@noctyx93

Keraksiz yuk 6-qism fenal

2026-07-31T07:28:54.147Z

Ishonchsizlik devori

Munosabatlar bir kunda oʻzgarib qolmasdi. Uzoq yillik xoʻrlik va ota-onasining xiyonatidan soʻng Y/N'ning yuragida odamlarga nisbatan faqatgina nafrat va himoya hissi qolgandi. U Taehyungning har bir gʻamxoʻrligini qandaydir bir yangi oʻyin yoki picching deb qabul qilardi.Bir kuni kechasi qattiq momoqaldiroq boʻldi. Y/N yotoqxonasida aravachada oʻtirgancha, tashqaridagi chaqmoq yorugʻida titrab ketdi. U toʻshakka oʻzi mustaqil oʻta olmasdi, chunki belidagi kuchli ogʻriq tufayli bugun harakatlanishi yanada qiyinlashgandi.Eshik sekin ochilib, xona chirogʻi yondi. Boʻsagʻada Taehyung turardi. U qoʻlida qalin koʻrpa tutib olgandi.

— Sovuq tushib ketdi,

— dedi u va sekin qizga yaqinlashdi. Taehyung engashib, Y/N'ni aravachadan koʻtarib olmoqchi boʻldi. Ammo Y/N uning qoʻllarini itarib yubordi.

— Tegma menga!

- yigʻlab yubordi qiz.

— Nima qilmoqchisan? Yana polga otib yuborasanmi? Yana "sen tufayli hayotim barbod boʻldi" deb baqirasanmi? Iltimos, meni tinch qoʻy! Men shundoq ham oʻlyapman!

Taehyung toʻxtadi. Uning qoʻllari havoda muallaq qoldi. Qizning koʻzlaridagi daxshatli qoʻrquv unga oʻzining oʻtmishdagi qilmishlari qanchalik ogʻir jarohat berganini koʻrsatib turardi. U ortga bir qadam chekindi.

— Men seni urmoqchi emasman, Y/N,

— dedi u gʻamgin ohangda.

— Faqat toshakka yotqizib qoʻymoqchiman. Aravachada tonggacha oʻtirsang, beling battar ogʻriydi. Senga boshqa yomonlik qilmayman, soʻz beraman.

Y/N uning koʻzlariga tikildi. U yerdan samimiylik va chuqur vijdon azobini koʻrdi. Qizning qarshilik koʻrsatishga kuchi qolmagandi. U sekin boshini egdi.Taehyung uni juda ehtiyotkorlik bilan, xuddi sinib ketadigan shisha buyumdek qoʻllariga oldi va yumshoq toʻshakka yotqizdi. Ustiga koʻrpani yopdi. U ketmoqchi boʻlganida, Y/N past ovozda pichirladi:

— Nega birdaniga oʻzgarib qolding?T

aehyung eshik oldida toʻxtadi, lekin ortiga oʻgirilmadi.

— Chunki men oʻz ojizligim uchun sendan oʻch olayotganimni tushundim. Haqiqiy majruh sen emassan, Y/N. Haqiqiy majruh - oʻzidan kuchsizmish deb seni qiynagan men edim.

Yangi yoʻlning boshlanishi

Vaqt oʻtishi bilan uydagi zulmat chekina boshladi. Ular birdaniga baxtli oilaga aylanib qolishmadi - bu jarohatlar juda chuqur edi. Ammo endi uydagi azoblar tugagandi.Taehyung Y/N'ga har kuni yordam berar, uni shifokorlar koʻrigiga olib borishni rejalashtirardi. U endi qizni oʻz baxtsizligining sababchisi emas, balki hayot boʻronlarida birga qolgan yagona hamrohi deb bila boshlagandi. Y/N esa ilk bor hayotida unga yuk sifatida emas, inson sifatida qarayotgan birov borligini his qildi. Ular bir-birlarini kechirishni va bu sovuq dunyoda birga yashashni oʻrganayotgan edilar.Ushbu hikoya orqali biz insonlar hayotidagi eng qorongʻu munosabatlar va majburiy nikohlar ortida qanday ogʻriqlar yotishini toʻliq koʻrsatib berdik.

Keraksiz yuk 5-qism

2026-07-31T05:01:31.568Z

Muzlarning erishi

Oʻsha kecha uydagi sukunat boshqacha edi. Unda avvalgi gʻazab emas, ogʻir bir pushaymonlik havoda muallaq turardi. Taehyung divanda yotgancha shiftga tikilardi. Onasining telefondagi sovuq ovozi, Y/N'ning pol ustida qon va suv ichida yotgan holati koʻz oldidan ketmasdi. U oʻzini kuchli his qilish uchun ojiz bir qizni sindirayotganini tushundi. Bu anglash uning gʻururini butunlay chilparchin qildi.Ertasi kuni ertalab Taehyung odatdagidek vaqtli turdi. U ishga ketishga hozirlandi, lekin kiyinib boʻlgach, oshxonaga oʻtdi. Javonning tepasidagi non va suvni pastga, stolning qoʻl yetadigan eng qulay burchagiga tushirib qoʻydi. Stol ustiga esa kecha bozordan sotib olgan yangi mevalarni joylashtirdi.U eshik oldiga kelib, Y/N'ning xonasi tomonga qaradi. Qiz hali uygʻonmagandi. Taehyung chuqur tin olib, indamay chiqib ketdi.Kechki payt u uyga qaytganida, Y/N oshxonada, oʻz aravachasida jim oʻtirardi. Stol ustidagi ovqatlarga deyarli tegishmagan, faqat yarim stakan suv ichilgandi. Y/N Taehyung kirganini koʻrib, odatdagidek kamsituvchi soʻzlarni kutib, boshini egdi.Biroq bu safar baqir-chaqir boʻlmadi. Taehyung uning qarshisidagi stulga oʻtirdi. Uning yuzidagi oʻsha sovuq niqob yoʻqolgan, oʻrnini charchoq va tushunarsiz bir gʻamginlik egallagandi.

