@noza52038

" Broken Chapter " 4-bob

2025-06-02T11:53:52.839Z

Suga jim qarab turardi. Nigohlari — sovuq, ammo chuqur edi. Go‘yoki u hech qanday harakat qilmayotgandek, lekin ichida nimadir qaynab yotgandi. U bir narsani o‘ylayotgan edi, ammo bu fikrlarni Nina anglay olmasdi. Unga bu qarashlar sirli ko‘rinmasdi — yo‘q, bu qarashlar unda bosim uyg‘otdi. Xuddi yelkasiga og‘ir yuk tushgandek, tanasi muzlab qoldi.
Na oldinga, na orqaga yurishga majol qoldi. Go‘yoki uning oyoqlarini kimdir yerga mixlab qo‘ygandi. Yuragi qattiq urar, lekin yurishga quvvati yetmasdi. Faqat Suga’ning sokin nigohi — va bu nigoh ortidagi noma’lum xavf — Nina’ni butunlay mahv qilayotgandi.

U yuragini bosib turgan og‘ir toshni shu tarzda biroz yengillashtirmoqchiday edi.
Ammo qanchalik pastga qaramasin, Suga’ning nigohi baribir orqasidan quvib yetayotganday tuyuldi. Uning yuragi haligacha qo‘rquv va noaniqlik bilan urardi.

Yerga qarash — qochish emasdi. Bu shunchaki ichki bir mudofaa edi. Ammo bu mudofaa ham uzoq cho‘zilmasligini u yuragining tub-tubida sezib turardi.

Suga hech qanday ogohlantirishsiz keskin unga yaqinlashdi.

Nina orqaga chekinishga ulgurmadi. Keyingi lahzada esa... Suga uning lablariga shiddat bilan yopishdi.
Bu harakat — bu to‘satdan bostirib kirgan shafqatsizlik — Ninani ich-ichidan chil-parchin qildi.

Yuragidagi har bir ip uzilganday bo‘ldi. Bu odam... u hozirgina politsiyachini urgan, uni o‘g‘irlab ketgan odam edi. U — zo‘ravon. Ha, u shunday ko‘rinmoqda.

Nina instinktiv ravishda Suga’ni itarishga harakat qildi. Qadamlarini orqaga bosdi, qo‘llari bilan uni siltab chiqarmoqchi bo‘ldi. Ammo bu urinishlar mutlaqo natijasiz edi.

Suga harakatini davom ettirar, lablari yanada qiziy boshlagan edi. Aynan shu paytda... Nina yuragidan ko‘tarilgan iztirob ko‘zlaridan yoshlarga aylandi.
Uning boshi bosim ostida qafasga tiqilganday edi. Nafas ololmasdi.

Hissiyotlar uni yo‘q qilish arafasiga olib kelayotgandi. Yana bir tomchi yosh, va yana... Ko‘z yoshlar ohangraboday oqib tushdi va Suga’ning barmoqlariga tegdi.

Shu lahzada unda g‘alati bir tuyg‘u — "Tugat. Bu yetarli." degan ichki nido paydo bo‘ldi.
Uch soniyadan keyin Suga asta orqaga chekindi.
Nina esa hushsizdek yerga cho‘kdi.

Qollari bilan yuzini yopdi — ko‘z yoshlarini yashirishga harakat qildi. Ammo bu harakat uni to‘xtatolmadi. Yig‘isi to‘xtamay oqaverdi. Oqaverdi...

Suga orqaga chekindi, ammo yuragidagi g‘imirlovchi tuyg‘u uni tinch qo‘ymadi.

U nima qilganini, qanday chegarani bosib o‘tganini anglab yetar ekan, ko‘ngli g‘ash tortdi. Ko‘z oldida hali-hanuz yerda titrayotgan, yig‘idan nafas ololmayotgan Nina turardi.

Uning qiyofasidagi iztirob, ko‘z yoshlaridagi titroq Suga yuragiga sanchiqday sanchilardi.

U ichidan bir necha bor "Nima qilib qo‘ydim?" deb o‘zini so‘roq qildi. Ammo bu yetarli emasdi. Chunki, u bunday qilishga majbur edi. Ha, majbur.

Suga bu lahzaning og‘irligini his qilgan bo‘lsa-da, baribir bir haqiqatni anglatishi kerak edi — Nina qochmasligi kerak.

Qochish — unga xavf tug‘dirar edi. Suga bu xavfni bilardi. Shuning uchun ham, u o‘zini shunchaki taskin beruvchi yoki kechirim so‘rovchi qilib ko‘rsata olmasdi.

U o‘zini sovuqqon ko‘rsatishi, ichki og‘riqlarini yashirishi kerak edi.

Suga sokin qadamlar bilan Ninaga yaqinlashdi. U egilib, sekin qulog‘i tagiga pichirladi:
— Farishtam... bu senga jazo bo‘ladi. Men bu ishni shunchaki kechira olmayman.

Uning ovozi garchi yumshoq bo‘lsa-da, yuzidagi qattiqlik yuragini qotib qolgan toshga aylantirgandek edi.

Bu g‘alati uyg‘unlik — muloyim ohang va sovuq ko‘zlar — Ninani battar titratdi. U ortga tisarilib, yelkasiga yopishgan sochlari orasidan qaqshab javob berdi:

— Sen jinnisan! Yoqol! Menga yaqinlashma, zo‘ravon! – dedi u, yig‘i va g‘azab aralash titrab.

Suga bir lahza sukut saqladi, so‘ng sekin, lekin qat’iy harakat bilan uning qo‘llarini ushladi va turg‘izmoqchi bo‘ldi. Nina qarshilik ko‘rsatdi, qo‘llarini yerga tirab, oyog‘i bilan itarilardi — u turmoqchi emas edi.

Ammo bu qarshilik uzoq cho‘zilmadi. Suga og‘ir nafas oldi, unga bir qaradi va hech narsa demasdan Ninani yelkasiga ko‘tardi.

Nina tipirchilardi, urardi, qattiq harakat qilardi. Qo‘llari bilan uning orqasini mushtlardi, tizzasi bilan urinar, “qo‘y meni!” deb baqirar edi.

Ammo bu urinishlarning hech biri Suga uchun jismoniy og‘riq emasdi. Garchi har zarba tanasiga tegsa-da, u yuragiga singmasdi. Balki allaqachon yuragi boshqa og‘riqlarga to‘lib, endi bu jismoniy zarbalarga joy qolmagandir.
U qizni ko‘tarib, kechasi qorong‘usida jim yurardi. Atrofda sokinlik, havoda esa faqat og‘ir nafaslar bor edi.

