シ︎Cassiopeia♫︎'🍀

Zulmat ichra nur sochgan yulduz

2025-06-08T08:25:46.924Z

Uy ichida bir qancha notanish odamlar bor edi. Ularning kiyimi, muomala tarzlari, yuzidagi jiddiylik — bularning bari odatiy mehmonlarga o‘xshamasdi. Selena zinapoyadan tushayotib ularni bir muddat kuzatdi, lekin hech narsa so‘ramadi. Ichki bezovtalik ko‘nglini chimchiladi, ammo u odatdagiday sukut saqlab, xonasiga qaytib ketdi.

Lekin oradan ko‘p o‘tmay haqiqat sira umid qilmagan tarzda oshkor bo‘ldi.

Onasi yelkasiga qo‘l qo‘yib, sokin, lekin yurakni tirnab o‘tadigan ohangda dedi:
— Bugun kelganlar... sovchilar, Selenajon. Otang... rozilik berdi.

Selena bir necha soniya qotib qoldi. So‘ng ko‘zlarida na g‘azab, na norozilik, faqat bo‘shliq paydo bo‘ldi.

— Meni ko‘rmasdan... rozilik berishdimi?

Onasi boshini egdi. Ular uni sotib yuborishgandi.

Gap shundaki, Selenaning otasi — katta biznesmen. Uning hamkori ham o‘z biznesi uchun o‘z o‘g‘lini qurbon qilayotgan edi. Bu ittifoq — sevgi emas, foyda ustiga qurilayotgan edi. Va qurbon... Selena edi.

Lekin Selena janjal ko‘tarib, yig‘lab, qochib ketmadi. Yo‘q. U faqat ichkaridan darz ketdi. Qolgan narsalar — endi unchalik muhim emasdek tuyuldi. Shuning uchun sovchilikdan keyingi ilk uchrashuvga ham indamay chiqdi.

Ammo u bola... juda g‘alati edi.

Sunho. Yuzida yashirin nimadir bor edi. Ko‘zlari ichi qizarib, atrofiga o‘zgacha, o‘chli nigoh bilan qarar, ba'zida so‘zlarini topa olmay, lablarini qimirlatardi. Ko‘z ostlari qoraygan, ohanglari loqayd edi.

“U... narkoman bo‘lishi mumkinmi?..” deb o‘yladi Selena, yuragi hapriqib.

Va bu fikr bir marta kelgan bo‘lsa, ketmadi.

🕯 Toyga 1 oy qoldi.

Selena kechalari uxlamay chiqadigan bo‘ldi. Uyda bu haqda hech kim bilan gaplasha olmasdi. Onasi ham charchagandek, hammasiga ko‘nikib ulgurgandek edi. Otasi esa bu munosabatni muvaffaqiyat deb bilardi.

Ammo Selena... boshqacha yo‘l tanladi.

U yashirincha koreys tilini o‘rganishni boshladi. Avvaliga telefon orqali, keyin kompyuterda. Har kecha yostiq ostiga na quvonch, na kitob emas — til daftari solinardi. U istamasdi faqat qarshilik ko‘rsatishni, u qochib emas — yuksalib ketishni xohlardi.

Bir oy ichida Selena o‘zini tanimas darajaga yetdi. Endi u koreys tilida o‘qiy olardi, gaplasha olardi, va eng muhimi: yuragidagini ifodalay olardi.

Va... toy kuni keldi.

Zalda odam ko‘p edi. Qarsaklar, chiroqlar, soxta tabassumlar. Ular uchun ajratilgan joyga o‘tirishdi. Selena qaltirayotgan bo‘lsa-da, tashqaridan buni hech kim sezmasdi.

Sunho past ovozda so‘radi:
— Meni sevasanmi?.. Avval boshqa kimnidir sevganmiding?

Selena nigohini unga tikdi. Va ichidagi qo‘rquvni yutib:
— Bo‘lgan. Hozir ham uni sevaman. — dedi.

Bu so‘zlar zalga qadar yetmagan bo‘lsa-da, Sunho uchun bu — tahqir edi.

U birdan qo‘lini ko‘tardi va… Selena yuziga zarba oldi.

Zal jim bo‘lib qoldi.

Odamlar nafasini ichiga yutdi. Selena qimirlamadi. Ammo otasi joyidan turib, oldinga intildi.
— Bu nima deganing?! — deb qichqirdi va darhol:
— Toy bekor! — dedi.

Butun oila, mehmonlar hayratda. Hammasi bir-biriga qarab qotib qolgan.

Selena esa jim turdi. So‘ng dadasi tomon yurib:
— Men Koreyaga uchaman. O‘zimni tanlagan yo‘limga. Tilini o‘rgandim. Men harakat qildim. Va bugun... o‘zim uchun tanlov qildim.

Otasi unga tikildi. U qizini hech qachon bunchalik qat’iyatli ko‘rmagan edi. Bu... yigitcha emas, qizchadek tuyulgan farzandi — endi kuchli ayolga aylangandi.

— Bor, dedi u past ovozda. — Lekin hech qachon ortga qaramagin.

✈ Aeroport.

Selena biletni olishda ham, tekshiruvdan o‘tishda ham hech ikkilanmadi. Samolyotga chiqib joyiga o‘tirgach, derazadan osmon sari tikildi.

“Sunho... juda g‘alati odam edi. Hatto u... meni kimligimni so‘ramadi,” deb o‘yladi.

U uchun bu yangi hayotning boshlanishi edi. Qorong‘ulikdan yorug‘lik sari. Majburiyatdan erkinlik sari. Soxtalikdan — haqiqat sari.

Yunso

Koreya osmoni yaqinlashmoqda edi.Yuragi kuchli urardi. Bu gal qorqish emas orzu bilan

Zulmat ichra nur sochgan yulduz

2025-06-07T15:36:50.653Z

Ep1

Selena ning xonasi

Quyoshning zarrin nurlari tushmaydigan, ortiqcha bezatilmagan, devorlari sovuq kulrangga bo‘yalgan katta xona... Go‘yo bu xona ichkaridagilarni tashqi olamdan himoya qilayotganday, sokin va beg'am edi. Xonaning eng chetida, katta deraza yonida joylashgan keng karavotda Selena uxlab yotardi. U hali 18 yoshga to‘lmagan edi, lekin uning ko‘zlarida bolalikka xos porlash allaqachon so‘nib ulgurgandi.

Selena hali 18ga yetmagan bo‘lsa-da, uning hayoti bu yoshdagi boshqa qizlarning hayotiga o‘xshamasdi. U hech qachon bolalarcha beparvolikni tatib ko‘rmagan, hech qachon shunchaki kulib yuborishni o‘ziga ruxsat bermagan edi. Hayot unga erta katta bo‘lishni majbur qilgandi.

Bugun — yana maktab kuni. Yana bir rasmiy, sovuq, ortiqcha so‘zsiz kun.

Xonasiga Yeri ismli xizmatkor qiz kirib keldi. Uning qadamlari yengil, ohanglari sokin edi. U ko‘pdan beri Selenani uyg‘otar, lekin hech qachon “ertalab xayrli bo‘lsin” degan so‘zlarni aytmasdi. Bu orada u sekin pardalarni ochdi, va xona ichiga quyosh nurlarining iliq, ammo begona zarralari yoyildi.

U nurlar to‘g‘ridan-to‘g‘ri Selenaning ko‘zlariga tushdi.
Bu nurlar odamlarga quvonch olib kelar... ammo Selena uchun bu nur nafaqat ko‘zini qamashtirar, balki yuragidagi xotirjamlikni ham bezovta qilardi.

U ko‘zlarini ohista ochdi. Ko‘ngli xiralashdi.

Keyin asta o‘rnidan turdi, yuzini, qo‘llarini yuvdi. Sovuq suv yuziga tegib, uni hozirgi haqiqatga qaytardi. Selena boshqa qizlarga o‘xshamasdi. U bo‘yanishni yoqtirmasdi. Rangli, yorqin kiyimlar unga begona edi. U birday, sokin, lekin o‘ziga xos edi. U o‘zini chiroyli deb hisoblamasdi, lekin unga qaraganlar nigohini olib qochishga majbur bo‘lishardi — bu go‘zallik tashqi emas, ichki sukunatning jozibasida edi.

Doimo oq yoki qora kiyim kiyardi. Lekin hozirgi kunlarda faqat qora.
Qora — iztirob rangimi? Yoki himoya? Bilmaydi. Lekin bu rang uning ichidagi sukutga mos tushardi.

Maktab formasi ham unga juda yarashardi. Uning gavdasi, yelkalaridagi beozor tik turish — bularning barida qandaydir yuksaklik bor edi.

U tayyor bo‘lgach, sumkasiga darsliklarini, daftarlarini joyladi va zinapoyalardan tushdi. Oshxonada esa yana o‘sha tanish, sovuq manzara: otasi telefonda kim bilandir shiddat bilan gaplashar, onasi indamay ovqatlanar, ukasi esa qulog‘ida naushnik bilan telefonga tikilar edi. Hech kim Selenaga qarab “ertalab yaxshimisiz” demadi.

Selena esa hech kimdan shuni kutmadi ham. Shunchaki bir muddat ularni kuzatdi. So‘ng yuragi to‘lib, nonushta qilishdan voz kechdi. Sukut saqlagancha ortiga o‘girildi va uydan chiqib ketdi.

Tashqarida haydovchi uni kutardi. Yil fasli bahor bo‘lsa-da, bu tong unga yanada sovuq tuyuldi.

Mashina maktab tomon yo‘l olarkan, Selena oynadan tashqariga qaradi. Daraxtlar gullagan, qushlar sayrarkan — ammo bu manzara ham unga iliqlik bermasdi.

U maktabni tugatishiga atigi bir hafta qolgan edi. Bir hafta — lekin bu hafta uni yillar bo‘yi cho‘ziladigandek toliqdirardi.

Maktabda u bor e’tiborini faqat o‘qishga qaratgan. O‘rtog‘i yo‘q edi. Na kulgi, na suhbat — faqat daftar, raqamlar, matnlar. U o‘z dunyosida edi.

Kun oxirida darslar nihoyasiga yetdi.
O‘sha yo‘l bilan uyga qaytdi. Ichida charchoq, boshi g‘amga to‘la.

Lekin… uyga kirganida… nimadir boshqacha edi.

U eshikni ochdi-yu… yuragi bir zum to‘xtagandek bo‘ldi.

Selena

Baxt

2025-06-03T17:41:20.673Z

Ep3

Xonaga qaytganimda, barcha menga mehr bilan qarashdi. Jin meni yoniga o‘tqazdi. Hamma yuzida tabassum, ammo men baribir o‘zimni biroz begona his qilardim.
— Kelinglar, nonushtaga ketdik, — dedi RM.
Ular meni o‘zlariga qo‘shishdi. Katta xonada uzun stol atrofida yig‘ildik. Ovqatlar tortildi: bibimbap, samgyeopsal, kimchi, va boshqa koreys taomlari.
Men ularga boqib turdim. Ular hazillashar, kulishar, bir-birlariga hurmat bilan muomala qilishardi. Jimin suzib ketayotgan baliq haqida hazil qildi, J-Hope esa ovqatni noto‘g‘ri tutgan Jungkook ustidan kuldi. Jin esa har gal menga qarab, qandaydir ko‘z bilan – “Hamma narsa joyida, xavotir olma,” degandek qarardi.
Lekin men... Men ichimda qandaydir noqulaylikni his qildim. Ularni hali to‘liq bilmasdim. Menga bu hammasi orzudek tuyulardi, lekin bir vaqtning o‘zida biroz og‘irlik ham bor edi. Ularning dunyosi, shon-shuhrati, do‘stligi — go‘zal, ammo begonadek edi.
Men sokin turib, ozgina ovqat yedim. Ular esa o‘zlarini xuddi meni yillardan beri tanigandek tutishardi.
Oradan biroz vaqt o‘tgach, men Jin yoniga sekin egilib dedim:
— Aka, men hozirgacha o‘zimni biroz noqulay his qilyapman... Men ular bilan hali o‘rganib ulgurmadim.
Jin ko‘zlarimga qarab, ohangdor, mehrli ovozda javob berdi:
— Men tushunaman. Sen shoshilma. Har kim bilan tanishish vaqt talab qiladi. Sen qanday bo‘lsang – shundayliging bilan go‘zalsan.
Men bosh irg‘adim. So‘ng, bir bahona bilan stolni tark etdim. Asta yurib, tashqariga chiqdim. Yuragimni siqayotgan tuyg‘ularni ichimda bo‘g‘dim.
Men bu dunyoga hali mos emasman...
Lekin balki vaqt o‘tib, men ham bu oilaning bir bo‘lagiga aylanishim mumkin...
Men deraza oldiga borib, chuqur nafas oldim. Quyosh nurlari yuzimni yoritdi. Bu yangi kun edi — yangi hayotimdagi ilk sinov kunlaridan biri.

Men asta-sekin BTS a’zolari orasiga qo‘shila boshladim. Har kuni ular bilan ko‘proq vaqt o‘tkazardim — ba’zida repetitsiyalarni tomosha qilardim, ba’zida ularning ichki jamoasi bilan suhbatlashardim. Ular menga “mehmon” emas, balki “yaqin odam” sifatida qaray boshlashdi.
Bir kuni Jin bilan studiyadan qaytayotib, u so‘radi:
— Yunso… nega boshida o‘zingni bunchalik tortding? Axir bu yer — sening yurtin-ku. Bu yerda sen xorijlik emassan.
Men chuqur nafas olib, yuragimdagi og‘irlikni ohista aytdim:
— Chunki men koreys bo‘lsam-da, hech qachon o‘zimni bu yurtga tegishli his qilmaganman. Odamlar orasida yurganimda ham o‘zimni yolg‘iz sezardim. Hatto o‘z ona tilimda gaplashayotgan bo‘lsam ham, go‘yo meni hech kim chin dildan tushunmasdi.
Jin jim bo‘lib qoldi. So‘ngra mehr bilan dedi:
— Balki sen aynan shu sababli bizga kerakdir. Chunki sen — asl koreyssan, lekin yuraging dunyo bilan bog‘langan. Sen bu yurtning ichki ovozisan.
Men ilk bor uning so‘zlariga ich-ichimdan ishondim.
Shu kundan boshlab men ularning dunyosiga yanada yaqin kirdim. Ular bilan birgalikda ovqatlandim, kuldim, hatto mashg‘ulotlarda ham qatnasha boshladim. Har bir a’zodan nimadir o‘rgandim:
RM’dan – sabr va tafakkurni,
Suga’dan – chuqur his-tuyg‘ularni yashirishni emas, ifoda qilishni,
Jimin’dan – mehribonlikni,
J-Hope’dan – energiya tarqatishni,
Tae’dan – san’atni his qilishni,
Jungkook’dan – halollik va samimiyatni.
Ular esa mendan – jimlikni tushunishni, shoshmaslikni va yurakni tinglashni o‘rgana boshlashgandek tuyulardi.
Men endi o‘zimga ayta olardim:
Men koreysman. Bu mening yurtim. Bu mening hikoyam. Endi men yashirinmasman.

