo?

Taeyongning ohangi bu safar g‘azabliroq edi. U Harlinni itarib yubordi, bir necha qadam orqaga chekinib, peshonasini ushladi.

- bo‘lmaydi, biz qilolmaymiz

- Harlin, meni qo‘yib yubor. avval ham seni sevmasligimni aytgan edim

- unda sen meni abadiy yomon ko‘raman deganingchi, bu ham hisobga kirmaydimi?

Qayerdandir jasorat topib, Harlin uning oldiga yugurib bordi, bo‘yinlariga qo‘lini o‘rardi va kuch bilan lablarini o‘pdi — go‘yoki butun kuchini shu o‘pishga jamlagan.

- taeyong, men ishonmayman — sen menga nisbatan mutlaqo befarqsan! hatto meni sevmagan bo‘lsang ham, tan olish shunchalik qiyinmi?!

Sevish?

Taeyong endi bu so‘zning ma’nosini anglamas edi. Mire va Eunbyoldan keyin bu tuyg‘u unga noaniq tuyulardi.

Lekin qanday bo‘lmasin, Harlin har doim uning yuragida o‘zgacha o‘rin egallagan.

Qanday o‘zga? O‘zi ham bilmasdi.
Do‘stlikmi, bolalikdagi xotirami, yoki kech anglagan sevgimi — ajrata olmasdi.

- men bir marta aytgan edim: qo‘llarni tutganimizda, ajralmaymiz — va men bunga butun umr ishonib yashadim

Taeyongning xatosi — Harlinni tushunmasdan, uni “himoya qilish”ga urinishida edi.
U hech qachon uning yuragiga kirishga harakat qilmagan.

Harlinning xatosi yanada og‘ir edi — u Taeyongning mehriga suyangan holda, yuragini ochmasdan, uni egallamoqchi bo‘ldi.

Bugun esa, ularning ortida qolgan o‘tmish bor xolos. Endi hech kimni ayblab bo‘lmaydi, ammo ular ham ortga qaytolmaydi.

- qanday bo‘lishidan qat’i nazar, kelajakda odamlar men haqimda nima deb o‘ylasa ham, sen mening yonimda turishing kerak, maylimi?

Bolalikdan eshitilmagan bu so‘zlar yodiga tushganida, Harlinning ko‘zlaridan yana bir tomchi yosh oqib tushdi.
U chin dildan afsuslandi. Butkul afsusda edi.

Harlin eshik yonida turgan Taeyongni ko‘rdi. U ko‘z yoshlarini artib, unga jilmaydi, uzoq unutilgan nom bilan murojaat qildi.

- mayli – taeyong ko‘zlarini yumdi, jilmaymayotganini yashirishga harakat qildi – dunyo juda katta, balki biz har birimiz o‘z najotimizni toparmi

- ha, dunyo katta, lekin... agar ikki yil ichida tasodifan yana uchrashib qolsak-chi?

Taeyong kuldi.

- qanday qilib bu mumkin bo‘lsin?

- lekin agar bu chindan sodir bo‘lsa — va shu ikki yil ichida biz hanuz chin sevgini topmagan bo‘lsak, bu balki... taqdirdir

Harlin jilmayishga harakat qilib gapirdi ko'zidan esa yosh oqardi.

- balki o'n yildan keyin, bir asrdan keyin... balki keyingi hayotda birga bo'lish imkonimiz bordir.... ammo shuni bil men har doim seni kutaman

- unda... men avval sog‘lig‘imni tiklayman, keyin bola tug‘sam bo‘ladimi?

Jungkook uning ustidagi adyolni tortib tashlamoqchi bo‘ldi, lekin mitsukining ko‘z yoshlari bilan to‘lgan mayda yuzini ko‘rgach, yuragi yumshab ketdi. Shu zahoti avval o‘ylagan hamma gaplarini unutdi va gapirdi.

- mayli. qachon xohlasang, o‘shanda bo‘ladi. xohlamasang — yo‘q

Yoz edi. Hona ichida konditsioner yoqilgan bo‘lsa ham, u adyol ostida yotganiga ancha bo‘lgan edi. Mitsukining sochlari ham ter, ham ko‘z yoshlari bilan butunlay ho‘l bo‘lib ketgan edi.

U uzoq vaqt Jungkookga tikilib turdi. Jungkook esa salfetka bilan uning ko‘z yoshlarini artib berayotgan edi. So‘ng mitsuki uning bilagidan ushlab, yig‘i aralash ovozda gapirdi.

- Jungkook... menga rostini ayt, sen bolalarni yoqtirmaysanmi?

U Jungkookning fikrlarini bilmasdi. Ammo o‘zi bolalarni juda yaxshi ko‘rardi.

Mitsuki hali yoshligida, uning eng katta orzusi yaxshi erkakka turmushga chiqib, chiroyli bola tug‘ish edi. Faqat Jungkook bilan tanishganidan keyin bu haqda gapirmay qo‘ygandi. Chunki u hech qachon bu odam bilan butun umr birga yashashni tasavvur qilmagandi.

Lekin bugun... ular orasidagi sevgi chuqur edi. Bu qadar vaqt o‘tib, mitsuki tushunib yetdi — Jungkook endi uning hayotining ajralmas bir qismiga aylangandi. U uni chin dildan sevardi va uni hech qachon yo‘qotishni istamasdi. Shuning uchun, u unga farzand berib, ularning naslini davom ettirishni istardi.

U doim o‘ylardi — Jungkook ham bolalarni yoqtiradi, deb.

Sevgi — bu faqat bir tomonlama bo‘lmaydi. Shuning uchun, Mitsuki Jungkook hamma narsada faqat unga moslashishini istardi. Agar u farzand istasa-yu, Jungkook istamasa, u bunga ham rozi bo‘lardi.

Shunga qaramay, yuzidagi g‘amgin ifodani yashira olmadi. Jungkook esa buni darrov ilg‘adi va aynan shu sababdan yuragi yanada ezildi.

- xiaosi, sen o‘zingni ortiqcha qiynayapsan — dedi u uni mahkam quchoqlab, ko‘zlarini yumar ekan. — avval sog‘lig‘ingni tiklab ol. achon tayyor bo‘lsang, nima istasang — hammasi bo‘ladi

Jungkookning ko‘zlarida bir lahzalik g‘am ohangi ko‘rindi. U mitsukini quchog‘ida mahkam ushladi, yuzini ko‘rsatmaslik uchun. Ichida esa bir narsani o‘ylay boshladi — qanday harakat qilish kerakligini.

Agar... agar men va mitsuki, albatta farzand ko‘rishimiz kerak bo‘lsa, unda shu ondan boshlab men Jeon oilasini tartibga solish uchun chin dildan harakat qilishim kerak...

Jungkook va’dasini berganidan keyin Dong Tsi sog‘lig‘iga jiddiy e’tibor bera boshladi.

Uning oshqozoni yomon edi, ovqatga juda tanlab yondashardi. Natijada organizmiga kerakli oziq moddalar yetishmasdi va immuniteti past edi. Jungkook uni bir qancha yomon ko‘rgan ovqatlarni yeyishga ko‘ndirdi. Ammo mitsuki ularni yeganidan so‘ng ko‘pincha qayt qilib yuborardi.

Jungkook hatto unga tabobat bo‘yicha shifokor chaqirdi. Lekin o‘sha davrda mitsukining ruhiy holati juda past bo‘lgani sababli, sog‘ligi deyarli yana buzilib ketdi. U hatto ketma-ket og‘ir kasalliklarga ham uchradi.

Endi esa mitsuki o‘zi tashabbus bilan Jungkookdan shifokorini chaqirishni so‘radi. Nafaqat dori ichishda yordam berdi, balki har bir foydali retseptni yozib olib, qat’iy amal qildi. Hatto yoqtirmasa ham, to‘liq tugatmasdan turmasdi.

Bir oz vaqt o‘tib, tana vazni sezilarli oshmagan bo‘lsa-da, mitsukining yuzi oldingidan ancha rangpar bo‘lib, sog‘lom va tetik ko‘rina boshladi.

Mitsuki, Jungkook ertalablari nonushta qilmasligini bilib qolgach, har kuni erta uyg‘onib, unga nonushta tayyorlay boshladi. Garchi... ta’mi gohida yaxshi, gohida esa juda yomon bo‘lsa-da.

- tatib ko‘r. hozirgina Chen xolaga tatib ko‘ring dedim, u: ‘na sho‘r, na bemaza — yaxshi chiqibdi’, dedi

Ha, bu safar u ancha muvaffaqiyatli bo‘lgandi. Hech bo‘lmaganda, avvalgidek tuzni oshirib yubormagan edi.

- men mashq qilishga chiqaman!

Mitsuki unga yaqinlashib, yuzidan o‘pdi. Ammo ketmoqchi bo‘lganida, Jungkook uning bilagidan ushlab qoldi.

Bir o‘pishdan so‘ng Jungkook uning bo‘yniga yuzini yashirib, yupqa lablari bilan ohista terisiga tegdi.

- xiaoci meni qanday muhitda ulg'ayganimni bilasan. men faqat seni umrim davomida sevishimni va’da bera olaman. ammo farzandimizni sevolmasamchi? dadamga o'xshagan odam bo'lib qolamanmi?

Xuddi otasi rafiqasini sevib, lekin uni sevmagani kabi.

- ishonchim komil men homilador bo'lganimda sen uni qachon thg'ilarkan deb kutjb yashaysan. tug'ilganidan so'ng esa uning kichik tanasini bag'ringga bosib hammadan himoya qilgin keladi. men sen eng ajoyib ota bo'lishingga ishonaman!

Mitsukii ko‘zlarini yumdi, Jungkook esa uning yuzidan birin-ketin o‘pdi. Mitsukining yuzida baxtli tabassum paydo bo‘ldi.

Jungkook — u yoshlikdagi yashira olmagan dahshatli tush edi, ammo endi u hech qachon uyg‘onishni istamaydigan go‘zal orzuga aylangan edi.

Yillar oqsoq, lekin sevgi eskirmaydi. Mitsuki biladi — ular hali oldinda uzoq vaqtga egalar, butun umrlari davomida bir-birining hayotini iliq qilish uchun yetadigan darajada uzoq.

Mitsuki homilador bo'lgach Jungkook uni tez - tez doktorga tekshirtirar, doktor nima desa uni qilardi. Iloji boricha homiladorlik vaqti mitsuki uchun qiyin o'tmasligiga harakat qilardi.

Mitsukining sog‘lig‘i endi ancha yaxshi bo‘lsa-da, u oddiy homilador ayollarga nisbatan ancha zaif edi. Bu bola ham osonlik bilan homilador bo‘lmagan edi. Homiladorlik boshlangan kundan beri, Jungkook har kuni xavotirda yashardi — nimadir bo‘lib qolishidan qo‘rqardi.

Ammo baribir, mitsukiining boshiga falokat tushdi. Yana o‘sha... uning kompaniyasida. Agar Jungkook o‘sha paytda vaqtida yetib kelmaganida, oqibatlar dahshatli bo‘lardi

Ayollar hojatxonasida:

Sulin masxarali ohangda gapirdi.

- mitsuki kim o‘zi? daraxtga chiqib olgan yovvoyi chumchuq xolos. Jungkook bilan bo‘lgan bo‘lsa ham, baribir u oddiy bir yovvoyi tovuq

Yana bir ayol unga tanbeh berdi:

- voy, bu nima deganing? axir hozir u janob jeonning farzandini ko‘tarib yuribdi-ku!