Bu orada boshqa bir joyda — Lisa va Taehyung Nina izidan darvozadan darvozaga, ko‘chadan ko‘chaga yurib chiqardi.

Ular so‘rashmagan joy qolmadi. Oxiri, boshqa chorasi qolmagandek, politsiya bo‘limiga borishdi. U yerda shoshilinch ariza topshirish uchun yugurib kirishdi.

— Do‘stimiz yo‘qoldi! Iltimos, izlanglar uni! – dedi Lisa, ovozida umid bilan vahima aralash.

Ammo politsiya xodimi sovuqqina javob berdi:
— Afsus, lekin u voyaga yetmagan. Ota-onasidan ariza bo‘lmasa, biz qidiruv e’lon qila olmaymiz.

Taehyungning yuzi muzlab ketdi. Liaa ishonmasdan so‘radi:
— Nima? Bu hazilmi? Qanday qilib ota-onasisiz bo‘maydi? Axir u yo‘qoldi-ku!
Ammo bu gaplar politsiya uchun go‘yo devorga aytilganday bo‘ldi. Chunki aslida bu bahona edi.

Haqiqat boshqacha.
Suga oldindan harakat qilgan edi. Uning ismiga doir politsiyada “tushunilmagan ta’sir” bor edi. Suga nafaqat biznesda, balki mafiya dunyosida ham shunchalik chuqur ildiz otgan ediki, bir og‘iz buyrug‘i bilan politsiya xodimi hattoki joniga qasd qilishga ham tayyor edi. U politsiyaga ochiqchasiga:
— Qizni hech kim qidirmasin. Bu ish sizlarni qiziqtirmasligi kerak. — degan edi.
Va shu bilan Nina izdan yo‘qoldi. Rasmiy ravishda hech narsa bo‘lmagandek tuyular, ammo haqiqat esa qorong‘u go‘shada yurardi.

Suga uni uyga olib kirib, ohista yerga qo‘ydi. Nina esa birdan sergak tortdi, yelkasidan chiqib, yashin tezligida hammomga yugurdi. Eshikni ortidan qulfladi. Nafasi qisilib, yuragi gupillab urardi. Suga eshik qarshisida to‘xtab, jim turdi. So‘ng sovuqqina, ammo aniq ohangda dedi:

— Besh daqiqada chiq. Aks holda ichkariga kiraman.
Ninaning qo‘llari yuvinayotgan chog‘ida qaltirar, yuzidan oqayotgan suv ichidagi ko‘z yoshlarini yuvib ketardi.

Bu suvlar uning titroq qo‘llaridan sirg‘alib pastga tushar, hammomdagi sukunat faqat yurakning og‘riqli urishlari bilan buzilardi.

U o‘zini oynaga qarab ko‘rdi. O‘sha bosaning og‘irligi hali ham lablarida, yuragida, xotirasida qotib qolgan edi. Bu holat uni nafaqat qo‘rqitgan, balki ich-ichidan tushunib bo‘lmaydigan bir tuyg‘uga solib qo‘ygandi.

U nafrat va chalkashlik ichida yuragi ezilib, ko‘zlarini yumdi.
Qochish haqida o‘yladi. Ammo bu o‘y tezda umidsizlikka botdi. Yo‘q, bu yerda hech qanday yo‘l yo‘q edi. Bu uy devorlari faqat toshdan emas — ular Suga ismidagi qo‘rquvdan qilingan edi.

Tashqarida esa Suga jim turgancha eshik oldida fikrga cho‘mgan edi. "Nega men uni olib keldim?" deb o‘z-o‘zidan so‘rardi. Yuragida kechayotgan hislar har doimgidek sovuq aql bilan to‘qnashardi. U Ninani sevardi. Balki bu tuyg‘u uni o‘zi tan ololmas darajada chuqur edi. Ammo bu sevgini qanday ifoda etishni bilmasdi. U mehr bilan ushlab tura olmasdi... o‘rganmagan edi.

Va o‘sha bo‘sa... ha, u shunchalik shiddatli, og‘ir va do‘zaxday edi — Suga buni bilardi. Uning o‘zi ham bu holatdan charchagan edi. Kechirim so‘rash haqida o‘yladi. Lekin u so‘ramadi.

So‘ray olmasdi. U buning o‘rniga nimadir qilishni, uni yumshatishni tanladi.

Nina yuzini artib, chuqur nafas olib eshikni ochdi. Endi u boshqa insondek ko‘rinar, ammo ichidagi bo‘ronga hech narsa to‘siq bo‘lolmasdi. Hammomdan chiqqanida, oshxonadan is chiqar edi. U ko‘rdi — Suga nonushta tayyorlayotgan edi.
Bu oddiy holat emasdi. Chunki

Ninaga hech kim biror narsa tayyorlab bermagan. Uy ishlari, ovqat pishirish — bu hammasi uning zimmasida bo‘lgan ishlar edi. Endi esa... kimdir, aynan shu odam — unga biror narsa qilmoqda. Bu yuragiga g‘alati bir tebranish olib keldi. Notanish, begona, ammo iliq.
Suga uni ko‘rib jilmaydi. Bu jilmayish — qattiqlik bilan qorishgan, ammo yuragida bir parcha samimiyatni yashirgan jilmayish edi.

— Kel bu yerga... o‘tir. — dedi u. So‘zi buyruqday yangradi, lekin bu safar unda hech qanday zo‘rlik yo‘q edi. Aksincha, bu iliqlik aralashgan yumshoqlik edi. Boshqalardan hech qachon eshitilmagan, Suga og‘zidan esa ilk bor chiqqan samimiy ohangda aytilgan so‘z edi bu.
Nina jim. U ko‘zlarini yerdan uzolmay, asta o‘tirishga qaror qildi.
Tashqi dunyoda hech qachon bunday ohangni eshitmagan qiz, yuragidagi o‘rtanayotgan hissiyotni qanday atashni bilmasdi.

Nina hali ham yuragida to‘xtamagan g‘ala-g‘ovur bilan Suga tayyorlagan nonushtaga qarab turardi.

Ko‘z oldidan o‘sha dahshatli lahzalar yana bir bor o‘tib chiqdi — bosim, yengillik bermaydigan qo‘rquv, o‘zining ojizligi... Va bu odam — hozir unga ovqat pishirib, jilmayib turgan inson, aslida qanday yuzga ega edi?

U asta orqaga qadam qo‘ydi. Ko‘zlarida nafrat bilan qorishgan qo‘rquv yaltirab turardi.
— Men buni qabul qilmayman, — dedi u qattiq ohangda. Ichida “men hali butunlay sindim deb o‘ylama” degan g‘urur bor edi.