Yunso

Bir kuni erta tongda, Jin meni uyg‘otdi. U eshikni asta taqillatdi:

— Yunso, tur. Bugun senga bir ajabiy yangilikim bor.

Men ko‘zlarimni qiyiq qilib, yarim uyg‘oq holatda:

— Aka, yana qanday sahna tayyorgarligi? Repetitsiyami?

U kuldi:

— Yo‘q, bu safar o‘zing uchun. Biz bugun universitetga boramiz.

Men to‘shakdan o‘tirib ketdim. Yuragimda bir to‘lqin paydo bo‘ldi. Bu so‘zlarni eshitganimda ichimda nimadir o‘zgardi. Men aslida allaqachon o‘qishga qaytishni o‘ylab yurgandim, lekin bu fikrimni hech kimga aytmagandim.

— Rostdanmi?.. – dedim hayrat bilan.

Jin boshini qimirlatdi:

— Ha. Men sening orzularingni unutmaganingni bilaman. Sahnadan uzoqda bo‘lsang ham, bu seni kuchli qiladi. Ilm — bu ham kuchdir.

Shu kuni kechqurun, biz Seuldagi nufuzli universitetlardan biriga bordik. U yerda san’at va adabiyot fakulteti ko‘rgan zahotim yuragim qinidan chiqib ketgudek bo‘ldi. Darslar jadvali, kutubxonalar, auditoriyalar – hammasi ko‘zimni qamashtirardi.

Menga maslahatchi bir o‘qituvchi biriktirildi. U mendan nima bilan shug‘ullanmoqchimisan, deganda men chuqur nafas olib dedim:

— Men yozishni yaxshi ko‘raman. Hikoyalar, she’rlar, voqealar... Men yuragimdagi narsalarni qog‘ozga tushirishni orzu qilaman.

U iljayib:

— Demak, sen allaqachon yozuvchi bo‘libsan. Endi biz faqat qog‘oz va bilim bilan sening orzularingni mustahkamlaymiz.

O‘sha paytdan boshlab, men darslarga qatnashishni boshladim. Har tongda Jin meni HYBE’ga emas, universitetga olib borar edi. U mashinada ketayotib menga doim shunday derdi:

— Unutma, sen faqat mening singlim emas, sen o‘z hayotingning bosh qahramonisan.

Men har kuni yangi narsalarni o‘rganar, yangi do‘stlar orttirardim. Avvaliga menga ko‘pchilik qiziquvchan nigohlar bilan qarardi — axir bu “Jinning singlisi” edi. Lekin vaqt o‘tib, ular mening asl kimligimni taniy boshlashdi: Yunso – orzu qiluvchi, ishlovchi, yozuvchi va inson sifatida.

Har kech Jin meni kutib olar, biz uyga birga qaytardik. U ko‘pincha so‘rardi:

— Darslar qanday o‘tyapti? Hech kim yomon muomala qilmadimi?

Men esa har gal jilmayib javob berardim:

— Yaxshi. Men asta-sekin o‘zimni topyapman. Nihoyat, men ham o‘z hayotimni qurayapman.

Darslar boshlanganiga bir necha hafta o‘tgach, men o‘zimni nihoyat ozgina joylashgandek his qila boshladim. Lekin bu uzoq davom etmadi.

Bir kuni fakultet kutubxonasiga kirdim. Odatdagidek darsim uchun yozuvlar olib chiqmoqchi edim. Shu payt, orqamdan qizlar guruhining qiyqillashi eshitildi:

— U qanaqasiga shu yerga kirgan o‘zi? Faqatgina Jinning singlisi bo‘lgani uchunmi?

— Ha, bu shunchaki "imtiyozli yulduz singlisi". Yozuvchi emish, ha-ha! Ko‘ramiz, nima yozarkan…

Men bu so‘zlarni eshitgan bo‘lsam-da, ularga ortga qaramadim. Yuragim qisilib ketdi, lekin o‘zimni tuta bildim. Qog‘ozlarimni oldim va jimgina kutubxonani tark etdim.

Keyingi kunlarda ham bunday so‘zlar to‘xtamadi. Ayrimlar menga maqsadli kulib qarashar, ba'zilar esa ijtimoiy tarmoqlarda meni "Jinning soyasida yashayotgan oddiy qiz" deb atashardi.

Lekin men ichimdan o‘zimga shunday dedim:
Men bu yerga akam tufayli emas, o‘z orzum tufayli keldim. Ular meni bilmaydi. Lekin men o‘zimni bilaman.

Bir kuni Jin meni olib ketayotganida men nihoyat ichimdagilarni aytdim:

— Aka, men bu yerda qiyinlashyapman. Qizlar meni yoqtirishmayapti. Ular men haqimda yomon gap qilishyapti. Men har kuni o‘zimni siqilayotgandek his qilaman…

Jin mashinani to‘xtatdi. U menga jiddiy qarab dedi:

— Yunso… odamlar har doim gapiradi. Ayniqsa, sen o‘z orzularing sari qadam qo‘yganingda. Ular seni tushunmasligi mumkin, lekin sen o‘zingni unutma. Men seni har bir qadamda kuzataman. Ular seni Jinning singlisi deb atashadi. Ammo men seni Yunso deb bilaman. Yozuvchi, orzusi bor qiz. Hech kim sening ichki olamingni bilmaydi. Ularni isbotlash bilan band bo‘lma. Shunchaki, o‘zing bo‘l.

Ertasi kuni, men yana darsga bordim. Va o‘sha qizlarning qarshisidan o‘tarkanman, ularning nigohi ostida boshimni baland ko‘tardim. Endi men ulardan qochmasdim. Men orqaga emas, orzularimga qarab yurardim.

Men yuragimda yana bir bor takrorladim:
Men Jinning soyasi emasman. Men o‘zimning nuringman.

Kunlardan bir kuni, adabiyot darsida o‘qituvchimiz e’lon qildi:

— Talabalar, bu semestrda har biringizdan kichik hikoya yozishingizni so‘rayman. Eng yaxshi yozilgan asar universitet jurnalida chop etiladi va bir necha noshirlar tomonidan ham ko‘rib chiqiladi. Bu imkoniyat — chin yozuvchilik sari ilk qadam bo‘lishi mumkin.

Men yuragimda titroq bilan qalamimni qo‘limga oldim. Bu faqat baho uchun emas edi. Bu — mening ichimdagini dunyoga aytish imkonim edi.

Men kechalar bilan o‘tirib yozdim. Tirik odam kabi yuragim bilan, ko‘z yoshlarim bilan, bolaligim, og‘rim, yolg‘izligim, orzularim bilan yozdim. Mening asarim — bir qizning ichki kurashi, dunyoni tushunishga urinishi, o‘zini topish haqida edi.

Bir hafta o‘tgach, o‘qituvchimiz sinfga hayajon bilan kirdi:

— Bolalar, men eng yaxshi asarni tanladim. Bu hikoya — yuragimni larzaga soldi. Men uni o‘qiganimda jim bo‘lib qoldim. Qaysi o‘quvchi yozganini eshitganingizda, hayron qolasiz.

Sinf jim bo‘lib qoldi.

U daftarni ko‘tardi:

— Muallifi: Yunso Kim.

Bir zumda sinfda pichirlash boshlanib ketdi. O‘sha mendan nafratlanib yurgan qizlar hayrat va ishonchsizlik bilan menga qarashdi. Lekin men faqat o‘qituvchimga qarab jilmaydim.

— Bu hikoya shunchalik kuchli ediki, — dedi u — undagi hislar, til, ritm — barchasi professional yozuvchilar darajasida. Men bu asarni universitet jurnaliga yuboraman. Shuningdek, uni noshirlarga ham tavsiya qilaman.

Keyingi hafta, hikoyam universitet jurnalining bosh sahifasida chiqqan edi. O‘sha qizlar endi men bilan gaplashmaslikni emas, gaplashishga harakat qilayotgan edilar.

Biri menga yaqinlashdi:

— Men… sen haqingda adashganman. Kechirasan. Hikoyangni o‘qidim. Bu... bu juda kuchli edi.

Men esa yumshoq jilmayib dedim:

— Rahmat. Men hech kimni yomon ko‘rmayman. Faqat... endi o‘zimni yo‘qotmayman.

Shu payt, Jin menga qo‘ng‘iroq qildi:

— Men o‘qidim... singlim, sen... sen meni yig‘latding. Men senga doim ishonardim, lekin endi... butun dunyo ishonadi.

Orqasida esa Suga, Jimin va Jungkookning ovozi:

— Yunsoooo! Asaring 🔥! Biz sendan faxrlanamiz!

Men esa derazadan osmonga qarab qo‘ydim. Ko‘nglimda esa shunday bir tuyg‘u bor edi:
Men endi nafaqat o‘zimga, balki boshqalarga ham ilhom bera olaman.

Asarning nomi: "Soya ortidagi nur"

Muallif: Yunso Kim

Men uzoq vaqt jim edim. Shunchalik jim edimki, hatto yuragimning urishi ham o‘zimga g‘alati tuyulardi.

Ular meni "baxtli", "omadli", "yulduz singlisi" deyishardi. Lekin hech kim so‘ramadi:
— Sen o‘zingni qanday his qilayapsan?

Bolaligimda yulduzlarni tomosha qilishni yaxshi ko‘rardim. Ular hamma narsa jim bo‘lgan paytda porlardi. Men shunda tushundim: eng yorqin nurlar ham — faqat qorong‘ilikda ko‘rinadi.

Meni bolaligimda akam tark etgan. U ketganida men hali biror so‘zni to‘liq yozib ham bilmasdim. Har kuni deraza yoniga o‘tirib, uni kutardim. So‘ng asta-sekin unutdim. Yoki unutdim deb o‘zimni ishontirdim.

Yillar o‘tdi. Maktab, ko‘z yoshlari, urinishlar, tushkunliklar, so‘ngra orzular. Hayotda orzularga erishish uchun avval o‘zingni tanlashing kerak ekan. Men esa uzoq vaqtgacha o‘zimni tanlashga jur’at eta olmaganman.

Lekin bir kun… u qaytdi.

Akam.

U meni quchoqlaganida, ko‘z yoshlarim jimjimador hayotga emas, mening bo‘shliqlarimga tushdi. U menga aytdi:

— Men seni doim kuzatardim, lekin seni himoya qilish uchun jim turdim.

Shunda men tushundim: Ba’zida jimlik — himoya, himoya esa — sevgi.

Men yolg‘iz o‘sgandim, lekin har doim ichimda kimdir bor edi. U mening orzularim edi. Ular meni ushlab turdi.

Endi men yo‘limni tanladim.

Men orzularimni og‘riq bilan sug‘ordim. Endi u gullayapti.

Va bu — mening nurlarim.

Asarning yakuni:

Agar siz ham soya ichida qolsangiz, biling: bu hali hammasi tugadi degani emas. Balki sizga faqatgina nurni ko‘rish uchun to‘g‘ri burchak kerakdir.

Men endi hech kimning soyasi emasman.
Men — o‘zimman.
Men — Yunso.

Xuddi mana shunday asar o‘qituvchini hayratga soldi, talabalarni sukutga cho‘mdirdi, va butun universitet jurnalini larzaga keltirdi.

“Soya ortidagi nur” chop etilgach, universitetda hamma bu haqda gapira boshladi. O‘qituvchilar, talabalar, hatto boshqa fakultetdagilar ham Yunsoni tabriklashar, asaridan ilhomlanganlarini aytishar edi.

Ammo... hammaga ham bu yoqmagan edi.

O‘sha qizlar — ilgari Yunsoni doimo past ko‘rgan, undan ustun bo‘lishga urinib yurganlar — endi battar hasadga to‘lgan edi.

Ular bir joyda to‘planib shivirlashdi:

— Shu... yangi kelgan qiz bormi, o‘zini super yozuvchi qilib ko‘rsatmoqda.

— Ha, akasi mashhur bo‘lsa, hammaga oson-da!

— Shu asarni o‘zi yozganiga ishonmayman. Ehtimol akasi yozib bergandir...

Va shundan so‘ng, ular Yunsoni xafa qilishga urinib, yolg‘on gaplar tarqata boshlashdi. Universitetdagi forumlarda anonim postlar paydo bo‘ldi:

> "“Yunso Kim asarini o‘zi yozmagan. U faqat akasining soyasida yashayotgan oddiy bir qiz.”
"“Bu faqat ommaviylik uchun yozilgan — aslida qalbsiz satrlar.”

Yunso bu gaplarni o‘qib yuragidan nimadir uzilgandek bo‘ldi. Tashqaridan kuchli ko‘rinar, lekin ichida kuchli kurash bor edi.

Bir kuni u kutubxonada yolg‘iz o‘tirganda, o‘sha qizlardan biri oldiga keldi. U stulni surib, kinoyali kulimsirab dedi:

— Yulduz bo‘lish yaxshi-da, to‘g‘rimi? Lekin yulduzlar ham qulaydi bir kun...

Yunso unga qaradi. Yuragida g‘azab emas, faqat... chuqur achinish bor edi. U xotirjamlik bilan javob berdi:

— Men yulduz bo‘lish uchun yozmadim. Men o‘zimni topish uchun yozdim. Agar sizni bu bezovta qilayotgan bo‘lsa... demak, bu asar chinakam ta’sir qilgan.

Qiz hech narsa deya olmay, o‘zini yutib ketdi.

Oradan bir hafta o‘tdi. Universitet jurnalining muharriri Yunsoni alohida chaqirdi:

— Yunso, bilaman, siz haqingizda aytilayotgan gaplar bor. Lekin biz tekshiruv o‘tkazdik. Sizning ishlanmangiz, qoralamalaringiz, yozuv uslubingiz — barchasi isbotlaydi: bu asar sizniki. Siz chin yozuvchisiz. Endi esa... biz sizga stipendiya ajratmoqchimiz. Va yana: Seuldagi xalqaro adabiy anjumanga siz taklif etildingiz.

Yunso ichida bir narsa yorildi — bu g‘azab emasdi. Bu — g‘urur va minnatdorlik edi.

U sahnaga chiqib, ilk bor jamoatchilik oldida so‘zladi:

— Menga ishonmaganlar bo‘ldi. Meni tushunmaganlar bo‘ldi. Meni yerga urmoqchi bo‘lganlar bo‘ldi. Lekin... siz yerga sepgan har bir tuproq — meni ko‘paytirdi.endi men faqat o'sganman

Universitetdagi bosim, yolg‘on gaplar, past-keshliklar Yunsoning yuragiga yurakday botgan edi. U har kuni o‘zini kuchli ko‘rsatishga urinardi. Ammo bu holatlar ich-ichidan uni yeb borayotgan edi.

Bir kuni darsdan chiqib ketayotganda, o‘sha qizlar yana uni burchakka olib kirishdi. Atrofda hech kim yo‘q edi. Ular qattiq ohangda gapirishdi, itarishdi, uni haqorat qilishdi.

— Sen kim bo‘libsan?! Akang bo‘lmasa seni bu yerda hech kim tanimasdi!

— O‘zingni aqlli ko‘rsatib, hammadan ustun bo‘lishni bas qil!

— Hamma senga qaraydi — sen bunga loyiq emassan!