— Ovqat yemabsan,

— dedi Taehyung past ovozda. Uning ovozida birinchi marta zaharxanda sezilmadi.Y/N ajablanib boshini koʻtardi.

— Ishtaham yoʻq edi,

— pichirladi u.Taehyung stol ustidagi issiq ovqat solingan idishni unga yaqinroq surib qoʻydi.

— Yeyishing kerak. Men... men ovqatni har doim shu yerga qoʻyib ketadigan boʻldim. Tepaga intilib yurma.

Y/N uning koʻzlariga qaradi. Erining bu kutilmagan oʻzgarishi uni shubhalantirdi.

— Menga rahming kelyaptimi?

- soʻradi qiz, ovozida ogʻriq aralash gʻazab bor edi.

— Kechagi telefondan keyin menga achinyapsanmi? Kerak emas. Men bunday achinishlarga oʻrganib ketganman. Menga yaxshilik qilishing shart emas.

Taehyung koʻzlarini olib qochdi.

—Bu achinish emas, Y/N. Bu... shunchaki xatoni tushunish. Biz ikkimiz ham bir xil qopqondamiz. Buni kech boʻlsa ham angladim.

Keraksiz yuk 4-qism

2026-07-30T09:44:36.650Z

Tasodifiy qoʻngʻiroqBir necha kun oʻtdi. Uydagi muhit tobora ogʻirlashib, havo yetishmayotgandek tuyulardi. Taehyung Y/N bilan deyarli gaplashmas, ovqatni endi pastroqqa qoʻyadigan boʻlgan boʻlsa-da, baribir unga nisbatan sovuq munosabatini oʻzgartirmasdi.Kechki payt Taehyung mehmonxonada kompyuterda ishlayotgan edi. Y/N esa burchakda jim oʻtirardi. Shu payt Y/N'ning aravacha choʻntagidagi eski telefoni jiringlab qoldi. Ekraanda "Onam" degan yozuv chiqib turardi. Y/N titrayotgan qoʻllari bilan tugmani bosdi va karnayni (gromkayaloqni) yoqdi, chunki barmogʻidagi jarohat tufayli telefonni qulogʻiga uzoq tutib turolmasdi.- Alo, oyi?

— dedi Y/N umid bilan.Telefondan esa onasining mutlaqo beparvo va shoshayotgan ovozi eshitildi:

— Y/N, vaqtim kam, tezda eshit. Uyda sening baʼzi eski kiyimlaring va buyumlaring qolib ketgan ekan. Otang ikkimiz ularni axlatxonaga tashlab yubordik. Senga kerak boʻlsa, oʻsha yerdan olarsan. Va iltimos, bizga qaytib telefon qilib yurma. Biz yangi hayot boshlayapmiz, dadang bilan chet elga dam olishga ketyapmiz. Taehyungga ayt, senga yaxshi qarasin, bizni endi bezovta qilmanglar.

Telefon oʻchdi. Qisqa va sovuq "tud-tud" ovozi xonada aks sado berdi.Y/N telefonni aravacha ustiga qoʻydi. U yigʻlamadi. Uning koʻz yoshlari allaqachon qurib boʻlgandi. U shunchaki derazaga qarab, oʻzining naqadar yolgʻiz va kimsasiz ekanligini yana bir bor his qildi.Taehyung esa eshitgan gaplaridan qotib qolgandi. U sekin kompyuterdan boshini koʻtardi va Y/N'ga qaradi. U shu paytgacha Y/N'ni oʻz baxtsizligining sababchisi, boy otaning erkatoy qizi deb oʻylab kelgandi. Ammo hozir u haqiqatni koʻrdi: bu qiz nafaqat yurish baxtidan, balki eng yaqin insonlarining mehridan ham butunlay mahrum boʻlgan, hech kimga kerak boʻlmagan tirik yetim edi. Uning ota-onasi qizini xuddi eski buyumdek qarz evaziga sotib yuborishgandi.Taehyungning ichida qandaydir devor qulab tushgandek boʻldi. U oʻzining shu kungacha qilgan barcha ishlari, oʻtkazgan zulmlari naqadar pastkashlik boʻlganini anglay boshladi.

Keraksiz yuk 3-qism

2026-07-30T04:13:10.777Z

Yangi zindon eshiklari

Toʻy marosimi dabdabasiz, xuddi dafn marosimidek oʻtdi. Hech kim kulmasdi. Y/N oppoq koʻylakda, aravachasida boshini egib oʻtirar, Taehyung esa uning yonida xuddi tosh haykaldek qotib turgandi. Mehmonlar ketishi bilan Taehyung Y/N'ni oʻzining kvartirasiga olib keldi.Eshik yopilishi bilan xonadagi muhit bir lahzada muzlab qoldi. Taehyung kostyumining galstugini yulib yuborgandek yechdi va uni polga otdi. Keyin esa sekin Y/N'ning aravachasi qarshisiga keldi. Uning koʻzlarida shunday sovuqlik va gʻazab bor ediki, Y/N qoʻrqqanidan orqaga tislanmoqchi boʻldi, ammo aravacha devorga taqaldi.

— Xoʻsh, xonim Y/N,

— dedi Taehyung, ovozi zaharxandaga toʻla edi.

— Yangi uyingizga xush kelibsiz. Otang meni yaxshigina narxga sotib oldi, shunday emasmi? Men endi sening shaxsiy enagangman.

— Taehyung... men... men bu kelishuvni xohlamagandim...

— pichirladi Y/N, koʻz yoshlari yuzidan oqib tushdi.

— Menga farqi yoʻq!

