♡

Rocco Alvaro Accardi

2026-02-16T11:44:21.730Z

Fanfic arxiv💋:
ALESSIA RUSSO
POV (Qahramon tilidan)
"Rokko... buni yaxshi g‘oya ekanligiga aminmisan?"
"Senga hammasi joyida deb aytdim-ku," deb to‘ng‘illadi u, mashina kalitini barmog‘ida asabiy tarzda aylantirib.
"U yerda butun oilang yig‘ilgan va seni nima kutayotganidan xabaring ham yo‘q."
Men mashinada Rokkoga Uber chaqirib, uyga keta qolganim ma’qulligini tushuntirishga harakat qildim. Ammo u negadir men ham u bilan birga yuqoriga chiqishimni qat’iy talab qilardi.
U buning sababini aytmayotgan edi. Hatto oilasida nima bo‘layotganini o‘zi ham aniq bilmasdi. Shunday bo‘lsa-da, u mening ichkariga kirishimni juda-juda xohlardi.
"Buni gaplashib bo‘ldik," deb xo‘rsinib qo‘ydi u menga ko‘z tashlab. U darg‘azab emasdi, lekin bu suhbatdan charchagani aniq edi. Menimcha, vaziyatning noaniqligi uni qattiq tashvishga solayotgan edi.
Uning bor bilgani — kimdir jarohat olgani edi. Bo‘ldi. Boshqa hech narsa ma’lum emasdi

Menda bahslashishga imkon bo‘lmadi, chunki lift eshiklari jaranglab ochildi va bu mening ichki xavotirimni keskin oshirib yubordi.
Hammasi birvarakayiga yopirilib keldi — antiseptikning o‘tkir hidi, lyuminessent chiroqlarning yorug‘i, shoshilinch bo‘limdagi alg‘ov-dalg‘ov muhit va tinimsiz shovqin.
Men shifoxonalarni doim yomon ko‘rganman. Ammo Marko otib ketilganidan keyin ulardan ayniqsa nafratlanadigan bo‘lib qoldim.
Biz aynan mana shunday shifoxonada, atrofda hamshiralar yugurib yurgan, tartibsizlik va o‘sha yoqimsiz steril hid anqib turgan joyda ikki hafta o‘tkazgan edik.
Men u eng xavfsiz joyda ekanligiga ishongandim. Ular uni qutqara olishadi deb o‘ylagandim. Hatto u tuzalayotgandek tuyulgan edi — sekin bo‘lsa-da, lekin ishonch bilan.
Keyin esa u vafot etdi.
Men Rokkoning baland bo‘yli gavdasi ortidan, u meni go‘yo himoya qilib turgandek, xavotir bilan liftdan chiqdim.
Yagona istagim — ortimga o‘girilib, uyga qochib ketish edi. Lekin Rokko uchun vaziyatni yanada qiyinlashtirishni xohlamasdim. Shuning uchun o‘z instinktlarimni — bularning hammasi yomonlik bilan tugashini uqtirayotgan ichki ovozni bo‘g‘ishga harakat qildim

Atrof odam bilan to‘la edi — juda kichik joyga juda ko‘p odam va juda ko‘p his-tuyg‘ular siqib tiqilgandek edi.
Birinchi bo‘lib Kostani ko‘rdim. U har soniyada qo‘ng‘iroq kutayotgandek telefonini mahkam siqib olgandi. U u yoqdan-bu yoqqa borib kelar, lekin yaqin atrofdagi jigarrang sochli ayoldan uzoqlashmaslikka harakat qilardi.
Taxminimcha, bu uning rafiqasi Milli edi. U tirsaklarini tizzasiga tirab, boshini egib o‘tirardi, qora sochlari yuzini to‘sib turardi.
U yerda oilaga mutlaqo aloqasi yo‘qdek ko‘ringan, yolg‘iz o‘tirgan yosh ayol ham bor edi. Uning sochlari sarg‘ish, terisi esa Akkardilarnikiga qaraganda oqroq edi.
Hech kim uning yoniga o‘tirmagandi. U xonaning eng chekka burchagida qilt etmay o‘tirardi — qomati tik, qo‘llari qovushtirilgan, ko‘zlari esa bir nuqtaga qadalgan. Go‘yoki bir qadam jidillasa, butunlay parchalanib ketadigandek edi.
Deraza yonida yoshi kattaroq bir kishi telefonda past ovozda, ammo g‘azab bilan gaplashardi. Uning Rokkoning otasi ekanligini bilish uchun yaqinroq borish shart emasdi. Kosta ham, Rokko ham tashqi ko‘rinishidan unga juda o‘xshardi.
Eng uzoqdagi devorga suyanib turgan ayol ham ularga o‘xshardi. U taxminan Kosta va Rokko bilan tengdosh edi. Qo‘lida ro‘molchani mahkam siqqanicha, ko‘zlarini yerga qadab, lablarini tishlab turardi — go‘yo o‘zini zo‘rg‘a qo‘lga olib turgandek. Agar adashmasam, bu Rokkoning singlisi Riviera edi.
Egizaklar ham shu yerda edi — Aidan va Jovanni skameykada holsiz o‘tirishardi. Ular men ikki marta ko‘rgan o‘sha quvnoq va sergash odamlardan asar ham qolmagandi. Doimiy tabassum o‘rnini tushkunlik egallagan, vujudlari tarang, go‘yo hozir portlab ketadigandek edilar.
Rokko darhol Kostaning yoniga yugurib bordi va hammaning e’tiborini tortdi: "Nima bo‘lyapti?"
"Tristano hali ham operatsiyada," deb tushuntirdi Kosta, ovozi hayajondan bo‘g‘ilib va xirillab chiqdi. "Ular bilishmaydi, u yashab qoladimi yo..." Uning so‘zi tomog‘iga tiqildi, lekin nima demoqchiligini tushunish qiyin emasdi.
"Daria-chi?" — deb so‘radi Rokko.
Daria? Men uning kimligini bilmayman.
Bir necha soniya davomida hech kim javob bermadi.
Keyin Milli shifoxona shovqini orasida zo‘rg‘a eshitiladigan ovozda shivirladi:
"Daria vafot etdi."

Xonaga og‘ir sukunat cho‘kdi. Rokko qilt etmay, akasining ko‘zlariga tikilib qoldi. U hech narsa demadi, hatto qimirlamadi ham.
U qotib qolgandi. Uning yuz ifodasini ko‘rolmasdim, lekin his qilardimki, agar hozir yuzini ko‘rsam... bu yuragimni parchalab yuborgan bo‘lardi. Faqatgina qo‘li bilan yuzini silab, og‘ir tin olganidagina uning hissiyotlarini payqash mumkin edi.
Bir necha daqiqadan so‘ng sukunatni Riviera buzdi. U ko‘z yoshlarini artib, sekin o‘rnidan turdi. Ovozi titrar edi, lekin unda qat’iyat sezilardi.
"Men o‘ylab ko‘rdim," — deb gap boshladi u. "Marina... u men bilan Portugaliyaga qaytishi kerak. Men va Elena bilan yashaydi. Uning oilasi, uyi bo‘ladi—"
"Nima?" — Aidan birdan joyidan sapchip turdi, uning ovozi hayajondan bo‘g‘ilib chiqdi.
"Yo‘q," — dedi Jovanni ham uning ortidan keskin tarzda. "Aslo bo‘lishi mumkin emas."
Riviera go‘yo buni tushuntirib berishga majbur bo‘layotganiga ishonmayotgandek ularga hayron bo‘lib qaradi. "Unga barqarorlik kerak! Unga ona o‘rnini bosuvchi inson, oila kerak—"
"Uning oilasi bor!" — deb baqirdi Aidan, unga yaqinroq borib. "Uning biz borimiz!"
Men bu ikki yigitda bunday darajadagi g‘azab borligini hech qachon tasavvur qilmagan edim.
Jovannining ovozi bo‘g‘iq, yuzida esa og‘riq va g‘azab aks etgandi. "Biz uning akalarimiz. Sizlarga o‘xshab amakivachchasi emasmiz. Akalarimiz."
Kosta ular orasiga tushdi. U go‘yo portlashi mumkin bo‘lgan bo‘ronni tinchitmoqchi bo‘lgandek, qo‘llarini ko‘tarib turardi. "Hamma o‘zini bossin. Bu yerda janjal qilmaymiz."
Lekin Aidan hozir titrar, mushtlari gohi tugilib, gohi yozilardi.
"Uni olib ketolmaysan," — dedi u Rivieraga barmog‘ini bigiz qilib. "Uni boshqa joyda yaxshiroq yashaydi deb, o‘zingcha qaror chiqarolmaysan."
"U yerda haqiqatan ham yaxshiroq yashaydi!" — deb sanchildi Riviera, uning g‘azabi toshib chiqdi. "Atrofingga qara! Bu oila — bu xavfli! Bu zaharli muhit—"
Rokko birdan oldinga qadam tashladi, uning ovozi past va xatarli, ko‘zlari esa iztirobga to‘la edi: "Og‘zingga qarab gapir."

"Meni nohaq deya qol!" — Riviera ovozini ko'tarib baqirdi. "Seningcha, u bu yerda xavfsiz qoladimi? Bugun tunda bo'lgan voqealardan keyin-a?"
"Biz allaqachon hamma yaqinlarimizdan ayrildik!" — Jovanni ovozi titrab qichqirdi. "Onamdan ham, otamdan ham. Endi singlimizni ham olib ketishingga yo'l qo'ymaymiz."
"Dariya shuni xohlagan bo'lardi," — Rivieraning ohangida qat'iyat sezilardi, go'yo u egizaklarning fikri bilan qiziqmay, allaqachon bir qarorga kelib bo'lgandek edi.
Jovanni qattiq so'kinib, to'satdan uni tutib olmoqchi bo'lgandek oldinga tashlandi.
Kosta uni ko'ylagining orqasidan zo'rg'a ushlab, orqaga tortishga ulgurdi.
"Bizni bunga qodir emas deb o'ylayapsanmi?" — Aidan ham his-tuyg'ularini jilovlay olmay, unga qarab bir qadam bosdi. "Yosh bo'lganimiz uchun bizni ahmoq deb hisoblayapsanmi? Biz uni sendan ko'ra ko'proq yaxshi ko'ramiz!"
"Sizlar hali bolasizlar!" — Riviera ham bo'sh kelmay baqirdi. "Olti yoshli bolani tarbiyalay olmaysizlar!"
"U sening qizing emas!" — Jovanni o'kirdi. "U bizning singlimiz!"
Hamma yoqni quloqni qomatga keltiruvchi shovqin-suron — baqiriq-chaqiriq, bahslashish va bir-biriga qo'shilib ketgan ovozlar qopladi. Men instinktiv ravishda bu mojaroga aralashmaslikka harakat qilib, orqaga tislana boshladim

Kosta o'zining ham g'azabi qaynab, egizaklarni qo'pollik bilan orqaga itarib yubordi.
"Bu yerda emas dedim!" — dedi u tishlarini g'ijirlatib.
"Senga bo'ysunadigan joyim yo'q, la'nat bo'lsin!" — ana shundan keyin hamma yoq ostun-ustun bo'lib ketdi. Jovanni Kostani itarib yubordi, u esa borib Rokkoga urildi.
Rokko Kostani qo'llab-quvvatlash uchun oldinga qadam tashladi; u bir vaqtning o'zida ham egizaklarni tinchlantirishga urinarkan, ham o'zi ham janjalga qo'shilib ketdi — uning ham sabr kosasi to'lib borayotgan edi.
Rokko Aidanga yetib olib, uni orqaga tortmoqchi bo'ldi, lekin Aidan g'azab bilan uning qo'lini siltab tashladi.
Keyin nima bo'lganini aniq eslay olmayman. Kimdir nimadir dedi-yu, bu Jovannining butunlay jahlini chiqarib yubordi. U Rokkoni itarib yubordi va xuddi unga musht tushirmoqchidek qo'lini ko'tardi.
Ammo musht o'rniga, uning tirsagi to'satdan mening og'zimga kelib urildi.
Og'zimga issiq, metall ta'mini beruvchi qon sizib kirar ekan, qo'lim bilan yuzimni bosgancha ingrab yubordim.
"Cazzo (la'nat)," — deb to'ng'illadi kimdir. Balki Aidan, balki Kosta — ajrata olmadim

Ko'zlarimga yosh keldi, ularni to'xtatib qolishga ulgurmadim. Faqat og'riqdan emas, balki o'zimni hayotimdagi eng yomon vaziyatda ko'rib turganimdan ham shunday bo'ldi.

Tezda Rokko qarshimda paydo bo'ldi, uning tatuirovka chizilgan qo'llari go'yo menga tegmoqchidek ko'tarildi. So'ngra, tegishiga bir baxya qolganda, qo'llari havoda qotib qoldi.
Uning yuz ifodasi g'azabdan yonardi.
Keyin uning qora ko'zlari xona bo'ylab Jovanniga qadaldi.
"Seni la'nati ahmoq," — deya bo'kirdi Rokko, amakivachchasiga qarab yangi bir g'azab bilan qadam bosarkan.
Jovanni dahshatga tushgancha, darhol qo'llarini ko'tardi. "Men... men uni mo'ljallamagandim! Seni urmoqchi edim. Bu tasodif bo'ldi."
"Bu biror narsani o'zgartiradi deb o'ylaysanmi?" — deb qichqirdi Rokko. U mushtlarini shunday tugib olgan ediki, Jovannini devorga yopishtirib qo'ymaslik uchun bor irodasini ishga solayotgani ko'rinib turardi.
Jovannining rangi o'chib ketdi. Aidan ularning orasiga tushib, yo'lni to'sishga urindi. "Bu xato edi! Biz shunchaki bahslashayotgan edik. U buni ataylab qilmadi..."
"U bu iflosliklarga aloqador emas!" — deb baqirdi Rokko, barmog'i bilan Jovanniga g'azab bilan ishora qilib. "Sen unga qo'l tegizding, Jo! Shunchaki qutulib qolaman deb o'ylayapsanmi?!"
"Bo'ldi, yetar!" — Millining ovozi butun xonani teshib o'tib, hammani darhol jim qildi. U rangi o'chgan, lekin o'zini qo'lga olgan holda oldinga chiqdi.
"Buning hech qanday yordami tegmaydi," — dedi u keskin ohangda, uning yunoncha talaffuzi yaqqol sezilib turardi. "Marina hozir yolg'iz, Tristano o'lim bilan olishyapti, Dariya esa endi yo'q."
Oxirgi so'zni aytayotganda ovozi biroz titrab ketdi, lekin u o'zini yo'qotib qo'yishiga yo'l qo'ymadi.
"Sizlar bir-biringizni himoya qilishingiz kerak edi," — uning nigohi Kosta, egizaklar, Riviera va Rokkoga qadaldi. "Vaziyatni yanada og'irlashtirishni emas."
Hech kim e'tiroz bildirmadi. Hatto Rokko ham, garchi hali ham og'ir nafas olib, Jovanniga nafrat bilan tikilib turgan bo'lsa-da, jim qoldi

Milli ohista yonimga keldi, uning yuzidagi qat'iyat o'rnini yumshoqlik egalladi.
"Yur, qani," — deb pichirladi u tirsagimdan muloyimlik bilan tutib. "Keldik, shu labingni bir ko'rsatib olaylik."
Men ko'zlarimdan sizib chiqishga shay turgan yoshlarni to'xtatish uchun kiprik qoqib, bosh silkidim.
U meni koridor bo'ylab yetaklab ketarkan, ortimizda yana past ovozdagi g'o'ng'ir-g'o'ng'ir gaplar boshlanganini eshitdim — vaziyat hali ham tarang edi, lekin baqiriq-chaqiriqlar kamaygan.
Barmoqlarim orasidan sizib chiqayotgan qonning yopishqoq taftini his qilib, qo'limni labimga bosib borardim.
Biz topgan hamshira chaqqon, ammo mehribon ayol ekan. U "oilaviy dramalar" va "shifoxona xavfsizligi" haqida burni ostida g'uldirab, labimni jonni achitadigan darajadagi antiseptik bilan tozaladi.
Taxminimcha, u boyagina koridorda yuz bergan baqir-chaqirdan norozi edi. Va men uni ayblamayman.
Men ilgari hech qachon bunaqasini ko'rmaganman. Balki tez achchiqlanish Akkardilar oilasiga xos xususiyatdir? Chunki boyagi holat juda shiddatli edi.
"Tishlar sinmagan," — dedi hamshira ehtiyotkorlik bilan tekshirib bo'lgach, jilmayib. "Shunchaki labing yorilgan. Baxting bor ekan, bundan ham yomon bo'lishi mumkin edi."
Baxt? Ha, hozir o'zimni baxtli his qilayotganim yo'q edi.
Hamshira uzoqlashgach, Milli qarshimda cho'kkalab o'tirdi va menga toza salfetka uzatib, mayin jilmaydi.
"Yaxshimisan?"
Men bosh chayqadim, ovozimni chiqarishga qiynalardim. "Biz birga emasmiz yoki shunga o'xshash biror narsa... Lekin shunda ham, Rokkoning oilasi bilan uchrashishni hech ham bunday tasavvur qilmagandim."
Milli kulib yubordi va boshini silkitdi.
"Seningcha, bu hali yomonmi?" — deb so'radi u menga qarab jilmayarkan. "Ularni mast holda uchratganingni va keyin ular bilan tortishib qolganingni tasavvur qilib ko'r."
"Nima?" — dedim labimga salfetka bosib, hayron bo'lib.
"Sì (ha)," — u bosh silkidi. Uning yunoncha talaffuz bilan tabiiy ravishda italyancha so'zni ishlatishi meni jilmayishga majbur qildi. "Bu mening 25 yoshga to'lgan tug'ilgan kunim edi. Bir oz ichib olgandim, bilasan-ku, tug'ilgan kunim bo'lgani uchun."
Men tushungandek bosh silkidim. Qaysi qiz tug'ilgan kunida mast bo'lmaydi deysiz?
"Toza havodan nafas olish uchun tashqariga chiqqanimda, Kosta, Rokko va Tristanoga duch kelib qolganman," — u o'sha voqeani eslarkan, ko'zlari biroz xayolchan bo'lib qoldi

Bunga sabab, ehtimol, hozirgina jarrohlik amaliyotiga kiritilgan Tristanoning ismi tilga olingani bo'lishi ham mumkin edi. "Ularning shoshilinch ishlari bor edi. O'zing ham ko'rding, ularning jahli juda tez. Endi tasavvur qil: ular muhim uchrashuvga oshiqayotgan bir paytda, mast qiz yo'llarini to'sib tursa... Bu yaxshilik bilan tugamagan."
Menda savollar qalashib yotgan edi, lekin ularni bermaslikka qaror qildim. Birinchidan, u bilan endigina tanishganim uchun ular o'rtasidagi janjal tafsilotlarini surishtirish menga emas edi.
Ikkinchidan, g'iybat qilish uchun labim juda qattiq og'riyotgan edi.
"Xullas, ular ketishdi, men esa avvalgidan ancha o'zimga kelgan holda tug'ilgan kunimga qaytdim, lekin baribir qaytadan ichib, mast bo'lishga ahd qilgandim."
"Xo'sh, unda qanday qilib Kostaga turmushga chiqding? Axir birinchi uchrashuvdayoq urishib qolgan ekansizlar-ku."
"Ha... biz bir necha hafta o'tgach yana uchrashdik. U meni tanib qolgach, o'sha kungi qo'pol muomalasi uchun uzr so'radi," — u hafsalasi pir bo'lgandek bosh chayqadi. — "Idiota (ahmoq)."
Men qaltiroq kulgi aralash labimni yana bir bor artdim. Kutish zaliga qaytishimizdan oldin bir necha daqiqa jim o'tirdik.
Zalga yetib kelganimizda, shifoxona havosi yanada og'irlashgandek tuyuldi. Endi hamma boshqacha — holdan toygan ko'rinardi.

Ular shunchaki atrofda o'tirishar, eshitishdan qo'rqayotganlari — Tristano haqidagi xabarlarni kutishardi.
Men ostonaga yaqin joyda to'xtab qoldim; yorilgan labim hamon lof-lof urib og'riyoqar, o'zimni bu yerga butunlay begona his qilayotganimni va ichki qiyinchiliklarimni yashira olmayotganimni sezaridim.
Xayolimda nima qilishni — qolishni yoki ketishni muhokama qilardim.
Shu payt koridorda liftning "ding" etgan ovozi eshitildi. Go'yo oltinchi tuyg'usi borga o'xshab, hamma birdek kutish zali eshigiga o'girildi.
Bir necha soniyadan so'ng, hamshira ostonadan nogironlar aravachasini itarib olib kirdi. Unda kichkina qizcha o'tirar, go'yo shu harakat uni tinchlantirayotgandek, mitti oyoqchalarini ohista silkitib borardi.
Bu Marina edi.
Uning yuzi qurigan ko'z yoshlardan dog'-dog' bo'lib ketgan, yuzida esa qip-qizil shilingan iz bor edi. Kichkina qo'llari aravacha suyanchig'ini shunchalik qattiq siqib olganidiki, barmoq bo'g'imlari oqarib ketgandi.
U xona bo'ylab alanglar ekan, shishgan yashil ko'zlari uning naqadar ruhan ezilganini ko'rsatib turardi.
Ammo keyin u Rokkoni ko'rib qoldi

U bor kuchi bilan yugurib borib, o'zini to'g'ri Rokkoning quchog'iga otdi.
Rokko uni tutib olish uchun o'z vaqtida tiz cho'kdi va qo'llari bilan uni mahkam bag'riga bosdi.
"Hammasi joyida, cucciola (kichkintoyim)," — deb pichirladi u bo'g'iq ovozda. — "Men shu yerdaman."
Marina qo'yib yuborishdan qo'rqqandek uning bo'ynidan mahkam quchoqlab, yelkasiga bosh qo'ygancha o'ksib-o'ksib yig'lardi.
"Oyim vafot etdi," — deb aytdi u hiqichoq aralash o'pkasi to'lib.
"Bilaman, jonim," — dedi Rokko uni ohista tebratib.
"Men juda qo'rqdim," — deb ingradi u, mitti mushtchalari bilan uning ko'ylagini mahkam siqib. — "Mashina... u juda shovqin edi. Hamma yoq qon edi, oyim esa baqirdi..."
Rokko ko'zlarini yumdi; u go'yo shu xotiralarni qizchaning xayolidan siqib chiqarib tashlamoqchi bo'lgandek, uni yanada mahkamroq bag'riga bosdi.
"Hozir sen xavfsizsan," — deb pichirladi u. — "Qasamyod qilaman, sen xavfsizsan, jonim."
Qizcha so'zlarni aytish jismonan azob berayotgandek, havo yetishmay hansirab yig'lashda davom etardi.
"Men uni uyg'otishga harakat qildim," — deb yig'ladi u uning ko'kragiga bosh qo'yib. — "Lekin u uyg'onmadi

Bir soniya o'tar-o'tmas egizaklar ham yetib kelishdi: Aidan Rokkoning yoniga cho'kkalab, qo'li bilan Marinaning orqasidan quchoqladi, Jovanni esa qizchaning ikkinchi tomoniga o'tirib, uning tartibsiz sochlarini ko'zlaridan chetga surdi.
"Xavotir olma, Rina," — deb pichirladi Aidan.
"Biz endi shu yerdamiz," — deya qo'shib qo'ydi Jovanni bo'g'iq ovozda. — "Hech qayerga ketmaymiz."
Marina ko'zyoshga to'la yuzini ularga burdi va Aidanining bag'riga o'zini otish uchun bir lahzaga Rokkoni qo'yib yubordi.
Aidan uni darhol tutib oldi va ko'kragiga bosgancha, qulog'iga men eshitolmaydigan gaplarni pichirlay boshladi.
Keyin u Jovannini quchoqladi. Jovanni birozdan so'ng qizchani o'zidan uzoqlashtirib, peshonasini uning peshonasiga tiradi. "Seni yaxshi ko'raman, Rina. Biz hech qayerga ketmaymiz."
Marina burnini tortib, qo'lining orqasi bilan yuzini artdi va xuddi kimga ko'proq muhtojligini hal qila olmayotgandek, yana ortiga burilib, o'zini Rokkoning quchog'iga otdi.
Aynan o'sha paytda men buni ko'rdim: Rokkoning yuz ifodasi — bor-yo'g'i bir soniyaga — o'zgarib, azobdan burishib ketdi. U lablarini Marinaning sochlariga bosib, ko'zlarini mahkam yumib oldi

ROKKO ALVARO AKKARDI NING NIGOXI (POV)
Men bu oilani himoya qilishim kerak edi. Lekin akamni o'qqa tutishganda, Dariya o'ldirilganda, men la'nati Alessiya bilan o'pishish bilan band edim.
Mening o'rnimda bo'lishi kerak edi. Agar kimdir o'q yeyishi kerak bo'lsa, u men bo'lishim kerak edi.
Ularga men kerak emasdim. Hech kimga mening keragim yo'q edi, hech bo'lmaganda Tristanoga muhtoj bo'lganchalik emas.
Tristano bizni birlashtirib turardi. U Kosta urush chiqarmasdan gapiga quloq soladigan yagona odam edi. Egizaklarni ahmoqdek emas, balki odamdek his qilishiga sababchi bo'ladigan inson edi — xo'sh, avval ularni bir oz ahmoqdek his qildirib, keyin ko'nglini ko'tarardi.
Milli tushkunlikka botganida uni jilmaytira oladigan, Rivierani ovozini ko'tarmasdan xavfli qarorlardan qaytara oladigan yagona inson u edi.
Men esa qayerda edim? La'nati omborxonada Alessiyaning og'ziga tilimni tiqib yotgan edim.
Men zarbalarni o'ziga oladigan odam bo'lishim kerak edi. Qalqon. Omadsiz. Boshqalar majbur bo'lmasligi uchun hamma iflos ishlarni bajaradigan odam.
Lekin men u yerda emasdim.
Tristano yordam so'rab baqirganida, ehtimol, men u yerda emasdim. U kimdir tomon qo'l cho'zganida. Marina qichqirganida. Dariya esa...
La'nat

Marinaning mitti qo'llari hamon bo'ynimga mahkam yopishgan edi. Men uni ehtiyotkorlik bilan quchog'imda to'g'rilab oldim va Kosta yaqinroq kelganida, qizchaning boshidan o'pib qo'ydim.
"Nima bo'lganini ayt," — dedim ohista. O'zimni uzoq vaqt davomida qo'lga olishga harakat qilganimdan ovozim bo'g'ilib chiqdi

Kosta bir zum Marinaga, so‘ngra boshqalarga ko‘z tashladi. Hech kim bizni eshitmayotgan edi — nazarimda, hamma o‘z xayollari bilan ovora bo‘lib qolgandi.
"Ular Riviera va Elenani aeroportdan olib kelishgani ketishayotgan edi," — dedi Kosta ohista, uning nigohi Marinaga qadalgan, qizcha esa bo‘shliqqa termulib o‘tirardi. — "Dariya, Tristano va Marina. Ular manzilga yetib borishmadi."
U qo‘lini uzatib, qizchaning yuzini siladi; u oilamiz a’zosining o‘limiga sabab bo‘lgan va akamizning hayotini xavf ostiga qo‘ygan voqealarni shunchalik mayin ovozda gapirardiki, eshitgan odam buni dahshatli qotillik haqida deb o‘ylamasdi.
"Ularning mashinasini yo‘ldan siqib chiqarishgan. Soqchilarning hammasi o‘ldirilgan," — Kosta Marina eshitmasligi uchun pichirlab davom etdi. — "Dariya va Tristanoni otib tashlashgan — bir necha marta. Ularni mashinadan sudrab tushirishgan, Marinani esa orqa o'rindiqda qoldirishgan."
Men ko'zlarimni yumdim, ichimni g'azab va ojizlik tuyg'usi qopladi. Hatto Kosta ham davom etishdan oldin bir muddat to'xtab qoldi.
"Buni kim qilganini hali bilmaymiz. Bu har kim bo'lishi mumkin — chexlar, albanlar. Balki yangi birontasi chiqqandir. Lekin..." — uning ovozi titrab ketdi, go'yo o'zini qo'lga olish uchun bor kuchini sarflayotgandek edi. — "Vaziyat yomon, Rokko. Juda ham yomon."

Men bir marta bosh silkidim va o‘zimni nafas olishga majbur qildim. Marina hayoti menga bog‘liqdek mahkam yopishib turgan bir paytda, o‘zimni yo‘qotib qo‘ymaslikka harakat qildim.
"Tristano-chi?" — so‘zlarni zo‘rg‘a tilimga chiqardim. Kosta ikkilanib qoldi. U hali gapirmasidan, ko‘zlari hamma narsani aytib bo‘lgandi.
"Ahvoli og‘ir. Ular harakat qilishyapti, lekin... yashab ketadimi-yo‘qmi, bilishmaydi."
Shu lahzada ko‘z oldimdan Tristanosiz hayot — xuddi kadrlar kabi o‘ta boshladi. Kosta bilan birga mening eng yaqin do‘stim bo‘lgan akamsiz hayot.
Bu tasvirlar xayolimga kelishi bilan, ularni darhol quvib yubordim. Chunki hozir vahimaga tushadigan vaqt emas edi. Meni parchalab tashlash bilan tahdid qilayotgan qo‘rquv va hissiyotlar bo‘roniga taslim bo‘ladigan payt emasdi.
Usiz dunyo qanday ko‘rinishini his qilmagunimcha, unga naqadar muhtojligimni anglamagan ekanman.
Uchalamiz ham hayotimiz davomida ko‘p marta o‘q yeganmiz, pichoqlanganmiz va kaltaklanganmiz. Lekin hech qachon bunday bo‘lmagan edi.
O‘lim hech qachon bu qadar yaqin kelmagandi.
Atrofdagi hamma narsa chayqalib ketgandek bo‘ldi, ko‘nglim aynib, boshim aylandi. O‘zimni qo‘lga olish uchun yuzimni Marinaning sochlari orasiga yashirdim.

Men bu yerga kelganimdan beri Ayvi yig‘lamadi. Biror marta ham. U baqirmadi, bahslashmadi, hatto gapirmadi ham. Va bu meni hamma narsadan ham ko‘ra ko‘proq dahshatga solayotgan edi.
G‘am-g‘ussa unga biz kabi ta’sir qilmadi. U shunchaki... muzlab qoldi. Go‘yo tanasi his qilish juda xavfli degan qarorga kelgandek edi.
Hatto Jovanni ham hozir jim edi. Hech qachon gapdan to‘xtamaydigan odamning bunday jimjitligi o‘z-o‘zidan motamdek tuyulardi.
Hech birimiz buni tilimizga chiqarmasdik, lekin qo‘rquv o‘sha yerda edi. Buni hamma bilardi.
Biz haqiqatan ham Tristanoni yo‘qotib qo‘yishimiz mumkin edi.
Eshik yonida harakat sezildi va yoshgina ayol shifokor ko‘rindi; uning tibbiy kiyimidagi qora-to‘q qizil dog‘larni ko‘rib, ko‘nglim aynib ketdi.
Hamma birdek unga tikildi, hatto Marina ham ko‘zyoshga botgan yuzini yelkamdan ko'tardi.
Shifokor tomog‘ini qirdi, uning ovozi professional, ammo muloyim edi. "Tristano Akkardi jarrohlik amaliyotidan chiqdi."
Xonada bir lahzalik umid uchquni miltilladi, ammo shifokor gapida davom etishi bilan u so‘ndi

Uning ahvoli juda og'ir. Biz qo'limizdan kelgan barcha ishni qildik, lekin... o'zingizni har qanday vaziyatga tayyorlang. Oilasi kirib, u bilan xayrlashib chiqqani ma'qul."
Xonani birinchi bo'lib qichqiriq yoki yig'i emas, balki sukunat egalladi — hatto igna tushsa eshitiladigan darajadagi sukunat. Bir necha soniya davomida biz uning nima deganini idrok eta olmayotgandek, shunchaki unga tikilib qoldik.
Marina past ovozda, tushunarsiz bir tovush chiqardi va men uni yanada mahkamroq bag'rimga bosdim; atrofimizdagi kattalarning qanday parchalnib ketayotganini u eshitishini xohlamasdim.
Rivieradan chiqqan ovoz butun umr xotiramga muhrlanib qoladi — bu men qayta eshitishni hech qachon istamaydigan ovoz edi. Go'yo uning ichidan nimadir sug'urib olingandek edi. O'z egizagi bilan xayrlashishga majbur bo'lish... uning qanday azob chekayotganini tasavvur ham qilolmasdim.
Faqatgina Milli o'zini qo'lga olishga muvaffaq bo'ldi va Riviera yig'idan polga yiqilib tushmasligi uchun uni o'z vaqtida tutib qoldi.
Kosta boshini egdi, ko'zlaridan bir necha tomchi yosh sizib chiqdi va u ularni shartta artib tashladi.
Egizaklar esa jim qolishdi. Lekin men ularning nimalarni his qilayotganini aniq bilardim. Tristano ular uchun xuddi o'z akalaridek edi.

Lekin u mening akam edi. Men esa... men...
Tomog‘imga qadalgan achchiq o‘ksikni ichimga yutdim va instinktiv ravishda Alessiyani qidirdim.
Shu lahzada u menga juda kerak edi. Milli Rivierani mahkam quchoqlab, so‘ng Kostaga tasalli berayotgan bir paytda. Otam qayerdandir kuch topib, egizaklarni bag‘riga bosayotganida. Marina menga mahkam yopishib turganida.
Men ortimga o‘girildim, bor-yo‘g‘i bir soniyaga bo‘lsa-da, uni ko‘rgim keldi. Lekin u boya suyanib turgan devor bo‘sh edi.
Go‘yo u bu yerda hech qachon bo‘lmagandek.
U oxirgi marta men ko‘rgan joyda, devorga suyanib turmagan edi. Milli yonida ham, eshik oldida ham yo‘q edi. U ketib qolibdi. Orqamdan sovuq va ko‘ngilni xira qiluvchi bir his o‘rmalab o‘tdi.
U ketdi.
Albatta ketadi-da.
Xayolimda uning xona chetida qandaydir noqulay ahvolda turgani jonlandi. Qo‘llarini yoniga mahkam qisib olgan, labi qonayotgan edi. U qimirlamay turar, men Marinani bag‘rimga bosib turganimni xuddi guvoh bo‘lishga haqqi yo‘q shaxsiy bir lahzadek kuzatardi.
Men uni mana shu dahshatli tushning ichiga sudrab kirdim. O‘zi xohlamagan bo‘lsa-da, uni ichkariga kirishga majbur qildim

Unga uzr so‘ramoqchi edim. Uni bularning ichiga sudrab kirishni yoki unga shikast yetishini xohlamaganimni aytmoqchi edim. Qolishiga muhtojligimni aytmoqchi edim. Lekin men la’nat bo‘lgur juda kechikkan edim.
Marinani ko‘kragimga mahkamroq bosib, sochlari orasiga foydasiz pichirlar bilan uning titrog‘ini bosishga harakat qildim. Men bunday ishlarda — bolalarni tinchlantirish yoki yupatishda usta emasdim. Bu mening tabiatimda yo‘q edi.
Shifokor go‘yo yuzlab oilalarning mana shunday parchalanishiga guvoh bo‘lgandek, yuzida hech qanday ifodasiz kutib turardi.
Ayviga qaradim, lekin u go‘yo bu yerda yo‘qdek tutardi o‘zini. Shifokor kirib kelganida hatto qilt etmadi. Bosh ko‘tarmadi. Birinchi bo‘lib kirishni so‘ramadi. U shunchaki o‘tirar, uning qayg‘usi hech kim hatlab o‘tolmaydigan devorga aylangan edi.
"Navbatma-navbat kiramiz," — dedi nihoyat Kosta xona bo‘ylab ko‘z yugurtirib. Uning nigohi Ayviga tushdi, lekin qiz munosabat bildirmadi. Shuning uchun u otamizga qaradi. "Ota, siz birinchi bo‘lib kiring."
"Yo‘q," — dedi otamiz butun tun davomida birinchi marta tilga kirib. Uning ovozi juda past, ammo cheksiz azobga to‘la edi.

Brother's boyfriend

2026-02-15T14:47:43.319Z

Fanfic arxiv💋:
Kemeron
Agar Itanning bunchalik jahli chiqmaganida, Meddi Markning mashinasiga o'tirganida, ehtimol, men uni olqishlagan bo'lardim. Bu eng aqlli qaror edi deb o'ylamayman, lekin u ko'ngil ochishga loyiq. Men uni ko'p yillardan beri bunday holatda ko'rmaganman.
Birinchi kursimdan oldingi yozda, ularning oilasi bilan Mertl-Bichga (Myrtle Beach) borganimizda, Meddi bizni yashirincha ko'chaga chiqishga ko'ndirmoqchi bo'lgan edi. Bu u yerdagi oxirgi kechamiz edi, Itan esa sohildagi uzoq kundan keyin allaqachon uxlab qolgandi. Men buni xohlamaganman, u paytlarda juda qo'rqoq edim, lekin Meddi yolvorib so'rardi. U qayergadir qochib ketishni juda-juda istayotgan edi.
Sohilga yashirincha chiqayotganimizda, bu qanchalik noto'g'ri ekanligi haqida o'ylaganim esimda. Aynan nima qilishni xohlashi haqida gaplashganimizda, u hatto bir qarorga kela olmagandi. U shunchaki hayotida birinchi marta qandaydir noto'g'ri ish qilganidan hayajonda edi.
Biz o'sha sohilda tong saharigacha soatlab gaplashib o'tirdik va o'sha safardan keyin, nazarimda, oramizdagi munosabatlar o'zgardi. Biz ulg'ayayotgan edik va men uni o'z singlimdek ko'rish o'rniga, boshqacha nazar bilan qaray boshladim. Aynan nima bo'lganini bilmayman, lekin bu meni qattiq qo'rqitib yuborgandi.
Shu sababli uni o'zimdan uzoqlashtirdimmi?
Markning "Mustang"i yo'lda tezlik bilan ko'zdan g'oyib bo'lar ekan, yuzimdagi tabassumni sira o'chira olmayapman. Men aynan shu Meddini sog'ingan edim. O'sha kecha sohilda bo'lgan qizning aynan o'zini.
— Men uni o'ldirib qo'yaman, — dedi Itan g'azab bilan. — Dushanba kungi mashg'ulotni kutsin. Shunchaki kutsin.
— hoy, biroz bosil. U ahmoqlik qilmaydi. Bu Meddi-ku. U shunchaki vaqtichog'lik qilyapti.
— Mashg'ulotda uning nima deganini eshitmadingmi? — deb so'radi u va bu haqda o'ylab, piching bilan kuldi. — Yo'q, eshitmading, chunki sen Xudo biladi nima sababdan erta ketib qolganding.
Men hiringladim.
Mishel.
Va ha, u mashg'ulotdan erta ketishga arziydigan qiz edi.
— Jirkanch, — deb gap boshladi u. — Xullas, u butun dam olish kunlari hech kim bilan birga bo'lmaganini va bu vaziyatni Kelsining bazmida tuzatmoqchi ekanligini tushuntirayotgan edi.
To'satdan men ham Itanning g'azabini his qila boshladim, butun vujudim taranglashdi.
— Ikki karra ikkini hisoblab ko'r, — deb to'ng'illadi Itan. — Agar u singlimga barmog'ining uchini tekkizsa, senga aytyapman, u keyingi o'yinda maydonga tusha olmaydi

Lana't.
Nega bunchalik g‘azabdaman? Oxirgi paytlarda u haqida ba’zi o‘ylarga borayotganimni bilaman, lekin Mishel, Seydi, Kelsi yoki men birga bo‘lgan boshqa birorta qizga nisbatan bunday narsani his qilmaganman. Balki u Itanning singlisi bo‘lgani uchundir? Men u bilan birga o‘sib-ulg‘ayganman. Men ham xuddi akasidek uni himoya qilishni istayapman, shunday emasmi?
Og‘ir xo‘rsinib, Itanning ortidan mashinasiga ergashdim. U telefoniga tikilib, ishonchsizlik bilan bosh chayqayotganini ko‘rdim. "Nima gap?" — deb so‘radim birdaniga. "U yaxshimi?"
U menga bir soniya shubha bilan qarab turdi-da, nihoyat javob berdi: "Hech gap yo‘q. Mayya u haqida xavotir olmasligimizni, o‘zi qarab turishini aytdi".
"Ha," — deb yengil tin oldim va o‘zim ham sezmagan holda o‘rindiqqa suyandim.
Menga nima bo‘lyapti o‘zi?
"Uyingga ketasanmi yoki..." Itan esnab, peshonasini rulga qo‘ydi. "Bazmga borishga xohishim qolmadi. Mark hammasini rasvo qildi".
Yelka qisdim. "Sizlarnikida qolsam kerak".
U boshqa birorta ham so‘z demasdan mashinani yo‘lga burdi, barmoqlari rulni har qachongidan ham qattiqroq siqib turardi

Itan uyga qaytganimizda, soat birlar atrofida uxlab qoldi, lekin Meddining hali ham ko‘chada ekanligi meni uyg‘oq o‘tirishga majbur qildi.
Uning boshiga biror ko‘ngilsizlik tushishi mumkinligini o‘ylab, uxlay olmadim. Mayya u bilan birga ekanligini bilsam-da, baribir ko‘nglim joyiga tushmadi. Hayolimdan turli o‘ylar to‘xtovsiz o‘tardi. U qayerda, kim bilan ekanligi haqida o‘ylayverdim...
U hali ham mastmikin?
Nihoyat, soat uchlar atrofida old eshik sekin ochildi va uyga faqat Meddining o‘zi kirib keldi; boyagi baland poshnali poyabzallarini qo‘lida ushlab olgandi.
Itan o‘z xonasida edi, men esa bu yerda qolganimda doim mehmonxonada uxlardim, shuning uchun u meni ko‘rib hayron bo‘lmadi. "Seni hali uyg‘oq deb o‘ylamagandim", — deb to‘ng‘illadi u charchagan ohangda va esnab oshxonaga yo‘l oldi.
Men o‘rnimdan turib, uning ortidan bordim va suv idishini olib, peshtaxta ustiga qo‘yishini kuzatdim. Uning pardozi biroz surkalib ketgan, ammo shunga qaramay u juda jozibali ko‘rinardi.
"Qanday o‘tdi?" — deb so‘radim, o‘zimni juda qiziqayotgandek ko‘rsatmaslikka harakat qilib.
U yelka qisdi va tirsaklarini peshtaxtaga tirab, oldinga egildi.
"Yomon emas... shunchaki normal. Mark jirkanch edi, lekin hammasi joyida", — dedi u

— U biror nima qilishga urindimi? — dedim tishlarim orasidan g‘azab bilan.
U hayron bo‘lib qoshlarini chimirdi, so‘ng yuzida nim tabassum paydo bo‘ldi.
— Agar uringan bo‘lsa-chi? — deb so‘radi u.
Oshxonada hozir juda jim-jit, faqat pechka ustidagi kichik chiroqqina yonib turibdi. Boyagi tuyg‘u yana oramizda keza boshladi va men o‘zimni ortga chekinishga majbur qilib, qo‘llarimni bar kursisiga tiradim. Oramizda to‘siq bo‘lishi uchun o‘zimni tom ma’noda majburladim.
— Buning ahamiyati yo‘q, — dedim, lekin bu gapim rost yoki yolg‘onligini o‘zim ham bilmasdim. — Itanning jahli juda chiqqan edi, ishonchim komilki, u buni bilishni xohlaydi.
U bosh irg‘adi.
— Mayli. Unda ertalab unga aytib beraman.
Meni so‘zsiz qoldirib, u suv idishini oldi va zinapoyaga qarab yurdi, lekin men uni to‘xtatish uchun bilagidan tutib qoldim. U avval qo‘limga, so‘ng menga qaradi va og‘ir yutindi.
— Bugun yana o‘sha "tavakkalchi" Meddini ko‘rish yoqimli bo‘ldi, — dedim unga. U nima deyishni bilmay qoldi. — Men o‘sha qizni sog‘ingandim. Mertl-Bich (Myrtle Beach) safaridagi o‘sha qizni.
— Sen buni eslaysanmi? — U hayratda qolgandek ko‘rindi.
Buni unutishning aslo iloji yo‘q edi

Albatta, axir bu unchalik ham ancha oldin bo‘lmagandi-ku," — deb kuldim, lekin uning yuzi jiddiylashganini, hatto g‘amgin tortganini ko‘rib to‘xtadim.
"Go‘yo shundaydek tuyuladi," — deb pichirladi u. Ehtimol, hali ham qonida alkogol borligi sabablidir, nigohi yana meniki bilan to‘qnashdi va unda to'satdan paydo bo'lgan ishonch namoyon bo'ldi. "Men o‘sha Pokemon kartalarini yig‘ib yuradigan aqlli (nerd) bolani sog‘indim. Maktabning yuqori sinflarigacha bo‘lgan o‘sha bolani."
Bu fikr meni mayin tabassum qilishga majbur qildi. Onam vafot etishidan oldingi o‘zimni. Otam hayotdan, mendan bunchalik qattiq g‘azablanishidan oldingi o‘zimni.
"Men ham uni sog‘indim," — deb yuborganimni o‘zim ham sezmay qoldim va qo‘lim hali ham uning bilagida ekanligini angladim. Biroq uni tortib olishga harakat qilmadim.
"O‘ylashimcha, u hali ham sening ichingda," — dedi u, mening g'amgin bo'lib qolganimni sezgandek.
"Shunaqami?" — deb so‘radim va beixtiyor bosh barmog‘im bilan uning bilagini siladim. "Bunga seni nima ishontiryapti?"
"Chunki men hozir aynan o‘sha bola bilan gaplashyapman," — u ohista kulib, mening hamon uning bilagida aylanma harakatlar qilayotgan bosh barmog‘imga qaradi. "Siz bilan gaplashishni sog‘indim. Nima bo‘lganini yoki nima o‘zgarganini ham bilmayman..."
"Men o‘zgardim," — deb uni ishontirdim. "Sening bunga hech qanday aloqang yo‘q. Onam haqida bilasan va otamning qanday bo‘lib qolganini ham..."

— Ablax bo‘lib qolganini... — deb gapimni yakunladi u.
— Aynan shunday. Hammasi sodir bo‘lganidan keyin men shunchaki hamma bilan aloqani uzdim va afsuski, sen ham ular qatorida eding. Buning uchun juda uzr so‘rayman, Meds. Sen bunga loyiq emasding. Rostini aytsam, sen mening ikkala holatimda ham doim ichimdagi eng yaxshi jihatlarni ko‘ra olgan yagona insonlardan biri bo‘lgansan.
Meddi bilan tuyg‘ularim haqida gaplashish juda oson. O‘sha tunda, sohildagi voqeadan keyin unga nisbatan ichimda g‘ubor paydo bo‘lgandi, barchasiga sabab — unga nisbatan chindan ham his-tuyg‘ularim borligini anglab yetganim edi. Unga tikilib turib, buni tushunib yetdim. Men aynan shu sababli o‘zimni uzoqlashtirgan ekanman, demak, bu uning aybi emasdi. U do‘stligimizni buzish uchun hech qanday xato ish qilmagan. Barchasiga men aybdor edim.
Men shunchaki qo‘rqib ketgandim.
— Bu endi meni boshqa "zerikarli" deb atamasligingni anglatadimi? — deb hazillashdi u. — Biz chindan ham yana do‘st bo‘lamizmi?
— Zerikarli degan gapim bo‘yicha va’da berolmayman, — deb hazil qildim. — Lekin do‘stlik masalasiga roziman.
— Kelishdik. — U iljaydi. Uning yuzidagi bu tabassum menga juda yoqadi. Bu tabassumni har kuni ko‘rishni istab qolaman.
Biz yana bir necha soniya jim qoldik, oramizdagi kuchli hayajon va taranglik meni butunlay chulg‘ab oldi. Qo‘limni uning bilagidan tortib oldim va boshimning orqasini qashib qo‘ydim.