Ular orqasidan daftarlari va sumkasini otishdi. Yunso sukunatda qoldi. U qarshilik ko‘rsatmadi. Faqat titraganicha, bir so‘z dedi:

— Menga nega shunchalik nafrat qilasizlar?.. Men faqat... yozishni sevaman, xolos.

Qizlardan biri uni yana itardi. Shu payt Yunso boshi bilan orqaga yengil urilib yiqildi. U hushini yo‘qotdi.

U uyg‘onganda atrof oppoq edi. Yonida Jin o‘tirardi. Uning ko‘zlarida g‘am va aybdorlik aralashgan edi.

— Yunso... kechir meni. Men seni himoya qila olmadim. Men kech qoldim...

Yunso asta jilmaydi, lablari qaltirab:

— Men... endi charchadim, aka...

Jin uning qo‘lini mahkam ushladi:

— Men endi bu ishni shunchaki qarab turolmayman. Bular javobgarlikka tortiladi. Men bu voqeani ommaga chiqaraman. Sen yolg‘iz emassan!

Shu payt eshik ochildi. BTS a’zolari kirib kelishdi. Har birining yuzida chuqur g‘am bor edi. Suga, jim o‘tirganicha, sekin dedi:

— Biz bu dunyoda millionlab odamlarni xursand qilamiz, lekin ba’zan eng yaqin odamlarimizni ko‘ra olmay qolamiz.

Tae qo‘shdi:

— Biz seni endi yolg‘iz qo‘ymaymiz.

JK esa yuziga qarab:

— Endi seni yana kulganingni ko‘rmaguncha tinch olmaymiz.

Oradan ikki kun o‘tgach, Jin barcha voqealarni ommaga e’lon qildi. Universitetda tergov boshlandi. Kamera yozuvlari, shohidlar va Yunsoning jarohatlari asosida o‘sha qizlar jiddiy jazoga tortildi.

Universitet rasmiy uzr so‘radi. Yunso yana shonli ravishda o‘z o‘rnini topdi. Endi hech kim uning iste’dodidan shubhalanmasdi.

Shifoxonadan chiqqach, Yunso yozuv stoliga qaytdi. U yangi asar ustida ishlay boshladi. Bu galgi asar — nafaqat o‘zi, balki minglab jim azob chekayotgan yoshlar uchun umid, najot, kuch manbai bo‘lishi kerak edi.

U sahifani ochib yozishni boshladi:

> "Menga ziyon yetkazganlar bo‘ldi, yiqitmoqchi bo‘lganlar bo‘ldi. Lekin bilasizmi? Yuragimdagi so‘zlar hech qachon o‘lmaydi. Endi men o‘z hikoyamni yozaman. Bu — mening ovozim

Sahna: Qayta hayotga qaytish

Yunso shifoxonadan chiqqach, bir necha kun Jinning yonida dam oldi. Unga ko‘p odamlar yozyapti, qo‘llab-quvvatlayapti. Lekin Yunso hali juda yurakdan zarba yegan — ishonchni asta tiklash kerak edi.

Bir kuni Jin ishdan qaytib:

— Singlim, bugun sen bilan kimdir ko‘rishmoqchi, — dedi kulib.

Yunso eshik oldiga chiqqanda, qarshisida Taehyung va Jungkook turardi. Ikkalasi ham oddiy, lekin jiddiy qarash bilan:

— Bir joyga olib boramiz, — deyishdi.

Yunso hayron:

— Qaerga?..

Jungkook kulib dedi:

— Bizga ishonsang, ko‘rasan. O‘tir, boramiz.

Sahna: Maxfiy tun

Ular Seul chetidagi kichik, odamlar kam yuradigan tog‘ yonbag‘riga borishdi. Atrofda yulduzli osmon, mayin shamol, uzoqda yaltirayotgan shahar chiroqlari.

Tae pastga qarab o‘tirib dedi:

— Hayot ba’zida juda shovqinli bo‘ladi. O‘zingni eshitolmay qolasan. Men doim shu joyga kelib, o‘zimni topaman.

Yunso asta yoniga o‘tirib, ko‘zlarini yumdi. Chunki bu yerda... haqiqatan ham tinchlik bor edi.

Jungkook yonidan issiq shokoladli termos chiqarib berdi:

— Sening uchun. Jin opa shunaqa narsalarni yaxshi ko‘rishingni aytdi.

Yunso kulib bosh irg‘adi:

— Rahmat. Sizlar… judayam mehribon ekansizlar.

Tae yonidan qaramay asta so‘zladi:

— Sen boshqalardan farq qilasan. Shunchaki Jinning singlisi emassan. Biz seni inson sifatida hurmat qilamiz. Sen bardavomsan, iste’dodlisan… va yuraging o‘ziga xos.

Jungkook asta boshini egib, jilmaydi:

— Shunday haqiqatli bo‘lgan qizlar kam. Biz sen bilan vaqt o‘tkazishni yoqtiryapmiz.

Yunso sekin yuragida iliqlik his qildi. Bu hissiyot — do‘stlikmi? Yoki undan biroz chuqurroqmi — o‘zi ham bilmasdi. Faqat bir narsa ayon edi: bu ikki yigit — unga chin dildan mehr ko‘rsatyapti.

Sahna: Kunlar o‘tadi

Endi Yunso ko‘p vaqtini BTS bilan o‘tkazar edi. Birga ovqat, sayr, hazil, musiqa…

U Taehyung bilan san’at haqida gaplashar, she’rlar o‘qir, his-tuyg‘ularini baham ko‘rardi.

Jungkook bilan esa u quvnoq bo‘lar, raqsga tushar, karaoke aytar edi.

Bir kuni Yunso hayratda qoldi — ikkalasi birgalikda unga miniatyura sahna tayyorlab, o‘zi yozgan hikoyasiga sahnalashtirilgan chiqish qilishdi. Bu — unga ko‘rsatilgan eng samimiy hurmat edi.

U xonasiga qaytib, oynaga qarab shivirladi:

— Men yolg‘iz emasman. Endi hech qachon emas.

Yunsoning yuragida endi ikkita yorug‘ yulduz bor edi: Taehyung va Jungkook. Ularning yonida u o‘zini qadrlangan, tushunilgan va qadrli his qilardi.

Lekin... qalbi ikkala yigit orasida nimadir his qilayotgandek edi.

Kun o‘rtasi, HyBe ichidagi studiyada…

Men, Tae va Jungkook uchalamiz tezda yaqinlashib ketdik. Ular meni begona deb his qilmasdi, men ham ular bilan o‘zimni bemalol sezardim. Tae hazilkash edi, ko‘p kulardi. Jungkook esa menga musiqada ko‘maklashdi.

Biz uchalamiz birga studiyaga kirdik. Tae gitara olib, ohang chalishni boshladi, Jungkook esa ritmik doira urar, men esa pianoga o'tirdim. Ular meni sinab ko‘rishayotgandek tuyuldi, ammo ko‘proq ilhom olishayotgandek edi.

Men ilhomga to‘lib, kuchli his-tuyg‘u bilan pianoni balandroq chalib yubordim. Ichimdagi barcha quvonch, orzular ohangga aylanib, xonani to‘ldirdi. Biz kulib, musiqa bilan qo‘shilib kuyladik. Kichik bir konsertga o‘xshab ketdi.

Lekin…

Deraza ortida Suga bizni eshitib turardi. U og‘ir qadamlar bilan ichkariga kirdi. Uning yuzi jiddiy edi.

— NIMA BO‘LAYAPTI BU YERDA?! — u baland ovozda baqirdi.

Uning qattiq ohangi yuragimni zir titratdi. Biz birdan jim bo‘lib qoldik.

— Bu yerda har kim istaganicha musiqa chalolmaydi! Qoidalar bor! — dedi Suga, menga qarab.
— Ayniqsa sen! — deb barmog‘ini menga qaratdi. — Bu professional studiya, o‘yinchoq emas!

Men hayratda, yuragimni qo‘rquv bosdi. Ortiq hech narsa eshitmadim, faqat yuragimning "dug-dug"i.

Men asta joyimdan turdim. So‘zsiz. Ko‘zlarimda yosh.

Hech kim hech narsa demadi. Hatto Tae va Jungkook ham.

Men xonani tark etdim. Yolg‘iz.

Tashqariga chiqdim. Havo salqin edi. Yuragim siqildi. Suga menga shunchalik baqirganidan ranjidim, lekin bu yerda ehtimol men haddimdan oshib yuborgandirman, deb o‘yladim.

O‘zimga o‘zim pichirlab dedim:

— Men bu yerga to‘g‘ri kelmaymanmi?.. Balki ortga qaytish kerakdir...

Ko‘zlarimda yosh, xayolimda chalkashlik. Shu payt orqamdan qadam tovushlari eshitildi…

Men zinapoyalardan sekin tushib, binoning orqa tomoni – kichik bog‘chaga yo‘l oldim.
Qorong‘ulik sekin-sekin tusha boshlayotgandi. Mening yuragimda esa qorong‘ilik allaqachon cho‘kkan edi. Ustun tagida o'tirdim. Bosimni tizzamga qo‘yib, jimgina yig‘ladim.
Yuragim og‘rirdi. Shunchaki musiqa chalgan edim. Chunki quvongan edim. Chunki nihoyat o‘zimni o‘zimdek tutayotgan edim. Bu yerda, bu odamlar orasida… o‘zimni ozgina bo‘lsa ham erkin sezgandim.
Shu payt orqamdan bir sokin, lekin tanish ovoz eshitildi:
— Yunso… seni hammamiz qidiryapmiz.
Tae edi. U qo‘lida issiq ichimlik tutib, sekin yonimga o‘tirib qoldi. Ichimlikni menga uzatdi.
— Bu — yong’oqli kakao. Jin aytgan, bu sening eng yoqtirganing ekan, — dedi u yengil jilmayib.
Men jim edim. Uzoq tikilib turganimdan so‘ng, nihoyat so‘zga chiqdim:
— Men faqat quvongandim, Tae. Pianoda hissiyotimni aytgim kelgandi. Men bu yerda… hamma bilan baxtli edim.
Tae sekin boshini qimirlatdi. Ko‘zlari sokin, lekin yuragimni ko‘rib turgandek edi.
— Bilaman. Men ham shuni his qildim. Biz uchalamiz bir jamoa bo‘lib ketgandik.
Suga… u ko‘p narsani ichiga yutadi. Ba'zida u his-tuyg‘ularini noto‘g‘ri ifodalaydi.
Lekin u yomon emas. U shunchaki studiyaga nisbatan talabchan. Ayniqsa yangi odam bo‘lsa...
Men xo‘rsindim.
— Demak, men xato qildim...
Tae boshini chayqadi:
— Yo‘q. Aksincha. Sen o‘zing bo‘lib qolganing uchun bu juda qadrli.
Bilasanmi, seni birinchi ko‘rganimda… men sening yuragingni eshitgandim.
Sen juda samimisan, Yunso. Seni bu yerda yana musiqa chalganingni ko‘rishni xohlayman. Men va Jungkook — biz seni yoqtirib qolganmiz.
Men sekin jilmaydim. Ko‘zlarim hanuz yoshli edi, lekin endi yuragimda iliqlik bor edi.
— Rahmat, Tae. Sen… meni tushunayotgan yagona odamsan shekilli.
Tae esa yumshoq ohangda dedi:
— Emas. Biz endi hammamiz seni tushunamiz. Jin, JK, hattoki Suga ham...
Faqat sabr va vaqt kerak.
U qo‘lini uzatdi. Bu safar… men ushladim.
Biz orqaga — studiyaga qaytish uchun yo‘lga tushdik.

Keyingi kun...

Hammasiga ko‘z yumdim. Men bu joyni o‘zimniki deb qabul qilishga qaror qildim. Yuragimni o‘zgartirmasdan, hislarimni bosmasdan yashash — mening tanlovim edi.
Ular meni qabul qiladimi-yo‘qmi, men endi o‘zimni yo‘qotmayman.

Kunning ikkinchi yarmida Jungkook bilan bo‘sh vaqtimiz bo‘ldi. U chizishga qiziqishini aytdi. Men ham birga o‘ynashga rozi bo‘ldim.

Studiyaning orqa qismidagi kichik ijodiy xona.

Qog‘ozlar, markerlar, rangli qalamlar… biz to‘kib tashladik. Jungkook birinchi bo‘lib qiziq rasm chizdi — qiziqarli xarakterli kartoon Jin! Men esa yoniga mo‘ralab kuldim, so‘ngra men ham rasm chiza boshladim.

Ranglar, kulgu, qog‘ozlar o‘rtasida go‘yo bolalikka qaytgandek bo‘ldik. Bizning baland ovozda kulgimiz studiyani to‘ldirdi. Hattoki Jungkook orqasiga qog‘oz yopishtirib, meni quvdi, men esa qochdim. Bu payt biz shunchalik quvnoq edikki, dunyo go‘yo faqat biz uchun bor edi.

Lekin…

Yaqin xonada Suga yangi qo‘shig‘i ustida ishlayotgan edi.

U boshini qo‘llari orasiga olib, kompyuterda ishlayotgandi. Nafas olishi tezlashgan. Kutilmagan shovqin, baland kulgi, devorga urilayotgan oyoq tovushlari — unga to‘g‘ri kelmasdi.

U monitor qarshisida qotib qoldi.
Qo‘shiq g‘oyasi… tovushlar… ilhom — hammasi tarqalayotgandi.
U g‘azab bilan qulog‘idan naushnikni olib tashladi. Stuldan sapchib turib, eshikni ochdi va yo‘lni qattiq bosib, biz tomonga keldi.

Uning yuzi g‘amgin emasdi — u jiddiy va charchagan edi.

Eshikni ochib, baqirdi:

— QO‘YINGLAR BU BOLALIKNI!!!

Men va Jungkook darrov to‘xtadik. Suga oldimizga keldi. Uning ko‘zlarida to‘plangan charchoq, norozilik va ichki og‘riq bor edi.

— Bu yerda ishlayotgan odamlar bor! Men bu yerda yangi qo‘shiq ustida ishlayapman, sizlar esa go‘yo bog‘chadek baqir-chaqir qilib yurasizlar!

U to‘g‘ridan-to‘g‘ri menga qaradi:

— Ayniqsa SEN! Nega doim hamma joyda baland bo‘lishing kerak? Hali kecha pianoda, bugun kulgi bilan! Bu yer professional joy!

Men titrab ketdim. Ichimda bir narsa uzilgandek bo‘ldi. Ko‘zim yana to‘lgan edi.

Suganing so‘zlaridan so‘ng men hech narsa demadim.

Ichimda qaynayotgan og‘riqni so‘zlar bilan aytolmasdim. Ko‘zlarimda yosh, yuragimda achchiq alam bilan shunchaki eshikni ochdim va chiqib ketdim.
Orqada Jungkookning jim qolgani, Tae'ning qo‘rquvli nigohi qoldi.

Men zinapoyalardan tushib, eshikdan chiqdim. Tashqarida yomg‘ir yog‘ayotgan edi. Mayda, ammo tinimsiz. Osmonda qorong‘ilik va bulutlar.

Men yo‘lga tushdim.
Piyoda. Oyoqlarim og‘rirdi, ammo yuragim undan battar og‘rirdi.
Shahar tinch edi, yomg‘ir tomchilari asfaltni urib, yuragimdagi har bir zarbani takrorlardi.

