.N.

Tungi qoʻngʻiroq

2026-03-01T05:48:35.364Z

Mila butun tun uxlamaydi. Soojinning nigohi, ovozi, uydagi soyasi — hammasi miyasında aylanadi.
“Men yana o‘sha maktabdagi qiz emasman,” deydi u o‘ziga.
Ertasi kuni u yashirincha boshqa shaharga ketish rejasini tuzadi. Telefon raqamini o‘zgartiradi. Ijtimoiy tarmoqlarni o‘chiradi. Kvartirani sotishga qo‘yadi.
Ketish kuni kechasi…
Telefon jiringlaydi.
Yangi raqam.
Hech kim bilmasdi bu raqamni.
— “Qochyapsanmi, Mila?”
Uning qo‘llari titraydi.
— “Bu sog‘lom emas, Soojin. Bu sevgi emas.”
Qarshi tomondan sokin nafas eshitiladi.
— “Men seni himoya qilyapman. Sen hali ham meni sevishingni bilaman.”
Mila ko‘z yoshlarini artadi.
— “Sevgi qo‘rqitmaydi.”
U qo‘ng‘iroqni o‘chiradi.

Vokzal. Tun. Yomg‘ir.
Mila poezd kelishini kutmoqda. Yuragi tez uradi, ammo ichida birinchi marta ozodlik hissi bor.
Birdan orqasidan tanish ovoz:
— “Haqiqatan ham ketmoqchimisan?”
Woo Soojin.
U yaqinlashmaydi. Faqat qarab turadi. Sekin unga yaqinlashdi va uni mahkam quchoqladi. Uning ko‘zlarida og‘riq va obsessiya aralashib ketgan.
— “Men seni yo‘qotsam yashay olmayman,” deydi u past ovozda.
Mila chuqur nafas oladi.
— “Sen meni allaqachon yo‘qotgansan. O‘sha kuni. Oila sababli emas… nazorat qilishni boshlaganing kuni.”
Soojin ilk bor jim qoladi.
Poezd chiroqlari uzoqdan ko‘rinadi.
— “Agar ketsang…” deydi u, “…men seni topaman.”
Bu tahdid emas. Bu va’da edi.

Poezd jo‘naydi. Mila oynadan tashqariga qaraydi. Soojin qorong‘uda yolg‘iz turib qoladi.
Telefon jim.
Bir kun.
Ikki kun.
Bir hafta.
Mila yangi hayot boshlayotgandek tuyuladi.
Keyin bir kecha…
Telefon jiringlaydi.
Noma’lum raqam.
U uzoq qarab turadi.
Nihoyat javob beradi.
Qarshi tomondan pichirlash:
— “Men va’damda turaman.”
Ekran qorayadi.

TAMOM… yoki yo‘qmi?

Tungi qoʻngʻiroq

2026-02-26T10:00:07.343Z

Tungi qo‘ng‘iroq

Ep 3

Janr: Horror • Dark romance • Toxic love

Mila yashirin kameralarni topganida, uning qo‘rquvi tasodifiy emas edi. U ich-ichidan kim ekanini taxmin qilgandi.
Chunki u Woo Soojinni bilardi.
Ular o‘rta maktabda sevishgan. Soojin sovuq ko‘rinsa ham, Mila uchun hamma narsaga tayyor edi. Ammo oilalar ularning munosabatiga qarshi chiqadi. Bosim, tahdid va majburlik… va ular ajralishadi.

Yillar o‘tadi.

Yarim kechasi Milani telefoni jiringlaydi.
— “Meni sog‘indingmi, Mila?”
U ovozni darrov taniydi.
Woo Soojin qaytgan edi.

Mila Soojinni ko‘chada ko‘ra boshlaydi. U uzoqdan turadi. Hech qachon yaqinlashmaydi. Faqat kuzatadi.
Bir kuni u toqat qilolmaydi:
— “Nega buni qilyapsan?”
Soojin sokin javob beradi:
— “Chunki seni yo‘qotgan kunim o‘ldim.”
U tan oladi: kameralarni ham o‘zi o‘rnatgan. Mila yolg‘iz yashayotganini bilgach, “himoya qilish” bahonasida uni kuzatgan.
Ammo bu himoya emas edi. Bu egalik edi.
Mila qo‘rqadi… lekin yuragi hali ham uni unutmaganini sezadi. Shu hissiyot uni yanada zaif qiladi.

Bir kecha elektr o‘chadi. Uy qorong‘u.
Telefon yana jiringlaydi.
— “Qo‘rqma. Men shu yerdaman.”
Mila asta orqasiga o‘giriladi. Soojin uyning ichida turardi.
— “Men seni boshqalarga bermayman.”
Bu sevgi izhori emas edi. Bu ogohlantirish edi.
Mila nihoyat tushunadi: Soojinning sevgisi iliq emas. U sovuq, og‘ir va qutulib bo‘lmaydigan soyadek.

