majakouka

Вінакурня ў Лошыцкім.

2024-11-21T12:55:48.597Z

Гэты будынак усе мы з вамі бачылі, калі гулялі ў Лошыцкім парку. Ці то канюшня, ці то вінакурня, ці то жылы дом. Карацей, нейкія рэшты з чырвонай цагліны за ракой.

А вось так ён выглядаў у 1941г. Усё так – тамака ўжо нямецкі салдат гаспадарыць. Вінакурня ж. Стратэгічны аб’ект.

Ну а так ён будзе выглядаць у будучыні. Пасля рэканструкцыі. Гэта будзе будынак для шлюбаў, дзе «караблі пад назвай "Сям'я" будуць адпраўляцца ў плаванне па хвалях сямейнага жыцця».

Ну а шчэ будзе гасцініца, рэстаран, бар і г.д. Бо “плаванне” доўгае. Трэба зарадзіцца.

Але ж рэканструкцыя робіцца ў Беларусі і па-беларуску.

Таму што?

Правільна!

Усё трэба разбурыць ушчэнт і зрабіць рэпліку.

Фота з гэтага ж ракурсу, але ж з 1970х гадоў.

У гэтым доме да 2005 г. жылі людзі.

Ці пакутавалі яны ад тых умоў, у якіх ім прыходзілася жыць. Ці наадварот, лічылі той будынак родным домам, але ж іх выселілі, дом зачынілі і кінулі на шмат год, вырашаючы, што з ім рабіць далей.

У лютым 2007 года, за некалькі дзён да вясны, наша чытачка Таццяна зрабіла серыю фотак з гэтага дома.

Гэтыя фоткі – на вагу золата!

Мы бачым побыт, антураж, элементы жыцця. Мы чуем подых гісторыі.

Таццяна нам падаравала гэтыя здымкі. А нам і не шкада – мы даруем іх вам!

Дзякуй вялікі, Таццяна!

Заходзім у пад’езд…

Крочым па лесвіце на другі паверх...

Адпачывальня летуценніка. Перад сном ён глядзеў на мапу свету і марыў аб прыгодах у далёкіх, дзіўных краінах…

Кухня...

“Мы будзем жыць!”

Прачыталі.

З сабой вырашылі не браць. Наўрад ці спатрэбіцца.

Вельмі пранізлівыя фоткі. Балюча глядзець.

Часам здаецца, што фоткі не з лютага 2007-га, а з лютага 2022-га…

А ў пачатку стагоддзя шчэ не было подыху вайны.

Здавалася, што “Отстоять мир на земле” – што можа быць лягчэй?

Што там адстайваць?

Каму там патрэбна тая вайна?

Шчаслівыя былі часы.

Кветкі на шпалерах, рускія пісьменнікі, канадскае піва…

Але ж усё з сабой на забярэш у новае жыццё…

Выходзім з пад’езда і крочым дадому.

Праз некалькі дзён вясна.

Вясна 2007 года.

Адна з лепшых у Беларусі.

Але ж і яна ўжо – частка гісторыі.

Палёты ва сне ды на яву. То

2022-12-07T15:38:00.667Z

У апошні час пачалі сніцца яскравыя сны. У іх я, у розных абставінах, лятаю. Натуральна. Ну не так, як птушкі, ці фінансісты пад час крызісу, а неяк больш падобна на хавербордзінг з “Назад у будучыню”. То бок падскочу, а потым сілай розуму перасоўваюся ўздоўж зямлі метраў гэтак з 50.

Я разумею, што парушаюцца законы фізікі. Разумею, што больш ніхто ў маім сне так не ўмее. Я не магу нават сабе распавесці за конт чаго гэта атрымоўваецца. Але ж мяне гэта не здзіўляе, не бянтэжыць, не з’яўляюцца гіпотэзы, што, верагодна, гэта сон. Да і ніякай моцы ад мяне не патрабуецца для палёту. Усё лёгка, усё павольна, натуральна…

Што гэтыя сны азначаюць – я не ведаю. Таму што пакуль у рэале нічога не здарылася такога, пра што я мог бы сказаць: “А во! Вось што тыя сны азначалі!”