— Nega men? — pichirlab yig‘lardim.
— Nega men hech qaerga sig‘mayapman?..

Uyga yetib keldim. Jin bilan yashayotgan kichkina kvartiramga. Ho‘l, muzlab qolgan kiyimlarim bilan darrov xonamga kirdim.

Hech narsa demasdan, ustimni almashtirmay, ho‘l sochlarim bilan yotoqqa cho‘zildim.

Tanam qiziy boshladi. Ko‘zim ilindi. Yig‘idan charchagan edim.

Bu orada HYBE binosida...

Jung Kook bo‘shliqni sezdi. Tae hech kimga hech narsa demasdan eshikka qarab tikildi.
Suga esa sekin joyiga qaytmoqchi edi, ammo shu payt eshik ochildi.

Jin shiddat bilan ichkariga kirdi.

— Yunso qani?! — deb so‘radi qattiq ohangda.

Tae boshini egdi.

— U chiqib ketdi...
— Yomg‘ir yog‘ayapti! Yolg‘izmi?! — Jinning ovozida vahima bor edi.

U asta asta Suga tomon yurdi. Sabr kosasi to‘lgandi.

— SIZ! — Jin Suganing ko‘ziga tik qaradi.
— Bir qiz, bu yerda o‘z o‘rnini topishga harakat qilayotgan bo‘lsa, sizning bu shafqatsizligingiz uni yanchadi!

Suga o‘zini oqlamoqchi edi:

— Men faqat qoidalarni... ilhomni... ishni...

— U mening singlim! — deb baqirdi Jin.
— Siz esa uni yuragidan ranjitdingiz!

Ular o‘rtasida janjal avj oldi. Ovozlar ko‘tarildi.

Shunda oraga RM tushdi. Tinch, ammo qat'iy ohangda:

— Yetar!
— Hamma tinchlanadi. Bu yer janjal qiladigan joy emas. Jin, hozir seni borliging kerak bo‘lgan yagona joy — singling yonida. Bor.

Jin bir soniya jim turdi. So‘ng darrov ortga o‘girildi.

U kechasi uyga keldi.

Xonamga kirdi. Meni yotgan holda topdi. Yuzim qizargan, peshonam issiq edi.
Jin darrov holatni tushundi. Ko‘zlarida vahima bor edi.

— Yunso... sen isitmalayapsan... seni kechir, iltimos...

U meni yengil ko‘tarib, mashinasiga olib chiqdi. Ko‘chada hanuz yomg‘ir yog‘ardi.

Shifoxona. Yorug‘ xona.

Ko‘zimni ochdim. Yonimda oq labashtada Jin. Uning ko‘zlarida uyqu yo‘q, yuragida esa aybdorlik.

Men zaif ovozda pichirlab so‘radim:

— Qayerdaman?

Jin sekin jilmaydi, ko‘zlari yaltirab:

— Singlim... sen xavfsiz joydasan. Endi... men hech qachon seni yolg‘iz tashlab ketmayman.

U mening qo‘limni ushladi. Bu qo‘lda muhabbat, himoya va pushaymonlik bor edi.

Ertalab.

Shifoxona derazasidan quyosh nurlari sekin kirib kelayotgan edi. Uzoq tundan keyin nihoyat tanam bir oz yengillik sezdi. Ko‘zimni ochsam, hali ham Jin yonimda edi. Uning yelkasi pastga tushgan, ehtimol uxlab qolgan, qo‘limni hali ham ushlab o‘tirardi.

Men asta o‘rnimdan qimirladim.

— Aka... — dedim xirgoyi ohangda.

U darrov ko‘zlarini ochdi.

— Yunso! O‘zinga keldingmi? Xudoga shukur...

Men boshim bilan "ha" degandek qimirladim. U yonimga cho‘kdi, peshonamga qo‘lini qo‘ydi.

— Hali ham biroz issiqliging bor, lekin yaxshiroqsan. Men seni bu holga tushib qolishingga yo‘l qo‘yganim uchun o‘zimni hech qachon kechirmayman.

Men jilmaydim, zaif, ammo chin dildan:

— Men sizni ayblamayman, aka.

Eshik sekin ochildi.

Tae kirib keldi. U qo‘lida bir buket mayda binafsha gullar olib kelgan. Orqasidan Jungkook ham asta yurib kirdi, qo‘lida o‘yinchoq ayiqcha.

Ular jim turib qolishdi. So‘ng Jungkook sekinlik bilan dedi:

— Kecha... men seni himoya qilolmadim. Uzr. Men faqat kulgining davom etishini xohlagandim.

Tae ham asta so‘z boshladi:

— Sening kulging butun studiyani yoritib yuborgan edi. Endi u jim bo‘lib qolgandek.

Ular yonimga yaqinlashdi. Men ularni ko‘rib yana ko‘zlarim yoshlanib ketdi.

— Sizlar menga do‘stdek bo‘ldingiz... men o‘zimni begona his qilmayapman endi, — dedim.

Jin jilmaydi:

— Ko‘ryapsanmi? Seni qadrlashadi.

Ammo bir narsa yo‘q edi — Suga.

Men so‘ramadim. U kelmaganini tushunardim.
U balki hanuz o‘zining qat'iy va og‘ir qoidalari bilan yashayotgan bo‘lsa kerak.

Ammo bu safar... men uni kechirdim. Ichimda jim, sokin kechirim bo‘ldi. Men yuragimni sovitmaslikka, mehrni saqlab qolishga qaror qildim.

Tae derazadan tashqariga qarab dedi:

— Bugun quyosh chiroyli chiqqan. Bu yangi sahifani boshlash uchun yaxshi kun.

Jin esa qo‘limni siqib:

— Hamma joying bitgach, biz seni HYBE’ga olib qaytamiz. Lekin bu safar — yuragingga hech kim putur yetkazolmaydi. Seni endi hammamiz himoya qilamiz.

HYBE binosi — Jin, Tae, Jungkook, RM, J-Hope, Jimin va Suga studiyada.

Yunso eshikni ochib kiradi. U boshqacha, betinch, ammo ich-ichidan porlab turardi.

Jin darrov sezdi:

— Nima gap, singlim? Ko‘zing chaqnayapti.

Yunso sekin chuqur nafas oldi, yuragi tez ura boshladi. U hammaga qaradi.

— Men sizlarga bir yangilik aytmoqchiman...
Men Angliyadagi Oxford Universitetiga o‘qishga qabul qilindim.

Studiya bir lahzaga jim bo‘lib qoldi.

So‘ng birdaniga qarsaklar, qichqiriqlar, kulgular.

Jin yugurib kelib, uni quchoqlaydi:

— Bu ajoyib! Men seni bilardim! Sen bunga loyiqsan! Men har doim seni olg‘a borishingni xohlaganman! Singlim endi Oksfordda!

RM (lider ohangida, chuqur fikr bilan):
— Oksford – bu bilim, izlanish va haqiqatni izlash joyi. Sen u yerga mukammal mos tushasan, Yunso. Mening fikrimcha, bu faqat boshlanish.

J-Hope (quvnoq, ammo ko‘zlari iliq):
— Vay, bu dunyodagi eng mashhur universitetlardan biri! Sen bunga erishding! Sen bilan faxrlanamiz, Yunso! Biz senga raqs qilib ko‘rsatamiz qanday quvonayotganimizni!

Jimin (mayin, muloyim ohangda):
— Men bilaman bu qanchalik qiyin bo‘lganini. Lekin sen buni uddalading. Sen o‘z orzularing sari uchayotganingni ko‘rib... yuragim eriyapti, Yunso.

Jungkook (yozuv daftarini ko‘tarib):
— Men seni sog‘inaman... lekin men senga suratlar, musiqa, hattoki videolar yuboraman. Sen hech qachon yolg‘iz bo‘lmaysan.

Tae (chuqur ohangda, xayolchan):
— Menimcha, sening o‘z yo‘ling bor. Biz sahnada bo‘lamiz, sen esa dunyoni o‘zgartirasan. Lekin unutmang, sen har doim bizning yuragimizdasan.

Suga esa jim.
U uzoqdan qaraydi, jilmayishga harakat qiladi, lekin ko‘zlarida bir oz xafalik bor. U asta yurib, Yunso yoniga keladi.

— Tabriklayman. Oksford — jiddiy ish. Men... bu yangilikni kutmagan edim. Ammo sen bunga loyiqsan.

U jilmayadi, ammo ko‘zlarida to‘sqinliksiz so‘zlar bor edi.
U o‘z hislarini ichida tutadi, lekin Yunso bu jimlik ortidagi mehrni his qiladi.

Yunso ularning yuzlariga qaraydi.
Ko‘zlarida yosh. Quvonchdan.

— Men sizni bir umr sevaman. Bu joy, sizlar... hayotimning eng yorqin sahifasi bo‘ldi.
Oksford bu orzu. Ammo yuragimda sizlar bo‘lasiz.

Jin quchib:

— Biz seni qo‘yib yuboramiz. Lekin faqat jasorat bilan, orzularing sari. Chunki biz bilamiz — sen qaytasan. Va biz seni kutamiz.

Yunsoning hayoti yangi bosqichga kiryapti. Oksford sari yo‘l ochildi.
Lekin yuragida Jin, BTS va HYBE oilasi doim yashaydi.

Incheon aeroporti. Tong saharlari.

Osmon hali yorishmagan. Shamol yengil esib turardi.
Yunso o‘z chamadonini asta tortib ketar, atrofida esa Jin, RM, J-Hope, Jimin, Jungkook va Tae yonidan bir qadam ham chetga chiqmaydi.

Ular jim ketishardi. Har kim o‘z fikrida, yuraklarida gap ko‘p.

Jin chamadonni tortib olib, hazillashib dedi:

— Men buni ham olib qolaman, bo‘lmasa oxirgi daqiqada fikringdan qaytib ketishing mumkin!

Yunso kuldi, lekin ko‘zlaridagi yoshni yashira olmadi:

— Aka, men bormasam... bu orzu faqat qog‘ozda qoladi.

RM unga pasportni topshirar ekan, yelkasiga qo‘l qo‘ydi:

— Esingda bo‘lsin, sen yolg‘iz emassan. Har safar darsga kirganingda, bizning ovozlarimizni eshit, yuragingda olib yur.

J-Hope unga o‘zining birinchi sahnadagi rasmini berib:

— Bu sening ilhoming bo‘lsin. Chunki bir kun kelib sen ham minglab odamlarni ilhomlantiradigan qiz bo‘lasan.

Jimin sekinlik bilan:

— O‘zingni ehtiyot qil. U yerdagi odamlar seni tushunmasligi mumkin, lekin sen doim bizni eslasang, kuch topasan.

Tae esa hech nima demadi. Faqat qo‘lini ushlab turdi. U ko‘zlar bilan gaplardi.

Jungkook esa oxirgi daqiqada yugurib kelib, unga chiroyli daftarchani berdi:

— Bu biz bilan o‘tgan barcha xotiralar uchun. Har kuni bir sahifa yoz, keyin qaytib kelganingda biz o‘qib beramiz.

Ammo... Suga yo‘q edi.

Yunso uni kutdi. Atrofga qaradi. Ammo Suga kelmadi.

U yuragini bosib, o‘zicha pichirladi:

— U mendan xafa emas... u shunchaki vidolashishni yomon ko‘radi.

Jin asta yoniga kelib, dedi:

— U sendan faxrlanadi. Men ko‘rdim. Faqat... yuragidagi tuyg‘ularni ko‘rsatish unga har doim og‘ir bo‘lgan.

Yunso bosh irg‘ab jilmaydi:

— Men uni tushunaman. Uni kechirdim ham. Chunki men uni ham o‘rgandim.

Yunso chiqish darvozasi oldida to‘xtadi.

Oxirgi marta orqasiga qaradi.

BTS azolari qo‘l silkitishar, jilmayib, ko‘zlarida yosh bilan turishardi.

U yuragini mahkam tutdi. Bir nafas oldi. So‘ng orzular sari birinchi qadamni qo‘ydi.

Samolyot ko‘tarilarkan, Yunso oynadan pastga qaradi.
Sevgi, do‘stlik, xafagarchilik va orzular aralashib, bitta hayot bobiga aylandi.

Bu — yangi boshlanish edi.

Yunso

Soyadagi Imperiya

2025-05-30T14:23:46.874Z

Ep4

Hamma narsa tinch edi. Endi na soya, na tahdid. Faqat bir-biriga ko‘nikayotgan ikki odam: biri — sukutga o‘rangan, biri — yuragini yashirgan.
Yunso yengil nafas oldi. U hovlida, stulda o'tiribdi, kitob o‘qiyotgandek ko‘rinadi, lekin ko‘zlari har daqiqa narigi burchakda turgan Yoongiga qarab sirg‘anadi. U hali ham himoyachi sifatida yonida yurardi — lekin endi ko‘zlarida qattiqlik emas, e’tibor bor edi.
— Nega bunchalik jimsan? — deb so‘radi Yunso ohista, go‘yoki havo bilan gaplashgandek.
Yoongi sekin boshini burdi:
— Sen jimlikni yoqtirasan deb o‘ylagandim.
— Hozirgi jimlik... boshqa, — dedi Yunso, labida mayin tabassum. — Bu... yurak jimligi. Undan qochib bo‘lmaydi.
Yoongi biroz jim turdi. So‘ng bir qadam oldinga chiqdi.
— Men sening yuragingdan qo‘rqmayapman endi.
Bu so‘zlar Yunsoni to‘xtatib qo‘ydi. Bu — Yoongining yuragi gapirgan ilk marta edi.
Ular uzoq tikilib turishdi.
Shu payt xira shamol turdi. Barglar yerdan ko‘tarildi. Katta xavf ortda qolgandi, lekin ularning ichida — sekin-sekin unib chiqayotgan yangi tuyg‘u bor edi. Bu tuyg‘u hali nomlanmagan edi. Ammo u yurakni isitardi.
Yoongi asta, shoshmasdan, Yunsoning yoniga o'tirdi.
— Endi seni hech qachon yolg‘iz qoldirmayman.

Yunsoning hayoti sekin-asta izga tushayotgandi. Yangi sahna mashg‘ulotlari, yangi klip tayyorgarliklari. Ammo bir yangilik — yangi vizajist, Isomi. Yosh, quvnoq, ishonchli ko‘rinardi. Dastlab Yunso unga hech qanday alohida e’tibor bermadi. Faqat...

Uning Yoongiga qarashlari ko‘p edi. Juda ko‘p.

— Ko‘zingiz yumshoq, lekin kuchli, — dedi Isomi bir kuni Yoongiga, uni sahna orqasida kutayotgan payti.
Yoongi javob bermadi. Har doimgidek sokin edi.
— Siz doim shunaqa jiddiymisiz? Yoki faqat Yunso uchunmikin?

Bu safar Yoongi sal qarab qo‘ydi.
— Men himoyachiman. Boshqa narsa emas.

Isomi kulib qo‘ydi.
— Himoyachilar shunchalik jozibali bo‘lishi shart emas aslida...

U yaqinroq keldi. Juda yaqin. Shu payt eshik ochildi.