Mila eshik yonida turibdi. U ketadimi… yoki yana bir bor Soojinning qorong‘u muhabbatiga qaytadimi?
Telefon ekrani yonadi:

Tungi qoʼngʼiroq

2026-02-21T13:17:37.401Z

Ep 3

Kuzatilayotgan hayot

Tun hali tugamagan edi.
Mila derazadan uzoqlasholmay qoldi. Pastda turgan odam —
Woo Soojin — qimirlamay turardi. Uning nigohi qorong‘u ichidan ham sezilayotgandek edi.
Milaning qo‘llari muzlab ketdi.
Telefon yana jiringladi.
Ekranda yana noma’lum raqam. Ammo Mila allaqachon kim qo‘ng‘iroq qilayotganini bilardi.
U javob bermadi.
Bir necha soniyadan keyin xabar keldi.
“Derazani yopma. Seni ko‘rishni yaxshi ko‘raman.”
Mila dahshatdan darhol pardani yopdi. Nafasi tezlashdi.
U o‘ziga pichirladi:
— Bu tush… bu tush bo‘lishi kerak…
Ammo telefon yana vibratsiya qildi.
Yangi xabar.
“Qiziq. Sen hali ham oldingi odatingni o‘zgartirmabsan. Qo‘rqganingda chap qo‘lingni ushlaysan.”
Mila birdan to‘xtab qoldi.
Chunki u aynan shunday qilayotgan edi.
Kimdir uni juda uzoq vaqtdan beri kuzatib kelgan.
U asta telefonga qaradi.
— Nega?.. — deb yozdi Mila nihoyat.
Bir necha soniya.
Keyin javob keldi.
“Chunki men seni sevaman.”
Shu payt tashqaridan qattiq ovoz eshitildi.
Kimdir qichqirdi.
Keyin jimlik.
Milaning yuragi gursilladi. U yana deraza tomon bordi. Sekin pardani surdi.
Ko‘cha endi bo‘sh edi.
Soojin yo‘q.
Ammo yo‘lning o‘rtasida nimadir yotardi.
Qorong‘u ichida ham ko‘rinib turardi.
Qon.
Telefon yana jiringladi.
Mila titrab qo‘ng‘iroqni qabul qildi.
Bu safar ovoz juda yaqin eshitildi.
— Qo‘rqma, Mila…
— Sen… nima qilding?..
Soojin asta kuldi.
— Men faqat seni bezovta qilgan odamni yo‘q qildim.
Mila muzlab qoldi.
Chunki bugun kechqurun uni uyigacha kuzatib kelgan begona yigit bor edi.
Va endi…
— Endi seni hech kim mengdan tortib ololmaydi, — dedi Soojin.
Keyin shivirladi:
— Hali bu faqat boshlanishi.
Aloqa uzildi.
Mila esa bir narsani tushundi.
Bu oddiy stalker emas edi.
Bu — obsessiya edi.
Va u endi qochib qutula olmaydi.

Ko‘rinmas ko‘zlar
Ertalab.
Quyosh nuri Milaning xonasiga kirib kelgan bo‘lsa ham, xona hali ham sovuq tuyulardi. Kecha bo‘lgan voqealar uning miyasida qayta-qayta aylanardi.
U tun bo‘yi deyarli uxlamadi.
Telefon jim edi.
Bu esa yanada qo‘rqinchliroq edi.
Mila oshxonaga tushdi. Choynakni qo‘ydi. Suv qaynayotgan paytda birdan ichidan g‘alati hissiyot o‘tdi — go‘yo kimdir uni kuzatayotgandek.
U asta atrofga qaradi.
Hech kim yo‘q.
Lekin yuragi tinch emasdi.
Shu payt telefoniga xabar keldi.
“Bugun oq sviter senga juda yarashibdi.”
Mila muzlab qoldi.
U aynan shu payt oq sviter kiygan edi.
— Yo‘q… — dedi u pichirlab.
Mila sekin uy bo‘ylab yurishni boshladi.
Ko‘zlari devorlar, burchaklar, javonlar, lampalarga tushdi.
Keyin u ko‘rdi.
Juda kichkina, deyarli sezilmaydigan qora nuqta.
Yashirin kamera.
Uning nafasi to‘xtab qolgandek bo‘ldi.
— Bu… qachon?..
Telefon yana vibratsiya qildi.
“Xavotir olma. Men seni faqat himoya qilyapman.”
Mila yugurib yotoqxonaga bordi.
Deraza tepasida yana bitta kamera.
Yashash xonasida yana biri.
Hatoki yo‘lakda ham.
Har bir burchakda.
Har bir harakat kuzatilayotgan edi.
Telefon jiringladi.
Bu safar Mila javob berdi.
— Nega buni qilding?! — dedi u titrab.
Bir necha soniya jimlik.
Keyin tanish ovoz:
— Chunki sen yolg‘iz qolishni yoqtirmaysan.
Bu ovoz — Woo Soojin edi.
Mila devorga suyandi.
— Bu normal emas…
— Bilaman, — dedi Soojin sokin ovozda. — Lekin sen kecha yig‘lading.
Mila jim qoldi.
U haqiqatan ham kecha yig‘lagan edi.
— Men seni shunday ko‘rishni yoqtirmayman, — dedi Soojin. — Shuning uchun kuzatyapman.
— Bu sevgi emas…
Telefon narigi tomonida sokin nafas eshitildi.
— Balki yo‘q. Lekin bu haqiqiy.
Mila yuragi g‘alati urayotganini sezdi.
Qo‘rqinch.
Lekin shu bilan birga… g‘alati iliqlik ham bor edi.
— Sen meni qo‘rqityapsan, — dedi u asta.
Soojin past ovozda kuldi.
— Lekin sen hali ham telefonni qo‘ymading.
Jimlik.
Keyin u yana shivirladi:
— Bugun kechqurun derazani ochiq qoldir.
— Nega?..
— Chunki seni ko‘rishim kerak.
Bir soniya sukut.
Keyin Soojin sekin qo‘shib qo‘ydi:
— Va men sovuqni yoqtirmayman. Senga issiq choy olib kelaman.
Aloqa uzildi.
Mila telefonni qo‘lida ushlab turdi.
U bitta narsani tushunmay qoldi.
Bu odam uni qo‘rqityaptimi…
yoki asta-sekin o‘ziga tortyaptimi?