Mitsuki hojatxona oldidagi kutish xonasida turgan edi. Ichkaridan bu gaplarni eshitdi. Shunchaki kompaniyaga kirgan kuni, birinchi marta homilador holatda kelgan edi — kutilmagan holda o‘zi haqidagi so‘zlarni eshitdi.

Ichkaridan poshna tovushi eshitildi. Mitsuki hech narsa demay, sovuq nigoh bilan ikkala ayolga qarab turdi.

- je... jeon xonim

Ayolning uzidan qon qochdi, orqasidagiga yordam umidida qaradi.

Sulin esa, o‘zini ustun his qilib, yuzida soxta tabassum bilan gapirdi.

- men bema’nilik gapirganim yo‘q, bu aslida sizga tilak edi-ku

Boshqalarning hayratli nigohlariga parvo qilmay, bir necha qadam mitsukiga yaqinlashdi. Yuzida nafrat aralash xiralik bor edi.

- men tushunmayapman, Jungkook sendan nima topdi? axir men sening o‘zingdan ham yaxshi edim! shunga qaramay, u seni tanladi!

Bu so‘zlar Sulinni yana ham jahlga soldi. U og‘zini ochib baqira boshladi. Keyin esa u mitsukini devorga itardi.

- sening kimligingni bilasanmi? sen endi homilador bo‘lganing bilan uni egallayman deb o‘ylayapsanmi? men yillar davomida Jungkook bilan birgamandim! men Han oilasining qiziman!

U mitsukining qorniga tik boqib, g‘azab bilan so‘zlarini davom ettirdi.

- abort qil, tushir bolani! ABORT QILDIR JIN URSIN!!!

Shu payt Jungkook yugurib keldi. U mitsukini qornini ushlab qo'rqib o'tirganini ko'rdi,rangi oqarib ketganini ko‘rdi va yordamchisiga shoshilib gapirdi.

- tez! doktor parkga qo‘ng‘iroq qil, hoziroq shu yerga kelsin!

Sulin esa tiz cho‘kib yig‘lab yolvordi.

- janob jeon, meni kechiring! men bunday qilishni istamagan edim, shunchaki... shunchaki rashk qildim!

Sulin boy edi va uning ota-onasi ham mashhur tadbirkorlar edi. Uning oilasi kabi odamlar bemalol o‘qishni tugatgach, o‘z kompaniyasiga kirib ishlashlari mumkin edi. Biroq u o‘qishni tugatgach, Jungkookning yonida kotiba bo‘lishni tanladi.

U iqtidorli, chiroyli va kuchli oilaga ega edi, shuning uchun har doim Jungkookni o‘ziga rom eta olishiga ishonardi. Ammo oxirida kutganining o‘rniga u faqat uning turmush qurishi haqidagi xabarni eshitdi.

Bu unchalik muhim emas.

Sulin o‘ylashicha, Jungkook kabi erkak faqat haddan tashqari sho‘x edi. U faqat yangilik deb mitsukiga uylanayotgan edi. Yangilik o‘tgach, ular baribir ajrashishadi, va o‘shanda Jungkook unga qaytib keladi deb o'yladi. Shuning uchun u hech qachon mitsukini “uning xotin” deb atamagan — chunki uning qalbida haqiqiy xotin o‘zi edi.

Ammo Jungkookning sovuq so‘zlari uni haqiqatga qaytardi. U hech qanday his-tuyg‘usiz chiroyli ko‘zlariga qarab qoldi, ko‘zlaridan esa yosh to‘kilardi. Axir u mitsukiga boqayotganida qanchalik muloyim bo‘lishi mumkin edi!

Jungkook mitsukini chin dildan sevardi. Hatto boshidan oxirigacha, bu erkakning yuragida hech qachon Sulin uchun joy bo‘lmagan edi!

Endi u o‘zini alday olmasdi. Yuragidagi hasad va g‘azab asta-sekin oshib borayotgan edi. Nega?.. Nega u bunchalik ko‘p narsani berdi-yu, Jungkook unga faqatgina muhabbatni ravo ko‘rmadi?

Yo‘q, u buni qabul qila olmaydi!

Ammo u hech qanday rahm-shafqat ko‘rsatmaganini ko‘rib, Sulin umidsizlikka tushdi va g‘azab bilan po‘pisa qila boshladi.

- Jungkook, men yillar davomida sen bilan bo‘ldim. menga nisbatan hech qanday his-tuyg‘uing yo‘qmi?

Jungkook peshonasini ishqadi. U ofis yo‘nalishiga qarab bir nazar soldi-da, asta-sekin Sulin tomon yurdi.

- Han Sulin – unga yaqinlashdi, ingichka lablari yengil egildi va faqat ikkovlarigina eshitadigan ohangda gapirdi – bu hayotingda... homilador bo‘lganingni menga hech qachon bildirmaganing ma’qul

Bugun kompaniyada ko‘plab odamlar kotiba Han Sulinni kompaniyadan sudrab olib chiqilayotganini ko‘rishdi. U ilgari o‘ziga juda ishonchli va go‘zal edi, ammo hozirgi paytda kiyimlari betartib, bir nechta baland bo‘yli tan soqchilar uni og‘zini berkitib olib chiqishayotgan edi. Uning ko‘zlari Jungkookga vahimali qarab, yuzidan esa ko‘z yoshlar oqayotgan edi.

U xiaoci aytgan hamma narsani eshitishi mumkin, ammo bu hech qachon uni ranjitmaslik sharti bilan. O‘zi ayolining o‘zini ham himoya qila olmasa, qanday qilib yaxshi inson bo‘la oladi?

Han Sulin? Uni hech qachon kechirmaydi. Kimki xiaociga ozor yetkazsa — hech qachon uni kechirmaydi.

Doktor mitsukini tekshirib hammasi joyida ekanligini aytdi va ketdi. Jungkook sekinlik bilan dam olish xonasining eshigini ochdi va katta to‘shakda uxlayotgan xotinchasiga qarab jimgina kulib qo‘ydi.

Kitoblarda yozilishicha, homilador ayolning teri teshikchalari bo‘sh bo‘lib, shamolga sezuvchan bo‘ladi. Shuning uchun konditsioner ishlayotgan xonada bevosita sovuq shamolga tushishdan ehtiyot bo‘lish kerak. Jungkook biroz o‘ylab turdi, keyin ayolini bag‘riga oldi va orqasi bilan shamol yo‘nalishini to‘sdi.

Mitsuki homilador bo‘lganidan beri Jungkook tamoman chekishni tashladi va uning yonida elektron qurilmalardan foydalanmaslikka harakat qilardi. Unga yaxshi qarash uchun kechalari ham ish qilib yurardi. Hozir esa yumshoq tanasini bag‘riga bosib turib, biroz uyqu bosayotganini sezdi.

Ehtimol, homilador bo‘lgani uchun, undan doim shirin sutga o‘xshash hid kelardi. U butunlay yumshoqroq bo‘lib qolgan, chiroyli yuzi esa g‘unchaday pushti bo‘lib, ayniqsa o‘ta jozibali edi. Hattoki u bir necha yildan beri turmushda bo‘lgan homilador ayolga emas, go‘yo yosh qizchaga o‘xshardi.

Jungkook unga uzoq qarab turdi, ammo o‘zini tiya olmay, yuzidan o‘pib qo‘ydi. Bu o‘pich ahamiyatsizdek tuyulsa-da, u mitsukini uyg‘otib yubordi.

U har kuni och holda uyg‘onadi, to‘yadi, charchaydi. Ammo shunga qaramay, har safar iste’mol qilgan oziq-ovqatlari go‘yoki darrov chaqaloqqa o‘tib ketadigandek tuyulardi. U o‘zi uchun deyarli hech nima qoldirmayotgandek edi.

Va hozir u yana taomlanishni boshlayotgan edi.

- oziq moddalarni juda yaxshi o‘zlashtiryapti – deb jilmaydi mitsuki va qorniga qo‘lini qo‘ydi. Bu chaqaloqlarining sog‘lom ekanidan darak edi. U albatta go‘zal va nozik bo‘lib tug‘iladi — aynan manzaradek.

Jungkook mevaning bir bo‘lagini olib, keyin egilib mitsukiga yedirdi.

Mitsuki avval itoatkorlik bilan yedi, ammo bir oz norozi ohangda aytdi.

- o‘zim yeb olaman-ku, bunaqa qildiraverma...

Garchi ilgari birov og‘ziga ovqat tutishiga qarshi bo‘lsa-da, u ohirgi payt Jungkook uni ovqatlantirishigs o'rganib qolgan edi.

U biroz qoshlarini chimirib, yengil kulimsirab egildi.

- xiaoci, yana 'o‘zim yemasdan yedirishingni istayman' demoqchisanmi?"

U go‘yoki kichkina xamsterday, og‘zini to‘ldirib, unga boqardi.
Jungkook hayron va mehr bilan iyagini ohista qashidi.

- xiaoci, oxirgi paytda ancha semiribsan

- nimaga bu gaping... go‘yoki ‘cho‘chqa semiribdi — so‘yishga tayyor’ deganday bo‘lyapti?

Jungkook uning gapidan so'ng baland ovozda kulib yubordi. Qizning boshini silab uning qirmizi lablarini o'ziniki bilan birlashtirdi.

Vaqt o‘tgan sayin, mitsukining qorni kundan-kunga kattalashdi,
va qish ham yaqinlashdi.

Mitsuki derazadan tashqaridagi to‘kilgan barglarga qarab, qornini silab, xavotirga tushdi.
Ilgari u shamollasa, bunga e’tibor qilmasdi, lekin hozir homilador, shamollash katta muammo bo‘ladi.
Shuning uchun u har kuni o‘zini uch qavat qilib o‘rab yurardi, sovqotib qolishdan qo‘rqardi.

Bugun o'sha kun ham kelgan edi. Jungkook aperatsiya xonasi yonida u yoqdan bu yoqga yurar hech tinchlana olmarsdi.

Mitsukiga yoki hali tug'ilmagan bolasiga nimadjr bo'lish haqida fikrlar uni vahimaga solardi.

Soatga qaradi allaqachon ular kirib ketganligiga ikki soatdan oshdi ammo haligacha chiqishmayabdi.

Jungkookning sabri tugar ekan ohirgi daqiqalarda aperatsiya xonasidan doktor chiqib keldi.

Doktor katta bir vazifani bajargandek uning oldiga keldi va jilmayib gapirdi.

- tabriklayman janob jeon ota bo'ldingiz

Doktor ishini yaxshi uddalaganidan va hech qanday muammo bo'lmagani uchun shukr qilardi.

- rafiqangizni va o'g'lingizni hademay palataga olib o'tishadi. o'sha vaqtda ularni ko'rishingiz mumkin

Ohiri doktor ketdi. Jungkook esa joyida haligacha hayratda turardi.

Demak doktor hammasi joyida dedi? Uning rafiqasi va o'g'li sog' salomat.

Anchadan keyin Jungkook xonaga kirdi. Mitsukining xolsiz oqarib ketgan yuzini ko'rdi. U to'g'ri uning oldiga bordi egilib peshonasidan o'pib qo'ydi.

- sen ajoyib ish qilding azizam. sen uddalading. hammasi uchun rahmat

Jungkook bir muncha vaqt uning boshini silab turdi so'ngra inkubator ichida yotgan kichik mayin tanaga ko'zi tushdi.

Yuragi qattiq urib ketgandek bo'ldi. Nahotki u ota bo'lgan bo'lsa. Jungkook ancha vaqt uni tomosha qilib turdi. So'ngra ehtiyotkorlik bilan uni ko'tardi, huddi birgina noto'g'ri harakat unga ziyon yetkazadigandek edi go'yo.

Oradan besh yil o'tdi.