Yunso. Ko‘zlari darrov ularning holatini ko‘rdi. Yuzida hech qanday o‘zgarish yo‘qdek ko‘rindi... lekin ichida qalqigan rashk bor edi.

— Tayyorman, — dedi Yunso, ovozi sovuq.
Yoongi unga qarab, asta orqaga chekindi. Isomi esa yuzida tabassum bilan, xuddi hech narsa bo‘lmagandek ortga qaytdi.

Mashg‘ulot oxirida Yoongi yana uni kutib turardi. Hamma ketgan, atrof jim. Yunso so‘radi:

— Isomi bilan yaxshi gaplashibsan bugun.

Yoongi biroz hayron qaradi.
— Oddiy gap.

— Oddiymi? Ko‘rinishidan... yoqimli bo‘lgan shekilli.

Yoongi bu safar chuqur nafas oldi. U asta aytdi:

— Menga sen kerak. Yaqinimda. Boshqasi emas.

Yunso to‘xtadi. Yuragi tez ura boshladi. Ammo javob bermadi. Chunki yurakdagi so‘zlar hamon og‘izdan chiqishga jur’at qilolmas edi.

Mashg‘ulotlar tugagach, barcha tarqala boshladi. Yunso xonadan chiqib, biroz suv ichib kelish uchun yo‘lakka yo‘l oldi. O‘sha payt sahna orqa xonasidan Isomi va Yoongining ovozlari eshitilib qoldi.

Ichkarida...

Isomi, har doimgidek, ohangdor va yurakka yaqin gapirardi:

— Bilasanmi, Yoongi... men har kuni seni ko‘rib, o‘zimni boshqacha his qilyapman.
— Isomi... bu noto‘g‘ri, — dedi Yoongi jiddiy. U har doimgidek sovuq edi, ammo ovozida bir charchoq, bir chala pushaymon bor edi.
— Noto‘g‘rimi? — Isomi kulimsiradi. — Demak, o‘sha qiz uchun sen hali ham...

Eshik ochildi.

Yunso.

Ko‘zlari qisqa lahzaga Yoongining ko‘zlariga urildi, keyin Isomining unga qarab jilmayganini ko‘rdi.

U na g‘azablandi, na so‘z aytdi. Faqat... yuragi siqildi.

— Uzr... bezovta qildim, — dedi u ohangsiz ovozda.

Va chiqib ketdi.

Yoongi darrov o‘rnidan turdi. Eshikdan chiqdi.

— Yunso! To‘xta!

Ammo u allaqachon yo‘lak burilishidan o‘tib ketgandi.

Yoongi chapga, o‘ngga yurdi, har bir xona eshigini ochdi, mashg‘ulot zalini tekshirdi, hatto pastki texnik xonagacha bordi.

U yo‘q edi.

— Qayerga ketding, Yunso?..

Yunso esa...

Xonalar orasidagi oraliqda, eski mikrofonlar saqlanadigan qorong‘i, chang bosgan xona ichida, burchakka o‘tirib olgandi.

Yelkasi silkinardi.

Qo‘lida siqilgan salfetka, ko‘z yoshlari ho‘l yonoqlaridan oqar, lablari esa jim titrardi.

"U meni tushunmayapti."
"U menga qarayapti, lekin yuragi... menga emas."

U bu og‘riqni yashirishga harakat qildi. Ammo... yurakni yashirish mumkin emas edi.

U nigohini pastga qadadi. Qorong‘ulik ichida, u yolg‘iz edi.

Lekin yuragida hamon bir nur so‘nmasdi — Yoongi uni topishiga umid.

Yoongi sahna orqasida yurar, yuragi to‘lib ketgandi. Har bir qadam — pushaymon, har bir nafas — og‘riqli edi.

"Men nega u kelganda Isomiga javob bermadim?"
"Nega unga hozirgacha ochiq gapirmadim?"

U qayerga qadam qo‘ysa, u yerda Yunsoning soyasi yurardi. Faqat u emas. Nigohi, sukuti, og‘rigan yuragi.

Yoongi boshini devorga tirab, chuqur nafas oldi.

— Men uni og‘ritdim...

O‘sha paytda...

Yunso qorong‘u xonada, chuqur nafas ololmay qolgandi. Havodek tuyilgan og‘riq, ko‘ngli aynib, boshi aylana boshladi.

Ko‘z oldi qorayib, tanasi bo‘shashdi.

U sekin egildi. Tizzalarini bag‘riga olib, titrar, lekin ko‘zlarini ocholmasdi.

Va... hushidan ketdi.

Oradan vaqt o‘tib, binoni tozalayotgan ishchilardan biri orqa xonadagi eshikni ochdi. U xira chiroqni yoqdi.

— A-a?! Kim u?..

Yunsoning egilgan, harakatsiz tanasini ko‘rib, ishchi hayrat va vahima bilan yugurib chiqdi:

— Kim bor? Tez yordam! Tez yordam kerak bu yerda!

Yoongi ovozni eshitdi. Orqasiga o‘girildi.

— Nima bo‘ldi?

— Qiz... haligi qiz hushidan ketgan, qorong‘i xonada...

Yoongi qotib qoldi.

Yuragi qattiq urdi. Qadam tashlab, yugurib, o‘sha tomonga yo‘l oldi.

— Iltimos... Yunso bo‘lmasin, faqat u bo‘lmasin...

Ammo... eshik ochilganida... u o‘z ko‘zlariga ishongisi kelmadi.

Yunso yerda yotardi. Ko‘zlari yumuq, yuzi oqarib ketgan. Nafasi sekin, harakatsiz.

— YUNSO!!!

Yoongi tiz cho‘kdi. Uning boshini bag‘riga oldi. Yuragi og‘ridi. Qo‘llari titrardi.

— Iltimos... meni kechir... sen bu yerda yolg‘iz qolmasliging kerak edi...

U endi hech kimdan qochmoqchi emasdi. Sevgi deb aytilmagan hislar, endi hayot uchun kurashga aylangandi.

Tungi soat 2:47.

Shifoxonadagi palatada sokinlik edi. Faqat yurak urishini bildiruvchi monitor asta "bip… bip…" deb eshitilardi.

Oyna ortida shahar yotar, lekin bu xona ichida bir dunyo yomon jimjitlik qoplagan edi.

Yunso... hanuz hushsiz. Yuzi oqarib, lablari qurib qolgan. Ko‘zlari yumuq. Nafasi sekin va zo‘rga edi. U yostiqqa bosh qo‘ygancha — go‘yo uxlayotgandek. Faqat... bu uyqu haddan ortiq cho‘zilayotgandi.

Yoongi esa... stulda o‘tirardi. Unga tikilib, har soniyani sanardi.

Qo‘llari tizzasida siqilgan, boshini egib, faqat bitta narsa deya pichirlardi:

— Men kechikdim... kechir meni, Yunso.

U yigit bo‘lishi mumkin, qo‘riqchi, hatto mafiya — lekin hozirda u... pushaymon ichida ezilgan bir odam edi. Uning yelkalari past, nigohi o‘lik edi.

— Men seni og‘ritdim... o‘zimdan qochdim... ammo aslida men... seni...
U jim qoldi. So‘ng lablari titradi.

Unga qarab turarkan, yuragi siqilardi.

— Iltimos... uyg‘on... meni qara. Yana bir marta qaragin... Qo‘rqma deb aytishimga imkon ber...

Bir tomchi yosh... yo‘q, bu ilk marta edi Yoongi ko‘zida yosh to‘kilganini his qilgan. Ammo u uni artmadi. Bu pushaymonni yashirishga haqqi yo‘q edi.

Birdan Yunsoning qo‘li sekin titradi. Barmoqlari biroz qimirlagandek bo‘ldi. Monitorning ovozi o‘zgarib chiqdi.

— Yunso?! — Yoongi o‘rnidan sapchib turdi. — Meni eshityapsanmi?

Qizning ko‘z qovoqlari asta sekin ochildi. Avval xira, so‘ng tiniqroq ko‘rindi. U dovdirab atrofga qaradi.

— Qa... qaerdaman?..

— Shifoxonada. Sen hushidan ketganding...

Yoongi uning qo‘lini ohista ushladi. Qiz esa kuchsiz jilmaydi.

— Sen... meni topdingmi?..

Yoongi charchagan bo‘lsa-da, birinchi marta yumshoq ohangda javob berdi:

— Men sendan boshqa hech kimni qidirmayman.

Yunso ko‘zlarini yumdi. Ko‘zlarida... tinchlik bor edi. Bu so‘zlar yetarli edi.

Baxt

2025-05-29T16:30:47.253Z

Ep3

Ertasi kuni tong...
Men uyg‘onganimda, deraza ortidan tushayotgan quyosh nurlari xonani yoritib turardi. Xushbo‘y non hidi oshxonadan kelardi. Uyg‘onib, asta yurib oshxonaga kirdim. Akam – Jin, qahva tayyorlayotgandi.
— Tonggi nonushtaga tayyormisan, singlim? — dedi u kulib.
Men bosh irg‘adim: — Ha, juda och qoldim.
Stol ustida koreys an'anaviy nonushtasi: bug‘da pishirilgan guruch, kimchi, sabzavotlar va sho‘rva bor edi. Jinning harakati mayin va e’tiborli edi. U singlisi uchun haqiqiy aka bo‘lishni istayotgandi.
— Bugun seni HyBe kompaniyasiga olib boraman, — dedi u.
Men ajablandim: — Rostiymi? U yerga har kim kira olmaydi-ku…
U kuldi: — Men Jinman. U yerda hali ham biroz obro‘m bor.
Men kuldim, lekin yuragimda hayajon to‘lqini uyg‘ondi. Hayotim tubdan o‘zgarayotgandek edi.
Nonushta tugagach, Jin menga bir ko‘ylak olib berdi.
— Bu senga. HyBe'da o‘zingni ishonchli his qilishing uchun.
Men kiyinib, ko‘zguga qaradim. Ko‘ylak soddaligi bilan chiroyli edi. Mening ko‘zlarimda esa yangi umid porlayotgandi.
Ular mashinaga o‘tirib yo‘lga tushishdi. Seulning shovqinli ko‘chalari, baland binolari oralab, mashina yurardi. Jin haydarkan, musiqa sekin yangrardi. Ikkovimiz jim edik, lekin yuraklarimizda gap ko‘p edi.
Nihoyat, ular HYBE binosi oldiga yetib kelishdi. Oldinda ulkan shisha eshiklar, ularning ortida esa yangi imkoniyatlar, sirlar va ehtimol, taqdir kutib turardi.

Yunso

HyBe binosi ichida...

Jin meni ishonch bilan qo‘limdan tutib, ichkariga yetakladi. Xodimlar, mashq qilayotgan trainee’lar va hatto menejerlar ham bizga ajablanib qarab qolishdi. Ko‘pchilik pichirlardi

— Bu qiz kim?
— Jin uni shaxsan olib kirdi!
— Juda chiroyli… lekin soddaligidan nimadir seziladi…

Biz ohangraboday jimgina yurib borardik. Jin meni BTS xonasiga olib bordi. Yuragim qattiq urardi.

Eshik ochildi. Xonada BTS a'zolari – RM, Suga, J-Hope, Jimin, V (Tae), Jungkook – barchasi shu yerda edi. Ular Jinni ko‘rib darrov o‘rinlaridan turishdi.

— Jin! Kim bu? – deb Jimin qiziqib so‘radi.

— Bu — singlim. Nihoyat siz bilan tanishtiradigan vaqt keldi, — dedi Jin jiddiy, lekin mehr bilan.

A'zolar birin-ketin yaqinlashib, qo‘l uzatishdi:

— Salom, men RM.
— Men J-Hope.
— Jungkookman.
— Suga.
— Tae.
— Jimin.

Men esa muloyimlik bilan bosh irg‘ab, ularning qo‘llarini rad etdim.

— Kechirasizlar… Men qo‘l berishdan unchalik qulaylik sezmayman, — dedim asta, muloyimlik bilan jilmayib.

Bir lahza sukut cho‘kdi. Ammo Jin tabassum qildi:

— U kichkinaligidan shunaqa. Uning bu odatini hurmat qilaylik.

Men boshimni engashtirib biroz o‘yladim: Men to‘g‘ri qildimmi?..
Ammo yuragimda bir ovoz shunday dedi: Ha, bu menman. Men o‘zimni yo‘qotmasligim kerak.

Shu payt telefonim jiringladi. O‘rtog‘im edi. Men uzr so‘rab, tashqariga chiqdim.

Xonada esa...

Jin chuqur nafas oldi. Qolgan a’zolar jim bo‘lib unga qarardi.

— Bilasizlarmi… Shu yillar davomida milliardlab odamlar bizning qo‘limizni ushlashni orzu qiladi. Lekin bu qiz… u bizdan qo‘l qabul qilmaydi.
U menga yoqyapti. U — o‘zgacha. Dedi Suga

Jungkook kulib so‘radi:

— U necha yoshda?

Tae labini tishlab, qiziqib qaradi:

— Ha, shunaqangi oddiy, lekin o‘zgacha his beradi. Yuragimda nimadir qimirlayapti…

Jin yelkasini qisib, g‘urur bilan dedi:

— U mendan kichik bo‘lishi mumkin, lekin fikrlari – mendan kuchliroq.

Suga bir oz mulohazali ohangda dedi:

— Men unga 20 yosh bergan bo‘lardim…

Jin bosh irg‘ab tasdiqladi:

— To‘g‘ri. Ichki dunyosi ancha yetuk.

Jimin jilmaydi: — Juda sokin, lekin ko‘zlari juda ko‘p narsa aytadi.

J-Hope esa dedi: — U bizning energiyamizni sindirmadi. Bu yaxshi belgi.

Shu payt eshik sekin ochildi.

Yunso, yana xonaga qaytdi.

Baxt

2025-05-29T16:29:39.526Z

Ep3

Ajoyib! Hikoyani hissiyotli ruhda davom ettiraman. Mana:
Ertasi kuni tong...
Men uyg‘onganimda, deraza ortidan tushayotgan quyosh nurlari xonani yoritib turardi. Xushbo‘y non hidi oshxonadan kelardi. Uyg‘onib, asta yurib oshxonaga kirdim. Akam – Jin, qahva tayyorlayotgandi.
— Tonggi nonushtaga tayyormisan, singlim? — dedi u kulib.
Men bosh irg‘adim: — Ha, juda och qoldim.
Stol ustida koreys an'anaviy nonushtasi: bug‘da pishirilgan guruch, kimchi, sabzavotlar va sho‘rva bor edi. Jinning harakati mayin va e’tiborli edi. U singlisi uchun haqiqiy aka bo‘lishni istayotgandi.
— Bugun seni HyBe kompaniyasiga olib boraman, — dedi u.
Men ajablandim: — Rostiymi? U yerga har kim kira olmaydi-ku…
U kuldi: — Men Jinman. U yerda hali ham biroz obro‘m bor.
Men kuldim, lekin yuragimda hayajon to‘lqini uyg‘ondi. Hayotim tubdan o‘zgarayotgandek edi.
Nonushta tugagach, Jin menga bir ko‘ylak olib berdi.
— Bu senga. HyBe'da o‘zingni ishonchli his qilishing uchun.
Men kiyinib, ko‘zguga qaradim. Ko‘ylak soddaligi bilan chiroyli edi. Mening ko‘zlarimda esa yangi umid porlayotgandi.
Ular mashinaga o‘tirib yo‘lga tushishdi. Seulning shovqinli ko‘chalari, baland binolari oralab, mashina yurardi. Jin haydarkan, musiqa sekin yangrardi. Ikkovimiz jim edik, lekin yuraklarimizda gap ko‘p edi.
Nihoyat, ular HYBE binosi oldiga yetib kelishdi. Oldinda ulkan shisha eshiklar, ularning ortida esa yangi imkoniyatlar, sirlar va ehtimol, taqdir kutib turardi...
Agar xohlasang, HYBE'dagi uchrashuv, Jinning do‘stlari yoki men qaysi loyiha uchun taklif olganim haqida yozishda davom etaman. Yana davom ettiraymi?