Tungi qoʼngʼiroq

2026-02-19T09:32:19.431Z

Qaytgan signal

Shkaf eshigi yopilgach… jimlik cho‘kdi.
Men hali ham ichkaridaman deb o‘ylagandim.
Lekin ko‘zlarimni ochganimda, o‘zimni karavotda yotgan holda topdim.
Hammasi oddiy.
Tong yorishgan.
Deraza yopiq.
Shkaf yopiq.
Go‘yo kechagi voqea tush bo‘lgandek.
— “Hammasi tush edi…” dedim o‘zimga.
Telefonim yonimda yotardi.
Ekranda bitta bildirishnoma:
1 ta o‘tkazib yuborilgan qo‘ng‘iroq – 02:47
Yuragim muzlab ketdi.
Qo‘ng‘iroq tarixini ochdim.
Noma’lum raqam.
Davomiyligi: 00:00
Demak, javob bermaganman.
Demak… kechagi suhbat bo‘lmagan?
G‘alati o‘zgarish
Hammomga kirib oynaga qaradim.
Yuzim o‘sha. Ko‘zlarim o‘sha.
Lekin bo‘ynimda tirnoq izlari bor edi.
Yangi.
Qizarib turgan.
Men o‘zimni tirnamaganman.
Sekin qo‘limni bo‘ynimga tekkizdim.
Shu payt telefonim vibratsiya qildi.
Xabar.
Noma’lum raqam:
“Bugun javob berma.”
Qo‘llarim muzlab ketdi.
Agar javob bermagan bo‘lsam… u qayerdan biladi?
Tashqaridagi narsa
Kech tushdi.
Men telefonni o‘chirib qo‘ydim.
Soat 02:46.
Bir daqiqa qoldi.
— “Bu safar ko‘tarmayman,” deb pichirladim.
02:47.
Telefon o‘chiq.
Lekin jiringlash ovozi xonada yangradi.
U stol ustida emas.
U mening ortimdan kelayotgan edi.
Sekin orqaga o‘girildim.
Shkaf eshigi ochiq.
Ichkarida qorong‘ilik.
Va o‘sha yerda… telefon ekrani yaltirab turardi.
Ichkaridan.
Ekranda yozuv bor edi:
“Kechikding.”

Tungi qongʻiroq

2026-02-17T17:29:33.130Z

“Tungi qo‘ng‘iroq”

Ep 1

Men oddiy Universitet talasi edim. Men kamtar va chiroyli qiz, lekin oʼziga yarasha sirli men kamgap va aqlli qiz edim. Soʼngi haftadan boshlab men oʼzimni gʼalati his qila boshladim. Bir kuni kecha soat 02:47 edi. Telefonim jiringlab uyg‘otdi. Ekranda noma’lum raqam. Odatda bunday paytda javob bermayman, lekin ichimda nimadir majbur qilgandek tugmani bosdim.
— “Uyingda yolg‘izmisan?” — past, xirillagan ovoz.
Hazil deb o‘yladim. Do‘stlarimdan kimdir prank qilayotgandir.
— “Ha. Kim bu?”
Bir necha soniya jimlik. Keyin sekin kulgi.
— “Derazangni tekshir.”
Yuragim tez ura boshladi. Sekin pardani ochdim. Ko‘chada hech kim yo‘q. Qorong‘u. Faqat fonar nuri ostida tebranayotgan daraxt soyasi.
— “Hech kim yo‘q.”
— “Men tashqarida emasman.”
Telefon qo‘limdan sirg‘alib tushay dedi. Orqamdagi shkaf eshigi sekin g‘ichirladi.
Men yolg‘iz yashayman.
Uyga kelganimda barcha eshiklarni qulflagandim. Ichkarida hech kim bo‘lishi mumkin emas edi.
— “Sen… qayerdasan?”
Nafas olish ovozi. Juda yaqin. Go‘yoki qulog‘im yonida.
Shu payt telefon ekrani o‘chdi. Zaryad tugamagan edi. Xona birdan sovib ketdi. Nafasim oq bug‘ga aylandi.
Orqamdan pichirlash eshitildi:
— “Orqangga qaramagin.”
Albatta qaradim.
Shkaf eshigi ochiq. Ichkarisi qorong‘i. Lekin qorong‘ilik ichida nimadir bor edi. Ko‘zlar. Oqartgan, harakatsiz, tikilib turgan ko‘zlar.
Men qotib qoldim.
Telefon yana jiringladi. Bu safar qo‘limda emas — stol ustida. Ekranda o‘zimning ismim yozilgan.
Javob berdim.
— “Endi joy almashamiz.”
Shkaf ichidagi narsa sekin tashqariga qadam qo‘ydi.
Va men o‘zimni… shkaf ichida ko‘rdim.
Telefonimni ushlab, qorong‘ilik ichida titrab o‘tirardim. Tashqarida esa “men” turardi. U tabassum qildi. Yuzim bilan. Lekin ko‘zlari meniki emas edi.
Eshik taqilladi.
Qo‘shnimning ovozi eshitildi:
— “Hammasi joyidami? Chinqirgan ovoz keldi!”
Men baqirishga urindim. Ovoz chiqarmoqchi bo‘ldim.
Lekin tashqaridagi “men” javob berdi:
— “Hammasi yaxshi.”
Shkaf eshigi sekin yopildi.
Qorong‘ilik ichida telefon ekranida so‘nggi xabar paydo bo‘ldi:
“Endi navbat keyingisiga.” 😈