— Biz uxlashimiz kerak shekilli, — dedim oxiri, garchi butun vujudim bilan u bilan tonggacha avvalgidek gaplashib o‘tirishni xohlayotgan bo‘lsam-da.
— Ha, shunday qilsak kerak, — u rozi bo‘ldi, lekin u mendan uzoqlasha boshlaganda, men yana boyagi savolimni berdim. Bugun tunda uxlay olamanmi yoki yo‘qmi, shuni bilishim kerak edi.
— U biror nima qilishga urindimi? — deb so‘radim.
Uning yuzida yana sekin tabassum yoyildi va shu lahzada u mening u bilan noz-karashma qilayotganimni tushunib yetganini angladim. To‘satdan Itan kecha Mayya haqida nima demoqchi bo‘lganini tushungandek bo‘ldim.
Mening Meddi bilan biror nima boshlashga haqqim yo‘q, buni qanchalik xohlamayin. Men jiddiy munosabatlar uchun yaralmaganman. Hech qachon unday bo‘lmagan. Men ruhan charchagan insonman va Meddi bilan bog‘lanish uni ham o‘zim bilan birga tubsizlikka tortishdan boshqa narsa emas. Uni xafa qilishni xohlamayman. Buning ustiga, agar u bilan biror nima boshlasam, uni to‘xtata olmasligimdan qo‘rqaman. U men uchun xavfli va u menga qanchalik ta’sir qilayotganini o‘zi ham bilmaydi.
— Urindi, — deb tan oldi u, butun vujudim muzlab qoldi, — lekin men uni to‘xtatdim.
Undan nega deb so‘ramoqchi bo‘ldim, lekin javobini o‘zim bilgandek edim. U menga shu paytgacha hech qachon qaramagan nigoh bilan boqib turardi. Xuddi bazmdagi nigohdek. Meni butunlay hayoldan ozdiradigan nigoh.
— Yaxshi, — dedim-u, biror bir afsuslanarli ish qilib qo‘ymaslik uchun oshxonadan chiqib ketdim

Rocco Alvaro Accardi

2026-02-15T12:41:40.509Z

Rocco Alvaro accardi

7-qism

Rocco Alvaro Accardi
Ertalabki yorug‘lik yupqa pardalar orasidan xonaga tushardi.
Men iliq holda uyg‘ondim, tanam og‘ir, boshim esa ichilgan spirtli ichimlik va kecha nima bo‘lganini aniq eslay olmasligim sababli biroz xiralashgan edi.
So‘ng yonimga qaradim.
Va u shu yerda edi.
Alessia Russo mening karavotimda. U qorniga yonboshlab uxlayotgan, nafasi sokin, og‘zi biroz ochiq edi. Uch yil davom etgan qarshilikdan keyin ham u juda tinch va osoyishta ko‘rinardi.
Men asta o‘tirib, yuzimni qo‘lim bilan ishqaladim. Uch yil davomida davom etgan hazil-aralash yaqinlashuvlar, sinovlar… va endi u mening yonimda xuddi bu tabiiy holdek uxlab yotardi. Go‘yo u shu yerga tegishlidek

U men o‘ylaganimdan ko‘ra ancha qiyin zabt etiladigan inson edi.
U bilan uch yil oldin ofisida ilk bor uchrashganimda, baribir bir kun kelib yaqinlashishimizni bilgan edim. Eshigidan kirgan onimdayoq uning bir payt kelib himoyasini tushirishini sezgandim.
Barcha odatiy belgilar bor edi:
U ish stoli ortidan menga katta-katta ko‘zlar bilan qaradi, lablari nima deyishni bilmay qolgandek biroz ochildi. Men jilmayib, o‘zimni tanishtirganimda, yonoqlari qizarib ketdi.
Hamma ishoralar bor edi, faqat uning shunchalik o‘jar ekanini bilmagan ekanman.
Uch yil.
Lekin oxiri uddaladim. Va bu uzoq kutishga arziydi.
Uning uzun kipriklari titradi — u uyg‘onayotgan edi.
U sekin o‘girilib, chalqancha yotdi va meni kuzatib turganimni ko‘rdi. Demak, men uning haqiqatni anglagan onini bevosita ko‘rish imkoniga ega bo‘ldim. Ko‘zlari katta ochildi va u keskin nafas oldi.
Bu haqiqiy “Bambi” lahzasi edi — ko‘zlari xuddi faralar nurida qolib ketgan kichkina kiyikchadek katta ochilgan edi.

U xuddi "la’nat" degandek yuzini burishtirdi.
— Xayrli tong, quyoshcham, — dedim men bo‘g‘iq ovozda.
U ingrab, choyshabni yuziga tortdi. — Oh, Xudoyim. Bu sodir bo‘lmadi deb ayt menga.
— Bo‘ldi, — javob berdim men zavqlanib. — Boz ustiga, sen juda g‘ayratli eding.
Uning qo‘li choyshab ostidan chiqib, ko‘r-ko‘rona yostiqni qidirdi va uni menga qarata otdi, lekin nishon ancha xato ketdi. — Ovozingni o‘chir.
Men yostiqni bir qo‘llab tutib oldim, hanuzgacha irjayib turardim. — Rostdan ham o‘zingni buni yomon ko‘rgandek ko‘rsatmoqchimisan?
— Yo‘q. Men o‘zimni ruhan tushkunlikka tushmaslik uchun go‘yoki bu sodir bo‘lmagandek tutyapman.
— To‘g‘ri. — Men uni taniyman. U qachonlardir baribir bu haqida janjal ko‘taradi (meltdown). Balki darhol emasdir, chunki gap Alessia haqida ketyapti. U doim o‘zini bosiq, xotirjam va jiddiy ko‘rsatishga harakat qiladi.
Lekin baribir portlaydi.
U choyshab ostidan mo‘raladi. Sochlari tartibsiz, yuzi bo‘yanmagan bo‘lsa-da, u baribir juda jozibali ko‘rinardi.
G‘ashingni keltiradigan darajada

— Menga kofe kerak, — deb to‘ng‘illadi u, qo‘lining orqasi bilan ko‘zlarini uqalab.
— Sen kofeni yoqtirmaysan deb o‘ylagandim.
— Yoqtirmayman. Undan nafratlanaman, — u go‘yo hozirgina bir qultum kofe ichgandek burnini jiyirdi. — Lekin ishim bor, o‘zim esa holdan toyganman.
Bu mening aybim. Aybdorman. Uni kechgacha uxlashga qo‘ymadim.
— Uni men olib kelishim kerakmi? — piching qildim men, unga qarab qoshimni ko‘targancha.
— Har holda men bormayman, — dedi u keskin ohangda ko‘zlarini qisib.
— Mayli, — xo‘rsinib, ustimdagi choyshabni surib tashladim. O‘rnimdan turishdan oldin kiyimlarimni kiyib, mushaklarimni yozib kerishdim.
— Qimirlamay yot. Ikkinchi raund hali bekor qilingani yo‘q.
Uning ortimdan eshitilgan norozi ingrashi meni tabassum qilishga majbur qildi.
Oshxonada espresso mashinasini yoqdim. Bu uyda — umuman hayotimda — birinchi marta ayol kishi uchun kofe tayyorlashim.
Lana’nat, o‘zi birinchi marta kimdir tunab qolishi

Oxirgi va eng uzoq davom etgan ma’shuqam — Kimera. Bir hafta davom etgan munosabatlarimiz davomida birga o‘tkazgan bir necha tunimizni uning uyida qolgan edik.

Kimera... to‘xta. Yo‘q. Kiara edi.
Yoki Kimera.
Ikkalasi ham deyarli bir xil eshitiladi.

Nima bo‘lganda ham, "K" harfi bilan boshlanardi.

Mashina pishillab ishlayotganida, peshtaxtaga suyanib ko‘zlarimni yumdim. Uyda hamon uning atiri hidi — yengil, gulli va qimmatbaho ifor anqib turardi.
Bu o‘rnashib qolgan hid xayolimdan u bilan bog‘liq xotiralarni haydashga yordam bermasdi — lablarining tafti, unga tekinganimda ovozi qanday yangrashi, vujudining meniki bilan naqadar uyg‘unlashib ketishi...
Cazzo (La’nat).
Telefonimning tebranishi xayollarimni bo‘lib yubordi.
Kosta: Yangi joy kerak. Dadam "vazifa"da. Keyin gaplashamiz.
Albatta, shunday bo‘lishi aniq edi. Yettinchi omborxonami yoki sakkizinchisimi — hisobidan adashib ketganman

Men ikkala krujkani oldim-da, yana yuqoriga ko‘tarildim.
U karavot ustida oyoqlarini chalishtirib o‘tirardi, kechagi qora ko‘ylagim bir yelkasidan tushib turardi, qo‘lida telefon — lentalarni varaqlayotgan edi. Choyshab esa yarimigacha pastga tushib ketgan edi.
Men kirganimda u boshini ko‘tardi, eshik oldida turib unga qarab qolganimni payqadi.
— Nega tikilib turibsan? — deb qoshlarini chimirdi u.
— Chunki… — men kulimsirab, unga krujkani uzatdim. — Ko‘ylagimda juda chiroyli ko‘rinyapsan.
U krujkani oldi-da, bug‘iga pufladi.
— Bu hech narsani o‘zgartirmaydi.
Albatta, u shunday deydi.
— Albatta, — dedim men, yana karavotga chiqib. — Go‘yoki bir-birimizni aqldan ozdirgandek bo‘lmagandek tutamiz.
— Yaxshi, — deb bosh irg‘adi u, ohangimdagi kinoyani butunlay tushunmay.
Keyingi bir necha daqiqa jim qoldi, qahvani go‘yo ichish unga og‘irlik qilayotgandek sekin-sekin ho‘plardi

Men tizzamni uning tizzasiga yengil tegizdim, e’tiborini o‘zimga qaratib.
— Bilasanmi, texnik jihatdan olganda, birinchi bo‘lib sen meni o‘pgansan.
— Men unday qilmadim, — dedi u darhol “devorlarini” ko‘tarib. Uning shu zahoti himoyaga o‘tishi meni kulimsirashga majbur qilardi.
— Qilding. Meni qo‘yib yubormading. Hatto bo‘g‘ilib qolaman deb o‘yladim.
— Voy xudoyim, — deb pichirladi u, qo‘lini yuzidan o‘tkazib.
— Omading bor, men jentelmenman, — dedim men istehzoli kulib.
— Omading bor, umuman seni shunchaga yetkazganimga ham shukr qil, — dedi u, atrofdagi tartibsiz yotoqxonaga — kiyimlarimiz sochilib yotgan joyga — ishora qilib.
— Iltimos, — deb kuldim men, barmoqlarim ko‘ylak ostidan uning soni bo‘ylab sirg‘alib. — Sen deyarli yolvorayotgan eding.
— Yolvorayotgan? — dedi u ishonmay, birdan qo‘li bilan bilagimni mahkam ushlab. Oyog‘i ustidagi harakatim to‘xtadi, ko‘zlarim darhol uning ko‘zlariga qadaldı.
U bilagimni ushlab turar, nigohi chaqiriq va sinovga to‘la edi.
— Menimcha, yolvorishga arziydigan narsa unchalik ko‘p emasdi, Accardi

Qabul qilindi
— Haqiqatan ham shuni qilmoqchisan? — pichirlab so‘radim, bilagimni tortib ozod qilarkanman. Ikkala krujkani yon tomonga qo‘ydim, burunlarimiz teginmaguncha yaqinlashdim.
Uning ko‘zlari mening ko‘zlarimga tikildi — bu safar asabiylik yo‘q, ikkilanmaydi.
— Gapirma, — dedi u. So‘ng meni o‘pdi — qattiq.
U meni hayron qildi — barmoqlari sochimga tegib, tanasi men bilan bosib, endi hech narsani o‘ylamayotgandek edi.
Va men unga shunday holatda yoqdim.
Men uni qaytadan o‘pdim, o‘pishni chuqurlashtirdim, bir qo‘lim hali ham qaytarilmagan ko‘ylak ostiga sirg‘alib ketdi. U qahva ta’midagi edi, iliq, boy va shu lahzada faqat meniki edi.
Lekin so‘ng u labimga qarshi kuldi. Asabiy yoki uyatli emas. Faqat shunday oson va tabiiy kulgi — faqat men bilan bo‘lganida chiqadigan.
Xonadagi har bir kishining e’tiborini o‘ziga tortadigan kulgi.
Men biroz ortga chekinib, labim uning lablariga tegdi.
— Nima? — dedim.

— Hozir juda kekkaygan ko‘rinasan, — dedi u, nafasini ushlab.
— Chunki shundayman.
U pastki labini tishladi, hali ham jilmayib. — asabga tegyapsan
— Va sen hali ham mening karavotimdasan, — dedim men, qo‘llarimni uning sonlariga sekin va maqsadli surib. — Bu sen haqingda nima deydi?
— Men charchadim va yomon qarorlar qilyapman, — dedi u.
— Bir soniya oldin charchamagan eding.
U ko‘zlarini aylantirdi va boshqa nimadir demoqchi bo‘ldi — lekin men uni to‘xtatdim, uni yana o‘pdim, va bu safar u hech qarshilik qilmay asta eritildi.
Tez orada qahva unutildi, choyshablar yana aralashib ketdi, va uning kulgisi men uni ustimga tortganimda nafassiz, engil lab ohanglariga aylandi.
Uning barmoqlari mening yelkalarimga mahkam bog‘landi, hayotini ushlab turar edi. Og‘zim uning bo‘ynidan mohirona tushib, unga kerakli ohangdagi ohlarni chiqarishga majbur qildi.
Va hammasi tugagach, u mening yonimda chiroyli aralashib yotardi, yonoqlari qizarib, terisi ertalabki yorug‘likda charaqlardi.

"JIN URSIN" deb pichirladi u, ko'kragi ko'tarilib-tushib.

— Marhamat, — dedim men uning sochlarini yuzidan silab. — Yana.

"Sen jiddiy muammosan"

"Rahmat." Men jilmayib qo'ydim.

U bir daqiqa nafasini rostlab qoldi. Keyin to'satdan o'rnidan turib, oyoqlarini karavotdan silkitdi. "Ketishim kerak."

Kechirasan nima?

"Ketyapsanmi?" Odatda buning aksi emasmi? Men har doim ayolni haydab chiqarishim kerak.

"Ertalab soat 10 da yig'ilishim bor." Men uning cho'zilib ketishini kuzatdim, keyin xonada kiyimlarini - ipak topini va jinsisini yig'ishtirib yurganini. Uning harakatlarida vahima yo'q, shunchaki diqqatini jamlagan.

Qo'llarimni boshim orqasiga qo'yib, to'shak boshiga suyandim. "O'tkazib yubor."

— Men jinsiy aloqa uchun uchrashuvlarni qoldirmayman.— U menga qarash uchun to'xtadi. — Men sen emasman.

Men unga nisbatan buni bir necha marta qilgan bo'lishim mumkin. Shuning uchun, menimcha, bu adolatli fikr

U tezda kiyindi, sochi tartibsiz edi, lekin baribir mukammal ko‘rinardi. Men o‘zim joyimda qolib, shuni tomosha qilib rohatlandim.
— Kosta xabar yuborgan edi— dedim nihoyat, telefonimni stolchadan olib. — Unga yana bir ombor kerak.
U to‘xtab qoldi, kiyimlarini kiyishdagi harakatlari to‘xtadi. — Jiddiymi? Men hozir byezgalterlarni kiyayotgan paytimda ishni eslatyapsanmi?
— Ko‘p ish qilaman. Manzara bilan ishlashni yoqtiraman, — dedim men istehzoli kulib, ko‘zlarimni uning tanasiga surib. — sen biror joyni bilasanmi?
U ko‘zlarini aylantirdi, lablari xiyonatkor jilmayishga burildi, jinsi shimlarini kiyib olayotganda. — Marsalada bor. Bu eski yuk jo‘natish maydoni. Joyi yomon emas, lekin e’tibor kerak. Ehtimol ikki million, balki kamroq.
Men bosh irg‘adim, ongimda eslab oldim. — Bo‘ladi. Naqd pul bilan?
— Har doimkidek, — dedi u ustini kiyib, oynada tekisladi. — Uyga yetib, tafsilotlarini yuboraman.
So‘ng u eshikka tomon yo‘l oldi, hali ham yalangoyoq, chunki qolgan buyumlari pastda edi.

"Hoy, Alessia," – deb chaqirdim uni, to‘xtashga va menga qarashga majbur qilib.
"Uch yil," – dedim men karavot suyanchig‘iga suyanib, yalang‘och gavdamni ko‘z-ko‘z qilib. "Yaxshi uddalading. O‘ylaganimdan ko‘ra uzoqroq chidading."
U norozi ohangda qo‘llarini ko‘ksiga qovushtirdi. "Bundan buyon munosabatlarimiz faqat professional darajada bo‘ladi."
"Albatta," – deb bosh irg‘adim, yuzimdan tabassum arimasdi.
"Bu ishga ta’sir qilmaydi."
"Shubhasiz," – tabassumim yanada kengaydi.
"Men jiddiy aytyapman, Rokko. Biz shunchaki... adashdik," – u munosibroq so‘z topishga qiynalayotgani ko‘rinib turardi.
"Ikki marta," – deb qo‘shib qo‘ydim men, tasdiqlab bosh irg‘ar ekanman.
"Rokko!" – u qo‘llarini yozib, menga g‘azab bilan tikildi.
"Tinchlan," – kulib qo‘ydim. "Hamma narsa joyida."
U menga ishonmadi, buni sezib turardim. Bir muddat ko‘zlarimga tikilib turdi-da, nihoyat ortiga o‘girilib, yo‘lak bo‘ylab ketib qoldi.
Bir necha soniya kutdim. So‘ng ovozimni balandlatib, ohangimdagi manmanlikni (smugness) yashirmay gapirdim

ALESSIA RUSSO (Uning tilidan)
Rokkoning uyidan chiqib, tonggi salqin havoga qadam qo‘ygan zahotim, haqiqat yuzimga tarsaki tushirgandek bo‘ldi.
Yuqorida — jinsimni tugmalar ekanman, uning qahvasidan ho‘plab, go‘yoki hammasi odatdagidekdek ko‘rinishga harakat qilib o‘zimni tutgan ishonchim — eshik ortimdan yopilishi bilan butunlay yo‘qoldi.
Ahvolim rasvo edi.
Tashqi tomondan emas, albatta. Tashqaridan qaraganda hammasi joyidagidek edi. Shunchaki "Dior" tufli va kechagi kiyimda, biroz uyatli vaziyatda ketayotgan ayol. To‘zg‘igan sochlar va makiyajsiz ham yomon ko‘rinmasdim.
Lekin ichimda? Tartibsizlik, tartibi buzilgan hislar.
Uyga shoshilishim kerak bo‘lgan hech qanday uchrashuvim ham yo‘q edi.
Haqiqatni his qilmaslik va uning yotoqxonasidan tezroq qochish uchun yolg‘on gapirgandim.
Go‘yoki biror muhim joyga borishim kerakdek mashinamni haydab ketdim. Aslida esa shunday edi — men Rokko bilan oramizdagi masofani imkon qadar tezroq uzoqlashtirishim kerak edi.
Uch yil.
Uch yil davomida qarshilik ko‘rsatdim. Uch yil davomida o‘zimga: "Sen bundan aqlliroqsan", deb keldim. Rokkoning qanaqaligini bilardim — u ayollarga o‘ch edi.
Mana endi men ham — undan oldin o‘tgan ko‘plab ayollar kabi, uning uyidan bosh egib chiqib ketyapman. Faqat, bundan keyin u bilan qanday ishlashni o‘ylab topishim kerak.
Agar buni uddalay olmasak... bu mening karyeram uchun yaxshilik bilan tugamaydi. Agar kompaniyamiz uchun eng katta mijoz bo‘lgan Rokkoni qo‘ldan boy bersam, meni aniq ishdan haydashadi.
Eng ko‘p pul to‘laydigan mijozingni yo‘qotib, jazosiz qolishing mumkin emas.
Penthausimga (hashamatli uyimga) kirganim zahoti go‘yoki hukm qilinayotganimni his qildim. Fluff (mushuk) divanning suyanchig‘iga o‘tirib olgancha, dumini likillatardi. U xuddi men bu xonadonga uyat olib kelgandek menga tikilib turardi.
"Boshlama," – deb to‘ng‘illadim sumkamni yerga tashlab. U esa bunga javoban norozi ohangda miyovlab qo‘ydi

"Ha, mayli. Men xato qildim." Baland poshnali poyabzalimni yechib ouloqtirdim-da, o'zimni yuztuban divanga tashladim. "Bu tasodif edi. Shunday ekan, menga bunaqa qarashni bas qil."
Ehtimol, bir lahzalik sukunat cho'kdi — Fluff (Paxmoqvoy) shunchaki nima bo'lganini tushunib olishimga yoki uyatdan o'rtanib yotishimga qo'yib berdi.
Keyin u divandan sakrab tushdi-da, go'yo bir shahzodadek mag'rur qadamlar bilan oshxona tomonga yo'l oldi va bo'sh idishi yonida to'xtadi.
"Tushunarli. Avval hukm chiqarish, keyin talab qilish," — deb uf tortgancha divandan turdim. Men oshxonada u yoqdan-bu yoqqa o'tib, unga ovqat tayyorlayotganimda, "hazrati oliylari" ko'z uzmay kuzatib turardi.
Marshmello Russo mendan ko'ra yaxshiroq ovqatlanadi.
Ovqatini oldiga qo'yishim bilan, u yeb bo'lgunicha borligimni butunlay unutdi.
Besh daqiqa o'tgach, biz yana divanda edik. Faqat endi u meni tergamay, bor kuchi bilan menga suyanib turardi, men esa asablarimni tinchlantirish uchun issiq shokolad ichardim.
"Men hammasini rasvo qildim, Fluff," — deb xo'rsinib, uning qalin oq yunglarini siladim. U mamnun bo'lib xurilladi-da, tizzamga bosh qo'ydi. "Endi hamma narsa o'zgarib ketadi..."

Meni eng ko'p qo'rqitayotgan narsa ham aynan shu edi.
Gap Rokkoga bo'lgan his-tuyg'ularim shubhasiz ortib borishida ham emasdi. Gap do'stligimiz xavf ostida qolganida edi.
Hamma biladi — birga tunab, keyin go'yo hech narsa bo'lmagandek ko'rsatib bo'lmaydi. Baribir qaysidir pallada bu bir-birimizga bo'lgan munosabatimizni o'zgartiradi.
Pleyboyni (ayollarning ko'nglini ovlovchini) umidsiz sevib qolgan qiz haqidagi hikoya shundoq ham g'amgin. Bu bo'lgan voqea esa vaziyatni battar chigallashtiradi, xolos.
"Hech bo'lmasa, o'sha paytda 'Seni sevaman' deb yubormadim-ku," — dedim biroz bo'lsa-da taskin topishga urinib, qo'lim uning yunglari orasida to'xtab qoldi. "Buning uchun menga medal berishsa ham arziydi, to'g'rimi?"
Fluff bunga javoban aksirib qo'ydi.
"Qo'llab-quvvatlaganing uchun rahmat." U yana xurillashda davom etdi va meni uning yunglarini silashga majbur qildi.
Ertalabki soat 10 ga kelib, men yana ish rejimiga qaytdim. Boshqa choram ham yo'q edi, baribir ish kuni edi-da. Aslida ertalabki uchrashuvim yo'q edi-yu, lekin qilinishi kerak bo'lgan ishlar talaygina edi

Noutbukim ochiq, sochlarim silliq qilib tepaga yig'ilgan, qo'limda esa telefon — Sofiyaga Rokkoning navbatdagi talablari bo'yicha tushuntirish berardim.
"Marsala sotuvchisiga qiziqishimiz borligini ayt," dedim e'lonlarni ko'zdan kechirar ekanman. "Bu eski yuk tashish maydoni. Unchalik jozibali ko'rinmasligi mumkin, lekin salohiyati yuqori."
"Tushunarli," deb javob berdi Sofiya. "U ikki million so'radimi?"
"Ha, lekin biz pastroq narxdan boshlaymiz. Javob berishsa, menga xabar qil."
Kun davomida o'zimni boshqa mijozlarimning ishiga bag'ishladim.
Rokko bilan yaqinlik qilib, hammasini rasvo qilganimdan beri, uni mijoz sifatida ham yo'qotib qo'yishdan xavotirlana boshlagandim.
Ehtimol, agar ko'proq foyda keltirsam, Rokko kompaniya bilan hamkorlikni to'xtatganini boshlig'im sezmay qolar?
Yana biror ahmoqona ish qilib qo'ymaslik uchun — masalan, unga xabar yozmaslik uchun — o'zimni ish bilan band qilib ko'rsatishga urindim. Bo'lgan voqea ustida yig'lashni esa kechki dush qabul qilish vaqtiga qoldirdim, shunda bir vaqtning o'zida ikkita ishni bitirgan bo'laman. Ruhiy xotirjamligim uchun ham to'xtovsiz ishlashim kerak edi. Faqat tushlik qilish va Fluffga e'tibor berish uchungina ishdan chalg'idim

Ammo bularning barini qanchalik unutishga urinmayin, uddalay olmasdim.
Hech kutmagan daqiqalarimda o'tgan tun manzaralari ongimda jonlanib ketardi.
Rokkoning tugmalari yechilgan ko'ylakda, tatuirovkalari va o'sha o'ziga xos nimtabassumi bilan menga eshik ochishi. Gaplashib o'tirganimizda, divanga suyanib Campari ichishi. Menga yaqinlashib, ilk bor bo'sa olgan lahzalari.
Meni yotoqxonasiga ko'tarib chiqishi.
Ehtiros bilan kiyimlarimizdan xalos bo'lganimiz.
Uning qo'llari va lablarining tafti tanamda hali ham sezilayotgandek edi.
Qanchalik harakat qilmayin, bu o'y-xayollarni kallamdan chiqarib tashlay olmasdim.
Soat 16:46 da Sofiya menga ovozli xabar yubordi. Sotuvchi qiziqish bildiribdi va ehtimoliy kelishuv bo'yicha gaplashishga tayyor ekanligini aytibdi.
Shunday qilib, nihoyat Rokkoga xabar yozdim.
Alessia: Sotuvchi Marsala bilan qiziqyapti. Narxlarni muhokama qilmoqchi. Senga qo'ng'iroq qilaymi?
Rocco: Xavotir olma, o'zim borib seni olib ketaman. Bugun borib o'sha joyni ko'ramiz

Alessia: Hamma ishimni tashlab, sen bilan ketaman deb o'ylashingga nima sabab bo'ldi?
Rocco: Voy-buy.
Alessia: Nima?
Rocco: "Hamma narsani tashlash" haqida gapirding. Men esa kecha tunda huzurimda nimalardan voz kechganingni o'ylab ketdim.
Shu ahmoq, o'ziga bino qo'ygan kimsani qo'limga tushirsam bormi...
Rocco: Soat 19:00 da seni olib ketaman.
Unga javob qaytarib o'tirishni o'zimga ep ko'rmadim.
Garchi ich-ichimdan soat kechki yetti tashlandiq omborxonaga borish uchun juda kech ekanligini aytgim kelayotgan bo'lsa-da.
Shuningdek, o'tgan tunda shunchalik... "faol" bo'lganim sababli, bugun barvaqt uxlashni ham xohlardim. Rokko bilan o'tkazgan tunimdan keyin hali o'zimga kelishim kerak edi.
Ko'rinishidan, u bunga yo'l qo'ymaslikka qat'iy qaror qilgan shekilli

ROKKO ALVARO AKKARDI
QAHRAMON TILIDAN
Alessia ketganidan so'ng, shoshilmasdan kunga tayyorgarlik ko'rdim. Keyin bir nechta ish uchrashuvlarini o'tkazib, nihoyat kechga yaqin villaga qaytdim.
Rejam Kosta bilan ba’zi ishlar bo'yicha maslahatlashib, so'ng Marsala omborxonasini ko'zdan kechirish uchun Alessiani olib ketishga borish edi.
Bu ishni bugun bitirish muhim edi, lekin u bilan ko'rishish, shubhasiz, men uchun qo'shimcha mukofot edi.
— Zio! (Amaki!)
Kovushlarimga qarab turgan joyimda boshimni ko'tardim va aynan o'sha lahzada jiyanim Amaliyaning kichik to'fondek menga qarab bostirib kelayotganini ko'rdim. Uning jingalak sochlari har tomonga sakrar, yuzidagi tabassum esa har qanday odamning, hatto mening ham qalbimni eritib yuboradigan darajada edi.
— Ha, kichigim? — dedim u menga urilib ketmasidanoq uni dast ko'tarib.
Amaliya qiqirlab kulib, jajji qo'llari bilan bo'ynimdan quchoqlab oldi.
— O'ynaymizmi?
Rokkoning jiyani bilan bo'lgan bu sahnasi uning xarakteriga o'zgacha yumshoqlik bag'ishlabdi

— Bugun uning g'ayrati toshib turibdi, — kulib qo'ydim men.
— Albatta, bu xislat unga mendan o'tgan. Kostadan emas, — deya ko'zini pirpiratmasdan yolg'on gapirdi Milli. — Kosta hozirgina egizaklar bilan qaytib keldi. Ularga omborxona inventarlarini qanday qilib to'g'ri saralashni ko'rsatayotgan edi. Shekilli, u bolalar hammasini rasvo qilib yubormasligiga ishonmaydi.
— Aqlli odam, — past ovozda kulib yubordim. Bir muddat unga tikilib qoldim va Millining odatdagidan ko'ra ancha horg'in ko'rinayotganini payqadim. — Yaxshimisiz?
— Ha. Chezarening ichi dam bo'lishni boshladi, shuning uchun u kun bo'yi injiqlik qilyapti. Buning ustiga, anavi ikkalasiga ham qarab turishim kerak, — deb uf tortdi u, chakkalarini uqalab.
— Siz ajoyib uddalayapsiz, — deb pichirladim va yelkasini ohista siqib qo'ydim.
Milli og'ir tin olib, boshini qimirlatib qo'ydi. Keyin birdan ko'zlarini qisib, menga qaradi: — Xo'sh, anavi yangi ma'shuqang bilan ishlar qalay?
— Yana boshlama, — deb to'ng'illadim va yo'lak bo'ylab, shovqin-suron tomonga uning ortidan ergashdim.
— Kecha ketishingdan oldin u haqida menga hech narsa demaganding. Tristano uning ismi Alessia ekanligini aytdi. U sening ko'chmas mulk bo'yicha agenting, shundaymi?
"Uni o'ldiraman..." (Tristanoni nazarda tutyapti).
Vaziyat qiziyapti! Rokkoning shaxsiy hayoti oilasida katta muhokama mavzusiga aylangan ko'rinadi

— U mening ma'shuqam emas. Buni necha marta aytishim kerak? — deb to'ng'illadim, jaxlim chiqa boshladi. — Men shunchaki "La Famiglia" (Oila) uchun nima kerak bo'lsa, shuni qilyapman — kelishuvlar bitishi uchun muloyimlik ko'rsatyapman, xolos.
Va buning yonida ba'zi qo'shimcha "manfaatlar" ham bor.
— Shunaqami? Qachondan beri Rokko Alvaro Akkardi Oila manfaati uchun biror qizga muloyimlik ko'rsatadigan bo'lib qoldi?
— Sen bu yerga ilk bor kelganingda, senga ham muloyim bo'lganman-ku, — deb piching qildim.
— Qachon? — U qoshlarini chimirib, o'sha asabga teguvchi, chaqiruvchi ohangda so'radi.
— Men... o'shanda bir marta senga qarab jilmayganman, — deb pichirladim, oshxona eshigi oldida to'xtab.
— Qachon? — U hech qachon gapidan qolmaydi. Aynan shu xislati uni shunchalik... — Qachon menga jilmaygan ekansan, Rokko?
— Cazzo (Lanat bo'lsin), bo'ldi! O'shanda ham seni yomon ko'rganman, hozir ham yomon ko'raman. Endi ko'ngling joyiga tushdimi?
— Sì (Ha), — u yana o'sha quvnoq qiyofasiga qaytib jilmaydi. — Demak, endi ikkalamiz ham bilamizki, sen u qizga shunchaki yoqtirganing uchun muloyimlik qilyapsan.
— Dunyodagi qaysi mantiq senga meni uni yoqtiradi deb o'ylashga asos berdi?
Milli Rokkoning ojiz nuqtasini topib olganga o'xshaydi! Rokko o'z his-tuyg'ularini yashirishga urinsa-da, oilasi buni allaqachon sezib bo'lgan

— U hali o'lmagan-ku, — dedi Milli jiddiy ohangda. — Uch yildan beri uni tanishingni hisobga olsak, allaqachon uni o'ldirish uchun biror sabab topgan bo'larding, buni ikkalamiz ham bilamiz.
Demak, Tristano unga haqiqatan ham hamma narsani aytib beribdi-da?
— Sen men tanigan eng beqaror odamsan. Rostini aytsam, shuncha vaqtdan beri u hali ham tirik ekanligidan hayratdaman.
U gapirishdan to'xtamasdi. Hech qachon.
— Boshqa vaziyatda sen uni o'ldirgan bo'larding. Balki u g'ashungni keltirgan bo'lardi yoki unga nisbatan his-tuyg'ularingdan qo'rqib ketgan bo'larding. Yoki u eshitmasligi kerak bo'lgan gapni eshitib qolgan yoxud endi juda ko'p narsani biladi.
Hammasi haqiqat edi — his-tuyg'ular haqidagi gapdan tashqari.
Alessia o'zi bilmagan holda juda ko'p narsadan xabardor edi. U oxirgi uch yil ichida men sotib olgan har bir mulkni, jumladan, barcha omborxonalarni ham bilar edi.
Shuningdek, u telefon suhbatlarimdan parchalar eshitgan yoki qonuniy bo'lmagan ishlarga guvoh bo'lgan holatlar ham bo'lgan.
Lekin menda meni qo'rqitadigan darajadagi hislar yo'q edi.
E'tiroz bildirish uchun og'iz juftlagandim hamki, u qo'lini ko'tarib gapini tugatdi:
— Va uni juda ko'p narsani bilgani uchun yo'q qilish — mana shu "Oila" manfaati uchun bo'lgan bo'lardi.
Keyingi bir necha daqiqa u menga "hammasini bilaman" degan ma'noda tikilib turgancha sukunatda o'tdi.
— Endi Kostaning nima uchun buni yomon ko'rishini tushunib yetdim, — deb to'ng'illadim. — Sen xuddi biz haqimizda hamma narsani biladigandek, bizni tushunadigandek gapirasan.
— Shunday, — u jilmaydi. — Kimdir aybingizni yuzingizga aytganda, siz Akkardi erkaklari bunga chiday olmasligingiz mening aybim emas.
— Eh, nima bo'lsa bo'lar. Mening ishlarimga aralashma, Millisent.
— Oho. To'liq ismimni aytding-a, — u tirjayib, barmog'i bilan ko'ksimga niqtab qo'ydi.
— Qiz bola bo'lganing uchun shunday qila olaman deb o'ylaysanmi?
— Sì (Ha), — u gapini tasdiqlash uchun yana bir marta niqtadi va mening qarshi hujumimni kuta boshladi.
Afsuski, u haq edi. U qiz bola bo'lgani uchun haqiqatan ham nima xohlasa, shuni qilishi mumkin

— Qara, men senga necha yillardan beri tinchib, bir joyda qo'nim topishing kerakligini aytib kelaman. O'sha telba Kiara bilan bo'lgan bir haftalik munosabatingni nazarda tutmayapman, albatta.
Demak, uning ismi Kiara ekan-da. Chimera emas.
— Nima? Bu mening hayotimdagi eng uzoq davom etgan munosabat edi, Milli. Biz haqiqatan ham bir-birimizni tushungandik, — deb tirjaydim.
— Ha, albatta, — deb to'ng'illadi u, mening esa qahqaham tutdi. Nihoyat, uydagi bor to'polon bilan yuzlashish uchun oshxonaga kirganimizda, u yelkamdan ohista turtib qo'ydi.
Hamma shu yerda edi. Odatda, bu vaqtda Milli va Dariya bolalarga ovqat berish bilan band bo'lishardi.
Lekin bu safar meni otam va Nadya, Tristano va Ayvi, Dariya va Marina, Kosta va Milli o'zlarining uchta sho'x bolalari bilan kutib olishdi.
Va la’nati egizaklar ham shu yerda.
— Oho, qaranglar-a, — deb e'lon qildi Jovanni. — Adashgan "yurakxo'r" qaytib kelibdi.
— Ovozingni o'chir, — deb to'ng'illagancha suv olish uchun muzlatkich tomonga yo'naldim.
— "Yurakxo'r" nima degani... — deb so'ramoqchi edi Marina, lekin Dariya darhol uning gapini bo'ldi.
— Yo'q, buni qaytarma. — U olti yoshli qiziga qarab qo'ydi va sochlarini siladi. — Bu yomon so'z.
— Hm, — Marina qoshlarini chimirdi va menga xuddi yomon so'z bilan atalganim uchun ayblayotgandek qaradi. Keyin yana rasm chizishda davom etdi.
— Bizga tushuntirish berishing kerak, — deb tirjaydi Tristano ovqat stolida Kosta va otam bilan o'tirgan joyida. — Xo'sh, nima bo'ldi?
— Nima bo'ldi? — Otam Tristano va menga navbatma-navbat qaradi.
— Rokkoning uchrashuvi bor edi...
— Bu uchrashuv emas edi, — deb gapini bo'lishga urindim, lekin hech kim menga quloq solmadi.
— ...Alessia bilan, — deb gapini tugatdi Tristano stuliga suyanib. — Va uning kecha uyga kelmaganini hisobga olsak, nazarimda hammasi ko'ngildagidek o'tgan.
— Alessia? — Otam qoshlarini chimirdi. — Agentmi?
— Ha, o'sha agent, — Tristano bu so'zga xuddi alohida ma'no yuklangandek urg'u berdi.
— Shunchaki jimgina o'tira olasanmi? — deb o'shqirdim oshxona peshtaxtasiga suyanib

— Qo‘ysang-chi, — Dariya ham suhbatga qo‘shildi, uning ruscha talaffuzi kinoyadan og‘irlashgan edi. — Kecha uni o‘zingga og‘dirmoqchi ekaningni aytgandig-ku. Hech bo‘lmasa, maqsadingga erishganingni aytarsan?
Men unga qarab ko‘zlarimni qisdim. Ammo ular haddan oshib ketishiga to‘sqinlik qilishga ulgurmasimdan, haqiqiy to‘polon boshlanib ketdi.
— Albatta erishgan. Unga bir qara.
Kosta menga qarab qo‘yib, pishqirib kuldi.
— Bu biroz xavfli emasmi? Barcha bitimlarimizga mas’ul agent bilan yaqin bo‘lish... Hammamiz bilamizki, Rokko hamma narsani rasvo qilishga usta, — deb to‘ng‘illadi otam, go‘yoki men bu yerda yo‘qdek Kosta bilan gaplashib.
— U hamma narsani rasvo qiladi, chunki u... — Jovanni gapini tugata olmadi, sababi Dariya uning kallasiga bir tushirdi. — Voy!
— Xullas, hamma biladiki, u Alessiani sevadi, — dedi Aidan xuddi isbotlangan haqiqatni aytayotgandek. — Shunday ekan, uni tez-tez ko‘rib turishimizni kutsa bo‘ladi.
— Men ham shunday deb o‘ylayman, — Milli go‘yo yo‘lakda aytgan gaplari kamdek, yana tirjaydi.
— Agar u aqlli bo‘lsa, hoziroq qochib qoladi, — deb to‘ng‘illadi Dariya. — Xuddi menga o‘xshab, Akkardilarning testosteroni va shirinlik yeb quturgan bolalarga to‘la uyda qamalib qolmasidan oldin.
Dariya buni xuddi biz bilan yashashni yoqtirmaydigan odamdek gapiradi. Bu yerda bir rus ayoliga toqat qilayotganimiz uchun ham u minnatdor bo‘lishi kerak edi. Lekin yo‘q, u shunchaki o‘zining ortiqcha fikrlari bilan jonga teguvchi bir maxluq.
Hatto Ayvi ham o‘z fikrini bildirdi, chunki ko‘rinishidan Tristano o‘zining mendan nafratlanadigan xotiniga ham hamma narsani aytib bergan.
— U qiz Rokkoga bir qarab, Xitoyga qochib ketishi va ismini u hech qachon talaffuz qila olmaydigan biror narsaga o‘zgartirishi kerak edi, — deb pichirladi Ayvi va eriga pishiriq uzatdi.
— Menga ham berasanmi? — deb so‘radi kutilmaganda Edoardo. Ayvi o‘zining asabga teguvchi odati bilan otamga jilmayib, unga ham bittasini uzatdi. Keyin mening shaxsiy hayotim haqidagi fikrlarini aqllilik qilib ichida saqlagan Nadyaga ham berdi.
— Men bu munosabatlarga bir hafta vaqt beraman, — deb to‘ng‘illadi Jovanni muzlatkich yonidan. — Agar qiz kar bo‘lsa, ikki hafta.
U qizning kar emasligini yaxshi biladi. Bu gapi uchun uni bir urgim keldi.
— Menimcha, bu ayol uning yaxshi tomonlarini uyg‘otganga o‘xshaydi. Balki u o‘sha yagonadir? — deb so‘radi Milli, ko‘zlari ayyorona porlab.
— Amalda imkonsiz narsa, — deb pichirladim o‘zimga o‘zim.

Keyin kilerdan (oshxonadagi omborcha) oshpazlar Agata va Greta shoshib chiqishdi.
— To‘xtanglar. Biz Rokkoning yangi "do‘sti" haqida gapiryapmizmi? — Greta jilmayib, Agataning qo‘liga turtib qo‘ydi. — U Milli bizga aytib bergan o‘sha yangi do‘sti haqida gapiryapti.
— Yangi do‘st? — Qoshlarimni chimirib, birdan Milliga o‘girildim. — Sen mening yangi do‘stim haqida necha kishiga aytding?
— Ko‘p emas. Shunchaki Agata va Gretaga. Yana Julius va Damian hamda Lulaga. — O‘z ismini eshitgan Lula (mushuk) oshxonaning qaysidir burchagida miyovlab qo‘ydi.
— Bo‘pti, — xo‘rsinib, hamma e’tiborini tortish uchun xonaning o‘rtasiga o‘tdim va ovozimni balandlatdim.
— Hammangizning ma’lumotingiz uchun: menda u ayolga nisbatan na mehr, na tuyg‘u va na qiziqish bor. Biz biroz ko‘ngil yozdik, endi esa yana faqat ish bo‘yicha munosabatlarga qaytamiz.
Jahlim chiqayotganini bildirish uchun xonadagi har bir kishining ko‘ziga birma-bir qarab chiqdim.
— Shunday ekan, bundan buyon hamma mening shaxsiy ishimdan uzoqroq yura oladimi?
— Hatto men hammi? — Sandro kichkina politsiyachi shapkasini kiygancha, qoshlarini chimirib yonimga keldi.
— Yo‘q, — xo‘rsinib, uning shapkasini mehribonlik bilan turtib qo‘ydim. — Sendan emas.
— Mendan-chi? — Amaliya stulida o‘tirgancha, ovqatidan tishlab jilmaydi.
— Sendan ham emas.
— Mendan-chi? — Kichik amakivachcham Marina tortinibgina jilmaydi va stulda o‘tirgancha oyoqlarini likillatdi.
— Yo‘q, sendan ham emas, kichigim.
— Mendan-chi? — Aidan birdan yonimda paydo bo‘lib tirjaydi.
— Ha, sendan! — deb pishqirdim va uni o‘zimdan uzoqlashtirdim. — Va akangdan ham.
Muzlatkich yonida butun manzarani kuzatib turgan Jovannining norozi uf tortganini eshitdim.
— Ayniqsa sendan, — deb menga qarab aybdordek yelka qisgan Milliga o‘girildim.
— O‘zing bilasan. Faqat "hech narsani his qilmayman" degan odam uchun bu nutqing biroz haddan tashqari hissiyotga boy bo‘lib ketdi-da.
— Sen bilan keyin alohida gaplashamiz, Millisent. — Jilmayishdan o‘zimni zo‘rg‘a tiyib, unga qarab ko‘zlarimni

"Nega hoziroq gaplashib qo‘ya qolmaymiz?" — dedi u ko‘zlari chaqnab, piching bilan. "Yoki bandmisiz?"
Hammasini tushunib yetishim uchun bir necha soniya kifoya qildi.
Men Alessia bilan uchrashuv belgilagandim. Keyin Kostaga bugun kechqurun Marsala omborini ko‘zdan kechirgani borishimni aytdim — u bu uchrashuv Alessia bilan bo‘lishini, tabiiyki, bilardi.
Kosta esa borib buni o‘zining janjalkash xotiniga yetkazibdi. Endi u (xotini) bu ma’lumotdan menga qarshi foydalanyapti.
"La’nat bo‘lsin," — o‘zimni tutolmay so‘kib yubordim.
"Buncha ta’sirchan bo‘lmasang," — Daria kulimsirab, yonidan o‘tib ketayotganimda yelkamga qoqib qo‘ydi.
Xonadan chiqmoqchi bo‘lganimda, ichkarida yana odatdagi shovqin-suron va g‘ala-g‘ovur boshlandi. Eshikka yetganimda, Kosta gapirib qoldi.
"Rokko," — dedi Kosta, endi uning ohangi ancha jiddiy edi.
"Hm?"
"Alessia bilan bo‘ladigan bu mashmashani chalkashtirib yuborma," — deb ogohlantirdi u ko‘zlarimga tik qarab. "Shundoq ham muammolarimiz yetarli."
Qoshimni chimirdim. "Seningcha, bitta agentni ham eplay olmaymanmi?"

Meningcha—" Kosta biroz oldinga egilib, xo‘rsinib qo‘ydi, "—sen unga bo‘lgan his-tuyg‘ularingga yetarlicha baho bermayapsan."
Qanaqa la’nati tuyg‘ular?
Milli kıkırlab kulib yubordi: "Shekilli, kimdir o‘ziga munosib raqibni uchratibdi."
"Hecham-da," — asabiy javob berdim-u, oshxonadan deyarli otilib chiqib ketdim

Zinadan tushayotgan odatdagi shovqin-suron qulog‘imga chalinganda, men dahlizda oyoq kiyimim bog‘ichlarini bog‘layotgan edim.
"Marina, sekinroq!" — Daria hali Marina burchakdan uchib chiqmasidanoq baqirdi.
"Men tayyorman!" — deb qichqirdi u qo'llarini keng yoyib.
"Rokko amaki, qarang! Men yangi rangli qalamlarimni, Elenaning bilaguzugini va yo‘lda qornim ochsa yeyishga yegulik ham solib oldim!"
U shoshilib kelib ro‘paramda to‘xtaganida, men biroz orqaga tisarildim; uning yarmi ochiq qolgan ryukzaki yelkasida sapchib turardi.
"Yegulik?" — qoshimni ko‘tardim. "Sen Sahroi Kabirga emas, aeroportga ketyapsan."
"U har yetti daqiqada och qoladi," — deb qo‘shib qo‘ydi Daria, dahlizga kirib ulkan quyosh ko‘zoynaklarini to‘g‘irlarkan. "Bu tibbiy holat. Men buni 'olti yoshda bo‘lish' deb atayman."
Marina menga qarab jilmaydi: "Amaki, sizningcha Elena meni taniydimi?"
"Albatta taniydi. Axir shu haftaning o‘zida unga 47 ta ovozli xabar yubording-ku."
"Xuddi shunday!" — u jingalak sochlarini har tomonga uchirib, hayajon bilan aylanib ketdi.
Ularning ortidan Tristano mashina kalitini barmog‘ida aylantirib kirib keldi. "Ishona olasizmi, u meni — eng sevimli amakivachchasini ko‘rishdan ko‘ra, Elenani ko‘rishga ko‘proq intiqlik bilan kutmoqda?"
"Seni har kuni ko‘radi-da," — deb to‘ng‘illadim. "Sen uncha qimmatbaho, noyob eksponat emassan."
"To‘ppa-to‘g‘ri."
"Qolaversa, uning eng sevimli amakivachchasi menman. Shundaymi, mitti voy?" — pushti ryukzagidan qalamlarini chiqarishga urinayotgan Marinaga qarab iljaydim.
"Yo‘q," — u qalam qutisini chiqarolmay qiynalib, boshini chayqadi.
"Bu qalamlarni unga men olib berganman," — Tristano unga yordam berib, ryukzakning zanjirini ocharkan, g‘olibona jilmaydi. Marina olti xil rangli qalamlar jamlanmasini sug‘urib oldi.
Hech bo‘lmaganda o‘n xil ranglisini olishga ham qurbi yetmabdi-da.