Albatta, Yunso va BTS a'zolari o‘rtasidagi ilk uchrashuvni samimiy va biroz dramatik tarzda tasvirlayman. Mana davom:

HyBe binosi ichida...

Jin meni ishonch bilan qo‘limdan tutib, ichkariga yetakladi. Xodimlar, mashq qilayotgan trainee’lar va hatto menejerlar ham bizga ajablanib qarab qolishdi. Ko‘pchilik pichirlardi:

— Bu qiz kim?
— Jin uni shaxsan olib kirdi!
— Juda chiroyli… lekin soddaligidan nimadir seziladi…

Biz ohangraboday jimgina yurib borardik. Jin meni BTS xonasiga olib bordi. Yuragim qattiq urardi.

Eshik ochildi. Xonada BTS a'zolari – RM, Suga, J-Hope, Jimin, V (Tae), Jungkook – barchasi shu yerda edi. Ular Jinni ko‘rib darrov o‘rinlaridan turishdi.

— Jin! Kim bu? – deb Jimin qiziqib so‘radi.

— Bu — singlim. Nihoyat siz bilan tanishtiradigan vaqt keldi, — dedi Jin jiddiy, lekin mehr bilan.

A'zolar birin-ketin yaqinlashib, qo‘l uzatishdi:

— Salom, men RM.
— Men J-Hope.
— Jungkookman.
— Suga.
— Tae.
— Jimin.

Men esa muloyimlik bilan bosh irg‘ab, ularning qo‘llarini rad etdim.

— Kechirasizlar… Men qo‘l berishdan unchalik qulaylik sezmayman, — dedim asta, muloyimlik bilan jilmayib.

Bir lahza sukut cho‘kdi. Ammo Jin tabassum qildi:

— U kichkinaligidan shunaqa. Uning bu odatini hurmat qilaylik.

Men boshimni engashtirib biroz o‘yladim: Men to‘g‘ri qildimmi?..
Ammo yuragimda bir ovoz shunday dedi: Ha, bu menman. Men o‘zimni yo‘qotmasligim kerak.

Shu payt telefonim jiringladi. O‘rtog‘im edi. Men uzr so‘rab, tashqariga chiqdim.

Xonada esa...

Jin chuqur nafas oldi. Qolgan a’zolar jim bo‘lib unga qarardi.

— Bilasizlarmi… Shu sufade milliardlab odamlar bizning qo‘limizni ushlashni orzu qiladi. Lekin bu qiz… u bizdan qo‘l qabul qilmaydi.
U menga yoqyapti. U — o‘zgacha.

Jungkook kulib so‘radi:

— U necha yoshda?

Tae labini tishlab, qiziqib qaradi:

— Ha, shunaqangi oddiy, lekin o‘zgacha his beradi. Yuragimda nimadir qimirlayapti…

Jin yelkasini qisib, g‘urur bilan dedi:

— U mendan kichik bo‘lishi mumkin, lekin fikrlari – mendan kuchliroq.

Suga bir oz mulohazali ohangda dedi:

— Men unga 20 yosh bergan bo‘lardim…

Jin bosh irg‘ab tasdiqladi:

— To‘g‘ri. Ichki dunyosi ancha yetuk.

Jimin jilmaydi: — Juda sokin, lekin ko‘zlari juda ko‘p narsa aytadi.

J-Hope esa dedi: — U bizning energiyamizni sindirmadi. Bu yaxshi belgi.

Shu payt eshik sekin ochildi.

Men – Yunso, yana xonaga qaytdim.

Agar xohlasang, endi ichkarida davom etamiz – ular nima deyishi, qanday takliflar bo‘lishi yoki Yunsoning hissiyotlari qanday bo‘lganini yozishim mumkin. Davom ettiraymi?

Yunso

HyBe binosi ichida...

Jin meni ishonch bilan qo‘limdan tutib, ichkariga yetakladi. Xodimlar, mashq qilayotgan trainee’lar va hatto menejerlar ham bizga ajablanib qarab qolishdi. Ko‘pchilik pichirlardi

— Bu qiz kim?
— Jin uni shaxsan olib kirdi!
— Juda chiroyli… lekin soddaligidan nimadir seziladi…

Biz ohangraboday jimgina yurib borardik. Jin meni BTS xonasiga olib bordi. Yuragim qattiq urardi.

Eshik ochildi. Xonada BTS a'zolari – RM, Suga, J-Hope, Jimin, V (Tae), Jungkook – barchasi shu yerda edi. Ular Jinni ko‘rib darrov o‘rinlaridan turishdi.

— Jin! Kim bu? – deb Jimin qiziqib so‘radi.

— Bu — singlim. Nihoyat siz bilan tanishtiradigan vaqt keldi, — dedi Jin jiddiy, lekin mehr bilan.

A'zolar birin-ketin yaqinlashib, qo‘l uzatishdi:

— Salom, men RM.
— Men J-Hope.
— Jungkookman.
— Suga.
— Tae.
— Jimin.

Men esa muloyimlik bilan bosh irg‘ab, ularning qo‘llarini rad etdim.

— Kechirasizlar… Men qo‘l berishdan unchalik qulaylik sezmayman, — dedim asta, muloyimlik bilan jilmayib.

Bir lahza sukut cho‘kdi. Ammo Jin tabassum qildi:

— U kichkinaligidan shunaqa. Uning bu odatini hurmat qilaylik.

Men boshimni engashtirib biroz o‘yladim: Men to‘g‘ri qildimmi?..
Ammo yuragimda bir ovoz shunday dedi: Ha, bu menman. Men o‘zimni yo‘qotmasligim kerak.

Shu payt telefonim jiringladi. O‘rtog‘im edi. Men uzr so‘rab, tashqariga chiqdim.

Xonada esa...

Jin chuqur nafas oldi. Qolgan a’zolar jim bo‘lib unga qarardi.

— Bilasizlarmi… Shu yillar davomida milliardlab odamlar bizning qo‘limizni ushlashni orzu qiladi. Lekin bu qiz… u bizdan qo‘l qabul qilmaydi.
U menga yoqyapti. U — o‘zgacha. Dedi Suga

Jungkook kulib so‘radi:

— U necha yoshda?

Tae labini tishlab, qiziqib qaradi:

— Ha, shunaqangi oddiy, lekin o‘zgacha his beradi. Yuragimda nimadir qimirlayapti…

Jin yelkasini qisib, g‘urur bilan dedi:

— U mendan kichik bo‘lishi mumkin, lekin fikrlari – mendan kuchliroq.

Suga bir oz mulohazali ohangda dedi:

— Men unga 20 yosh bergan bo‘lardim…

Jin bosh irg‘ab tasdiqladi:

— To‘g‘ri. Ichki dunyosi ancha yetuk.

Jimin jilmaydi: — Juda sokin, lekin ko‘zlari juda ko‘p narsa aytadi.

J-Hope esa dedi: — U bizning energiyamizni sindirmadi. Bu yaxshi belgi.

Shu payt eshik sekin ochildi.

Yunso, yana xonaga qaytdi.

Soyadagi Imperiya 🖤

2025-05-23T17:50:28.735Z

Ep3

Yoongi Yunsoni hushsiz holatda maxsus zirhli mashinasiga o‘tkazdi. Unga qarab turgan nigohlar sovuq emasdi. U endi himoyachi emas edi — u endi kurashchi edi. Faqat bu safar kurash — tashqi emas, ichki edi.

Qarorgoh ostidagi eng past darajada — begona odamga hatto eshigi ham ko‘rinmaydigan, parolga parol qo‘yilgan xonada — “Sektor Delta: Qora laboratoriya” bor edi.

Yunso maxsus toza xonaga olib kirildi. Atrof steril. Ko‘zgu oynalar, lazerli skanerlar, DNK tahlil uskunalari… va sovuq oppoq chiroqlar.

Doktor Ravn — Yoongining eng ishonchli tibbiy eksperti, unga qaradi.

— U kim?
— Qo‘riqlashim kerak bo‘lgan inson... — dedi Yoongi qisqacha.
— Unda nima borligini bilasanmi?
— Bilmayman. Ammo ularning unga qilgan ukoli... oddiy zahar emas.

Yunsoning tanasidan skanerlar o‘tdi. Uning yurak urishi normal, lekin... qonida organik bo‘lmagan, begona tarkib bor edi. Nima ekanligini aniqlab bo‘lmasdi. Lekin u harakat qilardi. Go‘yoki… unga joylashayotgan hayot bor edi.

Doktorning yuzi oqarib ketdi.

— Bu... bu modda yashirin tajriba bo‘lishi mumkin. Buni faqat yuqori darajadagi bio-mafiya yoki… “Sozlovchilar” yaratgan bo‘lishi mumkin.

Yoongi ko‘zlarini qisdi. “Sozlovchilar” — bu nomni eshitishning o‘zi etarli edi. Ular tirik odamlar ustida ishlaydigan, xotirani o‘chiradigan, ongni qayta yozadigan maxfiy mafiyaviy guruh edi. Ular odamdan qurol yasardi.

— Ular unga nimani joylashtirishgan? — dedi Yoongi sekin.

Doktor uning tomiriga bir ukol qo‘ydi, so‘ng EEGni ulangach, Yunsoning miyasi faoliyatini ko‘ra boshladi. Ekranda to‘lqinlar o‘ynadi… va birdan monitor qora tusga o‘tdi.

So‘ng bir so‘z paydo bo'ldi
U uyg‘onadi

Qorong‘i tun. Sektor Delta yonida kuchaytirilgan signal. Tashqi perimetrda avtomatik mudofaa tizimi faollashdi.

Ushbu signal faqat yashirin hibsga olish holatida faollashardi.

Yoongi yugurib tashqariga chiqdi. Soqchilar ikki tomonlama panjarali eshik oldida kimnidir tutib turishardi. Uni tanib bo‘lmasdi: qora matoli niqob, qo‘l-oyoqlari kishanlangan, boshi egik.

— U... o‘zi keldi, — dedi soqchi. — Aytdi: “Yunsoning ichidagi meniki. Siz uni nazorat qila olmaysiz.”

Yoongi bir zum sukutda qoldi.

So‘ng pichirladi:
— Sozlovchi.

U kishanlangan holatda maxsus so‘roq xonasiga olib kirildi. Yorug‘lik faqat stol ustida. Atrof qorong‘i. Faqat Yoongi, doktor Ravn va ikki elit soqchi ichkarida.

Yoongi stulga o‘tirib, asta gap boshladi:

— Nima istaysan?

Sozlovchi sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlari yaltirab turardi. Har bir harakati o‘lchangan, sokin, ammo ichidan sovuqlik oqardi.

— Istagim emas... vazifam.
— Yunso?
— U endi “odam” emas. U... tug‘ilyapti. Siz to‘xtata olmaysiz.

— Nima joylashtirdinglar unga? — dedi doktor keskin.

Sozlovchi asta kuldi.
— Bu “narsa” biz yaratmadik. Biz uni ochib yubordik. Siz esa u uyg‘onmasdan to‘xtatishingiz kerak.

Yoongi qo‘lini stolga urdi.
— U begunoh. Sen esa uni qurolga aylantirmoqchi bo‘lding!

Sozlovchi nigohini Yoongining ko‘zlariga tikdi.
— U o‘zi tanlagan. U ichidan chaqirilgan. Biz faqat quloq soldik.

Birdan xonadagi chiroqlar o‘chdi.

Barcha avtomatik eshiklar yopildi.

Yoongi stuldan turdi.
— Bu tuzoq! U ichkaridan hujum qilmoqchi!

Ammo kech edi. Sozlovchi o‘z tanasidagi kimyoviy himoyani faollashtirib, elektr tizimga virus yubordi. Atrofda signal chalindi. Qarorgoh butkul bloklandi.

Ammo... bu halokat emas edi.

Uning yagona maqsadi bor edi: Yunsoni uyg‘otish.

Qarorgoh bloklangan, atrofda favqulodda signallar chalinyapti. Sozlovchi panjarali kamerada, ammo uning so‘zlari ta’sirini allaqachon boshlagan edi.

Laboratoriyada esa Yunso yotibdi — hushsiz, lekin yurak urishi o‘zgarib bormoqda. Monitorlar g‘alati grafikalar ko‘rsatmoqda. Ko‘z qovoqlari qimirlaydi. Tanasi qaltirab turibdi.

Doktor Ravn vahimada:

— Bu modda uning asab tizimi bilan butunlay birlashgan. Agar uni majburan ajratsak... qizning hayoti xavf ostida qoladi.

Yoongi qattiq turib dedi:

— Uni o‘ldirishga yo‘l qo‘ymaymiz. Qanday bo‘lsa ham, ajratamiz... u inson bo‘lib qoladi.

Doktor bosh irg‘adi.
— Unda bizga soya ajratish kapsulasi kerak bo‘ladi. Ammo bu — faqat laboratoriya darajasidagi tajriba. Hech qachon inson ustida sinalmagan...

Yunso kapsulaga yotqizildi. Atrofida maxsus skanerlovchi va ongsal darajani ajratadigan texnologiyalar tayyorlangan. Ushbu texnologiya tana, ong va ichki “yashirin ongni” ajrata oladi. Faqat bitta urinish bor.

Jarayon boshlandi.

Yunsoning miyasi ichiga kirishdi. Monitorlarda qora rangli to‘lqinlar harakat qila boshladi.

So‘ng, kutilmaganda… ekranda Yunsoning silueti paydo bo‘ldi. U yolg‘iz edi. Lekin orqasida — yirik, qora, ko‘zsiz, og‘izsiz, ammo yurakni muzlatadigan mavjudot paydo bo‘ldi.

Yoongining ko‘zlari keng ochildi.

— Bu... bu “ichkaridagi u”. Uni ular joylashtirmagan. U... undan avval bo‘lgan.

Doktor shivirladi:

— Bu mavjudot uni tanlagan. Ehtimol u — tug‘ma “nishon” bo‘lgan. U... soya bilan tug‘ilgan.

Endi faqat bitta yo‘l bor edi:
Yoongi ichki ongga kirib, mavjudotni ajratib, yo‘q qilishi kerak. Aks holda, Yunso butkul o‘zligidan ayriladi.

Yoongi kapsulaning yoniga keldi. Yuziga nevro-ulanish niqobini taqdi.

— Men ketyapman, — dedi u. — Uni ichidan olib chiqaman.