Sen qoʼngʼiroqga javob bera olasanmi?

My bad husband

2025-09-30T10:27:48.678Z

Bir kechasi men deraza yonida kitob o‘qib o‘tirganimda birdan chiroqlar o‘chib qoldi. Yuragim qattiq ura boshladi. Qorong‘ulik ichida kimdir derazadan tashqariga qarayotganini his qildim.

Shu payt telefonimga xabar keldi:

> “Qorong‘uda ham juda chiroysan. Sen menikisan. Unutma: sen faqat mening qondirivchimsan.”

Qo‘rquvdan telefonim qo‘ldan tushib ketdi. Bir necha soniya o‘tib, eshik taqilladi. Ochganimda qarshimda Yoongi turardi. Uning qo‘llari cho‘ntagida, ko‘zlari esa sovuq va sirli porlardi.

— Sen mendan yashirmoqchimisan? — dedi u asta. — Men hammasini bilaman, sen kim bilan uchrashganingni, qayerga borgingni, hatto hozir yuraging qanday urayotganini ham.

Qiz titrab ketdi:
— Sen… meni kuzatyapsanmi?

Yoongi sekin jilmaydi, bir qadam yaqinlashdi:
— Kuzatish emas. Men seni o‘zimniki qilyapman. Chunki sen endi menikisan.

Uning ovozida nafaqat sovuqlik, balki egallash, hukmronlik, ehtiros va xavf uyg‘otuvchi kuch bor edi.

Men orqaga chekindim, ammo u qochib qutula olmasligimni bilardim.

Yoongi uning yoniga engashib, pichirladi:
— Sen qanchalik qarshilik qilsang ham, baribir meniki bo‘lasan. Chunki sen… mening yagona "qondiruvchim boʼlasan".

U meni kiyimlarimdan tortib yirtib tashladi va meni koʼtarib yotoqga yotqizdi men qanchalik qarshilik qilmay uning yonida kuchsiz edim u meni ostimni qoʼli bilan uqalab ichimga azosini tiqib yubordi men qattiq ogʼriqdan baqirib yigʼlab uni oʼzimdan itarardim lekin bu unga zarracha ham tasir qilmasdi meni ichimda juda tez, qattiq va chuqur kirib borar ekan ogʼriq shu darajada kuchayardi men baqirib uni oʼzimdan itarardim 4 soat men uchun haqiqiy jahannam boʼldi baqirganimdan ovozim boʼgʼilib qolgan yoongi esa meni bokiraligimni olganidan mamnun tabassum qilardi u menga oxirgi zarbani berdi va mendan chiqdi qandaydir hujjatlarni olib kelib menga qoʼl qoʼydirdi va kiyinib ketdi

Men esa yigʼlab ogʼriqdan qimirlay olmay yotardim va bir necha soat uxlolmay uxlab qoldim va erta tong kuchli ogʼriq bilan uygʼondim dori ichib yana joyimga yotdim
Kunlar haftalarga aylana boshladi Yoongi har kuni tunda kelib meni zoʼrlardi

Bir kuni kechasi meni qattiq zoʼrladi va meni uni xotini ekanimni aytdi u menga qoʼl qoʼydirgan hujjatlar nikoh hujjatlari ekan u meni oilamni oʼldirishini aytdi Agar qarshilik qilsam men hissiz yigʼlab jim yotdim
- 3 kundan keyin toʼy hamma narsa tayyor dedi yoongi menga qarab men jim sekin bosh irgʼadim
- m.men r.roziman

kunlarim zoʼrlash bilan oʼtardi men qandaydir nafrat va egalik hissini tuya boshladim u boshqalar bilan gaplashganini koʼrsam oʼzimni boshqara olmasdim bu qandaydir egalik hissi edi

Tong otdi uyg‘onganimda hali ham ishonolmadim: bugun mening to‘y kunim edi. Ammo bu to‘y sevgidan emas, majburiyatdan edi.