Што будзе далей – паглядзім…

Раней, у дзяцінстве, так сама сніліся палёты. Але ж неяк па-іншаму. Ды й сны былі такія прыдуркаватыя, што нават я, нават у дзяцінстве, нават у сне разумеў – гэта хутчэй за ўсё сон, хвалявацца няма падставін – працягваем палёт!

А яшчэ ў тыя часы існавала меркаванне, што калі сніцца, як лятаеш – значыцца расцеш.

Ну а зараз я ў інтэлектуальным тупіку.

Але ж часам, калі ідзеш уздоўж дарогі, хочацца крыху адарвацца ад зямлі. Не трэба ў светлы абшар, не трэба па-над аблокамі, не трэба да паветраных шароў. А так – крышачку па-над асфальтам, і метраў з 50-100 праляцець, ледзь не кранаючы нагамі зямлю. І мякка, павольна прызямліцца на асфальт. Атрымаць асалоду ад такога палёту. Крыху лёгкасці. Крыху паветра. Крыху жыцця...

Космас!

2022-04-05T19:52:19.669Z

12 красавіка 1961 года ў космас паляцеў першы чалавек - Юры Гагарын.

Міжнародным святам гэты дзень стаў у 1968 годзе. З тым, каб менавіта гэты дзень стаў сусветным святам касманаўтыкі, згадзіліся амаль усе. За выключэннем сабак. Ну, іх можна зразумець. Менавіта сабакі паляцелі ў космас першымі.

19 жніўня 1960 года Белка ды Стрэлка апынуліся ў космасе і правялі на арбіце амаль суткі, замест нікчэмных гагарынскіх 108 хвілін.

Быў яшчэ адзін сабака. У 1957 годзе. Але ён геройскі загінуў. Старажылы кажуць, што сабака паспеў выйсці ў космас, паглядзець на "Зямлю ў ілюмінатары" і нават нагаўкаць у мікрафон усё, што ён думае пра Сяргея Каралёва. Але ніхто з тых часоў не любіць успамінаць тую трагедыю.

Пра тое, што такое космас і як у ім існаваць, людзі ў тыя гады ведалі не шмат. Былі спадзяванні знайсці жыццё на Марсе і Венеры. Існавалі планы па іх каланізацыі. Але ж па дасягненні паверхні нашых суседскіх планет вучоныя былі вельмі расчараваныя. Гэта былі мёртвыя, атручаныя планеты, дзе нішто жывое існаваць не магло.

З тых часоў мы шмат аб чым даведаліся. Аб існаванні цёмнай матэрыі і цёмнай энергіі. Аб тым, што Сусвет павялічваецца ў памерах з паскарэннем. Знайшлі іншыя планеты вакол суседскіх зорак. Даведаліся аб існаванні пульсараў. І нават сфоткалі чорную дзіру. У гады сабак і Гагарына ўсё гэта было нам невядома.

Але не здарылася галоўнага, аб чым усе марылі - мы так і не сустрэлі братоў па розуме з іншых планет. Неба маўчыць. Ніякіх радыёсігналаў мы так і не пачулі.

Нягледзячы на гэта, з'явілася новая рэлігія - УФАлогія. Ну а што? Яна таксама аб усемагутных істотах з неба, якія кантралююць нашае існаванне. Толькі рэлігія гэтая больш сучасная і менш наіўная, чым "класічныя" рэлігіі пачатку першага тысячагоддзя.

Але рамантызму 60-х гадоў ужо няма. Ужо ніхто не марыць зрабіць крокі па іншых планетах і пакінуць на іх пыльных сцежках свае сляды.