- baqirib yubordi Taehyung. Uning ovozi xonada aks sado berdi.

- Sen tufayli mening hayotim tugadi! Sen mening zindonimsan! Va ishonib qoʻy, bu zindonda sen ham baxtli boʻlmaysan.

Taehyung oʻsha kunidan boshlab oʻzining soʻzsiz, shafqatsiz zulmini boshladi. UY/N'ni urmasdi, chunki jismoniy jarohatlar iz qoldirardi. Uning usullari ancha chuqurroq va qiynovliroq edi.Ertasi kuni ertalab Taehyung ishga ketishdan oldin oshxonaga kirdi. U bir stakan suv va bir boʻlak nonni qasddan eng baland javonning ustiga qoʻydi. Y/N aravachasida oshxonaga kirganida, buni koʻrib koʻzlariga yosh keldi.

— Taehyung, iltimos... Uni pastroqqa qoʻy, men yetolmayman,

— dedi u ojizona. Taehyung kurtkasini kiyar ekan, unga qayrilib ham qaramadi.

— Harakat qil, Y/N. Otang menga hamma narsani tayyorlab berishing kerak deb aytmagan. Agar yashashni istasang, oʻzing yetishishni oʻrgan,

— dedi-yu, eshikni qulflab chiqib ketdi.Y/N oshxonada yolgʻiz qoldi. Tomogʻi qurib borardi. U aravachasini javonga yaqinlashtirib, qoʻllarini tepaga choʻzdi. Barmoqlari stakanga tegay-tegay deb turganida, aravacha joyidan siljib ketdi. Y/N muvozanatni yoʻqotib, qattiq ovoz bilan polga yiqildi. Javondagi stakan ham tushib, chil-chil boʻldi. Shisha parchalari uning qoʻllarini kesib yubordi, suv esa polga yoyilib ketdi.U polning sovuq yuzasida, oʻz qoni va suvi aralashgan joyda yotgancha oʻksib-oʻksib yigʻladi. Uni qutqaradigan, unga yordam beradigan hech kim yoʻq edi. U ota uyidagi keraksizlikdan, erining nafrat toʻla zindoniga koʻchib oʻtgan edi.

Taehyung kechki soat toʻqqizda uyga qaytdi. Eshikni ochib xonaga kirarkan, uni odatdagidek qorongʻulik va sukunat kutib oldi. U chiroqni yoqdi va oshxona tomondan kelayotgan past shovqinni eshitib, u yerga yurdi.Ostonada toʻxtab qoldi.Y/N hali ham polda yotar edi. U tushgan joyidan qoʻzgʻalolmadi, chunki har safar tanasini surmoqchi boʻlganida, atrofga sochilgan stakan parchalari uning kaftlariga, kiyimlariga botib kirgandi. Pol toʻgʻilgan suv va qon tomchilari bilan qoplangan, qizning yuzlari esa yigʻlayverganidan shishib ketgandi. U sovuqdan titrar, lablari koʻkarib ketgan edi.Taehyungning yuragi bir lahzaga urishdan toʻxtagandek boʻldi. U qanchalik nafratlanmasin, qarshisidagi manzara daxshatli edi. Biroq, ichidagi magʻrurlik va gʻazab tuygʻusi baribir ustun keldi. U chuqur tin olib, Y/N'ga yaqinlashdi.

— Shunchalik ham epsiz boʻlasanmi?

— dedi u ovozini ataylab qattiq qilib. Keyin engashib, Y/N'ni poldan shafqatsizlik bilan yulib oldi-da, aravachasiga oʻtqizdi.Y/N ogʻriqdan ingrab yubordi, lekin indamadi. Taehyung uning shisha kirgan qoʻllariga qarab, jahl bilan dorilar qutisini olib keldi. U qizning kaftlaridagi shisha parchalarini pinset bilan tortib olar ekan, hech qanday shafqat koʻrsatmasd.

— Ogʻriyapti...

— pichirladi Y/N koʻzlarini yumib.

— Ertalab senga nima degandim?

— baqirdi Taehyung uning qoʻlini qoʻpol ravishda bogʻlay turib.

— Yetolmasang, tegma demaganmidim?! Nega hamma narsani sindirib, menga qoʻshimcha ish orttirasan? Men sening quling emasman!

— Men shunchaki suv ichmoqchi edim...

— Y/N boshini koʻtardi va birinchi marta Taehyungning koʻzlariga tik qaradi. Uning nigohida endi qoʻrquv yoʻq edi, faqat tubsiz umidsizlik bor edi.

— Meni oʻldirib qoʻya qol, Taehyung. Otang qarzidan qutuldi, mening ota-onam esa mendan qutuldi. Hamma xursand. Sen ham mendan qutul, iltimos...

Taehyung javob berishga soʻz topolmadi. Qizning koʻzlaridagi bu oʻlim istagi uni qaysidir maʼnoda choʻchitib yubordi. U qoʻlidagi bintni stolga otdi-da, oshxonadan chiqib ketdi. Oʻsha kecha u ham tonggacha koʻz yuma olmadi

Keraksiz yuk 2-qism

2026-07-29T15:54:11.434Z

2-BOB: Kelishuv oʻyini

Qutilish yoʻli esa Y/N oʻylagandan ham tezroq va shafqatsizroq shaklda keldi.Oʻsha kuni uydagi mehmonxonadan otasining baland ovozi eshitildi. Y/N aravachasini sekin eshik ortiga surib kelib, gaplarni tinglay boshladi. Mehmonxonada otasining qarshisida oʻrta yoshli, koʻzlari qoʻrquv va umidsizlikka toʻla bir kishi — janob Kim oʻtirardi. U otasining biznes hamkori edi.

— Men bu pulni hozir toʻlay olmayman, iltimos, menga vaqt ber,

— yalindi janob Kim.