Suga esa, har doimgidek, sovuqqina ammo nazokatli ohangda javob qaytardi:
— Agar nonushta qilsang, seni shopping qilishga olib boraman. Vada beraman.

U bu so‘zni qanday aytganini o‘zi ham bilmay qoldi. Bu zo‘rlik emasdi. Bu — yo‘qotishni istamaydigan odamning ohangida aytilgan taklif edi. Ammo ko‘zlarida hali ham o‘sha qattiqlik yaltirab turardi.

Nina esa bu taklifni eshitib ichida g‘alati bir narsa his qildi. “Qochish imkoniyati...” deb o‘yladi u. Bu uning yagona eshigi edi.
Shu sababli u yuzida xotirjamlik niqobi bilan stulga o‘tirdi, ohangida bir oz tannozlik bilan dedi:

— Meni shoppingga och qiz deb o‘ylama. Bu maktab formasini uzoq vaqt kiyib yuta olmasdim, shunchaki... yangilik fursati edi.
Suga uning gapini kulimsirab eshitdi. Bu kichik, ammo o‘ziga xos qarshilik edi — Suga esa buni yoqtirardi.

— Albatta, — dedi u. So‘ng silliq ohangda yana qo‘shib qo‘ydi: — Uyga xizmatkorlar va qorovullar ham qaytib kelishadi. Biz kelgunimizcha ular bu yerda bo‘ladi.

U bu xabarni go‘yo hech nima bo‘lmagandek, hatto yengil hazil ohangida aytganday chiqardi. So‘ng blinchik va bir stakan sutni Nina oldiga qo‘ydi.
Nina ko‘zlarini qisib, g‘azab bilan qaradi:
— Nima, meni sut ichadi deb o‘ylayapsanmi? Men sut ichmayman. Menga sharbat ber.
U ataylab o‘zini og‘ir tutdi. Go‘yo shunday qilsa, Suga undan charchaydi, va u ozod bo‘ladi.

Bu — umidsiz strategiya edi, ammo boshqa yo‘li ham yo‘q edi.
Suga uning yuziga qarab kuldi. Bu kulgi zo‘ravonlik bilan emas, qiziqish bilan boyitilgan edi. U og‘ir ohangda, ammo ichida mehr aralash bir iljayish bilan dedi:

— Norozi bo‘lib gapirganda lablaring ajoyib qimirlar ekan. Yana bir bor ko‘rishim kerak shekilli.
So‘ng, hazilmi, tahdidmi — aytib bo‘lmaydigan ovozda qo‘shib qo‘ydi:

— Bosaga ishora qilib.
Nina hayratdan qotib qoldi. Bu so‘zlar... U kutilmagan edi. Yuragi o‘z urishini unutdi go‘yo. Ammo bu holatni berkitish uchun tezda qovog‘ini solib, lablarini qattiq qisilgan holda pastga qaradi. Uning tanasi titrab ketdi — na g‘azab, na qo‘rquv — bu g‘alati, tushunib bo‘lmaydigan his edi.
Yuragida shunday savollar gumburlab urilardi: “Nega bu odam ba’zida yumshoq? Nega u meni qo‘rqitar, ammo meni ko‘rishni xohlaydi?.. Nega yuragim... bunga javob qaytaryapti?”

" Broken Chapter " 4-bob

2025-06-02T11:46:04.769Z

Nina asta boshini egdi. Ko‘zlari yerga qadalgandi. Go‘yoki shu oddiy harakat — ko‘zlarini yashirish — uni Suga’dan, bu bosimdan, bu og‘irlikdan hech bo‘lmaganda bir qadam uzoqlashtiradi. U yuragini bosib turgan og‘ir toshni shu tarzda biroz yengillashtirmoqchiday edi.
Ammo qanchalik pastga qaramasin, Suga’ning nigohi baribir orqasidan quvib yetayotganday tuyuldi. Uning yuragi haligacha qo‘rquv va noaniqlik bilan urardi. Yerga qarash — qochish emasdi. Bu shunchaki ichki bir mudofaa edi. Ammo bu mudofaa ham uzoq cho‘zilmasligini u yuragining tub-tubida sezib turardi.

Suga hech qanday ogohlantirishsiz keskin unga yaqinlashdi. Nina orqaga chekinishga ulgurmadi. Keyingi lahzada esa... Suga uning lablariga shiddat bilan yopishdi.
Bu harakat — bu to‘satdan bostirib kirgan shafqatsizlik — Ninani ich-ichidan chil-parchin qildi. Yuragidagi har bir ip uzilganday bo‘ldi. Bu odam... u hozirgina politsiyachini urgan, uni o‘g‘irlab ketgan odam edi. U — zo‘ravon. Ha, u shunday ko‘rinmoqda.

Nina instinktiv ravishda Suga’ni itarishga harakat qildi. Qadamlarini orqaga bosdi, qo‘llari bilan uni siltab chiqarmoqchi bo‘ldi. Ammo bu urinishlar mutlaqo natijasiz edi. Suga harakatini davom ettirar, lablari yanada qiziy boshlagan edi. Aynan shu paytda... Nina yuragidan ko‘tarilgan iztirob ko‘zlaridan yoshlarga aylandi.
Uning boshi bosim ostida qafasga tiqilganday edi. Nafas ololmasdi. Hissiyotlar uni yo‘q qilish arafasiga olib kelayotgandi. Yana bir tomchi yosh, va yana... Ko‘z yoshlar ohangraboday oqib tushdi va Suga’ning barmoqlariga tegdi.

Shu lahzada unda g‘alati bir tuyg‘u — "Tugat. Bu yetarli." degan ichki nido paydo bo‘ldi.
Uch soniyadan keyin Suga asta orqaga chekindi.
Nina esa hushsizdek yerga cho‘kdi. Qollari bilan yuzini yopdi — ko‘z yoshlarini yashirishga harakat qildi. Ammo bu harakat uni to‘xtatolmadi. Yig‘isi to‘xtamay oqaverdi. Oqaverdi...

Suga orqaga chekindi, ammo yuragidagi g‘imirlovchi tuyg‘u uni tinch qo‘ymadi.

U nima qilganini, qanday chegarani bosib o‘tganini anglab yetar ekan, ko‘ngli g‘ash tortdi. Ko‘z oldida hali-hanuz yerda titrayotgan, yig‘idan nafas ololmayotgan Nina turardi. Uning qiyofasidagi iztirob, ko‘z yoshlaridagi titroq Suga yuragiga sanchiqday sanchilardi.