Хлопчыкі на пытанне "кім хочаш стаць?" ужо не крычаць "канешне, касманаўтам!"

Але ж космас мы выкарыстоўваем. Тэлебачанне, сувязь, інтэрнэт, навігацыя - гэта ўсё ідзе праз спадарожнікі на арбіце. Іх зараз так шмат, што з'явілася нават сучасная праблема - касмічнае смецце. І пакуль ніхто не ведае, як яе вырашыць.

Але, пакуль існуе NASA, будзе існаваць і навуковы падыход да космасу. За апошнія дзесяцігоддзі амерыканцы адправілі некалькі марсаходаў на чырвоную планету, зрабілі пасадку зонда Гюйгенс на Тытан, "Новыя Гарызонты" даслаў нам выдатнейшыя фоткі Плутона. І шмат чаго іншага...

Але ж галоўнае дасягненне касмічных тэхналогій апошніх гадоў - гэта тэлескоп Хабл. Ён паказаў нам усю прыгажосць і бязмежнасць Сусвету.

21 снежня 2021 года NASA запусціла ў космас новы тэлескоп. Тэлескоп Джэймса Ўэба. Ён убачыць святло першых зорак. Ён убачыць, як выглядаў наш Сусвет праз 300.000 гадоў пасля Вялікага Выбуху. Ён убачыць экзапланеты вакол іншых зорак. Ён адкажа на тысячы пытанняў сучасных навукоўцаў.

Ужо хутка мы ўбачым тое, што ніхто і ніколі не бачыў. Больш за тое - хутка мы даведаемся, ці існуе жыццё на экзапланетах, падобных да нашай Зямлі. Уэб будзе вывучаць спектр планетарных атмасфер. І калі мы ўбачым нейкую сумесь з азота, метана ды кісларода, мы зможам дакладна даведацца - на гэтай планеце існуе жыццё. Здейсніцца даўняя мара чалавецтва. Альбо не здзейсніцца. Хто ж яго ведае, мо мы і ў самоце ва ўсім Сусвеце...

А напрыканцы паглядзіце на наступную фотку. Гэтая фотка - самая знакамітая ў гісторыі вывучэння космасу.

Вялікі і непаўторны Карл Саган быў ініцыятарам таго, што на дзень усіх закаханых, 14 лютага 1990 года, Вояджэр-1 развярнуўся і з адлегласці 6 мільярдаў кіламетраў зрабіў самы знакаміты здымак у гісторыі. Фота пад назвай "Pale Blue Dot". Ці як кажуць беларусы - бледна-блакітная кропка.

Гэтая кропка - сапраўды кропка. Яна заўжды ў небяспецы. Таму нам трэба бараніць яе, а не вырабляць бомбы, ракеты ды ўсё тое, што ў руках дурня можа пакласці канец існаванню гэтай кропкі ў сусветнай прасторы...

А вы памятаеце, што рабілі 14 лютага 1990 года, калі было зробленае гэтае фота?

Ці здагадваліся вы, што трапілі ў аб’ектыў? Ці марылі вы ў той дзень апынуцца на самам шматлюднам фатаздымку ўсіх часоў? Ці ведалі вы аб тым, што вас здымае “Прыхаваная камера”? Ці памятаеце, якое было надвор’е? Колькі каштавала гарэлка ў краме? Які быў ваш заробак? Аб чым вы марылі? Ці здзейсніліся вашыя мары?

У апісанні да фатаздымка Саган напісаў:

Взгляните на эту точку. Это наш дом. Это мы. Все, кого вы любите, все, кого вы знаете, все, о ком вы когда-либо слышали, все когда-либо существовавшие люди прожили свои жизни на ней.