— Agar sudga bersang, bor-yoʻgʻimdan ayrilaman. Oilam koʻchada qoladi, oʻgʻlimning kelajagi barbod boʻladi!

Y/N’ning otasi sovuqqonlik bilan kofe hoʻpladi. Uning koʻzlarida toʻsatdan yovuz bir reja uchqunladi.

— Pulni qaytara olmasligingni bilaman, Kim. Va senga bitta taklifim bor. Mening uyimda... bir yuk bor. Qizim Y/N. Uni bilasan, oʻsha avtohalokatdan keyin aravachaga mixlangan. Toʻgʻrisi, xotinim ikkimiz uni boqishdan, unga enagalik qilishdan charchadik.

Eshik ortida Y/N’ning nafasi ichiga tushib ketdi. Qoʻllari titray boshladi.

— Oʻgʻling bor edi, adashmasam, ismi Taehyung,

— davom etdi otasi.

— Kelishuv shunday: Taehyung mening qizimga uylanadi. Uni oʻz uyiga olib ketadi va umrining oxirigacha uning barcha masʼuliyatini boʻyniga oladi. Buning evaziga men sening barcha qarzlaringdan kechaman. Bankrotlik ham, qamoq ham boʻlmaydi. Oʻylab koʻr, oʻgʻlingning erkinligi — oilangning najoti.

Janob Kim eshitgan gaplaridan daxshatga tushdi, lekin boshqa chorasi yoʻq edi. Bu shunchaki nikoh emas, bu tirik inson savdosi edi.Ushbu kelishuv Taehyungning uyida katta portlashga sabab boʻldi.

— Nima?! Men oʻsha majruh qizga uylanishim kerakmi?!

— Taehyung otasining xonasida baqirar, qoʻlidagi hujjatlarni yerga otardi.

— Otajon, mening oʻz hayotim bor! Sevgan qizim, rejalari bor! Nega sizning xatongiz uchun men butun hayotimni qurbon qilishim kerak?!

Janob Kim oʻgʻlining qarshisida tiz choʻkdi. Koʻzlarida yosh bilan uning qoʻllaridan tutdi:

— Taehyung, iltimos... Agar rozi boʻlmasang, meni qamaydilar. Onang bunga chiday olmaydi. Biz koʻchada qolamiz. Bilaman, bu adolatdan emas, lekin boshqa yoʻlimiz yoʻq. Sening birgina "ha" degan soʻzing oilamizni qutqaradi.

Taehyung otasining ojizligiga, koʻz yoshlariga qarab, ichida nimadir singanini his qildi. Uning kelajakka boʻlgan barcha orzulari, sevgisi, erkinligi bir lahzada kulga aylandi. Uning yuragida oʻsha daqiqadan boshlab ulkan bir nafrat urugʻi ekildi. Bu nafrat otasiga emas, qarz bergan boy odamga emas... aynan oʻsha oʻzi hali koʻrmagan, uning baxtsizligiga sababchi boʻlgan nogiron qizga — Y/N’ga qaratilgan edi.

Qorongʻulikdagi soʻnggi nur 1-qism

2026-07-29T14:58:55.694Z

Qorongʻulikdan Soʻnggi Nur: uydagi hashamatli mebellar, qimmatbaho qandillar va yaltirab turgan marmar pollar orasida xuddi koʻrinmas sharpadek yashardi.

Tasavvur uchun: Y/N.

Uning egizak opasi — chehrasidan doim tabassum arimaydigan, ota-onasining erkatoyiga aylangan Mila edi.

Tasavvur uchun: MILA.

Mila nima xohlasa, muhayyo qilinardi: eng qimmat koʻylaklar, eng yaxshi repetitorlar va ota-onaning cheksiz mehri. Y/N esa shunchaki... "keraksiz" yuk edi. Oila aʼzolari u bilan gaplashishni ham ep koʻrishmas, goʻyo u bu uydagi barcha omadsizliklarning sababchisidek munosabatda boʻlishardi. U hatto oʻqishini ham oxiriga yetkaza olmagan, doim opasining soyasida, uyga qamalib yashashga majbur edi.Biroq, boylik ortidagi qora qilmishlar oilani botqoqqa botirdi. Otasining qimor va xato investitsiyalari tufayli yuzaga kelgan ulkan qarz ularni burchakka qisib qoʻydi. Qarz beruvchi esa shafqatsizligi va yer osti dunyosida katta taʼsirga ega ekanligi bilan tanilgan Min Yoongi edi.Bir kuni kechki payt uyga Yoongi va uning tansoqchilari kirib kelishdi.

Tasavvur uchun: YOONGI.

Xonadagi muhit bir lahzada muzlab qoldi.

— Bizda pul yoʻq, Yoongi-ssi... Ammo evaziga nimadir bera olamiz,

— otasining ovozi titrab chiqdi. U orqada, burchakda boshini egib turgan Y/Nga ishora qildi.

— Bizda egizaklar bor. Milani bera olmaymiz, u bizning kelajagimiz. Lekin mana bunisi... Y/N. Uni xohlagan koʻyingizga soling, qarzimizdan kechsangiz bas.

Y/Nning yuragi muzlab ketdi. Oʻz ota-onasi uni buyumdek sotib yuborishayotgandi. U koʻzlarida yosh bilan xonaning toʻrida, qora charm kresloda xotirjam oʻtirgan yigitga qaradi.Min Yoongi. Oʻtkir koʻzlari, sovuq nigohi va lab burchagidagi sirli tabassumi bilan u haqiqiy yirtqichga oʻxshardi. Yoongi sekin oʻrnidan turdi. Uning qora tuflilari polda aks sado berib, Y/Nning yoniga yaqinlashdi. Yoongi qizning iyaklaridan tutib, yuzini yuqoriga koʻtardi. Qizning qoʻrquvdan titrayotgan koʻzlariga tikildi.Ota-onasi Yoongining gʻazablanishidan qoʻrqib, nafaslarini ichiga yutib turishardi. Ammo Yoongining yuzida kutilmaganda gʻalati bir qoniqish hissi paydo boʻldi.