U ichidan bir necha bor "Nima qilib qo‘ydim?" deb o‘zini so‘roq qildi. Ammo bu yetarli emasdi. Chunki, u bunday qilishga majbur edi. Ha, majbur.

Suga bu lahzaning og‘irligini his qilgan bo‘lsa-da, baribir bir haqiqatni anglatishi kerak edi — Nina qochmasligi kerak. Qochish — unga xavf tug‘dirar edi. Suga bu xavfni bilardi. Shuning uchun ham, u o‘zini shunchaki taskin beruvchi yoki kechirim so‘rovchi qilib ko‘rsata olmasdi.

U o‘zini sovuqqon ko‘rsatishi, ichki og‘riqlarini yashirishi kerak edi.

Ajoyib syujet! Mana senga shu yozgan voqeani chuqurlashtirilgan, badiiy asar uslubida, hislar bilan boyitilgan holatda yozib berdim — biror detali yoki voqeaning oqimi o‘zgartirilmagan:
Suga sokin qadamlar bilan Ninaga yaqinlashdi. U egilib, sekin qulog‘i tagiga pichirladi:
— Farishtam... bu senga jazo bo‘ladi. Men bu ishni shunchaki kechira olmayman.
Uning ovozi garchi yumshoq bo‘lsa-da, yuzidagi qattiqlik yuragini qotib qolgan toshga aylantirgandek edi.

Bu g‘alati uyg‘unlik — muloyim ohang va sovuq ko‘zlar — Ninani battar titratdi. U ortga tisarilib, yelkasiga yopishgan sochlari orasidan qaqshab javob berdi:
— Sen jinnisan! Yoqol! Menga yaqinlashma, zo‘ravon! – dedi u, yig‘i va g‘azab aralash titrab.

Ammo bu qarshilik uzoq cho‘zilmadi. Suga og‘ir nafas oldi, unga bir qaradi va hech narsa demasdan Ninani yelkasiga ko‘tardi.
Nina tipirchilardi, urardi, qattiq harakat qilardi. Qo‘llari bilan uning orqasini mushtlardi, tizzasi bilan urinar, “qo‘y meni!” deb baqirar edi.

Bu orada boshqa bir joyda — Lisa va Taehyung Nina izidan darvozadan darvozaga, ko‘chadan ko‘chaga yurib chiqardi.

Ular so‘rashmagan joy qolmadi. Oxiri, boshqa chorasi qolmagandek, politsiya bo‘limiga borishdi. U yerda shoshilinch ariza topshirish uchun yugurib kirishdi.

— Do‘stimiz yo‘qoldi! Iltimos, izlanglar uni! – dedi Lisa, ovozida umid bilan vahima aralash.

Ammo politsiya xodimi sovuqqina javob berdi:
— Afsus, lekin u voyaga yetmagan. Ota-onasidan ariza bo‘lmasa, biz qidiruv e’lon qila olmaymiz.

— Besh daqiqada chiq. Aks holda ichkariga kiraman.
Ninaning qo‘llari yuvinayotgan chog‘ida qaltirar, yuzidan oqayotgan suv ichidagi ko‘z yoshlarini yuvib ketardi.

Bu suvlar uning titroq qo‘llaridan sirg‘alib pastga tushar, hammomdagi sukunat faqat yurakning og‘riqli urishlari bilan buzilardi.

So‘ray olmasdi. U buning o‘rniga nimadir qilishni, uni yumshatishni tanladi.

Zo‘r! Bu sahnani yana chuqurroq, kitob uslubida, ichki monolog va hislar bilan boyitib yozib berdim. Har bir harakat ortidagi tuyg‘ular ochilgan:

Nina hali ham yuragida to‘xtamagan g‘ala-g‘ovur bilan Suga tayyorlagan nonushtaga qarab turardi.

Suga esa, har doimgidek, sovuqqina ammo nazokatli ohangda javob qaytardi:
— Agar nonushta qilsang, seni shopping qilishga olib boraman. Vada beraman.

— Albatta, — dedi u. So‘ng silliq ohangda yana qo‘shib qo‘ydi: — Uyga xizmatkorlar va qorovullar ham qaytib kelishadi. Biz kelgunimizcha ular bu yerda bo‘ladi.

— Norozi bo‘lib gapirganda lablaring ajoyib qimirlar ekan. Yana bir bor ko‘rishim kerak shekilli.
So‘ng, hazilmi, tahdidmi — aytib bo‘lmaydigan ovozda qo‘shib qo‘ydi:

" Broken Chapter " 3-bob

2025-05-24T13:49:54.245Z

Ninaning yuzlari qizarib, jahli chiqdi:
— Jinni! Sen o‘zingni kim deb o‘ylayapsan?! Hozirroq meni tinch qo‘y! Toyib ketdim senday jirkanchlardan!
Suga bu so‘zlarni eshitgach, ilgari tuygan rashk va jahli yuzaga chiqdi. U o‘zini boricha, ochiq va halol ko‘rsatishga urinayotgan edi — albatta, Nina uchun. Ammo Nina bu gal chindan ham haddidan oshdi.

Suga ozroq narida turgan mashinaga sovuqqonlik bilan ishora qildi. Mashina sekinlik bilan uning tomon harakatlana boshladi. Nina esa hayrat va qo‘rquv orasida qolib, titray boshladi. Qorong‘i tunda bu yigitdan qochish kerakligini anglab yetdi.

U atigi besh qadam tashladi, xolos. Ammo shu payt burniga nimadir — rumolcha yopildi. Ko‘zlari xira tortdi. Dunyo asta qorong‘ilashdi. Va u hushini yo‘qotdi.

U o‘zini qulay yotoqda topdi. Qorqib, darrov kiyimlarini tekshirishga tushdi — ha, u hali ham maktab formasida edi. Bir oz tinchlanib, o‘rnidan turdi va telefonini izlay boshladi. Ammo yo‘q edi. Yo‘q, u shunchaki yo‘qolgan edi.
Nina alanglab, har tomonga qaradi. Bu xona... bu uy — juda g‘aroyib edi. Na hashamat, na oddiylik. Har bir burchak o‘zgacha sadoqat bilan bezatilgandek, sovuq, ammo go‘zal.
Birdan eshik ochildi.
U kirib keldi.
Nina xavotirga tushdi, yuragi gupillab ura boshladi. Hatto yig‘lagisi keldi. Lekin ko‘z yoshlarini yutdi. Hozir kuchli bo‘lishi kerak edi. Yo‘q — har doim kuchli bo‘lishi kerak.
— Se...n...ga... nima... ke...rak? — dedi titrab. — Meni qo‘yib yubor. Seni... hech kimga... aytmayman...
Ovozi qaltiradi. Yo‘q, bu qaltirash emasdi — bu ichki titroq edi. Qo‘rquvdan, chorasizlikdan, noma’lumdan.