Множество наших наслаждений и страданий, тысячи самоуверенных религий, идеологий и экономических доктрин, каждый охотник и собиратель, каждый герой и трус, каждый созидатель и разрушитель цивилизаций, каждый король и крестьянин, каждая влюблённая пара, каждая мать и каждый отец, каждый ребёнок, изобретатель и путешественник, каждый преподаватель этики, каждый лживый политик, каждая «суперзвезда», каждый «величайший лидер», каждый святой и грешник в истории нашего вида жили здесь — на соринке, подвешенной в солнечном луче.

Земля — очень маленькая сцена на безбрежной космической арене. Подумайте о реках крови, пролитых всеми этими генералами и императорами, чтобы, в лучах славы и триумфа, они могли стать кратковременными хозяевами части песчинки.

Подумайте о бесконечных жестокостях, совершаемых обитателями одного уголка этой точки над едва отличимыми обитателями другого уголка. О том, как часты меж ними разногласия, о том, как жаждут они убивать друг друга, о том, как горяча их ненависть.

Наше позёрство, наша воображаемая значимость, иллюзия о нашем привилегированном статусе во вселенной — все они пасуют перед этой точкой бледного света. Наша планета — лишь одинокая пылинка в окружающей космической тьме. В этой грандиозной пустоте нет ни намёка на то, что кто-то придёт нам на помощь, дабы спасти нас от нашего же невежества.

Земля — пока единственный известный мир, способный поддерживать жизнь. Нам больше некуда уйти — по крайней мере, в ближайшем будущем. Побывать — да. Колонизировать — ещё нет. Нравится вам это или нет — Земля сейчас наш дом.

Говорят, астрономия прививает скромность и укрепляет характер. Наверное, нет лучшей демонстрации глупого человеческого зазнайства, чем эта отстранённая картина нашего крошечного мира. Мне кажется, она подчёркивает нашу ответственность, наш долг быть добрее друг с другом, хранить и лелеять бледно-голубую точку — наш единственный дом.

Мы действительно ничтожно малы, хотя и не всегда понимаем это.

Праз 30 год NASA зрабіла рэмікс гэтай фатаграфіі:

Ну а напрыканцы прыгадаем нашага славутага земляка - Максіма Багдановіча. Ён яшчэ да каланізацыі космасу ўсё добра разумеў...

Я хацеў бы спаткацца з Вамі на вуліцы
У ціхую сінюю ноч
I сказаць:
«Бачыце гэтыя буйныя зоркі,
Ясныя зоркі Геркулеса?
Да іх ляціць нашае сонца,
I нясецца за сонцам зямля.
Хто мы такія?
Толькі падарожныя, – папутнікі сярод нябёс.
Нашто ж на зямлі
Сваркі і звадкі, боль і горыч,
Калі ўсе мы разам ляцім
Да зор?»

Nasha Majakouka

2022-03-07T12:36:21.279Z

Мы ўсе закаханыя ў нашу Маякоўку таму, што наш раён бліжэй за астатнія мае сувязь з прыродай. Калі ў нас на душы пагана, мы можам выйсці на гэтую прыроду, стаць яе часткай, атрымоўваць асалоду ад яе прыгажосці.

Вось напрыклад сапраўдны пульсар:

Трэба адзначыць, што Маякоўка багата не толькі прыгажосцю, але і фаўнай. Вельмі шмат птушак называюць гэтыя мясціны сваім домам. І кожны птушыны народ мае сваю мову. Грамчэй, цікавей і непрыемней за астатнія - мова чаяк. Але і качкі, калі пачынаюць сварыцца - зусім не салаўі.

Сустракаюцца і лебедзі. Яны вельмі прыгожыя. Але ж мяне ў дзяцінстве такі лебедзь абшыкаў і нават дзюбай ударыў так, што я зваліўся. З тых часов я не падыходжу да іх бліжэй за 20 метраў. Таму выбачайце за якасць фоткі.

Але ж я ганаруся беларускімі жанчынамі і дзецьмі! Яны іх чамусці не баяцца! Эх, вось бы ўсім нам навучыцца пераадольваць свой страх.