"Ha," — Marina bosh irg‘adi. "Yana ponchik ham olib berganlar."
"Nima bo‘lsa ham," — men ularga qo‘l siltadim. "Hali olti yoshdasan, kimni ko‘proq yaxshi ko‘rishingni o‘zing ham bilmaysan."
Tristano kulib qo‘ydi. Keyin qo‘limdagi kurtkamga ko‘z tashladi: "Yana o‘sha agentni yo‘ldan urgan ketyapsanmi?"
"Ishga ketyapman," — dedim men buni alohida ta’kidlab va kurtkani kiydim.
"Ha-ya — qog‘ozbozlik va ehtirosli nigohlar," — dedi Daria, kulgisini zo‘rg‘a yashirib. "Hayajonlanyapsanmi?"
"Daria," — deb ogohlantirdim uni.
"Nima? Shunchaki so‘rayapman-da," — u o‘zini himoya qilgandek qo‘llarini ko‘tardi. Keyin uning tabassumi biroz yumshadi. "Seni hech qachon ayol kishiga nisbatan bunchalik... g‘amxo‘r ko‘rmagandim. Bu menga yoqyapti. Sen tinch hayot qurishga loyiqsan, Rokko."
"Tinch hayot?" Biz shunchaki birga bo‘ldik, men unga turmush qurishni taklif qilganim yo‘q-ku. Hammasi bu fikrlarni qayerdan olyapti o‘zi?
"Da (Ha)," — u bosh irg‘adi. "Qachonki menda hali...—" U to‘xtab qoldi va Marinaga past nazar tashladi. Keyin ovozini pasaytirdi. "Imkonim borida unga quloq solishim kerak edi. Agar buni bunchalik cho‘zmasdan, u bilan Sitsiliyaga keta qolganimda, u balki hali ham tirik bo‘larmidi..."
"Daria..." — Tristanoning qoshi chimirildi.
Hammamiz uning amakimning o‘limi uchun o‘zini aybdor his qilib yurishini bilardik. Nazarimda, uni oilamizga shunchalik oson qabul qilganimizning sababi ham shu edi. Chunki u allaqachon juda ko‘p narsasini yo‘qotgan va bo‘lib o‘tgan ishlar uchun o‘zini tinmay jazolab kelardi, garchi bu uning aybi bo‘lmasa-da.
Oradan yetti yil o‘tsa ham, u hamon aybni o‘z bo‘yniga olardi. Ruslar uni o‘zlaridan bo‘lgan ayol bilan ishqiy munosabatda bo‘lgani uchun o‘ldirishgan edi.
"U faqat men uchun Nyu-Yorkda edi," — deb pichirladi u. "U mening ortimdan quvdi va bu uni...—"
"Bu sening aybing emas edi," — deb g‘uldiradim va uni bir qo‘llab quchoqladim. "Bu ularning aybi edi. Sening emas."
Tristano qoshini chimirib kuzatib turardi, bir qo‘li otasi haqidagi suhbatdan mutlaqo bexabar, yangi qalamlariga mahliyo bo‘lib turgan Marinaning yelkasida edi.
"Sening ham baxtli bo‘lishingni xohlayman," — Daria quchog‘imdaligida ko‘zoynagi ortidan menga qaradi. "Xuddi men baxtli bo‘lganimdek. Lekin agar buni ham barbod qilsang..."
"U bilan oramizda unday gap yo‘q," — xo‘rsinib, nihoyat uni quchog‘imdan qo‘yib yubordim. "Lekin xavotir olma, uni xafa qiladigan hech narsa qilmayman."

"Yaxshi," — Daria quyosh ko‘zoynaklarini to‘g‘irlab, bosh irg‘adi. "Va sen unga turmush qurishni taklif qilishingdan oldin, men u bilan ko‘rishmoqchiman, kelishdikmi?"
"Sizlar aeroportga borishingiz kerak emasmi?" — deb gapni qisqa qildim, bu esa Daria va Tristanoning kulgisiga sabab bo‘ldi.
Shu payt yon xonalardan birida Kosta ko‘rindi, u telefonini qulog‘iga tutgancha dahliz bo‘ylab kelardi. Tristanoga qarab bosh irg‘ash uchun bir lahzaga to‘xtadi.
"Qaytib kelganingdan keyin Chexiya yuklarini ko‘rib chiqishimiz kerak. Franko savollar beryapti."
Tristano bosh irg‘adi: "Albatta. Agar mashinadagi 'qizlarbazm'dan omon qolsam."
"Omon qolmaysan," — dedi Daria muloyimlik bilan uning yonidan o‘tib ketarkan. "Marina ikkimizning gaplashadigan gaplarimiz ko‘p: Barbilar, unikornlar, qo‘g‘irchoqlar, 'Veggie Boogie'. Mazza qilamiz."
Akamning baxtsiz qiyofasini ko‘rish menga chinakam zavq bag‘ishladi.
"Omad, fratello (aka/uka)," — deb uning yelkasiga qoqib qo‘ydim va Darianing ortidan ko‘cha eshigi tomon yurdim.
Shu payt egizaklar ochiq eshikdan xuddi ulkan yumronqoziqlardek boshlarini suqishdi.
"Alessia shu yerdami?" — deb so‘radi Jovanni, xuddi u hozir paydo bo‘lib qoladigandek atrofga alanglab.
"Yo‘q," — dedim qisqa qilib va quyosh ko‘zoynagimni taqdim.
"U keyinroq keladimi?" — deb qo‘shib qo‘ydi Aidan. "Biror chiroyli kiyim kiyib olaylikmi? Salomlashamizmi?"
"Sizlarning qiladigan ishlaring yo‘qmi? Masalan, tomdan sakrash kabi?"
"Bo‘ldi-da endi. Kimdir o‘ta ta’sirchan bo‘lib qolibdi," — Jovanni iljaydi. "Nima, kechagi oqshom shunchalik zo‘r o‘tdimi?"
Qo‘limga ilingan yagona narsani — o‘ralgan gazetani uning boshiga qarab o otdim. U kulgancha o‘zini olib qochdi.
"Buni 'ha' deb qabul qilaman," — deb baqirdi u men eshikni ochayotganimda.
Ortimdan Marinaning kulgisi yana eshitildi. Bu qizga bugun nimanidir o‘qib dam solishgan shekilli.
"Elenaga sening salomingni yetkazaman!" — deb baqirdi u ortimdan.
"Unga ayt, sendagi shirinliklar zaxirasini olib qo‘ysin," — deb javob berdim unga qarab jilmayib.
"Xo‘p!" — u kıkırlab kulgancha, Daria va Tristano ortidan mashina tomon sakrab-sakrab ketdi.

Mashinaga o‘tirayotgan Tristanoning menga bergan "salom"iga alik olish uchun bir lahzaga ortimga o‘girildim.
So‘ng o‘z mashinamga o‘tirib, Alessiani olib ketish uchun yo‘lga tushdim; ular bo‘lsa Riviera va Elenani kutib olishga ketishdi.
Rivieraning yana bitta o‘shanaqasini (bolani) bu uyga yetaklab kelishiga ishonolmayman.
O‘zi bilan birga-ya!
Rivieraning o‘zi shundoq ham asabga tegadigan odatga ega, endi esa u yana bola ham olib kelyapti.
Jiyanlarimni yaxshi ko‘raman-u, lekin tinchlikni ham qadrlayman-da. Elena va Marina bir joyga kelishsa, bu har qanday to‘siqni yer bilan yakson qiladigan kuchga aylanadi.
La’nat bo‘lsin, bu safar hech ham oson bo‘lmaydi.

ALESSIYA RUSSO NUKTAI NAZARIDAN (POV)
Rokko xabar yozganidan so‘ng, keyingi ikki soat xuddi tushdagidek o‘tib ketdi. Men chindan ham vaqtida tayyor bo‘lishga ahd qilgandim — lekin bilishim kerak edi, baribir unday bo‘lmadi.
Menda-ya?
Hatto o‘z dafn marosimimga ham kechikib borsam kerak, deb garov o‘ynashim mumkin.
Kechki soat 18:45 da Flufning (mushugimning) idishiga ovqat solayotganimda interkom jiringlab qoldi. Mittivoy Marshmellouim bu tovushdan seskanib tushdi va xuddi ovqatlanishdan oldingi odatiga — men ovqat tayyorlayotganimda oyoqlarim orasida aylanib yurishiga xalaqit berishganidek norozi miyovladi.
Rokkoning ichkariga kirishiga ruxsat berishdan oldin Flufga ovqatini berdim va oshxonadagi oxirgi tartibsizliklarni tezda yig‘ishtirib oldim.
Odatdagidek, Rokko eshik qoqqanida penthausim chinnidek pokiza edi.
Fluf ovqatini yarimlatib, oshxona stoli tagiga qochib berkinib oldi.
"Nega buncha vahima qilasan?" — deb piching qildim va eshik tomon yurdim. Flufning javoban miyovlaganini eshitgandek bo‘ldim, ehtimol, u qaytarib bo‘lmaydigan darajadagi biror qo‘pol gap aytgandir.
Eshikni ochdim-u, o‘sha zahoti kecha tunda... va bugun ertalab birga bo‘lgan erkak bilan yuzma-yuz kelishga tayyorgarlik ko‘rish uchun yana o‘n soniya vaqtim bo‘lishini xohlab qoldim.
Hammasi avvalgidek qoladi deb o‘ylamagandim, lekin munosabatlarimizda darhol tushuntirib bo‘lmaydigan bir o‘zgarishni his qildim.
Xuddi biz bir-birimizga ancha yaqin bo‘lib qolgandek edik. Uch yillik tanishuvimiz davomida qurilgan rishtalarimiz yanada chuqurlashgandek edi.
Qolaversa, endi biz o‘sha ehtirosli lahzalardan va uning yotoqxonasidan tashqarida edik. Bu esa bir haqiqatni to‘liq anglashimga sabab bo‘ldi: Rokko, mening mijozim, meni kiyimsiz ko‘rgan edi.
U tom ma’noda bugun ertalab meni kiyimsiz ko‘rdi.
Buni hazm qilish uchun menda ko‘proq vaqt bo‘ladi deb o‘ylagandim — balki qochib ketish va ismimni o‘zgartirish uchun yetarli vaqt bo‘lar edi.
Lekin u qarshimda turardi: qora jinsi shim, qora ko‘ylak va ustidan zanjiri ochilgan charm kurtka kiygan. Sochlari tartibsiz, iagidagi tuki esa biroz

Uning qora ko‘zlaridagi nigoh xuddi mehmonxonamga bo‘ronni o‘zim taklif qilgandek his qildirdi.
— Alessia.
U ismimni qanday aytgan bo‘lsa, darhol kechagi tunni — u ismimni eng yaqin, eng intim lahzalarda aytgan paytlarni — eslatdi.
Men tomog‘imni qirib qo‘ydim, xayolim qayerga ketganini u sezmaydi degan umidda. Allaqachon.
Axir eshikni o‘zim ochgan edim.
— Rocco, — dedim bosh irg‘ab, noqulay tarzda chetga chiqib, uni ichkariga kiritarkanman.
— Paypoqlaring zo‘r ekan, — dedi u mulohaza bilan, nigohi sekin meni boshdan-oyoq kezib. Qaniydi u shu qarashi bilan menda nimalar uyg‘otishini bilsa.
Pastga qaradim — oq paypoq, qora jinsi shim, krem rangli kashmir sviter — so‘ng unga tik qaradim.
— Erta kelgansan. Men hali tayyor emasman.
U ichkariga qadam qo‘ydi, yonimdan o‘tib ketarkan, men yashirincha charm va uning atir hidini ichimga tortdim.
— Vaqt — pul, jonim, — dedi u sekin kulimsirab, yomon qarorlarni ham mantiqli ko‘rsatadigan o‘sha tabassumi bilan. — Kecha esa sen menga yetarlicha “tushding”.
— Besh daqiqa ham kutolmay, yana shuni eslatishing shartmi? — deb g‘udrindim, yonoqlarim yana qizib ketayotganini sezib. — Va men senga hech narsa “tushirmadim”. Esimda bo‘lsa, hammasini boshlab bergan o‘zing eding.
Rocco faqat kulimsiradi — aynan kutgan reaksiyasini olganidan mamnun edi. Shu payt Floof pishillab, himoyachi kabi oldimga chiqdi.
Bu men uchun faxrli “mushuk onasi” lahzasi edi.
— Ko‘ryapman, uni erkalatyapsan, — dedi Rocco, mushugimga biroz norozilik bilan qarab.
— Menga yoqqanlarni erkalataman, — dedim shirin jilmayib, uning yonidan oshxona tomon o‘tarkanman.
Albatta, u ortimdan ergashdi. Go‘yo bu yer unga tegishlidek.
Men avval qilayotgan ishimni tugatish uchun uning borligini e’tiborsiz qoldirdim. U erta kelgan — demak kutishi mumkin.
Men Floofning suvini yangilash uchun egildim, Rocco’ning nigohi tanamni kuydirayotgandek sezib turardim.
— Ehtiyot bo‘l, jonim, — dedi u cho‘zib, ovozida kulgi aralash. — Yana shunday egilsang, bugun umuman chiqmaymiz.
Men yelkam oshidan unga sovuq qarash tashladim.
— Hazillaring tobora yomonlashyapti.

— Ha, — dedi u kulimsirab, menga yaqinlashib, orqamda turib oldi. — Kim aytdi bu hazil deb?
Men ko‘zlarimni aylantirib, tirsagim bilan uning qovurg‘asiga yengil urdim, shunda u bir qadam orqaga chekindi. U past ovozda kulib yubordi.
— Besh daqiqada tayyor bo‘laman. O‘tir va o‘zingni tut.
— Xo‘p, xonim, — dedi u kulimsirab, divan tomon yurib. U o‘rtadagi yostiqqa cho‘kdi, oyoqlarini keng yoyib o‘tirdi.
Qandaydir tarzda, shunchaki telefonini varaqlab o‘tirishi ham meni kecha bu yerda qolish taklifini qabul qilmaganimga afsuslantirdi.
Floof yana ovqatini yeyishga qaytdi, vaqti-vaqti bilan Roccoga tikilib qo‘yardi — go‘yo uni xavf deb bilayotgandek. Balki Rocco uning ovqatini o‘g‘irlamoqchi deb o‘ylayotgandir.
— Vaqt o‘tyapti, jonim, — dedi u masxara aralash, meni xayolimdan chiqarib.
Men yotoqxonamga kirib ketdim, loafer tuflilarimni kiyib, sochimni tugundan chiqarib erkin to‘lqinlarga tushirdim. Kichik oltin halqa sirg‘alar va mayda kulonli zanjir taqib, so‘nggi detallarni qo‘shdim. Libosim sodda, lekin qimmatbaho edi — o‘zi oddiy ko‘rinsa-da, ancha mehnat talab qiladigan uslub.
Qaytib chiqqanimda, Rocco divanda yo‘q edi. U kirish qismidagi konsol stolim yonida turib, xuddi shu yerda yashayotgandek xatlarimni varaqlayotgan edi.
— Jiddiymi? — deb norozi ohangda dedim, Prada sumkamni olib.
— Senga jarima xati kelibdi, jonim, — dedi u xatni ko‘tarib, oldidagi shahar gerbini ko‘rsatib. — Demak, o‘sha yaltirab turgan Audi sog‘lom fikr bilan birga kelmas ekan.
Men unga o‘qrayib, xatni qo‘lidan tortib oldim.
— Buni sen aytyapsanmi? Bir safar Maseratingni piyodalar yo‘lakchasiga qo‘yganingni unutdingmi?
U yelka qisdi, o‘ziga ishongan kiborona ko‘rinishda, konsolga suyangancha.
— Bu samaradorlik deyiladi.
— Samaradorlik? Rostdanmi? — dedim men sovuqqon ifoda bilan.
— Hm, — dedi u kulimsirab. So‘ng o‘rnidan turib, eshik tomon yurdi. — Yur. Marsaladagi joy sotib olishga arziydimi-yo‘qmi, ko‘rib kelamiz.
Men sumkamni oldim va ortidan ergashdim, chiqib ketayotganimizda Floofga yana bir qarab qo‘ydim.

Liftda pastga tushish... haqiqiy falokatning o‘zi edi.
Tor joy.
Oynavand devorlar.
Va juda yaqin masofada turgan o‘ziga bino qo‘ygan, gavdali bir pleyboy.
O‘zimni noqulay his qilib, qayerga qarashni bilmay qimirlab qo‘ydim. U bo‘lsa xotirjamgina devorga suyanganicha, qora ko‘zlari bilan ko‘zgudagi aksimni zimdan kuzatardi.
U ko‘zguda menga tikilib uzoq turib qoldi.
"Bizga bir qara," — deb pichirladi u past va hazilomuz ohangda. "Xuddi juftliklardek bir xil qora jinsi shimdamiz."
"Juftliklar?" — piching qildim. — "Bir kechadan keyin bunchalik hayajonlanib ketmayapsizmi, Akkardi?"
U so‘z bilan javob bermadi. Shunchaki, lift eshiklari ochilgan zahoti menga ko‘z qisib, iljayib qo‘ydi.
"Avval xonimlar," — u jilmayib, yo‘l bo‘shatdi. Mening esa yuzlarim lovullab ketdi.
Hammasiga o‘sha ko‘z qisishi sababchi.
Bunga chiday olmasdim.
Tashqariga otilib chiqdim, Rokkoning kulgisi esa ortimdan eshitilib turardi.
Qo‘pol hazillari va nozli qarashlariga qaramay, u baribir mashina eshigini ochib berish darajasida olijanob edi.
Uning "Maserati"siga o‘tirishim bilan dimog‘imga uning hidi urildi — yog‘ochli atir, charm va tamaki tutunining kuchsiz hidi.
Rokko o‘ziga xos shoshilmas, yirtqichlarga xos yurish bilan mashina oldidan aylanib o‘tib, haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi.
Uning qo‘li ostida "Maserati" dvigateli xuddi egasiga mos ravishda silliq va quvvatli bo‘kirib o‘t oldi.
"Xavfsizlik kamarini taq, azizim," — dedi u menga qaramasdan, yer osti garajidan chiqarkan burilish chirog‘ini yoqib.
"Iltimos, meni o‘ldirib qo‘ymaslikka harakat qil," — dedim kamarimni taqib. "Uyda meni kutayotgan mushugim bor."
U quloq solmadi. Shunchaki kulib qo‘ydi-da, tezlikni oshirib, Palermo ko‘chalari bo‘ylab chaqqonlik bilan haydab ketdi.
Ajoyib.

Uning yonida o‘tirib, nafasim qaytayotgan edi. Uch yildan beri ko‘ngil qo‘yib yurgan erkagim bilan birga bo‘lish ulkan xato bo‘lganini aytish, nazarimda, ayni haqiqat edi.
Chunki u hech narsa bo‘lmagandek xotirjam mashina haydab borayotgan bir paytda, men portlab ketishga bir bahona qidirib turardim.
Rokkodan boshqa har qanday narsaga chalg‘ishga harakat qildim. Ammo uning mashinasida, o‘zining yonida o‘tirib, buni qilishning mutlaqo iloji yo‘q edi.
Nihoyat, biz qorong‘uroq va notekis yo‘lga burildik; Maserati shag‘al ustida ohista silkina boshladi.
Unga ko‘z qirimni tashladim. "Meni o‘ldirish uchun tuzoq emasligiga ishonching komilmi?"
U miyiqida kulib qo‘ydi: "Agar seni o‘ldirmoqchi bo‘lsam, Bambi, Marsalagacha shuncha yo‘l bosib kelmasdim."
"Tasalli berganing uchun rahmat," deb to‘ng‘illadim va o‘rindiqqa chuqurroq cho‘kdim.
Omborxona ko‘rindi — portdagi eski, qarovsiz bino; atrofida qurigan o‘tlar va singan to‘siqlardan bo‘lak hech vaqo yo‘q.
"Meni tunda olib kelish uchun eng munosib joy," dedim pichirlab, u mashinani to‘xtatib, dvigatelni o‘chirarkan.
"Xavotir olma," u kulib, eshikni ochdi. "Seni himoya qilaman."
U birinchi bo‘lib tushdi, eshigini qarsillatib yopdi-da, xuddi haqiqiy jentlmenlardek mening eshigimni ochish uchun aylanib o‘tdi.
Vaholanki, bu "jentlmen" hali 24 soat ham bo‘lmay turib, meni kiyimlarimdan judo qilgan edi.
Ajoyib.
Qo‘lidan tutib, mashinadan tushishiga ijozat berdim. Sohildan esayotgan shamol darrov vujudimni junjitib yubordi, havo men kutgandan ancha sovuqroq edi. Qanchalik yashirishga urinmayin, baribir qaltirab ketdim.
Chunki ko‘ylagi (pidjagi)ni olib kelmaslikni tanlaganim haqida uning gapirishini aslo xohlamasdim.
U eshikni yopib, mashinani qulfladi-da, egnidagi charm kurtkasini yechdi. Men biror narsa deyishga ulgurmasimdan, uni yelkamga tashlab qo‘ydi.
Go‘yo jannatga tushib qolgandek edim. Rokko jannatiga. Kurtka issiqqina edi va undan uning hidi kelardi.
"Yo‘q, rahmat, men yaxshiman," deb aytishim kerak edi. Ammo men shunchaki uni o‘zimga mahkamroq tortdim.
Bunga qarshi tura olmadim

"Rahmat," — deb pichirladim mayingina. Uning lablari go‘yo meni masxara qilmoqchi bo‘lgandek qimirlab qo‘ydi, ammo xayriyatki, indamadi.
Biz darz ketgan maydoncha bo‘ylab yurar ekanmiz, kimsasiz omborxona dahshatli filmlardagi binolardek oldimizda qad ko‘tarib turardi; loaferlarim (poyabzalim) ostida shag‘allar g‘irchillardi.
Rokko qo‘llarini cho'ntagiga tiqib, mendan bir necha qadam oldinda borardi. U xuddi "ishchi" uchrashuv uchun meni tunda, hamma narsadan uzoq bo‘lgan bu kimsasiz joyga sudrab kelmagandek, o‘zini juda xotirjam tutardi.
"Qorong‘uda yanada vahimali ko‘rinarkan," — dedim singan derazalar va zanglagan to‘siqlarga qarab.
Har soniyada qayerdandir niqobli odamlar otilib chiqadigandek edi.
Yoki yovvoyi hayvonlar.
"Maftunkor, shunday emasmi?" Rokko yelka osha menga qarab qo‘ydi; mening noqulay ahvolimdan zavqlanayotgandek miyiqida kulardi.
"Maftunkor? Men buni boshqacha so‘z bilan ta’riflagan bo‘lardim."
U bir qo‘li bilan darvozani ochdi va men o‘tishim uchun ushlab turdi. Men ehtiyotkorlik bilan ichkariga qadam bosdim, poyabzalim ostida singan shisha parchalari g‘irchilladi.
"Qadamingga ehtiyot bo‘l, azizam," — dedi u kinoya bilan, men ichkariga kirishga shoshilmayotganimni ko‘rib. — "O'sha qimmatbaho tuflilaringni xarob qilishingni xohlamasdim."
Unga quruqgina qarab qo‘ydim, so‘ng nigohim uning bilagidagi tilla soatiga tushdi. "Bular sening soatingdan qimmatroq turadi."
U xaxolab kulib yubordi: "Xomtama bo‘lma."
Ichkarida omborxona battar ahvolda edi — ulkan, aks-sado beruvchi va havosi tuz hamda chang bilan to‘yingan.
Dahshatning o'zi edi.
Uyga ketgim kelib ketdi.
Ish, Alessiya. Diqqatni jamla.
Telefonimni chiqarib, ushbu mulk haqida yozib olgan qaydlarimni ochdim. "Xo‘sh. Marsala yuk tashish maydoni. 70-yillarda qurilgan. Texnik jihatdan tijorat maqsadida foydalanishga mo‘ljallangan, biroq qariyb o‘n yildan beri faoliyat yuritmayapti."
Biz ichkarini ko‘zdan kechirib yurar ekanmiz, men ma’lumotlarni birma-bir o‘qib berdim.
"Sharqiy tomonda saqlash bo'lmasi bor. Yuk ortish doklari zanglagan, lekin ta’mirlasa bo‘ladi. Yuqori qavatdagi ofislar yetarli hajmda, ammo tartibga keltirish kerak."

— Seningcha, arziydimi? — deb so‘radi u, menga qarab.
Men ikkilanib qoldim, chunki bu safar u meni sinash uchun so‘ramayotgan edi.
U chindan ham fikrimni bilmoqchi edi.
— Ha, — dedim uning ko‘zlariga qarab. — Lekin qancha muddatga kerakligiga bog‘liq. Agar tez ishlatib, keyin sotib yubormoqchi bo‘lsang, kichikroq joy yaxshiroq. Agar uzoqroq muddatli reja bo‘lsa… — atrofga ishora qildim. — Bu joy kengayish uchun imkon beradi.
Men bu omborlar unga nima uchun kerakligini bilmasdim va hech qachon so‘ramaganman ham. Lekin aynan maqsadi bu bitimni muvaffaqiyatli yoki muvaffaqiyatsiz qilardi.
Rocco boshini biroz egib, meni kuzatdi.
— Uni ishga yaroqli minimal holatga keltirish qancha turadi?
— Uch yuz mingcha, — dedim telefonimni joyiga solib. — Ozgina ko‘p yoki kam.
— Mayli. Qil.
Men ko‘zlarimni pirpiratdim, qoshimni ko‘tardim.
— Shunchami? Hatto o‘ylab ham ko‘rmaysanmi?
— Mening ensamdan nafas olayotgan odamlar bor, Bambi, — dedi u. — Menga joy kerak. Sen yaxshi deding. Senga ishonaman.
Bu so‘zlardan ichimda iliq, lekin xavfli bir tuyg‘u paydo bo‘ldi. U uchun mening qarorimga ishonishini aytishi katta kompliment edi.
Men uning pidjagini yelkamga mahkamroq tortdim, shubhali qarab.
— Nega menga bunaqa tikilib turibsan?
Rocco kulimsirab, yaqinlashdi. Uning ko‘zlari lablarimga tushib, u yerda bir oz to‘xtadi — terim jimirlab ketdi.
— Shunchaki o‘ylayapman.
— Nima haqida? — deb ehtiyotkorlik bilan so‘radim.
U qo‘lini uzatib, barmog‘ining bo‘g‘imi bilan iyagim ostidan yengil tegib, yuzimni o‘ziga qaratdi.
— Qanchalik boshog‘riq ekaning haqida.
Men ko‘zlarimni aylantirdim.
— Men boshog‘riqmanmi? O‘zing meni yarim tunda qo‘rqinchli filmdagidek omborga sudrab kelding.
Aslida hali soat 8 edi. Lekin baribir, men uchun kech edi. Odatda bu payt o‘simlik choyi bilan Floofim yonimda qotillik haqidagi seriallarni ko‘rib o‘tirgan bo‘lardim.
— O‘zing xohlab kelding, Bambi, — dedi u past ovozda, qulog‘im ortiga bir tutam sochimni qo‘yarkan, barmoqlari jag‘im bo‘ylab biroz sekinroq sirg‘alib. — O‘zingni begunoh qilib ko‘rsatma.

— Men doim begunohman.
U past ovozda kuldi, go‘yo eng kulgili hazilni aytgandekman. Qo‘li hanuz bo‘ynimda edi, bosh barmog‘i jag‘im chetida erinchoq siljirdi — va bu meni nega professional bo‘lishim kerakligini eslashni juda qiyinlashtirdi.
— Menga shunaqa yolg‘on gapirganingda xavfli bo‘lib ketasan, Alessia.
Javob berishga ulgurmay, u boshini egib, qulog‘im ostiga sekin va cho‘zilgan o‘pich qoldirdi — meni titratadigan nuqtaga.
Men uning ko‘ksiga yengil itardim, qovog‘imni solib.
— Diqqatni jamla, Accardi. Avval ish.
U meni butunlay e’tiborsiz qoldirdi, lablari jag‘im bo‘ylab hazillashgandek harakatlanib, patdek yengil o‘pichlar qoldirdi — tizzalarim bo‘shashib ketdi.
— Bu ham ish, — deb pichirladi terimga. — Bitimni muhrlash.
Men norozidek tovush chiqardim, lekin allaqachon boshimni o‘ylamasdan biroz egib, unga qulayroq qilgandim.
Va shunday qilib u meni o‘pdi.
Bu kechagidek qo‘pol emasdi. Umidsiz yoki shoshqaloq ham emasdi.
Bu sekin va maqsadli edi.
Uning lablari menikilar ustida xuddi butun dunyo vaqti o‘zinikidek harakatlandi — go‘yo har lahzani his qilib, tatib ko‘rmoqchidek. Go‘yo u bir narsani isbotlayotgandek — men qanchalik uzoqlashishga urinmay, baribir uniki ekanimni.
Men barmoqlarimni uning ko‘ylagiga sanchib, uni yaqinroq tortdim, uning issiqligida, charm va sof Rocco Accardi hidida o‘zimni yo‘qotdim.
U o‘pishni chuqurlashtirib, bir qo‘lini sochimga kirgizganida, men nafassiz kulib yubordim lablari orasida.
U biroz ortga chekinib pichirladi:
— Nima kulgili?
Men jilmaydim, peshonamni uning peshonasiga yengil tekkizib.
— Hech narsa. Shunchaki… sen tentaksan. Tashlandiq omborda meni o‘payotgansan, go‘yo bu romantikdek.
U kuldi, ko‘kragi qo‘lim ostida yengil titradi.
— Atrofda bir necha kilometrda hech kim yo‘q, jonim. Albatta bu romantik.
Va qandaydir tarzda — tuz va zang hidi kelib turgan joyda ham — bu haqiqatan ham shunday edi.

U meni yana o‘pdi va men butunlay o‘zimni yo‘qotdim.
Uning telefoni cho‘ntagida keskin jiringlaganida yuragim qovurg‘alarimga urilayotgandek urardi.
U e’tibor bermadi. Lekin yana titradi. Yana.
Men biroz ortga tortilib, qoshimni ko‘tardim.
— Javob bermaysanmi? Muhim bo‘lishi mumkin.
U tushunarsiz nimadir deb ming‘irladi, boshini egib yana meni o‘pmoqchi bo‘ldi — go‘yo dunyo kutib turishi mumkindek.
Lekin to‘rtinchi marta jiringlaganda, u past ovozda so‘kindi va telefonni chiqarib ko‘rdi. Bildirishnomalarni varaqlayotgan paytda yana qo‘ng‘iroq keldi.
Bu safar u birinchi signaldayoq javob berdi, mendan bir qadam uzoqlashib.
— Ha?
Men uning yuzidagi o‘zgarishni real vaqtda ko‘rdim.
Xotirjam va o‘ziga ishongan ifodadan… tarang, keskin va hushyor holatga.
Avvalgi iliqlik butunlay yo‘qoldi, o‘rnini sovuq va qattiq bir narsa egalladi.
Nima deyilganini eshita olmadim — lekin nima bo‘lgan bo‘lsa ham, yaxshi emas edi.
— Kelyapman, — dedi u va boshqa hech narsa demay qo‘ng‘iroqni uzdi.
So‘ng qo‘limdan ushlab, meni mashina tomon sudray boshladi.
— Rocco…? — ovozim bo‘g‘ilib chiqdi, uning uzun qadamlariga zo‘rg‘a yetisharkanman.
— Ketishimiz kerak, — dedi u muzdek ovozda — izohsiz, yumshoqliksiz.
Men ortidan qoqilib ergashdim, yuragim tez ura boshladi.
Nimadir noto‘g‘ri edi.
Juda noto‘g‘ri.
U meni deyarli mashinaga tiqib, eshikni qattiq yopdi va haydovchi tomoniga aylanib o‘tdi.
Maserati g‘uvillab ishga tushdi, g‘ildiraklar ostidan shag‘al sochildi, u gazni oxirigacha bosdi.
U menga qaramadi. Gapirmadi ham. Shunchaki iloji boricha tez haydadi, burilishlarni haddan tashqari tez olib, mashinalar orasidan o‘tib ketdi.
Men jim qoldim. Bir og‘iz ham gapirishga qo‘rqdim. Hech narsa so‘ramadim — shifoxonaga yetib kelgunimizcha.

Shifoxona.
— Rocco… nima bo‘ldi?
U mashinani kirish eshigiga yaqin joyga to‘xtatarkan, ovozi xirillab chiqdi.
— Mening oilam…
So‘zlar zo‘rg‘a eshitildi.
— Oilam avtohalokatga uchragan.

Rocco Alvaro Accardi

2026-02-14T12:59:15.155Z

Rocco Alvaro Accardi

6-qism

Fanfic arxiv💋:
ROCCO
ALVARO
ACCARDI
POV (Rocco nuqtayi nazaridan)
Oradan bir necha soat o‘tgach, men villadagi uyimizda, divanda o‘tirardim.
Tushlikdan keyin Alessiani mashinasigacha kuzatib qo‘ydim. U ombordagi ishimiz deyarli yakunlanganini — barcha kerakli ma’lumotlarga ega ekanligini aytdi.
U buni restoranning tashqarisida sodir bo‘lgan voqea tufayli aytdimi yoki rostdan ham shunday deb o‘yladimi, bila olmadim. Ammo u mening Maseratimdan tushayotganida jilmayib qo‘ydi, ko‘rinishidan hammasi joyida edi.
Keyin esa butun yo‘l davomida egizaklarning qo‘ng‘iroqlariga javob bermay, uyga qaytdim.
U ifloslar Alessia-ga Ivanani mening qizim deb aytishibdi. Ularni muzqaymoq do‘konida tashlab ketganimga shukr qilishsin. Ularga bundan ham battararoq jazo berishim kerak edi — ancha battarrog‘ini.
Va ularni ko‘rganimda, ehtimol shunday qilaman ham.
Marina divanda yonimga chiqib oldi va butun stikerlar kitobini tizzamga tashladi. "Rocco amaki, bittasini peshonangizga yopishtirsam maylimi?"
Men e’tiborimni Tristano va Daria ko‘rayotgan kinodan burdim. Ivy ham bizga qo‘shildi, lekin menimcha, u yarim uyquda edi.
Men Marinaning ko‘zlariga tikildim, u ham aslo yon bermadi.
"Faqat u bosh suyagi yoki ogohlantirish belgisi bo‘lsagina," deb shart qo‘ydim.
U kitobining bir necha sahifasini diqqat bilan varaqladi. "Menda yaltiroq delfin bor?"
"Bu mening hissiy holatimga juda mos keladi," deb bosh silkidim va uning ra’yini qaytarmadim.
Daria polda o‘tirgancha, ruscha talaffuz bilan masxaraomuz jilmaydi. "Siz yumshab ketyapsiz."
"Men jang qilishga arziydigan holatni tanlayman, Daria. Yaltiroq delfinlar ular qatoriga kirmaydi."
Marina peshonamga delfinni ehtiyotkorlik bilan yopishtirganidan bir necha daqiqa o‘tgach, Kosta kirib keldi. U telefonini titkilab kelardi-yu, birdan to‘xtab, yuzimga qaradi.
"Lana’ti," deb xo‘rsindi u peshonamdagi moviy yaltiroq delfinga qarab. "Uydan chiqishdan oldin yoki Dada ko‘rib qolmasidan avval uni olib tashlaganing ma’qul."
"Iltimos. U shunchaki yuzidagi stikerlar bilan mendek kelishgan ko‘rinmasligidan hasad qilyapti." Men Edoardo Amalia va Marina uning kabinetiga bostirib kirishganda buni uddalashga uringanini ko‘rganman.
U uddalay olmagan. Yuzi juda qovog‘i solingan edi.
Kosta ko‘zlarini pirpiratib, bo‘sh qo‘li bilan Marinani ko‘tarib oldi. Keyin esa uni tizzasiga o‘tqizgancha yonimga, divanga o‘tirdi.
Qizcha esa hech narsa bo‘lmagandek stiker kitobini varaqlashda davom etardi.
Mana shuni hayot desa bo‘ladi.
"Franko yana Shiakka ombori haqida so‘rayapti," dedi u to‘g‘ridan-to‘g‘ri ishga o‘tib. Gap men va Alessia bugun bo‘lgan ombor haqida ketayotgan edi. "U nima uchun bunchalik cho‘zilayotganini bilmoqchi."
"O‘sha haromzodaning bunchalik qistashidan charchadim. U endi hatto buni yashirmayapti ham," deb g‘uldiradi Tristano, bir ko‘zi bilan televizorga qarab, Kostaga yuzlanarkan.
"Faqat sen emas," Kosta xo‘rsindi va e’tiborini menga qaratdi. "Nima deb o‘ylaysan, nega bugun u yerga borishimga to‘g‘ri keldi? Bu shunchaki ish jarayonini tekshirish emas edi. U shunchalik qattiq qistadiki, Dada Frankoning jag‘ini besh daqiqaga bo‘lsa ham yopish uchun meni yubordi," deb javradi Kosta, Marinani tizzasida beparvo o‘ynatgancha.

"Men bu Franko deganini yoqtirmayman," — dedi u go‘yo gapiga birov qiziqayotgandek. "Stress Tristanoga yaxshi emas."
"Rahmat, jonim," — Tristano jilmayib, uning yuzidan o‘pib qo‘ydi.
"Bu hammamiz uchun ham yaxshi emas," — deb piching qildim. "U urgan odam men edim, esingdami?"
"Xo‘sh, nima bo‘pti?" — u yelka qisdi, bu esa Dariyaning skrabli kulgisiga sabab bo‘ldi.
"Bilasanmi, bir kun kelib sen..." — gap boshladim men.
"Bo‘ldi," — Tristano kulib gapimni bo‘ldi. "Boshlamaylik. Tomoshabinimiz bor." U nima bo‘layotganiga parvo qilmayotgan Marinaga ishora qildi.
Lekin uning oldida tortishmagan ma’qul edi — u eshitgan hamma narsasini qaytaradi.
"Lekin sen haqing bor. U har hafta ko‘proq muammo tug‘diryapti," — Tristano bosh silkidi, uning ohangi endi keskinroq edi. "Roccoga qo‘l ko‘tardimi? Bu barcha chegaralardan chiqish demakdir."
Kosta jag‘larini mahkam qisib, tasdiqladi. "Xavotir olma. U yaqin orada o‘z jazosini oladi."
Keyin u menga yuzlandi.
"Shunchaki Alessiani bu mojarolardan uzoqroq tut. Uning qo‘li toza, Rocco. Bizning mashmashalarimiz unga kerak emas."
"Xavotirlanma," — yelka qisdim. "U hech qachon savol bermaydi. U sotadi, men to‘layman. Bo‘ldi, tamom."
Uning eng zo‘ri ekanligining sabablaridan biri ham shu.
"Balki u sendan qo‘rqar?" — Daria o‘zicha yordam bermoqchi bo‘lib fikr bildirdi. Men e’tiroz bildirishga ulgurmasimdan, xonaga asabga teguvchi yunoncha talaffuz kirib keldi.
"Biz Rocconing o‘zi qizim emas deb aytayotgan qizi haqida gaplashyapmizni?" Milli eshikda Amaliani ko‘targancha paydo bo‘ldi. Sandro uning ortidan qo‘lidagi kishanlarni o‘ynab, politsiyachi shapkasini yuzining yarmigacha tushirib kelardi.
"U mening qizim emas," — xo‘rsindim men, lekin Amalia yuzimdagi delfinga qarab kıkırlab kulganida, bexosdan jilmayib yubordim.
Bu bolalar mening obro‘yimga putur yetkazishyapti.
"Albatta. Men esa xunukman," — Milli piching bilan Kostaning yoniga o‘tirdi. "Lía, théleis na pas ston theío sou?" (Lia, amakingning yoniga borishni xohlaysanmi?)
Amalia bosh silkidi. "Nai, theíe Trísto." (Ha, Tristo amaki.)
Milli kulib, Amaliani qo‘yib yubordi; qizcha uning tizzasidan tushib, to‘ppa-to‘g‘ri Tristano va Ivining oldiga yugurib ketdi.
"Siz mening eng sevimli amakimsiz," — to‘satdan e’lon qildi Amalia Tristanoni quchoqlab.
"Nimalar deyapsan?" — qoshimni chimirdim, Tristanoning uni quchoqlayotganini kuzatarkanman. "Sono uno zio molto migliore di lui." (Men undan ancha yaxshiroq amakiman.)
"Óchi, o Theíe Trísto eínai il mio zio preferito" (Yo‘q, Tristo amaki mening eng sevimli amakim), — deb javob berdi Amalia, bexosdan italyan va yunon tillarini aralashtirib — lekin nima demoqchiligini tushundim.
Tan olishni xohlamasam-da, yillar davomida Millidan bir oz yunoncha o‘rganib olganman.
Barcha bolalar ba’zan bu ikki tilni adashtirib yuborishadi — shu jumladan Marina ham.
Biz ularga italyan tilini o‘rgatayotgan edik, Milli esa yunon tilini.
Marina yarim sitsiliyalik, yarim rus edi, shuning uchun Daria unga rus tilini ham o‘rgatayotgan edi. U tillarni o‘rganishda hammadan ko‘ra sekinroq edi, lekin buni kutsa bo‘lardi. Olti yoshli bola uchun to‘rtta til — bu juda ko‘p.

"Mayli," — xo‘rsindim men. "Nima bo‘lsa bo‘lsin. Menga baribir."
Amalia mening bu qilig‘imga parvo ham qilmadi. U shunchaki Ivi bilan go‘yo u xonadagi eng qiziqarli odamdek gaplasha boshladi. Xudo biladi nima uchun.
Shu payt divanda, yonimda turgan telefonim titradi.
Alessia: Men hamma hujjatlarni sen bilan yakunlab olishim kerak. Ularni senga olib borsam bo‘ladimi?
Yozayotganimda ixtiyorsiz ravishda tirjayishdan o‘zimni tiya olmadim.
Rocco: Ovqatlandingmi?
Alessia: Tushlikdan beri yo‘q.
Rocco: Kech bo‘lib qoldi. Bugun kechqurun mening villamga kel. Pitsa buyurtma qilaman. Boyagi ko‘ngilsizlik va vaza uchun kompensatsiya bo‘ladi.
"U hali ham ishlayaptimi?" — deb so‘radi Kosta telefonimdagi yozishmalarga ko‘z yugurtirib.
"U doim ishlaydi."
Shu payt old eshik qarsillab ochildi.
"Ma’lumot uchun aytib qo‘yay," — deb baqirdi Jovanni dahlizdan. "Biz omon qoldik!"
Men telefondan bosh ko‘tarmadim. Ammo kutilganidek, bir necha soniyadan so‘ng eshikda o‘sha ikki egizak ahmoqlar paydo bo‘lishdi.
"Biz muzqaymoq do‘konidan omborgacha piyoda borishimizga to‘g‘ri keldi," — deb e’lon qildi Aidan, go‘yo olqishlar kutayotganidek. "Keyin esa bu yerga mashinada qaytdik. Yolg‘iz. Sotqinlik qurboni bo‘lib."
"Hech kimga qizig‘i yo‘q. Bunga loyiq edinglar," — deb qisqa javob berdi Kosta. Men allaqachon ularning nima qilganini hamma aytib bergandim va albatta, Kosta yaxshi aka sifatida mening tomonimda edi.
"Mayli, aslida Uber chaqirdik," — deb davom etdi Aidan Kostaning gapiga e’tibor bermay. "Lekin piyoda yurdik desak, quloqqa salobatliroq eshitilarkan."
"Sizlarni butun yo‘l davomida piyoda qaytarishim kerak edi," — deb o‘shqirdim, ularning basharasini ko‘rib jahlimgacha chiqib ketdi. "Xonada bolalar ko‘pligiga shukr qilinglar, bo‘lmasa qilgan ishingiz uchun sizlarni adabingizni berib qo‘yardim. Endi bugun kechqurun Alessia bilan sizlar buzgan narsani to‘g‘rilashim kerak."
Aslida men buni restoran tashqarisidayoq bir oz to‘g‘rilagan edim, lekin baribir g‘azabda edim.
"Uni bu yerga olib kelyapsanmi?" — deb so‘radi Jo, mening jahlimdan zarracha ham hayiqmay.
"Yo‘q." Men uning basharasiga tushirib yubormaslik uchun yana chalg‘ish maqsadida telefonimga qaradim.
Aidan xuddi marafonda yugurgandek o‘zini divanga tashladi. "Nega endi? Hammamiz u bilan salomlashardik. Odobli bo‘lamiz."
"Odobli? Sizlar..." — men stikerlarini varaqlayotgan Marinaga qarab to‘xtab qoldim.
"— ahmoqlar unga mening qizim bor deb aytdinglar."
Butun dunyo biladi — men jiddiy munosabatlar odami emasman. Hatto o‘sha bir hafta davom etgan munosabat ham haqiqiy emas edi. Men uchun hech qanday ahamiyatga ega emasdi. Shunchaki o‘tkinchi xushtorlik edi.
Lekin ular men yomon ko‘radigan Ivana haqida Alessia-ga "bu uning qiz do‘sti" deb aytishibdi.
Meni nima ko‘proq qizig‘ini — u bilan bo‘lish imkoniyatimni deyarli yo‘qqa chiqarganlarimi yoki shunchaki hech qanday sababsiz qizning ko‘nglini og‘ritishga uringanlarimi, bilmayman.
"Rostdanmi?" — deb xo‘rsindi Milli hafsalasi pir bo‘lib. "Nega bunday qildinglar?"
"Bu teskari psixologiya, og‘ayni," — Aidan menga qarab jilmaydi. "Uning qanchalik xafa bo‘lganini ko‘rdingmi? Endi u seni yoqtirishini bilasan."
"Sizlar...?" — gapimni tugatmay bosh chayqadim. Yetti yillik qiz o‘rtog‘i borligini hisobga olsak, u bunday ishlarni qanday hal qilishni umuman bilmasdi. "Maqsad — uni terapiyaga emas, o‘z tomonimga og‘dirish."