Suga miyig‘ida kulib qo‘ydi va qizga bir qadam-bir qadam yaqinlasha boshladi.
— Shunchaki tinchlan, — dedi u, ohangida g‘alati sokinlik bilan. Yana bir qadam tashladi.
— Meni gaplarimga quloq solsang... hammasi yaxshi bo‘ladi.
U yana qadam tashladi. Har bir qadam Nina uchun vaqtni cho‘zgandek tuyuldi — yuragi hamon qattiq urardi.

Nina ortga qadam tashlash o‘rniga, to‘g‘ridan-to‘g‘ri eshik sari yugurdi. Ammo... u Suga’ning quchog‘iga tushib qoldi.
— Hali ham bolasan, — dedi u hazil aralash ohangda.
Bu so‘zlar quloqqa yumshoq eshilgan bo‘lsa-da, ichki ma’nosi aniq edi. Suga nima qilayotganini juda yaxshi bilar edi. Bu bosim emas edi — lekin aynan bosim edi. Uning maqsadi noaniq, ammo bir narsani istayotgani ayon edi: Nina unga qarshi tusha olmasin.

Nina barcha qo‘rquvini jamlab, uni itarib yubordi. Suga, bunga tayyor emasdi, bosh turganligi sabab ortga chekinishga majbur bo‘ldi.
Nina endi rostdan ham qaltirardi. Nafaqat tanasi, balki ruhi ham larzaga kelgandi. Suga buni sezdi. Ich-ichidan o‘zini g‘alati his qildi — xuddi bir maxluqdek. Ha, u hozir aynan shunday edi — maxluq.
— Meni qo‘yib yuboring... iltimos... — dedi Nina, ovozi mayin, yalinib, so‘nayotgan umiddan darak berardi.
Shu payt telefon jiringladi.
Suga qo‘ng‘iroqqa javob berdi. Ammo suhbat davomida uning kayfiyati butunlay o‘zgardi. Nigohi sovuqlashdi. So‘zlari esa avvalgidek ohangda emasdi.
— Nina, men tezda qaytaman. Nonushta tayyor. Uyda hech kim yo‘q. Nonushta qilib ol... va uyni o‘rgan. Lekin... — u ohangini biroz pastlatdi, — qochishga urinma.
Shu so‘zlardan so‘ng eshik yopildi. Va xonaga yana sukunat cho‘kdi.

:
Suga ketishi bilan, Nina derazaga yugurdi. Ko‘z oldida — cheksiz, zich o‘rmon. Qochish... deyarli imkonsiz edi.
U umidini yo‘qotmaslikka harakat qilib, butun uyni tintuv qila boshladi. Har bir tortmani ochdi, har bir burchakni qaradi. Nihoyat, bir soatlardan so‘ng, bir javon tagida yashiringan telefonni topdi.
Titroq qo‘llari bilan tugmachalarni bosdi. Politsiya raqamini eslash unga qiyin bo‘ldi. Ammo esladi. Nihoyat, ularga qo‘ng‘iroq qildi.
— Iltimos... menga yordam bering, meni... o‘g‘irlab ketishdi... — dedi u, nafaslari orasida zo‘rg‘a gapirar, ovozi titrardi.
— Xonim, tinchlaning. Qaerdasiz? — javob berdi operator, sokin va ishonchli ohangda.
— Bilmayman... qandaydir o‘rmon ichida... katta bir uy...
— Yaxshi, xonim. Qo‘ng‘iroqni o‘chirmang. Biz sizni topamiz.

Politsiya nihoyat, yarim soatdan so‘ng yetib keldi. Ular mashinadan tushishlari bilan, Nina uydan yugurib chiqdi. Eshikni ochgan zahoti, u ko‘rgan manzara yuragini yanada titratdi — Suga politsiyachilar bilan sokin va bemalol suhbatlashayotgan edi.
Nina yuragining urushi bilan oldinga yugurdi.
— Janoblar! Meni... shu odam o‘g‘irladi! Uni hibsga oling! — deb baqirdi u, ovozi baland, yuragi esa og‘riqdan titrar edi.
Suga esa bir zumda o‘sha sovuqqon ohangga qaytdi. Qadam tashladi va birdan politsiyachilarga musht tushira boshladi.
— Senga kim maosh to‘layotganini unutdingmi, ablah? — dedi u tishlarini g‘ijirlatib.
So‘ng Ninaga yuzlanib, past, ammo qahrli ohangda so‘z qildi:
— uni yana ko‘rsam... o‘ldiraman.
Bu so‘zlar bilan Nina titradi. Tizalari bukildi, kuchsiz tanasi yerga emaklab tushdi. Ko‘zlari politsiyachining qon va tanib bo‘lmas yuziga qadaldiyu, miyasida eski xotiralar birin-ketin jonlandi. Yuragini tilka-pora qilgan lahzalar qaytadan jonlandi.
— Nahotki... u urishdan zavq oldi... — dedi u, pichirlab, o‘zidan o‘ziga.
Politsiyachilar esa hech narsa demasdan, Sugada uzr so‘rab, mashinalariga o‘tirib ketib qolishdi.
Endi faqat ikki jon: Nina va Suga. Uyning oldida, quyosh nurlari ostida, yolg‘izlikda...
Nina ko‘z yoshlarini tutolmadi. Yelkalari titrar, ovozi chiqmay yig‘lardi. Suga esa... ich-ichidan qaynardi. Uning fikrida faqat bir narsa edi — jazo. Qanday bo‘lmasin, o‘z uslubida jazo...

The fanfik is written by Liya

"Broken Chapter " 2-bob

2025-05-23T23:11:42.495Z

Suga esa uyda o‘tirib, hursand bo‘lardi. Nihoyat, u bir yil oldin yo‘qotgan sevgilisini topdi.