Што датычыцца флоры, то пакуль яна яшчэ адпачывае. Але ужо зараз існуюць вельмі прыгожыя дрэвы, якіх прысудзілі да смяротнага пакарання. Нажаль, заўжды на нашай зямлі існавалі тыя, хто вырашае, каму жыць, каму памярэць. Ёсць надзея, што пад гэтымі дрэвамі пахавалі дамашніх выхаванцаў, але гэта наўрацці.

Акрамя чалавека, у маякоўскіх дрэў існуе яшчэ адзін вораг. Гэта бабёр. Дрэвы вельмі пакутваюць ад іх. асабліва тыя, што растуць на востраве.

Але і дрэвы на "вялікая зямлі" так сама пакутваюць.

Тут ужо нават чалавек не вытрымаў і паўстаў на абарону дрэваў. Часам гэта амаль не бачна:

А часам думаеш, каб быў у дрэваў выбар паміж смерцю і ганьбай - ці выбралі б яны такія "упрыгожванні"? Але зараз вясна 2022. Гэта не той час, каб філасоўстваваць наконт кошту жыцця.

Крочым далей. Бачны рэшты былых і сучасных флэшмобаў.

Хтосці дагэтуль не страціў надзею сустрэцца са старым сябрам.

Хтосці выдумляе новыя методыкі лоўлі рыбы.

Хтосць марыць аб Вуэльце.

Хтосці топіць сваё гора ў віне.

Як казаў класік: "Ад прадзедаў, з пакон вякоў, нам засталася..."

Да пабачэння, сябры. Трымайцеся. Усё будзе добра. А можа нават і файна.

Маякоўка знутры. Частка 2: "Яшчэ крыху і Праванс."

2021-10-31T14:40:27.077Z

Працягваем нашу новую рубрыку “Маякоўка знутры”. Пакуль што мы можам браць матэрыял для яя толькі з сайта https://realt.by/. Таму што па-першае, гэтыя фоткі і так знаходзяцца ў агульным доступе, то бок не з’яўляюцца сакрэтам. А па-другое, часцей за ўсё такія фоткі робяцца прафесіянальна, бо іх мэта ўлюбіць нас у гэтую кватэру.

Але ж спадзяемся, што гэта выклікае ў нашых чытачоў жаданне падзяліцца чымсці незвычайным. Дасылайце нам свае фоты і каментарыі да іх. Выдатным трэба дзяліцца. Бо прыгажосць, як усе мы ведаем – тое, што выратуе гэты свет.

Сёння ў нас вельмі прыгожая кватэра на Маякоўскага 18. Не улюбіцца ў яе немагчыма. Таму глядзім і адчуваем асалоду.

Пачнем з кухні. Сапраўдная французкая вёска. Доказам таму, што менавіта Французкі сялянскі побыт натхняў гаспадароў на стварэння гэтага шэдэўра, з'яўляецца певень. Сапраўдны гальскі сімвал.

Кухня не маленькая. Але проста выдатная. Драўляная мэбля, падлога, мо нават халадзільнік. Балкі на столі, старая газавая лямпа. Вельмі ўтульна, карацей.

Вельмі ўтульна і на балконе. У далі бачна Сакалянка. Сапраўдны пакой для рэлакса.

Гэты балкон мяжуе з кухней, у якой ёсць вельмі ўтульная канапа.

Спальня. Так сама ўсё з дрэва, шмат раслін, балкі на столі і вельмі прыгожая люстра, як і ўвогуле па ўсей кватэры. Не гледзячы на тое, што ужо не першае дзясяцігодзя з моды не выходзяць ліхтарыкі, якія вешаюць па ўсім столі ў найвялікшай колькасці, прыемна, што хтосці яшчэ цэніць сапраўдную прыгажосць.

Сэнс гэтага пакою не вельмі зразумелы, але хутчэй за ўсё тут нараджаюцца рамансы, рок-хіты і канфлікты з суседзямі.