- aka! akajon!

Nari har doim akasini takror - takror chaqirishni yaxshi ko'rardi, xuddi tuxum qo'yayotgan mayda tovuqday.

- Jino aka dada bilan hoziroq pastga tush. tushlik tayyor. onam bilan men kutyabmiz

Nari baland ovozda pastda turib baqirib gapirardi. Uning ovozi aniq tiniq ikkinchi qavatga eshitildi.

Nari har doim uyda shovqin qilar baland ovozda baqirib kulardi. Ammo bunga hech kim qarshi emasdi. Chunki hamma uchun bu kichkina qizning kulgusini eshitish yoqimli edi.

mana darlings his possession fanficining yakuniy qismiga ham keldik. to'g'risi o'zimga ham bu fanfic juda yoqdi. ancha vaqt bu ffni yozib, o'qishga vaqt ketkazib shu ff bilan yashadim. his possession fanficining boshidan ohirgacha men bilan birga bo'lib qo'llab quvvatlab kelganingizdan hursandman. darlings bugunga fanfic uchun uzundan uzoq bo'lgan o'qiganingizda bu ff sizlarga qanchalik tasurroq qoldirgan izohlaringizni kutib qolaman.

𓂃 ִֶָ 𝒯𝒽𝒾𝓈 𝒾𝓈𝓃'𝓉 𝓉𝒽𝑒 𝑒𝓃𝒹. 𝒯𝒽𝒾𝓈 𝒾𝓈 𝓉𝒽𝑒 𝒷𝑒𝑔𝒾𝓃𝓃𝒾𝓃𝑔...

Tttyu7

2025-08-16T15:47:12.907Z

*In the quiet lecture hall, as the professor delivered a lengthy explanation about “the impact of inflation on consumer behavior,” everything was moving with a dull routine. Nothing stood out except the scribbling of pens and the monotony of theoretical words. Suddenly, that silence was interrupted by the soft sound of footsteps… it was Fabio.*

*His usual tardiness surprised no one, but today he seemed more cautious, trying to sneak quietly to one of the seats without drawing attention. However, the professor who had a radar-like sense that missed nothing turned toward him with a stern look and a serious voice.*

“Fabio, since you’ve finally joined us, tell us… what’s the relationship between supply and demand in an elastic market?”

*He froze in place, as if time had stopped. His eyes were lost, and his mind… exactly as he feared, completely blank. But luck or perhaps fate was on his side. By chance, he was standing next to your seat. You looked at him with a half-smile and whispered the answer.*

“When the price drops, demand increases.”

*He repeated it quickly and confidently, though his heart was pounding wildly. The professor finally smiled and allowed him to sit. He took the seat next to you, and his eyes didn’t leave your face. He hadn’t noticed you before or maybe he hadn’t noticed you the way he should have but in that moment, everything changed. That was the beginning of your story.*

*From that day on, Fabio made sure to arrive early, just to sit next to you, to talk with you, to ask about lectures… or perhaps about things completely unrelated to class. Slowly, the casual conversations turned into shared laughter, then into shy meetings at the university library, and eventually into long hours of phone conversations.*

*After graduation, Fabio began his professional journey. He wasn’t just the disorganized guy who was always late he carried ambition and a deep drive for success. He joined his father’s company and soon rose to become the CEO.*

*Despite his busy schedule, he never changed with you. He always made time for you. And one evening, at your usual café, there was something different about him. He looked nervous. He ordered your favorite cake with his usual smile, but his eyes kept shifting anxiously between you and the cake as you chatted away, oblivious.*

*He had hidden the surprise a ring carefully inside the cake. He was waiting for the moment when you’d stop talking and notice the sparkle. But the realization never came. Instead, you started coughing violently, your face turning pale, as if you were choking.*

*In a moment of panic, he jumped to his feet, stood behind you, and began pressing on your abdomen, trying to save you from choking.*

*As you gasped for air and tried to process what had just happened, he said, in a tone that was somewhere between a joke and genuine concern.*

“I wanted you to wear the ring… not swallow it.”

Iblisning sevgisi

2025-08-11T09:07:14.984Z

chapter - 1

" Ular seni qanchalik muhim ekanligingni bilishmaydi
Ular yuragimga nima qilganingni ham bilishmaydi
Ular nima desa deyaversin
Chunki ular biz haqimizda hech narsa bilishmaydi "

- xayr, Kris! — gapirdi u quvnoq ohangda va qarshisida turgan do‘stiga qo‘li bilan xayrlashib silkitdi.

Kris ham unga iliq jilmaydi.

- xayr, bella — gapirdi. So‘ng yo‘lida davom etib,uning uyi yonidan o‘tib ketdi, lzabella esa ichkariga kirdi.

- men keldim, oyijon — gapirdi Izabella baland ovozda.

- xush kelibsan, qizalog'im. borib yuvinib ol, birga tushlik qilamiz. dadang bir necha daqiqadan keyin keladi

Onasining so‘zlaridan so‘ng lzabella qoshlarini chimirib qaradi.

- dadam tushlikga keladimi?

Odatda otasi ish bilan band bo‘lganligi sababli tushlikka kelmasdi. U juda mohir yurist edi, lekin baribir rafiqasi va qizi bilan vaqt o‘tkazishga harakat qilardi.

- ha, qizalog'im, bugun bizga bir gap aytmoqchi ekan. shu bahonada tushlik ham qiladi — gapirdi Amanda ishida to'xtamay.

‘Demak, bu muhim narsa bo‘lsa kerak,’ deb o‘yladi lzabella ichida va xonasiga kirib ketdi.

U dush qabul qilgach, qulay kiyimlar kiyib, hammomdan chiqdi.

Sochlarini sochiq bilan artdi va bir muddat ochiq holda qoldirdi.

Shu payt mashina signal chaldi — otasi kelganini bildirdi.

Izabella jilmayib, xonasidan chiqdi va eshikni ochish uchun bordi.

- xush kelibsiz, dadajon! — gapirdi u quvonch bilan baland ovozda qiqirlab kulib.

Samuel uni quchoqlab, boshini mayin siladi. Ular birga ichkariga kirishdi.

- qanday baxtliman, shunaqa shirin qizim borligidan, to‘g‘rimi, Amanda? — gapirdi u xotiniga murojaat qilib.

Amanda esa uning gaplariga ko‘zini olib qochdi.

- ha-ha, shunaqa shirin qizing bor. lekin rafiqangchi, u shirin emasmi? — deb so‘radi va divanga qarab yurdi.

- u ham juda shirin, lekin qizimizdan kamroq — Samuel jilmayib yana qizining peshonasidan o'pdi.

Shu so‘zlardan so‘ng ular bir-birlariga barakalla deb qo'l urishtirishdi. Amanda esa ularni ko‘z yumib kuzatdi.

Izabella va otasi onasini asabiga tegishni yoqtirishardi,uni g‘azablantirishdi, keyin esa birgalikda uning “qahriga” duch kelishardi.

Amanda ham ularga qo‘shildi.

- kuning qanday o'tdi?

- yaxshi o‘tdi, lekin bugun kechqurun bir biznes tadbir bor. juda ko‘p boy va kuchli odamlar bo‘ladi. bu tadbirni mening eng muhim mijozlarimdan biri tashkil etmoqda

Izabella va Amanda jim tinglashardi.

- ooo, demak, siz kechqurun band bo‘lasiz, to‘g‘rimi? — gapirdi lzabella.

Uning yuzidagi porloq tabassum so‘ndi va lablarida kichik puchmoq paydo bo‘ldi.

- hey, hey, mitti xonim, xafa bo‘lma. mening mijozim hammamizni taklif qilgan

Izabellaning jigarrang ko‘zlarida hayajon porladi.

- lekin… — Samuel biroz to'xtab keyin yana gapida davom etdi.

- men aytgandek, u yerda boy va kuchli odamlar bo‘ladi… ba’zilar mafiyalar ham. men sizlarning bunday muhitga tushishingizni xohlamayman. shuning uchun… sizlar bormaysi—

- dada! — lzabella uning gapini tugatishga qo‘ymay, xunob ohangda gapni bo‘ldi.

- bizni ham olib boring, iltimos! — gapirdi u ko'zini pir piratgancha.

- tushun, bella… u yerda juda xavfli odamlar bo‘ladi — dedi yumshoq ohangda.

- ammo siz ham o‘sha odamlar orasida bo‘lasiz-ku

- yo‘q demak — yo‘q! — dedi Samuel endi qat’iyroq ohangda va jiddiy nigoh bilan qiziga qaradi.

- oyijonnn… — dedi u ovozi titrab.

- yo‘q, qizalog'im. bizni eshit — dedi onasi ham qat’iy ohangda.

Izabella yengilganini his qilib, tiz cho‘kkanicha o'tirib tizasiga qaradi.

- biz seni xavf ostiga qo‘ymoqchi emasmiz, qizalog'im — dedi onasi mehr bilan.

Izabella bosh irg‘adi.

- yaxshi, bu tadbirdan keyin birga oilaviy sayohatga boramiz, xo‘pmi? — dedi Samuel, uni ovutmoqchi bo‘lib.

- okay… — dedi lzabella, yuzidan bir tomchi yosh sirg‘alib tushdi.

U darrov ko'z yoshlarini artib tashladi, lekin ota-onasi buni payqab qolishdi va bir-birlariga qarashdi.

Izabella har safar ota-onasi unga baland ovozda gapirsa, yig‘lardi. Shuning uchun u nima desa, ular qilardi.

U bolaligidan juda sezgir edi.

Uning butun hayoti faqat do‘sti Kris va ota-onasi atrofida aylangandek edi.

Bunday kichik narsa uchun yig‘lash biroz g‘alati tuyulishi mumkin, lekin lzabella ko‘tarilgan ovozlarga nisbatan sezgir edi.

U har doim shunaqa rasmiy tadbirlarda qatnashishni orzu qilgan edi. Lekin introvert va bo‘lgani uchun, butun o‘n sakkiz yillik hayoti davomida oddiy bir ziyofatga ham bormagan.

Bugun esa — unga oltin imkoniyat nasib etgandi. Bundan ham muhimrog‘i — u yerda ota-onasi ham bo‘ladi. Lekin u baribir xavfli odamlar keladigan joyga borishni xohlardi.

Samuel chuqur xo‘rsindi, yuragi siqildi va so‘ng gapirdi.

- yaxshi, yaxshi, yig‘lama… boramiz

Izabella unga qarab, bu faqat uni tinchlantirish uchun aytilgan yolg‘on emasligini tekshirgancha ko‘z yugurtirdi.

Ishonch hosil qilganidan so‘ng, yuzida tabassum paydo bo‘ldi va gapirdi.

- vada beraman, sizning yoningizdan bir soniyaga ham ketmayman

Onasi hanuz biroz ikkilanayotgan edi, ammo baribir bosh irg‘ab so'ngra gapirdi.

- yaxshi, yaxshi, endi tushlik qilaylik. sening hissiy “shantajing” sabab ovqat sovib qoladi!

Amandaimning kulgili ohangi og‘ir muhitni yengillashtirdi. Samuel va lzabella esa baland ovozda kulib yuborishdi.

Tushlikdan so‘ng otasi ishga qaytdi.

- soat 8 gacha tayyor bo‘linglar — deb tayinladi.

Izabella onasiga idish-tovoqlarni yuvishga yordam berdi va so‘ng xonasiga dam olishga ketdi.

Soatga qaradi: 15:38 edi. U cho‘zilib esnadi va qo‘llarini yuqoriga cho‘zdi.