1 YIL OLDIN
Katta savdo markazi jinoyatchilar tomonidan garovga olingan edi. O‘sha yerda Nina ham bor edi. Odamlar orasida yugurayotgan — boshqa tomonga, odamlarga qarshi chopayotgan — aynan Nina edi.
Aslida bu jinoyatchilar mafiya a’zolari bo‘lib, ular ikki guruhga bo‘lingan: janob Suga va uning odamlari hamda janob J-Hope va uning guruhi. Bu ikki mafiya dushman va raqib sifatida tanilgan. Ularning kuchlarini qiyoslab bo‘lmasdi.
Ammo nega ikkisi ham bir kunda shu joyga hujum qildi? Axir bu savdo markazi nishon emasdi... bu shunchaki o‘yin edi. Ularning “kim zo‘rroq” degan janggi.
Har tarafdan o‘qlar yog‘ilardi. Nina esa odamlar pastga tushayotgan bir paytda — aksincha, yuqoriga qochayotgan edi. U shunchaki shunday deb o‘yladi va shunday qildi.
Suga va J-Hope bir-biriga qarata o‘q uzayotgan edi. J-Hopening o‘qi Suganing yelkasiga tegdi. Suga hushsizlanayotgan bo‘lsa-da, baribir J-Hopening oyog‘iga o‘q otishga ulgurdi. J-Hope esa qochishni tanladi.
U bir qizga urilib ketdi. Qiz qo‘rqib, ammo jasorat bilan:
— Janob, yaralandingizmi? Tezroq pastga tushing! U yer xavfsizroq! — dedi hansirab. Uning qo‘rqinch aralash katta ko‘zlari chaqnardi. U yugurib ketdi, lekin yo‘lda nimagadir urilib yiqildi.
— Yo‘q... bu narsa emas... bu odam!
U o‘lganmi? Yo‘q, tirik!
— Hoy! O‘zingizga keling! — dedi Nina. Darhol ustki kiyimini yechib, yelkasidan qon ketayotgan yigitga bosdi.
U asta ko‘zlarini ochib, qizni ko‘rdi.
— Qoch... tegma... — dedi u.
— Yo‘q, keta olmayman, — dedi Nina va yelkasidan ko‘tarib oldi.
Shunda birdaniga RM kelib qoldi. U Suganing oldiga kelib, uni yelkadan ko‘tarib, yordam berdi. Ular qo‘shimcha zinalardan pastga tushib, orqa eshikdan binodan chiqib ketishdi.
Suganing mashinasi bor edi. RM uni suyab o‘tqazdi. RM ayni damda Ninaga o‘q uzmoqchi edi, lekin Suga uni to‘xtatdi.
Ular mashinaga chiqqanida, hamma joy qon edi. Kasalxonaga yo‘l olishdi, lekin Nina birdan:
— To‘xtang! — dedi.
U mashinadan tushdi va... g‘oyib bo‘ldi.
Shundan so‘ng Suga uni izlab yurdi. Lekin hech qayerda yo‘q edi. Nihoyat u qizni Busandan topdi.
Ular Seuldan ketishga majbur bo‘lishdi. Chunki Ninaning otasi qimorda katta pul yutqazgan, onasi esa allaqachon vafot etgan edi. Nina o‘gay ona, o‘gay singil va uka bilan yashardi — bu esa azob edi.
Nina tug‘ilishi bilan onasidan ayrilgan. Onasi tug‘ruq paytida uni tanlagan, o‘zi esa vafot etgan. Shu bois Nina o‘zini aybdor his qilardi.
Suga ikki yil oldingi voqeani unutolmaydi. U suyangan qizni, uning iforini hali ham yuragida saqlaydi.
RM esa bu qiz haqida barcha ma’lumotni to‘plab keldi — bu buyruq asosida edi...

-Janob siz aytgan malumotlar shular ,u horzir busanda yashaydi .onasi ,dadasi ,singil va ukasi bilan. - dedi rm jidiy ohangda,

Suga yostiqqa yuzini qo‘ygancha, ko‘zlarini yumdi. Uning miyasi esa tinimsiz faqat bir ismni takrorlayverardi — Nina. U bugun ko‘rgan holat ko‘z oldidan ketmasdi. Qanday qilib bu qiz unga bunchalik ta’sir o‘tkaza oldi? Unga yot, begona bo‘lgan bu hislar endi yuragini bosib, tanasini egallayotgan edi. U chuqur nafas oldi va ichida qasam ichdi: “Men uni endi aslo qo‘yib yubormayman.”
O‘sha paytda esa Nina boshqa dunyoda edi — og‘riq va jimjitlik dunyosida. Uning badanida hali ham og‘riq bor edi. Qattiq kaltak yegani bois, polda qimirlamasdan yotgancha ko‘zlarini shiftga tikkan. Ko‘kragi og‘riqdan emas, xo‘rlikdan zirqirardi. Ammo vaqt o‘tib, u asta-sekin o‘zini qo‘lga oldi. Tizzalariga suyangancha, o‘rnidan turdi va asta xonasiga yurdi.
Eshikni ohangrabodek yopdi. Ichkariga kirib, darrov kalitni buradi. Devor yoniga suyanib, shivirlab yig‘lay boshladi. Og‘riq tanasidan ko‘ra ko‘proq yuragiga urilgandek edi. Yolg‘iz, tushkun va siniq — lekin baribir yashayotgan edi.

Uydan qochganida, orqadan eshikni onasining o‘zi yopib qo‘yganini ko‘rganingda yuraging ezildi. Bu mehrsiz harakat uni tag‘in og‘ritdi. Yelkasida eski ko‘ylak, oyoqlaring esa muzdek asfaltga botayotgan qadamlar ostida zirqirardi.
Sovuq kechada hech narsa eshitilmas, faqat yuragining shiddatli urushi quloqlarida yangrardi. Yaralari achishib, har bir harakatingda og‘riqni o‘zini eslatardi. Lekin to‘xtashga haqqing yo‘q edi.
Bekatga yetganingda, zo‘rg‘a nafas olib, cho‘ntagingdan telefoningni chiqarding. Titroq barmoqlaring bilan yagona ishonching bo‘lgan inson — Lisa’ga qo‘ng‘iroq qilding.
— Salom, Nina? — dedi u odatdagidek tinch, beg‘am ohangda.
— Lisa… Iltimos, yordam ber… uydan qochdim. Bekatdaman...
Ovozindagi titroq, qo‘rquv va og‘riq hatto tarmoqlar orqali ham sezilib turardi.
— Kut. Men yoldaman.
U bu vaziyatni allaqachon sezganday, darhol javob berdi. Hech qanday savol bermadi. Faqat harakat qildi…