Дзе ўвогуле можна набыць такую цудоўную мэблю? У АМІ такой няма. Затое ў продажы існуе такая фурнітура. Таму ўзнікае падазронасць, што гаспадар сапраўдны майстар. Што ён сам зрабіў усе гэтыя шэдэўры.

Не ведаю, як гэта магчыма, але да-да - гэта саўна. Не кожны дзень задумваешся аб тым, ці можна верыць сваім вачам.

Дзвер. З засовам. Вашы вочы ізноў не хлусяць вам. Такое адчуванне, што зараз у гэтую дзер хтосьці пагрухае, адчыняеш, а там Гендальф, ці Вінні-Пух з Пятачком.

Існуюць два тыпа рэмонту.

Першы - гэта калі ты ўсё робіш у суадноснасці з агульнымі канонамі. Раўняеш столь і сцены, сочыш за тым, каб усе куты былі прамыя, каб тэхніка і сантэхніка былі на тым узроўні, на якім лічыцца яны павинны быць з агульнай кропкі гледжання грамадства. Ну і г.д. У выніку - усе дабротна і прыгожа, але не ўтульна.

Другі - калі ты не баішся зрабіць не як ва ўсіх. Калі ты ведаеш, што табе падабаецца, а што не. Калі табе ўсе роўна, што хтосці з лазерным узроўнем скажа табе: "У цябе сцяна на тры міліметры завалена, раўняць трэба!"

Не бойцесь марыць і ужыцяўляць свае мары! Так і нараджаецца сапраўдная прыгажосць.

Жара!

2021-10-21T11:20:28.417Z

Учора катаўся тутака ды тамака і трапіў у Чыжоўку. Там, дзе раней была вёска Карзюкі. А зараз – па-бам! – пляж.

Прыгадаў, як чытаў у верасні, што ў Мінску адкрыўся новы пляж “Жара”. На Чыжоўскім вадасховішчы. Пакуль да спякоты, канешне, вельмі далёка, але я вырашыў паглядзець, што гэта будзе.

Ну што тут скажаш? Будзе сапраўдны пляж.

Вада таксама чыстая, на здзіўленне.

Што датычыцца забароны на купанне, то існуе такая. Але бачна, што з катэгорыі “б/у”. То біш калісьці яна забараняла купацца ў іншым месцы.

Паставілі яе, здаецца, памылкова. Бо ёсць стэнд з правіламі паводзін на вадзе.

Але, каб канчаткова ўсіх заблытаць, існуе яшчэ адзін стэнд, на якім правілы і забароны добра суіснуюць адзін з адным.

У той жа час існуюць плывучыя дамкі Асвода і нават (хутчэй за ўсё) “спасательный инвентарь”.

Бачна шмат памылак і недахопаў. Што, дарэчы, часта сустракаецца, калі трэба нешта адкрыць у дзень Х. Вось, напрыклад, камера-пудзіла. Не працуе, але ўсё адно неяк няёмка пад ёй штосьці дрэннае рабіць.

Дзіцячая пляцоўка. Да яе і зараз ходзяць мясцовыя мамы з дзеткамі.

Людзей, дарэчы, было няшмат. Нягледзячы на добрае надвор’е. Але ўсё адно камунальшчыкі прыйшлі за смеццем, якого не было. Прыемна, што чысціня ў такіх месцах падтрымліваецца на узроўні.

А вось і сметніца. Безумоўна, з раздзельным зборам. Таксама прыгожая, праўда?

Прыгожа, утульна, лагодна. Мо таму, што людзей не было, мо з-за восеньскага настрою, а мо і сапраўды так і ёсць. А хутчэй за ўсё прыемны настрой стварае адсутнасць усялякіх там забарон. Ну вы ведаеце. Як на ўваходзе ў краму ці метро: можна падлічыць да 5-7 пінтаграм з забаронамі ўсяго на свеце. Тут такого няма, але прадугледжана. Што менавіта забараняць – пакуль не змаглі прыдумаць. Але час да адкрыцця сезона ў іх ёсць.