Izabella.pov:

Men yotog'imga yotdim va ko‘zimni yumdim. Adyolni ustimga tortdim.
Sochim hali ham dushdan ho‘l edi, shuning uchun ularni ochiq holda qoldirdim.

Bugungi tadbir haqida o‘y-xayollarimga keldi. Ichimdan nimadir o‘zgacha, g‘alati bir tuyg‘u o‘tdi — bu faqat hayajon emas edi.

Qancha odam keladi o‘sha yerga?
Vahima ichimni yemira boshladi. Yuragim qattiq urardi,asablarim taranglashdi. Men ko‘p odamlar orasida o‘zimni noqulay his qilaman, ammo bu qo‘rquvni yengishim kerak.

Ko‘zlarimni mahkam yumdim va o‘zimni taskinlantirdim: “buni uddalayman.”

Asta-sekin uyqu bosdi va men orzularim dunyosiga g‘arq bo‘ldim. Boshim uzra aylanayotgan ventilyatorning asta ovozi xona bo‘ylab taralib, menga osoyishtalik baxsh etardi…

Ammo ichimdagi o‘sha g‘alati tuyg‘uni haydab yuborolmadim.

- ohh! — dedi Amanda, qizi oldida turganini ko‘rib.

Izabella tizzagacha bo‘lgan,oddiy va nafis libos kiygan edi. Bu libos uning gavdasini juda chiroyli, ammo kamtarona tarzda yopib turardi.

Uzun qora sochlari to‘lqinsimon tusda turar, och pushti rangdagi lablaridan kulgi to‘kilib chiqardi.

Ko‘zlari chaqnardi. U past poshna tuflida onasi tomon yurdi.

- juda go‘zalsan, qizalog'im

Izabellaning yonoqlari qizargan edi. Onasi uning boshini silab, tabassum qildi.

Soat 20:00 atrofida edi. Ikkalasi otasining chiqishini kutishardi.

- sizdan chiroyli emasman, oyijon — gapirdi jilmayib.

Bu so‘zlardan Amanda erib ketdi. Ular bir-birlari bilan suhbatlashayotgan edi, to bir ovoz ularni to‘xtatmaguncha.

- ko'rinishim qandayanda, xonimlar?

Samuel ikki qo‘lini ochgancha ularning qarshisida turardi.

Izabella unga bosh barmog‘ini ko‘rsatdi, jilmaydi.

- ajoyib!

- ha, yaxshi — gapirdi Amanda qiziga qo'shilib.

Samuel esa jilmayib qo'ydi.

- bilaman, men juda ham kelishganman, to‘g‘rimi, qizalog'im?

Izabella bosh irg'adi.

- ko‘rdingmi! — dedi u g‘urur bilan. Amanda esa ko‘zlarini olaytirdi. Izabella esa ularning munozaralarini kulib kuzatdi.

- lzabella – gapirdi Samuel. Bu safar uning ovozi jiddiylashdi.

Izabellaning yuzidagi tabassum asta yo‘qoldi.

- ha dadajon?

- bugungi tadbirda biror joyga bizsiz ketmaysan. va onangning qo‘lini qo‘yib yubormaysan. uyga qaytgunimizcha shunday qoladi — dedi u qat’iy ohangda. Ammo ovozida xavotir aralash edi.

Izabella tushungan holda bosh irg‘adi. U bilar edi — ota-onasi shunchaki uni himoya qilmoqchi edi.

Ammo ular ohangini ko‘tarsa, baribir u o‘zini tutolmaydi.

Samuel hozir haddan tashqari himoyachi bo‘layotgandi, ammo bu dunyo haqiqatini yaxshi bilardi.

- agar biror holatda bizni topa olmasang, hech kim bilan gaplashma. takrorlayman. HECH KIM bilan gaplashma. kimdir senga biror narsa aytmoqchi bo‘lsa ham, javob bermaysan. tushunarlimi? — dedi u har bir so‘zni jiddiylik bilan, ammo muloyim ohangda urg‘ulab.

- xo‘p, dadajon — dedi lzabella yumshoq ohangda, bu esa otasining yuzida tabassum paydo qildi.

— unda ketdik — dedi u va ular yurishga tayyorlanishdi.

- aytgancha..ikkalangiz chiqa veringlar, men telefonimni unutdim, olib kelaman — dedi va telefonini olish uchun xonasiga qaytdi.

- Amanda, meni diqqat bilan eshit, uni kuzatib tur. u yerda men ko‘p odamlar bilan uchrashishim kerak bo‘ladi — dedi Samuel yurishda davim etarkan xotiniga xavotir bilan gapirardi.

- xavotir olma. men uni yolg‘iz qoldirmayman — dedi Amanda, uning holatini tushunib.

- qizimiz bu dunyo uchun juda mo‘rt qalbi toza pok qiz — dedi u sokin ohangda, ular uy eshigidan chiqayotgan paytda.

- bilaman, lekin uni doim yashirib yura olmaymiz axir

- sizlar kim haqida gapiryapsiz? — dedi lzabella orqadan chiqdi.

Ular boshlarini chayqashdi.

- hech narsa. telefoningni oldingmi?

Izabella telefonini ko‘tarib,bosh irg‘adi. Bu ularning ikkalasining ham yuzida tabassum uyg‘otdi.

Ammo ichki dunyolarida ikkalasi ham xavotirda edi — chunki Izabella bu dunyo uchun juda beg‘ubor qizaloq edi va ular bu qiziga ziyon yetishidan qo'rqishardi.

- xo‘p, unda ketdik — dedi Samuel, mashinaga o‘tirarkan. Amanda uy eshigini qulflab, erining yoniga o‘tirdi.

Izabella orqa o‘rindiqqa joylashdi. Hammasi xavfsizlik kamarlarini taqishdi. Dvigatel g‘uvillab ishga tushdi va mashina harakatlana boshladi.

- bella, men nima deganimni esingdami? — dedi u yo‘lga qarab, qizining e’tiborini qaratarkan.

- ha, dadajon. men sizlarning yoningizdan bir soniyaga ham ketmayman — dedi lzabella, bu esa ota-onasining yuzida yana tabassum paydo qildi.

Izabella oynadan tashqariga qarab turardi. Nyu-York shahri tunda chiroqlar ostida yaltirardi.

U manzili haqida o‘ylardi va yana o‘sha g‘alati his ichiga bostirib kirdi. U buni yana e’tiborsiz qoldirishga harakat qildi.

Bu his ichida nimadir noto‘g‘ri bo‘lishi aniq ekanligini aytardi. Lekin u buni tushunolmadi.

Ota-onasining ko‘tarilgan ovozidan ta’sirlangan va hayajonli his-tuyg‘ular uning sodda ongini egallab olgandi. Shuning uchun bu hisni oddiy xavotir deb qabul qilgandi.

Tez orada mashina to‘xtadi. Uning qarshisida katta va dabdabali mehmonxona paydo bo‘ldi.

Izabellaning yuragi tez urardi. Tomog‘iga bir narsalar tiqilib ketgandek bo‘ldi, lekin u yutindi va yuziga tabassum maskasini taqdi.

Samuel va Amanda mashinadan chiqdi. Izabella ham ortidan tushdi.

U ko‘p sonli hashamatli avtomobillar va limuzinlarni ko‘rdi. Shunda bu yerda juda ko‘p boy odamlar borligini anglab yetdi.

Amanda uning qo‘lini ushladi. Ular yurishni boshlashdi. Izabella ularning o‘rtasida edi.

Kirish qismiga yaqinlashishganda, ikkita soqchi ularning qarshisida turardi — qo‘llarida katta qurollar bor edi.

Izabella shu payt bu joyga kelish fikridan darrov afsuslandi.

Bilmasdan han xonimning qo‘lini mahkam ushlab oldi. Bu onasining unga qarashiga sabab bo‘ldi.

- nima bo‘ldi? o‘zingni yaxshi his qilyapsanmi? — dedi Amanda muloyimlik bilan.

Ular soqchilar yonidan o‘tishdi va lzabella chuqur nafas oldi.

- m-men yaxshiman… faqat sal sovuq edi — dedi u yolg‘on gapirib.

Chunki agar rostini aytsa, otasi darrov ularni ortga qaytarardi. U esa bu tadbirni o‘tkazib yuborishni xohlamasdi.

Ular katta zalga kirganlarida, lzabellaning ichidagi barcha xavotir birdan yo‘q bo‘ldi.

U hayratda qoldi — bu darajada katta, nafis joyni u hayotida birinchi marta ko‘rardi.

- vauuu — dedi u sekin, ko‘zlarini zaldan olib qochmasdan.

U yana hayrat bilan yana bir bor atrofga qaradi.

Jigarrang ko‘zlari yorishdi — bu go‘zallik uning nazarida ertaknamo edi.

Onasi yengil teginib, uni o‘z xayollaridan chiqardi.

U odamlar tomonga qaradi. Ko‘pchilik unga nazar tashlayotgan edi. Bu esa uning quloqlarini qizartirib yubordi. U yerga qaradi.

Bir guruh ayollar uning bu reaksiyasiga kulib qo‘yishdi, so‘ng o‘z ishlariga qaytishdi.

Ammo olomon orasida bir juft qora ko‘zlar uning har bir harakatini sinchkovlik bilan kuzatardi.

U uning yuzidagi qizarishni ko'rganida, bu nigoh yanada qoraya boshladi.

Izabella esa bilmasdi — u bexabar holda, uni nopok niyatlar bilan kuzatayotgan bir odamning e’tiborini tortib qo‘yganini.

𝑑𝑎𝑟𝑙𝑖𝑛𝑔𝑠 𝑚𝑎𝑛𝑎 𝐼𝑏𝑙𝑖𝑠𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑠𝑒𝑣𝑔𝑖𝑠𝑖 𝑐ℎ𝑎𝑝𝑡𝑒𝑟 - 𝟷 𝑡𝑎𝑦𝑦𝑜𝑟 . 𝑏𝑢 𝑎𝑠𝑎𝑟 𝑘𝑝𝑜𝑝 𝑦𝑜'𝑛𝑎𝑙𝑖𝑠ℎ𝑖𝑑𝑎 𝑒𝑚𝑎𝑠 𝑠ℎ𝑢𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑢𝑐ℎ𝑢𝑛 𝑛𝑒𝑔𝑎 𝑢𝑙𝑎𝑟 𝑞𝑎𝑡𝑛𝑎𝑠ℎ𝑚𝑎𝑦𝑎𝑏𝑑𝑖 𝑑𝑒𝑔𝑎𝑛 𝑠𝑎𝑣𝑜𝑙𝑙𝑎𝑟 𝑏𝑒𝑟𝑚𝑎𝑛𝑔𝑙𝑎𝑟 𝑎𝑚𝑚𝑜 𝑘𝑝𝑜𝑝 𝑞𝑎𝑡𝑛𝑎𝑠ℎ𝑚𝑎𝑔𝑎𝑛 𝑏𝑜'𝑙𝑠𝑎𝑑𝑎 𝑖𝑠ℎ𝑜𝑛𝑖𝑛𝑔 𝑗𝑢𝑑𝑎 𝑦𝑎𝑥𝑠ℎ𝑖 𝑐ℎ𝑖𝑞𝑔𝑎𝑛 . 𝑟𝑒𝑎𝑘𝑠𝑖𝑦𝑎 𝑣𝑎 𝑓𝑖𝑘𝑟𝑙𝑎𝑟𝑖𝑛𝑔𝑖𝑧𝑛𝑖 𝑘𝑢𝑡𝑖𝑏 𝑞𝑜𝑙𝑎𝑚𝑎𝑛 .