Kiyimlarimni kiyar ekanman, yuragim shiddat bilan urardi. Men o‘zimni go‘yo qo‘g‘irchoqdek his qildim. Qo‘lim qaltirab, oynaga qaradim. Oynadan oʼz aksinimga qaradim qiyofamda qo‘rquv va chorasizlik aks etardi.

Zalda esa Yoongi sovuq tabassum bilan hammani kutib olardi. Uning ko‘zlari faqat bir nuqtaga — kelin tomon qarar edi.

Men uning yoniga yetib kelar ekanman hayolimda faqat bir narsa bu har kungi zoʼrlashlar va bu toʼydan qochish:
— Men qochishni xohlayman… men bunga tayyor emasman.

Yoongi esa qo‘limni mahkam ushlab, qulog‘imga engashdi:
— Sen qochishni hayolingga ham keltirmaysan. Sen allaqachon meniki boʼlgansan. Bu to‘y — sening zanjiring, bu zanjir seni hech qachon qo‘yib yubormaydi.

Marosim davom etar ekan, hamma tabriklardi, musiqa yangrardi. Lekin yuragim iztirobda edi. Men Yoongini ko‘zlaridagi ehtirosni ham, sovuq egalikni ham ko‘rib turardim.

Kechqurun to‘y xonasida ularning nigohlari yana uchrashdi. Yoongi mening qo‘llarimni mahkam ushladi:
— Endi sening hayoting men bilan bog‘liq. Sen endi faqat mening ismim bilan yurasan. Va esla, agar sen meniki bo‘lmasang — sen boshqa hech kimniki ham bo‘lmaysan.

Mening ko‘zlarimdan yosh oqdi. Qo‘rqardim, ammo shu qo‘rquv ichida tushunarsiz bir tortilish ham bor edi. Bu sevgi emasdi, bu ozodlik emasdi. Bu — egalik qiluvchi muhabbat edi.

Yoongi meni yotoqxonaga olib kirdi va meni yechintirib yana zoʼrlay boshladi
Kunlar haftalarga haftalar esa oylarga aylandi Yoongi Har kuni meni zoʼrlar edi men oʼzimni qandaydir gʼalati his qila boshladim yoongi bilan birga doktor qabuliga bordik va doktor meni homilador ekanimni bola 1 oylik boʼlganini aytdi men shock yoongi hursand oʼsha kundan boshlab menga yaxshi munosabatda boʼlar bir qadam ham mendan uzoqlashmasdi qandaydir tarzda bu menga yoqardi men unga erkalik qilardim u esa menga tabassum qilib meni erkalardi meni har kuni azobga mahkum qilgan insonni sevib qolgan edim

My bad husband

2025-09-27T17:18:12.237Z

Ep 1

Meni ismim Miko asl Yaponiyalikman yoshim 17 da yuqori maktab oʻquvchisiman bir kun yarim kechasi ishdan qaytayotganimda adashib qoldim va oʼsha yerga yaqin joyda bir yigit mototsiklga suyanib turgan edi men uni yoniga borib unga qaradim
- Kechirasiz janob men adashib qoldim meni uyimga olib borib qoʼya olasizmi
- oʼtir
Men Motosiklga oʼtirdim va oʼsha yigitning belidan mahkam ushlab oldim chamasi 30 daqiqada meni uyimga olib keldi men unga rahmat aytib uyimga kirib ketdi hammasi oʼsha voqeadan keyin boshlandi.
So‘nggi haftalarda kimdir kuzatayotgandek tuyulardi. Har safar universitetdan qaytayotganda, orqasidan oyoq tovushlari eshitilardi. Har safar derazani ochsam, qarama-qarshi binodan qorong‘u ko‘zlar tikilib turgandek bo‘lardi.

Men esa bu hissiyotlarni o‘zimga singdirib, e’tibor bermaslikka urinar, lekin yuragim tez urib, sovuq terga botardim.

Bir kuni uyiga qaytganda, eshik tutqichida kichik qog‘oz yopishtirilganini ko‘rdim:

> “Sen mening odamsan. Men seni kuzatib turaman. Tez orada sen faqat meniki bo‘lasan.”

qo‘llarim titrab ketdi. Ko‘zlarim keng ochilib, yuragim bo‘g‘ziga tiqildi. Lekin hali bilmas edimki bu faqat boshlanish edi.

— bu faqat boshlanish edi.

Ertasi kuni darsdan qaytayotganimda yana o‘sha hissiyotga berildim — kimdir orqamdan kuzatayotgandek. Tez-tez ortiga qarardim, lekin odamlar ko‘p edi.

Uyga yetib kelgach, telefonimga noma’lum raqamdan xabar keldi:

> “Bugun juda charchagansan. Lekin men seni himoya qilaman. Chunki endi sen menikisan.”

yuragim hapriqib ketdi. Bu qanday qilib mumkin? kim bunchalik yaqin bo‘lishi mumkin?