Шмат арта. Напрыклад, вось рыбы пасля піва:

А вось рыба-напрамак. З кіламетражом. Пасыл такі: не падабаецца? – Вам туды!

Прамысловыя гіганты спаборнічаюць, хто зробіць лепшую лаву. Вось МАЗ:

А вось калёсныя цягачы:

Удзельнікі па-за конкурсам:

Але заўжды перамагае любоў. Нават калі яна не вельмі традыцыйная. Перад "ЖКХ", хутчэй за ўсё, павінна была быць коска. Але зваршчык вырашыў, што гэта небяспечна, можна пальцы апаліць. Ды і так усё зразумела. Ці наадварот – нічога не зразумела.

Але што ёсць каханне? Усе, хто збіраў у дзяцінстве адпаведныя фанцікі, ведаюць: адказаў на гэтае пытанне вельмі шмат.

Так…

Цяпер аб тым, дзе гэты парадайз і як туды трапіць. Па-першае, трапіць туды на аўто – дзякуй богу – пакуль немагчыма. Толькі пехам ці на ровары. Там, дзе канчаецца вуліца Галадзеда, пачынаецца толькі што народжаная вуліца-немаўля Карзюкі. Якая звяжа Чыжоўку і Лошыцу. Але пакуль там на аўто ездзіць забаронена.

Можна на ровары праз Серабранку і заапарк.

Але, спадзяемся, вясной пабудуюць масткі паміж астравамі, якія ляжаць на вадасховішчы. Атрымаецца шлях паміж Серабранкай і мяжой Чыжоўка-Лошыца. Тады за 15-30 хвілін туды зможа трапіць па веласцежцы любы жыхар Маякоўкі. Вось тут будуць гэтыя масткі:

Сустрэнемся ўлетку! А пакуль вучыцеся плаваць.

Маякоўка знутры.

2021-10-18T07:27:43.482Z

Крыху плагіяту, але ж як інакш...

Пасля Вялікага паходу Дзяніса Блішча па нашым раёне, мы вырашылі, што Маякоўка цудоўная не толькі звонку, але ж і знутры. Гэта пачатак новага праекту. Таму просім усіх, хто валодае нечым найвыдатнейшым, дасылаць нам фота ў бота. Пачынаем з фотак, якія мы знайшлі на сайце https://realt.by/

Пачнем з вуліцы Палескай, дзе існуюць цікавыя катэджы, і "Вялікай кітайскай сцяны".

Палеская, 50

Усе бачылі гэты дом з чырвонай цагліны. Калісьці ён быў сярод дрэў і маленькіх сялянскіх домікаў як панская рэзідэнцыя. Але потом ён трапіў у эпіцэнтр "будоўлі стагоддзя", то бок трапіў у пекла. Побач пабудавалі Маякоўскага, 35. І разгарнулі злева ўсім вядомы "долгострой". Дом выжыў, але нервы гаспадара, здаецца, не. Зараз дом выстаўлены на продаж.

Здаецца, што ў такім доме марыў бы жыць кожны. Усё грунтоўна, усё з густам, усё сапраўднае.

Тэраса з відам на Кітайскую сцяну...

Кухня. Акенца насупраць мыйкі, кава-машына. Так і адчуваецца вясновы водар заквітнеўшых дрэў і толькі што прыгатаванай кавы.

Ванны пакой. Цікавая фотка з адлюстраваннямі з люстэрка. А яшчэ і ў гэтым пакоі ёсць акенца. З фіранкай. Ну хто аб такім не марыць?

Гараж, кладоўка ды майстэрня.

Бачна, што гаспадар на ўсе рукі майстар. Таксама бачна, што раней ён займаўся продажам аўто з-за мяжы.