Va u kapsulaga kirib, o‘z ongini Yunsoning ongiga bog‘ladi.

Qop-qorong‘i bo‘shliq. Suv ostidek bosim. Nafas olish og‘ir. Tashqi dunyo yo‘q — faqat tizza bo‘yidan baland tuman, harakatsiz to‘lqinlar, o‘chib yongan chaqnashlar.

Yoongi ko‘zini ochdi. U Yunsoning ongiga kirgan edi. Ammo bu oddiy ong emasdi. Bu — bo‘linib ketgan haqiqat, chalasiga aylangan ruh, va bir burchagida mudrab yotgan Yomonlik.

— Yunso?! — deb baqirdi u.

Hech qanday javob yo‘q. Faqat uzoqdan ayollarning kulgisi — titraydigan, g‘amgin kulgi eshitildi. Go‘yoki bolaning yig‘isi bilan aralashgan.

Birdan Yoongining orqasida turgan ko‘lmakdan bir soyali mavjudot chiqib keldi. U odamga o‘xshardi, lekin harakatlari orqaga egilgan, yuzsiz va ko‘zgudek silliq boshga ega edi.

U pichirladi:

— Sen keldingmi, qotil?
— Unga tegma. Men uni olib chiqaman.
— U endi “u” emas. U biz. U men. U o‘zini eslamaydi. U meni tanladi.

Yoongi pichoq chiqarib, mavjudotga tashlandi. Ammo mavjudot har bir zarbani so‘rardi — go‘yo u fikrdan yaratilgan edi.

To‘satdan atrof o‘zgarib ketdi. Qorong‘i makon — Yunsoning bolaligiga aylandi: oyna oldida turgan yolg‘iz qizcha, qo‘g‘irchoqqa qarab “Nega hammayoq qorong‘i?” deganini aytmoqda.

Yoongi qotib qoldi. U o‘zini ko‘rdi... lekin kichkina qizdan o‘zga soya chiqdi. Va qiz orqasiga o‘girilib dedi:

— Men unga yoqqanman. Men unga yo‘l berganman. Chunki hech kim meni eshitmagan.

— Yo‘q, bu sen emassan! — deb baqirdi Yoongi. — Bu ularnikidir! U seni o‘ziniki qilgan!

Mavjudot shivirlaydi:

— U uyg‘ondi. Endi uni ajrata olmaysan. Faqat bittangiz chiqadi.

Bu paytda tashqi laboratoriyada Doktor Ravn ichki aloqalarni kuzatmoqda. Monitorlarda ikkita to‘lqin harakatlanmoqda: biri Yoongiga tegishli, biri — Yunsoning *"soya ongi"*ga. Va ular to‘qnashmoqda.

Ichki dunyo — chayqalmoqda. Atrofda xotiralar porlab-o‘chmoqda. Ular shisha kabi singan, har bir parcha g‘amga to‘la.

Yoongi ohista yurdi. Ko‘zlari harakatda — yuragini muzlatib yuboradigan tasvirlar. Yunso bolaligida yostiqni quchoqlab yolg‘iz yotgan. Sahna o‘zgaradi — o‘q otish, qorong‘i avtomobil, dod... va birinchi marta qorovulsiz qolgan tun.

Soyali mavjudot yaqinlashadi.

— U meni tanladi. Chunki hech kim uni eshitmagan. Sen ham emas. Sen faqat unga buyruq berding.
— Men uni himoya qilish uchun keldim.
— Lekin yuragingni sovuqlik bosgan edi. U sening ko‘zingda og‘irlik edi, inson emas.

Yoongi jim qoldi. U chin dardni anglagan edi. U hech qachon Yunso bilan ochiq gaplashmagan, hech qachon inson sifatida ko‘rishga urinmagan. U faqat topshiriq edi. Himoyalanishi kerak bo‘lgan nishon.

Yoongi tiz cho‘kdi. Yelkasi qaltirardi.

— Men xato qildim... — dedi u. — Lekin u... hali o‘zini tanlashi mumkin. U hali inson.

So‘ng atrof o‘zgardi.

Qorong‘ilik ichidan o‘zgarish keldi: ichkaridan nur chiqa boshladi. Mayin, sokin, lekin qat’iy bir ovoz:

— Men... Yunso.

Ko‘zlar ochildi. Qizcha — endi emas. U katta bo‘lgan, kuchli bo‘lgan. Uning nigohida qo‘rquv emas — xotira bor edi.

— Bu sening ovozing emas, — dedi u soyaga. — Sen meni o‘zing deb o‘ylading. Men esa seni ichimda tutdim. Endi esa... chiq.

Yunsoning tanasidan yorug‘lik otilib chiqdi. Soya nidosi bilan qichqirdi. U parchalandi. Asta-sekin xiralashdi... va yo‘qoldi.

Tashqi dunyoda:
Yunsoning yuragi to‘xtab qoldi.

Doktor Ravn qichqirdi:
— Unga zarba bering!

Bitta, ikki marta defibrilyator... va yurak yana urdi.

Yoongi hushiga kelmoqda. Yonida — Yunso. Nafas olmoqda. Tiniq ko‘zlari ochildi. Ko‘z yosh bilan.

— Men... yana o‘zimmanmi?

Yoongi asta bosh irg‘adi.
— Endi ha. Sen — sen. Va men... endi faqat qorovuling emasman

Laboratoriya hali ham jimjit. Hamma hushsiz, charchagan. Ammo Yunso tirik. Yoongi esa uning yonida — endi qoriqchi emas, himoyachi ham emas — inson sifatida.

Sozlovchining kamerasi ochiq. Ammo u yo‘q. Faqat devorlarda qora soya izi qolgan. Doktor Ravn past ovozda aytadi:

— Bu... mumkin emas. U... o‘zini qurbon qilgan.

Yoongi seskanadi:

— Nima?
— Soya o‘lmaslik uchun unga ko‘chgan bo‘lishi mumkin edi. Lekin u kuchni qaytarib ololmasligini anglab... o‘zini yo‘q qilgan.

Ular bir zum jim bo‘lishdi.
Endi hech qanday tahdid yo‘q edi. Lekin ularning orasida — o‘zaro hal etilmagan savollar bor edi.

Keyingi kun.
Yunso haliyam jimjit, ammo unga sovuq emas. U Yoongiga qaraydi — ko‘zlarida minnatdorchilik va qattiq sinovdan chiqqan yurak.

— Meni ko‘rmaganingda... men o‘zimni butkul yo‘qotgan bo‘lardim.

Yoongi labini qimirlatadi, lekin hech nima demaydi. U unchalik so‘zga boy emas. Faqat asta yoniga kelib, stulda o‘tiradi.

— Men seni boshida “yuk” deb o‘ylagandim, — deydi u nihoyat. — Lekin sen... o‘zingni yolg‘iz saqlab qolgansan. Men seni endi ko‘raman.

Yunso nigohini olib qochadi, yuzida kulimsirash.
— Yana qattiq bo‘lishga urinayapsanmi?

Yoongi kuladi.
— Har doimgiday.

Ammo bu safar, ularning orasida birinchi marta — sokinlik va ishonch paydo bo‘ladi. Nafrat yoki sovuqlik emas. Ular o‘rtasida endi urush emas, tinchlik bor.

Tugadi.

Soyadagi imperiya 🖤

2025-05-22T17:17:08.677Z

Ep2

Soyadagi Imperiya
2-qism: Sokinlik yorilgan on
Yoongi rulda jim. Yurishi aniq, ko‘zlari doim orqa ko‘zguda. Motosikl tobora yaqinlashmoqda. Harakatlar beparvolikdan yiroq — bu ataylab kuzatish. Yashirin tahdid.
U birdan mashinani chapga, tor ko‘chaga burdi. Yunso cho‘chib ketdi — mashina keskin harakat qildi. U hech narsa demadi, ammo qo‘llari bukildi. Yuragi tez ura boshladi.
Yoongi tormozni bosdi.
Mashina to‘xtadi.
Orqa tarafda motosikl ham to‘xtadi.
Yunso nima bo‘layotganini tushunmadi, ammo tanasidagi har bir to‘qima xavfni his qila boshladi. Mashina ichida og‘ir sukunat. Faqat yurak urishi, va Yoongining chuqur, sovuq nafaslari.
Birdan Yoongi mashinadan chiqdi.
Hech narsa demay.
U og‘ir qadamlar bilan motosikl tomon yurdi.
Yunso hayratda. Deraza ortidan nigohi bilan unga ergashdi. "U nima qilmoqchi?" Yuragi g‘alati qisilmoqda edi. Ichida bir narsa: "To‘xta! U xavfli!" deb baqiryapti.
Ammo kech edi.
Yoongi qora kiyimli, shlem taqqan motosikl haydovchisining yoniga yetib bordi. U bir og‘iz ham gapirmadi. Bir zumda qo‘lidagi pichoqcha porladi, ammo u bilan urilmadi — shunchaki haydovchining shlemini yechdi.
Yunso yuragini ushladi.
Bu odam... tanish emas. Ammo Yoongi unga nimalarnidir shivirlab gapirdi. Motosikl haydovchisi birdan yuzidan rang qochib, orqaga tisarildi.
Keyin... u hech narsa demay, o‘z mototsiklida ortga qarab g‘oyib bo‘ldi.
Yoongi mashinaga qaytdi.
O‘z joyiga o‘tirdi. Mashina yurdi.
Ammo Yunso uning ko‘zlariga qaray olmadi.
Qo‘rqqan edi. Uning yuragiga sovuq bir his o‘rnashib olgan — bu odam oddiy qorovul emas.
Ammo hali hech nima so‘ramadi.
Yoongi esa faqat oldinga qaradi. Og‘ir jimlik orasida, sekin ovozda birinchi marta tilga kirdi:
— Har doim orqangdan kuzatadiganlar bo‘ladi... lekin hammasi ko‘rinmaydi.
Yunso indamadi.
U faqat o‘zining endi yolg‘iz emasligini, ammo bu "birga bo‘lish" unga osudalik emas, xavf olib kelishini tushunib ulgurgandi.

Yunso

Mashina Yunsoni studiyaga yetkazib qo‘ydi. U mashinadan tushayotgan paytda Yoongi unga qarab ham qo‘ymadi — nigohi o‘zida edi, xuddi nimanidir o‘ylayotgandek. Qiz eshikdan kirib ketdi.

Ammo orqasiga qaraganda — mashina allaqachon yo‘qolgan edi.

Yoongi yo‘q edi.

Bu oddiy g‘oyib bo‘lish emasdi. Bu — reja. Bu — niqob ortidagi harakat edi.

Shaharning eng tuban, eng qorong‘i burchagida, yuzlar niqob ostida yashirilgan, xaritada yo‘q bo‘lgan joyda, Yoongi o‘z imperiyasining yashirin qarorgohiga yetib kelgan edi.

Kirishda turgan qora kiyimli soqchilar unga e’tibor bermadi. Uni tan olishdi. Bu yerda u — so‘nggi so‘z.

Yoongi uzun tunel bo‘ylab yurdi, devorlarda faqat yashil rangli sensorlar yonib turardi. Nihoyat bosh ofis eshigi ochildi. Ichkarida monitorda turgan maxsus xaker uni kutib o‘tirardi.

— Kecha orqamdan ergashgan motosiklchini aniqlang, — dedi Yoongi ovozi sovuq va aniq.

Xaker qo‘lini harakatlantirdi. Ekranda videolar, kuzatuvlar, sun’iy intellekt tahlillari, yuzni aniqlash tizimlari birin-ketin ishga tushdi.

— Ustoz... bu odam tasodifiy emas, — dedi xaker. — U ilgari sizning nomingiz bilan bog‘langan bitimlarda ko‘ringan. Lekin qayerdandir qaytib kelgan... go‘yo biror kuch uni jo‘natgan.

Yoongi lablarini qattiq qisdi. Ko‘zlari qoraydi.
— Kim meni kuzatayapti? Kim men haqimda juda ko‘p biladi?

Shu vaqtda Yunso makiyaj xonasida o‘tirar, ko‘zgu ortidan eshik tomonga tez-tez qarab turardi. Ichida nima bo‘layotganini o‘zi ham tushunmasdi. Yo‘qolgan qorovulni sog‘ingan emasdi — unga ishonmagan edi. Ammo shu sukunat, bu g‘oyiblik... yuragini g‘ash qilardi.

Ichki his esa shivirlardi:
“Bu odam aslida kim?”

Kechqurun Yunso repetitsiyadan so‘ng studiyadan yakka holda chiqdi. Kutilmaganda qorovulning o‘rnida turgan mashina boshqa edi. Haydovchi notanish, ammo qo‘lida Yoongining belgilari bor ko‘ylagi — u ishchilar safidan ekani aytilgan.

Yunso biroz ikkilandi. Ammo charchoq unga hushyor bo‘lishga to‘sqinlik qildi.

— Yoongi qayerda? — dedi u, mashinaga yaqinlasharkan.

Haydovchi jilmaydi, lekin ko‘zlarida iliqlik yo‘q edi.

— U boshqa joyda. Men sizni olib boraman, — dedi past, tovushsiz ovozda.

Mashina yurdi.

Ammo marshrut... notanish edi.

Yunso endi yuragidagi vahimani yashira olmadi. Atrof qorong‘u, mashina esa begona yo‘ldan ketmoqda. Yon telefon qutulishdan umid qilgancha sumkasida qidirayotganida — shu payt orqa o‘rindiqda turgan odam unga ukol suqdi.

Yunso qichqirdi. Ammo tovushni faqat mashina yutdi.

Ko‘z oldi qoraya boshladi. Nafas olish qiyinlashdi. Hush aql bilan kurashdi, lekin tanasi asta cho‘ka boshladi.

U hushini yo‘qotayotganda, eshitgan so‘nggi tovush — mashina tormozlarining shovqini va...

“Uch daqiqa kech qoldim...” degan sovuq, ammo xavotirga limmo-lim to‘la ovoz edi.

Yoongi.

Mashina eshigi zarb bilan ochildi. Haydovchi qochishga urindi, lekin Yoongi uni to‘xtatdi. Shafqatsiz zarba, yiqilgan tana, qonga bo‘yalgan yo‘l. Ammo Yoongi buni sezmasdi — u orqa o‘rindiqqa engashdi.

Yunso hushsiz yotardi. Nafasi sekin. Og‘zi biroz ochiq... ammo lablari orasidan noaniq, qora, xiralashgan tutun chiqayotgandek.

Yoongining yuragi bir zumga to‘xtab qolgandek bo‘ldi.

Bu oddiy ukol emas edi.

Bu — tananing ichida nimadir uyg‘onishiga olib keluvchi zaharli modda edi.

U o‘ziga kelgancha shivirladi:

— Kim seni tanladi, Yunso? Nega seni? Ular... seni ichkaridan buzmoqchi...

U tezda telefonini chiqarib, kodli raqam terdi.

— “Qora Protokol B”... darhol zahar tahliliga kirishilsin. Ob’yekt: Yunso.

Endi sirlar tobora chuqurlashmoqda. Faqat Yoongi emas, balki Yunsoning o‘zi ham nimadandir tanlangan — yoki ta’qib qilinayotgan edi...