Bir necha kundan so‘ng universitetdagi katta tadbirda nihoyat uni yana ko‘rdim. Oʼsha kuni menga yordam bergan yigit. Boy, jozibali va hammaga hurmatli ko‘rinadigan yigit —MIN YOONGI. Men unga etibor bermaslikga harakat qildim, lekin uning nigohi aynan menda ekanini sezdim.

MIN YOONGI yoniga kelib, jilmaydi:
— Nihoyat yana uchrashdik. Men seni anchadan beri kuzatib yuribman.

muzlab qoldim. Bu oddiy tanishuv gapidek eshitildi, ammo uning nigohida juda boshqacha narsa bor edi. Sovuq, xavfli va shu bilan birga o‘ziga tortuvchi kuch.

Just yours daddy

2025-09-15T17:07:22.889Z

Bir kuni Tea mashg‘ulotdan qaytayotganida telefoniga qisqa xabar keldi.

“Nari… bugun tongda vafot etdi.”

Tea o‘qigan zahoti oyoqlari bo‘shashib, yerga o‘tirib qoldi. Nafasi tiqilib ketdi, qo‘llari titrardi. Qanchalar uni yo‘qotmaslikka harakat qilganini, lekin uni tushunmaganini birdaniga anglab yetdi.

— Yo‘q… Nari, iltimos… — dedi u, ovozi titrab.

Tea ko‘chaga yugurib chiqdi. Mashina haydab kasalxonaga yetib bordi. Yuragi go‘yo ko‘ksini yorib chiqayotgandek tez urardi.

Palataga kirganida esa hamma kech bo‘lgandi. Nari allaqachon oppoq choyshab ostida yotardi. Uning yuzida esa sokin tabassum qolgandek edi.

Tea hushidan ketgudek bo‘ldi. Yoniga qulab tushib, qo‘llarini uning qo‘liga qo‘ydi. Sovuq edi. Juda sovuq…

— Nari… kechir meni… — dedi u, ovozini ushlay olmay. — Men seni sevganimni ayta olmadim… Men seni asrab qololmadim…
Tea yuzini Nari qo‘liga bosib, qattiq yig‘ladi. Ko‘z
yoshlar choyshabni ho‘l qildi. Xonada faqat uning qichqiriq-yig‘isi yangrardi.

— Men seni “meniki” deb atadim… Lekin aslida men seni yo‘qotdim… — deya o‘zini aybladi u. — Endi meni kechirmaysan… endi men hech qachon seni quchoqlay olmayman…

U shu on anglab yetdi: Nari butun umri davomida faqat ozodlikni xohlagan edi. Tea esa uni zanjir bilan asrab qolmoqchi bo‘lgandi. Natija esa… fojia.

Epilog

Oradan yillar o‘tdi. Tea har safar shahar chiroqlariga qaraganida Nari tabassumini eslardi. Yolg‘iz, ichidan ezilib yashardi.

U hech qachon o‘zini kechirmadi. Chunki eng sevgan ayoliga eng katta azobni o‘zi berganini yaxshi bilardi.

Nari esa Tea qalbida abadiy yara bo‘lib qoldi.

Nari ketganidan keyin hamma narsa o‘zgardi.

Tea endi hech qachon avvalgidek bo‘lmadi. U shahar ko‘chalarida yurarkan, har bir chiroq, har bir billboard unga Narini eslatardi. Bir vaqtlar hamma narsani nazorat qilaman, deb o‘ylagan yigit endi faqat bo‘shliq va pushaymonlik bilan yashardi. U kuchli, sovuq odamdek ko‘rinsa-da, ichida sinib ketgan edi.

Idol esa sahnada yaltirab turganicha, qo‘llarini ko‘tarib, muxlislariga jilmayar edi. Ammo ich-ichida har bir qo‘shiq Nari uchun kuylanar, har bir tabassum ortida chuqur iztirob yashirar edi. U Narisiz porlashni yutqazish deb bilardi, lekin uni eslashdan ham voz kecholmasdi.

Kompaniya esa yangi yuzlar, yangi loyihalar bilan mashg‘ul bo‘ldi. Ular uchun Nari oddiygina bitta tugallanmagan sahifa edi. Ammo Tea va idol uchun Nari hayotlari davomida unutilmaydigan ismga aylandi.

Bir kecha Tea yolg‘iz ko‘chada yurarkan, osmonga qaradi. Yulduzlar yaltirab turardi. Shu payt yelkasiga shamol tegdi, go‘yo kimdir asta pichirlab o‘tayotgandek:

"Men ozodman… Endi men abadiyman."

Tea ko‘z yoshlarini yashirmadi.
Hamma narsa o‘zgargan edi.

Nari ketgan bo‘lsa ham, uning sevgisi, iztirobi va erkinlikka intilishi — ularning hayotini butunlay o‘zgartirib yuborgan edi.

The End. 🌙

Ko‘zlaringda so‘nggi tabassum,
Yuragingda so‘nggi dard,
Sen ozodlikka intilding,
Ammo taqdir berdi gard.

Tea qoldi pushaymon bilan,
Hyunjin qoldi iztirob ila.
Dunyo esa davom etdi,
Sen ketding yulduzlar qila.

Endi shamol sening ovozing,
Yulduz — sening nigohing.
Chiroqlar orasida yurib,
Biz seni eslab yig‘laymiz.