— Kelishdik,

— dedi Yoongi sovuq ovozda, lekin koʻzlarini Y/Ndan uzmadi.

— Qarz uzildi. Qiz men bilan ketadi. Hoziroq.

Y/Nni hech qanday jamadonsiz, xuddi asiradek mashinaga oʻtqazishdi. Yoʻl boʻyi qiz yigʻladi, taqdiriga tan berdi. Uni qanday azoblar kutayotganini tasavvur qilishdan ham qoʻrqardi. Mashina shahar chetidagi ulkan, ammo tinch villaga kelib toʻxtadi.

Tasavvur uchun: YOONGINING VILLASI.

Yoongi qizni ichkariga boshladi. Katta yashash xonasiga kirishgach, Yoongi egnidagi qora paltosini yechib, xizmatkorga uzatdi. Keyin Y/Nga oʻgirildi. Uning nigohidagi bayaqigi sovuqlik yoʻqolgan, oʻrnini chuqur bir sogʻinch egallagandi.

— Oʻtir,

— dedi u yumshoqroq ovozda, divanga ishora qilib.Y/N qoʻrqa-pisanda divan chetiga oʻtirdi. Oʻzini xuddi oʻlimini kutayotgan aybdordek his qilardi. Yoongi uning roʻparasiga kelib, tiz choʻkdi. Bu harakatdan Y/N hayratda qolib, ortiga tisarildi. Tiz choʻkib turgan shafqatsiz Min Yoongi qizning titrayotgan qoʻllarini oʻzining issiq kaftlari orasiga oldi.

— Nihoyat...

— deb pichirladi Yoongi. Uning ovozi hozir mutlaqo boshqacha, juda mayin edi.

— Nihoyat seni topdim, Y/N.

Y/N koʻz yoshlari orasidan unga hayron boʻlib qaradi:

— M-meni?.. Siz meni taniysizmi? Nega meni sotib oldingiz? Men oilam uchun hech kim emasman... yordam berolmayman...

Yoongi ogʻir xoʻrsindi va uning yoniga oʻtirdi:

— Sen eslay olmaysan, chunki oʻshanda juda kichkina eding. Sakkiz yil oldin... Otang oʻshanda bitta guruh xavfli odamlar bilan muammoga duch kelgandi. Ular meni — koʻchada yarador boʻlib yotgan, oʻlim yoqasidagi bolani uyingiz yertoʻlasiga tashlab ketishgandi. Oʻsha kuni uydagilaring faqat oʻz jonini oʻylab qochishgan. Hech kim menga qayrilib ham qaramadi. Faqat sendan boʻlak... Sen oʻshanda bor-yoʻgʻi oʻn ikki yoshda eding. Sendan ham hamma voz kechgan, yertoʻlaga qamab qoʻyishgandi. Sen oʻz qoʻrquvingni unutup, menga yordam berding. Yaralarimni bogʻlading, menga suv berding. Va eng muhimi... "Yashashingiz kerak, siz kimgadir keraksiz" deb aytding. Aynan oʻsha soʻzlar meni tirik qoldirdi.

Y/N hayratdan qotib qoldi. Miyasining tub-tubida, bolalik xotiralarining chang bosgan burchagida nimadir yalt etgandek boʻldi. Ha, u oʻsha yomgʻirli tunni esladi. Yertoʻladagi oʻsha qon goʻriga belangan bolakay... Demak, oʻsha bola Min Yoongi edi!

— Men oʻsha tunda oʻzimga soʻz bergandim,

— davom etdi Yoongi, uning lablarida iliq tabassum paydo boʻldi.

— Qachondir kuchli boʻlsam, seni oʻsha jahannamdan olib ketaman deb. Yillar davomida seni uzoqdan kuzatdim. Otangning qarz botqogʻiga botayotganini koʻrib, buni ataylab tezlashtirdim. Ularga juda katta miqdorda pul berdim va evaziga seni soʻrashimni bilardim. Men seni oʻsha vijdonsiz oiladan butkul uzib olishni xohladim. Endi sen erkinsan, Y/N.Qiz oʻzini tutib tura olmadi. Yillar davomida yuragida yigʻilib qolgan bor alam, kamsitishlar va yolgʻizlik tuygʻusi koʻz yosh boʻlib otilib chiqdi. Y/N oʻzini Yoongining koʻkragiga otdi va oʻksib-oʻksib yigʻlay boshladi. Yoongi esa qizni bagʻriga qattiq bosib, uning sochlarini siladi.Oradan bir necha soat oʻtdi. Y/N Yoongining shaxsiy shifokori koʻrigidan oʻtib, oʻzi uchun ajratilgan ulkan va yorugʻ xonaga joylashdi. Shkaf qimmatbaho kiyimlar bilan toʻldirilgan, stolda esa qiz yaxshi koʻradigan shirinliklar turardi.Kechki payt Yoongi xonaga kirdi va unga bir piyola issiq sut uzatdi:

— Oʻzingni qanday his qilyapsan? Kiyimlar yoqdimi?

— Hammasi juda goʻzal, rahmat...

— Y/N yerga qaradi.

— Lekin Yoongi... men baribir tushunolmayapman. Men hech narsani bilmayman, oʻqishni ham oxiriga yetkaza olmadim. Bu uyda nima ish qilishim kerak?

Yoongi ohista kulib yubordi va qizning iyaklaridan tutib, oʻziga qaratdi:

— Y/N, sen bu yerda xizmatkor emassan. Sen mening uyimning malikasisan. Sening yagona vazifang — baxtli boʻlish. Agar oʻqishni xohlasang, mamlakatning eng yaxshi universitetini senga tayyorlab beraman. Sen menga hech narsa qarzdor emassan.