The end ❤️

Soyadagi imperiya 🖤

2025-05-21T05:13:18.359Z

Ep1

Soyadagi Imperiya
1-qism
Tunda shahar hushsiz yotardi. Shamol ko‘chalarda g‘amgin ohangda shitirlar, uzoqdagi sirenalar esa go‘yo bu tunning ichida biror jinoyat yashirinayotgani haqida ogohlantirardi.
Qora Cadillac Yunsoning yashash joyi oldida to‘xtadi. Yengil, ammo qat’iy qadamlarda mashinadan bir yigit tushdi. Qora kiyimda, yuzida tuyg‘usiz ifoda, ko‘zlari chuqur va qorong‘i — Min Yoongi.
U hech kimga salom bermadi. Hech narsani tushuntirmadi. Shunchaki qattiq, aniqlik bilan joyini egalladi. Go‘yo ko‘rinarli himoyachi emas, balki soyaday yashinuvchi kuzatuvchi edi.
Yunso derazadan unga qarab turdi. U bu odamni ilgari hech qachon ko‘rmagan, ammo ilk nigohda qalbida nimadir g‘alati titradi. Bu titroq qo‘rquvga yaqin edi.
Ular ko‘z urishtirishdi.
So‘zsiz.
Faqat jimlik. Og‘ir, siquvchi, yurakni changallab oladigan sukunat.
Yoongi hech qachon unga jilmaymadi. U hech qanday his bildirmadi. U na qiziqdi, na savol berdi. U bor edi — va ayni shuning o‘zi xavf edi.
Yunso har kecha o‘zini nazorat ostida sezardi. Go‘yo u bilan emas, soyasi bilan yashayotgandek. Ammo bu soyaning ichida nima borligini bilmaydi: bu oddiy qorovul emas. Bu — Soyadagi Imperiyaning rahbari. Qonunlardan ustun, yovuzlik bilan barqarorlik orasidagi chiziqda yurgan yovvoyi kuch.
Ularning orasida so‘z yo‘q.
Faqat tun. Faqat sir. Faqat sukunat...

Yunso

Yunso hech narsa demasdan darvozasini ochdi. Yoongi unga ortiqcha qarab ham qo‘ymadi. U faqat uning ortidan sokin kuzatdi. Qiz uydan ichkariga kirib ketdi, eshik yengil yopildi.

Yoongi bir zum u yerda qotib turdi. Ko‘zlarida hech qanday hissiyot yo‘q edi. Keyin asta burilib, mashinasiga qaytdi. Qora Cadillac tunda sokin sirg‘alib yo‘qolganida, go‘yo biror jin soyasi bu ko‘chadan sirg‘alib ketgandek tuyuldi.

Ertalab.

Soat 6:12.

Yunso hali uyg‘onishga ulgurmadi. Ammo deraza ortida mashina motorining qattiq-yumshoq tovushi eshitildi. Yashil pardalardan tushgan nurlar orasidan qorong‘i shakl — Yoongi mashinasida uni kutmoqda.

Soat 6:30 da Yunso hovliga chiqdi. Sochlarini shunchaki orqaga bog‘lagan, ko‘zlari biroz uyquli, lekin ich-ichida bir narsa notinch urayotgandek. Bu tun — g‘alati edi. Bu odam — g‘alati edi. Va tong — xuddi nima bo‘lishi kerakligini bilmaydigan sokin ilik kabi.

Yoongi mashinadan tushmadi. U derazani tushirdi, boshini biroz egdi — ammo so‘zsiz.

Yunso hech narsa demadi. Eshikni ochdi va orqaga o‘tirdi. Hali ham hech qanday so‘z, savol yoki izoh yo‘q.

Mashina harakatga keldi.

Ammo oradan bir necha daqiqa o‘tgach, orqadan bir qora motosikl ortlaridan yura boshladi. Yashirincha, uzoq masofada. Yoongi buni darrov payqadi.

Nigohi oynadan orqaga ilindi. Qoshlarini biroz uygancha, bir tugmani bosdi. Qora oynalar yanada qoraydi. GPS o‘chdi. Motor tovushi sezilarli ravishda yumshadi.

Yunso hech narsani sezmayotgandek o‘tirardi, ammo yuragida qandaydir bosim paydo bo‘la boshladi. Bu faqat yolg‘on havotir emas edi.

Yoongi bir so‘z aytmadi. Ammo hozir... u faqat kuzatayotgani yo‘q edi. U harakatga tayyor edi.

Soyalar harakatga kela boshlagan edi...

Yoongi

The end

Baxt

2025-05-15T05:00:25.664Z

Bizni og‘riqlar kuchli qiladi 💚

Ep⁶

Shifoxonadan chiqqaniga bir hafta bo‘lgach, Yunso akasi Jin bilan yana HYBE binosiga bordi. Bu safar yuragida qo‘rquv emas, balki hayajon va iliqlik bor edi. U bu joyda endi o‘zini begona his qilmas, aksincha — o‘z uyidek bilardi. Ayniqsa, Suga bilan bo‘lgan yaqinlik buni yanada mustahkamlagandi.

Suga uni kutib olib, eng yuqori qavatdagi mashg‘ulot zaliga boshlab chiqdi. Yo‘lda ular yonma-yon yurishar, gohida ko‘z-ko‘zga qarashar, yuraklari sekin, lekin baralla urib turardi.

— Senga bu joy tobora yarashyapti, — dedi Suga muloyimlik bilan.
— Chunki bu yerda mehr bor, — deya javob berdi Yunso, ko‘zlarida shukronalik bilan.

Ular xonaga kirishganda, RM ularni kutib turardi. Uning yonida bir qiz turardi — oppoq, nozik, muloyim qiyofali, ammo ko‘zlarida tiriklik va kuch jilvalanardi.

— Bu mening singlim, — dedi RM. — Ismi Yunseo. Endi u ham biz bilan ko‘p vaqt o‘tkazadi.

Yunso va Yunseo bir-biriga qarab jilmayishdi. Ularning orasida darhol samimiylik paydo bo‘ldi. Ular ismlarining o‘xshashligi bilan hazillashib, tezda til topishib ketishdi.

Jin, Suga va RM ularni kuzatib turgancha, jilmayib qo‘yishdi.

— Mana, — dedi Jin. — Bizning jamoa yana kengaymoqda.

Yunso esa yuragida bir haqiqatni his qildi: hayot har qancha og‘ir sinovlardan o‘tkazmasin, mehr, do‘stlik va sevgi bilan hammasi o‘z joyiga tushadi.

U Suga tomon qaradi. Suga esa unga qarab jilmaydi — sokin, lekin yurakdan.

Ertasi kuni HYBE binosida sokin, ijodiy muhit hukm surardi. Jin ishlari bilan band, Suga esa musiqa xonasida mashg‘ulotda edi. Yunso esa yakkama-yakka studiya tomon yurarkan, ochiq qolgan eshik ortidan Taehyungni ko‘rib qoldi. U sekin ichkariga mo‘raladi.

Taehyung bitta bo‘lib rasm chizayotgan edi. Oq rasm varag‘ida mo‘jaz, ammo chuqur ma’noli tabiat manzarasi paydo bo‘layotgandi. U Yunsoni sezib, jilmaydi:

— Kiraver, Yunso. Sen ham chizishni xohlaysanmi?

Yunso biroz tortinib ichkariga kirdi.

— Men yaxshi chizolmayman... faqat bolalikda chizganman.

— Rasm bu san’at emas, his-tuyg‘udir, — dedi Taehyung asta. — Qalam yuraging qaerga olib borsa, o‘sha tomonga yurishi kerak.

U Yunsoni oldiga o‘tqazdi, o‘zining bo‘yash daftarini ochib, qo‘lidan muloyim tutdi.

— Men senga yordam beraman. Shunchaki yuragingda nimani his qilsang, shuni chiz.

Yunsoning yuragi tez urar, ammo Vning sokin va ishonchli ovozi uni tinchlantirardi. U qalamni ushlab, Taehyungning yo‘riqlari bilan chizishni boshladi. V esa uning qo‘lini ohista ushlab, chiziqlarni birga tortar, shakllarni yo‘naltirardi.

— Mana shunday, ko‘rasanmi? — dedi V pichirlab. — Ranging yuragingdagi ohangga aylanmoqda.

Yunso asta bosh irg‘adi. Uning yuzida birinchi marta chizganidan rohatlangan tabassum paydo bo‘ldi.

— Taehyung-oppa… sizning rasm chizishga bo‘lgan muhabbatingiz menga ham o‘tib ketdi.

V kuldi, so‘ng jiddiyroq ohangda so‘z qildi:

— Chunki san’at yuraklar orasidagi tilsiz suhbat. Men senga o‘rgatmoqchi emasman, balki yuragingni eshitishga yordam bermoqchiman.

Ularning orasida sokin, lekin chuqur hislar paydo bo‘la boshlagandi. U daqiqalarda rasm emas, rishta chizilayotgan edi…

Yunso

V Yunsoning yonoqlariga kulrang bo‘yoq surtib yubordi. Yunso hayrat bilan unga qaradi:

— Oppa! Nima qilayapsiz?

— Rassomlar urushisiz bo‘ladimi? — dedi V kulib.

U shunday deya yana bir oz bo‘yoq olib, uning burniga tegizdi. Yunso esa qasddan o‘zining cho‘tkasini bo‘yab, Vning yelkalariga "surat" chizib yubordi. Ikki san’atkash bolalardek kulib, bir-birlarini bo‘yashga tushishdi. Ularning ovozlari studiyani to‘ldirar, hayajon va xursandchilik havoda sezilib turardi.

Ular bir-birlariga:

— Mana senga kulrang yulduz!
— Mana senga ko‘k bulut!

...deb, har safar qah-qah otib hazillashishar edi.

Shu payt deraza orqasidan shovqinni eshitgan boshqa a’zolar xonaga kirib kelishdi. Jimin, RM, Jungkook va Jin ularni ko‘rib, hayratdan jilmaydi.

Jungkook kulib dedi:
— E-he, bu nimasi endi? Rassomlik darsimi yo rang bayrami?

Jimin qo‘llarini beliga qo‘yib, soxta jiddiy ohangda:
— Taehyung! Bu rasm studiyasi emas, HYBE, esingdan chiqdimi?

RM esa hazil bilan:
— Jinning singlisi butun guruhni bolalarga aylantirib qo‘ydi shekilli, — dedi.

Ularning kulgusiga Yunso ham kulib qo‘shildi, lekin bir odam kulmadi. Suga.

U asta eshik oldida turar, ko‘zlarini Yunso va Vdan uzmasdi. Yunso Vga yaqin, baxtli edi. V esa unga faqat do‘stona bo‘lsa-da, nozik munosabatda edi. Bular Suganing yuragini siqib yubordi. Uning ichida nima uchun bunday noqulaylik paydo bo‘lganini o‘zi ham darhol anglab yetdi: rashk.

U hech narsa demasdan orqasiga burilib chiqib ketdi. Uning yuragida "Nega bu menga yoqmayapti?" degan savollar girdobdek aylanar edi.

Taehyungning xonasida ular quvnoq o‘yinlar bilan vaqt o‘tkazishardi. Qalamlar, ranglar, qog‘ozlar — hammasi bor edi. Ular bir-birining yuzlariga kichik rasmlar chizishar, kulib, bir-birlarini quvontirar edi. Vning tabassumi esa juda samimiy edi.

So‘ng ular xonalarni aylanib, kichik “san’at turnirini” davom ettirishga qaror qilishdi. Bir payt Taehyung noto‘g‘ri eshikdan Suganing xonasiga kirib qoldi. U yerda Suga kitob o‘qiyotgan edi. Taehyung qah-qah qilib kuldi, keyin yuzini cho‘tka bilan tozalab, yuziga yangicha rasm chizib, xonadan chiqdi.

Yunso Sugani topib, makiyaj stoli oldiga bordi. U yuzini ehtiyotkorlik bilan artarkan, Taehyung haqida gapira boshladi:

— Oppa juda mehribon va sabrli, u menga juda ko‘p yordam berdi. Men u bilan o‘ynashni, rasm chizishni juda yoqtiraman.

Sugani yuzida birdan o‘tkinchi qattiq asabiylik paydo bo‘ldi. U burilib, yuzini chimchilab oldi.

— HYBE qoidalari bor, Yunso, — dedi u keskin ovozda, lekin o‘z his-tuyg‘ularini oshkor qilmaslikka harakat qilib. — Bu yerda xatti-harakatlarga ehtiyot bo‘lishing kerak. Bu joy o‘yinqaroqlik uchun emas. Sen qoidalarni unutib qoldingmi?

Uning so‘zlari keskin, ammo ichida bir oz qayg‘u yashiringandi. Yunso uni xafa qilganini darhol sezdi.

— Kechirasiz, — dedi u past ovozda. — Men bunday qilmoqchi emasdim. Men faqat shunchaki...

— Bo‘pti, bo‘pti! — Suga so‘zini to‘xtatib, birdan baqirib yubordi. — Sen qoidalarni buzmoqchi bo‘layotganingni sezaman, ammo men seni himoya qilaman. Buni unutma!

Yunso yuragi ezilib, Suga oldida boshini egdi.

— Uzr so‘rayman, men xato qildim, — dedi u sukunat bilan.

U xonadan chiqib ketar ekan, yuragi og‘riydi. HYBE eshiklaridan chiqib ketayotganida orqasidan kelayotgan Suganing ovozi eshitildi, ammo u javob bermadi.

Ertasi kuni Yunso HYBEga qaytdi. Jin yonida turar, ko‘zlarida tashvish va mehr aralashgan edi.

— Aka, men o‘qishga borishga qaror qildim, — dedi Yunso ovozida biroz titroq bilan. — Bu yerda qolish men uchun ham, sizlar uchun ham zarar keltirishi mumkin. Shu sababli ketmoqchiman.

Jin qo‘lini uning qo‘lidan ushlab, boshini silkidi:

— Ketma, Yunso. Bu yerda qolishing kerak. Biz senga doim yordam beramiz.

Shu payt Suga asta xonaga kirdi. Ko‘zlari to‘lib, yuragi og‘ir edi. U jim turdi bir oz, so‘ng asta gapira boshladi:

— Yunso, men seni tushunaman... Hayot oson emas. Sen bu yerda qoidalarni buzishing mumkin, lekin hech qachon yolg‘iz emassan. Sen bizning oilamizning ajralmas qismisan. Ketishingni istamayman. Ammo sen qaror qabul qilishing kerak. Biz seni har qanday holatda ham qo‘llab-quvvatlaymiz. Faqat esla, har doim yuragingni tingla.

Yunso Suga so‘zlaridan ta’sirlandi. Ko‘zlariga yosh yig‘ildi, lekin u boshini egib, muloyim jilmaydi:

— Men ketishga qaror qildim, chunki bu sizlarga ziyon bo‘lmasligi uchun. Lekin sizlarning do‘stligingiz va mehringiz uchun rahmat.

Jin va boshqa a’zolar uni kuchli quchoqlashdi. Suga esa ichidan azob bilan qaradi, ammo hech nima demadi.

Yunso shunda, qalbida og‘irlik va umid bilan, Amerikaga yo‘l oldi.