~ 𝑡ℎ𝑖𝑠 𝑖𝑠𝑛'𝑡 𝑗𝑢𝑠𝑡 𝑠𝑡𝑜𝑟𝑦 , 𝑖𝑡 𝑖𝑠 𝑎 𝑤𝑜𝑟𝑙𝑑 𝑜𝑓 𝑚𝑒𝑚𝑜𝑟𝑖𝑒𝑠 ....

His possession

2025-08-09T15:43:53.726Z

If you wanted I would burn down the world for you...

Ep 2

Jungkookning ovozida tabassum bor edi,lekin bu ilon kabi edi — darrov mitsukining yuragini chaqib oldi.

- yo‘q,men bunday qilolmayman

Yotoq osti yumshoq edi,ammo mitsuki unga tegishi bilan yig‘ilib oldi. Uning ko‘zlari qizarib ketgan,aynan qo‘rqib ketgan oppoq quyonchaga o‘xshardi.

- endi qo‘rqayotgan bo‘lsang,nega meni asabiylashtirding?

Jungkook lablarini qiyshaytirdi va sekin kastyumini yecha boshladi. Ko‘ylagini yechmoqchi bo‘lganida,barmoqlari to‘xtab qoldi.

U bir oz mitsuki tomonga qaradi. Yarmigacha burilgan yuzi iliq sariq yorug‘likda beozor ko‘rinar edi.

- ha,axir sen meni xizmating bilan xursand qilish uchun kelgan ekansan,unda o‘zim emas,sen kiyimlarimni yechishing kerak emas-mi? — dedi u,allaqachon yechilgan tugmalarni qayta bog‘lab.

Mitsuki yotoq burchagida qotib turganini ko‘rib,Jungkook bo‘ynini cho‘zdi va lab burchagini sekin ko‘tardi.

- xiaoci,nimani kutyabsan?

- Jungkook... — mitsuki bu nigohdan dahshatga tushgan edi.

U umidsiz boshini chayqadi,kichkina hayvondek yig‘lardi. Haddan ortiq qo‘rquvdan butun vujudi siqilib qolgan edi.

Ko‘p vaqtlar davomida Jungkook uni shunday pozitsiyada majburlagan va egallagan edi. Bu mitsuki uchun eng qorong‘u damlar edi.

- iltimos,qo‘yib yuboring,iltimos, meni qo‘yib yuboring...

Yuragidagi eng qorong‘i xotiralar yuzaga chiqdi. Mitsuki uning ko‘zlariga qararkan,ich-ichidan vayron bo‘la boshladi.

Jungkook unga qadam-baqadam yaqinlashar ekan,mitsuki qo‘rqib ketdi. U qo‘llari va oyoqlari bilan to‘satdan karavot ostiga qochmoqchi bo‘ldi,lekin Jungkook uning tovonidan ushlab oldi.

- yana qochmoqchimisan?

Jungkookning orqada yangragan ovozi past,ammo sovuq edi. Uning nozik barmoqlari mitsukining nozik tovonini siqib ushladi va sekinlik bilan uni orqaga tortdi.

- xiaoci,sen meni chindan ham umidsizlantiryapsan — dedi u.

U qo‘lini cho‘zib mitsukini yana bag‘riga tortdi,so‘ngra iyagini siqib,g‘azab bilan o‘pdi.

Kuchli va chuqur bo‘sa mitsukiga nafas olish imkonini bermadi. Jungkookning tili uning nozik tilini so‘rib oldi,hukmron nafas og‘zini egalladi.

Lablarida achchiq og‘riq paydo bo‘ldi,mitsuki qichqirib yubordi. Keyin esa og‘zida shirin qon ta’mini sezdi — Jungkook uning labini tishlab olgan edi.

Bir necha soniyaga nafas olishga imkon bergach,Jungkook o‘ziga qulay holatda yotoqqa suyandi. Shu paytda ham u qo‘llarini mitsukining belidan yechmasdi,uni hech qayerga qo‘ymayotgandi.

- xiaoci,meni yanada g‘azablantirma

Jungkook uning kichkina yuzini ohangda silab,o‘z kiyimlarini yechishni davom ettirishini ishora qildi.

Bu vaqtda mitsuki uning tizzasida tiz cho‘kkan,qochishga imkoni yo‘q edi. U lablarini tishlab,majburan tugmalarini yecha boshladi.

Lablaridan hali ham uvishgan edi,uning atrofidan taralayotgan hukmron hiddan qutula olmasdi. Hatto boshi juda egilgan bo‘lsa-da,u hali ham bu vaziyatning issiqligini his qilardi.

Bu birinchi marta emas edi — mitsuki ilgari ham ko‘p marta uni kiyimlarini yechishga majbur bo‘lgan.

Barmoqlari hanuz titrardi. Mitsukk sekin harakatlanar edi,ammo bu safar Jungkook g‘ayritabiiy darajada sabrli edi. U na faqat uni shoshiltirmadi,balki uning sochlariga ohista tegdi.

Barcha tugmalar yechilganidan so‘ng,uning mustahkam ko‘kragi mitsuki nigohiga namoyon bo‘ldi. Bu badanni ko‘p marotaba ko‘rgan bo‘lsa-da,har gal uyalib ketardi.

- juda yaxshi — dedi Jungkook,mitsukining itoatkor harakatidan mamnun bo‘lib,yuzidan o‘pdi va so‘ng shimlariga ishora qildi. — davom et

Mitsuki xayol ichida titrab,ko‘z oldiga yana u holatlar keldi.

- xiaoci,sen uyalyapsanmi? nega qo‘llaring titrayapti?

- aqilli qiz,qo‘rqma. ishon menga,menga o‘rganganingdan keyin,hammasi yaxshi bo‘ladi

O‘tmish xotiralari ko‘z oldida jonlandi. Mitsukining ko‘zlari yoshga to‘ldi,ularni aniq ko‘rish ham qiyin edi.

Belbog‘ yechilgan zahoti,Jungkook uni o‘ziga qaratib,yotqizdi. So‘ng bo‘ynidan boshlab zich bo‘sa bilan o‘pishni boshladi...

- yana nima uchun yig‘layapsan?

Jungkook bir oz umidsizlik bilan uning yuziga tegdi,so‘ng ko‘z yoshlarini o‘pib quritdi.

- xiaoci tentak,menga xizmat qilish uchun kelding,lekin baribir menga qayg‘urishga majbur qilasan

U uning qulog‘i uchini tishladi. Hissiyot va istak sabab,uning kulgusi bir oz bo‘g‘iq eshitildi.

Mitsuki har doim uning masxaralariga bardosh bera olmasdi. Uning oqarib ketgan yuzi qizarib ketdi,bu esa Jungkookni juda mamnun qildi.

Jungkookga mitsukining muloyimgina unga suykalgan holati juda yoqar edi. Har safar uning yuzi qizarib,g‘azabdan larzaga tushsa ham,baribir uni mahkam quchoqlab olar,xuddi u faqat Jungkooknikidek.

U mitsukining,uni ham sevgan,ham tark eta olmaydigan qizning qochib ketishiga hech qachon yo‘l qo‘ya olmasdi.

Uning oxirgi paytdagi yumshoqligini eslab,Jungkookning nigohlari biroz torayib ketdi. Hozirgina nafsdan qoraygan ko‘zlari bir zumda sovuqlashdi.

Bugun,u yuragini sovutib,bu muloyim qiziga jazo berishi kerak edi...

Mitsukining jismoniy holati avvaldan ham yaxshi emasdi,bu turdagi og‘ir harakatlarga bardosh berolmasdi. Atigi bir oz vaqt o‘tmay,u Jungkookning ko‘ksiga bosh qo‘yib,nafas ololmay qoldi,butunlay kuchsizlanib,bir to‘pdek yumshab qoldi.

Jazo bu yerda deyarli yakun topdi...

Jungkook ko‘zlarini toraytirdi,uning terga belangan sochlarini yon tomonga surdi va ohangdor,lekin sovuq ovozda so‘radi.

- xiaoci,xato qilganingni endi tushundingmi?

- ...xatolarimni angladim – dedi mitsuki,tirnoqlarini kafiga sanchib.

- endi yana qochishga jur’at etasanmi?

- jur’at etmayman

U boshini chayqadi va titrab,xirgoyi qildi.

- men har doim sizning yoningizda bo‘laman...

Go‘yo uning ichki o‘ylarini ko‘rib turgandek,Jungkoolning qorong‘u ko‘zlarida sehrli bir tabassum paydo bo‘ldi.

- to‘g‘ri emas – dedi u mayin,ammo buyruq ohangida.

U uning bo‘yin orqasidan silab,qulog‘iga pichirladi.

- men seni abadiy yonimda bo‘lishingni istayman!

Mitsuki tushuntirishni yozgancha,sinfxonada faqat u o‘zi qolgan edi.

U tashqaridagi osmonga bir qarab oldi,so‘ng maktab qoidalarini olib,to‘rtinchi qavatdagi o‘qituvchilar xonasiga yo‘l oldi.

To‘rtinchi qavat butunlay o‘qituvchilarga tegishli bo‘lgani uchun bu yerda deyarli hech qanday o‘quvchi yo‘q edi. Yo‘lak juda jim edi.

Uzoqda,direktor xonasining eshigi ochiq edi,ichkaridan suhbat ovozlari eshitilib turardi. Mitsuki biroz to‘xtadi,so‘ng yurishda davom etdi.

- Jungkook,sinf rahbaring aytishicha,ikki oydan beri darsga kelmabsan

- ha,shunday

Ehtimol,mitsukining hali shamollagan boshi noaniq edi. U odatda qiziqmaydigan bo‘lsa-da,shu safar direktor eshigi yonidan o‘tayotganda ichkariga qarab yubordi.

Faqat bitta nazar yetarli edi – ichkarida o‘tirgan yigitni ko‘rib olish uchun. U divanda yotgan,boshi orqasiga suyanib,oppoq yoqutdek yaltiragan iyagini yuqoriga ko‘tarib turgan edi.

Mitsuki burnini silab,nigohini tezda qaytardi. Ammo shu payt,qulog‘iga yigitning past va sho‘x kulgusi eshitildi. U shoshilib boshini burdi – va o‘sha yigit,hozirgina u tomonga yuzlanib,lablarida kulgi bilan unga qarab turardi.

Uning ko‘zlari o‘ta chiroyli edi – qop-qora chuqur nigohlar ichida go‘yo yulduzlar porlab turganday,tabassumi esa yurakni o‘g‘irlaydigan darajada jozibali edi.

Hayotida birinchi bor qiziqish bilan yashirin nazar tashlagandi – ammo darrov qo‘lga tushdi! Mitsukining quloqlari qip-qizil bo‘lib ketdi,boshi bir zumda tiniqlashdi. U boshini egib,tezda eshik oldidan o‘tib ketdi.

- ustoz yozib tugatdim – sinf rahbarining xonasiga kirganida,hali ham quloqlari qizib turgandi.

O‘qituvchi uning shoshma-shoshma ko‘chirgan qoidalariga bir qarab qo‘ydi,so‘ng qo‘lidan ruchkasini qo‘yib gapirdi.

- mitsuki,sen yaxshi o‘qiysan,buni hamma biladi. ammo yaxshi o‘qisang ham,darsda uxlashga haqqing yo‘q-ku bilasanmi?

- ustoz,xatoyimni tushundim,boshqa takrorlanmaydi – dedi mitsuki jimgina.

Mitsuki boshini egdi. O‘qituvchi Lee uning quloqlari qizarib ketganini ko‘rdi va u yuzaki qarab,sharmandali bo‘lib qolganini o‘yladi. Nihoyat,og‘zini ochib,nafasini chiqardi.