"Rocco," – Milli ko‘zlarini qisib, menga qarab tanbeh berdi.
Marina Kostaning tizzasida o‘tirgancha, menga qarab ko‘zlarini pirpiratdi. "Terapiya nima?"
"Hech narsa," – dedi Daria tezda menga o‘qrayib qarab. "Roccoga juda zarur bo‘lgan, lekin u borishdan bosh tortayotgan narsa."
Men unga quruq nigoh tashladim, shu payt telefonim yana titradi.
Alessia: Mayli. Hech qanday kutilmagan qiliqlar bo‘lmasin, Rocco. Rost aytyapman. Faqat ish.
U e’tibor bermayaptimi? Hech qanday "kutilmagan qiliqlar"? Axir bu mening eng sevimli mashg‘ulotim-ku.
"Ish deyarli bitdi. Hujjatlarni bugun kechqurun yakunlaymiz," – dedim akamga, divanga suyanib.
"Yaxshi." Kosta bir muddat to‘xtab, qoshini ko‘tardi. "Uni o‘z uyingga olib boryapsanmi?"
"Sì." (Ha.)
Daria poldan turib, Sandroning uni kishanlashiga osongina qo‘yib berdi. "Yolg‘izmisizlar?"
"Uni bu yerga olib kelmayman." Bu ifloslarning yoniga yana qaytib kelmaydi.
"Nega endi?" – deb so‘radi Tristano Amaliani qo‘lida ushlagancha, o‘zini go‘llikka solib.
"Menga tinchlik kerak," – deb g‘uldiradim chakkalarimni uqalab. "Va xilvat."
Bu uy haddan tashqari tartibsiz. Bir tom ostida shunchalik ko‘p asabga teguvchi odamlarning yashashi noqonuniy bo‘lishi kerak.
Jovanni siri fosh bo‘lgandek jilmaydi. "Rocco qattiq oshiq bo‘lib qoldi."
"U shunchaki o‘lja," – deb o‘shqirdim, ko‘proq ularning ovozini o‘chirish uchun. "Shunchaki o‘yin. U uch yildan beri mendan qochib yuradi. Hech qachon tuzog‘imga tushmagan."
"Endi esa sevib qoldingmi?" – deb so‘radi Daria.
Men uning boshiga yostiq otdi. Qo‘llari kishanda bo‘lsa-da, u yostiqni havoda tutib oldi.
"Yillar davomida mendan qochdi, lekin bugun omborda..." Men uning xatosidan bosh chayqab, tirjaygancha "ts-ts" qildim. "Nihoyat oyog‘i taydi. Uni sindira olamanmi-yo‘qmi, ko‘rish vaqti keldi. Bir kecha, hech qanday majburiyatlarsiz."
U ehtiyotkorlikni qo‘ldan boy berib, ulkan xatoga yo‘l qo‘ydi.
Kosta quruq va hamma narsani biladigandek kulib qo‘ydi. "Sen iflossan, buni bilasanmi?"
"Shunday tug‘ilganman va shunday o‘sganman," – deb tasdiqladim men.
Tristano menga ehtiyotkorona qarab qoshini qo‘zg‘atdi. "Hammasi bir kecha uchunmi? Bu sevgi emasligiga ishonching komilmi?"
"Aslo. Menga uning sevgisi kerak emas," – dedim endi ko‘proq o‘zimga-o‘zim. "Menga g‘alaba kerak. U taslim bo‘lgan lahza."
"Juda "romantik"," – deb to‘ng‘illadi Ivi menga nafrat bilan qarab.
"Ehtiyot bo‘l, Rocco," – deb ogohlantirdi Milli menga xavotir bilan qarab. "Uning ko‘nglini og‘ritadigan ish qilma... agar u haqiqatan ham senga qadrli bo‘lsa."
"Qadrli emas va qilmayman ham." Ko‘zlarimni lirraga qilib, o‘rnimdan turdim va kurtkamni oldim. "Men ketdim. Men yo‘qligimda uyni yoqib yubormaslikka harakat qilinglar."
"Soqolingni olayapsanmi?" – deb baqirdi Aidan dahlizdan o‘tib ketayotganimda. "Olishing kerak! U menga injiq qizlardek tuyulyapti."
Lana’ti.
Eshikni qarsillatib yopib chiqdim va endi u ko‘rmayotganidan foydalanib, peshonamdagi delfinni ko‘chirib oldim.
Lekin Marinaning stikerini hech qachon tashlab yubora olmaganim uchun, uni kurtkamning ichki tomoniga yopishtirib qo‘ydim

ALESSIA
RUSSO
POV (Alessia nuqtayi nazaridan)
Men o‘zi nima qilyapman?
Men Rocconing uyiga ketyapman. Uning uyiga. Nega u meni uyiga taklif qilganini hamma, hattoki ko‘chadagi mushuklar ham biladi.
Va bu pitsa uchun emas edi.
Bu yomon qaror ekanligini aytishlari shart emasdi. Buni o‘zim ham bilardim. Lekin o‘zimni to‘xtata olmasdim — ayniqsa, bugun oramizdagi taranglik shu qadar kuchayganidan keyin.
Uning sochlarimni qulog‘im orqasiga o‘tkazib, faqat men bilan shunday noz-karashma qilishiga va’da berishi...
Bu xuddi o‘sha odatiy maktab davridagi sevgi lahzalariga o‘xshardi — faqat farqi shundaki, men 16 emas, 26 yoshdaman. Uning mehmonga chaqirgan xabari kelganida, miyamdagi baland ovoz "yo‘q" deb baqirishiga qaramay, men "ha" deb javob berdim.
Mana, endi men Palermoning badavlat tumanidagi uning hashamatli sohil bo‘yi villasiga kirib kelyapman. Men bu uyni yaxshi bilardim, chunki uni aynan men agent sifatida unga olib berganman.
Bu o‘sha — u savdolashib, keragidan ortiqcha pul to‘lab yuborgan villa edi.
Ichimdan og‘ir nafas chiqarib, xayolimda tinmayotgan o‘sha ovozni o‘chirishga harakat qildim.
bitch, ichkariga kirmay qo‘ya qol.
Bu shunchaki pitsa. Men kuchli ayolman. O‘z so‘zimda tura olaman. Shunchaki pitsa va ish. Bo‘ldi.
Tamom.
"Faqat pitsa va ish." O‘zimga oxirgi marta dalda berib, Audidan tushdim va ichida hamma papkalar bo‘lgan sumkamni olib, baland pokonli tuflimda o‘zimni dadil tutishga harakat qildim.
Bu shartnoma haqiqiy bosh og‘rig‘iga aylanyapti. Oddiy ombor oldi-sotdisi ikki sababga ko‘ra o‘ta murakkablashib ketdi. Birinchidan, ombor juda xaroba bo‘lib, ko‘p hujjatbozlikni talab qilardi, ikkinchidan, Akkardilar buni asossiz ravishda tezlashtirishga urinishayotgan edi.
Shuning uchun ham seshanba kuni kechki soat 20:30 da Rocconing uyiga kelib turibman.
Eshik qo‘ng‘irog‘ini bosish uchun borayotganimda, tuflilarimning tovushi betonda aks sado berardi. Albatta, u mening kelganimni bilar edi, chunki xavfsizlik tizimi haddan tashqari kuchli edi — men unga uy qidirishni boshlaganimda Rocco bunga juda qattiq talab qo‘ygandi.
Uning aytishicha, bu uni quvib yuradigan ayollardan himoyalanish uchun emish. Ahmoq.
Ortimga o‘girilib, hovlidagi manzaraga va Maserati yonida turgan o‘zimning qora Audimga qarab qo‘ydim.
U bu yerda chiroyli ko‘rinardi.
Eshik ochilgani haqidagi tovush meni o‘girilishga majbur qildi va men Rocco Akkardi bilan yuzma-yuz keldim — u juda oddiy, lekin mahobatli ko‘rinishda edi.
Odatdagi qimmatbaho kostyumlar o‘rniga, u bugun qora shim va tugmalari bir oz yechilgan ko‘ylakda edi. Yuqori tugmalarning ochiqligi uning bo‘yni va ko‘kragidagi tatuirovkalarni hamda nafis zanjirini ko‘rsatib turardi.
U juda kelshgan ko‘rinardi.
Haqiqatan ham juda yaxshi.
Faqat pitsa va ish, bitch.
To‘g‘ri, faqat pitsa va ish

Alessia." U sho‘xona iljayib, menga yo‘l berish uchun birgina qadam chetga surildi.
"Rocco." Men unga shubha bilan qarab, yonidan o‘tib dahlizga kirdim.
Shu lahzada uning nima uchun bunday iljayganini tushundim. U o‘tishim uchun deyarli joy qoldirmagan edi, shuning uchun yelkam bexosdan uning baquvvat ko‘kragiga tegib ketdi. Shuningdek, uning muattar atirining hidi burnimga urildi.
Juda ajoyib hid.
Unga yaqinligimga e’tibor bermaslikka harakat qilib, u eshikni yopayotganida keng dahlizni ko‘zdan kechira boshladim.
"Buning dizaynini o‘zing qildingmi?" Men uyni unga sotganimda, unda na mebel va na bezaklar bor edi. Uy bo‘m-bo‘sh bo‘lib, qanday ko‘rinishda bo‘lishini tanlash uning ixtiyorida edi.
"Hammasini emas." U mening nigohimni dahlizning asosiy bezagi — konsol stoli ustidagi devorda osig‘liq turgan katta suratga qaratdi. "Men mutaxassis yolladim. Faqat o‘z fikrlarimni aytdim, xolos."
"Juda chiroyli chiqibdi." Men kichik rangli elementlar va iliq ohanglarni ko'rib jilmaydim. "Seni odatiy, faqat erkaklarga xos bo‘lgan sovuq uslubni tanlaysan deb o‘ylagandim."

"Men kutilmagan sovg‘alarga boyman," — u tirjaydi va men tuflilarimni yechganimda, uning nigohi oyoqlarimga tushdi. Keyin u bir oz yaqinroq kelib, past ovozda kulib qo‘ydi. "Tuflisiz qanchalik pakana ekanligingni doim unutib qo‘yaman."
"Hoy!" — qoshimni chimirdim, na iloj, boshimni bir oz ko‘tarib qarashga majbur bo‘ldim. Lekin bu uning juda yaqin kelgani sababli edi. "Bo‘yim juda ham normal."
Tuflisiz boshim uning iag‘iga yetar-yetmas turardi — mening o‘lchovlarim bo‘yicha, bu ideal daraja. Ya’ni, agar biz birga bo‘lganimizda, bu ideal bo‘lardi. Lekin biz birga emasmiz.
Shunchaki pitsa va ish.
"Bo‘ying yomon deb aytmadim-ku," — u kulib, mendan bir qadam uzoqlashdi. "Shunchaki ancha vaqt bo‘libdi. Sen doim o‘sha "ajalsayod" tuflilarni kiyib yurasan-da, Bambi."
U bizning ilk uchrashuvlarimizdan birini eslatayotgan edi. O‘shanda men tuflimda deyarli yiqilib tushayozganman — aslida bunga Rocconing o‘zi aybdor edi — va u meni tutib qolgan. U o‘shanda ko‘zlarim xuddi chiroq nuridan qotib qolgan kiyiknikidek katta-katta bo‘lib ketganini aytgan edi. Shu tariqa u menga "Bambi" laqabini qo‘yib olgandi.
Avvaliga u buni meni g‘ashimga tegish uchun aytardi, keyin esa o‘rganib qoldi.
"Ularni yoqtirmasligingni ko‘rsatmasang ham bo‘ladi."
Bu gapni o‘zimni to‘xtatib qolishga ulgurmay aytib yubordim va shu zahoti tilimni tishladim

Bu bor-yo‘g‘i besh daqiqalik uy sayohati, Alessia. Homilador bo‘lib qolmaysan," — dedi u shunchalik jiddiy ohangda-ki, men o‘zimni tutolmay kıkırlab kulib yubordim.
"Yaxshi. Besh daqiqaga. Faqat shu," — dedim men unga barmog‘im bilan ishora qilib.
"Ha, albatta. Besh daqiqa." U sumkamni olib, dahlizdagi o‘rindiqqa qo‘ydi. Lekin kutilmaganda to‘xtab, sumkaga hayron bo‘lib qaradi.
"Buning ichida nima bor o‘zi?"
"Nima?" — qoshimni chimirdim, sumkamga qarab. U nima demoqchiligini tushunmadim.
"Bu juda og‘ir-ku."
"Og‘irmi?" — qaytardim men. "Bu shunchaki kundalik ehtiyojlarim. Va papkalar. Lekin ular unchalik og‘ir emas."
"Yo tavba," — u pichirlab, qo‘li bilan belimdan sekin turtib, meni oldinga boshladi. "Har kuni bularga qanday chidaysan? Ham anavi dahshatli tuflilar, ham mana bu sumkaning og‘irligi?"
"Buni ayol kishi bo‘lish deydilar, Rocco."
U biron narsani tushunadimi o‘zi?
Biz sayohatni pastki qavatdagi ochiq rejali qismdan boshladik. Bu shahar manzarasiga qaragan, poldan shiftgacha oynali keng maydon bo‘lib, balkoni ham bor edi. O‘ng tomonda zamonaviy oshxona, chapda esa mehmonxona joylashgan.
"Vau," — nafasim ichimga tushib ketdi, birinchi bo‘lib qayerga qarashni bilmasdim. To‘g‘risini aytsam, bo‘ydoq yigitning uyi ekanligini hisobga olsa, u uyni juda shinam va qulay qilishni uddalabdi.
Shuningdek, u kaminni ham yoqib qo‘ygan edi, bu esa atrofga iliq nur taratib turardi.
"Yoqdimi?" — u oshxona peshtaxtasiga suyanib, tirjaydi. Men koshinli maydonda yurib, sekin oyna tomonga o‘tayotganimda uning nigohini o‘zimda his qildim. "Esimda, sen mensiz uyni bezata olmaysan degandek bo‘luvding?"
To‘g‘ri. Shunday deganman.
"Hali ham o‘sha fikrimda qolaman," — men unga qarab jilmaydim va oppoq yumshoq divan ustidan qo‘limni yurgizdim. "O‘zing dizayner yollaganingni aytding-ku."
"Sì," — u bosh silkidi. "Lekin hammasi mening ko‘rsatmalarim ostida qilindi."
"Bunga ishonmayman," — deb piching qildim va u hech qachon ishlatmasligini aniq biladigan oshxona tomon yo‘l oldim.
"Men bu uyni ko‘rsatishimdan oldin sen sotib olmoqchi bo‘lgan o‘sha dahshatli uying esingdami? Senda did yo‘q," — deb uni mazax qildim, oshxonadagi jihozlarga qarab. O‘sha birinchi uy sovuq va zamonaviy edi. Hamma yoq oppoq, hech qanday xarakter yoki rang yo‘q edi.

"Hech narsani eslay olmayapman," — u o‘zini bilmaganlikka solib yelka qisdi.
"Albatta-da," — kulib yubordim men, oshxonada uning yoniga kelib to‘xtarkanman. "Demak, o‘sha uyni ko‘rish uchun menga tinmay qo‘ng‘iroq qilib, telefonimni portlatib yuborganing ham esingda yo‘q-da?"
"Yo‘q," — u "yo‘q" so‘zini cho‘zib, tirjaydi. "Yura qol. Ekskursiya uchun berilgan vaqtim tugab boryapti."
"Ikkalamiz ham bilamizki, sen baribir besh daqiqalik rejaga amal qilmaysan," — deb to‘ng‘illadim va u peshtaxtadan uzoqlashganida unga jilmayib qo‘ydim.
Keyin Rocco menga pastki qavatning qolgan qismini — kinoteatr xonasi, sport zal va o‘yinlar xonasini ko‘rsatdi.
"Menga bu juda yoqdi," — xonaning o‘rtasidagi bilyard stolini ko‘rganimda, ichimdan otilib chiqqan quvonchni yashira olmadim.
Uyning qolgan zamonaviy qismlariga qaraganda, bu xona eski italyan klassik uslubida edi. Unda bar, dam olish joyi va devorda ramkaga solingan vintage Alfa Romeo surati bor edi. Va, albatta, bilyard stoli.
"O‘ynashni bilasanmi?" — u baxmal sirt ustida qo‘limni yurgizayotganimni kuzatib, qoshini ko‘tardi.
"Sì (Ha). Otamning uyida bittasi bor edi. U men va akamga o‘rgatgan. Har yakshanba o‘ynardik." Bular men uchun eng qadrli xotiralar edi — bir vaqtning o‘zida ham baxt, ham mahzunlik uyg‘otadigan xotiralar.
Soatlab bilyard o‘ynaganlarimiz, ba’zan Marko bilan bir jamoa bo‘lib otamga qarshi chiqqanlarimizni eslashni yaxshi ko‘rardim. Lekin o‘sha damlar hech qachon qaytmasligini eslash og‘riqli edi.
Rocco mening mahzun bo‘lib qolganimni sezdi. U doim meni va hissiyotlarimni o‘qishda usta bo‘lgan. Bu uning yillar davomida men bilan va boshqa odamlar bilan muloqotida payqagan qobiliyati edi.
Lekin u mahzunlikning uzoq davom etishiga yo‘l qo‘ymadi. U vaziyatni yana yengillashtirishni juda yaxshi bilardi va hozir ham aynan shunday qildi.
"Demak, ancha mahorating bor ekan-da, a?" U labida chorlovchi tabassum bilan oldinga bir qadam bosdi.
"Seni yutadigan darajada mahoratim bor."
"Shunaqami?" — u nafasini ichiga yutib, menga yanada yaqinroq keldi. "Garov o‘ynaymizmi?"
Uning nigohidan qochish uchun atrofga qarab, labimdan kulgi qochdi.
"Yanami? Men hali ham o‘sha 200 minglik komissiyamni kutyapman."

"Men hamon o‘sha uchrashuvimizni kutyapman," – uning ovozi pasaydi, bu esa yana tanamda titroq uyg‘otdi.
"Hali ham bu fikringdan qaytmadingmi?"
"Hech qachon," – deb pichirladi u, ko‘zlarida sho‘xlik o‘ynab. "Balki uchrashuvimizni shu yerda o‘tkazarmiz? Bilyard stolim yonida juda chiroyli ko‘rinishingga ishonchim komil."
Men bir soniya qotib qoldim, yuzlarim darrov qizib ketdi. Lekin tezda o‘zimni qo‘lga olib, unga ogohlantiruvchi nigoh tashladim. "Orzu qilaver, Akkardi."
"O‘zing ham buni o‘ylamayotganingni aytma, Alessia. Birga bilyard o‘ynash juda qiziqarli bo‘lardi," – u tirjaydi.
Bu haqiqiy Rocco edi. U nima qilayotganini va nima deganini juda yaxshi bilardi. Lekin o‘zini go‘yo begunohdek tutib, gap faqat bilyard o‘yini haqida ketayotgandek ko‘rsata olardi.
"Men ko‘proq restoranlarda kechki ovqatni xush ko‘radigan qizlardanman," – deb vaziyatdan chiqishga harakat qildim va uning yonidan o‘tib, eshik tomon yo‘naldim. "Yura qol."
Xonadan chiqayotganimda uning past ovozdagi kulgisini eshitdim. Dahlizga chiqib nafasimni rostlashga ulgurmasimdan, u ortimdan chiqdi.
"Yuqoriga," – u zinalarga ishora qildi, ko‘zlaridagi o‘sha sho‘xona chaqnash hamon so‘nmagandi.
"Xo‘p," – deb yutindim va yalangoyoq marmar polda yurib, yuqoriga ko‘tarila boshladim.
Rocco ortimdan kelardi, hozircha jim edi. Lekin bu Rocco-ku, shuning uchun uzoq vaqt jim tura olmadi.
"Hujjatlar bilan ishlaganingda doim shunaqa tor jinsi kiyib olasanmi?"
"Qachonlardir noo‘rin izohlar qilishni to‘xtatasanmi o‘zi?" – deb unga qarab o‘shqirdim. Lekin uning o‘tkir yashil ko‘zlari qaddi-qomatimga tikilib turganini ko‘rdim.
"Shunday qomating bo‘lsa, buni to‘xtatish imkonsiz."
Rocco bilan munosabatlarimda bir g‘alati narsa bor edi.
U mening tashqi ko‘rinishim haqida qanchalik ko‘p izoh bermasin, noz-karashma qilmasin yoki ochiqchasiga tikilib turganini tan olmasin, men uning yonida o‘zimni hech qachon noqulay his qilmaganman.
Men uning xarakterini bilardim. U shunday yigit ediki, agar "yo‘q" desang, buni hurmat qilardi. Shuningdek, u har qanday noqulay vaziyatda ayolni birinchi bo‘lib himoya qiladigan inson edi

Shuning uchun ham uning noz-karashma bilan aytgan gaplarini osongina kulgi bilan yengib o‘tardim va aynan shunday qildim ham.
U menga mehmonxonalarini ko‘rsatdi — ulardan biri o‘yinchoqlar bilan to‘la edi. Uning aytishicha, bu xonani u oilasidagi bolalar uchun tayyorlab qo‘ygan ekan.
"Ularning bu yerda sen bilan qolishiga ruxsat berasanmi?"
"Menda boshqa iloj yo‘q. Agar Milli dam olmoqchi bo‘lsa, meni ularni bu yerga olib kelishga majbur qiladi." U labida tabassum bilan ko‘zlarini lirraga qildi. "Bu yer oilaviy uyimizdan bor-yo‘g‘i bir necha daqiqalik yo‘l. Shuning uchun u o‘zini xotirjam his qiladigan darajada yaqin, lekin "bosh og‘rig‘idan" qutiladigan darajada uzoqda."
Mantiqan to‘g‘ri.
"Ularga o‘zing g‘amxo‘rlik qilasanmi?"
"Men yosh bola emasman, Alessia." Dahliz bo‘ylab ketayotganimizda u menga jiddiy qarab qo‘ydi. "Menda yashab qolish uchun zarur bo‘lgan asosiy ko‘nikmalar bor."
Men javob bermaslikni ma’qul ko‘rdim, lekin unga tashlagan nigohim hamma narsani aytib turardi.
Rocco ko‘zlarini pirpiratib, oxirgi eshik yoniga keldi. Bu asosiy yotoqxona edi.
Va to‘satdan oramizdagi yengil muhit ancha og‘irlashdi.
Xona go‘zal edi — go‘zaldan ham a’loroq. Qora pardali ulkan derazalar, to‘q rangli yog‘och pollar, xira yoritilgan chiroqlar, iliq va boy ranglar. To‘shak juda katta bo‘lib, qimmatbaho choyshablar va yopinchiqlar bilan bezatilgan.
Xonani sekin kezib, go‘yo manzaraga mahliyo bo‘layotgandek ko‘rinsam-da, aslida yuragimda paydo bo‘lgan tushunarsiz hayajonni bosishga harakat qilardim.
"Uyni sotib olishingdan oldin senga bu xonani ko‘rsatganim esimda," — deb pichirladim. "Bu sen uchun asosiy sotib olish sababi bo‘lgan edi."
"Bu men o‘sha savdolashuvga kirishganimning sabablaridan biri ham," — dedi u o‘ylanib. Oynada uning aksini ko‘rdim. U eshik yonida turgancha, har bir harakatimni kuzatib turardi.
"Shuningdek, bu sening biror ko‘chmas mulkdan birinchi marta bunchalik hayajonlanganingni ko‘rganim edi," — u kulib qo‘ydi.
"Meni ayblay olasanmi? Bu xonada nimadir juda mukammal," — gap manzarada edi. To‘shakning ro‘parasida okeanni ko‘rish mumkin edi, tunda esa Palermo shahar markazining miltillagan chiroqlari ko‘rinib turardi

"Ajoyib ish qilibsan," — jilmayib, xonani ko‘rsatdim. "Endi bu yer haqiqiy uyga o‘xshabdi. Sening uchun xursandman."
Biz Rocco bilan villa qidirishni boshlaganimizda, u o‘z niyatini aniq aytgan edi. Uning Sitsiliyada boshqa mulklari ham bor — uylar, kondominiumlar, kvartiralar. Lekin u shunday joyni xohlagandiki, u yerda hamma narsadan dam olish imkoni bo‘lsin va shu bilan birga oilasiga yaqin joylashsin.
Menimcha, bu joy hozir u uchun ayni muddao.
"Yo‘q," — u bosh chayqab, xonaning o‘rtasiga keldi. "Hali ham nimadir yetishmayapti," — deb pichirladi u.
"Nima?" — qoshimni chimirdim va nima yetishmayotganini tushunish uchun atrofga qaradim.
Uning nigohi bir muddat lablarimda to‘xtab qoldi, so‘ngra ko‘zlarimga tikildi. "Aniq bilmayman."
Va shu lahzada oramizdagi taranglik o‘n baravar kuchaydi.
U hazillashmayotgan edi, na iljayardi va na birorta noo‘rin izoh berardi.
U menga shunchaki ilgari hech qachon qaramagan ohangda tikilib turardi.
Bunga bardosh berishim qiyin edi.
"Hujjatlarni hal qilib olishimiz kerak," — deb pichirladim va o‘zimni nigohimni olib qochishga majbur qildim. Uning yonidan o‘tib ketayotganimda bir chetga surildim.
Uning qo‘li belimga zo‘rg‘a tegib ketdi, lekin bu terimni kuydirib yuborishga yetarli edi.
Men bir og‘iz ham so‘z aytmadim.
Faqat yurishda davom etdim.
Chunki endi bu shunchaki "pitsa va ish" emasligini tushunib yetgandim.
Buni bilardim.
Biz pastki qavatdagi mehmonxonaga qaytib, pitsa yeb, bir shisha vino ichgancha hujjatlarni ko‘rib chiqdik.
Vino, albatta, uzumzorlardan keltirilgan qimmatbaho ichimlik edi. Bu odam hech qachon uyida oddiy do‘konning vinosini saqlamaydi.
Pitsa ham juda mazali edi.
Oxirgi sahifani ko‘rib bo‘lgach, yengil tin oldim. Vinomdan ho‘plab, bir oyog‘imni ikkinchisi ostiga yig‘ishtirib olgancha divanga chuqurroq joylashdim.
Nigohim yonimda o‘tirgan, nigohini manzaraga tikkancha vazmin o‘tirgan erkakka tushdi

Mening nigohimni sezgandek, u xayollaridan uyg‘ondi. Sekin xo‘rsinib, o‘zini divan suyanchig‘iga tashladi.
"Bilasanmi—" u past ovozda gap boshladi. "—aslida men bu yerda ko‘p ham uxlamayman."
"Rostdanmi?"
U yelka qisdi. "Oyiga bir necha kecha, xolos. Ko‘p vaqtimni asosiy villada o‘tkazaman."
"Oilang bilanmi?"
"Sì (Ha)." U bosh silkidi va yana nigohini manzaraga qaratdi. "Ularning yonida bo‘lishni yoqtiraman. Shovqin-suron, tartibsizlik. Bu men uchun odatiy hol."
Men qoshimni ko‘tardim. "Odatiy? Rocco, men sening amakivachchalaringni bor-yo‘g‘i ikki marta ko‘rganman, lekin ularda nimadir tubdan noto‘g‘ri ekanligini bilaman."
Axir ular Rocconing qizi bor deb yolg‘on gapirishdi-ya. Kim ham shunday qiladi?
U kulib, boshini qimirlatib qo‘ydi. "Bunga e’tiroz bildira olmayman. Lekin, nima bo‘lganda ham, ular mening oilam."
"Ular senga havas qilishadi, bilasanmi?" Men vinomdan ho‘pladim, u esa nigohini menga qaratdi.
"Buni qayerdan bilasan?"
"Bu yaqqol ko‘rinib turibdi," — yelka qisdim. "Ularning bor xohishi — senda taassurot qoldirish. Shunchaki buni uddalash uchun mahoratlari yetishmaydi."
"Yoki miya hujayralari," — deb to‘ng‘illadi u, ehtimol bugun ertalab omborda ular keltirib chiqargan tartibsizlikni eslab. Men hali ham Jovanni olib kelgan asboblar sumkasi va g‘alati ichimliklar to‘plamini hazm qila olmayotgan edim.
"Aytgancha, nega senga issiq shokolad yoqmaydi?" Men qoshimni chimirib, qaddimni bir oz rostladim.
"U kimga ham yoqardi?" — u menga qarab qoshini ko‘tardi.
"Menga yoqadi."
"Xuddi shunday," — deb javob berdi u vinodan ho‘plab.
"Bu gaplaringda qayerdadir haqorat borligini bilaman-u, lekin vino aqlimni biroz xira qilgan ko‘rinadi," — deb xo‘rsindim, bu Rocconing ohista kulishiga sabab bo‘ldi.
"Shunchaki shirin qilingan suyuq shokoladni ichishda hech qanday mantiq ko‘rmayapman. Undan hech qanday foyda yo‘q."
"U mazali, foydasi shunda."
"Bilasanmi, menimcha, sen mening oilamdagi ba’zi ahmoqlar bilan juda yaxshi chiqishib ketgan bo‘lar eding," — deb e’lon qildi u to‘satdan, yana o‘zining yashirin pichinglari bilan meni hayron qoldirib

"Qaysilari?" — qoshimni chimirib, vinomdan ho‘pladim.
"Masalan, egizaklar. Ular kechasi issiq kakaoni sevishadi. Bu ular uchun bir uyum shirinlik va qaymoqni nimaningdir ustiga taxlab ichish uchun yana bir bahona."
Bu juda jozibali eshitilardi.
"Va Milli," — deb qo‘shib qo‘ydi u.
"Kelining, shundaymi?" U yaqinda farzandli bo‘lgan va bolalarini Rocco bilan qoldiradigan ayol edi.
"Sì (Ha). U yunon, sutli kokteyllarning ishqibozi. Xuddi sendek asabga teguvchi," — u menga masxaraomuz jilmaydi, men esa bunga javoban ko‘zlarimni qisib, vinomdan yana bir marta ho‘pladim.
Rocco bilan avvalgi suhbatlarimizdan Milli haqida ozgina bilar edim. U men bugun ertalab birinchi marta ko‘rgan akasi — Kostaga turmushga chiqqan edi.
"Bir kun kelib u bilan tanishishni juda xohlardim." Men bilgan ma’lumotlarga ko‘ra, u ancha yoqimli ayolga o‘xshardi.
Mening bu gapim Rocconi bir soniyaga to‘xtab qolishga majbur qildi, uning nigohi mendan chetga qochdi.
Nimadir noto‘g‘ri aytdimmi?
Tomog‘imni qirib, to‘satdan vaziyatni o‘zgartirishga harakat qildim. "Shunchalik shovqinli va tartibsiz uyni tasavvur ham qila olmayman. Men o‘z pentxausimdagi osoyishtalikni va yolg‘iz yashashni yaxshi ko‘raman. Ota-onam va akam bilan o‘tgan yillardan keyin menga aynan shu kerak edi."
Uning nigohi yumshadi. "Marko, shundaymi?"
Men bosh silkidim. Rocco akamning o‘limi haqida hech qachon savol bermagan. Marko haqida gap ochganimda yoki bu haqda mahzun bo‘lib qolganimda ham so‘ramagan.
U Markoga nima bo‘lganini bilmas edi va men ham buni shunday qolishini afzal ko‘rardim. O‘sha kun — men hech qachon qayta eslashni xohlamaydigan kun edi.
Akamning hech qachon jazosini olmaydigan tashkilot tomonidan kunduzi hamma yoq yop-yorug‘da otib ketilganini bilganlarida, odamlarning menga hamdardlik bilan qarashlarini yomon ko‘rardim.
"Bilasanmi, bularning hammasini u qilishi kerak edi," — men hozir o‘tirgan va o‘zim Rocco uchun topib bergan hashamatli villaga ishora qildim. "U o‘ziga ishonadigan, aqlli va quvnoq edi. Men esa shunchaki uning ortidan ergashib yuruvchi edim."
"Sen shunchaki kimdir emas eding," — deb javob berdi u qat’iyat bilan, lekin yumshoq ohangda

Shunday edi," — qo‘limdagi qadahga past nazar tashladim. "U to‘ng‘ich o‘g‘il edi. Oilamizning faxri va quvonchi edi. U vafot etganida... dadam buni aytmagan bo‘lsa-da, lekin uning o‘rnini bosishimni kutayotganini sezardim."
Rocco gapimni bo‘lmadi, shunchaki kutib turdi va men ilgari unga faqat yuzaki aytib bergan narsalarim haqida ichimni bo‘shatishimni tingladi.
"Shunday qilib, ota-onamning hayotidagi o‘sha bo‘shliqni to‘ldirish uchun qo‘limdan kelganicha harakat qildim. Birdaniga akam yashashi kerak bo‘lgan hayotni yashash mening mas’uliyatimdek tuyuldi. Shu sababli bularning barchasini o‘rgana boshladim. Va o‘shanda sobiq yigitim bilan tanishdim," — unga qaradim.
"Senga aytib berganim esingdami?"
"Ha, seni erkaklardan ko‘nglingni qoldirgan o‘sha yigitni aytayapsanmi?"
U bir amallab vaziyatni yumshatishga urinib, kulib qo‘ydi.
"Meni lesbiyan deb o‘ylaganingga hali ham ishona olmayman," — deb piching qildim.
"Ey, qo‘ysang-chi. Hech bir ayol menga qarshilik ko‘rsata olmaydi. Uch oydan keyin muammo senda bo‘lsa kerak, deb aniq qaror qilgandim."
U shunchalik "kamtar"ki...
"Xo‘sh, nihoyat bunga bardosh bera oladigan yagona to‘g‘ri yo‘ldagi ayolni topding," — tirjaygancha vinomdan ho‘pladim. "Mana, uch yildan beri chidab kelyapman."
"Afsuski," — deb to‘ng‘illadi Rocco va men uni tizsam bilan turtganimda kulib yubordi. "Xo‘sh, men bilan bo‘lish imkoniyatingni yo‘qqa chiqargan o‘sha sobiq yigiting bilan nima bo‘lgan edi o‘zi?"
Bu odam qanday qilib hamma narsani o‘ziga bog‘lashni uddalaydi-ya.
"U qog‘ozda mukammal ko‘rinadigan yigitlardan edi. Kerakli gaplarni gapirardi, ko‘p va’dalar berardi. Keyin esa haqiqiy dahshat bo‘lib chiqdi," — deb qo‘shimcha qildim. "U o‘ta nazoratchi edi. Doim ustunlik o‘zida ekanligini his qilishi kerak edi. Mening intilishlarim borligi yoki u uddalay olmagan narsalarni yaxshi qilishim unga yoqmasdi."
"O‘ziga ishonmagan erkakdan ham yomoni yo‘q," — dedi Rocco nafrat bilan. "Rostdan ham, qanday erkak o‘z qizidan xavfsirashi mumkin? Sizlar bir jamoa bo‘lishingiz kerak, shunday emasmi?"
"Xuddi shunday," — xo‘rsinib, divanga suyandim. "Hatto umrida jiddiy munosabati bo‘lmagan yigit ham buni tushunarkan-ku."
Mening bu ochiqcha pichingim Rocconi kuldirib yubordi. "Menda amaliy tajriba bo‘lmasligi mumkin, lekin hammasi qanday ishlashini bilaman. Bilimim yetarli."
"Va bunga qo‘shimcha ravishda o‘sha-o‘sha "kamtarlik" ham bor."

— Sì. Yana kamtarliging ham, — u jilmaydi va divandan turib, stakanimga ishora qildi. — Yana vino xohlaysanmi?
— Yo‘q, rahmat. Uyga haydashim kerak.
— Sen xohlamagan narsani qilishga majbur emassan, cara, — deb hazillashdi u, menga ko‘z qisib. Shu ondayoq yuragim erib ketgandek bo‘ldi.
Shekilli, eriganim juda bilinib qolgan, chunki u reaksiyamga kulib yubordi. Har doimgidek meni sotib qo‘ygan narsa — qizarib ketgan yonoqlarim edi.
Bir lahzadan keyin u qo‘lida Campari bilan qaytib keldi va bu safar menga biroz yaqinroq o‘tirdi. O‘tirganda tizzasi menikiga tegdi va u uni tortib olmadi.
— Rostini aytsam, — dedi u bir qultum ichib, — yonimda shunaqa jinsi shim kiyib yurib, hech narsa demayman deb o‘ylama.
Ko‘zlarimni toraytirdim.
— Yana o‘sha mavzuga qaytdikmi?
— Hujjatlarga imzo qo‘yayotganimizda butun vaqt chalg‘ib o‘tirgandim.
— Bu shunchaki jinsi shim, Rocco, — deb ming‘irladim.
— Buni go‘yo ular meni butun kecha tinch qo‘ymagandek emas, oddiy narsa deb aytyapsan.
Men vino stakanim ortidan unga qaradim va ochiq-oydin narsani aytdim:
— Oldin ham meni jinsi shimda ko‘rgansan.
— Ha, — dedi u, ko‘zlari qisqa muddat pastga tushib, men vinoimning oxirgi qultumini ichib tugatgunimcha. — Lekin bunday emas. Uyimda bemalol yurib, o‘zingni xuddi shu yer seniki kabi tutganingda emas.
— Unday emas, — dedim qoshimni chimirib, bo‘sh stakanni stol ustiga qo‘yarkanman. Rocco Camparisini bir yutumda tugatib, stakanini menikining yoniga qo‘ydi.
Keyin u biroz oldinga engashdi. Ovozi yengil, hazilomuz edi, ammo nigohi mutlaqo jiddiy.
— Ishonching komilmi? Chunki divanimda bukchayib o‘tirganing, vinoimni ichayotganing, go‘yo doim shu yerda yashagandek kulayotganing… bu menga juda ham uydek tuyulyapti.
Men og‘zimni ochdim, lekin hech qanday so‘z chiqmadi.
Chunki uning yonida o‘zimni chindan ham erkin his qilardim. Gap uy haqida emas edi — gap uning o‘zi haqida edi.
Rocconing ko‘zlari ko‘zlarimdan uzilmadi — sokin va o‘qib bo‘lmas darajada.
— Bu yerga faqat ish yuzasidan kirgandek bo‘lding, — dedi u past ovozda. — Lekin men seni juda yaxshi bilaman, Alessia. Sen bu yerga hujjatlar uchun kelmagansan.

Ko‘ksim siqilib ketdi — u yana biroz yaqinlashdi, soni menikiga ataylab, sekin tegdi.
— Men buni kutmaganman deb o‘ylaysanmi? — dedi u, ovozi yanada pastlab. — Uch yil. Uch yil davomida o‘zimni xotirjam tutdim. Har safar o‘sha aqlli, o‘tkir javoblaring bilan meni to‘xtatganingni ko‘rdim. Va men bunga yo‘l qo‘ydim.
U boshini biroz egdi — keyingi so‘zlari eng nozik joyimga tegishi uchun yetarli darajada.
— Ammo bugun-chi? — uning nigohi lablarimga tushdi. — O‘zing kelding menga.
Men nimadir deyishim kerak edi. Hazil aralashtirishim, ko‘zlarimni aylantirishim yoki qandaydir javob qaytarishim kerak edi.
Lekin qilmadim.
U meni go‘yo sehrlab qo‘ygandek edi. Tanasi menikiga qarab burilgan, qo‘li divanda boshim yonida turardi. U yana yaqinlashdi. Yashil ko‘zlari ko‘zlarimdan uzilmadi, atiri hidi butun ongimni egallab oldi.
Va keyin u aslida javobini bilgan savolni berdi.
U yana biroz egildi, ovozi yanada past, jiddiy.
— Hozir seni o‘psam… meni to‘xtatasanmi?
Men javob bermadim. Bunga hojat ham yo‘q edi.
Chunki men chekinmagan zahoti, u sekin va ataylab yaqinlashdi — xuddi sodir bo‘ladigan har bir soniyani his qilishimni istagandek.
Va u meni o‘pdi.
Jin ursin.

Miss kim

2026-02-13T08:18:54.730Z

Miss kim

2-qism

Fanfic arxiv💋:
"Hazillashyapsiz, shundaymi hyung?" — dedi Jungkook ishonmayotganidek va xursand holda joyiga o‘tirib, sendvichini tishladi.
"Hazillashadigan kayfiyatda ko‘rinyapmanmi?" — Jiminning keskin ovozi xonada aks sado berdi. Uning naqadar tushkunligini ko‘rib, Seoyun ketayotgani haqidagi xabar Jungkookning ongiga asta-sekin yetib bora boshladi.
"Lekin nima uchun?" — deb so‘radi Jin.
Ularning barchasi Seoyun bilan yaqin edi. U Jimin ishga yollagan yagona g‘ayritabiiy darajadagi mohir kotiba edi va ular olti yil davomida uning borligiga o‘rganib qolishgandi. U barcha uchrashuvlarda, yig‘ilishlarda, konferensiyalarda va o‘yinlarda doim hozir bo‘lardi.
Shuning uchun ham Yoongi uning hozir bu yerda yo‘qligidan hayratda ekanini aytgan edi, chunki u doimo Jimin bilan 24/7 birga bo‘lardi. Yoongi nima uchun Jimin bunchalik xavotirda ekanini tushunardi — Jimin unga o‘rganib qolgan, butunlay qaram bo‘lib qolgandi. Endi u iste’foga chiqayotgan ekan, Jimin qanday qilib xavotirlanmasin? Seoyun uning suyanchig‘i edi.
"Nega ketmasin ekan?" — Namjunning ovozi xonada yangradi.
Yoongidan tashqari hamma unga hayron bo‘lib qaradi, faqat Yungi nima gap kelishini bilardi.
"Sen... Yo‘q, uzr, janob Park Jimin, u aynan sen tufayli ishdan ketyapti," — dedi Namjon
"Qanday qilib?" — so‘radi Taehyung.
"Men undan so‘radim, lekin u buni men uni haddan tashqari ko‘p ishlatganim uchun emasligini aytdi. Uning shaxsiy sabablari bor ekan," — dedi Jimin.
"Va sen bunga ishondingmi? Voy, Jimin, qachondan beri bunchalik ahmoq bo‘lib qolding?" — dedi Namjun.
"Hyung, iltimos, maqsadga o‘ting. Shundoq ham boshim og‘riyapti," — deb javob berdi Jimin.
"Yaxshi, hozir tushuntiraman," — dedi Namjun va joyidan turdi. U stakandagi suvni ichib tugatdi.
"Hammamiz Seoyun qandayligini bilamiz. Hech qachon shikoyat qilmaydigan va o‘z ishini xatosiz bajaradigan mukammal kotiba."
"To‘g‘ri," — dedi Xosok.
"Menga uning uxlash tartibi kerak. U soat nechada turadi va qachon uxlashga yotadi?" — Namjun savolni Jiminga qaratdi.
"Men qaydan bilay?" — dedi Jimin.
"Mana, birinchi sababni topdik."
"Nima?" — so‘radi Jimin

"Siz unga g‘amxo‘rlik qilmaysiz. U butun hayotini shu ishga bag‘ishlagan, sizga butunlay sodiq, lekin uning hatto parvoyiga ham keltirmaydigan boshlig‘i bor. Oxirgi marta qachon Seoyunga oilasi bilan vaqt o‘tkazishi uchun yaxshi ta’til berdingiz? Uning ham o‘z oilasi bor deb o‘ylamaysizmi?" – dedi Namjoon.
"Eslay olmayman..." – dedi u.
"Dunyo faqat sizning atrofingizda aylanmaydi, Park Jimin," – dedi Namjoon.
"U uyiga yarim tunda ketadi, yo‘q, tuni bilan yozuv-chizuv qilib, ertalab soat 7 da sizga xizmat qilishga tayyor bo‘lish uchun tong sahar uyiga boradi. Seoyun qachon uxlaydi o‘zi, Jimin?" – deb so‘radi u.
"Bilmasam... Agar shunday bo‘lsa, u shikoyat qilishi mumkin edi," – dedi Jimin.
"Siz uning boshlig‘isiz, shunday emasmi? Qaysi xodim o‘z boshlig‘iga uni haddan tashqari ishlatayotgani haqida shikoyat qilish darajasida aqldan ozgan? Albatta, ishdan haydaladi-da," – deb ko‘zlarini suzdi u.
"Uning eslab qolishi kerak bo‘lgan cheksiz narsalarni aytmasa ham bo‘ladi. Sizning kunlik jadvalingiz, siz yoqtirgan brendlar, ovqatlar, ichimliklar, mebellar, qanday qizlarni afzal ko‘rishingiz, ota-onangizning xohishlari, mukammal bahona topib sizni navbatdagi oilaviy yig‘ilishdan qanday qutqarish, sizning ortingizdan qolmaydigan ma’shuqalaringiz bilan qanday shug‘ullanish, bu safar ularga qanday ayriliq sovg‘asini yubormoqchisiz, ular qanday gullarni yoqtirishadi, uchrashuv uchun qaysi joy mos keladi, butun kompaniyani qanday nazorat qilish... Xudo haqi, Jimin, Seoyunga biroz dam bering," – deb o‘rniga o‘tirdi u, Jiminni hayratda qoldirib.
"Unda nima uchun u shu paytgacha iste’foga chiqmadi?" – dedi Jimin.
"Bu bir jumboq," – dedi Namjoon.
Hamma jim bo‘lib o‘yga toldi. To‘satdan Taehyung hayajon bilan o‘rnidan turib baqirdi.
"Men bilaman! Buni aniq bilaman!" – dedi u.
"Nimani, Tae?" – dedi Jin.
"Chunki u uni yaxshi ko‘radi! Sababi aniq!" – dedi Taehyung.
"Sen juda ko‘p anime va dramalar ko‘rasan. Ovozingni o‘chir," – dedi Yoongi.
"Unda yana nima bo‘lishi mumkin?! U uni aniq sevadi! Aks holda, boshqa kotibalar bir necha haftada ishdan bo‘shab ketganida, u qanday qilib unga olti yil chidagan bo‘lardi? U uning yonidan ketishni xohlamaydi."

"U uning yonida bo‘lishni xohlaydi. Lekin Jimin hech qachon unga o‘zi istagan e’tiborni bermagan. Aksiga olib, Seoyun uning ma’shuqalari bilan shug‘ullanishga majbur bo‘lgan. Tasavvur qiling, uning qalbi qanchalar og‘rigandir. Endi esa u ortiq bu azob va ayriliqqa chiday olmaydi, shuning uchun undan uzoqlashish va hammasini unutish uchun iste’fo beryapti," – dedi Taehyung va yuzida yorqin tabassum paydo bo‘ldi.
"Nima deb o‘ylaysan, Namjoon? Shunday bo‘lishi mumkinmi?" – so‘radi Jimin.
"Ehtimol. Hozircha bu taxmin ancha mantiqli ko‘rinyapti," – dedi u.
"Demak, Seoyun xonim shu paytgacha meni sevib kelganmi?" – dedi Jimin hayratdan ko‘zlarini pirpiratib.
"Men bu borada g‘alati narsani his qilyapman. Mayli, nima bo‘lsa ham..." – deb to‘ng‘illadi Hoseok.
"Endi nima qilmoqchisiz?" – deb so‘radi Jungkook.
"Uni to‘xtatib qolish uchun bundan foydalanaman. Har qanday yo‘l bilan unga g‘amxo‘rlik qilayotgandek ko‘rsataman o‘zimni, o‘zini qadrli his qilishiga majbur qilaman. Chunki qizlar kimdir uchun muhim bo‘lish hissini yaxshi ko‘rishadi. Shunda u hech qachon ketmaydi va men boshqa kotiba qidirib bosh qotirmayman," – dedi Jimin yuzida kibrli tabassum bilan.
"Bu bir oz yovuzlik emasmi?" – deb so‘radi Jungkook.
"Ishq va jangda hamma narsa halol," – dedi u.
"Go‘yo uni sevadigandek gapirasan. Sen shunchaki undan foydalanyapsan," – dedi Jin.
"Bu biznes. Agar biror narsaga erishmoqchi bo‘lsang, avval qo‘lingda kuchliroq qozir bo‘lishi kerak. Buning ustiga, u ham yutqazmaydi – o‘zi istagan e’tibor va g‘amxo‘rlikka ega bo‘ladi, men esa xotirjam bo‘laman. Yangi kotibaga hamma narsani boshidan o‘rgata olmayman," – deb javob berdi u.
"Agar hamma narsaga qaramay, u baribir ketishni xohlasa-chi?" – deb so‘radi Yoongi.
"Bu haqda tashvishlanishimga hojat yo‘q, chunki bunaqa vaziyat bo‘lmaydi," – dedi Jimin.
Shu paytgacha jim turgan Hoseok so‘radi: "Lekin, agar u seni sevmasa-chi va bularning hammasi shunchaki bizning xomxayolimiz bo‘lsa-chi?"
"Qo‘ysangiz-chi, Hobi hyung, qanaqasiga Seoyun Jiminni sevmasligi mumkin? Axir u Jimin-ku! Janubiy Koreyaning eng havas qilsa arziydigan bo‘ydoqlaridan biri, boy, muvaffaqiyatli, kelishgan – qizlar xohlaydigan hamma narsa unda bor," – dedi Taehyung. "Undan tashqari, siz pulni yutib olmoqchimisiz yoki yo‘qmi? Yoongi hyung, Namjoon hyung va Jungkook aniq yutqazishadi."

"Mayli unda, menimcha shunday..." – dedi Hoseok.
"Yigitlar, hamma narsa hal bo‘ldi. Endi men kompaniyaga qaytishim kerak," – Jimin joyidan turdi.
"Omad yor bo‘lsin. Bizni yutqazib qo‘ymasligingni bilaman... ya’ni, demoqchimanki, sen yutqazmaysan," – deb pichirladi Taehyung.
"Tez orada ko‘rishguncha, xayr," – Jimin hamma bilan xayrlashib, chiqib ketdi.
Jimin ketganidan keyin Namjoon, Yoongi va Jungkook ko‘proq ovqat olib kelish uchun ketishdi; Hoseok, Taehyung va Jin yolg‘iz qolishdi.
"Taehyung, haq ekanligingga ishonching komilmi?" – deb so‘radi Hobi.
"Yuz foiz, hyung," – dedi Taehyung og‘zini ovqatga to‘ldirib.
"Sen nimanidir yashiryapsan. Gapir," – dedi Jin. "Biz bitta jamoadamiz-ku."
"Xo‘sh... Haligi sevgi masalasida haq bo‘lmagan bo‘lishim mumkin. Seoyun Jiminni sevish-sevmasligini bilmayman. Lekin biz bu garovda yutishimiz kerak. Mening pulim tikilgan," – dedi Taehyung.
"Nimadir noto‘g‘riligini sezgandim. Seoyun Jimbingga hech qachon romantik nazar bilan qaramasligiga e’tibor berganman. Men shunchaki uning Jimbingga qanchalik sadoqatli ekani uchun garovga qo‘shilgandim. Odamlar buni sevgi deb adashtirishlari mumkin, shunday emasmi?" – dedi Jin.
"Lekin bu o‘zgarishi mumkin. Endi Jimin unga g‘amxo‘rlik qilishni boshlagach, unda shunday tuyg‘ular uyg‘onishi mumkin va biz pulni yutib olamiz," – dedi Taehyung.
"Lekin yigitlar? Seoyun uchun hamma narsa juda g‘alati bo‘ladi. Jiminning shirin muomalasini ko‘rib, uning ko‘zlari kosasidan chiqib ketsa kerak. U 'Janob Park'ka o‘rganib qolgan. Janob Park 'Jimin'ga aylanganda nima bo‘lishini faqat Xudo biladi. Jimin u qizni sevadi deb o‘ylab harakat qiladi, aslida esa unday emas. Oh Xudoyim, bu qanchalik g‘alati va kulgili (cringe) bo‘lishini hozirdan tasavvur qilyapman," – dedi Hobi stoldagi sharbatni ichib.
"Hobi hyung, bunchalik pessimist bo‘lmang. Pulni yutganimizdan keyin bayram qilamiz, Jiminning shirin muomalasi esa bir umr esda qoladigan manzara bo‘ladi," – kıkırdadi Taehyung.
"Bu qiziq bo‘ladi," – dedi Jin.
"Shubhasiz."