Sen ozodsan, Nari.
Sening isming — abadiy.

The end

Just your daddy

2025-09-15T17:01:16.718Z

Uchovi qorong‘i xonada turishardi. Havo og‘ir, sukut tig‘dek keskin edi.

Tea asta oldinga yurdi, qo‘llarini musht qildi.
— Men seni yo‘qotmayman, Nari. Hatto agar butun dunyoga qarshi borishim kerak bo‘lsa ham.

Idol ham yon tomondan qadam tashladi.
— Sen uni asir qilmoqchisan. Bu sevgi emas, bu zanjir. Agar haqiqatan uni sevsang — qo‘yib yubor.

Tea birdan otilib, idolni ko‘ksidan itarib yubordi. Ular yerga yiqilib, mushtlash boshlashdi.

Nari qichqirdi:
— To‘xtanglar! Iltimos, yetar!

Ammo eshitishmadi. Xona ichida stullar ag‘darildi, oynalar sindi. Paparatsilarning kechagi suratlari hali internetni larzaga keltirayotgan bo‘lsa, bu manzara Nari qalbini parcha-parcha qilardi.

Bir lahzada Tea idolni yerga bosib, bo‘g‘a boshladi.
— U mening bo‘lishi kerak! — deb g‘azab bilan baqirdi.

Nari ko‘z yoshlari bilan yugurib, Tea qo‘lidan tortdi:

— Iltimos! Uni o‘ldirma!

Tea bir lahzaga jim qoldi. Ko‘zlarida alam va iztirob chaqnadi. So‘ng sekin qo‘lini bo‘shatdi.

Idol zo‘rg‘a nafas olib, qaddi tiklandi.

Nari ikkisiga ham qaradi.
Tea — uning uchun dunyodagi eng xavfsiz panoh bo‘lgan, lekin shu payt ham uni yo‘qotishdan qo‘rqib, yovvoyi hayvondek harakat qilgan odam.
Idol — uni ozod qilmoqchi bo‘lgan, lekin yonida qolsa, butun hayoti vayron bo‘lishi aniq yigit.

— Men... — dedi Nari, ovozi titrab. — Men sizlarning hech biringizniki emasman. Men o‘zimniki.

Tea yuzini burib ketdi. Uning qadamlari og‘ir, lekin qat’iy edi.
Idol esa jim qoldi. Uning ko‘zlarida yosh tovlanardi, ammo u ham ortga bir qadam tashladi.

Xona ichida faqat Nari qoldi. Qorong‘u, sindirilgan mebellar va uning parchalanayotgan yuragi.

Oradan bir hafta o‘tdi. Kompaniya uni rasman qora ro‘yxatga oldi. Endi hech qayerda suratga tushishi, shouga chiqishi mumkin emasdi. Internetda esa uni hamon “xiyonatkor” deb atashardi.

Tea ham, idol ham yo‘qoldi. Ularning har biri o‘z yo‘lini tanladi.
Nari esa yolg‘iz qoldi.

Bir kecha deraza yonida chiroqlarni tomosha qilar ekan, pichirladi:
— Men faqat ozodlikni xohlardim. Lekin ozodlikning narxi shuncha og‘ir bo‘lishini bilmagan ekanman...

Shahar chiroqlari yonib-o‘chdi. Uning ichida esa zulmat hukmron edi.

Bir kuni Nari o‘zini yomon his qildi. Bosh og‘riqlari tobora kuchayib, ko‘z oldi qorong‘ilashardi. Shifokorga borishga majbur bo‘ldi.

Kasalxona oq devorlari orasida shifokor qog‘ozni qo‘lida ushlab, og‘ir gapni aytdi:
— Sizda… miya saratoni. Juda kech bosqichda. Biz faqat vaqtni biroz cho‘zishimiz mumkin.

Dunyo to‘satdan qulab tushgandek bo‘ldi. Nari xonadan chiqqach, devorga suyandi, ko‘zlaridan yosh oqib ketdi. Orzular, kelajak, muhabbat — hammasi endi sanog‘li oylar ichida so‘nib ketishi aniq edi.

Bir necha oy o‘tdi. Nari davolanish uchun kasalxonada tez-tez qolib ketardi. Tashqi dunyo undan uzoqlashgandek edi.

Bir kuni kasalxona yo‘lakchasida asta yurganida, qarshidan Tea chiqib keldi. Nari yuragi hapriqdi. Uning ko‘zlari Tea ko‘zlariga tushdi.

Bir lahzaga ular qarashdi. Tea hammasini sezgandek, ammo yuzini burdi. U hech nima demadi, faqat sovuq qadamlar bilan yonidan o‘tib ketdi. Go‘yoki Nari bu dunyoda yo‘qdek.

Nari o‘sha joyda qotib qoldi. Yig‘lamadi ham. Faqat ichida bo‘shliqni his qildi.

Bir necha hafta o‘tgach, Nari yana kasalxonaga yotqizildi. U endi juda zaif edi, qo‘llari sovuq, ovozi pichirday eshitilardi.

Yonidagi oynadan shahar chiroqlari ko‘rinardi. U ularni oxirgi marta ko‘rayotgandek his qildi.