Ertasi kuni tushdan keyin villaga kutilmagan mehmonlar keldi. Bu Y/Nning ota-onasi va egizak opasi Mila edi. Ular Yoongining qarzni kechib yuborgani haqidagi hujjatlarni imzolash va soʻnggi bor "keraksiz" qizlaridan qutulganliklarini nishonlash uchun kelishgandi. Ular Y/Nni bu yerda kamsitilgan holda koʻrishni kutishgan edi.Biroq, mehmonxonaga kirishganda, ularning ogʻzi ochilib qoldi. Y/N eng qimmatbaho ipak koʻylakda, sochlari chiroyli turmaklangan holda turardi. Yoongi esa uning yonida, qizning qoʻlini mahkam tutgancha oʻtirardi.

— Y/N?..

— Mila opasining koʻzlari hasaddan yonib ketdi. U Yoongining kelishgan qiyofasi va boyligini koʻrib, bu joyda oʻzi oʻtirishi kerak boʻlganini oʻyladi.

— Sen... qanday qilib?

Ota-onasi ham shokda edi. Otasi darhol soxta tabassum bilan yaqinlashmoqchi boʻldi:

— Voy, mening sevikli qizim! Yoongi-ssi, koʻrib turibmanki, qizimiz sizga maʼqul kelibdi. Balki yana biroz yordam...

— Tilingni tiy,

— Yoongining ovozi birdan muzlab ketdi. U oʻrnidan turib, Y/Nni oʻz ortiga oldi.

— Sizlar oʻz qizingizni sotdingiz. Shu lahzadan boshlab, Y/Nning sizlar kabi oilasi yoʻq. U — Min Yoongining insoni. Agar yana bir marta unga yaqinlashishga jurʼat qilsangiz, kompaniyangizni ham, oʻzingizni ham yer bilan bitta qilaman.

Yoongining aurasidagi dahshatli kuch oilani qaltiratib yubordi. Ular ortlariga qaramay qochishga majbur boʻlishdi. Mila esa ketayotib, Y/Nga nafrat bilan tikilib qoʻydi.Mehmonlar ketgach, Yoongi Y/Nga oʻgirildi. U qizning xafa boʻlganini oʻylab, xavotirga tushgandi. Ammo Y/N unga qarab jilmydi. Uning koʻzlarida endi qoʻrquv yoʻq edi.

— Rahmat, Yoongi,

— dedi qiz mayin ovozda.Yoongi uning peshonasidan ohista oʻpib qoʻydi:

— Bu hali boshlanishi, goʻzalim. Biz hali birgalikda juda baxtli boʻlamiz...

Davomi bor!...

Keraksiz yuk 1-qism

2026-07-29T06:33:46.360Z

Keraksiz yuk

Xonaning burchagidagi eski devor soatining chiqillashi Y/N uchun dunyodagi eng nafratli tovushga aylangandi. Bu tovush unga vaqt oʻtayotganini, ammo uning hayotida hech narsa oʻzgarmasligini eslatib turardi. U oʻzining nogironlik aravachasida oʻtirgancha, derazadan tashqariga, yomgʻir ostida shoshib ketayotgan odamlarga tikilardi. Ularning hammasi qayergadir ketmoqda, hammasining hayotida qandaydir maqsad bor. Y/N'ning maqsadi esa... shunchaki ertangi kungacha tirik qolish edi.U qoʻllari bilan aravacha gʻildiragini mahkam qisdi. Koʻzlarida toʻsatdan paydo boʻlgan qatʼiyat bilan u aravacha tormozini soldi. U yana urinib koʻrmoqchi edi. Har safar tanasi yerga urilib, suyaklari ogʻriganida "boshqa urinmayman" deb qasam ichardi, ammo ichidagi umidsiz yashash hissi uni yana majburlardi.Y/N aravacha suyanchigʻidan ushlab, bor kuchini titrayotgan, hech narsani his qilmayotgan oyoqlariga berdi. Tanasi sekin koʻtarila boshladi.

"Iltimos, atigi besh soniya turib beringlar..."

- pichirladi u koʻzlarini yumib. Ammo miyasidan oyoqlariga boradigan koʻrinmas iplar allaqachon uzilgan edi. Muvozanatni yoʻqotdi. Tana vazni uni pastga tortdi va Y/N qattiq gursillash bilan polga yiqildi.Aravacha chetga surilib ketdi. U polning sovuq parketiga yuzini bosgancha, nafas ololmay qoldi. Tizzalari urilgan edi, lekin u buni his qilmasdi - faqat yuragidagi chidab boʻlmas ogʻriq uning tomogʻiga hiqichoq boʻlib tiqildi.

— Yana boshlandingmi?!

Eshik ochilib, xonaga onasi kirdi. Uning yuzida na rahm-shafqat, na xavotir bor edi. Faqatgina charchoq va ensa qotishi aks etgandi. Onasi yerda yotgan qiziga yaqinlashib, uni turgʻizishga ham urinmadi. Shunchaki aravachani toʻgʻrilab qoʻydi.

—Qachon aqling kiradi sening? Shundoq ham yuking yetadi, senga qarab oʻtirishga vaqtim bormi mening? Turinglar, kiyintiringlar, hojatga olib chiqinglar... Charchadim, Y/N. Otang ham charchadi. Biz ham odamdek yashamoqchimiz!

Bu gaplar Y/N'ning qalbiga har qanday jismoniy zarbadan koʻra qattiqroq botdi. Onasi uni aravachaga zoʻrgʻa sudrab oʻtqizdi, ammo toʻshakka yotqizishni xayoliga ham keltirmay, xonadan chiqib ketdi. Y/N oʻsha kechani tonggacha aravachada, oʻtirgan holatda, belining chidab boʻlmas ogʻrigʻi bilan yigʻlab oʻtkazdi. U oʻz ota-onasi uchun shunchaki bir xato, tezroq qutilish kerak boʻlgan ogʻir yuk edi.