- yaxshi,tezda uyga bor

- xayr,ustoz

O‘qituvchilar xonasida isitish yaxshi edi,ammo mitsuki tashqariga chiqqanida sovuqdan titrashi boshladi va ko‘p o‘tmay,bir necha bor yo‘talib yubordi.

So‘nggi paytlarda havo sovib ketgan edi,va u har doim zaif bo‘lgan,hatto o‘zini himoya qilsa ham,sovuqni o‘tkazib yuboribdi.

Ayni paytda dori sotib olganda,u shifokorga dori uyqu keltirmasligini so‘ragan edi,lekin dori ichib,darsga kirganidan keyin,hali ham uxlab qolganini kutmagan edi. Shu sabab mitsuki o‘qituvchiga aytmagan edi.

Maktab hududi deyarli bo‘sh edi. Mitsuki nafas olib,tezda maktab darvozasiga tomon yurgan edi,lekin burilib ketayotganda,to‘satdan burchakda bir erkak va ayolning qattiq o‘pishayotganini ko‘rdi.

Bu yo‘lakni kesib o‘tishi uchun,ular yonidan o‘tishiga to‘g‘ri kelardi. U nafasini chiqarib,ikkinchi yo‘ldan o‘tishga qaror qildi,shunda sharmanda bo‘lishdan qochdi. Ammo,kutilmaganda,bu burilish uning to‘g‘ridan-to‘g‘ri yumshoq devorga urilishiga sabab bo‘ldi.

- uzr

Mitsuki orqasidan kimdir ko'rib qolganini kutmagan edi. U shoshilib,yigitning qo‘llaridan tortib chiqa boshladi. Boshini ko‘tarib qaraganda,direktor xonasida ko‘rgan yigit ekanligini tushundi. Mitsuki eslab qolganidek,uni Jungkook deb chaqirgan edi.

- nima uchun qarab turganding?

Yaqindan qaraganda,mitsuki uning nafis yuzini,yana ham go‘zal va jozibador bo‘lib,qizil lablar,oppoq tishlar va yorqin qora ko‘zlari bilan yanada o‘tkirroq ko‘rdi.

Jungkook uning qo‘rqishidan bir necha daqiqa ichida sezib,uning figurasini yuqoridan pastgacha kuzatdi,keyin esa kuldi.

- ko‘rganing yoqdimi?

U ancha balandroq edi,ko‘rinishidan juda befarq,ammo u hali ham unga katta ta’sir ko‘rsatardi.

- men faqat o‘tayotgandim

- shundaymi?

Jungkook oldinga qadam tashladi,ular orasidagi masofa keskin qisqardi.

- quloqlaring juda qizarib ketgan

Qo‘rqgan quyon kabi,mitsuki tezda bir necha qadam orqaga chekinib,quloqlarini yopib,unga hayrat bilan qaradi.

Orqasida turgan juftlik ularni ko'rishdi. Yigit Jungkookni taniydi,u do‘stini qo‘llab,qizini tortib olib,ularga qarab keldi. Yigit shikoyat qildi.

- Jungkook men ham sovuq shamolda qolib ketdim

Yigit kulgancha gapirdi.

- menimcha,sen juda yaxshi ko‘rinasan

Ikki kishi suhbatlashib turganida,Mitsuki jim turishga qaror qildi,lekin bir necha qadam ketgach,Jungkook uning bilagini ushlab oldi.

- isming nima?

Bilakdagi tegish issiq edi. Mitsuki kurashdi,lekin unga ismini aytishni istamadi. Uning ichki sezgilari unga shu yigitning ko‘rganidan ham ko‘ra xavfliroq ekanini aytardi.

- ismingni aytishni istamaysanmi?

Jungkook qo‘lini biroz kuchaytirib,uni yoniga qaytarib,tabassum bilan gapirdi.

- ismingni aytmaguningcha qo‘yib yubormayman

U faqat farishtaning qiyofasidagi shayton edi!

- xiaoci,ismim xiaoci!

U befarqcha yolg'on aytib yubordi,chunki uning ko‘zlariga qarashga jur’at eta olmadi.

- xiaoci

Jungkook sado bilan takrorladi va uning qorong‘u,tiniq ko‘zlari aynan uning ichki olamiga kirayotgandek bo‘ldi.

U yengil pichirlab,uning mayin yuzi bilan tegdi va jilmayib gapirdi.

- umid qilamanki,menga yolg‘on gapirmading. aks holda,bu yaxshi yakunlanmaydi

.
.
.

davomi bor.....

Only you

2025-08-04T02:40:49.020Z

chapter - 1

Siz qachondir buni his qilganmisiz? His-tuyg'u xotirani tutib olguncha bo'lgan o'sha lahza — neytrallikning kichikgina boshpanasi, yuzaga kelayotgan anglashning boshqacha qulashidan oldingi daqiqa. Fikringiz uni sahnaga tortib chiqaradi, xuddi tortilgan rezina tasma kabi. Va siz u qumda chizgan chiziq haqida o'ylaysiz — siz bir qadam ham bosolmayotgan chiziq. Xuddi tuzoq simi kabi, siz zararidan qo'rqasiz, lekin baribir bir joyda turib qololmasligingizni bilasiz. Va dunyo qulab tushadi, siz yana aynan o'sha joydasiz — uni oxirgi marta ko'rganingizdagi kechada, u sochlaringizga qo'llarini tiqib, bo'yningizdan o'pganida, ketishi haqida bir og'iz ham gapirmaganida.

Men atiga 17 yosh edim, o'zimni dunyodan yiroq,tashqi dunyodan butunlay ajralgan ulkan saroyda qamalgan edim. Ammo bu temir zanjirlar bilan bo'lmagan edi....Meni bir insonning muhabbati qamagan edi - u men uchun butun dunyoni yo'q qilishga tayyor edi.

Erimmi? U shavqatsiz inson edi. Uning nomini tilga olishga hech kim jur'at eta olmarsdi, hamma undan qo'rqardi. Ammo menchi? Men sir edim. Hech kim bilmagan yashirin xazina, yagona zaif nuqtasi,butun aqldan ozganligining sababi edim.

Biz yashagan ulkan uy - qalin o'rmon ichida yolg'iz edi. Har tarafda qurollangan qo'riqchilar, xuddi mening hayotim dunyodan yashirinib saqlanishi kerak bo'lgan bebaho xazina bo'lgandek edi go'yo. Men uni bazi odamlar bilan uchrashganini ko'rardim, buyruqlar berardi, bir og'iz so'z bilan odamlarning taqdirini hal qilardi... Ammo men u bilan bo'lganimda esa. U butunlay boshqa odamga aylanardi. Bu qo'rqinchli sevgi edi - yuragim tez urardi, bu qo'rquvdanmi yoki muhabbatdanmi - bilmasdim.

- sen menikisan, sevgilim.... - u har doim shu so'zlarni aytardi. Nigohi bilan xuddi fikrimni o'qigandek bo'lardi, xar bir harakatimni aytolmagan gaplarimni oldindan sezardi.

Ammo shu narsa aniq ediki men u uchun shunchaki rafiqa emasdim. U meni o'z mulki deb ko'rardi. Agar kimki uning mulkiga tegsa...ularning taqdiri faqat - o'lim bilan tugardi.

- dadajonnn...

Mitsuki zinalardan pastga tushar ekan otasini ko'rib o'zini uning quchog'iga otdi. Janob ryuu ham huddi yosh boladek uning bag'riga o'zini otayotgan qizini ko'tarib oldi. Sochlarini biroz to'g'irlab peshonasidan o'pib qo'ydi.

- hayrli tong malikam

Janob ryuu qizini oshxonaga ko'tarib bordi. Oshxonada allaqachon ryuu xonim tushlik tayyorlagan dasturxon ham allaqachon tayyor edi. Boa mitsukining katta opasi esa telefonda nimadir qilib tushlik qilayotgan edi.

Orqadan esa akasi Minho kirgancha bo'yi past haligacha yosh boladek bo'lgan singlisini ko'rib jilmaydi. Uni oldiga bordida jig'iga tegish uchun uni sochini to'zqitib kulib yubordi.

Mitsuki esa akasi sochini to'zg'itganidan esa asabiy baqirib yubordi.

- sen lanati tentak....

Mitsuki gapini yakunlashidan oldin onasining ovozidan so'ng ikkisi ham jimib qoldi.

Ryuu xonim ikki farzandini urshgancha o'z joyiga o'tirdi.

Mitsuki ham oyisini ko'p jaxlini chiqarmay joyiga o'tirdi va ovqatlanishni boshladi.

Tushlikni birinchi bo'lib janob ryuu bilan han xonim tugatdi. Janob ryuu xonasiga ketib birozdan so'ng kiyimini o'zgartirgan holatda qaytdi.

- men ishga ketdim

Janob ryuu kelib Mitsukining peshonasidan o'pib qo'ygancha boshini siladi.

- maktabga yaxshi borib kel ehtiyot bo'l xo'pmi?

Mitsuki boshini ha deb ishora qilgancha silkidi va otasining ikki yuzidan o'pib qo'ydi.

- yaxshi borib keling dadajon

Janob ryuu bilan ryuu xonim avvalroq birga ketishdi. Ulardan biroz o'tgach Bona ham mashinasiga o'tirgancha ketdi.

Ohirida esa Minho bilan mitsuki qoldi. Mitsukini har doim akasi maktabga olib borar edi.

- bugun meni olib ketishga kelma

Mitsuki ovqatlanishda davom etar ekan gapirdi.

- nega?

- muhim ishlarim bor

Mitsuki akasiga qaragancha qoshini chimirib jiddiy ovozda gapirdi.

Minho esa uni eshitib kulib yubordi.

- kichkintoyni ishlari bormi? qanday ekan?

Minho singlisini g'azablanganini sezgancha gapirdi. Mitsuki esa qo'lidagi sanchqini jaxil bilan unga otdi.

- tentak men kichkina emasman

Mitsuki ohiri tushligini tugatib bo'lgach xonasiga ketdi maktab formasini kiygancha sumkasini olib to'g'ri hovliga chiqdi.

Minho ham allaqachon mashina ichida uni kutayotgan edi. Mitsuki old o'rindiqga o'tirgancha eshikni yopdi so'ngra ular uydan chiqub maktab tomon yo'l olishdi.

- qayergadir borsang menga ayt.qo'ng'iroq qil olib ketaman. o'zingni ehtiyot qil

Minho mashinadan tushayotgan singlisiga qaragancha oogohlantirishlar berdi. Mitsuki esa akasining odatiy gaplariga bosh irg'ib turgancha ketdi.

Harlin kech bo'layotganini ko'rib tayyorlanishni boshladi. Oynada ko'rinishiga qaradida mamnun bo'lgancha jilmayib uydan tashqariga chiqdi.

Uy oldiga qora Ferrari SF90 madeli yetib keldi. Mashinadan yoshi deyarli yigirma beshlarda bo'lgan huddi u uchun yaratilgandek ustida turgan kastyum shim yigitni yanada ko'rkam qilib ko'rsatar edi. Harlin jilmayib uni oldiga bordi qo'llarini uning bo'ynidan o'tkazgancha shaytoncha tabassum qildi.

- seni juda..juda sog'indim

Harlin uning jim turganini ko'rib unga hayron bo'lib qaradi.

Taeyong uzoq vaqt jim turib so'ngra gapirdi.

- xonim siz hibsga olindingiz. siz sukut saqlash huquqiga egasiz, aytgan har qanday so'zingiz sizga qarshi ishlatilishi mumkin

Taeyong shunday deb Harlinni mashina oldiga olib kelgancha old o'rindiq eshigini ochdi. Harlin esa unga kulimsirab qaradi.