Lisa, odatdagidek, vaqtida yetib keldi. Mashinadan tushdi-yu, hech narsa demasdan, Nina’ni ohista bag‘riga bosdi. Sovuq tananing titrogi ichidan o‘tgan bo‘lsa-da, Lisa unga mehr bilan “Yur, uyga boramiz,” dedi. Bu oddiy so‘zlar Nina uchun davo kabi yangradi. Ular Lisa’ning kichkina, ammo iliq va fayzli uyiga yetib kelishdi. Uy ichida tinchlik va ishonch bor edi — u ilgari hech qachon bunday tuyg‘uni his qilmagandi.
Lisa ehtiyotkorlik bilan Nina’ning yaralariga malham surtib, bog‘lab qo‘ydi. Og‘riq hali ham bor edi, ammo mehr bu azobni yumshatgandek bo‘ldi. Nina asta-sekin dam oldi, so‘ng muloyim ovozda dedi:
— Otam uyga qaytgach, men ham qaytaman… shunchaki u kelsin.
Lisa unga javoban bosh irg‘adi. Savol yo‘q, shubha yo‘q — faqat tushunish bor edi. Ular birga uxlashdi. Nihoyat Nina o‘zini bir oz bo‘lsa-da xavfsiz his qildi.
Ertalab u maktabga shoshib jo‘nadi. Yuzidagi chandiqlarni makiyaj bilan yashirdi. Hali ham ko‘ngli bezovta edi, ammo vaqt kutmasdi. Darslar yakunida esa — Taehyung uni kutib turardi. Ular birga maktabdan chiqishdi. Kulishdi, yengil suhbatlashishdi. Faqat bitta ko‘z ularni zimdan kuzatib turardi… Suga.
Uning yuragiga g‘azab olovi tushgan edi. “Men bu qizni bunday bilmagandim... u o‘g‘il bolalar bilan yuradiganlardan emas deb o‘ylagandim,” deb o‘yladi. Qon bosimi oshdi, nafas tezlashdi. U allaqachon Nina’ning maktabini aniqlab, kun bo‘yi uni kuzatib yurgan edi. Bu sahna — ichidagi to‘fonni o‘stirdi.
Kechki payt, Nina har doimgidek kafega ishlash uchun yo‘l oldi. Qadamlarida charchoq bor edi, lekin ko‘zlarida qat’iyat. Yo‘l chetida tanish bir chehra paydo bo‘ldi, lekin Nina unga e’tibor bermay o‘tib ketdi. To‘xtamadi. Ammo orqadan bir kuchli qo‘l bilagidan ushlab qoldi. Qattiq. Qimirlamas.
— Qayerga ketayabsan, mittivoy? — dedi tanish, sokin va quvonch ovoz.
Nina hayrat bilan ortiga o‘girildi. Bu Suga edi.

The fanfik was written by Liya

Nina birdan to‘xtadi. Ko‘zlari keng ochildi, yuragi esa go‘yo o‘z joyidan sakrab tushgandek bo‘ldi.
— Sen? — dedi u, ovozida hayrat va shubha aralash.
Suga yuziga yengil tabassum ila qaradi. U har doimgidek jiddiy edi, lekin bu safar ko‘zlarida nimadir boshqacha — og‘ir, ammo samimiy hislar porlab turardi.
— Ha, men. Meni taniding to‘g‘rimi? — dedi u asta, qadam tashlab yaqinlasha boshladi.
Nina orqaga bir qadam chekinib, sovuq ohangda so‘radi:
— Meni kuzatib yuribsanmi?
Suga yengil bosh chayqadi, ohangida sokinlik bor edi.
— Shoshma... Men senga yomonlik qilmayman. — U qadam to‘xtatdi, ko‘zlarini Nina’dan uzmadi. — Nina… menga turmushga chiq.
Sukunat.
Bu so‘zlar havoda muallaq turib qoldi. Yuraklar jimib qoldi, vaqt to‘xtagandek bo‘ldi. Nina buni eshitaman deb o‘ylamagandi. U hech qachon sevgini orzu qilmagan — unga bunday tuyg‘u begona edi. Ammo mana shu daqiqada, bu so‘zlar — “turmushga chiq” — go‘yo vaqtinchalik o‘zini qadrlangandek his qildirdi.
Ammo bu sevgimi? Yoki... Suga nimanidir yashiryaptimi?

The fanfik is written by Liya

Broken Chapter 1-bob

2025-05-23T20:33:48.681Z

Ertalabki xiralik hali tarqalmagan, deraza oynalariga tuman yopishgan edi. Issiq ko‘rpa ichida yotgan Nina asta ko‘zlarini ochdi. Soat besh. Sovuq kuz ertalabining jilmashi derazadan sezilib turar, bu esa uning yotoqdan chiqish istagini pasaytirardi. Biroq u erinib bo‘lsa-da, sekin joyidan turdi. Joyini yig‘ishtirib, dushga yo‘l oldi. Sovuq suvga qarshi kurashgandek yuvinib chiqqach, u oshxonaga yo‘l oldi.
Oilasining nonushtasini tayyorlash — har kungi odati. Ammo bugun u biroz o‘zgarishga qaror qildi. Nachinkali shirinlik tayyorladi. Uning hidi butun uyni egalladi. Birin-ketin uyg‘ongan oila a’zolari dasturxon atrofida yig‘ila boshladi. Nina esa maktabga kech qolmaslik uchun yugurib uydan chiqib ketdi. Bugun muhim kun edi — u bunga kech qololmasdi.
Shu paytda, shaharning boshqa chekkasida Suga mashinasida jahli bilan ketayotgan edi. Bugun bo‘layotgan uchrashuv Koreya biznes olami uchun burilish nuqtasi bo‘lishi kerak. Ammo bu yig‘ilish undan bexabar, yashirincha tashkil etilgan edi. Suga, butun kuch va hokimiyatni o‘z qo‘lida tutib turgan yirik ishbilarmon, bu xiyonatni sezgandek, haydovchisisiz o‘zi rulda edi.
— Yaramaslar… hali ko‘rasanlar, — dedi u tishlarini g‘ijirlatib. Telefonini oldi va yordamchisiga qo‘ng‘iroq qildi:
— RM, hoziroq odamlarni yig‘. Keragicha.
— Xo‘p, janob, — degan ovoz qulog‘ida yangradi.
Suga chorrahaga yetganda sekinlashdi, lekin ko‘cha bo‘ylab yugurib kelayotgan bir qizni payqamay qoldi. To‘satdan to‘qnashuv. Qiz yiqildi. U darhol mashinadan tushdi.
— Hoy! Nega yugurib yurasan ko‘chada?!
— Nega tez haydaysiz?! — javob berdi qiz, og‘riqdan oyog‘ini ushlab o‘tirgancha.
Suga ko‘zlarini qisib unga tikildi. Qiz o‘zini bardam tutishga urinayotgan edi.
— Kechir meni… Ko‘rmadim. Bu mening aybim.
— Hechqisi yo‘q… Men ham shoshmasligim kerak edi, — dedi qiz.
Unga suyanib turishiga yordam berdi.
— Mashinaga o‘tir, seni kasalxonaga olib boraman.
— Yo‘q, hammasi yaxshi…
Ammo og‘riq qizni qiynayotgandi. U yurishga qiynalayotgani ayon edi.
— Hop, roziman, — dedi qiz, nihoyat yengil ko‘ngan holda.
Suga uning holatini kuzatar, unga yordam berish istagida edi. Ular kasalxonaga yetib kelishdi. Nina og‘riqni yashirishga harakat qilardi, lekin bu osongina sezilib turar edi.
— Janob, shart emas, oddiy palata bo‘lsa ham bo‘ladi, — dedi Nina.
Ammo Suga bunga parvo qilmay, eng yaxshi sharoitni talab qildi. Shifokorlar uni tekshirib, biror jiddiy muammo yo‘qligini, faqat malham va dam olish kerakligini aytishdi.
— U kechgacha qolsin, — dedi shifokor.
— Yo‘q, honim, men qola olmayman. O‘qishga kech qolyapman, — dedi Nina.
Suga esa uning yuziga qarab turdi. Uning holatidan ham shoshayotganini sezdi.
— Men ketdim. Lekin ketib qolma. Darhol qaytaman, — dedi u va chiqib ketdi.
Suga yig‘ilish o‘tayotgan binoga yetib bordi. Ichkarida barcha muhim biznesmenlar to‘plangan edi. U hujjatlarni stolga tashladi. Yig‘ilish xonasi jim bo‘lib qoldi.
— Bu yerda hamma narsa bor: sizlarning barcha noqonuniy ishlaringiz. Agar bu oshkor bo‘lsa, sizlar tugaysizlar.
— Sen kimsan o‘zi bizga bunday gapirish uchun?! Biz sening otangdan ham kattaroqmiz! — dedi Jihoon.
Suga unga sokinlik bilan yaqinlashdi… va birdan yuziga musht tushirdi. Jihoon yerga yiqildi. Atrofdagi boshqa ishbilarmonlar titrab ketishdi.
— Men bilan o‘yin o‘ynamanglar, — dedi Suga sovuq ohangda.
Majlis yakunlandi. Suga chiqib ketar ekan, qo‘riqchilarga buyruq berdi:
— Ularni kaltaklang. Barini.
Suga kasalxonaga qaytdi. Nina endi chiqqan edi. Chaloqlanib, sekin yurar edi.
— Mashinaga o‘tir, seni uyga olib boraman, — dedi Suga.
— Yo‘q, shart emas. O‘zim boraman, — dedi Nina.
— Qarshilik qilma, iltimos. O‘tir.
— Agar o‘zingni aybdor his qilsang, kerak emas. O‘zim ketaman. Bugun juda ko‘p ukol oldim… O‘tira olmayman.
Suga bu gapga kulib yubordi.
— Unday bo‘lsa… men ham sen bilan birga ketaman. Piyoda.