"U qayerda qoldi? Sarmoyadorlar istalgan daqiqada kelib qolishi mumkin," – dedim har ikki daqiqada soatimga qarab. Men xavotirlana boshladim. Mabodo unga biror narsa bo‘lgan bo‘lsa-chi?
"Seoyun!"
Xayollarimni hamkasbim Miyonning ovozi bo‘lib yubordi. Boshimni ko‘tarib, unga qaradim.
"Ha, Miyon?"
"Fayllarni olib keldim. Ularni Janob Parkka o‘zingiz yetkazasiz, shundaymi?"
Men bosh irg‘adim va yana asabiylashib soatimga qaradim.
"Nima bo‘ldi? Hali ham kelmadimi?"
"Yo‘q," – dedim boshimni chayqab.
"Tinchlaning. Yo‘lda bo‘lsa kerak. Oxiri undan qutuladigan bo‘libsiz-da. Bu lavozimdan ketganingizdan keyin menga ziyofat berishingiz kerak. Olti yil davomida uning fe’l-atvoriga qanday chidaganingizga hali ham hayronman. Sizning 24/7 ishlayotganingizni ko‘rib, qo‘rqib ketaman kishi," – u kıkırdab gapirishda davom etdi.
Miyon juda quvnoq qiz edi. Biz ancha yaqin edik. Lekin kimdir Jimin haqida yomon gapirsa, chiday olmasdim. To‘g‘risini aytsam, u odamlar doim o‘ylaganidek toshbag‘ir emas edi. U shunchaki shunaqa inson edi, xolos.
Va uning o‘sha maxfiy, yumshoq tomonini faqat men bilardim. Aks holda, u hamma uchun hamisha mukammal, raqobatbardosh, boy, kelishgan va sovuqqon boshliq bo‘lib qolaverardi.
Qiziq, aslida necha kishi Jiminni haqiqatda taniydi?
"Miyon, menimcha sening hali qilinadigan ishlaring bor. G‘iybat qilish uchun hozir ayni vaqti emas," – dedim uning valdirashini tabassum bilan bo‘lib.
Qiz to‘xtadi. "Voy, ha, esimdan chiqibdi. Eslatganingiz uchun rahmat. Yaxshi ishlang, Seoyun," – dedi-yu, chiqib ketdi.
U ketganidan so‘ng, tashqarida qadam tovushlari eshitildi va eshik surilib, Jimin ko‘rindi. Men joyimdan turdim.
U to‘xtab qoldi. Keyin menga o‘girilib qaradi-da... jilmayib qo‘ydi.
G‘alati, u odatda to‘g‘ri o‘z kabinetiga kirib ketardi va kamdan-kam jilmayardi. Kayfiyati juda yaxshi bo‘lsa kerak.
"Xayrli kun, Janob Park. Tushlik yaxshi o‘tdimi?" – dedim bir oz ta’zim qilib.

"Ha, tushlik qildim. Siz-chi, Seoyun xonim?" – deb so‘radi u. Uning tabassumi chindan ham go‘zal edi. Uni nima bunchalik yaxshi kayfiyatga solgani haqida o‘ylamay ilojim yo‘q edi.
"Mening ham vaqtim yaxshi o‘tdi. Janob Park, sarmoyadorlar istalgan daqiqada kelib qolishadi. Menimcha, siz kabinetingizga kirishingiz kerak. Hujjatlarni hozir olib kiraman."
"Albatta," – u bosh irg‘adi va kabineti eshigini ochib ichkariga kirdi. Eshik yopilgach, nihoyat yengil nafas oldim.
Mening ish joyim aynan Janob Parkning kabineti ro‘parasida edi. Miyon olib kelgan fayllarni yig‘ishtirib, kabinetga yo‘l oldim.
Sarmoyadorlar bilan uchrashuv ko‘ngildagidek o‘tdi. Hamma narsa joyida edi, lekin Janob Parkning vaqti-vaqti bilan menga tikilib qolayotgani meni hayron qoldirdi. Mabodo u betob emasmi? Oilaviy shifokor bilan bog‘lanishim kerak. Oxirgi marta u deyarli ikki oy avval tibbiy ko‘rikdan o‘tgan edi.
Uchrashuv tugagach, unga qahva olib keldim – u yoqtiradigan, bir qoshiq shakar solingan achchiq qora qahva. U noutbukda nimadir yozayotganida, finjonni stoliga qo‘ydim.
"Janob Park," – deb chaqirdim.
"Hmm?"
"Men Arum xonimga tushlikka bora olmasligingiz haqida xabar va gullar yubordim. Ayriliq sovg‘asi sifatida unga qaysi mashinani yubormoqchi ekanligingiz haqida o‘ylayotgan edim. Bozorda bir nechta yangi modellar paydo bo‘libdi. Barcha tafsilotlarni saqlab qo‘ydim. Siz shunchaki qaysi birini sotib olib berishni tanlasangiz bo‘ldi," – dedim va planshetni unga uzatdim.
"Mana bunisi yaxshi ko‘rinyapti," – dedi u tasodifan bittasini tanlab.
"Xo‘p bo‘ladi, janob. Uni Arum xonimga soat 18:00 gacha yetkazib beraman," – dedim-da, joyimga qaytish uchun ortimga o‘girildim.
"Seoyun xonim."
"Labbay, Janob Park?" – ortimga qaradim.
"Bugungi hamma rejalarni bekor qiling. Arum bilan o‘zim ko‘rishmoqchiman va mashinani ham o‘zim bermoqchiman. 'Aroma Mocha' restoranidan joy band qiling. U bilan o‘zim gaplashib olaman," – dedi Jimin o‘rnidan turib.
"Tushunarli, Janob Park. Sizni u yerga o‘zim olib boraman," – dedim. Kecha Janob Park biror tadbirni bekor qilishi mumkinligini o‘ylab, bugun uchun tayyorlab qo‘ygan zaxira rejam ish berganidan xursand edim.
"Bunga hojat yo‘q. Siz qolgan ishlarni tugatavering. O‘zim ketaveraman."
"Xo‘p bo‘ladi, Janob Park."

"Nima uchun savollaringizga javob berishim kerak ekan?"
Jimin Arumga bo‘sh va sovuq ko‘zlari bilan tikildi. Arum uning savollariga javob berishni xohlamayotgandek edi.
"Nima degani 'nima uchun'? Biz munosabatda bo‘lgan vaqtimizda senga Louis Vuitton, Chanel, Gucci, Armani, Ralph Lauren kabi do‘konlarni deyarli bo‘shatib berganimdan keyin, bu sen qila oladigan eng kichik narsa-ku."
"Lekin qiz bolaga nima yoqishini senga nima uchun aytishim kerak, Jimin! Bu mantiqsiz. Senga boshqa qizni ilintirib olishing uchun maslahat beradigan darajada ahmoq emasman. Qaysi sobiq ma’shuqa bunday qiladi?"
"Sobiqlar boshqalarning didi haqida gapirib berishida nima yomon? Og‘iz ochmasligingni bilardim. Shuning uchun buni olib keldim," – dedi Jimin va tashqariga ishora qildi.
Arum tashqariga qaradi va yangi mashinani ko‘rdi. Uning ko‘zlari darhol chaqnab ketdi.
Jimin sekin pichirladi:

Pagani Huayra
Narxi: 1.4 million dollar

"Og‘iz ochishing uchun shu yetarlimi?"
"Biz endi boshqa uchrashmaymiz. Shunday ekan, savollarimga javob ber, mashinani ol va ket. Bunaqa imkoniyat boshqa bo‘lmaydi."
"Hamma narsani aytib beraman, Jimin. Nafaqat aytib beraman, balki o‘sha qizni qo‘lga kiritishingga yordam ham beraman," – dedi u tirjayib.
"Buni eshitish yoqimli," – Jimin kibrli jilmaydi.
Jimin gul do‘koni oldida turardi. Arum biroz avval bergan maslahati uning xayolidan o‘tdi.
"Qizlar sovg‘alarga ko‘milib yashashni yaxshi ko‘rishadi. Shuning uchun, agar uning ko‘nglini ovlamoqchi bo‘lsang, vaqti-vaqti bilan unga sovg‘alar berib turishing kerak," – degandi Arum.
"Qanaqa sovg‘alar?"
"Menimcha, qimmatbaho taqinchoqlar, mashinalar, dizaynerlik liboslari, poyabzallar va hokazo..."
"Men oddiy qizga nima yoqishini so‘rayapman, 'oltin izlovchi' (gold digger) ning xohishlarini emas."

"Siz qo‘polsiz, Jimin."
"Lekin gapimga qo‘shilmaysanmi? Sen men bilan faqat pulim uchun birga eding-ku."
"Tinchlan, do‘stim. Biz endi sobiqlarimiz va bir-birimizni qo‘llab-quvvatlashimiz kerak."
Jimin bu gapdan keyin ko‘zlarini suzdi. Arum yana gap boshladi:
"Unda, ba’zi gullar va shokoladlarni tavsiya qilgan bo‘lardim. Menimcha, bu oddiy, lekin juda yoqimli sovg‘a."
"Tushunarli."
U chuqur nafas oldi. Lekin eng muhim narsani unutib qo‘ygandi. Seoyun qanday gullarni yoqtirardi?
U do‘kon ichkarisiga kirdi va gullarning ifori dimog‘iga urildi. Yoqimli hid unga tinchlanishga yordam berdi. U gullarga qarab turardi.
Do‘kon egasi uning yoniga kelib so‘radi: "Xayrli kun, janob. Qanday gullar xohlaysiz?"
U biroz o‘ylanib turdi: "Hmm... To‘g‘risi, umuman tasavvurim yo‘q."
"Bu sevgan qizingiz uchunmi?"
"Yo‘q! Yo‘q!" – uning ko‘zlari katta-katta bo‘lib ketdi. "Bu kotibam uchun."
"Oh. Qanday munosabat bilan?" – deb so‘radi ayol noqulay jilmayib.
Oxirgi marta qachon gul sotib olganding, Jimin? Juda noqulay vaziyat. Endi buni qanday tushuntiraman? Hammasi rasvo bo‘ldi!
"Seoyun xonimga qo‘ng‘iroq qilishim kerak. Buni o‘zim eplay olmayman."
Birozdan so‘ng Seoyun go‘shakni ko‘tardi: "Eshitaman, Janob Park?"
"Seoyun xonim, bitta savolim bor."
"Labbay, janob?"
"Qizlarga qanaqa gullar yoqadi?"
"Odatda har kimning o‘z tanlovi bo‘ladi. Lekin menimcha, atirgullar ham oddiy, ham go‘zal, sovg‘a olgan kishiga albatta yoqadi", dedi u.
"Rahmat, Seoyun xonim."

U shunday deb go‘shakni qo‘ydi. "Menga uchta atirgul guldastasi bering," — dedi u do‘kon egasiga. Harholda Seoyun xonimning yoqtirgan raqami uch ekanligini bilaman.
Shu vaqtda idorada Seoyun nima uchun u to‘satdan gullar haqida so‘raganiga hayron bo‘lib o‘tirardi. Odatda uning ma’shuqalari uchun hamma narsani Seoyun sotib olardi. Bu safargisi, shubhasiz, u uchun juda maxsus inson bo‘lsa kerak.
"Odamlar gullarni yaxshi ko‘rishadi, men bo‘lsam ularga allergiyam bor. Har safar uning ma’shuqalari uchun gul sotib olganimda, bu men uchun haqiqiy dahshat bo‘lardi. Bu haqda o‘ylashning o‘ziyoq burnimni qichishtiryapti," — deb kulib qo‘ydi u.
Seoyun
Men yuvinish xonasiga borgandim. Joyimga qaytganimda, stolim ustida uchta ulkan atirgul guldastasi turganini ko‘rib hayratda qoldim.
Ularga yaqinlashishim bilan gulchanglari sababli ko‘zlarim yoshlana boshladi. Burnim bitib, to‘xtovsiz aksira boshladim.
Ro‘molchamni burnimga bosib, gullar orasida yotgan kartochkani oldim.

Seoyun xonimga

"Apchi! Apchi!"
Menimcha, bu Janob Park uchun. U buni mening nomimga buyurtma qilgan bo‘lsa kerak.
Men kabinetga kirdim va Jiminning o‘z kursisida kibrli jilmayib o‘tirganini ko‘rdim.
"Janob Park, gullaringiz keldi," — dedim ro‘molchani hali ham burnimga mahkam bosib.
"Senga nima bo‘ldi, Seoyun xonim?" — deb so‘radi u. Uning yuz ifodasi darhol o‘zgardi.
"Hech narsa, shunchaki... Apchi! Apchi! Apchi!"
"Shamollab qoldingmi?" — dedi u.
"Apchi! Apchi! Mening gullarga allergiyam bor, Janob Park. Buni qaysi manzilda yuborishim kerakligini ayta olasizmi? Darhol yetkazib berishlarini tashkillashtiraman. Apchi!"

Jiminning yuzi shuv etib o'chib ketdi. Lattasan-a, Pak Jimin! U sening qo'lingda olti yil ishladi, sen bo'lsang hali ham uning gullarga allergiyasi borligini bilmaysan. Voy-bo'! U anavi "oltin izlovchi" ma'shuqalaringga gul yetkazib berib, rosa azob chekkan bo'lsa kerak.
"Onamga yubora qol...", dedi Jimin tushkunlik bilan.
"X-xo'p bo'ladi, Janob Park! Apchi! Kechiring," — dedi Seoyun va chiqib ketdi.
1-topshiriq: Muvaffaqiyatsizlik bilan tugadi.

Bu fanfic "Kotiba kimga nima boldi" kdramasidan olingan.
Bts azolariga moslab yozilmoqda.

Rocco Alvaro Accardi

2026-02-12T19:02:50.401Z

Rocco Alvaro Accardi

6-qism

Fanfic arxiv💋:
"Shuning uchun ham, bugun Amaliya uni sevimli amakisi deb tanlasa kerak. U har kuni o‘ziga yangi 'sevimli amaki' saylaydi."
Go‘yoki men butun tushdan keyin basharam alum-jalum bo‘lib yotganimga qaramay, u bilan o‘ynamagandekman.
"Menga og‘ir botyapti," — deb bo‘rttirib oh-voh qildim. — "Ko‘chaga chiqolmadim, shuning uchun hamma ishni egizaklarga topshirib qo‘ydim."
"Ajoyib," — deb to‘ng‘illadi Kosta. — "Shunchaki daxshat."
"Ularga qachondir mas’uliyat berishing kerak-ku. Hozir ayni vaqti," — deb kuldi Tristano.
"Hazillashyapsanmi?" — Kosta akamizga qarab piching qildi. — "O‘tgan hafta ertasi kungi naqd pullik kelishuv uchun kerak bo‘ladigan pullarni olib kelishga ularni bir klubga yuborgandim. Jovanni mast bo‘lib qaytib keldi, Aydan esa poyabzalini yo‘qotib qo‘ygan, qo‘llaridagi sumka esa bir dollarlik kupyuralarga to‘la edi."
Kostaning jig‘ibiyroni chiqayotgan edi, lekin Tristano ikkalamiz qah-qah urib yubordik. Bu shunchaki kulgili bo‘lgani uchun emas, balki bu egizaklar uchun juda xos holat bo‘lgani uchun edi.
"Xullas, men sabog‘imni oldim. Bugun tushdan keyin ularni Alessiyaning idorasiga imzo qo‘ydirib kelishga yubordim. Hujjatlar rasmiylashtirilmaguncha yangi omborni to‘ldirishni boshlay olmaymiz."
"Lekin ular idora o‘rniga uning kvartirasiga borishibdi va guldonni sindirib qo‘yishibdi."
Hammamiz bilamizki, egizaklar qimmatbaho narsalarni sindirishni jonidan yaxshi ko‘rishadi. Bir safar Millining kubogini ham parchalab tashlashgan edi.
"Keyin esa ular shunchaki bir mashinani tashlab, men uchun hujjatlarni olib kelishlari kerak edi." Men gapirgan sayin, ularning ko‘chada qolib ketgan vaqti ancha cho‘zilib ketganini anglay boshladim. Hozir oqshom ancha kech bo‘lib qolgandi.
"Aslida, ular allaqachon qaytib kelishlari kerak edi," — qoshlarimni chimirdim.
"Yana qandaydir ko‘ngilsizlikni kutaver," — deb kuldi Tristano. — "Yoki butunlay falokatni."
Ular uchta oddiy vazifani ham eplay olmasligiga ishongim kelmasdi, lekin bu ularning qo‘lidan kelishini yaxshi bilardim.
Televizorda raqsga tushayotgan sabzavotlar haqidagi ahmoqona ko‘rsatuv tugaganida, xonaga bir lahzali jimjitlik cho‘kdi.
"Dada. Veggie Boogie," — Amaliya qoshlarini chimirib, Tristanoning tizzasidan tushishga harakat qildi; u har doimgidek televizor yoniga yugurib bormoqchi edi. Bu safar Tristano uni mahkam ushlab qoldi.
"Tinchlan, principessa (malikam)," — qizaloqning jig‘ibiyroni chiqayotganini ko‘rib Kosta kulib qo‘ydi. — "Hozir yangisi boshlanadi."
Xonada keyingi sabzavotlar turkumini kutib hamma jim bo‘lib qolgan o‘sha lahzada, yo‘lakda qadam tovushlari eshitildi.
Bir ozdan so‘ng, otamiz eshik yonidan o‘tib ketayotib, ehtimol o‘z ish xonasiga yo‘l olgan edi. Kosta uni chaqirdi: "Ada, bir daqiqaga bu yerga kiring."
Edoardo to‘xtadi, ichkariga kirarkan ko‘zlari qisildi. "Nima gap?"
"Bunaqasi boshqa qaytarilmaydi," — Kosta maqsadga ko‘chdi va ekranda yangi sabzavotlar paydo bo‘lishi bilan menga ishora qildi.
Bu safar ekranda kartoshka va pomidor chiqdi. Bu qism oxirgi marta qo‘yilganida, Milli ularning hatto sabzavot ham emasligini bilib qolgandi. Sabzavot turiga kirmaydigan ikkita narsa haqida butun boshli qism tayyorlashganiga ishonolmagandik. "Veggie Boogie"dagi kartoshka va pomidor.
Haqiqiy firibgarlar.
"Nima bo‘ldi?" — Otam qoshlarini chimirib, avval menga, keyin Kostaga qaradi.
"Franko unga qo‘l ko‘tardi." Kostaning ovozi baland emas edi, lekin undagi vazminlik yetarli edi. "Yuzi ko‘kargan, qovurg‘alari lat yegan. Uni yolg‘iz tutib olibdi."
Edoardoning yuz ifodasi bir zumda o‘zgardi — avval taranglik, so‘ng g‘azab paydo bo‘ldi. "U nima qildi?!"

"Ombordagi kechikishlar tufayli," — dedi Kosta.
"U buni ogohlantirish deb aytdi."
Men buni ko‘rdim, bor-yo‘g‘i bir soniya. Otamning ko‘zlarida aybdorlik hissi miltillab o‘tdi.
"Men unga endi bunday qilmasligimizni aytgandim," — deb to‘ng‘illadi Edoardo va sekin bir qadam oldinga yurdi. — "Oxirgi marta aytganimda... Agar bilganimda edi..."
"Endi bilyapsiz," — dedi Kosta.
Edoardo yana menga qaradi. "Yaxshimisan?"
Men yelka qisdim. "Meni g‘ofillikda tutdi. Bu boshqa qaytarilmaydi. Kelasi safar men..."
"U sizlarning birontangizga boshqa barmog‘ini ham tekkiza olmaydi," — u gapimni qat’iy ohangda bo‘ldi. — "U bilan o‘zim shug‘ullanaman."
"Yaxshi," — deb pichirladi Tristano, u hamon otamizga emas, Amaliyaga qarab turardi. — "Chunki biz endi bola emasmiz. Franko esa rahbar emas."
Men iljaydim. "Buni Frankoga ham aytdim. Unga yoqmadi."
Edoardoning labi g‘azabdanmi yoki o‘zini tiyishdanmi, bir titrab ketdi — ajratolmadim. "U faqat yuk tashish yo‘nalishlari uchun hamon yonimizda. Agar u yana chegaradan chiqsa, tamom — u endi yo‘q deb hisobla."
Eshik zarb bilan ochildi-yu, Aydan va Jo kirib kelishdi. Jo stol ustiga bo‘sh konvertni tashladi.
"Alessiya bilan ish bitdi," — u tirjayib, mening ko‘kargan yuzimga ishora qildi. — "Hali ham chiroylisan, a?"
"Yo‘qol-e," — deb kuldim va muzi erigan no‘xatlarni unga qarab otdim. U osonlikcha chetga qochib, Sandro yoniga, polga o‘tirdi.
Aydan divanga suyanib, Edoardoga qarab bosh irg‘adi. — "Tristano haq, amaki (Zio). Boshqa pinhona zarbalar bo‘lmaydi. Biz uning ortidamiz."
"Shunday," — deb qo‘shib qo‘ydi Jo, Sandroning o‘yinchoqlaridan birini o‘g‘irlab. — "Franko unga tegmaydi. Hech kim tegmaydi."
Edoardo hammamizga — menga, Kostaga, Tristanoga va egizaklarga bir-bir qarab chiqdi. Uning ko‘zlarida g‘urur porlardi. So‘ng ovozi pasaydi.
"Agar Franko buni yana takrorlasa, uni o‘z qo‘llarim bilan yerga ko‘mamiz."
Xonaga sukunat cho‘kdi. Chunki bu nima degani ekanligini hammamiz yaxshi tushunardik.
Agar kimdir Frankoga tegsa, hukmron Akkardi oilasiga qarshi fuqarolar urushi boshlanib ketardi.
Shu payt Amaliya kartoshkaning pomidorga qilgan qaysidir qilig‘idan qah-qah urib kulib yubordi.
"Qarang, buva!" — Amaliya kıkırlab, Edoardoga o‘girildi. Edoardoning ko‘zlari Amaliya televizorga ishora qilganida yumshadi. — "Pomidor. U endi raqsga tushyapti."
"Ko‘ryapman." Uning pomidor bilan zarracha ishi yo‘q edi, buni hamma bilardi. Lekin nevarasining ko‘ngli uchun bosh irg‘ab qo‘ydi.
"Men pomidorni meva deb o‘ylagandim," — Aydan qoshini chimirdi, uning diqqati ham endi sabzavot deb atab bo‘lmaydigan raqs tushayotgan narsalarga qaratilgandi.
"Shunaqa o‘zi," — deb g‘uldiradim, boshimni chayqab. Agar bular sabzavot bo‘lmasa, bu ko‘rsatuvni "Veggie Boogie" (Sabzavotlar raqsi) deb atashmasin.
Mavzuning o‘zgarishi suhbat tugaganidan dalolat edi, shuning uchun Edoardo indamay ortiga o‘girildi va Kostaning yonidan o‘tayotib, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ydi.
"Xayr, buva!" — deb baqirdi Amaliya, Sandro ham unga ergashib qo‘l siltadi.
"Ciao, piccola (Xayr, mittiqiz)," — u eshik oldidan qo‘l silkidi va chiqib ketdi.
"Chatda yozilishicha, kartoshka uglevodlar oilasiga kirar ekan," — deb e’lon qildi Jovanni telefoniga qarab. — "Sabzavotlar ham uglevodmi?"
"Yo‘q, og‘ayni. Ular shunchaki sabzavot," — Aydan divanga o‘zini tashladi, u ham xuddi Amaliyadek ko‘rsatuvga mukkasidan ketgan edi.
"Buni battar qilganingni bilasan-a?" — Kostaning e’tiborini tortish uchun uni turtib qo‘ydim. — "Agar dadam Frankoga biror narsa desa, uning battar g‘azabi chiqadi."
"Bilaman. Lekin sen mening ukamsan. Bunday narsaning yana qaytarilishiga hech qachon yo‘l qo‘ymayman."
"Chindan ham men La Famigliadagi fuqarolar urushiga arziymanmi?" — Ohangim o‘ta jiddiy bo‘lsa-da, nimtabassum qildim.
"Yo‘q," — deb qo‘shib qo‘ydi Tristano. — "Lekin u buni senga qilgan bo‘lsa, bizga ham qila olaman deb o‘ylashi mumkin."

Boshimni chayqadim. "Demak, meni shunchaki akalik mehri tufayli himoya qilmayapsizlar-da?"
"O‘zingga haddan ortiq bino qo‘yma," — Tristano piching qildi. — "Agar ular senga hujum qilishsa, keyingisi biz bo‘lamiz."
"Men esa kasalxonaga borish uchun juda charchaganman," — deb to‘ng‘illadi Kosta.
"Juda ta’sirli," — deb pichirladim, raqsga tushayotgan pomidorga qayta tikilib

ALESSIYA RUSSO
POV (Uning tilidan)
7-kolonka. Marlboro sigareti.
Navbat kutayotganimda, miyamda mana shu ikki narsani qayta-qayta takrorlardim.
Faqat bir marta xayolim bo‘lindi — mendan besh qadam oldinda turgan kichkina qizcha onasi qulupnayli konfet olib bermagani uchun yig‘lay boshlaganida.
Men Palermodan yigirma daqiqalik masofada, omborxona yaqinidagi gavjum yoqilg‘i quyish shoxobchasida edim.
Gavjum joylar meni stressga tushiradi, shuning uchun ham hamma narsani unutib qo‘yaman.
Lekin men qiladigan yagona ish — anavi muloyim ayolga "Yettinchi kolonka va Marlboro sigareti" deyish edi. Shunchalik oddiy.
Nahotki, eng kutilmagan vaziyatlarda faqat men shunaqa xavotirga tushsam?
"Sizga yordam bera olamanmi?"
Oh.
Navbat meniki.
"Benzin uchun to‘lamoqchi edim," — deb jilmaydim, kredit kartamni ko‘kragimga mahkam bosgancha.
"Kolonka raqami?" — u saqichini chaynab, zerikarli ohangda so‘radi.
Mana, endi raqam esimdan chiqdi.
"Iii..." Men chapga o‘girilib, yoqilg‘i quyish maydoniga qaragan oynadan tashqariga qaradim. U yerda o‘zimning Audi mashinamni ko‘rdim.
"Yettinchi raqam."
"67 yevro."
"Karta bera olasizmi?" Men qo‘limdagi tayyor turgan kartani ko‘rsatib jilmaydim. Mendan uchta odam oldindagi ayol to‘lovni tugatganidayoq uni tayyorlab olgan edim.
"Tayyor bo‘lsangiz, to‘layvering." U shunchalik zerikkan ko‘rinardiki... Bu oddiy muloqot meni qanchalik xavotirga solayotganidan xabari ham yo‘q edi.
"Aytgandek, uzr, bir quti Marlboro ham bera olasizmi?"
Mana shu lahzada ortimdagi turnaqator navbat norozilik bilan g‘uldirayotganini tasavvur qildim. Balki ular buni ovoz chiqarib aytishmagandir, lekin ichlarida so‘kishganiga aminman.
"Xo‘p," — u uf tortib, sigaret qutisini olish uchun o'girildi. Bu Rokko uchun kichkina sovg‘a edi. Oxirgi marta ob'ektni ko‘zdan kechirganimizda, bu bir necha soat davom etgan va Rokko sigaretini unutib qoldirgan edi.
Shuning uchun, har ehtimolga qarshi unga bir quti olib borishga qaror qildim. Bu meni ortiqcha bosh og‘rig‘idan qutqarardi.
To‘lovni tugatib, Audining xavfsiz bag‘riga qaytishim ko‘p vaqt olmadi. Men kolonka raqamini unutganimni eshitgan ortimdagi odamlarning malomatli nigohlaridan qochishga muvaffaq bo‘ldim.
O‘n daqiqadan so‘ng, nihoyat, omborxonaga yetib keldim. Mashinani to‘xtatar ekanman, Rokkoning qora Mazeratisi hali yo‘qligini payqadim. Kutganimdek — chunki bu odam hech qachon o‘z vaqtida kelmaydi.
Xayriyatki, ichkarida uni atigi bir necha daqiqa kutdim. Shu fursatdan foydalanib, mulk haqidagi shakllarni va tekshiruv uchun kerak bo‘ladigan hujjatlarni to‘ldirishni boshladim.
Uzoqdan uning kelayotganini ko‘rdim — egnida odatdagidek qimmatbaho dizaynerlik kostyumi va hashamatli aksessuarlar: ko‘zni qamashtiruvchi soat, tilla uzuklar va unga juda yarashgan qora ko‘zoynak.
"Kech qoldingiz," — deb pichirladim, nigohimni telefonimga qaratib (u yerda qaydlar qilayotgan edim).
Yoki telefonim, yoki eski uslubdagi planshetli qog‘oz tutqich. Kompaniyamiz qog‘ozsiz ishlashga qat’iy o‘tgan edi — lekin ular meni bizga berilgan o‘sha ahmoqona planshetlarda uzun jumlalarni yozishga hech qachon majbur qila olishmaydi.
"Kechir," — u yonimda to‘xtadi, uning yog‘ochli atiri hidi tuyg‘ularimni junbushga keltirdi. — "Singlimni baletga olib borishimga to‘g‘ri keldi."
"Kecha uyimga bostirib kirgan o‘sha egizak amakivachchalaringizdan biri emasdir-a?" — deb qoshimni ko'tardim, unga zo‘rg‘a qarab.
"Yo‘q. Lekin o‘sha ikki ahmoqni balet darsida ko‘rish uchun bor-budimni bergan bo‘lardim," — u kuldi, kulgisi beton devorlarda aks sado berdi. — "Bu ularning singlisi, Marina edi. U olti yoshda."
"Ha," — men bosh irg‘adim. Rokkoning juda mehribon va muloyim bo‘lib, 6 yoshli jiyanini baletga olib borayotgani haqidagi tasavvurni miyamdan chiqarib tashlashga harakat qildim.
Unga bo‘lgan qiziqishim u taratadigan sirli va xavfli auradan kelib chiqsa-da, lekin erkak kishining o‘z oilasiga, ayniqsa bolalarga nisbatan yumshoq bo‘lishida ham meni o‘ziga tortadigan nimadir bor edi.

Aliesa russ

Fanfic arxiv💋:
Ikkala xislatni ham o‘zida mujassam etgan erkak esa... shunchaki daxshat.
"Kech qolganim uchun uzr so‘rayman. Lekin uzrimli sababim bor edi."

"Hm. Balki buning uchun uzring o‘tar," — nihoyat ko‘zlarimni uning ko‘zlariga qaratdim. — "Lekin bunisiga nima bahonang bor?.."
Yuzimdagi hazilomuz tabassum bir zumda g‘oyib bo‘ldi. "Yuzingga nima qildi?"
"Yuzimga?" — deb so‘radi u, lablari jilmayishdan titrab.
"Rokko," — qoshlarimni chimirib, bir qadam oldinga bosdim. — "Yuzing ko‘karib ketibdi."
"Hech narsa emas," — u nigohini olib qochib, atrofimizdagi omborni ko‘zdan kechira boshladi.
"Hech narsa? Ko'm-ko'k bo‘lib turibdi-ku! Bu ko‘zoynaklar hech narsani yashirolmayapti." Uning ko‘zi atrofidagi yanoq qismi butunlay ko‘kargan edi.
"Jiddiy aytyapman, Alessiya. Hammasi joyida." E’tiroz bildirish uchun yana og‘iz juftlagandim, u gapimni bo‘ldi: "Bu shunchaki akam bilan kelishmovchilik. Akalar urishib turadi." U xuddi bu dunyodagi eng oddiy narsadek yelka qisdi.
"Seni tanigan uch yilim ichida hali biror marta bunday jarohatlanganingni ko‘rmaganman, ayniqsa akalaringdan biri tufayli ekanligiga aslo ishonmayman." Men unga bir soniya ham ishonmadim va buni yuz ifodamdan tushunish qiyin emasdi.
"Tristano chindan ham pitsa yeyishni juda xohlagan edi," — u yana yelka qisdi, men unga o‘qrayib qaraganimda, uning tabassumi yanada kengaydi.
"Yaxshi. Menga aytma. Baribir menga farqi yo‘q." Men undan o‘girilib, diqqatimni omborning nurayotgan shiftiga qaratdim.
"Iye, qo‘ysang-chi," — u kıkırlab, tirsagimdan tutib meni yana o‘ziga qaratdi. — "Yolg‘on gapirma. Sen men haqimda qayg‘urasan."
"Yo‘q, qiziq emassan. Sen shunchaki mening shaxsiy bankimsan."
Men mutlaqo samimiy gapirgan bo‘lsam-da, Rokko bunga qah-qah otib kuldi. To‘g‘ri, u mening shaxsiy bankim edi, lekin afsuski, men haqiqatan ham unga befarq emasdim.
"Men shunchaki bankmasman. Biz do‘stmiz, shunday emasmi?"
"Yo‘q." Men yana o'girilib ketmoqchi bo‘ldim, lekin u meni to‘xtatdi.
"Alessiya."
"Rokko."
"Xo‘sh, kelishdik. Agar do‘stligimizni tan olsang, aslida nima bo‘lganini aytib beraman." U menga ishonch bilan qarab iljaydi. U mening qiziquvchanligimga dosh berolmasligimni biladigan darajada meni yaxshi tanirdi.
Mayli, tan olaman, qiziqish ustun keldi.
"Yaxshi," — uf tortdim. — "Biz do‘stmiz. Baxtlimisiz?"
"Keyingi tug‘ilgan kuningga boradigan darajada yaqin do‘stlarmi?" — u ataylab jig‘imga tegish uchun tirjaydi.
"Albatta. Faqat ko‘ngilochar dastur sifatida."
"Ko‘ngilochar dastur?" — uning kibrli tabassumi yuzidan g‘oyib bo‘ldi.
"Sì (Ha). Fokuschi bo‘lishing mumkin. Yoki raqqos," — men vaziyatni o‘z foydamga burib, iljaydim.
"Agar tug‘ilgan kuningda barcha go‘zal dugonalaring senga emas, ko‘proq menga e’tibor qaratishlariga qarshi bo‘lmasang — bajonidil."
"Agar u yerda faqat erkak do‘stlarim bo‘lsa-chi?" — men begunoh tabassum bilan boshimni bir tomonga qiyshaytirdim.
"Bu umuman kulgili emas," — deb to‘ng‘illadi u, boyagi iljayishi o‘rnini jiddiylik egalladi.
"O‘zing boshlading," — deb kuldim. — "Xo‘sh, ko‘zinga nima qildi o‘zi?"
"E, oilamizga tegishli klublardan birida to‘qnashuv bo‘ldi. Kimdir narkotik sotishga harakat qilibdi."
"Nima, u yerda qo‘riqchilar yo‘qmi?" — deb shubha bilan qoshimni ko‘tardim.
Men ahmoq emasdim. Rokkoning qing‘ir ishlar bilan aloqasi borligini bilardim — u ehtimol soliqlardan qochardi va shubhali biznes aloqalariga ega edi

Lekin... uning biror narsaga shaxsan aralashganiga ishonchim komil emas edi. U klubdagi narkosavdoni shaxsan to‘xtatadigan darajadagi boy yigitga o‘xshamasdi.
"Bilasan-ku, agar biror ish to‘g‘ri bajarilishini xohlasang, uni o‘zing qilishing kerak."
"Hmm. Amakivachchalaring seni uchrashuvda deyishgandi," — dedim ombor bo‘ylab yura boshlaganimizda xayolchan pichirlab.
"Agar uchrashuvda bo‘lganimda, bu senga og‘ir botarmidi?" — u xonani ko‘zdan kechirayotganimda nigohini menga qadaganini his qildim.
"Albatta," — dedim o‘ylanib. "Yuragim parcha-parcha bo‘lardi. Men esa birga qochib, turmush quramiz deb o‘ylagandim. Keyin seni o‘ldirib, hamma pulingni o‘zimga olib qolmoqchi edim."
"O‘ylashimcha, qochishni rejalashtirishdan oldin... yoki meni o‘ldirishni rejalashtirishingdan oldin, men bilan uchrashuvga chiqishga rozi bo‘lishing kerak," — deya qo‘shib qo‘ydi u, ovozida kulgi sezilib.
Boy beva bo‘lib qolganimda u unchalik kulmaydi hali.
"Hoy, men rozi bo‘lganman-ku," — unga qarab barmog‘imni ko‘tardim. "Komissiya sifatida 200 ming ishlab olganimdan keyin."
"Sen uchun faqat pul muhim, shunday emasmi?" — u past va bo‘g‘iq ovozda kulib yubordi.
"Xo‘sh, janob Akkardi, sendan boshqa yana nima foyda bor?" — boshimni qiyshiq qilib, to‘xtadim. Bir necha soniya davomida uning nigohi nigohimga qadaldi va men uchrashganimizdan beri meni o‘ziga rom etgan o‘sha g‘ira-shira yashil ko‘zlar tubida g‘arq bo‘ldim.
"Nima deyishni bilasan, Alessia. Shunchaki bir so‘z de va men senga aynan nimalarga qodirligimni ko‘rsataman."
Oramizdagi taranglik shu qadar kuchli ediki, hech birimiz birinchi bo‘lib ko‘zimizni uzishni xohlamasdik.
Lablarim juftlangan bo‘lsa-da, hech qanday so‘z chiqmadi.
Yagona xohishim — uch yildan beri yashirib kelayotgan hislarimga bo‘ysunish edi. Ammo o‘sha birgina "beo‘xshov" so‘z xayolimda tinmay jaranglardi.
Professionalizm.
Men professional bo‘lib qolishim kerak edi. Chunki bir marta o‘sha chegara buzilsa, ortga qaytib bo‘lmaydi.
Va bu Rokkodek mijozni, demakki, kompaniyadagi ishimni yo‘qotishimga sabab bo‘lishi mumkin edi.
Shuning uchun tanamni harakatlanishga majbur qildim — xuddi ich-ichimdan yonmayotgandek, undan sal nariroqqa burildim.
"Poydevorni tekshirishimiz kerak." — Go‘yo poshkali tuflilarim oyog‘imni azoblamayotgandek va tomirlarimda qon gupurib urmayotgandek xotirjam qadam tashlab ketdim.

U yana o‘sha ishini qilardi — go‘yo hech narsani anglatmaydigandek noz-karashma qilishini. Uch yildan beri shunaqa. U bosishga haqqi yo‘q bo‘lgan tugmalarni ham bosib, men esa o‘zimni zo‘rg‘a tutib kelaman.
Men uni xohlashni istamasdim. Uning e’tiborini sog‘inishni, u menga uzoqroq tikilganda yuragim bezovta bo‘lishini istamasdim.
Ammo shunday edi.
Hozir ham u menga qarab turardi. Menga xohlagan hamma narsamni berayotgandek qarash. Lekin u deyarli har safar gaplashganimizda shunday qilardi.
Rokko tug‘ma noz-karashmachi, tug‘ma “pleyboy”. Shuni yodda tutishim kerak edi. U faqat men bilan emas, hamma bilan shunday.
Men darz ketgan devor yoniga cho‘kkalab, telefonimga qaydlar kiritdim.
— Bu joy o‘tgan haftagidan ham yomonroq. Sotuvchini yana quvishga to‘g‘ri keladi.
— Nega sotuvchini quvyapsan, — deb o‘ylanib dedi Rokko, — meni hali quvmabsan-ku?
Men jahl bilan boshimni burdim. U esa iljayib davom etdi:
— Aslida… yo‘q. Sen meni bir marta quvgansan.
— So‘ragan ko‘rishga kelmay, men seni topishimga to‘g‘ri kelganini aytyapsanmi?
U beparvo yelka qisdi.
— Tafsilotlar.
— Bilasanmi, Rokko? Bu juda katta omborxona. Biror foydali ish qil. — Men o‘rnimdan turib, yubkamni qoqdim. — Anavi uzoq burchakni tekshir. O‘sha mayda darz kattalashganmi, bilmoqchiman.
U mukammal shakldagi qoshini ko‘tarib, sovuqqina qaradi.
— Men zamsh (suede) kiyim kiyganman.
Men uning qora kostyumiga juda mos tushgan zamsh tuflilariga qaradim.
Lekin jiddiy, kim omborxonaga zamsh tufli kiyib keladi?
Oq Dior poshnali tufli kiygan ayol shunday deydi.
Ha, to‘g‘ri.

"Shunaqami? Bu sening shaxsiy muammongga o‘xshaydi," — jilmayib, burchakni ko‘rsatdim.
U dramatik tarzda uf tortdi-yu, lekin burchakka qarab ketayotib telefonini chiqardi.
Men yana biror qayd yozmoqchi bo‘lib turgandim, yaqin atrofdagi chang bosgan shisha panelning aksida uning telefoni ekrani yongani ko‘zimga tushdi.
U xabar yozayotgan edi.
Albatta-da, boshqa narsa kutilmagandi ham.
"Sen devorga qaramayapsan ham," — dedim ovozimda kulgi bilan.
"Vakolatlarimni topshiryapman," — deb javob berdi u, ko‘zlari ko‘zimga tushib.
"Xo‘sh, 'agar biror ishni yaxshi bajarilishini xohlasang, uni o‘zing qil' degan gapga nima bo‘ldi?"
"Kimga xabar yozyapsan?" — deb so‘radim, lekin u darrov javob bermaslikni afzal ko‘rdi. Telefonni o‘chirib, yuzida mag‘rurona tabassum bilan yonimga qaytib keldi.
"Men yordamchi kuch chaqirgan bo‘lishim mumkin."
Ko‘zlarimni qisib, uni diqqat bilan o‘rgandim. "Iltimos, o‘sha ahmoq amakivachalaringga yozdim deb aytma."
"Ularga yordam berish yoqadi," — u go‘yoki juda ko‘p ishlagandan keyin dam olayotgandek yonimdagi devorga dangasalik bilan suyandi. "Va ularga men aytganimni qilish yoqadi."
"Sen chindan ham dahshatli odamsan," — unga g‘azab bilan tikildim. "Ularning bu yerda bo‘lishini xohlamayman, Rokko. Shundoq ham ish ko‘p."
"Ular yordam bergani kelyapti."
"Yordam?" — men piching bilan kulib, ular bilan birinchi uchrashuvimizda qilgan barcha ishlarini sanay boshladim. "Bilasanmi, ular mening vazamni sindirishdi? Uyimga chaqirilmagan mehmon bo‘lib kelishdi. Fluffni (mushugimni) xafa qilishdi. Oshxonamdan yegulik qidirib, reyd uyushtirishga harakat qilishdi. Ustiga-ustak, meni har xil nomlar bilan haqoratlashdi."
"Masalan, nima deb?" — deb so‘radi u o‘zining ahmoqona, ammo o‘pishga loyiq tabassumini yashirishga urinib.
"Tozalik shaydosi va asabiy mushukboz kampir," — deb tan oldim uyalib. Buni ovoz chiqarib aytganimda, qanchalik nozik bo‘lib tuyulayotganimni yaxshi anglab turardim.
Kutilganidek, Rokko xiqillab kulib yubordi, lekin darrov yo‘tal bilan buni berkitishga urindi.
"Bu... anavi..." — u tomog‘ini qirib, nigohimdan qochish uchun o‘zining ahmoqona zamsh poyabzaliga qaradi. "Bu juda qo‘pol gap."
"Rokko."
"Yaxshi, lekin qaysidir ma’noda haqiqatga yaqin-ku, shunday emasmi?" — men e’tiroz bildirish uchun og‘iz juftlagandim, u gapimni bo‘ldi: "Pentxausung haddan tashqari toza va oppoq. Sen esa haqiqatan ham mushukboz ayolsan — ehtimol, biroz asabiysidir."
"Men pentxausimni yaxshi ko‘raman! Fluffni ham yaxshi ko‘raman."
"Tushunarli," — u kuldi. "Eshit, ular sening uyingga bormasligi kerak edi. Men u ahmoqlarga avval ofisingga borishni, keyin qolgan vazifalarni kechki payt bajarishni aytgandim. Lekin ular avval o'sha ishlarni qilib, keyin ovqatlanish uchun to‘xtashga qaror qilishibdi."
"Xo‘sh, ular mening qayerda yashashimni qayerdan bilishgan?" — qoshlarimni chimirib, unga qaradim.
U bir soniyaga qoshlarini chimirdi — yoki menga shunday tuyuldimi. Keyin xotirjam javob berdi:
"Oxirgi marta senga hujjatlarni tashlab o‘tish uchun borganimda, ular mashinada edi."
"Ha." Bu mantiqqa to‘g‘ri kelardi. Rokko bir necha marta qisqa muddatga uyimga kelib ketgandi.
"Nima bo‘lganda ham, aytganimdek, vaza mening bo‘ynimda. Va ular seni xafa qilgan boshqa har qanday ish uchun ham men javobgarman."
"Rahmat," — men unga qarab nimtabassum qildim, shu payt to‘satdan bir narsa yodimga tushdi. "O! Deyarli esimdan chiqibdi."
Hech qanday ogohlantirishsiz telefonimni unga tutqazdim. Tubi yo‘q sumkamni titkilayotganimda yuzimda kichik norozilik paydo bo‘ldi. Nihoyat, qo‘lim silliq qutiga tegdi va sigaretlarni chiqarib, unga uzatdim.
U avval qutiga, keyin menga qaradi. "Bular...?"
"Sening markang," — bosh silkib, mayin jilmaydim. "O‘tgan safar o‘zing bilan olishni unutgan ekansan, shuning uchun senga olib qo‘yishga qaror qildim."