- ...qanday ayblovlar ekan?

Taeyong Harlinning bilaklarini ushlab go'yoki kishan solmoqchidek oldinga egildi. So'ng esa qulog'iga yaqinlashib lablarida kulimsirash bilan shivirladi.

- yuragimni o'g'irlab seni har safar ko'rganimda yanada qattiqroq urishga majbur qilganing uchun

Narining jilmayishi yanada kengaydi hatto yuzi bundan biroz qizardi ham. Taeyong ham jilmaygancha mashina orqa o'rindig'idan buketni olib uzga uzatdi.

- va sen umrbod jazoga hukm qilinding

Harlin buket bilan mashina old o'rindig'iga o'tirar ekan yana gapirdi.

- qamoqdan garov evaziga chiqish imkoniyati bormi?

Taeyong esa eshikni yopib haydovchi o'rindig'iga o'tirdi. Mashinani harakatga keltirar ekan shu orada qizga bir qarab qo'yib yana gapirdi.

- imkonsiz...seni yuragimga abadiy qamab qo'yaman!

Mitsukining qarshiligiga qaramay Minho uni bugun uyga ertaroq olib keldi. Mitsuki uyga kirib kelar ekan bir necha xizmatchi ayol va onasini uyoqdan buyoqga shoshganini ko'rdi.

- oyi nima bo'lyabdi?

Mitsuki sumkasini yechib onasi tomon borar ekan han xonim jilmayib qizini oldiga keldi va peshonasidan o'pib qo'ydi. Asabiylashmaslikga harakat qilib so'ngra gapirdi.

- shunchaki ko'chyabmiz qizalog'im boshqa hech narsa

- yanami?

Mitsuki labini burishtirib yana boshqa joyga ketayotganlaridan norozi bo'lib gapirdi.

- ha qizalog'im. o'zingning kerakli narsalaringni ol va biz ketamiz

Mitsuki bosh irg'adi xonasiga borganidan kitoblarini va yumshoq o'yinchoqlarini allaqachon yig'ilib pastga olib tushishayitgan edi. O'zi esa bazi - bir kundalik qilib tutgan daftarlarini olib sumkasiga soldi. Mushugini esa quchog'iga olib pastga tushdi.

Mashinaga janob ryuu, ryuu xonim va Bona birga o'tirib ketishar ekan ularning ortidagi mashinaga esa Minho bilan Mitsuki ketdi.

Minho mashinani boshqarar Mitsuki esa old o'rindiqda o'tirgancha mushugini quchib ketardi.

- aka

Ohiri sukutda mitsuki birinchi bo'lib gap boshladi.

- nega yana ko'chyabmiz?

Minho esa uni jiddiy olmay shunchaki qisqa javob qildi.

- bu oddiy ko'chish. yomonmi?

- buni nazarda tutmadim. agar e'tibor bergan bo'lsang ohirgi vaqt tez-tez ko'chyabmiz

Ammo Minho javob bermadi. Mitsuki esa asabi buzilgancha o'rindiqga suyanib mushugini quchgancha uyquga ketdi.

Xonadan erkak chiqib kelar ekan ustida o'q ko'ylagining bir nechta tugmalari yechilgan, yenglari esa qayrilgan kaftlari haligacha musht holatda qon tomib turardi. Xonadan chiqib kelar ekan yordamchisi uning oldiga keldi.

- janob ular yana ko'chishdi. ortidan odam yuboraylikmi?

Erkak esa yordamchisiga bir qarab o'ylangancha so'ng gapirdi.

- hozircha kuzatuv to'xtatilsin. faqatgina yashash manzilini aniq qilinglar

Yordamchi bosh irg'idida xo'jayini bergan topshiriq bilan ketdi. Erkak zinalardan tepaga xonasiga kirdi. Usti kir bo'lgani uchun dushga kirar ekan yuzida tabassum paydo bo'ldi.

- tez orada....tez orada meniki bo'lasan kichik xonim

.
.
.

𝐦𝐚𝐧𝐚 𝐚𝐳𝐢𝐳𝐥𝐚𝐫, Only You 𝐟𝐟𝐬𝐢𝐧𝐢𝐧𝐠 𝟏 - 𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫𝐢.
𝐛𝐮 𝐟𝐚𝐧𝐟𝐢𝐜 𝐡𝐞𝐜𝐡 𝐪𝐚𝐧𝐝𝐚𝐲 𝐭𝐚𝐫𝐣𝐢𝐦𝐚 𝐞𝐦𝐚𝐬, 𝟏𝟎𝟎% 𝐨'𝐳𝐢𝐦𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐣𝐨𝐝𝐢𝐲 𝐢𝐬𝐡𝐢𝐦.
𝐫𝐞𝐚𝐤𝐬𝐢𝐲𝐚 𝐯𝐚 𝐟𝐢𝐤𝐫𝐥𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠𝐢𝐳𝐧𝐢 𝐤𝐮𝐭𝐢𝐛 𝐪𝐨𝐥𝐚𝐦𝐚𝐧.

𝐫𝐲𝐮𝐮 𝐦𝐢𝐭𝐬𝐮𝐤𝐢 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐲𝐨𝐮 𝐚𝐥𝐥...

Only you

2025-08-04T02:38:32.338Z

chapter - 1

Siz hech qachon buni his qilganmisiz? His-tuyg'u xotirani tutib olguncha bo'lgan o'sha lahza — neytrallikning kichikgina boshpanasi, yuzaga kelayotgan anglashning boshqacha qulashidan oldingi daqiqa. Fikringiz uni sahnaga tortib chiqaradi, xuddi tortilgan rezina tasma kabi. Va siz u qumda chizgan chiziq haqida o'ylaysiz — siz bir qadam ham bosolmayotgan chiziq. Xuddi tuzoq simi kabi, siz zararidan qo'rqasiz, lekin baribir bir joyda turib qololmasligingizni bilasiz. Va dunyo qulab tushadi, siz yana aynan o'sha joydasiz — uni oxirgi marta ko'rganingizdagi kechada, u sochlaringizga qo'llarini tiqib, bo'yningizdan o'pganida, ketishi haqida bir og'iz ham gapirmaganida.

- sen menikisan, sevgilim.... - u har doim shu so'zlarni aytardi. Nigohi bilan xuddi fikrimni o'qigandek bo'lardi, xar bir harakatimni aytolmagan gaplarimni oldindan sezardi.

Ammo shu narsa aniq ediki men u uchun shunchaki rafiqa emasdim. U meni o'z mulki deb ko'rardi. Agar kimki uning mulkiga tegsa...ularning taqdiri faqat - o'lim bilan tugardi.

- dadajonnn...

- hayrli tong malikam

Orqadan esa akasi Minho kirgancha bo'yi past haligacha yosh boladek bo'lgan singlisini ko'rib jilmaydi. Uni oldiga bordida jig'iga tegish uchun uni sochini to'zqitib kulib yubordi.

Mitsuki esa akasi sochini to'zg'itganidan esa asabiy baqirib yubordi.

- sen lanati tentak....

Mitsuki gapini yakunlashidan oldin onasining ovozidan so'ng ikkisi ham jimib qoldi.

Ryuu xonim ikki farzandini urshgancha o'z joyiga o'tirdi.

Mitsuki ham oyisini ko'p jaxlini chiqarmay joyiga o'tirdi va ovqatlanishni boshladi.

Tushlikni birinchi bo'lib janob ryuu bilan han xonim tugatdi. Janob ryuu xonasiga ketib birozdan so'ng kiyimini o'zgartirgan holatda qaytdi.

- men ishga ketdim

Janob ryuu kelib Mitsukining peshonasidan o'pib qo'ygancha boshini siladi.

- maktabga yaxshi borib kel ehtiyot bo'l xo'pmi?

Mitsuki boshini ha deb ishora qilgancha silkidi va otasining ikki yuzidan o'pib qo'ydi.

- yaxshi borib keling dadajon

Janob ryuu bilan ryuu xonim avvalroq birga ketishdi. Ulardan biroz o'tgach Bona ham mashinasiga o'tirgancha ketdi.

Ohirida esa Minho bilan mitsuki qoldi. Mitsukini har doim akasi maktabga olib borar edi.

- bugun meni olib ketishga kelma

Mitsuki ovqatlanishda davom etar ekan gapirdi.

- nega?

- muhim ishlarim bor

Mitsuki akasiga qaragancha qoshini chimirib jiddiy ovozda gapirdi.

Minho esa uni eshitib kulib yubordi.

- kichkintoyni ishlari bormi? qanday ekan?

Minho singlisini g'azablanganini sezgancha gapirdi. Mitsuki esa qo'lidagi sanchqini jaxil bilan unga otdi.

- tentak men kichkina emasman

Mitsuki ohiri tushligini tugatib bo'lgach xonasiga ketdi maktab formasini kiygancha sumkasini olib to'g'ri hovliga chiqdi.

Minho ham allaqachon mashina ichida uni kutayotgan edi. Mitsuki old o'rindiqga o'tirgancha eshikni yopdi so'ngra ular uydan chiqub maktab tomon yo'l olishdi.

- qayergadir borsang menga ayt.qo'ng'iroq qil olib ketaman. o'zingni ehtiyot qil

Minho mashinadan tushayotgan singlisiga qaragancha oogohlantirishlar berdi. Mitsuki esa akasining odatiy gaplariga bosh irg'ib turgancha ketdi.

Harlin kech bo'layotganini ko'rib tayyorlanishni boshladi. Oynada ko'rinishiga qaradida mamnun bo'lgancha jilmayib uydan tashqariga chiqdi.

- seni juda..juda sog'indim

Harlin uning jim turganini ko'rib unga hayron bo'lib qaradi.

Taeyong uzoq vaqt jim turib so'ngra gapirdi.

- xonim siz hibsga olindingiz. siz sukut saqlash huquqiga egasiz, aytgan har qanday so'zingiz sizga qarshi ishlatilishi mumkin

Taeyong shunday deb Harlinni mashina oldiga olib kelgancha old o'rindiq eshigini ochdi. Harlin esa unga kulimsirab qaradi.

- ...qanday ayblovlar ekan?

Taeyong Harlinning bilaklarini ushlab go'yoki kishan solmoqchidek oldinga egildi. So'ng esa qulog'iga yaqinlashib lablarida kulimsirash bilan shivirladi.

- yuragimni o'g'irlab seni har safar ko'rganimda yanada qattiqroq urishga majbur qilganing uchun

Narining jilmayishi yanada kengaydi hatto yuzi bundan biroz qizardi ham. Taeyong ham jilmaygancha mashina orqa o'rindig'idan buketni olib uzga uzatdi.

- va sen umrbod jazoga hukm qilinding

Harlin buket bilan mashina old o'rindig'iga o'tirar ekan yana gapirdi.

- qamoqdan garov evaziga chiqish imkoniyati bormi?

Taeyong esa eshikni yopib haydovchi o'rindig'iga o'tirdi. Mashinani harakatga keltirar ekan shu orada qizga bir qarab qo'yib yana gapirdi.

- imkonsiz...seni yuragimga abadiy qamab qo'yaman!

Mitsukining qarshiligiga qaramay Minho uni bugun uyga ertaroq olib keldi. Mitsuki uyga kirib kelar ekan bir necha xizmatchi ayol va onasini uyoqdan buyoqga shoshganini ko'rdi.

- oyi nima bo'lyabdi?

Mitsuki sumkasini yechib onasi tomon borar ekan han xonim jilmayib qizini oldiga keldi va peshonasidan o'pib qo'ydi. Asabiylashmaslikga harakat qilib so'ngra gapirdi.