— Men ozodlikni xohlardim… — pichirladi u, lablari titrab. — Endi ozodman…

So‘ng ko‘zlarini yumdi. Nafasi sekin-asta so‘ndi. Kasalxona palatasida sukut cho‘kdi.

Nari bu dunyoni shunchaki… tark etdi.

Oradan vaqt o‘tgach, internet va ommaviy axborot vositalarida hech kim uni eslamadi. Kompaniya yangi yuzlarni topdi. Idol ham sahnada porlashda davom etdi. Tea esa o‘z yo‘lida ketdi.

Faqatgina bir nechta inson qalbida uning xotirasi saqlanib qoldi.
Nari esa orzulari, iztiroblari va sevgisi bilan birga abadiyatda yashab qoldi.

Just yours daddy

2025-09-15T16:52:43.016Z

Kompaniya binosidan chiqayotganida Nari yuragi allaqachon hapriqib ketgan edi. Uning qaroridan oldin ikki olov o‘rtasida qolishini bilardi.

Ko‘chada ularni kutib turgan ikki nigoh — Tea va idol.

Ular bir-biriga yaqinlashdi. Atrofda odamlar to‘planib, hushyor qarab turishardi.

— Yetar! — dedi Tea, ovozi qattiq, ammo o‘zi titrab. — Sen mening qizimni tortib ola olmaysan. U meniki.

Idol bir qadam oldinga chiqdi. Ko‘zlari yonib ketayotgandek edi:
— Sen uni “meniki” deb ataysan. Lekin Nari odam, buyum emas! U seni qo‘rqib sevmaydi. U seni majbur bo‘lgani uchun yoningda emas.

Nari nafasi qisilib qoldi. Tea yuzini qizarib, g‘azab bilan idol tomon bostirib bordi.

— Sen… sen uni buzasan! U mening hayotim! — Tea ovozini ko‘tarib yubordi va qo‘lidan tortib olishga harakat qildi.

Idol esa qo‘lini yoyib, Nari oldida devordek turdi:
— Agar unga tegishga urinsang… meni o‘tib o‘tasan.

Nari titrab ketdi. Tea — uni himoya qilishini aytib, lekin asirdek tutayotgan odam. Idol — uni ozod qilishni xohlardi, ammo uning yonida qolsa, hamma narsasidan ayrilardi.

— To‘xta! — deb qichqirdi Nari, ovozi titrab. Ko‘zlari yoshlanib ketdi. — Ikkoving ham meni tortib olishni to‘xtating! Men odam-man! Men tanlov qila olaman!

Tea muzdek qaradi:
— Tanla unda. Meni yoki uni.

Idol ham jim qoldi, lekin nigohi yalvarardi.

Butun dunyo go‘yo to‘xtadi. Faqat yurak urishi eshitilardi.

Ko‘zlarida yosh, yuragi esa ming bo‘lakka bo‘lingandek, Nari ikkala tomonga ham qaradi. Tea — sovuq, ammo himoya qiluvchi ko‘zlar. Idol — issiq, ammo xavfga to‘la nigoh.

O‘zi ham bilardi: ikkisini ham tanlay olmaydi. Lekin sukut ham uni yemirib tashlaydi.

— Men... — dedi u qaltirab. — Men erkin bo‘lishni xohlayman. Men qo‘g‘irchoq emasman.

Tea yuzidan rang qochdi.
Idol esa asta yoniga qadam tashladi.

— Demak… meni tanlading, — dedi Tea past ovozda, ko‘zlari g‘azabdan yonib.

Nari boshini chayqadi:
— Yo‘q… men faqat o‘zimni tanladim. Hech kimni emas.

Atrof jim bo‘lib qoldi.

Oradan bir necha soat o‘tib, internetda portlash sodir bo‘ldi. Kompaniya Nari haqida rasmiy bayonot chiqardi:

“Bizning modelimiz shaxsiy hayot qoidalarini buzdi. Shuning uchun u bilan shartnoma bekor qilinadi.”

Gazetalar, forumlar, hatto televizorlar ham faqat Nari haqida gapira boshladi.
“Xiyonatkor qiz”, “idolni buzgan qiz”, “Nari kimga tegishli?” kabi sarlavhalar qichqirardi.

Nari telefonini o‘chirib tashladi. U dunyodan uzilib qolgandek edi.

Shu payt eshik qattiq taqilladi. Nari yuragi hapriqib ochdi. Eshik ortida Tea turardi. Nigohi qorong‘u edi.

— Men seni ogohlantirgandim, — dedi u, past ovozda. — Endi ko‘rdingmi, sen hamma narsasiz qolding. Men seni qayta tiklay olaman… agar men bilan qolsang.

Nari ko‘z yoshlarini yuta olmadi.
Ammo birdan orqadan boshqa bir ovoz eshitildi:

— U sen bilan qolmaydi.

Bu idol edi. U ham kelgan edi. Endi ular uchovi bir xonada, zulmat ostida turardi.

Bu safar esa tanlov Nari qo‘lida emasdi. Bu tanlov hayot va kelajak o‘rtasida edi.