Каштуе гэта ўсё 487 789 рублёў. Многа гэта ці мала - пытанне філасофскае. Бачна, што чалавек усю душу ўклаў у гэты праект. Але ж з цягам часу ў яго павольнае жыццё ўмяшалася ўрбанізацыя з усёй сваёй шматпавярховасцю, генпланам, даўгабудам. І на душы гаспадара зараз зусім не так светла, як у тыя часы, калі ён усё гэта ствараў сваім рукамі.

Пра "Кітайскую сцяну" - крыху пазней.

Стад дэ Блан Русі...

2021-07-28T10:57:50.471Z

У нас пад бокам, на плошчы Ванеева, будуюць ультрасучасны футбольны стадыён. Нацыянальны! І менавіта футбольны. Без забегаў з бар'ерамі, кіданняў коп'яў і іншай лёгкай атлетыкі. Будоўля акружаная такім плотам, што папахвае сакрэтнасцю. Але мы вырашылі ўсё высветліць...

Абыйсці плот – справа нялёгкая. Ідзём па гадзіннікавай стрэлцы і спачатку трапляем на стары стадыён "Трактар", які, дарэчы, разбураць не будуць. А ці будуць рамантаваць – тое яшчэ пытанне. Бо горш ад рамонту Трактару не было б. Ну мо, калі застанецца нейкая фарба пасля кітайцаў, то і Трактар упрыгожаць.

Прыгажосць...

Новы стадыён будзе выглядаць так:

Мастак намаляваў карціну, дзе ў будучыні Дынама Брэст гуляе са, здаецца, зборнай Кітая. Шмат заўзятараў за кітайцаў, але сустракаюцца беларускія фаны з нацыянальнай, а не клубнай атрыбутыкай...

Будучыня будзе потым. А зараз наша сучаснасць выглядае так:

Стадыён будуюць кітайцы. Кампанія BUCG, ці ў расшыфроўцы – Beijing Urban Construction Group. Карацей, нейкі пекінскі падрадчык.

Будуюць у падарунак Беларусі. Што гэта азначае – ніхто не ведае. Але кошт стадыёна і басейна на Кальварыйскай састаўляе 180 млн. Даляраў! Дзякуй вам вялікі! Вось гэта падарунак! Але ж усё роўна неяк няёмка. Хочацца ведаць падрабязнасці, чаму менавіта нас так любяць кітайцы.

Мо тыя, хто валодае кітайскай мовай, змогуць даведацца пра гэтую любоў з пашпарта аб'екта?

Прахадная... Зачынена...

З вышыні стадыёна Трактар будоўля выглядае як пясчаная дзюна. Дарэчы, ужо можна праводзіць усялякія турніры па пляжным футболе. Тым больш, што Беларусь лічыцца ў гэтым спорце "Крэпкім арэшкам".

Перад развітаннем пагуляем крыху па старым добрым Трактары. Які ўжо выглядае, як рымскі Калізей. То бок вельмі старым. Вось, напрыклад, асвятляльная мачта:

А вось і "туалет ціпа сарцір". З пункту гледжання невядомага мастака – гэта нейкае прам "БЛАГО". Ён так і напісаў чырвоным па чорным.

О спорт! Ты жизнь!

Мы ўсе ўжо прывыклі да ўсялякіх забарон у нашым жыцці. Таму: што там менавіта забаронена – зрэшты, ня вельмі істотна...

Рушымся да дому. Бачым напрыканцы тое, што так захапляла нас у дзяцінстве! А зараз гэтыя атракцыёны вядуць няроўны бой з сучаснымі гаджытамі. Пажадаем ім поспеху ў свяшчэннай вайне за дзіцячыя душы. Ну і дзякуй вялікі каруселям за наша шчаслівае дзяцінства. І да пабачэння...

1-першы

2021-03-11T10:42:22.419Z

вэлл.......