- shunchaki ko'chyabmiz qizalog'im boshqa hech narsa

- yanami?

Mitsuki labini burishtirib yana boshqa joyga ketayotganlaridan norozi bo'lib gapirdi.

- ha qizalog'im. o'zingning kerakli narsalaringni ol va biz ketamiz

Mashinaga janob ryuu, ryuu xonim va Bona birga o'tirib ketishar ekan ularning ortidagi mashinaga esa Minho bilan Mitsuki ketdi.

Minho mashinani boshqarar Mitsuki esa old o'rindiqda o'tirgancha mushugini quchib ketardi.

- aka

Ohiri sukutda mitsuki birinchi bo'lib gap boshladi.

- nega yana ko'chyabmiz?

Minho esa uni jiddiy olmay shunchaki qisqa javob qildi.

- bu oddiy ko'chish. yomonmi?

- buni nazarda tutmadim. agar e'tibor bergan bo'lsang ohirgi vaqt tez-tez ko'chyabmiz

Ammo Minho javob bermadi. Mitsuki esa asabi buzilgancha o'rindiqga suyanib mushugini quchgancha uyquga ketdi.

- janob ular yana ko'chishdi. ortidan odam yuboraylikmi?

Erkak esa yordamchisiga bir qarab o'ylangancha so'ng gapirdi.

- hozircha kuzatuv to'xtatilsin. faqatgina yashash manzilini aniq qilinglar

Yordamchi bosh irg'idida xo'jayini bergan topshiriq bilan ketdi. Erkak zinalardan tepaga xonasiga kirdi. Usti kir bo'lgani uchun dushga kirar ekan yuzida tabassum paydo bo'ldi.

- tez orada....tez orada meniki bo'lasan kichik xonim

.
.
.

𝐫𝐲𝐮𝐮 𝐦𝐢𝐭𝐬𝐮𝐤𝐢 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐲𝐨𝐮 𝐚𝐥𝐥...

Only you

2025-08-03T13:05:40.415Z

chapter - 1

Men atiga 18 yosh edim,o'zimni dunyodan yiroq,tashqi dunyodan butunlay ajralgan ulkan saroyda qamalgan edim. Ammo bu temir zanjirlar bilan bo'lmagan edi....Meni bir insonning muhabbati qamagan edi - u men uchun butun dunyoni yo'q qilishga tayyor edi.

- sen menikisan, sevgilim.... - u har doim shu so'zlarni aytardi. Nigohi bilan xuddi fikrimni o'qigandek bo'lardi,xar bir harakatimni aytolmagan gaplarimni oldindan sezardi.

Ammo shu narsa aniq ediki men u uchun shunchaki rafiqa emasdim. U meni o'z mulki deb ko'rardi. Agar kimki uning mulkiga tegsa...ularning taqdiri faqat - o'lim bilan tugardi.

- dadajonnn...

- hayrli tong malikam

Orqadan esa akasi Minho kirgancha bo'yi past haligacha yosh boladek bo'lgan singlisini ko'rib jilmaydi. Uni oldiga bordida jig'iga tegish uchun uni sochini to'zqitib kulib yubordi.

Mitsuki esa akasi sochini to'zg'itganidan esa asabiy baqirib yubordi.

- sen lanati tentak....

Mitsuki gapini yakunlashidan oldin onasining ovozidan so'ng ikkisi ham jimib qoldi.

Ryuu xonim ikki farzandini urshgancha o'z joyiga o'tirdi.

Mitsuki ham oyisini ko'p jaxlini chiqarmay joyiga o'tirdi va ovqatlanishni boshladi.

Tushlikni birinchi bo'lib janob ryuu bilan han xonim tugatdi. Janob ryuu xonasiga ketib birozdan so'ng kiyimini o'zgartirgan holatda qaytdi.

- men ishga ketdim

Janob ryuu kelib Mitsukining peshonasidan o'pib qo'ygancha boshini siladi.

- maktabga yaxshi borib kel ehtiyot bo'l xo'pmi?

Mitsuki boshini ha deb ishora qilgancha silkidi va otasining ikki yuzidan o'pib qo'ydi.

- yaxshi borib keling dadajon

Janob ryuu bilan ryuu xonim avvalroq birga ketishdi. Ulardan biroz o'tgach Bona ham mashinasiga o'tirgancha ketdi.

Ohirida esa Minho bilan mitsuki qoldi. Mitsukini har doim akasi maktabga olib borar edi.

- bugun meni olib ketishga kelma

Mitsuki ovqatlanishda davom etar ekan gapirdi.

- nega?

- muhim ishlarim bor

Mitsuki akasiga qaragancha qoshini chimirib jiddiy ovozda gapirdi.

Minho esa uni eshitib kulib yubordi.

- kichkintoyni ishlari bormi? qanday ekan?

Minho singlisini g'azablanganini sezgancha gapirdi. Mitsuki esa qo'lidagi sanchqini jaxil bilan unga otdi.

- tentak men kichkina emasman

Mitsuki ohiri tushligini tugatib bo'lgach xonasiga ketdi maktab formasini kiygancha sumkasini olib to'g'ri hovliga chiqdi.

Minho ham allaqachon mashina ichida uni kutayotgan edi. Mitsuki old o'rindiqga o'tirgancha eshikni yopdi so'ngra ular uydan chiqub maktab tomon yo'l olishdi.

- qayergadir borsang menga ayt.qo'ng'iroq qil olib ketaman. o'zingni ehtiyot qil

Minho mashinadan tushayotgan singlisiga qaragancha oogohlantirishlar berdi. Mitsuki esa akasining odatiy gaplariga bosh irg'ib turgancha ketdi.

Harlin kech bo'layotganini ko'rib tayyorlanishni boshladi. Oynada ko'rinishiga qaradida mamnun bo'lgancha jilmayib uydan tashqariga chiqdi.

- seni juda..juda sog'indim

Harlin uning jim turganini ko'rib unga hayron bo'lib qaradi.

Taeyong uzoq vaqt jim turib so'ngra gapirdi.

- xonim siz hibsga olindingiz. siz sukut saqlash huquqiga egasiz, aytgan har qanday so'zingiz sizga qarshi ishlatilishi mumkin

Taeyong shunday deb Harlinni mashina oldiga olib kelgancha old o'rindiq eshigini ochdi. Harlin esa unga kulimsirab qaradi.

- ...qanday ayblovlar ekan?

Taeyong Harlinning bilaklarini ushlab go'yoki kishan solmoqchidek oldinga egildi. So'ng esa qulog'iga yaqinlashib lablarida kulimsirash bilan shivirladi.

- yuragimni o'g'irlab seni har safar ko'rganimda yanada qattiqroq urishga majbur qilganing uchun

Narining jilmayishi yanada kengaydi hatto yuzi bundan biroz qizardi ham. Taeyong ham jilmaygancha mashina orqa o'rindig'idan buketni olib uzga uzatdi.

- va sen umrbod jazoga hukm qilinding

Harlin buket bilan mashina old o'rindig'iga o'tirar ekan yana gapirdi.

- qamoqdan garov evaziga chiqish imkoniyati bormi?

Taeyong esa eshikni yopib haydovchi o'rindig'iga o'tirdi. Mashinani harakatga keltirar ekan shu orada qizga bir qarab qo'yib yana gapirdi.

- imkonsiz...seni yuragimga abadiy qamab qo'yaman!

Mitsukining qarshiligiga qaramay Minho uni bugun uyga ertaroq olib keldi. Mitsuki uyga kirib kelar ekan bir necha xizmatchi ayol va onasini uyoqdan buyoqga shoshganini ko'rdi.

- oyi nima bo'lyabdi?

Mitsuki sumkasini yechib onasi tomon borar ekan han xonim jilmayib qizini oldiga keldi va peshonasidan o'pib qo'ydi. Asabiylashmaslikga harakat qilib so'ngra gapirdi.

- shunchaki ko'chyabmiz qizalog'im boshqa hech narsa

- yanami?

Mitsuki labini burishtirib yana boshqa joyga ketayotganlaridan norozi bo'lib gapirdi.

- ha qizalog'im. o'zingning kerakli narsalaringni ol va biz ketamiz

Mashinaga janob ryuu, ryuu xonim va Bona birga o'tirib ketishar ekan ularning ortidagi mashinaga esa Minho bilan Mitsuki ketdi.

Minho mashinani boshqarar Mitsuki esa old o'rindiqda o'tirgancha mushugini quchib ketardi.

- aka

Ohiri sukutda mitsuki birinchi bo'lib gap boshladi.

- nega yana ko'chyabmiz?

Minho esa uni jiddiy olmay shunchaki qisqa javob qildi.

- bu oddiy ko'chish. yomonmi?

- buni nazarda tutmadim. agar e'tibor bergan bo'lsang ohirgi vaqt tez-tez ko'chyabmiz

Ammo Minho javob bermadi. Mitsuki esa asabi buzilgancha o'rindiqga suyanib mushugini quchgancha uyquga ketdi.

- janob ular yana ko'chishdi. ortidan odam yuboraylikmi?

Erkak esa yordamchisiga bir qarab o'ylangancha so'ng gapirdi.

- hozircha kuzatuv to'xtatilsin. faqatgina yashash manzilini aniq qilinglar

Yordamchi bosh irg'idida xo'jayini bergan topshiriq bilan ketdi. Erkak zinalardan tepaga xonasiga kirdi. Usti kir bo'lgani uchun dushga kirar ekan yuzida tabassum paydo bo'ldi.

- tez orada....tez orada meniki bo'lasan kichik xonim

.
.
.

𝐦𝐚𝐧𝐚 𝐚𝐳𝐢𝐳𝐥𝐚𝐫, only you 𝐟𝐟𝐬𝐢𝐧𝐢𝐧𝐠 𝟏 - 𝐜𝐡𝐚𝐩𝐭𝐞𝐫𝐢.
𝐛𝐮 𝐟𝐚𝐧𝐟𝐢𝐜 𝐡𝐞𝐜𝐡 𝐪𝐚𝐧𝐝𝐚𝐲 𝐭𝐚𝐫𝐣𝐢𝐦𝐚 𝐞𝐦𝐚𝐬, 𝟏𝟎𝟎% 𝐨'𝐳𝐢𝐦𝐧𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐣𝐨𝐝𝐢𝐲 𝐢𝐬𝐡𝐢𝐦.
𝐫𝐞𝐚𝐤𝐬𝐢𝐲𝐚 𝐯𝐚 𝐟𝐢𝐤𝐫𝐥𝐚𝐫𝐢𝐧𝐠𝐢𝐳𝐧𝐢 𝐤𝐮𝐭𝐢𝐛 𝐪𝐨𝐥𝐚𝐦𝐚𝐧.

𝐫𝐲𝐮𝐮 𝐦𝐢𝐭𝐬𝐮𝐤𝐢 𝐢𝐬 𝐡𝐞𝐫𝐞 𝐰𝐢𝐭𝐡 𝐲𝐨𝐮 𝐚𝐥𝐥...

Ii9

2025-08-03T12:58:00.120Z

Как всё работает:
- Каждое сообщение — это отдельный абзац
- Чтобы добавить картинку, просто отправьте её очередным сообщением
- Ссылки на YouTube и Vimeo в Телетайпе превратятся в плеер
- Ссылка на Twitter заменится на специальный виджет
- Работает форматирование: *жирность*, _курсив_, ~зачёркивание~, и код
- Сообщения можно редактировать, пока статья не опубликована, после — нет смысла
- Для публикации статьи используйте команду /finish_post
- Для отмены используйте команду /cancel. После её отправки весь текст потеряется и придётся начинать всё заново

Hj

2025-08-03T03:50:58.548Z