Tun va quyosh hidi 8-qism FINAL

2026-07-28T12:25:36.948Z

Olovli va cheksiz ehtiros Jungkook ortiga o'girilib, Y/n'ga qaradi. Uning ko'kragida haligacha o'zga vampirlarning qon izlari bor edi, bu esa uni yanada jozibali, yovvoyi va xavfli ko'rsatardi. Y/n'ning ustidagi ko'ylak yirtilgan, oppoq ko'kraklari va silliq tizzalari ochiq qolgandi. Ular bir-birlariga qarab o'zlarini tiya olmay qolishdi.Jungkook ikki qadam bilan qizning yoniga keldi va uni shoshilinch ravishda devorga qattiq bosdi.

— Axiyri... endi biz bir xilmiz. Hech kim bizni ajratolmaydi,

— Jungkook ehtirosdan titrayotgan ovozda gapirdi va Y/n'ning lablariga yopishdi.Bu galgi bo'sa avvalgilaridan ham olovli, shafqatsiz va shahvoniy edi. Jungkook qizning lablarini shunday qattiq so'rardi-ki, Y/n lazzat va og'riq aralash ingrab yubordi. Qiz qo'llari bilan yigitning keng, mushakdor yelkalarini tirnab, o'ziga yanada yaqinroq tortdi. Jungkook qizning ko'ylagini butunlay yirtib tashladi va uning yalang'och tanasini oy nuriga ko'rsatdi.

— Sen jannatimsan, Y/n... Mening qorong'u jannatimsan,

— Jungkook pichirlab, o'pichlarini qizning bo'yniga, so'ngra uning tik turgan, pushti rang ko'krak uchlariga ko'chirdi.U qizning ko'kragini og'ziga olib, tili bilan erkalay boshlaganida, Y/n boshini orqaga tashlab, baland ovozda ingradi:

— Ahh... Jungkook... Ko'proq... Iltimos, to'xtama...Jungkook Y/n'ni dast ko'tarib, xona o'rtasidagi ulkan, ipak choyshabli to'shakka yotqizdi. U o'zi ham kiyimlaridan butunlay xalos bo'ldi. Uning vujudidagi yangi vampir energiyasi erkaklik a'zosini toshdek qattiq va shiddatli qilgandi. UY/n'ning ustiga egilib, qizning silliq va uzun oyoqlarini ikki yonga keng ochdi.Y/n yigitning olovli qarashlariga tikilib, uning belidan oyoqlari bilan mahkam quchib oldi. Ular bir-birlarining ko'zlariga qarab turib, Jungkook bir keskin harakat bilan uning ichiga chuqur kirdi.

— Ahhh! Jungkook!

— Y/n'ning ko'zlaridan ehtiros yoshlari chiqib ketdi. Bu shunday kuchli va to'ldiruvchi tuyg'u ediki, qiz butun borlig'ini yo'qotgandek bo'ldi.Jungkook to'xtamasdan, shiddatli va tez sur'atda harakat qila boshladi. Har bir zarba xonada qarsillagan ovoz chiqarar, ularning terlagan tanalari bir-biriga urilib, shirin va shahvoniy ohang yaratardi. Y/n uning ostida to'lg'onar, har safar Jungkook ichiga chuqurroq kirganida, uning orqasidan tirnoqlari bilan qon chiqarib tirnardi. Ammo bu og'riqlar ularga faqatgina lazzat bag'ishlardi.Xonadagi havo butunlay ularning ehtirosli ingrashlari, bo'g'iq nafaslari va qon hidiga to'lib ketdi. Jungkook qizning lablarini qayta-qayta tishlab, o'parkan, harakatlarini yanada tezlashtirdi.

— Men senga tegishliman... faqat seniki... Y/n!

— Jungkook bo'g'iq ovozda baqirdi va qizning ichiga o'zining issiq va olovli urug'ini chuqur to'kdi. Y/n ham xuddi shu soniyada kuchli qisqarish va titroq bilan o'zining cho'qqisiga (orgazmga) yetdi. Ular to'shakda bir-biriga mahkam yopishgancha, nafasi tiqilib qolishdi.

Yangi Hukmdorlar Ehtirosli tundan so'ng, tong otishiga yaqin, qasr eshiklari oldida qolgan vampirlar tinchib qolishgandi. Ular ichkarida nima bo'lganini yaxshi tushunishardi - eng kuchli odam endi ularning eng xavfli va yengilmas dushmaniga, aniqrog'i, yangi yetakchisiga aylangandi.Jungkook to'shakdan turdi. Uning terisida Y/n'ning tirnoq izlari va qoni yaltirab turardi. U qizning yoniga o'tirib, uning peshonasidan o'pdi.

— Endi biz bu qasrda qul bo'lib yashamaymiz, Y/n. Biz bu dunyoni o'zgartiramiz,

- dedi Jungkook, ko'zlarida yangi, hukmdorlik uchqunlari bilan.Y/n uning bag'riga suykandi va jilmaydi

:- Men sening yoningdaman, qirolim. Qonimiz va sevgimiz abadiydir.

Ular kiyinib, xona eshigini to'sib turgan toshni olib tashlashdi va koridorga chiqishdi. Tashqarida yig'ilgan yuzlab vampirlar, hatto Y/n'ning mag'lub bo'lgan otasi ham, Jungkookning vujudidan taralayotgan daxshatli va ulug'vor kuchni ko'rib, beixtiyor tiz cho'kishdi.Jeon Jungkook va Y/n endi faqatgina oshiqlar emas, balki qorong'ulik dunyosining eng ehtirosli, shafqatsiz va go'zal hukmdorlariga aylanishgan edi.