U qutilarni shoshilmasdan olar ekan, qoshlari go‘yo buni kutmagandek yuqoriga ko‘tarildi. "Menga sigaret sotib oldingmi?"
Yaxshi, u haqiqatan ham buni kutmagan shekilli.
Bu yomon sovg‘a bo‘ldimi? Balki bunday qilmasligim kerakmidi?
"Bu yerda ancha qolib ketamiz deb o‘yladim," — men yelkalarimni qisib qo‘ydim, to‘satdan uning nigohi ostida uyala boshladim. — "Va tushdan keyin xuddi nikotin yetishmovchiligini boshidan kechirayotgan o‘smirdek g‘o‘ldirashingni eshitishni xohlamadim."
U hali ham menga tikilib turardi va bu boyagi yoqilg‘i quyish shoxobchasidagi asabiyligimni yana uyg‘otib yubordi.
"Baribir yoqilg‘i quyayotgan edim," — deb qo‘shib qo‘ydim. "Qolaversa, o‘tgan safar tushlikka sen pul to‘laganding." Bir safar juda uzoq ishlaganimiz sababli tushlik buyurtma qilishimizga to‘g‘ri kelgandi.
Mening valdirashimga qaramay, uning yuz ifodasi o‘zgarmadi. "Nima chekishimni eslab qoldingmi?"
"Men e'tiborliman," — boshimni biroz egib, unga muloyim tabassum hadya qildim. "Ba'zan."
U qutini go‘yo oddiygina "Marlboro" emas, balki juda qimmatbaho narsadek ohista ochdi.
"Rahmat," — dedi u oddiygina qilib.
Men ko‘zlarimni tepaga qaratdim. "Hissiyotga berilma. Shunchaki nikotin yetishmovchiligi tufayli kayfiyating buzilib, ishni sekinlashtirishingni xohlamayman, xolos."
Bu gap uni kuldirdi va odatdagi holatiga qaytdi. "O‘zingni mehribon emasdek ko‘rsatishga urinayotganingda juda yoqimtoy bo‘lib ketasan."
"Sen esa og‘zing yopiqligida chidasa bo‘ladigan odamsan," — deb javob berdim va ortga tirkaldim. Biroq, u javob qaytarishga ulgurmasidan, tuflimning pokshonasi bo‘shab yotgan simga ilinib ketdi va men muvozanatni yo‘qotdim.
Uning qo‘li chaqqonlik bilan cho‘zilib, belimdan tutib qoldi. Ham teginishdan, ham shu tuflilarda bo‘ynimni sindirishimga bir bahya qolganidan nafasim ichimga tushib ketdi.
Lekin men yiqilmadim. U meni tutib qoldi. Bir baquvvat qo‘li yonboshimda, ikkinchisi belimdan sal yuqoriroqda edi.
"Ehtiyot bo‘l," — deb pichirladi u. Ovozi pastlagan, endi unda masxaraomuz ohang yo‘q edi. Ovozi past va bo‘g‘iq chiqdi. Bu esa ichimda uch yildan beri jilovlab kelayotgan tuyg‘ularimni alangalantirib yubordi.
Unga qaradim, biron bir kesatiq gap aytishga yoki hazil qilishga shay edim, lekin qilolmadim. Chunki men uning sehri ostida asir bo‘lib qolgandim

"Bilasanmi..." — dedi u to‘satdan, ovozi yana o‘z holiga qaytib. "Seni hech qachon bunchalik dovdirab qolganingni ko‘rmagan edim."
"Men dovdirayotganim yo‘q." — Aslida shunday edi. Men tamomila dovdirab qolgandim.
"Shunaqami? Nigohingni olib qochyapsan, telefoning klaviaturasiga tikilib turibsan-u, lekin hech narsa yozmayapsan. Buning ustiga, qizarib ketyapsan." — U qo‘lini uzatib, sochlarimni yonog‘imdan chetga surdi.
Men tezda o‘girilib, uning qo‘lini sochlarimdan uzoqlashtirdim. "Menga qiyinchilik tug‘dirishdan zavq olasanmi?"
"Yo‘q," — u jilmaydi. "Menga sening mendan zavq olmaslikka urinishingni kuzatish yoqadi."
Oshqozonimda eng yomon, ammo eng o‘ziga o‘rgatib qo‘yadigan hayajon turdi.
Biz yana bir-birimizga haddan tashqari yaqin edik.
Agar hozir biror chora ko‘rmasam, xatoga yo‘l qo‘yaman; masalan, besh soniyaga kimligimni unutib qo‘yaman — aynan mana shunday vaziyatlarda men kabi odamlar qattiq jarohatlanishadi.
Men Rokko Akkardi uchun hech kim emasdim.
Shunchaki uning agentiman.
Shunchaki, u mana shunday loyihalari yoki sotib oladigan uylari bo‘lganida, vaqti-vaqti bilan hazillashadigan va birga kulishadigan odami, xolos.
"Men borib elektr panelini tekshiraman," — o‘zimni majburlab, bor kuchim bilan oradagi masofani (himoya devorlarimni) tiklashga urindim. "Ro‘yxatdagi keyingi ish shu."
U nima qilayotganimni tushungandek qoshini ko‘tardi. Lekin majburlamadi.
"Men tashqarida bo‘laman," — deb pichirladi u va allaqachon uzoqlasha boshladi — qadamlari sekin va xotirjam edi.
Men devorga o‘girildim va nihoyat yengil nafas oldim.
Keyingi yigirma daqiqani yolg‘izlikda o‘tkazdim; Rokko tashqarida nima bilan bandligini Xudo bilsin, men esa shakllarni to‘ldirishda davom etdim.
U ehtimol chekib, xabar yozib o‘tirgandir — bajarilishi kerak bo‘lgan haqiqiy ish turganda, bu uning eng sevimli mashg‘uloti.
Unga sigaret olib berib xato qildim, o‘zim aybdorman.
Shu payt to‘satdan eshitilgan qattiq gumburlashdan seskanib ketdim, hatto telefonimni qo‘limdan tushirib yuborishimga bir bahya qoldi.
Chindan ham, bu ovozdan yuragim duk-duk urib ketdi.
Shok holatida qo‘limni ko‘kragimga qo‘yib, sekin nafas chiqardim.

"Lana’ti," — g‘o‘ldiragan ovoz eshitildi. — "Hamma narsani tushirib yubordim."
"Og‘ayni, senga ikki qo‘llab ushla degandim-ku."
"Qanaqasiga ikki qo‘llab ushlayman, eshikni kim ochadi unda? Sen qayerda eding?"
"Men yeguliklarni ko‘tarib turgandim!"
Men omborxonaning asosiy qismiga qaytayotib, ularning o‘zaro janjallashayotganini eshitdim. U yerda Rokkoning egizak amakivachalari bir uyum asbob-uskunalar yonida turishardi.
Eydan va Jovanni.
Eydan qo‘lidagi qora sumkani tushirib yuborgan shekilli, ichidan yangi omborxona qurishga yetadigan darajada ko‘p asboblar sochilib ketgan edi. Jovanni esa uning ortida to‘rtta qahva solingan idish va qog‘oz xaltani ko‘tarib turardi.
"Eee..." — ovozimni eshitib, ularning ikkalasi ham birdan menga qarashdi va tirjayishdi. — "Bularning hammasini nima uchun olib keldingizlar?"
"Rokko omborxonada ishlaymiz deb xabar yubordi. Shuning uchun asbob-uskuna olib keldik," — deb tushuntirdi Eydan.
Undan bu bahaybat, go‘yoki oxirgi marta 80-yillarda ishlatilgandek ko‘ringan asboblar to‘la sumkani qayerdan olganini so‘rasam, xato bo‘larmikan?
"Omborxonada ishlaymiz?" — takrorladim men. — "Men undan faqat devorlardagi yoriqlar va namlikni tekshirishni so‘ragandim-ku."
"Ehtimol, u senga hamma rejani aytmagandir," — Jovanni yelkalarini qisdi. — "Lekin u bizni omborxonani ta’mirlashimizni xohlayapti."
"Tushunarli," — xo‘rsinib qo‘ydim va ularning ortidan Rokko kirib kelganida tepaga qaradim. — "Sening 'bo‘ysunuvchilaring' kelishdi."
"Nima baloga bularning hammasini ko‘tarib keldinglar?" — Rokko qoshlarini chimirdi. Eydan esa zanglagan asboblarni sumkaga qayta solishni boshladi.
"Sen omborxonada ishlaymiz deganding-ku," — deb javob berdi Jo (Jovanni).
"Siz ahmoqlar o‘qishni bilasizlarmi o‘zi?" — u o‘shqirib, men turgan tomonga yaqinlashdi. Ha, undan hamon o‘sha o‘rmon ifori (yog‘ochli atir) va tamaki hidi kelib turardi.
"Men: 'Alessia uchun bir ish qilishinglar kerak. Biz omborxonada ishlayapmiz', deb yozgandim."
"Ha..." — Eydan yerda o‘tirgancha to‘xtab qoldi.
"Ha," — deb takrorladi Rokko, ovozida g‘azab ohanglari sezilib turardi. — "Shularni yig‘ishtir-da, orqamdan yur."

"Hali ham buni yaxshi g'oya deb o'ylayapsanmi?" — men Rokkoga kinoyali qarab, qoshimni uchirdim va nimtabassum qildim.
"Boshlama, Russo," — deb to'ng'illadi u amakivachchalariga qarab qo'yib.
"Biz qahva oldik!" — deb e'lon qildi Jovanni. U Eydanni narsalarni yig'ishtirishga tashlab, biz tomonga keldi. — "Bu jamoaning kayfiyati uchun foydali. Omborxona qurayotganda kofein hech qachon ko'plik qilmaydi."
Omborxona qurish...? Ularning miyasi qanday ishlashini tushunishga chindan ham qiynalyapman.
"Ikkittasi qora qahva, ikkitasida karamel bor."
"Yo'q. Bittasida karamel, bittasida o'rmon yong'og'i (hazelnut) bor," — deb uni tuzatdi Eydan. U ulkan bolg'ani sumkaga sig'dirolmay ovora edi.
"E, to'g'ri. Bittasi karamel, bittasi o'rmon yong'og'i."
"Qaysi biri qora qahva?" — Rokko qoshini chimirib, Jvanni ko'tarib turgan to'rtta stakanga qaradi.
"Hmm... mana bunisi qora," — u avval bitta stakanni, keyin boshqasini ko'rsatdi. — "Mana bunisi esa... og'ayni, yana qaysi biri qora edi?"
U hali ham asboblarni yig'ishtirayotgan Eydanga o'girildi. U hali ishning yarmini ham bitirmagandi.
"Yuqoridagi chap tomondagisi."
"Mana bunisi," — u ishonch bilan qora qahvani Rokkoga uzatdi. — "Sen qora qahvani yaxshi ko'rasan-ku, og'ayni."
"Shunaqami?" — men burnimni jiyirib, Rokkoga qaradim.
"Sì (Ha). Tatib ko'rmoqchimisan?" — u iljayib, qahvani menga uzatdi. Men darrov bir necha qadam ortga chekindim, tuflimning poshnasi betonda taqilladi.
"E, yo'q. Qahvani yomon ko'raman."
"Shunaqami?" — Eydan yerdan turmay, hayron bo'lib menga qaradi.
"Ha." Bu nega bunchalik hayratlanarli?
"Lekin biz to'rtta qahva oldik-ku," — endi uning ovozi tajovuzkorroq chiqdi — xuddi bolasiga biron narsani olib berib bo'lgan va endi uni yeyishga majburlayotgan ota-onaga o'xshab.
"Unday bo'lsa, birontangiz bitta ortiqchasini ichasiz," — yelka qisdim.
"Lekin biz qahva ichmaymiz," — dedi Jovanni qoshini chimirib. Shu payt Rokko birinchi qultumni yutdi.
"Undan nega to'rtta olgan-"
"Bu matcha (ko'k choy kukuni) ekan-ku," — Rokko hozirgina ichgan ichimligiga nafrat bilan qarab, yuzini burishtirdi.
"Matcha?" — Jovanni hayron bo'lib ko'zlarini qisdi. Keyin stakanni uzoq vaqt diqqat bilan o'rgandi.
"Mana buni ko'r-chi. Bunisi qora qahva." U Rokkoga boshqasini uzatdi va boyagina qora qahva deb aytilgan matchani qaytarib oldi.
Rokko ikkilanib turdi, lekin bu safar juda kichik qultum yutdi.
"Issiq shokolad (Hot chocolate)." U boshini chayqadi, g'azabi qaynab borayotgani aniq edi. Buni uning turishidan, yuz ifodasidan va ovozidagi taranglikdan sezish mumkin edi.
Lekin men xursand edim.
"O," — men jilmayib, issiq shokoladni uning qo'lidan yulib oldim. Bir qultum ichib, uning mazali ta'midan zavqlanib bosh silkidim. — "Bu juda zo'r ekan."
"Shunaqami?" — Eydan hamon asboblarni sumkaga solayotgan bo'lsa-da, tirjaydi.
"Lekin senlar la'nati buyurtmani xato olib keldinglarmi?!" — Rokko o'shqirib, idishdagi qolgan ichimliklarga g'azab bilan tikildi

"Balki," — dedi Jo hech narsani tushunmayotgan sho‘rlikdek. Har holda, men issiq shokoladli bo‘ldim. Xudoning qudrati beqiyos. "Lekin qahvaxonada bizdan boshqa hech kim yo‘q edi. Shuning uchun qanday qilib..."
"Faqat sizdek ahmoqlar shunchalik qattiq adashishi mumkin," — Rokko chakkalarini uqalab, xo‘rsindi.
"Tayyor!" — deb e’lon qildi Eydan og‘ir nafas chiqarib. — "Lana’ti, asboblar juda ko‘p ekan."
Biron narsa deyishga ulgurmasimizdan, omborxonaga past ovozda gurlab kelayotgan dvigatel tovushi to‘ldi.
"E, la’nati," — Eydan o‘rnidan turib, eshik tomonga qaradi. — "Senga aytish esimizdan chiqibdi."
"Nimani aytish?" — Rokko tishlarini g‘ijirlatib, amakivachchalariga g‘azab bilan tikildi.
"Kosta yo‘l-yo‘lakay o‘tmoqchi."
"Kosta?" — Rokko qoshini chimirib, oldinga bir qadam tashladi. Men esa issiq shokoladimni ichib turaverdim. — "U bu yerda nima qiladi?"
"Ishning borishini tekshiradi," — Jo qoshlarini chimirib, hali ham ichimliklar va qog‘oz xaltani ushlab turgancha, menga uzatdi. — "Kruassan yaysizmi?"
Agar havodagi g‘alati o‘zgarishni sezmaganimda, bu taklifni qabul qilgan bo‘lardim. Rokkoning birdan taranglashishi, avvalgi yomon kayfiyati yanada yomonlashishi — nimadir joyida emasdi.
U javob berishga ulgurmasidan, tashqarida mashina eshigi qattiq yopildi. Biz Kostaning g‘azablangan ovozini eshitdik; u kimdir bilan telefonda tortishib, og‘ir qadamlar bilan eshikka yaqinlashardi.
So‘ng u egizaklarning ortida paydo bo‘ldi; qandaydir kechikkan yuk haqida gapirayotgan edi. U kimnidir koyiyotgan bo‘lsa-da, baqirmasdi. Unda bir ajib — "sokin hukmronlik" bor edi. Bunday odamlar o‘zini eshittirish uchun baqirishi shart emas.
U to‘q ko‘k rangli trenchoq kiygan, quyosh yo‘qligiga qaramay qora ko‘zoynakda edi. Uning kelishi muhitni bir zumda o‘zgartirib yubordi.
"Senga keyinroq qo‘ng‘iroq qilaman. Men kimnidir yuborishimga majbur bo‘lmasimdan oldin, buni hal qil." U telefonni o‘chirib, qarshisidagi manzarani ko‘zdan kechira boshladi.
Eydan asboblar to‘la katta sumka yonida turardi. Jo bir necha qadam narida, qo‘lida uchta ichimlik va pishiriqlar solingan xalta bilan qotib qolgandi. Rokko men tomonga biroz o‘tib, Kostaga qarab qoshini chimirib turardi. Men esa uning ortida issiq shokoladimni ichib, o‘zimni xuddi jinoiy filmning o‘rtasiga tushib qolgandek his qilardim

"Nega shunchaki qotib turibsizlar?" — bu uning birinchi aytgan gapi bo‘ldi; u telefonida xabar yozayotib, bu so‘zlarni g‘o‘ldiradi. — "Bajarilishi kerak bo‘lgan ishlar bor."
"Biz shug‘ullanyapmiz," — deb javob berdi Rokko, ovozi men kutganimdan ancha sovuq chiqdi. — "Kelishingni aytmaganding."
"Kelmoqchi emasdim. Lekin kutishdan charchadim." — U xabarini tugatib, telefonini cho‘ntagiga soldi. So‘ng Kostaning nigohi menga ko‘chdi.
"Sen Alessiamisan?"
Men odob bilan bosh silkidim. "Ha."
"Yaxshi. Menga bugun kechqurun ushbu dastlabki tekshiruv hisoboti yakunlanishi kerak. Buni uddalay olaman deb o‘ylaysanmi?"
Men yana lablarimni mahkam qisib bosh silkidim. "Allaqachon ustida ishlayapman."
Kosta menga so‘nggi bor nazar tashladi-da, yana Rokkoga qaradi. "Buni rasvo qilma."
Keyin u ortiga o‘girilib, chiqib ketdi; paltosi go‘yoki italyan mafiyasi haqidagi kinolardagidek ortidan hilpirab qoldi — rostini aytsam, hozirgi vaziyat shunga juda yaqin edi.
Eshik yopildi va taranglik qariyb 80 foizga kamaydi.
"Xullas," — Rokko xo‘rsinib qo‘ydi. — "Bu qiziqarli bo‘ldi."
Men unga ma’noli qarab qo‘ydim. "Qiziqarlilikka ta’rif ber-chi."
"Qiziqarlilik nisbiy tushuncha," — u menga qarab iljaydi. — "Va menimcha, biz tanaffusga loyiqmiz. Qani ketdik, men juda ochman. O‘zim haydayman."
U buni shunchalik xotirjamlik bilan aytdiki, go‘yo bu navbatdagi eng mantiqiy qadamdek allaqachon kalitlarini chiqargandi. Go‘yo faqat ikkalamizdek. Go‘yo u chekib, Eydan va Jovanni qiyofasidagi tartibsizlikni chaqirib turganda, men bir soat davomida hamma ishni qilmagandekman.
Shunday bo‘lsa-da... tushlik yomon fikr emasdi.
"Men o‘z mashinamda boraman," — chiqish tomon yura boshladim, lekin Jo yo‘limni to‘sdi.
"Foydasi yo‘q," — u tirjaydi. — "Keyin baribir shu yerga qaytamiz-ku, shunday emasmi? Shunchaki biz bilan o‘tir."
"Biz bilan?" — Rokko boshini egib, so‘zlarni sekin takrorladi. — "Sizlarga borasan deb kim aytdi?"
Eydan piching qildi: "Nima, bizni shu yerda qoldirib ketmoqchimisan? Bu juda shafqatsizlik-ku, og‘ayni."
"Unda men Alessianing mashinasida boraman," — dedi Jovanni darrov menga qarab yura boshlab.
Rokko darhol uning yo‘lini to‘sdi. "Yo‘q, bormaysan."
"Unda hammamiz sening mashinangga o‘tiramiz," — Eydan yelka qisdi. — "Mantiqan to‘g‘ri, shunday emasmi? Senda Maserati-ku, to‘rt eshikli."
"Yo‘q, unday emas," — Rokko qo‘limdan tutib, meni o‘zining Maseratisi tomonga tortdi.
"Men uni ko‘rib turibman-ku!" — deb baqirdi Eydan ortimizdan yugurib. — "Qo‘ysang-chi, og‘ayni. Shunchaki bizni ham olib ket."
"Lana’ti," — deb so‘kindi Rokko. — "Mayli."
Egizaklar xursand bo‘lishga ulgurmasidan, u ularga g‘azab bilan qaradi. "Lekin Alessia oldinda o‘tiradi."
Jovanni o‘zini xuddi sotilgandek his qildi. "Nega u oldinda o‘tirishi kerak?"
"Chunki men shunday dedim," — Rokko allaqachon menga yo‘lovchilar eshigini ochib berayotgan edi, qo‘li hali ham bilagimni mahkam tutib turardi. — "Va chunki u har besh soniyada mening haydashimga izoh bermaydi."
"Hozircha," — deb pichirladim.
Rokko buni eshitib iljaydi, lekin hech narsa demadi. U shunchaki haqiqiy jentlmenlardek menga eshikni ushlab turdi. Men Maserati ichiga, ehtimol, oylik maoshimdan ham qimmatroq turadigan dabdabali charm o‘rindiqqa o‘tirdim.
Ortimizda esa — tartibsizlik.

"Fikrimdan qaytmasimdan oldin mashinaga o‘tirib ol," — deb ogohlantirdi Rokko.
Ular hali ham past ovozda g‘o‘ldirab, mashinaga chiqishdi. Eshiklar yopilishi bilan mashina ichi egizaklarning sharhlariga to‘ldi.
"Og‘ayni, o‘rindig‘ing shunchalik orqaga surilganki — senda oyoqmi yoki loyxatmi?" — deb dramatik tarzda uf tortdi Eydan, Rokkoning haydovchi o‘rindig‘i ortidan.
"Bu haqiqiy charmmi?" — deb so‘radi Jo, charm o‘rindiqni silab.
Rokko javob bermadi. U shunchaki, uni shu lahzagacha olib kelgan har bir qaroridan afsusda ekanligini bildiruvchi xo‘rsinish bilan mashinani o‘t oldirdi.
"Yaxshimisan?" — deb so‘radi u ovozini pasaytirib, go‘yo shaxsiy suhbat qurishga urinayotgandek.
Men bosh silkidim va uni ko‘rish uchun yumshoq o‘rindiqda biroz qimirlab qo‘ydim. "Issiq shokoladim borligi va nihoyat oyoqlarim dam olayotgani uchun ancha yaxshiman."
Men poshnali tufli kiygan oyog‘imni biroz ko‘tardim — aytgancha, u mana shu chiroyli mashinaga juda mos tushardi.
"Issiq shokolad, olti raqamli (qimmatbaho) mashina va mening hamrohligim? Arzimaydi," — u bir qo‘li rulda bo‘lgancha iljayib qo‘ydi.
Men javob qaytarmadim. Asosan, uning ikkinchi qo‘li uzatma dastasidan (skorost) pastga sirg‘alib tushib, tizzamga yengilgina qo‘yilgani uchun.
Uning barmog‘i qimirlaganida men qotib qoldim. Faqat bir marta. Yalong‘och oyog‘imga sekingina, zo‘rg‘a seziladigan tegish.
Hammasi joyida. Hammasi yaxshi.
Shunchaki uning qo‘li.
Mening tizzamda.
Oddiy holat.
Me’yoriy.
Yordam bering...
Shu payt ortimizda Eydan to‘satdan past ovozda hushtak chaldi. "Ustasan-ku, og‘ayni."
Rokko xuddi qo‘li kuyib ketgandek darrov qo‘lini tortib oldi. Uning ko‘zlari darhol orqani ko‘rsatuvchi oynaga qadaldi. "O‘z ishing bilan shug‘ullan, la’nati."
"Men hech narsa demadim-ku," — deb o‘zini oqladi Eydan o‘ta ma’sumona ohangda. — "Shunchaki haydashingga qoyil qolyapman. Haqiqatan ham mahorating oshibdi."
"Ovozingni o‘chir," — deb to‘ng‘illadi Rokko va tezlikni oshirdi.
Keyingi o‘ttiz soniya huzurbaxsh sukunatda o‘tdi. Undan keyin esa... unchalik emas.
"Og‘ayni, tezlikni oshiryapsanmi?" — Jo yuzini o‘rindiqlar orasidan chiqardi

"Men atigi 60 bilan ketyapman."
"Xuddi 90-ga o‘xshayapti."
"Balki boshingni old o‘rindiqdan orqaga olsang, sekinroq tuyular," — deb o‘shqirdi Rokko va go‘yo videoo‘yindagidek mashinalar orasidan suzib o‘tish uchun burilish chirog‘ini yoqdi.
Men eshik tutqichini ushlab olgandim. Shunchaki odatdagidek. Xotirjamgina. Go‘yoki hozir vasiyatnomamni o‘qishga shay turgan odamga o‘xshamasdim.
Meni noto‘g‘ri tushunmang, u yaxshi haydovchi. Shunchaki xuddi politsiya quvlayotgandek haydaydi-da.
Uning mashinasiga birinchi marta o‘tirishim emas va oxirgisi ham bo‘lmasa kerak. Lekin har safar bu meni hayratga soladi.
"Svetoforning qizil chirog‘ida sekinlashishing kerak edi," — deb gapga aralashdi Eydan "foydasiz" maslahati bilan.
"U sariq edi," — deb to‘ng‘illadi Rokko jag‘ini uqalab.
"Qizil edi."
"Bu shunchaki taklif edi," — deb gapni kesdi u va tezlikni oshirdi.
Men Rokkoga yon ko‘zim bilan qaradim. "Agar shu mashinada o‘lsam, seni sudga beraman."
"O‘lgan bo‘lsang, qanday berasan?"
"Fluff (mushugim) beradi. Fluff albatta sudga beradi, chunki mensiz dabdabali hayotini davom ettirish uchun unga pul kerak bo‘ladi."
"U mushuk meni yomon ko‘radi," — deb piching qildi Rokko.
"Aynan shuning uchun-da."
Rokko bilagining chaqqon harakati bilan keyingi yo‘lakka o‘tdi, dvigatel esa ostimizda xuddi mushukdek xurillardi. U o‘rindig‘iga suyanib, xotirjam o‘tirardi, haydash u uchun go‘yo tug‘ma qobiliyatdek edi.
"Menga ko‘ngil qo‘yib qolmaslikka harakat qil," — deb pichirladi u ohista, uzatmalarni osonlik bilan almashtirarkan. — "Bu shunchaki haydash, xolos."
Men ko‘ngil qo‘yganim yo‘q. Unday emas. Men shunchaki... Mayli, tan olaman, mashina haydashi yarashadigan erkakka nisbatan kuchli hislarim bor. Hatto yuzidagi o‘sha ko‘kargan joyi bilan ham u juda kelishgan ko‘rinardi.
"Og‘ayni," — dedi Eydan orqa o‘rindiqdan. — "Hozirgina uni haydashing bilan rom qilmoqchi bo‘ldingmi?"
Men darrov ortimga o‘girildim. "Buni qanday eshitdinglar o‘zi?"
"Biz hamma narsani eshitamiz," — deb qo‘shib qo‘ydi Jovanni dramatik tarzda. — "Biz ko‘rshapalakka o‘xshaymiz. Faqat hissiyoti shikastlanganlaridan."

"Gapiraverish," — deb to‘ng‘illadi Rokko, ko‘zlari hamon yo‘lda. — "Hozir bu mashina ichida ikki kishi kam bo‘lsa, qanchalik yaxshi yurishini ko‘rsatib qo‘yaman."
"Alessia va Eydanni haydab yubormoqchimisan?"
Jo buni shunchalik jiddiy aytdiki, o‘zimni tutolmay kulib yubordim. Rokkoning nigohi menga qadalganida ham kulgidan to‘xtolmadim.
Bir necha daqiqadan so‘ng, Rokko restoran tashqarisidagi tor joyga mashinani parallel ravishda joylashtirdi (parkovka qildi). U buni shunday mahorat bilan bajardiki, qoyil qolmaslikning iloji yo‘q edi.
U hamma narsada eng zo‘ri bo‘lishi shart ekan-da.
Dvigatelni o‘chirdi, bir qo‘li bilan xavfsizlik kamarini yechdi va men hali yubkamni to‘g‘rilab ulgurmasimdan mashinadan tushib ketdi. Bir soniya o‘tar-o‘tmas, mening eshigim ochildi va u menga qo‘lini uzatdi.
"Qani, yur, Bambi," — u jilmaydi. — "Bu tuflilarda to‘pig‘ingni qayirib olishingni xohlamayman."
Men qo‘limni uning qo‘liga qo‘ydim — asosan, baland poshnalarda pastqam Maseratidan tushishdan ko‘ra bu osonroq edi. Men o‘rnimdan turganimda, uning ikkinchi qo‘li yonboshimga tegib o‘tdi — u issiq va ishonchli edi.
Men tezda uning quchog‘idan (tutib turishidan) chiqqanimda, u hech narsa demadi. Shunchaki iljayib, mashina eshigini yopdi.
Men Rokkoning ortidan restoran eshigi tomon yurdim. U eshikni odob bilan ochib, men birinchi kirishim uchun chetga o‘tdi.
"Rahmat," — jilmaydim.
"Sen bilan birga yurish uchun har qanday bahona yaxshi," — u go‘yo bu gapida zarracha noo‘rinlik yo‘qdek iljayib qo‘ydi.
Men ko‘zlarimni tepaga qaratib, tabassumimni yashirish uchun o‘girildim. Biz ichkariga kirdik va Rokko ortidagi egizaklarga qarab ham qo‘ymay, eshikni yopdi.
"Ikki kishilikmi?" — deb so‘radi ofitsiant odob bilan.
"Sì (Ha)," — Rokko bosh silkidi.
"To‘rt kishilik," — deb to‘g‘irladim men o‘sha zahoti unga ma’noli qarab.
Yaxshi urinish, Rokko.
Ofitsiant bizga "qaysi biringiz boshliqsiz?" degandek qarab qoldi. Buni tushunsa bo‘ladi.
Yakunda bizni boshqa mijozlardan biroz chetroqdagi, burchakdagi stolga taklif qilishdi.

Ehtimol, egizaklar bizga qo‘shilayotgani uchun ham bu bir marhamat edi.
Rokko birinchi bo‘lib, stolning yumshoq o‘rindiqli (divan) tomoniga o‘tirdi. Men qarshisidagi stulga o‘tmoqchi bo‘lib joylashayotganimda, u shunchaki yonidagi bo‘sh joyni ko‘rsatdi. "Bu yerga."
Men bir soniya ikkilanib, uning yoniga o‘tirdim.
U o‘rindiqqa go‘yo bu yerning egasidek suyanib oldi — bir qo‘lini ortimdagi suyanchiq bo‘ylab tashladi, ikkinchi qo‘li bilan menyuni ochdi.
U juda kelishgan ko‘rinardi. Men esa uning shundoq yonida o‘tirishga "mahkum" bo‘lgan bechora edim.
U qimmatbaho kostyumda, qimmat aksessuarlarini ko‘z-ko‘z qilib o‘tirardi, yuzidagi ko‘kargan joyini hamon ko‘zoynak berkitib turardi — shunga qaramay, u mukammal ko‘rinardi.
Yordam bering...
Menyuga hali ko‘z yugurtirishga ulgurmasimdan, shisha eshik qattiq ochildi.
"Bizni tashqarida qoldirib ketdinglar-ku," — deb aybladi Eydan, ortidan Jo kelayotgan holda biz tomon bostirib kirarkan.
"Arzimaydi," — deb to‘ng‘illadi Rokko quruqqina qilib, hatto boshini ko‘tarmay.
"Bizni tunab ketishlari mumkin edi," — deb qo‘shib qo‘ydi Jovanni. Go‘yoki Sitsiliyaning tinchgina shahar markazida, kun ochiqida ikki nafar baland bo‘yli va baquvvat yigitni tunab ketishlari mumkin bo‘lgandek.
"Ha," — deb tasdiqladi Eydan.
"O‘tiringlar," — deb gapni kesdi Rokko. — "Odamlarning ichida o‘zingizni sharmanda qilishni bas qiling."
Ular o‘tirishdi, lekin shovqin-suron bilan. Stullar g‘ichirladi, tirsaklar to‘qnashdi va ular non savatchasi ustida janjallashib bo‘lguncha, men o‘sha savatni ularga otib yuborishga tayyor edim.
Tushlik mana shunday davom etdi. Egizaklar ham o‘zaro janjallashib suhbat qurishga, ham men va Rokko o‘rtasidagi har bir gapga aralashishga ulgurishardi.
Chindan ham.
"Hozir ishtaha ochar taomlarni olib kelaman," — ofitsiant menga yana bir bor jilmayib, uzoqlashdi.
"Unga yoqib qolding," — deb pichirladi Eydan go‘yoki hayratlanarli sirni ochayotgandek.
"Zo‘r-ku," — deb qo‘ydim ichimligimdan xo‘plab.
"Hech shunaqa odam bilan uchrashgan bo‘larmiding?" — deb so‘radi Jovanni. — "Ya’ni... yuvosh? Noziktabiat? Qo‘llari yumshoqroq?"

"Tayinli ishi bor odam bilanmi?" — deb qoshimni uchirdim. — "Albatta."
Rokko yonimda past ovozda kulib qo‘ydi. "Mening ishim tayinli emas demoqchimisan?"
Hamma narsani o‘ziga bog‘lashi shart-a, shunday emasmi?
"Bugun bir daqiqa ham haqiqiy ish qilganingni ko‘rmadim," — deb javob berdim.
"U seni mot qildi," — dedi Eydan non tayoqchasini (breadstick) qarsillatib sindirarkan.
"E, ovozingni o‘chir," — xo‘rsindi Rokko.
Ishtaha ochar taomlarni asosan tinchgina yeb oldik; faqat Eydan va Jo eng yaxshi makaron shakllarini baland ovozda reyting qilib chiqishgani va Rokkoning "boshqa bular bilan hech qachon ovqatlanmayman" deb pichirlaganini hisobga olmaganda.
Keyin ofitsiant qaytib kelib, asosiy taomlarni qo‘ydi: makaron, steyk va Rokko buyurtma berganini eslay olmagan, bir qarashda ishtahani bo‘g‘adigan "kun baliq mahsuloti".
"Stollarni adashtirmadingizmi?" — deb so‘radi u og‘zi ochiq holda yotgan bahaybat baliqqa qarab.
"Ha, janob," — ofitsiant bosh silkidi. — "U kishi 'kun o‘ljasi'ga buyurtma bergandilar."
Hammamiz Joga qaradik. U allaqachon baliqni go‘yo hayotida bunaqa katta narsani ko‘rmagandek titkilayotgan edi.
"Men 'kun o‘ljasi' deganda... makaron deb o‘ylabman. Krevetka yoki chig‘anoqlar bilan pishirilgan biron narsa-da."
"Tagida aniq qilib 'butunlay qovurilgan dengiz bashi' (seabass) deb yozib qo‘yilgan-ku," — menyuni ko‘rsatdim.
"Nega uni kursiv (yotiq) harflarda yozishadi?" — nolidi Jo. — "Bu odamni adashtiradi. Kursiv — bu seksual (jozibador) narsa. Bu baliq esa jozibador emas."
"Bu butun boshli baliq-ku," — Eydan uni tekshirish uchun egildi. — "Hatto ko‘zi ham ko‘rinib turibdi."
"Senga o‘zing buyurtma berishga ruxsat bermasligimizning sababi ham shu," — Rokko yuzini silab xo‘rsindi. Keyin ofitsiantga yuzlanib, boshini chayqadi: — "Buni qaytarib olib keting. Pulini to‘laymiz, lekin u buni yemaydi."
Ofitsiant bosh silkib, uydagi o‘sha xunuk baliqni stolimizdan olib ketdi.
U ketishi bilan Jo o‘rindig‘iga suyanib, uf tortdi. "Rostini aytsam, u menga qarab turgandek tuyuldi."
"Uning jag‘ tuzilishi senikidan chiroyliroq edi," — deb to‘ng‘illadi Eydan.
"Hozir senga non otaman!"

"Bemalol," — deb gapni bo‘ldi Rokko. — "Shunda sizlarni tashqarida kuttirib qo‘yishga bahonam bo‘ladi."
Egizaklar yana bir kichik janjalga berilib ketishganida, men makaronimni titkilab, tabassumimni yashirdim.
Muhit... g‘alati bo‘lsa-da, iliq edi.
Shuncha tartibsizlikka qaramay, bu endi ishga o‘xshamasdi. Xuddi do‘stlar bilan tushlik qilayotgandek edik. Ahmoq, shovqinchi, asabga teguvchi do‘stlar, lekin baribir do‘stlar.
Rokkoning telefoni bir marta, keyin yana bir marta titradi.
U bunga e’tibor bermadi — to uchinchi marta titraganida Eydan ko‘zlarini tepaga qaratdi.
"Og‘ayni, shunchaki javob ber qo‘ya qol. Ba’zilarimiz tinchgina ovqatlanmoqchimiz."
Eydanning "tinchlik" haqida gapirishi — haqiqiy istehzo edi.
Rokko telefonini ag‘dardi... va men ekranda yarq etib chiqqan ismni ko‘rib qoldim.
Ivana.
Ivana kimligini bilmasdim. Lekin unda menga yoqmagan ikki narsa bor edi: yoqimtoy ism va juda noo‘rin vaqt.
Rokko o‘rnidan turdi va telefonni qulog‘iga qo‘ygancha stoldan uzoqlashdi. Men unga parvo qilmaslikka urinib qarab turardim — lekin bu menga baribir qiziq edi.
U mening oldimda deyarli hech qachon qo‘ng‘iroqlarga javob bermasdi.
Buning ustiga, bu bizning tushligimiz bo‘lishi kerak edi.
"Yaxshimisan?" — deb so‘radi Jo, Rokko ketishi bilan menga yaqinroq egilib.
"Ha." — Menimcha, juda tez javob berib yubordim. — "Nega yomon bo‘lishim kerak?"
U Eydan bilan ma’noli qarashib oldi. "U ketganida sening yuzing g‘alati bo‘lib qoldi."
"Hecham g‘alati bo‘lgani yo‘q," — deb to‘ng‘illadim. — "Unga qo‘ng‘iroq qilishdi. Buning nima yomon tomoni bor?"
"Hech nima," — Eydan yelka qisdi. — "Ehtimol, uning qiz o‘rtog‘idir."
"Rokkoning qiz o‘rtog‘i yo‘q." — Bu gap xuddi instinktiv javobdek juda tez chiqib ketdi. Chunki Rokko haqida bilganlarimga ko‘ra, u ilgari hech qachon jiddiy munosabatda bo‘lmagan.
"Ishonching komilmi?" — deb so‘radi Jo endi pastroq ovozda. — "U bu haqda ko‘p gapirmaydi, lekin... bu munosabat yillardan beri goh to‘xtab, goh davom etib keladi."
"Hazillashyapsizlar," — qoshlarimni chimirib, sanchqini pastga qo‘ydim.
"Hazillashayotgan odamga o‘xshaymizmi?" — deb so‘radi Eydan to‘satdan jiddiylashib

Oshqozonimda g‘alati og‘riq turdi. "Lekin u har doim munosabatlarga qiziqmasligini aytardi-ku."
"Unchalik emas," — deb javob berdi Jo. — "Lekin Ivana... u boshqacha."
"U chexiyalik, shunday emasmi?" — deb qo‘shib qo‘ydi Eydan. — "Ular bir necha yil oldin uchrashishgan. O‘shandan beri hammasi chalkash."
"Qanchalik chalkash?"
"U bu yerda yashamaydi. Lekin vaqti-vaqti bilan kelib turadi. Har doim qayerdadir yaqin atrofda bo‘ladi. Hozir ular birgalikda omborxona bo‘yicha kelishuv ustida ishlashyapti. Shuning uchun oradagi uchqun yana alangalangan ko‘rinadi," — Joning ovozi yumshadi. — "Haqiqatan ham bilmasmiding?"
Omborxona kelishuvi? Men unga topib bergan o‘sha omborxonalardan biridami?
"Yo‘q," — bosh chayqadim. — "U hech qachon bu ayol haqida gapirmagan."
Ular javob berishmadi. Shunchaki menga go‘yoki juda oddiy narsani o‘tkazib yuborgandek qarab turishdi.
"Agar u shunchalik muhim bo‘lsa, nima uchun u menga aytmadi?"
Eydan boshini egdi. "Sen shunchaki uning agentisan, shunday emasmi? Orangizda hech gap yo‘q-ku, to‘g‘rimi?"
To‘g‘ri.
Shunchaki uning agentiman.
Lekin u tizzamga qo‘l qo‘ydi. Meni "Bambi" deb chaqirdi. Go‘yoki bu biror ma’no anglatadigandek noz-karashma qildi.
Shunday emasmidi?
"Ha. Men shunchaki uning agentiman."
Tushlikning qolgan qismi juda sokin o‘tdi, har holda men va Rokko o‘rtasida. Egizaklar esa odatdagidek davom etishdi.
Tashqariga chiqqanimizda, egizaklar darhol yon tarafdagi muzqaymoq do‘koniga qarab burilishdi va Rokkoga ularni kutib turishni buyurishdi. Lekin men ularga deyarli e’tibor bermadim.
Men Rokkoning ortidan jim kuzatib bordim. U allaqachon mashina yonida edi, bir qo‘lini tomga qo‘ygan, ikkinchi qo‘li bilan yo‘lovchi eshigini yarim ochiq ushlab turardi.
"Nima bo‘layotganini aytasanmi?"
Men yerga qarab yelka qisdim. "Hech narsa bo‘layotgani yo‘q."
"Hm." U menga ishonmadi, bu aniq edi.
Men boshqa hech narsa demaganimdan so‘ng, u bir qadam oldinga siljib, boshini egdi. "Qo‘ng‘iroqdan qaytganimdan beri jim bo‘lib qolding."
"Balki shunchaki charchagandirman."

U qoshini ko‘tardi.
— Yo‘q. Sen faqat ortiqcha o‘ylayotganingda shunaqa jim bo‘lasan.
U yuzimdagi ifodani o‘qimasligi uchun nigohimni boshqa tomonga burdim — bu borada u asabni buzadigan darajada usta.
U bir oz kutdi, so‘ng go‘yo hammasini tushungandek sekin xo‘rsindi.
— Ular nimadir deyishdimi?
— Yo‘q. — Men bosh chayqab, uning ko‘zlariga qaramadim.
— Alessia. — Uning ohangi bahona va yolg‘onga umuman o‘rin qoldirmadi.
— Ular sening qiz do‘sting bor deyishdi. Ivana? Senga qo‘ng‘iroq qilgan ayol. — Yelka qisdim, ovozimni mustahkam tutishga harakat qilib. — Nega menga aytmading?
— Chunki mening qiz do‘stim yo‘q. — U buni shunchalik oddiy, aniq ohangda aytdiki, go‘yo bu o‘z-o‘zidan ravshan edi.
— Ammo—
— Qo‘y-e, Bambi. — Uning ovozi pastladi. — bunga Ishondim dema?
— aslida…
Albatta ishondim. Chunki men har doim Rokko bilan hech qachon birga bo‘la olmasligimizni bilganman… va bu og‘riydi.
Uch yildan beri uni ichimda, jim holda xohlayman. U esa mendan boshqa ko‘plab ayollarga “tegishli”. Ishimiz sabab u meni doim ma’lum masofada ushlab turadi. Professional munosabatimiz esa bizning birga bo‘lishimizga yo‘l qo‘ymaydi — faqat birga ishlashni to‘xtatsakgina mumkin. Bu esa menga hamma narsaga tushishi mumkin.
Shuning uchun ha, ishondim.
— Alessia. — U yana bir qadam yaqinlashdi, shunchalik yaqinlashdiki, ko‘zlariga qarash uchun boshimni biroz ko‘tarishga to‘g‘ri keldi. — Mening qiz do‘stim yo‘q.
— Mayli, bo‘lmasa ham. Realist bo‘lishimiz kerak. Sen ayolparastsan. Va mening mijozim, kompaniyamning mijozisan. Shuning uchun bu noz-karashmalar, bu… bu narsa — u… — So‘z topolmay to‘xtab qoldim.
Rokko bir lahza menga tikilib turdi. So‘ng sekin, muloyimlik bilan qo‘l uzatib, qulog‘im ortiga tushib ketgan soch tolani surib qo‘ydi.
— Men hech kim bilan sen bilan qilgandek noz qilmayman, — deyarli pichirladi u. — Buni bilasan… to‘g‘rimi?
Men qosh chimirdim, u esa bu safar yumshoqroq jilmaydi.
— Uch yildan beri seni “Bambi” deb chaqiraman. Meningcha, bu deyarli taklif degani.
Shunda kulib yubordim. Chunki o‘zimni eng ojiz his qilayotgan paytimda — istagan, lekin hech qachon ega bo‘la olmaydigan erkakning qarshisida turganimda — faqat u meni kuldira olardi.

"Mana u," — pichirladi u, ko‘zlari mening ko‘zlarimda qotib qolgancha. "Ko‘p o‘ylama, Alessia. Hammasi joyida. Shunchaki... qo‘yib ber."
Bu uning ortga qadam tashlab, men uchun yo‘lovchi eshigini to‘liq ochib berishidan oldingi so‘nggi so‘zlari bo‘ldi. "O‘tir. Hali qiladigan telbalarcha haydashlarim ko‘p."
Boshqa bir og‘iz ham so‘z demay, his-tuyg‘ularimni jilovlashga urinib, o‘rindiqqa o‘tirdim.
Rokko haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi, lekin u dvigatelni o‘t oldirgan zahoti men gelato (muzqaymoq) do‘koni tomon qaradim.
"Ular-chi?"
U ko‘zguga zo‘rg‘a ko‘z tashlab, piching qildi: "Piyoda ketaverishsin."
Haqiqatan ham, ikki daqiqa o‘tar-o‘tmas, panelda ularning ismlari yondi — avval Eydan, keyin Jio.
Rokko esa go‘shakni ko‘tarmadi (qo‘ng‘iroqning chalinishiga qo‘yib berdi).

Kotiba Kim

2026-02-12T15:06:48.127Z

Kotiba Kim

1-qism

[Seoyun pov]

Fanfic arxiv💋:
Ko‘z oldimda tizilgan noz-ne’matlarning xushbo‘y hidi og‘zimni soliqtirdi. Bu haqiqiy jannatning o‘zi edi.
Ishtahani qitiqlovchi bu iforni ichimga yutdim, shu payt uzoqdan bir ovoz meni chaqirdi.
— Nima xohlaysiz, xonim?
— Men tokpokki, ramyun, bibimbap yemoqchiman... — ko‘chada joylashgan ovqat rastasidagi mazali taomlardan ko‘z uzolmay, gapimda davom etdim.
— Yana nima, xonim? — so‘radi ovoz.
— Sohildagi uzoq bir ta’tilga chiqishni xohlayman... Hammasi juda tinch bo‘ladi.
Ring Ring Ring
Mening ovqatim! Yo‘q! Taomlarimni olib ketmang!
Ring Ring Ring
Lattacha! Yo‘q! Axir hali bir tishlam ham totib ko‘rmadim-ku!
Ring Ring Ring
Kelyapman! Seni yemagunimcha ketmayman!
Ring Ring Ring
Gup!
La’nat! Oh!
Telefonimning tinimsiz chalinishidan chuqur uyqudan uyg‘onib ketdim. Yerga, dumbam bilan tushganim sababli og‘riqdan ingrab yubordim. Oh, rosa yomon tushdim-a.
Yarim tun bo‘lishiga qaramay, o‘lgudek charchagan edim, lekin ish muhimroq.
Mening ovqatim... Bu qo‘ng‘iroq ovqatimni yeb bo‘lgunimcha kutib tursa bo‘lardi.
— Eshitaman, janob Pak? — dedim shoshilib, hatto kim qo‘ng‘iroq qilayotganiga ham qaramay.
— Bu qanaqa salomlashish bo‘ldi, Seoyun? Men sening xo‘jayining emasman! Oh, u vijdonsiz seni doim haddan tashqari ishlatadi! Nahotki, yarim tunda-ya?! — opamning g‘azablangan ovozini eshitib, ichimda ismga qaramaganim uchun o‘zimni qarg‘adim.
— Opa, voy, bu sizmidingiz... Tinchlikmi? — dedim ko‘zlarim hamon yarim yumilgan holda.

— Nima gap? Nima deb so‘rayapsan, Kim Seoyun? O‘sha odam uchun yana qancha ishlamoqchisan? Nazarimda, oxirgi 6 yil ichida bir marta ham miriqib uxlamading.
Men bu suhbatga yana qaytishga tayyor emasdim.
— U haqida bunday gapirmang. U yaxshi inson.
— Yaxshi emish, boring-e!
— Hozir siz bilan urishishga madorim yo‘q. Go‘shakni qo‘yyapman.
— O‘sha iste’fo haqidagi arizangni bermoqchi emassan, shundaymi? Senga shuni so‘rash uchun qo‘ng‘iroq qilgandim.
Tomog‘im qurib qoldi, gapira olmadim. Burchakda yotgan iste’fo xatiga ko‘zim tushdi. U yerda turganiga necha oylar bo‘ldi. Lekin nega ekanini bilmayman-u, uni topshirishga o‘zimda kuch topa olmayapman.
Uning qo‘lida ishlayotganimga naqd olti yil bo‘ldi. Olti yildan beri ta’til nimaligini bilmayman. Olti yilki, uning yonidaman. Men yoddan biladigan o‘sha sovuqqon insondan ko‘p narsalarni o‘rganayotganimga olti yil bo‘ldi. Yarim tungacha ishlarni bitirish va har doim uning xizmatiga shay turish bilan olti yil o‘tdi.
Ish qanchalik asabiy bo‘lmasin, baribir o‘sha arizani topshirishga qo‘lim bormayapti. Shunchaki uning yonidan ketishga... uning kotibasi sifatida boshqa birovni ko‘rishga tayyor emasman.
— Yaqinda topshiraman. Va’da beraman, — deb uni ishontirishga urindim.
— Men shunchaki sendan xavotirdaman. Qachon o‘zing uchun yashashni boshlaysan? — so‘radi opam.
— Ko‘p qayg‘urmang. Men yaxshiman. Hozir qo‘yishim kerak. Xayr, — dedim-u, u javobini eshitishni istamayotgan savollarini yog‘dirishidan oldin go‘shakni qo‘ydim.
Opam bilan bo‘lgan suhbatdan o‘zimga kelishga ulgurmasimdan, telefonim yana baland ovozda jiringladi.
Bu safar shoshilib, kimligini tekshirib keyin ko‘tardim. Kutganimdek, bu...
"Janob Pak" edi.
Yarim tunda undan boshqa yana kim ham qo‘ng‘iroq qilardi? Opam ba’zida qiladi, lekin uning qo‘ng‘iroqlari odatiy holga aylangan.
Charchagan yelkalarimni uqalab, o‘rnimdan turdim va telefonni oldim: "Eshitaman, janob Pak?"
— Seoyun xonim, hoziroq uyimga keling...