Nina mashinaga o‘tirmaslikda qat’iy edi.
— Yo‘q, men o‘zim ketaman, — dedi u yana, qattiq ohangda.
Suga indamay bosh irg‘adi. U ko‘zlarini biroz yumib, sokin hayrlashdi va mashinasiga o‘tirdi.
Nina esa piyoda yo‘l oldi. U toliqqan, yurishga qiynalayotgan bo‘lsa-da, oyog‘idagi og‘riqqa parvo qilmasdi. Uydan chiqib ketishni orzu qilsa-da, baribir har doimgidek uyga qaytardi.
Eshikni ochib, ichkariga qadam qo‘ygan zahoti, o‘sha doimiy zulmat yana yuzini ko‘rsatdi.
— Hoy, iflos qiz, qaerda yuribsan?! — degan baqiriq deraza oynalarini titratdi. — Nega bugun singling bilan ukaning kirlarini yuvmading?! Seni deb u bugun do‘stlari bilan ko‘risha olmadi! Biz esa ochmiz!
Nina cho‘chib ketdi. Qo‘rquv bilan, ammo yuziga zo‘raki tabassum qalbaki tarzda ilib:
— Oyi… bugun meni mashina urib yubordi. Lekin yaxshi, kasalxonadan kelayapman…
— Lanati yolg‘onchi! — deb baqirdi onasi va qizga tarsaki tushirdi. Sochidan tortib, oshxonaga sudradi. Nina qichqirmaslikka harakat qildi, ammo og‘riq chidab bo‘lmas edi.
— Ko‘rayapsanmi?! — deya uning yuzini bo‘sh qozonga yaqinlashtirdi. — Biz ochmiz, sen esa bekorchi, yana aldab yuribsan!
— Iltimos, onajon… meni og‘riyapti… — deb zorlanardi Nina.
Lekin bu ohang onasiga begona edi. Ayol to‘xtamadi. Qizni itqitdi, oyog‘idan bosdi. Endi bu og‘riqqa chidolmay, Nina baqirib yubordi. Ko‘zlaridan yosh sel kabi oqdi.
Kamar ovozi eshitildi. Onasi avvalgiday yana kamarni olib, Nina tanasiga savalay boshladi. Bu go‘yoki har kuni yangilanadigan do‘zaxga aylangan edi.
Singlisi va ukasi burchakda turgancha, indamay tomosha qilardi. Bu hol ular uchun yangilik emasdi.
Nina esa ichidan pichirlardi:
"Ona bas, boldi, iltimos "

"Broken Chapter "

2025-05-23T19:15:40.280Z

Uydan qochganingda, orqangdan eshikni onangning o‘zi yopib qo‘yganini ko‘rganingda yuraging ezildi. Bu mehrsiz harakat seni tag‘in og‘ritdi. Yelkangda eski ko‘ylak, oyoqlaring esa muzdek asfaltga botayotgan qadamlar ostida zirqirardi.
Sovuq kechada hech narsa eshitilmas, faqat yuragingning shiddatli urushi quloqlaringda yangrardi. Yaralaring achishib, har bir harakatingda og‘riqni o‘zini eslatardi. Lekin to‘xtashga haqqing yo‘q edi.
Bekatga yetganingda, zo‘rg‘a nafas olib, cho‘ntagingdan telefoningni chiqarding. Titroq barmoqlaring bilan yagona ishonching bo‘lgan inson — Lisa’ga qo‘ng‘iroq qilding.
— Salom, Nina? — dedi u odatdagidek tinch, beg‘am ohangda.
— Lisa… Iltimos, yordam ber… uydan qochdim. Bekatdaman...
Ovozindagi titroq, qo‘rquv va og‘riq hatto tarmoqlar orqali ham sezilib turardi.
— Kut. Men yoldaman.
U bu vaziyatni allaqachon sezganday, darhol javob berdi. Hech qanday savol bermadi. Faqat harakat qildi…

"Broken Chapter"

2025-05-23T19:09:16.021Z