Tun va quyosh hidi 7-qism

2026-07-28T09:50:26.401Z

Qonli jang va Abadiy ehtiros qirolligi

Xonaga bostirib kirgan soqchilar va Y/n'ning otasi ularning yalang'och, bir-biriga chirmashgan tanalarini va eng muhimi - Jungkookning ko'zlarida yongan qizil olov hamda bo'rtib chiqqan vampir tishlarini ko'rib, bir soniya qotib qolishdi.

— Bu... bu mumkin emas! Odam bolasi bizning qonimizni qabul qilolmasligi kerak edi!

— otasining g'azabdan tomorlari bo'rtib ketdi.

— O'ldiringlar ikkalasini ham!

Biroq, yangi uyg'ongan qadimiy kuch Jungkookning vujudida xuddi vulqondek qaynayotgan edi. U to'shakdan sherdek otilib turdi. Uning harakatlari ko'z ilg'amas darajada tez edi. Birinchi yaqinlashgan soqchining tomog'idan bo'g'ib, uni devorga shunday qattiq urdiki, butun qasr silkinib ketdi. Y/n ham bo'sh kelmadi; u o'zining ipak ko'ylagini tanasiga tashlab, otasining qilich ko'targan sarkardasiga qarshi otildi. Uning o'tkir tirnoqlari havoda yaltillab, dushmanning ko'kragini tilib o'tdi.Xonada qisqa, ammo shafqatsiz jang boshlandi. Jungkook har bir zarbada o'zining yangi, cheksiz quvvatini his qilardi. U dushmanlarning qonini to'karkan, nigohi faqat eshik oldida turgan qirolga - Y/n'ning otasiga qadalgan edi.

- Endi sening navbating,

- Jungkook pichirladi. Uning ovozi xonadagi haroratni muzlatib yuboradigan darajada sovuq va vahshiy edi.Qirol qilichini ko'tarib Jungkookka tashlandi, ammo Jungkook qilich tig'ini shunchaki yalang qo'li bilan ushlab qoldi va uni ikkiga bo'lib yubordi. So'ngra qattiq zarba bilan qirolni koridor devoriga uchirib yubordi. Boshqa soqchilar chekinishga majbur bo'lishdi. Jungkook eshikni og'ir tosh devor bilan butunlay to'sib qo'ydi. Tashqarida qolgan dushmanlarning baqiriqlari endi ularga yetib kelmasdi.Xonada yana faqat ularning nafasi eshitila boshladi. Jang epifaniyasi ularning tomirlarida adrelyalinni va o'sha tiyilmas shavhvatni yanada kuchaytirib yuborgan edi.

Tn va quyosh hidi 6-qism

2026-07-28T01:05:17.522Z

Qonli qasamyod va Yangi xavf

Tungi ehtiros o‘zining cho‘qqisiga chiqqach, ular holsizlanib, bir-birlarining quchog‘ida yotishardi. Jungkookning ko‘kragida Y/n'ning tishlaridan qolgan kichik qonli izlar bor edi. Y/n esa boshini uning ko‘kragiga qo‘yib, yurak urishini tinglardi.

— Endi nima bo‘ladi, Jungkook? Otam seni baribir tinch qo‘ymaydi. Bizning dunyomizda odamlar faqat ozuqa hisoblanadi,

— Y/n xavotir bilan gapirdi.Jungkook uning iyangidan ko‘tarib, ko‘zlariga tik qarab jilmaydi.

— Men buni bilardim. Shuning uchun ham bu yerga shunchaki kelganim yo‘q. Men sehrgarlar yordamida o‘zimga qadimiy ritualni qo‘lladim. Agar sen meni to‘liq tishlab, qonimni ichsang va menga o‘z qoningdan bersang... men odamlikdan chiqib, vampirga aylanaman. Shunda bizni hech kim ajratolmaydi.

Y/n hayratdan qotib qoldi.

— Yo‘q, bu juda xavfli! Agar tanang qabul qilolmasa, sen o‘lasan!

— Sening sevingiziz yashagandan ko‘ra, o‘lim afzal, Y/n. Iltimos, meni o‘zingniki qil,

— Jungkook bo'ynini qizga yaqinlashtirdi.Y/n uning qat'iyatini ko'rib, ortga chekinolmadi. U sekin yaqinlashib, Jungkookning bo'ynidagi eng issiq tomirga o'tkir tishlarini botirdi. Jungkook og'riqdan va ayni paytda cheksiz rohatdan ingrab yubordi. Y/n uning shirin qonini simira boshladi, so'ng o'z labini tishlab, qonatayotgan labini Jungkookning labiga bosdi. Jungkook qizning qonini yutdi.Shu soniyada Jungkookning tanasi ko'k rangli olovda yongandek titray boshladi. Uning ko'zlari to'satdan qip-qizil tus oldi, og'zidan esa o'tkir vampir tihlari bo'y ko'rsatdi. Ritual muvaffaqiyatli yakunlangandi. U endi odam emas, balki eng kuchli yangi vampir edi.To'satdan yotoqxona eshigi qattiq zarba bilan sindirib tashlandi. Ostonada Y/n'ning otasi va o'nlab qurollangan soqchilar turardi.

- Demak, xoiyanat qildingiz, malika! Bu haromingiz bilan birga o'lasizlar!

- deb baqirdi qirol.Jungkook to'shakdan turib, Y/n'ning oldiga o'tdi. Uning yangi uyg'ongan vampir kuchlari vujudida gupurlab urardi. U labidagi qonni artib, raqiblarga qarab vahshiyona jilmaydi.

— Kelinglar, kuchimizni sinashib ko'ramiz,

— dedi Jungkook ovozi daxshatli tus olib.