"Sotib ol..." U gapirayotgan edi, lekin men eshik sari shoshilarkanman, uning gapini bo‘ldim.
Ishga mukkasidan ketgan bu xo‘jayinim meni yarim tunda ishlash uchun chaqirib qolishiga har doim tayyor turardim.
"— Starbucks'dan ikki finjon Amerikano," — deya uning gapini yakunladim.
"— Yaxshi," — dedi u va go‘shakni qo‘ydi.
Tashqariga chiqishdan oldin, arizani oldim-u, sumkamning ichiga tashladim.
Hozir bo‘lmasa, hech qachon.
Ko‘chaga chiqib, u sotib bergan mashinaga o‘tirdim — u mening ishga vaqtida kelish uchun avtobuslarda qanchalik qiynalayotganimni ko‘rib, shunday qilgan edi. Ko‘pincha esa, bu mashinadan uning shaxsiy haydovchisi bo‘lib, uni kerakli joylarga olib borish uchun foydalanardim.
Shundan so‘ng, mashinani haydab ketdim. Ikkalamizni ham tuni bilan uyg‘oq tutish uchun qahva sotib oldim-u, uning uyiga shoshildim.
Qorovul meni ko‘rishi bilan hashamatli hovlining darvozasini ochdi. Ichkariga kirishdan oldin unga do‘stona tabassum hadya qildim.
Bu yerda hamma narsa menga tanish. Men, so‘zning tom ma’nosida, hamma narsani bilaman. Mashinani odatdagi joyga qo‘ydim va ulkan qasrga kirdim.
Yo‘l-yo‘lakay ko‘zim devordagi suratlarga tushdi, ularning tarixini yoddan bilaman. Har bir mebel, har bir chiroq va qandil — ularning brendi, narxi, xullas hamma narsasidan xabardorman.
U bilan ishlash meni o‘ta sinchkov qilib qo‘ygan edi.
Janob Pakning xonasi eshigi oldiga keldim. Uni, uning fe’l-atvorini, sobiq ma’shuqalarini, uy hayvonlarini va xizmatchilarini qanchalik yaxshi bilmayin, u birinchi navbatda mening xo‘jayinim.
Xo‘jayin va xodim o‘rtasidagi o‘sha chegara nima bo‘lganda ham doim saqlanib qoladi. Men esa bu chegarani juda hurmat qilaman.
Eshikni sekingina taqillatdim. Ichkaridan "Kiring" degan javob eshitildi. Sekin eshikni ochib, ichkariga kirdim.
Odatdagidek, u divanda o‘tirgancha noutbukida shiddat bilan nimanidir yozardi. Men uning ro‘parasidan joy oldim, yo‘lda sotib olgan qahvamni qo‘ydim va doim o‘zim bilan olib yuradigan sumkamdan noutbukimni chiqardim.
Atrofni sukunat egalladi, biroq bu noqulay sukunat emas edi. Olti yil davomida men bunga o‘rganib qolganman. Bu holat hatto taskin beradigan bo‘lib qolgan, go‘yo biz bir-birimiz bilan so‘zsiz ham gaplasha oladigandek edik.
— Bu Rossiyalik investor bilan bo‘ladigan uchrashuv uchunmi? — deb so‘radim undan.

— Shunday. Janob Ivanov tez orada kompaniyaga tashrif buyuradi, u biznes loyihalarga yirik mablag‘ kiritishi bilan tanilgan. Men u bilan shartnoma imzolamoqchiman va boshqa biror kompaniya bu imkoniyatni ilib ketishiga yo‘l qo‘ya olmayman. Bunday oltin imkoniyatni qo‘ldan chiqarishga haqqimiz yo‘q, — uning ovozidagi shiddat va azmi yaqqol sezilib turardi. U bu ishga butun borlig‘ini bag‘ishlagan. Ishga mukkasidan ketgan odamdan yana nima ham kutish mumkin?

Odamlar ichkilikka ruju qo‘yadi. Ammo Pak Jimin ishga mukkasidan ketgan. U biznes bilan yashaydi, biznesdan nafas oladi. Undan "Park Industries"ning oxirgi o‘n yillikdagi aksiyalari tarixini so‘rang, u sizga hammasini bir o‘tirishda aytib beradi.

Lekin undan biznesdan boshqa narsa haqida so‘rang, u hech baloni bilmaydi. Mana shu yerda uning kotibasi — men paydo bo‘laman. Uning ish va shaxsiy hayoti o‘rtasidagi muvozanatni saqlaydigan insonman, chunki ba’zida men bo‘lmasam, u hatto tushlik qilgan-qilmaganini ham unutib qo‘yadi deb o‘ylayman.
Men bu sovuqqon qiyofa ortidagi haqiqatni ko‘ra olaman. Uning ortida zaif tomonlari bor oddiy bir inson yashirin. Men uning barcha qirralarini bilaman va bu unga bo‘lgan hurmatimni yanada oshiradi. "Park Industries"ning har bir xodimi bitta nomdan qo‘rqadi: "Pak Jimin".
Kim ham qo‘rqmasin?

U xatolarni yoqtirmaydigan mukammallik shaydosi, agar biror xatoga yo‘l qo‘ysangiz-u, u yaqin orada bo‘lsa — tamom, ishdan bo‘shatildingiz deyavering.

U ko‘p gapirib, kam ishlaydigan va vaqtni behuda sarflaydiganlarni yoqtirmaydi. Shu sababli ham, "Park Industries"da birorta odamning bekor o‘tirganini ko‘rmaysiz.
U ishlarni o‘zi xohlagan tarzda bajarishi shart va biznesiga birovning aralashishini yoqtirmaydi. Agar kimdir bunga jur’at qilsa, buning uchun juda qimmat tovon to‘laydi.
"Pak Jimin" — kompaniyadagi har bir xodimni titratadigan ism. Hamma uning nazariga tushish uchun bor imkoniyatini ishga soladi.
Hamma uning qanchalik shafqatsiz bo‘lishi mumkinligini biladi.
Xo‘sh, olti yil davomida uning kotibasi bo‘lish-chi?

Hamma mendan qanday qilib ishdan bo‘shab ketmaganimni so‘raydi, chunki men ishga olingunimcha u allaqachon 23 ta kotibani haydashga ulgurgan edi. Ular uning injiqliklariga qanday chidashimni so‘rashadi. Menga "mukammalsan" deyishadi.

Esimda, ishga kirganimda men ham unchalik "mukammal kotiba" emasdim. Boshlanishi juda qiyin bo‘lgan.

Ishdagi birinchi kunimda qanchalik g‘ayratli bo‘lganimni, to u kelgunicha qanday hayajonlanganimni eslayman. U bir uyum qog‘ozlar bilan keldi va men ularni o‘rganib chiqishim kerak edi.
U yerda uning yoqtirgan va yoqtirmaydigan narsalari haqida hamma narsa bor edi: ma’shuqalari uchun nimalar tayyorlashim kerakligidan tortib, oilaviy tadbirlarga bormasligi uchun qanday bahonalar o‘ylab topishimgacha.
Men tunlarni o‘sha hujjatlarni o‘qib, qaydlar qilib o‘tkazardim. O‘shanda endigina 21 yoshda edim, hali o‘qiyotgan opam bilan birga otamning qarzlarini to‘lashimiz kerak edi. Onam men juda kichkinaligimda vafot etgan, bizni otamiz voyaga yetkazgandi. U biz uchun juda yaxshi ota edi. Lekin omadsizlik tufayli, u sarmoya kiritgan bizneslar doim inqirozga uchrab, qarzlar to‘planib qoldi. Oxir-oqibat, otam ham yurak xastaligi tufayli olamdan o‘tdi.

Pul topish uchun o‘qishimni qurbon qilishga majbur bo‘ldim.
Qanchalik ko‘p xatolarga yo‘l qo‘yganimni eslayman, lekin hayratlanarlisi, u bunga toqat qildi. U mening moddiy ahvolimdan xabardor edi.
Shuning uchun ham men uning rahm-shafqatiga muhtoj emasligimni, har qanday ishni mukammal bajara olishimni isbotlashga yanada ko‘proq harakat qildim.
Yapon, koreys, ispan tillari bo‘yicha darsliklarni o‘rganishlarim... Biror narsani eslay olmaganimda qanchalik tushkunlikka tushganlarim hali ham yodimda.

Yarim tunda uxlab, u ishga chaqirganida hatto yetarlicha dam olmagan edim. Nega hamon ishdan bo'shab ketmaganimdan o'zim ham qo'rqib ketardim.
Bu juda asabiy holat edi. Bu xuddi qullikdek edi.
Lekin men qornimni to'ydirishim va qarzlarimni to'lashim kerak edi.

Biror marta ham bo'shashishga haqqim yo'q edi. Ammo bu yo'lda ko'p narsalarni o'rgandim va undan minnatdor edim.

Endi esa hayotim iziga tushgan, barcha qarzlarimni to'lab bo'lgan va hammasi yaxshi ketayotgan bir paytda, nima uchun o'sha iste'fo xatini topshira olmayapman?
Lekin men buni qilishim kerak edi. Agar shunday davom etsam, qachon hayotdan zavqlanaman? Ha, maosh ajoyib edi, lekin men yashashning asl mazmunini unutib qo'ygandim.
Nafasim qisilib, nihoyat aytdim:
— Sizga aytadigan muhim gapim bor.
— Nima ekan? — dedi u noutbukidan ko'z uzmay.
— Men ishdan bo'shamoqchiman, — dedim xatni uning tomoniga surib.

Lekin qarshimda hech qanday his-tuyg'usiz, sovuq chehradan boshqa narsani ko'rmadim.

---Hamma ketishi kerak, hamma o'z uyini tark etishi va keyinroq uni butunlay yangicha sabablar bilan qayta seva olishi uchun yana qaytib kelishi kerak.---

— Nima demoqchisan? — so‘radi u menga qarab.
— Men... men ishdan bo‘shamoqchiman, — dedim ikkilanish bilan.
— Nega? — so‘radi u.
Gapira olmadim. Unga nima deyishni bilmasdim.
— Seni haddan tashqari ko‘p ishlatganim uchunmi? — dedi u. Uning o‘sha hamma narsani hisob-kitob qiluvchi nigohi meni sinovdan o‘tkazayotgan edi. Ammo men yillar davomida bu nigoh qarshisida qo‘rquvdan titramaslikni o‘rganib bo‘lgandim.
— Yo‘q. Yo‘q, unday emas. Men allaqachon olti yildan beri siz uchun ishlayapman va o‘shanda ham bo‘shab ketmaganman. Shunday ekan, hozir ham ortiqcha ish sababli ketmayman. Shunchaki... menda shaxsiy sabablar bor.
— Qachon ketmoqchisan? — so‘radi u.
— Bir yarim oydan keyin, — dedim.
— Nega hozir emas? — so‘radi u. Ovozida hech qanday hissiyot sezilmas, ko‘zlari esa bo‘m-bo‘sh edi.
— Chunki bir yarim oydan keyin mening bu kompaniyaga kelganimga roppa-rosa olti yil to‘ladi va men bu dargoh bilan munosib tarzda xayrlashmoqchiman, — dedim.
— Yaxshi. Buni ko‘rib chiqaman. Menga boshqa kotiba top va unga bilishi kerak bo‘lgan barcha narsalarni o‘rgat. U ham xuddi sendek ishni mukammal bajarishini xohlayman, seoyun xonim, — dedi u va o‘rnidan turdi.

— Albatta, janob Pak.
— Borib, mehmonxona xonasida dam olishing mumkin. Meni hali bir oz ishim bor, — dedi u.
— Rahmat, janob Pak, — dedim. U balkon tomon yo‘l oldi va shunchaki bosh irg‘ab qo‘ydi.
Eshikni ortimdan yopib, xonadan chiqdim. Buni uddalading, seoyun
Lekin nega men bir oz hafsalam pir bo‘lgandek his qilyapman? Negadir ko‘nglim og‘ridi. Buning sababini bilaman. Men unga bog‘lanib qolganman va uni tark etish qiyin bo‘ladi. Ammo bu mening yangi hayotimning boshlanishi bo‘ladi, shunday emasmi?

Jimin Pov
Men shishadagi shampan vinosini qadahga quydim. Uni sekin og‘zimga yaqinlashtirib, sovuq suyuqlikdan ho‘pladim.
— Men ishdan bo‘shamoqchiman.
Uning so‘zlari qulog‘im ostida jaranglashda davom etardi. Qanday qilib? Shuncha yildan keyin qanday qilib ishdan bo‘shashini bunday osongina ayta oldi? U ketganidan keyin mening ahvolim nima kechishi bilan qiziqmaydimi?
Men unga juda bog‘lanib qolganman. Endi boshqa "Seoyun"ni qayerdan topaman?
Boshim og‘riqdan zirqirardi. Lekin men uni to‘xtata olmasdim. Nega? Chunki u shunchaki xodim.
Men: "Seoyun sen menga keraksan", deb ayta olmayman.
U shaxsiy sabablari borligini aytdi. Qanaqa sabablar?

Sevgilisi bormi? Turmushga chiqyaptimi?
Yo‘q, men uning biror marta uchrashuvga chiqqanini ko‘rmaganman.
Mamlakatni tark etyaptimi?
Bunga ishonmayman. U har doim Koreyadan ketishni istamasligini aytardi.
Yaxshiroq maoshli yangi ishmi?
Lanati eng ko‘p maoshni men beraman).

Uni haddan tashqari ko‘p ishlatganim uchunmi?
Ehtimol. Men ish yuzasidan qo‘ng‘iroq qilganimda, u har doim yarim tunda bo‘lsa ham yetib keladi. Lekin u hech qachon shikoyat qilmaydi. Shuning uchun, bunga unchalik ishonmayman...
Yigitlarga qo‘ng‘iroq qilishim kerak.
Men guruhdagi chatga xabar yubordim.
O‘Q O‘TKAZMAYDIGAN YIGITLAR (BULLETPROOF BOYS)

Jimin: Ertaga rejalaringizni bekor qiling. Hammangiz bilan ko‘rishishim kerak.
Jimin: Hammangiz u yerda bo‘lishingiz shart. Aks holda, oqibati yaxshi bo‘lmaydi.
Jimin: La’nat! Men bu yerda jahl otiga minyapman, sizlar bo‘lsa xurrak otyapsizlar.
Jimin: Ertalab roppa-rosa soat 10 da ko‘rishamiz. Sizlarni "Magnum" mehmonxonasida, odatdagi joyimizda kutaman.
Xabarlarni yozib bo‘lgach, telefonni bir chetga otdim.
Yarim oyga tikilib turarkanman, u nega to‘satdan ishdan bo‘shashni xohlab qolgani haqida chuqur o‘ylamaslikning iloji yo‘q edi.
Va eng muhimi — u ketganidan keyin men nima qilaman?

[Seoyun Pov]
Ertasi kuni ertalab soat 5:30 da uyg‘ondim. Tezda mashinamga o‘tirib, yo‘lga tushdim.

Kvartiramga yetib kelgach, o‘zimni tartibga keltirdim va bugungi kun uchun kiyindim. Sen uning kotibasisan, har doim shay turadigan kotiba Kim.

Oq bluzka va jigarrang qalam-yubka (pencil skirt) kiyib, kiyimimga mos rangli baland poshnali tufli tanladim. So‘ngra sochimni "ot dumi" qilib bog‘ladim. Bu mening o‘ziga xos uslubim edi.
Tayyor bo‘lgach, janob Pakning uyiga shoshildim. Soat milari 7:00 ni ko‘rsatayotgan edi.
Oshxonaga kirdim va uy xizmatchisi ham uyg‘onganini ko‘rdim. Uning ismi Kang Xana. U 57 yoshli ayol bo‘lib, janob Pak 6 yoshligidan beri uning uyida ishlardi

U menga tabassum qildi va biz bir-birimiz bilan suhbatlashib, nonushta tayyorlashga kirishdik.
Uning qo‘lida 6 yil ishlash meni bu ayol bilan ancha yaqinlashtirgan edi. U haqiqatan ham shirinso‘z inson edi va hayotimda ona o‘rnini bosuvchi qadrdonimga aylangandi.
— Bugun nima tayyorlayapmiz? — deb so‘radim qiziqish bilan.
— Jimin nonushtaga mango siropi qo‘shilgan pishiriqlar (pancakes) yeyishni xohlashini aytdi, — dedi u.
— To‘xtang, men to‘g‘ri eshitdimmi? Mango siropi? — ishonmay so‘radim.
— Ha, o‘zim ham hayronman.
— Axir u mango siropi bilan pishiriqlarni aslo yoqtirmaydi-ku. U doim dolchinli asal siropini tanlardi. Mango siropini men yaxshi ko‘raman-ku! Shuncha yildan keyin to‘satdan nega bunday qildi? Nimalar o‘zgaryapti o‘zi? — dedim bu kutilmagan ma’lumotni hazm qilishga urinib.
Park Jimin va narsalarni keskin o‘zgartirish... bu unga xos emas edi.
— Balki ta’mini o‘zgartirgisi kelgandir. Seoyun menimcha u hozir dushdan chiqqan bo‘lsa kerak. Sen borib, uning galstugini to‘g‘rilab qo‘yishing va...
— Unga bugungi ish tartibini batafsil tushuntirishim kerak. Bilaman, bu yerda olti yildan beri ishlayapman-ku. Siz buni aytishdan hech qachon to‘xtamasangiz kerak-a?
— Bu mening aybim emas. Bu yerga kelganingda sen hozirgidek "mukammal kotiba Kim" emasding. Dastlabki kunlarda senga ko‘p yordam berganman, chunki men bilan gaplashaman deb ko‘p narsani unutib qo‘yarding. O‘sha odatim hali ham qolmagan-da, — dedi u jilmayib.
— Ketishimdan oldin bir kun tashqarida uchrashishimiz kerak. Menga va’da bering, aloqani hech qachon uzmaysiz?
— Sen men uchun qizimdek bo‘lib qolgansan. Biz doim ko‘rishamiz. Nega ketayotganingni bilmayman-u, lekin kelgusi hayotingda senga omad tilayman. Umid qilamanki, yaxshi, kelishgan er topib, ko‘p farzandli bo‘lasan.
Buni eshitib kıkırlab kulib yubordim, lekin to‘satdan tanish bir kishi tomoq qirganini eshitganimizda, xonaga sukunat cho‘kdi.
Zinapoyaga qaradim va uning bizga tikilib turganini ko‘rdim. Xudoyim, endi tamom bo‘ldim.
U o‘z xonasiga kirib ketganidan so‘ng, men tezda yuqoriga yugurdim. Xana esa menga xavotirli nigoh bilan qarab qoldi.
Eshikni taqillatdim va u ruxsat bergach, ichkariga kirdim. "Kechikkanim uchun uzr so‘rayman, janob Pak. Besunaqayligim uchun meni kechiring," — dedim yerga qarab.
— Buning ahamiyati yo‘q. Shundoq ham bu yerda uzoq qolmaysan, — dedi u keng ko‘zgudagi aksiga tikilib.
— Galstugingizga yordam berib yuboraman, — men uning yoniga yaqinlashdim. Bu odat edi — nima bo‘lishidan qat’i nazar davom etadigan harakat.
Qo‘llarimni uning ko‘kragiga qo‘yib, sekin galstugini bog‘lay boshladim, atrofimizni esa sukunat egalladi.
Uning galstugini yaxshi emas, balki mukammal bog‘lashni o‘rganish uchun kechalari manekenda mashq qilganlarimni esladim.
— Bugungi rejam qanday? — so‘radi u.
— Sevgilingiz, Arum xonim bilan tushlik belgilangan. Soat 14:00 da majlis bor. Ungacha bir nechta potensial investorlar bilan uchrashishingiz kerak. Ertalabki vaqt esa katta loyihani yakunlash uchun ajratilgan.
— Hammasi joyida, lekin bitta xatoga yo‘l qo‘yding.
— Uzr so‘rayman, lekin qanday xato ekanligini bilsam bo‘ladimi? Hammasini ikki marta tekshirgan edim-ku.

"Areum mening qizim emas. Unga tushlik paytida gullar yuborib, uchrashuvga bora olmasligimni ayt. Kechki soat rosa 6 da esa unga yangi mashina yubor. Bu 'yo‘q bo‘lgan munosabatlarning yakuni' uchun sovg‘a sifatida uning ovozini o‘chirishga yetarli bo‘ladi."
"Xo‘p bo‘ladi, janob Park."
"Keyin, men Magnum mehmonxonasida yigitlar bilan ko‘rishaman. Shuning uchun ertalabki ish rejamni bekor qil. Ofisga to‘g‘ri soat 1 da boraman."
"Xo‘p, janob Park. Sizni u yerga olib borishim kerakmi?"
"Yo‘q, shart emas. Sen ofisga borib, o‘tgan kuni senga topshirgan hujjat ishlarini yakunla."
"Lekin men ularni allaqachon bitirganman."
"Qachon? Yarim tungacha men bilan katta loyiha arizasi ustida ishlayotganingni eslayman."
"Siz menga uxlashga borishing mumkin deganingizda tugatgan edim."
"Tushunarli. Unda, xohlagan ishingni qilishing mumkin."
"Albatta, janob Park. Kuningiz xayrli o‘tsin," dedim va u chiqib ketishi uchun yo‘l bo‘shatdim.
BULLETPROOF BOYS (Guruh suhbati)
Jimin: Ertangi ish rejalaringizni bo‘shatib qo‘yinglar. Hammangiz bilan ko‘rishishim kerak.
Jimin: Hammangiz u yerda bo‘lsangiz yaxshi bo‘lardi. Aks holda, oqibati yaxshi bo‘lmaydi.
Jimin: Lanat! Men bu yerda asabiylashyapman, sizlar esa xurrak otyapsizlar.
Jimin: Rosa soat 10:00 da ko‘rishamiz. Hammangizni Magnum mehmonxonasida kutaman. Bizning doimiy joyimizda bo‘linglar.
(Xabar 00:45 da yuborildi)
TaeTae: Og‘ayni! Qanday qilib birdaniga bunday qilishing mumkin!
(Xabar 08:45 da yuborildi)
Joonie yozmoqda...
Joonie: Unga yana nima bo‘ldi?
TaeTae: Jungkook, Hoseok va Jin kecha klubga ketishgandi. Hozir aniq bosh og‘rig‘i bilan shunaqa uxlashayotgandirki, xuddi to‘ng‘izdek.
Joonie: Yo tavba! Agar ular vaqtida kelishmasa, uning g‘azabi yomon bo‘ladi. Qanday favqulodda vaziyat bo‘layotganini bilmadim-u, lekin Yoongi nima bo‘ladi?
TaeTae: Voy sho‘rim! Uni butunlay unutibman. U hozirgacha uyg‘onmagan bo‘ladi, agar kimdir uni uyg‘otsa, u odam o‘ldi deyaver.
Yooniverse yozmoqda...
Yooniverse: Nega hammangiz sahardan baqiryapsizlar?! Har doim bu chatni ovozsiz qilishni unutib qo‘yaman, uf. Uxlagani qo‘yasizlarmi yo‘qmi?
Joonie: Hyung (aka), bizda favqulodda vaziyat.
Yooniverse: Kim o‘lyapti?
Joonie: Hech kim. Jimin bizni Magnum mehmonxonasiga chaqirdi.
Yooniverse: Bu safar nima xohlayotgan ekan?
Agar bunga arziydigan ish bo‘lmasa, uyqumdan voz kechayotganim uchun uni vilka bilan pichoqlayman.
TaeTae: Hyung, zo‘ravonlik yaxshi emas.
Yooniverse: Bilaman, chunki bu vaziyatda zo‘ravonlik — eng yaxshi chora.
TaeTae: Senga gapirib bo‘lmaydi.
Joonie: Bolalar, men ikkalangizni olib ketaman, keyin uchtasini birga olamiz. Ular klubdan keyin Hoseokning uyida yotib qolgan bo‘lishsa kerak.
TaeTae: Xo‘p aka, men tayyorlanaman.
Yooniverse: Ungacha men bir mizg‘ib olaman.
Joonie: Hyung, yo‘q. Iltimos, uxlab qolma.
Yooniverse: Nega?
TaeTae: Sababi oddiy. U seni uyg‘otishga qo‘rqadi, chunki uyqungni buzgan odamni o‘ldirishdan toymaysan, so‘kinishlarni-ku aytmasa ham bo‘ladi.
Yooniverse: Buni keyin ko‘ramiz.

Namjoon Tae va Yoongini mashinaga mindirdi, xayriyatki, Yoongi uxlab qolmagan edi. Tae har doimgidek serg‘ayrat va hayajonda edi. Ko‘p urinishlardan so‘ng, ular nihoyat nola qilib yotgan qolgan uch kishini uyg‘otishga muvaffaq bo‘lishdi.
Hammasi mashinaga o‘tirishdi. Faqat Namjoon va Tae tetik edi va gaplashib ketishardi, qolganlar esa allaqachon mudrab qolishgandi.
Biroz vaqt o‘tgach, ular "Magnum" mehmonxonasiga yetib kelishdi va o‘zlarining doimiy, bino va osmon manzarasi go‘zal ko‘rinib turadigan VIP hududiga yo‘l olishdi.
U yerga yetib borishganda, sabrsizlik bilan u yoqdan-bu yoqqa yurib turgan Jiminni ko‘rib hayron qolishdi.
— Salom, Jimin! Tinchlikmi? — dedi Namjoon va soatiga qarab qo‘ydi. — Xudoga shukur, hali endi 10:00 bo‘lyapti. Men esa soat o‘tib ketdi va sen bizni o‘ldirishga tayyorsan deb o‘ylagandim.
— Hamma o‘tirsin, — dedi Jimin va barchalari uzun stol atrofidagi kursilarga dangasalik bilan joylashishdi.
— Nonushta qildinglarmi? — so‘radi Jimin.
— Yo‘q... Boshim og‘riyapti, — dedi Jin ko‘zlarini ishqalab va kerishib esnar ekan.
— Unda nonushta qilamiz, — dedi u va ofitsiantni chaqirdi.
— Sen allaqachon ovqatlanib bo‘lgansan, buni bilaman, — deb gapni bo‘ldi Yoongi.
— Yo‘q, bugun mango siropi ekan, men uni yomon ko‘raman, — dedi Jimin.
— Nima? Mango siropimi? Hyung, amakivachalaring AQSHdan qaytishdimi? Seni ko‘rgani kelishdimi? — deb qiziqib so‘radi Taehyung.
— Yo‘q, shunchaki xonim Kangga shuni tayyorlashni aytgandim, — dedim men. Miss Kim uchun. Lekin buni ularning bilishi shart emas edi.
— G‘alati. Aytgancha, Y/N noona (opa) qayerda? — so‘radi Jungkook eshikka qarab.
— U men bilan emas, — dedim.
— Bu yerga yolg‘iz keldingmi? Va'h, bu yangilik-ku. U doim 24/7 seni orqangdan qolmasdi, — deb piching qildi Yoongi.
— Ovozingni o‘chir, — dedi Jimin.
Ovqat keldi va hamma tamaddi qila boshladi.
— Xo‘sh, nima gap o‘zi? — so‘radi Hoseok.
Jimin avvaliga jim qoldi, keyin esa sekin gap boshladi:
— Gap Miss Kim haqida.
— Nihoyat munosabatlaringizni ochiqlashga qaror qildinglarmi?! Jungkook, pulni hoziroq tik. Men yutdim! — dedi Jin.
— Yo‘q, bunaqasi bo‘lishi mumkin emas? — Jungkook hayratdan ko‘zlarini javdiratib qoldi. — Lekin Namjoon va Yoongi hyung ham pul tikishlari kerak. Ular mening tomonimda edilar.
— Ha, pullarni chiqaringlar. Hammangiz ahmoqsizlar. U Park Jiminga 6 yil davomida chidab kelganining sababi — ular bir-birini telbalarcha sevishadi. 23 ta kotiba bekorga ishdan bo‘shab ketmagan, — dedi Taehyung Jinning yoniga o‘tib.
— Men ham Jinning tomonini olgandim. Shunday ekan, uchalangiz pulni chiqaringlar, — deb jilmaydi Hoseok.
Ular bahslasha boshlashdi, Jimin esa ularning bu garov boylashganidan hayratda, jim qoldi.
— O‘chir hammang ovozingni! OVOZINGNI O‘CHIR, dedim! — Jimin o‘rnidan turib ketdi. Hamma birdan jim bo‘ldi. — Qanday qilib bunaqa ish qilganingizga ishonolmayman. Lekin sizlarning ma'lumotingiz uchun aytaman — gap bunda emas. Miss Kim va mening oramda bunaqa narsalar yo‘q. Bizning munosabatlarimiz o‘ta darajada......
— PROFESSIONAL! — deb qo‘shib qo‘ydi Jungkook tirjayib. Namjoon va Yoongining yuzida esa g‘olibona tabaussum paydo bo‘ldi, qolgan uchtasi esa jimib qolishdi.
— Endi pul tikish navbati kimniki? — dedi Jungkook iljayib.
— Bu be'manilikni keyin gaplashamiz. Sizlarga aytadigan muhim gapim bor, — dedi Jimin.
— Gapir. Hech kim seni to‘xtatayotgani yo‘q, — dedi Yoongi.
— Gap shundaki... Miss Kim... u ishdan bo‘shamoqchi, — deb pichirladi Jimin nihoyat.
— NIMA?! — Oltita hayratga tushgan ovoz baravariga yangradi.
— Ha, u ishdan ketyapti..... — dedi Jimin va kursisiga cho‘kib qoldi.
Biz shunchalik uzoq vaqtdan beri do‘stmizki, qaysi birimiz yomonroq ta'sir o‘tkazganimizni eslay olmayman.

Rocco Alvaro Accardi

2026-02-11T18:29:43.066Z

Rocco Alvaro Accardi

5-qism
ROCCO ALVARO ACCARDI
POV (Uning nigohidan)
Palermoga qaytish bir soatdan sal kamroq vaqt oldi. Bir qo‘lim rullu bo‘lsa, xayolimda faqat birgina o‘y hukmron edi:
U haqida o‘ylama.
O‘rtadagi janjal haqida o‘ylama. Uning menga qaragan nigohlari haqida o‘ylama. Uning baqirmaganini ham o‘ylama.
Senga baqirmaydigan odam bilan janjallashishning g‘alati bir qoniqarsiz tomoni bor ekan.
To‘g‘ri, u o‘z so‘zini aytdi, o‘zida doim mavjud bo‘lgan olovni ko‘rsatdi. Lekin baqirmadi.
Shuncha odam turganda, men g‘azabimni Alessia Russodan — o‘zini haddan tashqari aslzodalardek tutadigan va men bilan tortishishni o‘ziga ep ko‘rmaydigan ayoldan olibman-a. Doim professional qolishga intiladigan ayoldan.
Xullas, u yerdan ketayotganimda g‘azabim kelganimdagidan ham battar edi. Barchasiga Franko aybdor.
Men shag‘al to‘shalgan yo‘lakka mashinani burib, dvigatelni o‘chirdim. Mashinadan tushayotganimda telefonim titradi, yana qandaydir muammo bo‘lishini sezib, chuqur nafas oldim.
Kosta:

Kechikayapsan. U kutib olyapti.

Franko:

Chexiya "underboss"i (pastki boshliq) uchrashmoqchi. Kosta emas, sen bilan. Kechki 8:00 da.

Keyin, men ichkariga yura boshlaganimda yana bitta xabar keldi.
Alessia:

Agrigento hal bo‘ldi. 1.5. Arziysiz.

Jag‘larimni mahkam qisib, telefonni cho‘ntagimga soldim.
Hozir hal qilishim kerak bo‘lgan muhimroq ishlarim bor edi — garchi ayb menda bo‘lsa ham, alamimni undan olgan bo‘lsam ham.
Lekin shuncha gapdan keyin ham u o‘z ishini qildi. Albatta-da, chunki u eng zo‘ri.
Garchi unga boshqa odam topaman degan bo‘lsam ham, ikkalamiz ham buni safsata ekanligini bilardik. Alessia mening "sodiq yo‘ldoshim" edi — rieltorlar tilida aytganda, albatta

ROCCO ALVARO ACCARDI
Albatta, u mening agentimdan bo‘lak hech kim emas.
Villa ichi g‘iz-g‘iz qaynardi. Mehmonxonada tartibsizlik hukmron, ammo bu yoqimli tartibsizlik edi.
Marina qorin bilan yotib olib, son-sanoqsiz qog‘ozlar orasida katta diqqat bilan qasrni bo‘yayotgan edi. Dariya esa uning yonida polda o‘tirgancha, minoralarni pushti marker bilan ehtiyotkorlik bilan to‘ldirardi.
"Bu pushti rang to‘g‘ri emas," — deb pichirladi Marina. Ovozi past bo‘lsa-da, ohangi jiddiy edi.
Olti yoshli bola uchun u biroz qo‘rqinchli, rostini aytsam.
Dariya faqat onalargina qila oladigan tarzda vaziyatdan oson chiqib ketdi va tabassum qildi: "Bu sehrli rang. Uni yorug‘likka tutsang, derazalarni yaltiratadi."
Marina sahifani baland ko‘tarib, ko‘zlarini qisib qaradi: "Rostdan ham yaltirayapti."
"Ko‘rdingmi? Aytgandim-ku."
Marina onasiga bildirmasdan suyanib, jilmaydi. Dariya esa birga rasm chizishda davom etarkan, uning sochlaridan o‘pib, iyagini qizining boshiga qo‘yib oldi.
Ayvi yarmi muzqaymoq bilan bezatilgan kekslar patnisi yonida, polda chordona qurib o‘tirardi. Egnida Tristanoning futbolkasi, go‘yo u shu yerga olib kelgan barcha hayotiy tanlovlaridan pushaymondek ko‘rinardi.
Ehtimol, bunga egizaklarning undan bir necha dyuym narida, odatdagidek ovqat ustida talashayotgani sababdir.
Meni birinchi bo‘lib Marina payqadi.
"Zio Rocco!" — deb qichqirdi u va sapchib o‘rnidan turdi.
"Salom, mitti voyach (cucciola)," — ohangim yumshadi. U yugurib kelganida, men cho‘kkalab qo‘llarimni ochdim, u esa bo‘ynimdan mahkam quchoqladi.
"Mening rasmimni o‘tkazib yubordingiz," — u yelkamga boshini qo‘yib, arazlagandek gapirdi.
"Shunaqami?" Men unga qarash uchun biroz chekindim. "Bu haqiqiy fojia-ku. Yaxshisi, keyinroq ko‘rsatasan, bo‘lmasa yig‘lab yuboraman."
"Yig‘lamaysiz," — dedi u olti yoshli bola uchun juda qat’iyat bilan. "Siz juda qo‘rqinchlisiz."
"To‘g‘ri," — deb bosh qimirlatdim.
Dariya polda o‘tirgan joyida pishillab kulib yubordi: "Marina senga yaltiroq lak surishni buyurmaguncha qo‘rqinchlisan. Keyin esa birdaniga uning yordamchisiga aylanasan-qolasan."
"Pistandagi gaplarni qo‘y," — deb to‘ng‘illadim o‘rnimdan turarkanman. "O‘sha pushti yaltiroq lak menga juda yarashgandi."
"Ha, albatta," — u qo‘li bilan "qo‘ysang-chi" degandek ishora qildi. "O‘zi qayerlarda eding?"
Franko jinnimni chiqargani uchun rieltorim bilan munosabatlarimni barbod qilib kelyapman.
"Ishda."
"Shunday ko‘rinyapti," — Dariya qoshini ko‘tardi. Uning tanish "opacha"larcha qarashi menda g‘azab uyg‘otmasdi. Deyarli.
Uni o‘zimga opa deb bilish osonroq edi, chunki u mendan bor-yo‘g‘i uch yosh katta edi va uni hech qachon "amma" deb atay olmasdim.
Ayvi esa, bu arada, hatto boshini ko‘tarib qaramadi ham.
"Sizga ham salom," — deb qo‘ydim quruqqina qilib.
U javob bermadi. Go‘yo men uni shaxsan haqorat qilgandek o‘zini olib qochdi va kekslarini bezashda davom etdi.
Men kofe stoli ustidagi oxirgi pitsa bo‘lagi uchun talashayotgan egizaklarga o‘girildim...

"Hoy," — mening asabiy ohangimni eshitib, ikkalasi ham boshini ko‘tardi. — "O‘ttiz daqiqada tayyor bo‘linglar. Uchrashuvimiz bor."
"Endigina o‘tirgan edik-ku," — noliydi Jovanni.
"Qayta o‘rinlaringdan tur," — dedim qisqa va keskin qilib.
"Qayerga boryapmiz?" — Edan qoshlarini chimirdi.
"Avval Kosta va dadam bilan uchrashuvim bor. Keyin soat sakkizda Chexiya 'underboss'i bilan ko‘rishamiz."
Ular bir-biriga qarab qo‘yishdi va vaziyat haqiqatan ham jiddiy ekanini tushunishdi.
"Tushunarlu," — dedi Edan qomatini tiklab. — "Tayyor bo‘lamiz. Hech qanday chalg‘ishlarsiz."
Uning ortida Jovanni ham vazmin va jiddiy qiyofada bosh silkidi. Ammo Edan boshqa tomonga qarashi bilan, pitsaning oxirgi bo‘lagini chaqqonlik bilan ilib ketdi.
Men buni kuzatib turardim. Edan esa buni besh soniyadan keyin payqadi.
"To‘xta. Sen hozirgina...?"
"Bu strategik yurish edi," — dedi Jo og‘zi to‘la pitsa bilan. — "Sening himoyang zaif edi."
Edan unga go‘yo u vataniga xiyonat qilgandek tikilib qoldi. "U meniki edi!"
"Sen ikkilanib qolding."
"Men professional bo‘lishga harakat qilayotgandim!"
"Men esa qornim ochligini o‘ylayotgandim."
Ular yana o‘zaro tortishishni boshladilar.
Lekin mening otam bilan uchrashuvim bor edi va men allaqachon kechikayotgandim, shuning uchun ularni o‘z hollariga tashlab ketdim.
Otamning ish xonasiga yetib borganimda, Franko allaqachon mening o‘rnimda o‘tirgan edi.
Albatta-da, boshqacha bo‘lishi ham mumkin emasdi.
So‘nggi paytlarda hayotimda sodir bo‘layotgan barcha ko‘ngilsizliklarning sababchisi aynan shu odam edi.
U omborxonalar masalasida bosimni oshirib, Kostani jazolash haqidagi tahdidini tinmay eslatib turgandi. Hatto, la’nati, egizaklarni ham jazolashini aytdi — aynan shu gap Agrigento bitimi deyarli barbod bo‘layotganini eshitganimda Alessiyaga qo‘ng‘iroq qilishimga sabab bo‘lgandi.
U buni telefonda aytgandi, aks holda bu gap og‘zidan chiqishi bilan uni urib majaqlab tashlagan bo‘lardim.
Kosta kamin yonida qo‘llarini qovushtirib turardi.
Tristano uzoqdagi devorga suyanib olgan, yuzidan biror narsani uqib bo‘lmasdi.
Dadam esa stoli ortida o‘tirgancha, xonadagi har bir harakatni kuzatib turardi.

"Keltirilganingdan xursandmiz," — dedi Franko mayin ohangda. "Sening sha’ningga aytayotgan barcha maqtovlarimni o‘tkazib yubording."
"Ularni o‘zingga saqla. Undan ko‘ra tahdidlaringni eshitganim ma’qul."
Men borib Kostaning yonida turdim, otamning nigohi esa menga qarab, so‘ng yana Frankoga qaytdi.
"Bugun tahdidlar yo‘q, shunchaki kuzatuvlar," — Franko jilmaydi. "Bilasanmi, men sening yoshingda bo‘lganimda ishlar ancha silliqroq bitar edi. U paytlar yoshlar o‘z o‘rnini bilishardi."
Kostaning nigohi xonaning narigi burchagidan unga qadaldi. "Odamlarni kaltaklashni yetakchilik deb hisoblagan paytlaringizni aytyapsizmi?"
Tristano joyidan qimirlamadi, lekin uning jag‘ mushaklari titrab ketganini ko‘rdim.
Eski usul shunday edi — yosh avlodni bo‘ysundirish uchun do‘pposlash. Bobom buni otamga nisbatan qilgan, otam esa bizga.
Yagona farq shundaki, u buni yetti yil oldin to‘xtatgan edi.
"Vahima qilma," — Franko qo‘l siltadi. "Hammasi ham kaltakdan iborat emasdi."
"Faqat bir nechta qovurg‘ani sindirishga yetarligini aytmasangiz," — deb to‘ng‘illadim, Frankoning otamiz nomidan bizga bergan eng daxshatli kaltaklarini eslab.
Singan qovurg‘alar, singan jag‘lar. Va bular orasidagi barcha azoblar.
Nihoyat otam sovuq ohangda, o‘z salobatini saqlab gapirdi: "Endi biz ishlarni bunday hal qilmaymiz."
Edoardo Akkardi yaxshi tomonga o‘zgardi.
Rostini aytsam, buni hech qachon sodir bo‘ladi deb o‘ylamagandim. Ammo u qandaydir yo‘l bilan qilayotgan ishlari noto‘g‘ri ekanini anglab yetdi.
U buni bizni toblash uchun, qachondir u yonimizda bo‘lmaganida shafqatsiz dunyodan himoya qila olishimiz uchun qilganini aytgandi.
Uning nima demoqchiligini tushunardim, lekin bunga mutlaqo qo‘shilmasdim. Zo‘ravonliksiz ham u bizga ancha narsani o‘rgatdi. Qolganlarini o‘rganish uchun esa somoncha orqali ovqatlanmasdan yoki uyda oqsoqlanib yurmasdan ham vaqtimiz yetarli edi.
Franko unga qaramadi, uning ko‘zlari hamon menga qadalgan edi: "Afsus."
Xonaga sukunat cho‘kdi.

Frankoning xislati shunda edi. Unga baqirishning keragi yo‘q, bor-yo‘g‘ini bitta gap bilan hal qila olardi. Birgina nigohi bilan ulug‘ yoshli odamni o‘zini o‘n yoshli boladek his qilishga majbur qilardi.
Lekin endi emas.
Biz bilan bunday o‘yin o‘tmaydi.
Nihoyat, men borib uning qarshisiga o‘tirdim va to‘g‘ridan-to‘g‘ri maqsadga ko‘chdim: "Agrigento hal bo‘ldi. Keyingi navbat — Shakka (Sciacca)."
U mening gapimni eshitmaganga olib, otamga yuzlandi: "Haliyam o‘ylaymanki, Rokkoning zimmasiga buncha narsani yuklash oqillik emas. U juda... olovli."
"Samarali," — deb tuzatdi Kosta.
"Beqaror," — dedi Franko hamon jilmayib. Keyin yana menga qaradi. "Senda qandaydir bir narsa bor-da."
Men javob bermadim, chunki u nima qilayotganini tushunib turardim. Franko odamning nozik nuqtalarini topib, jiziga tegishni yaxshi ko‘rardi. Hozir ham u xuddi bo‘ri kabi mening atrofimda aylanib, qayerdan zarba berishni poylayotgan edi.
"Buni oldin ham aytganman," — davom etdi Franko. "Kosta doim vazmin bo‘lgan. Tristano — tartibli. Sen esa..." — u boshini biroz egdi, — "sen doim muammoli bola bo‘lgansan."
Edoardo o‘rnida tikroq o‘tirdi, uning ham sabr kosasi to'la boshladi: "Yetar endi."
Franko bir soniya unga ko‘z tashladi: "Men shunchaki aytyapman..."
"Nima deganingni eshitdim," — otam uning gapini bo‘ldi. "Va sen bir narsani unutyapsan — mening o‘g‘illarim endi yosh bola emas."
Bu gap baland ovozda aytilmadi. Hatto sovuq ohangda ham emasdi. Lekin men ko‘p yillardan beri birinchi marta Edoardoning Franko bilan bunday gaplashayotganini eshitishim edi.
Frankoga bu yoqmadi. Men buni uning lablari uchib ketganidan va ko‘zlaridagi chaqnab ketgan g‘azabdan sezdim. "Men shunchaki yordam bermoqchiman."
"Men sendan yordam so‘ramadim," — Edoardoning ohangi o‘zgarmadi. "Men seni bu uchrashuvlarga taklif qilganimning sababi — sen chexlar uchun import yo‘nalishlarini boshqaryapsan. Bu yerda o‘tirganingning yagona sababi shu."
Kosta biroz qo‘zg‘aldi, Tristano qomatini tikladi. Bu bor-yo‘g‘i bir lahzalik holat edi, kichik bir sahna. Lekin bu juda muhim edi. Chunki dadam o‘z martabasini eslatib qo‘yayotgan edi. U Frankoni "seni almashtirsa bo‘ladi" deb ogohlantirayotgandi.
Franko chexlar o‘z mahsulotlarini bizning hududimizga qanday olib kirishi va biz ularni qayerda saqlashimiz kerakligini hal qiladigan odam edi. Boshqa hech qanday vazifasi yo‘q edi.

Franko ko‘zlariga yetib bormaydigan soxta tabassum bilan ortga suyandi.
"Albatta. Mening xatom."
Shundan so‘ng bir necha og‘riqli soniyalar davomida hech kim hech narsa demadi. Keyin dadam menga qaradi: "Soat sakkizda chexlar bilan uchrashuving bormi?"
"Sì (Ha)," — bosh silkidim.
"Kechikma. Ular omborxonalarimizdan birini ko‘zdan kechirmoqchi. Nima bilan ishlayotganlarini ko‘rishni istashyapti."
O‘rnimdan turdim. "Kechikmayman."
Eshik oldida Frankoning ovozi meni to‘xtashga majbur qildi.
"Taq-tuq, yigitcha (ragazzo). Bu imperiya umid va ezgu niyatlar ustiga qurilmagan."
Men faqatgina uning ko‘zlariga tik qarash darajasidagina o‘girildim.
"No. Funziona con il sangue. (Yo‘q. U qon ustida ishlaydi)."
Shu gapni aytdim-u, chiqib ketdim.
~~~~~~~~~
Men oldimdagi qoramag‘iz ayolga e’tiborimni qaratishga harakat qilib, Edanni turtib qo‘ydim.
"Hajmi yaxshi ekan. Juda katta..."

Jovanni yana kulgi bilan bo‘g‘ilib qoldi, bu esa Edanni o‘z-o‘zidan kıkırdatib yubordi.
Bu safar men Joga turtki berib, Edanga g‘azabnok qarab qo‘ydim.
"Kuzatuv tizimi-chi?" — deb so‘radi u, chexcha talaffuzi yaqqol sezilib turardi. Ha, Chexiya mafiyasining "underboss"i ayol kishi edi. — "Pragadan turib qanchalik nazorat qila olaman?"
Ortimda egizaklar yana kulgidan bo‘g‘ilishdi. Nazarimda, gap uning talaffuzida edi. Nega bo‘lsa ham, bu ahmoqlarga uning shevasi kulgili tuyulardi.
"Biz termal va harakatga sezgir tizimlarni o‘rnatdik," — burchakdagi kameralardan biriga ishora qildim. — "Sizda to‘liq nazorat bo‘ladi: barcha kirish va chiqish nuqtalari, barcha 'ko‘rinmas' hududlar. Hammasi qamrab olingan."
"Bu asosiy yo‘llarga yaqinmi? Kirib-chiqishimiz oson bo‘ladimi?" — u biz hozir turgan chang bosgan omborxonaga ishora qildi.
Uning qizil baland poshnasli poyabzali va oq ko‘ylagi chang va beton polga mutlaqo zid edi.
Qaysidir ma’noda, Alessi ham o‘zining dabdabali kiyimlarida kelardi-yu, lekin baribir bunday omborxonalarda ham ajoyib ko‘rinardi. Ivana esa shunchaki... xullas, ahmoqdek ko‘rinardi.
"Bu yerdan yuk tashish portigacha to‘g‘ri ketgan asosiy yo‘l bor," — deb javob berdi Edan, poldagi adashgan limonad qutisini tepib yuborarkan. — "Buning siz uchun muhimligini aytgan edingiz. Siz buni... 'maxfiy tashqi harakatlar uchun logistik jihatdan manfaatli' deb atadingiz. Bu nima degani ekanini bilmayman-u, lekin yodlab oldim."
"U buni qachon aytganini qayerdan bilasan?" — Jovanni qoshini chimirdi.
"Aytgan-da, brat. Kelganimizda," — deb uqtirdi Edan, Ivanaga ishora qilib. — "Unga qanday omborxona kerakligini tushuntirayotganida."
"Sen rostdan ham gaplariga quloq solayotganmiding? Men esa shunchaki uning qaddi-qomatiga mahliyo bo‘lib turgandim."
Ajoyib.
Boshlandi.
"Nima deding?!" — Ivana qichqirib yubordi, u hozir qulog‘imni qonatadigan darajadagi uzun ma’ruzaga tayyor edi. — "Siz, hurmatsiz mitti..."
"Ularni kechirishingizga to‘g‘ri keladi," — uning gapini bo‘lib, o‘zimni bu azobdan qutqardim. Shu bilan birga, egizaklarga ham "bas qil" degandek qattiq qarab qo‘ydim. — "Ular hamma ham bunday muomala bilan qutulib qola olmasligini unutib qo‘yishadi."

Ivana qoshini chimirdi, u nima demoqchi ekanligimni aniq tushunib turardi.
Men Rokko Akkardiman, istagan gapimni ayta olaman va buning uchun jazolanmayman. Qaysidir tushunarsiz sababga ko‘ra, ayollarga ularga nisbatan... qo‘pol munosabatda bo‘lishim yoqishini ham bilardim.
Egizaklarda esa bunday kuch yo‘q edi.
U ortimizdagi shovqin-suronga parvo qilmay, yana menga o‘girildi.
"Men ular kabi erkaklarni ko‘p uchratganman," — u past ovozda gapirdi. — "Yosh, baqiroq, o‘ziga e’tibor tortishga haddan ortiq urinadigan. Sen esa... senga urinishning hojati ham yo‘q."
Men javob bermadim, buning o‘rniga uni sinchiklab o‘rganishni afzal ko‘rdim. Menga iltifot qilib, amakivachchalarimni haqorat qilyaptimi? Bu unchalik ham oqilona yo‘l emas.
U bir necha qadam oldinga yurdi, poshnalarining taqillashi beton polda aks-sado berdi.
"Sening ortingdan odobsiz va intizomsiz soyadek ergashib yurishlariga yo‘l qo‘yarkansan... bu haqiqiy mafiozga xos emas." — Jag‘larim tugildi, lekin u buni sezmadi. Sezgan bo‘lsa ham, to‘xtamadi. — "Hatto askarlar ham qachon og‘zini yumishni bilishlari kerak."
"Ehtiyot bo‘l," — uning gapini bo‘ldim, ovozim aldovchi darajada xotirjam edi. — "To‘g‘ri gapirish bilan hurmatsizlik qilish o‘rtasida farq bor. Sen hozir chegaradan o‘tyapsan."
U bir muddat to‘xtab qoldi, so‘ng sovuq jilmaydi. "Shunday bo‘lsin."
U yana diqqatini omborxonaga qaratdi. "Menga mana shunday turdagi omborxonalar yoqadi."
Men sekin bosh silkib, javob berish uchun og‘iz juftladim. Lekin bunga imkon bo‘lmadi.
"Kimga ham omborxonalar yoqishi mumkin?" — deb to‘ng‘illadi Jo, kostyumining cho‘ntagidan kichkina shokoladli rulonni chiqararkan.
U go‘yo jimjit, aks-sado berib turgan omborxonada hech kim uni eshitmayotgandek o‘z-o‘ziga gapirishda davom etdi.
"Xuddi bu uning sevimli mashg‘ulotidek gapirayapti-ya. 'O‘ylaymanki, bugun yana bitta omborxona sotib olaman'," — deb uni ingichka va g‘alati shevada masxara qildi Jo. — "'O‘ylaymanki, bunisining tomi metall bo‘ladi. O‘tgan hafta beton tomlisini sotib olgandim'. G‘alati-ya."
Bu orada men unga o‘qdek qarab turardim. Uni dengizga uloqtirib yuborsammi yoki qo‘liga belkurak berib, o‘ziga qayerdan qabr qazishini tanlashiga qo‘yib bersammi deb o‘ylardim

"Ulardan yana qancha bor senda?" — deb so‘radim qoshlarimni chimirib, uning 1000 dollarlik kostyumiga qarab.
"Sakkizta."
"Sakkiz... eh, mayli." — Boshimni chayqab, chuqur nafas chiqardim. Egizaklar shokoladli rulonlarini ochayotgan bir paytda, men diqqatimni yana Ivanaga qaratdim.
Uning egizaklarga qarab, past ovozda: "Buyuk 'La Famiglia' (Oila) deganlari shumi?" — deb pichirlaganini eshitib qoldim.
U o‘zini ayyor deb o‘yladi — go‘yo men eshitmaydigan darajada past ovozda gapirdi. Lekin men hamma narsani payqayman. Doim shunday bo‘lgan.
Uning nigohi yana meniki bilan to‘qnashdi, u qo‘llarini qovushtirib olgan, lablari chetida esa nimtabassum o‘ynardi.
"Odamlaringga ayt, ob'ekt himoyalangan," — dedim quruqqina qilib. — "Agar yana birontasini ko‘rmoqchi bo‘lishsa, to‘g‘ridan-to‘g‘ri men bilan bog‘lanishsin. O‘rtakashlarsiz. Frankosiz."
"Tushunarli," — Ivana bosh silkidi. Keyin u boshini biroz qiyshaytirib, nigohini yuzimdan ko‘kragimga, so‘ngra pastroqqa sekin tushirdi.
"Bunchalik tarang ekanligingiz juda achinarli, janob Akkardi. Agar kimdir bu stresslaringizni chiqarib yuborganida, siz bilan ishlash ancha osonroq bo‘larmidi," — dedi u ochiqchasiga gap otib.
Xonadagi muhit birdan o‘zgardi, ortimda egizaklar tinchib qolishdi. G‘alati tomoni, uning tansoqchilari hatto qilt etishmadi ham.
Men darrov munosabat bildirmadim. Shunchaki uning nigohiga tik qarab turdim, uning tabassumi ham noz-karashmali, ham yovuzona edi.
"Mening qonimni (oila a’zolarimni) hurmat qilmaydigan odamga qo‘l tegizadi deb o‘ylaysanmi?" — deb istehzo qildim, ohangimdan nafrat yog‘ilardi. — "O‘zingga ortiqcha baho berma."
Ortimda Jo past ovozda hushtak chalib yubordi: "Vay-bo‘..."
"Shafqatsiz bo‘ldi-ku, brat," — deb pichirladi Edan.
Ularning hech biriga qaramadim.
Hammasidan charchab, ortimga o‘girildim va chiqish tomon yo‘l oldim. Egizaklar darhol harakatga tushib, orqamdan ergashishdi.
"La’nat," — deb pichirladi Jo. — "Rokko, rulonimning qog‘ozini tushirib qoldirdim..."
"Qolsin o‘sha yerda," — deb baqirdim.
Xuddi yosh bolalar bilan ishlashning o‘zginasi.

Biz kechki quyosh nuri ostiga chiqdik va men qora "Maserati"m tomon borarkanman, quyosh ko‘zoynagimni taqdim.
"Rokko," — deb chaqirdi Edan, menga yetib olish uchun yugurib kelarkan. — "Nima deb o‘ylaysan, u yerda asbest bormikin?"
"Aniq bor," — deb to‘ng‘illadim. Xayolim hamon amakivachchalarimni haqorat qilib, keyin menga gap otishga uringan o‘sha ablah ayolda edi.
Men axlatlar bilan yotmayman. Bu borada doim qat'iy bo‘lganman. Ayollarni tez-tez rad etavermayman, lekin rad etsam, ular doim shunaqa pastkash turdagilar bo‘ladi.
Xuddi Millining o‘sha jinnivachcha dugonasi Zari kabi. U hozir tirikmi yoki o‘lganmi — noma'lum.
Bu tasodif edi. Qisman.
Lekin Milli buni bilmaydi. Men unga hech qachon aytmaganman.
"Zo‘r-ku," — Edan iljaydi. — "Gaz niqoblarini taqib yurishimiz kerak. Bu bizni ancha salobatli ko‘rsatadi."
"Xulosang shumi?" — Bu egizaklarning o‘rganadigan narsasi hali juda ko‘p. — "Shuncha g‘urbatdan keyin-a? Mio Dio (Xudoyim-ey)."
Jo barmog‘idagi shokoladni yalaganicha yonimga keldi. "Bir safar poyloqchilikda o‘tirganimizda, bir o‘zim butun bir oilaviy paketdagi rulonlarni yeb qo‘yganman. Esingdami, bizning 'Il Moro' klubimiz tashqarisidagi poyloqchilik? Edan ikkimiz borgandik. Bir soat o‘tib qayt qilib yuborganman."
"Buni bilishim shart emas edi," — deb g‘udrandim mashinani ochar ekanman. Keyin ularga kichik bir sirni ochishga qaror qildim. — "O‘shanda hech qanday poyloqchilik bo‘lmagan. Kosta ikkingizni bir kechaga tinchgina qutilish uchun u yerga yuborganmiz."
"Nima, nima deding?" — U eshik tutqichini ushlaganicha qoshini chimirdi. — "Bu haqiqiy topshiriq emasmidi?"
"O‘zimizning klubimizda shuncha xavfsizlik xizmati turganda, nega siz ahmoqlarni u yerga yuborishimiz kerak?"
Kosta buni soxta ekanini darrov tushunishadi va bir soatdan keyin uyga qaytishadi, deb o‘ylagan edi.
Ertasi kuni ertalab klub menejeri qo‘ng‘iroq qilib, ular hali ham tashqarida parkovkada turishganini — faqat endi pishillab uxlab yotishganini aytdi.
"Bizga qanday qilib bunday qila olding? Qo‘ysang-chi, brat. Oilaviy sadoqat qayerda qoldi?" — deb so‘radi Edan, dramatik tarzda orqa o‘rindiqqa o‘tirarkan.
U go‘yo men hozirgina ular uchun Chexiya mafiyasining boshlig‘ini haqorat qilmaganimdek gapirardi.
"Hey, haqiqiy mas'uliyatni xohlaysanmi? Unda uchrashuvlarga shokoladli tort ko‘tarib kelishni bas qil."

Men orqani ko‘rsatuvchi ko‘zguda unga qarab, gapimni keskin tugatdim.
"Brat, men senga ham taklif qilgan edim-ku," — Jovanni yonimdagi o‘rindiqda labini burishtirib noliydi. — "Bilasanmi, men o‘lsam, meni juda sog‘inasan."
"Sening yoshing 25 da," — ko‘zoynak ortidan qoshimni chimirdim. — "Men esa sendan kattaman."
"Mayli, yaxshi. Unda sen o‘lsang, pushaymonlikdan qiynalgan arvohga aylanasan."
"Xuddi Kasperga o‘xshab," — deb qo‘shib qo‘ydi Edan, boshini oldingi o‘rindiqlar orasiga tiqib. — "Faqat tushkunlikka tushgan va abgor arvoh. Tushkun Arvoh Rokko."
"Bilasizlarmi, menda yana bitta poyloqchilik vazifasi bor," — deb pichirladim va derazani tushirib, sigareta tutatdim.
"E-e, yo‘q. Endi bu la’nati tuzog‘ingga tushmayman," — Jo qat’iy rad etib bosh chayqadi.
"Yo‘q, rostdan. Buni uzr so‘rash deb qabul qilinglar. Shunchaki aloqachimizni bir hafta kuzatib yursanglar bo‘ldi. Menimcha, u Mayamiga ketyapti, sizlar esa uning ortidan borasizlar."
"Mayami?" — Edanning ko‘zlari yonib ketdi. Men sigaretadan birinchi marta chuqur simirganimda, u qandaydir yo‘l bilan yuzini menga yanada yaqinlashtirishga ulgurdi.
"Mayami?"
"Sì (Ha), Mayami," — deb g‘udrandim va dvigatelni o‘t oldirib, unga g‘alati qarab qo‘ydim. — "Xo‘sh, borasizlarmi?"
"Albatta, brat. Faqat tafsilotlarni (deets) aytsang bo‘ldi," — Jo bosh silkidi va yana bitta shokoladli rulonni chiqardi.
Tafsilotlar emish.
U rulonning qog‘ozini ochishi bilan, men uni qo‘lidan tortib oldim-da, derazadan tashqariga uloqtirdim.
"Brat!" — Joning dod-voyiga parvo qilmadim.
Buning o‘rniga, nigohim omborxona kirishida turgan Ivanaga tushdi. U o‘z tansoqchilari qurshovida kimdir bilan telefonda gaplashayotgan edi.
Ehtimol, hisobot berayotgandir. Voqeani o‘zicha aylantirib tushuntirayotgandir.
Yaxshi.
Gapiraversin. Uni xohlagancha o‘zgartirib aytsin.
Menga buning zarracha qizig‘i yo‘q.
Chunki u qanday hikoya to‘qimasin, o‘zgarmas bir haqiqat bor:
Hech kim "La Famiglia"ga (Oilaga) qarshi chiqib, suvdan quruq chiqib ketolmaydi

"Ularni nega boshlab kelding?" — deb g‘uldiradi Tristano, men xonaga qadam qo‘yishim bilan.
"Bular yelimning o‘zi," — dedim va klubimizning maxsus xonasida uning qarshisiga o‘zimni tashladim.
Men Ivana bilan uchrashuvdan, ya’ni omborxonadan endigina kelayotgan edim. Yo‘lda mashinaga yonilg‘i quyish uchun to‘xtaganimizda, Kosta o‘zi va Tristanoning klubda ekanligi haqida xabar yubordi. Shuning uchun, afsuski, egizaklarni ham o‘zim bilan birga olib kelishga majbur bo‘ldim.
Aslida, ularni yo‘l chetida qoldirib ketsam ham bo‘lardi. Lekin baribir keyinroq dadam ularni borib olib kelishimni buyurgan bo‘lardi.
"Qo‘ysang-chi, brat," — Jovanni Tristanoga haddan tashqari yaqin o‘tirib, iljaydi. — "Siz bizni yaxshi ko‘rasiz."
"Yo‘qol nariga," — deb to‘ng‘illadi Tristano va divanda Jovannidan uzoqroqqa surildi, Jo esa darhol unga yana yaqinlashdi.
"Menda bir savol bor," — dedi Kosta, sigarasini labidan olib. — "Siz ikki ahmoq 'ishora' (shama) nimaligini bilasizlarmi o‘zi?"
"Ishora?" — Edan qoshini chimirdi va Kosta o‘tirgan qora charm divanga o‘zini tashladi. — "Bu kontekstga bog‘liq-da, brat. Masalan, xazina qidirishdagi ishoralar bo‘lishi mumkin. Yoki politsiyachilar oldida kimdir jasad qayerga ko‘milganini sekingina shama qilishi mumkin. Yoki video o‘yinlardagi..."
"Sizlarni yoqtirmasligimizni sezmayapsizlarmi?" — deb gapini bo‘ldim. Oxirgi bir soatni ular bilan o‘tkazganim uchun asabiyligim eng yuqori nuqtaga yetgan edi.
"Yo‘q," — Edan jiddiy qiyofada bosh chayqadi. — "Men faqat mehringizni his qilyapman."
"Chaqaloqligida kimdir bularni yerga tushirib yuborgan bo‘lsa kerak," — dedi Tristano sigara tutuni orasidan. — "Xayolimga kelayotgan yagona fikr shu."
"Yoki haddan tashqari ko‘p shakar yeb, miyalarini chiratib yuborishgan," — deb pichirladi Kosta.
"Aslida, bunga sabablar ko‘p bo‘lishi mumkin," — men qo‘limni uzatib, o‘zimga bir qadah Kampari quydim. — "Genetikani hisobga olmaganda. Ular — Akkardilar oilasining 'nuqsonli' chiqqan yagona vakillari."
"Hoy. Menimcha, bu suhbatning umuman keragi yo‘q," — Jovanni bosh chayqab, yana bitta shokoladli rulonni chiqardi. — "Sizlar shunchaki bo‘shashishingiz kerak. Ichinglar, sigara chekinglar. Shokoladli rulon yenglar. O‘zingizni erkin tutinglar."
"Sening o‘sha la’nati rulonlaring jonga tegdi," — boshimni chayqab, uning qog‘ozini ochishini kuzatdim. — "Kech bo‘yi shuni yeysan. Haliyam tugamadimi?"
"Sen yonilg‘i quyishga to‘xtaganida yana sotib oldim," — tushuntirdi u bir tishlab. Keyin u oldinga egildi

Edan ham darhol unga qo‘shildi, chunki qayerda ovqat bo‘lsa, bu ahmoqlar o‘sha yerda paydo bo‘lishadi.
"Bo‘ldi, bas qilinglar. O‘sha 'diabet'ingni yeyaver," — Kosta xo‘rsinib, Tristano va menga qaradi. — "Franko bilan uchrashuvdan keyin ahvollar qalay?"
"Hali hech kimni o‘ldirganim yo‘q," — Tristano ortiga suyanib javob berdi. — "Shekilli, psixolog bilan mashg‘ulotlarim rostdan ham foyda beryapti."
"Buning tafsilotini so‘rab ham o‘tirmayman," — Kosta boshini chayqab, e’tiborini menga qaratdi. — "Senda-chi? Chexlar bilan uchrashuv qanday o‘tdi?"
Men Kamparidan bir ho‘plab, javob berishdan oldin uning tomog‘imni kuydirib o‘tishiga imkon berdim. "U egizaklarni haqorat qildi, 'La Famiglia'ga tosh otdi, keyin esa menga yaqinlik qilishni taklif qildi."
Tristano ko‘zlarini pirpiratdi. "Aynan shu tartibdami?"
Edan og‘zidagi pistani chaynash asnosida mening o‘rnimga javob berdi: "Brat, u bizni ochiqchasiga bola deb atadi. Shunchaki shama ham qilmadi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri aytdi."
"U bizni baqiroq va intizomsiz dedi," — deb qo‘shib qo‘ydi Jo, og‘zi shirinlikka to‘la holda. — "Vaholanki, men u yerda indamaygina rulon yeb o‘tirgan edim, bu juda qo‘pollik."
"Sen esa uning ovozini masxara qilding, qaddi-qomatiga tikilganingni tan olding va omborxona tanlash mezonlarini ustidan kulding," — deb to‘ng‘illadim.
"U omborxona qidirishni xuddi o‘z sevimli mashg‘ulotidek gapirdi-da," — u o‘zini oqladi. — "Men o‘z fikrimda qolaman."
Kosta menga ma’noli qaradi. "Qolganichi?"
"U pichirlab: 'Buyuk La Famiglia deganlari shumi?', dedi, go‘yo biz qandaydir sirk artistlaridek," — dedim ularga va qadahimni bo‘shatdim. — "Keyin esa, ketishimdan oldin, mening juda tarangligim haqida gapirdi. Emishki, agar kimdir mening stressimni 'chiqarib yuborsa', men bilan ishlash osonroq bo‘larmish."
Edan barmog‘ini yuqoriga ko‘tardi: "Uning himoyasi uchun aytishim mumkinki, senda rostdan ham stress bor."
"Yaxshiyamki, men unga faqat gap bilan javob qaytardim," — deb g‘udrandi. — "Uni va tansoqchilarini o‘sha o‘ziga yoqqan omborxonaning tagiga ko‘mib tashlashim ham mumkin edi."
Jo pishillab kuldi: "Yo‘q, u seni xohlayapti, brat. Buni sezish qiyin emas."
"Men oilamni haqorat qiladiganlar bilan yaqin bo‘lmayman."
Bu gap ularni tildan qoldirdi.
Kosta divanga yaslanib, qo‘lida sigara bilan gap boshladi: "Franko seni u bilan uchrashishga bejiz tanlamadi. Uni yaqinroq tut, lekin aslo past baholama."
"Ishonaver," — dedim qadahimni yangilarkanman. — "U mening nazoratimda."
Agar Franko rostdan ham chexlar bilan qandaydir o‘yin o‘ynayotgan bo‘lsa, bu yaxshilik bilan tugamaydi. Akkardilar oilasiga qarshi bunday yurishlar ortidan albatta ichki urush kelib chiqadi

Kosta chuqur nafas chiqarib, menga qaradi. "Agar vaziyat bundan ham yomonlashsa, Franko masalasini hal qilish uchun reja kerak."
"To‘xta," — Tristano qoshini chimirib, oldinga egildi. — "Sen nazarda tutayotganing..."
"Sì (Ha)," — Kosta uning gapini oxiriga yetkazishiga qo‘ymay, bosh silkidi.
Xonada qisqa sukunat cho‘kdi. Tristano ikkimiz bu haqda o‘ylay boshladik, chunki Kosta rejani allaqachon pishirib qo‘ygani ko‘rinib turardi.
"Dadam xursand bo‘lmaydi."
"Bugun ularning bir-biriga munosabatini ko‘rding. Agar Franko shu zaylda davom etsa, ko‘p o‘tmay dadamning o‘zi ham buni o‘ylay boshlaydi."
"Xo‘sh, reja qanaqa?" — deb so‘radim sigara tutatib.
"Agar ish o‘sha darajaga yetsa, jimgina harakat qilamiz. Birgina toza zarba, hech qanday tartibsizliklarsiz. Agar bu ichki urushga aylanib ketsa, nimalar bo‘lishini o‘zing bilasan."
Men bir marta bosh silkidim.
Boshqa ortiqcha gapga hojat yo‘q edi.
Bizning darajaga yetganingda, bunday katta yurishlar soatlab muhokama qilinmaydi. Ikki daqiqa gaplashib olasiz, qolgan vaqtni esa ichib, chekib o‘tkazasiz.
Mafioz hayoti shunaqa.
"Buni dadamning tug‘ilgan kunida qilmoqchi emassizlar, to‘g‘rimi?" — deb so‘radi Tristano, yuzida biroz dahshat bilan. — "Chunki men allaqachon taklifnomaga 'boraman' deb javob berib qo‘yganman va bunday dramalarga tayyor emasman. Psixologim stressdan qochishimni aytgan."
"Oila a’zosining tug‘ilgan kuniga kim ham RSVP (tasdiq xati) yuborardi?" — Kosta sigarasining kulini qoqib, qoshini chimirdi.
"Men. Chunki Nadiya ham taklif qilingan," — deb javob berdi u yovuz o‘gay onamizni nazarda tutib. — "Menga bunga ruhan tayyorlanish uchun vaqt kerak."
Har yili dadamning tug‘ilgan kunida biz Nadiya bilan "baxtli oila" o‘yinini o‘ynashga majbur edik. Bu yil davomida butun Akkardi oilasi bir joyga to‘planib, boshidan oxirigacha o‘zini namunali tutishi shart bo‘lgan yagona kecha edi.
"Bilasanmi nima?" — deb to‘ng‘illadi Kosta tutun orasidan. — "Balki ham Frankoni, ham Nadiyani tinchitishimiz kerakdir."
"Ikki kishilik qotillik," — deb pichirladi Edan. — "Dahshat-ku."
"Og‘zingni yum," — dedim sigaramni tishlagancha unga o‘girilib. — "Sen bu suhbatga aralashma."

Kosta qo‘lidagi sigarasini og‘ziga yaqinlashtirgancha, Edanni kuzatib turardi.
Edan vaziyatdan mutlaqo bexabar o‘tirgan bir paytda, akamning uning oyoqlariga g‘azab bilan tikilib turishi meni o‘z-o‘zimdan kulishga majbur qildi.
"Omborxona qidirish ishlari nima bo‘lyapti?" — Tristano mavzuni o‘zgartirdi, ammo afsuski, u men yomon ko‘radigan mavzuni tanlagan edi.
"Shu haqda gapirmaylik."
"Nega? Agent bilan muammolarmi?" — Tristano iljaydi. Uni hozir ko‘z oldimga o‘sha shoxli shaytoncha emojisi kabi keltirdim.
"Ehtiyot bo‘l. Men pichoq otishga juda ustaman."
"U shunchaki bugun ertalab 'Agent xonim' bilan janjallashib qolgani uchun asabiylashyapti. Kelayotganimizda bizga aytib berdi. Biz shunaqa yaqin akalarmiz-da," — deb tushuntirdi Jovanni og‘zi to‘la pista bilan.
Men unga o‘z xohishim bilan aytganim yo‘q. Bu ahmoq (idiota) men haydab kelayotganimda Alessia bilan yozishmalarimni o‘qib olgan, keyin esa javob berishimni talab qilib tinchlik bermagan edi.
"U bizga hammasini aytib berdi," — deb qo‘shib qo‘ydi Edan, hamon Kosta o‘tirgan divanda oyoqlarini cho‘zib yotgancha.
"Ha-ya," — deb kuldi Kosta. — "Allaqachon ishni pishiribsan-da, a?"
"Yo‘q," — Aslida ha. — "Men ishni pishirganim yo‘q. Franko bosimni oshiryapti, tahdid qilyapti..."
Men ovozimni pasaytirib, ovqat bilan ovora bo‘lgan egizaklarga ishora qildim. "G‘azabdan kimnidir o‘ldirishga tayyor turganimda, buning ustiga bir bitim deyarli barbod bo‘layozdi. U esa muammoni hal qilish o‘rniga la’nati samolyotda uchib yurgandi."
Aslida bu uning aybi emasligini bilardim. U menga aloqaga chiqolmasligini va umumiy Wi-Fi tarmoqlaridan qo‘rqishini aytgan edi.
Lekin bir qulog‘ing ostida Franko, ikkinchisida esa la’nati chex mafiyasi tahdid qilib turganda, mantiq va mulohaza bir chetga surilib qolar ekan.
"Bilasan-ku, jahlimni jilovlashga usta emasman," — deb pichirladim, bu Kostaning kinoyali kulishiga sabab bo‘ldi.
"Bu hali juda yumshoq aytilgan gap," — Tristano kulib yubordi. — "Lekin agentingni o‘ldirmagan bo‘lsang, demak o‘zingni ancha bosibsan. Ishonchim komilki, o‘sha paytda ko‘ngling shuni tusab turgan edi."
Xuddi shunday. Kimnidir o‘ldirgim kelayotgan edi — lekin afsuski, atrofda munosib nomzod yo‘q edi. O‘sha paytda hatto egizaklarni ham tinchitib qo‘yishga tayyor edim

Alessia mana shunday qilib mening g‘azabim nishoniga aylandi.
"Bilasizlarmi nima? Ikkovingiz xotinlaringiz bilan band bo‘lgan, sizlar esa mendan juda-juda uzoqda bo‘lgan vaqtlarni sog‘indim," — dedim akalarimga, so‘ngra egizaklarga qarab.
"Biz Mayamiga ketganimizda bizni sog‘inib qolasan," — deb iljaydi Edan, tuflisining uchi bilan Kostaning sonini pastdan yuqoriga sekin ishqalar ekan.
"Mayami?" — deb so‘radi Tristano. Shu payt Kosta bir siltash bilan Edanning oyoqlarini divandan itarib yubordi.
Ahmoq (idiota) butun gavdasi bilan divandan yiqilib tushdi.
"Sì (Ha)," — Edan qaytadan divanga chiqib, yana tik o‘tirib olishga urindi. Bu yigit Kosta uni hozirgina polga itarib yubormagandek gapida davom etaverdi. — "Rokko aytishicha, biz yana bitta poyloqchilikka borarkanmiz. Bu 'aybni yuvish' poyloqchiligi, chunki biz avvalgi borganimiz soxta bo‘lganini, uni Kosta va Rokko uyushtirganini bilib qoldik."
Kostaning yashil ko‘zlari meniki bilan to‘qnashdi, ularda quvnoq uchqunlar porlardi. U jilmayishini yashirish uchun qadahini yuziga yaqinlashtirib, ichimlikdan ho‘pladi.
"Sì," — deb bosh silkidim, divanga kengroq o‘tirib (manspread) sigarani labimga yaqinlashtirdim. — "O‘shanda sizlarga nisbatan noto‘g‘ri ish qilgan edik. Lekin Mayamidagi bu aloqachimiz juda ko‘p shubhali ishlar bilan band. Sizlar 'La Famiglia'ni millionlab zarardan va katta bosh og‘rig‘idan qutqarib qolasizlar."
"Yordam berishdan xursandmiz," — Jovanni bosh silkidi. — "Oila hamma narsadan ustun, shundaymi, Kosta?"
Hamma nigohlar kulgisini yo‘tal bilan yashirib, bosh silkib qo‘ygan Kostaga qaratildi.
"Xo‘sh, ular kimni kuzatishadi?" — Tristano menga va Kostaga qarab jilmaydi.
"Uning ismi Aldo Chetta." Men bu ismni aytishim bilan Kosta sigara tutuniga tiqilib, yo‘talib yubordi.
"Yaxshimisiz, brat?" — Jovanni qoshini chimirdi. Kosta esa nafasini rostlashga urinib, bosh silkidi.
"Yaxshiman," — deb xirilladi u. — "Shunchaki Aldo-da, bilasan-ku? U meni rostdan ham hayajonga soladi."
Aldo Chetta. Lukaning kichik ukasi.
"Biz uni qo‘lga tushiramiz," — Edan Kostaning yelkasiga urib qo‘ydi, yuzida qat’iyat aks etardi. — "Bu odam haqida qanaqa kirdikor topish mumkin bo‘lsa, hammasini kavlab chiqamiz."
Tristano esa shunchaki jilmayib, zavq bilan bosh chayqab qo‘ydi.
Egizaklar Mayamida Aldoning ortidan bir hafta ergashib yurishsa ham, uning aslida kimligini barbir bila olishmasdi.

Bu ham bizni Franko avlodidan ajratib turadigan yana bir jihat edi. Ularning butun diqqat-e’tibori faqat jinoiy olamda hukmronlik qilishga qaratilgandi.
Agar senga qonuniy naqd pul yoki biron-bir sabab bilan "yopdi-yopdi" qilish kerak bo'lib qolsa, bu usul unchalik ham ish bermaydi.
Bir necha daqiqa davomida Franko haqida va uni yo'q qilish yaxshi fikrmi yoki yo'qligini muhokama qildik. Umumiy xulosa shunday bo'ldi: agar u yana biron muammo tug'dirsa yoki tahdid qilsa — ha, uni yo'qotamiz.
Keyin buni qanday va qachon amalga oshirish g'oyalarini ko'rib chiqdik.
Asosiy taklif — uch oydan keyin keladigan Rojdestvo yoki Yangi yilni kutish bo'ldi.
Bu hali ancha vaqt edi, lekin bizga tayyorgarlik ko'rish va bu chora rostdan ham zarurmi yoki yo'qligini tushunish uchun imkon berardi.
Franko kabi yuqori martabali mafiozni o'ldirishning oqibatlari tasavvur qilib bo'lmas darajada og'ir bo'lishi mumkin.
Egizaklar esa uni shunchaki ertagayoq tinchitib, ta'tilga ketishni taklif qilishdi.
Eshikning ochilishi suhbatimizni bo'ldi va klub menejeri ichkariga asabiy ohangda bosh suqdi.
"Sinyor Akkardi," u Kostaga qarab bosh silkidi. "Yana biron narsa kerakmi?"
"Gazaklar bormi?" — deb so'radi Edan, idishdagi oxirgi pistalarni olarkan.
"Men sizga menyuni keltirishim mumkin."
"Mayli, shunchaki hammasidan olib kelavering," Edan jilmayib, nigohini Joga qaratdi. "Senga biron narsa kerakmi, brat?"
"Men..."
"Yo'q," men Edanga norozi qarab, uning gapini bo'ldim, u esa labini burishtirdi. "Ovqat kerak emas. Questi idioti hanno mangiato abbastanza (Bu ahmoqlar yetarlicha yeyishdi). Tezda ketamiz."
"Boshqa biron narsa-chi?" — menejer yana bir bor urinib ko'rdi.
"Balki biroz tinchlik va osoyishtalik kerakdir," — deb javob berdi Kosta, uning kayfiyati joyida ekanligini ko'rsatib. Agar kayfiyati yomon bo'lganida, menejerni ovozini o'chirish uchun shunchaki otib tashlagan bo'lardi.
Uni ayblab bo'lmaydi, men ham shunday qilgan bo'lardim.
"Xo'p bo'ladi." Kishi ko'zlarini pirpiratdi, go'yo bu oddiy holatdek bosh silkidi va sekingina xonadan chekindi.
Eshik qayta yopilgach, oraga yoqimli sukunat cho'kdi.
"Xullas," Edan divanga yastandi, bu safar oyoqlarini Kostadan uzoqroq tutishga harakat qildi. "Yaxshi o'tirdik."
"Yo'q, unchalik emas," deb javob berdi Kosta.
"Bu oxirgi haftalar ichida aka-ukalarcha yaqinlashganimizga eng o'xshash holat bo'ldi."
"Sizlar bizning akalarimiz emassizlar," men uni tuzatdim. Mening sovuqqon javobimga Edan qo'l siltab qo'ya qoldi. "Mayda-chuydalar."
Kosta o'rnidan turdi, go'yo barchamizdan charchagandek qo'llarini bir-biriga urib qoqdi. "Kelinglar, kimdir pichoq yeb qo'ymasidan oldin bu yerdan ketaylik."
"Kecha qolding," deb to'ng'illadi Jo. "Men xayolan Edanga o'n daqiqa oldin pichoq sanchib bo'lganman."
"Sizlar imkon qadar tezroq Mayamiga jo'naysizlar," Kosta xonadan chiqib ketarkan g'udrandi.
"Sabuqsizlik bilan kutaman," Jo iljayib, menga xuddi g'alati kimsadek tikildi. U joyidan qimirlamadi, Tristano va Edan Kostaning ortidan chiqib ketishayotganida ham menga tikilishda davom etdi.
"Nima?" — deb baqirdim asabiylashib.
"Hech narsa, brat," u bosh chayqadi, g'alati iljayishi esa aslo yo'qolmasdi. "Shunchaki, yaxshi ko'rinyapsan." U yana bir necha soniya tikilib turdi-da, keyin hamma bilan birga xonani tark etdi.
La'nati g'alati nusxa.
Men Kampari qoldig'ini ichib, ularning ortidan chiqishdan oldin bir lahza sukunatdan zavqlandim.
Ba'zida o'ylab qolaman: agar men egizaklarni shunchaki... "yo'qotib" qo'ysam, kimdir buni payqarmikan-a?
Ehtimol, shunday bo'lar ham. Shunda dunyo ancha tinchroq joyga aylangan bo'lardi.

ALESSIYA RUSSO
POV (Uning nigohidan)
Men holdan toygandim.
Idorada ketma-ket o'tkazilgan uzoq uchrashuvlardan charchagan edim. Endi esa bu — Cheys ismli, novcha, moviy ko'zli amerikalik bilan kutilmagan maslahatlashuv.
Nafaqat uchrashuv belgilangan edi, na qog'ozbozlik bor edi; shunchaki yoqimli tabassum va qabulxonada aytilgan: "Alessiya Russoning besh daqiqa vaqti bormi?" degan gap.
To'g'ri javob bunday bo'lishi kerak edi: "Yo'q, Cheys. U o'zini o'layotgandek his qilyapti. Yo'q, uning besh daqiqa vaqti yo'q."
Biz esa allaqachon o'n daqiqadan beri gaplashayotgan edik.
"Vaqt ajratganingiz uchun haqiqatan ham minnatdorman." Uni eshikkacha kuzatib qo'yayotganimda u jilmaydi. "Meni qabul qilishingizga ishonmagandim, lekin hozir tavakkal qilganimdan xursandman."
"Odatda uchrashuvsiz kelganlarni qabul qilmayman." Men nimtabassum qildim. "Shekilli, omadli kuningizda kelibsiz."
Yoki qabulxonadagilardan kimnidir ishdan bo'shatish kerak.
"Ha, aslida reja Monako edi," u iljaydi, ko'zlari esa uyalmasdan meni ko'zdan kechirardi. "Lekin hozir Palermo ancha jozibaliroq ko'rinyapti."
Men bunga e'tibor bermadim. Bundan ham battarlarini yaxshiroq erkaklardan eshitganman.
"Hali hech narsaga imzo chekkaningiz yo'q-ku," dedim men, hali hech narsa aniq emasligini eslatishga harakat qilib, majburan jilmayib.
"Balki men shunchaki munosib kelishuvni yoki meni bunga ko'ndira oladigan to'g'ri odamni kutayotgandirman."
U menga biroz yaqinlashdi, qo'li belimga tegib ketadigan darajada yaqin keldi.
Men darhol ortga tahlid qildim.
Uni yana bir bor so'z bilan joyiga o'tqazib qo'yishimga ulgurmay, uning ortidagi eshik ochildi.
"Xalaqit bermayapmanmi?"
Rokkoning ovozi mayin va xotirjam chiqdi. Uning yashil ko'zlari ikkimizga qadaldi, ularda allaqachon g'alati bir olov yonmoqda edi.

Mafia Bride

2026-02-11T09:06:46.079Z

Mafia Bride

3-qism

Azielning qarashlari (POV)
Leo aytgan gaplar miyamda aks sado berardi. Qo'limdagi qog'ozlar shunchaki hujjat emas, bu Catalaiyaning o'limiga chiqarilgan hukm edi. Mason... bu ism endi xotiramda qora harflar bilan muhrlandi. U qizni shunchaki mol-mulk uchun yo'q qilmoqchi bo'lgan, Leo esa uni qutqarish uchun yagona yo'l — meni tanlagan.
Men Catalaiyani o'z manfaatini o'ylaydigan oilaning bir qismi deb o'ylab, unga sovuqqonlik qilgandim. Ammo u o'z yaqinlari tomonidan sotilishiga bir bahya qolganini va hozirgi hayoti aslida uning uchun panoh ekanini bilmasdi ham.
"Demak," dedim ovozim past, lekin qat'iy chiqib. "Sen uni o'limdan qutqarish uchun menga 'sotding'. Va u buni bilmaydi. U hali ham uni nima kutayotganidan bexabar, shundaymi?"
Leo chuqur tin oldi va xotinining yoniga o'tirdi. Uning yelkasidagi yukni endi aniq ko'rib turardim. "Unga aytsam, u Masonni to'xtatmoqchi bo'lib xavfli ishga qo'l urardi. Uni bilasan-ku, Catalaiya hech qachon qochib ketmaydi, u kurashadi. Ammo Mason kabi odamlar bilan kurashib bo'lmaydi, Aziel."
Karterga qaradim. U ham hayratda edi. Biz bu o'yinga bilmasdan himoyachi sifatida kirib qolganimizni endi tushunib yetdik.
"U xavfsiz bo'lishi kerak," dedim hujjatlar solingan papkani mahkam qisib. "Mason endi uning yaqiniga ham kelolmaydi. Lekin bu sirlar... ular abadiy yashirin qolmaydi, Leo."
Miyamda bir savol tinmay aylanardi: Catalaiya bu haqiqatni bilsa, meni va akasini kechirarmidi? Yoki bu xiyonatning yana bir turi deb hisoblaydimi?

Mashinaga o'tirdik. Karter haydar ekan, Adam so'radi: "Endi nima qilamiz?"
"Men undan uzr so'rashim kerak," — dedim qat'iy. Ular jimgina ma'qullashdi.
Nihoyat uyga qaytdim. Xonamga kirib, dush qabul qildim va qulay sport shimim bilan oq futbolkamni kiydim. Xonadan chiqib, pastki qavatga tushdim.
Zinalardan tushar ekanman, yuragimda g'alati bir g'ashlik bor edi. Uni qayerdan topishni bilardim. Oshxonadan kelayotgan yengil shovqin yoki yashash xonasidagi sokinlik meni uning huzuriga chorlayotgan edi. Unga aytgan har bir sovuq gapim, har bir nafratli qarashim xuddi o'zimga qaytib urilayotgandek edi.
Pastga tushib, uni ko'rdim. U deraza yonida turib, tashqariga termulib o'tirardi. Shunchalik nozik va yolg'iz ko'rindiki, qalbimning qaysidir chekkasi simillab og'ridi.

Menga atab sotib olgan baliqlarni ko'rmoqchi edim.
Mehmonlar uyi tomon yo'l oldim. Eshikni taqillatgan edim, Alfred ochdi.
U men bilan salomlashdi, men ham alik oldim. Baliqlarni ko'rmoqchi ekanligimni aytdim va u men bilan birga hovuz bo'yiga bordi.
Hozir u yer juda rang-barang va jonli ko'rinar edi.
— Juda chiroyli ekan, — deya tasdiqladim.
— Siz hali u chizgan rasmni ko'rishingiz kerak. Xuddi mana o'ziningginasi, — deb qo'shib qo'ydi Alfred. Uning gapidan so'ng unga qaradim.
— U rasm chizadimi? — deb so'radim.
Men u haqda hech narsa bilmas ekanman...
— Ha, chizgan rasmlari xonasida turibdi. Bir kun kelib ko'rsatishini so'rashingiz kerak, — deb javob berdi u. Bir necha daqiqa atrofni kuzatib turgach, uzr so'rab, asosiy uyga qaytdim.
— Talia, menga kofe tayyorlab bera olasanmi? — deb so'radim va u bosh silkidi.
Talia uni mendan ko'ra yaxshiroq taniydi, balki undan bir necha savollar so'rashim kerakdir. Men peshtaxta yonida noqulay ahvolda, uning ishlayotganini kuzatib turardim.

"Yaxshi, hammangizga yoqadigan biror narsa tayyorlayman," — dedi Talia va men bosh silkitdim.
"Talia, uning xonasi qayerda?" — deb so'radim nihoyat. U menga hayron bo'lib qaradi.
"U ikkinchi asosiy yotoqxonada," — deb javob berdi u. Men ma'qullab, yuqoriga, uning xonasi tomon yo'l oldim.
Bilaman, birovning xonasiga ruxsatsiz kirish yaxshi emas, lekin shunchaki ko'rishni istadim. Eshikni ochib, ichkariga kirdim.
Ko'zlarim devor yonidagi ish stoliga tushdi.
Lant... u bu joyni haqiqatdan ham ajoyib bezatibdi. Ruchkalari va markerlar kolleksiyasi kishini hayratga solardi. Ranglarning uyg'unligi, tartib va tozalik yuqori darajada edi.
Yaqinroq borib, uning bir nechta rasmlarini qo'limga oldim. U hovuz bo'yini, tunda basseyndagi manzarani va yana bir qancha gullar va tabiat tasvirlarini chizgan ekan.
Har gal uni basseyn yonida ko'rganimda, u o'sha yerni chizish bilan band bo'lgan ekan-da...
Nihoyat xonadan chiqib, yana pastga tushdim. Adam va Karter qaytib kelishgan, ikkalasi Talia bilan kulishib gaplashib o'tirishardi.
Talia kofemni uzatdi, men unga rahmat aytdim.
"U qo'ng'iroq qildi, kechki soat 9 larda shu yerda bo'ladi," — deb xabar berdi Talia. Men bosh silkidim.

Katalaiya (Catalaiya) POV
Bugungi kun meni butunlay holdan toydirdi.
Bir oy davomida uyda o‘tirish unchalik ham yaxshi fikr emas ekan. Odatda men tanaffussiz o‘n ikki soatlab ishlashga o‘rganganman, lekin bugun ikki marta dam olishga majbur bo‘ldim. Tik o‘tiraverganimdan belim, keyin esa bo‘ynim ham og‘riy boshladi.
Uyda, to‘shakda yoki divanda qulay yotib ishlashga shunchalik o‘rganib qolibman-ki... O'zimni xuddi injiq boladek his qilyapman.
Lekin ofisdagi muhit meni yanada ko'proq ajablantirdi. Negadir hamma jimjit, hamma o'z ishi bilan band. Hech qanday ahmoqona xatolar yo'q, hech kim ortda qolmayapti, g'iybatlar ham to'xtagan...
Bu g'alati tuyulgani uchun Nayvidan so'radim.
— Nega hamma bunchalik... g'alati? — deb so'radim hayron bo'lib.
— Sen Mafiya kelinisanku, — deb javob berdi u, go'yoki bu hammaga ma'lum haqiqatdek.
Qoshlarimni chimirdim. — Xo'sh, nima bo'pti?
— Ular sening "erchangdan" biroz qo'rqishadi, — deb tushuntirdi u.
— Nega? Bu yerda u emas, men ishlayman-ku, — deb e'tiroz bildirdim.
— Xo'sh... — u to'satdan asabiylashib, gapini chala qoldirdi.
— Nima?
— Sen uydan ishlagan vaqtingda, Meyson (Mason) seni izlab har kuni bu yerga kelardi, — deb tan oldi Nayvi. Men hayratdan qotib qoldim.
Nega Meyson bunday qiladi? Axir biz do'st emasmiz-ku... yoki boshqa biror narsa ham.
— Seni tashvishga qo'ymaslik uchun bu haqda aytmagandim. Har kuni uni soqchilar yordamida haydatib yuborish bilan qo'rqitardim, u esa chekinib, ketib qolardi... to o'tgan haftagacha. O'tgan hafta u yanada qaysar bo'lib oldi, — deb tushuntirishda davom etdi Nayvi.
— U soqchilarga ham e'tibor bermay qo'ydi, shuning uchun men "improvizatsiya" qilishga majbur bo'ldim. Meysonga aytdim-ki, agar hoziroq ketmasa, Aziel Alvaroga qo'ng'iroq qilaman va unga — Meyson — o'z xotinini qidirib ofisda janjal ko'tarayotganini aytaman... Buni hamma eshitdi va endi ular qo'rqib qolishgan.
— Nima qildim deding?!

Katalaiya (Catalaiya) POV
— Hoy, bu ish berdi-ku! Bugun u qorasini ham ko‘rsatmadi, — deb ta’kidladi u.
— U nega meni ko‘rmoqchi bo‘lganini aytdimi? — so‘radim qiziqib.
— Ha... u sen bilan to‘ying haqida gaplashmoqchi edi. Uni tinglashingga va Azielni tark etishingga ishonchi komil edi, — dedi u menga.
A?
— Bo‘lishi mumkin emas, — dedim, u esa kıkırlab kulib yubordi.
— Bilaman.
— Mayli... haydovchim tashqarida kutyapti. Men ketdim. Ertagacha, — dedim o‘rnimdan turib. Sumkam va paltomni oldim.
— Ko‘rishguncha.
Tashqariga chiqdim va menga qo‘l silkitayotgan Alfredni darrov payqadim. Mashina tomon yurar ekanman, jilmayib qo‘ydim.
— Alfred-uber xizmatini tanlaganingiz uchun rahmat, — dedi u hazillashib, orqa eshikni ochar ekan.
O‘rindiqqa o‘tirishdan oldin kıkırlab kulib qo‘ydim. U eshikni yopib, haydovchi o‘rindig‘iga o‘tdi va bizni uyga olib ketdi.
U mashinani to‘xtatgach, ikkalamiz ham tushib, ichkariga kirdik. Divanda Karter va Adam bilan o‘tirgan Azielni ko‘rib, qadamlarim sekinlashdi. Oyoq kiyimimning polga urilgan ovozidan hammasi boshini ko‘tarib qarashdi.
Azielning noutbuki o‘rtadagi stolda ochiq turardi; men kirib kelishimdan oldin ular ekranga tikilib o‘tirishgan edi.
Negadir, Aziel har doimgidek nigohini olib qochmadi. Aksincha, u xuddi meni sinchiklab o‘rganayotgandek o‘tkir nigohlarini uzmay turardi.
— Xayrli tun, azizam, — Alfredning ovozini eshitib, nigohimni unga burdim.
— Xayrli tun, — jilmaydim.
U mehmonlar uyi tomon ketdi, men esa indamay zinalar sari yurdim. Ofisda ovqatlanib olganim uchun, pastga boshqa tushmoqchi emasdim.
Xonamga kirgach, sumkamni divanga tashladim, poshnali poyabzalimni yechib, shimimning tugmasini bo‘shatdim va sochimni tartibsiz qilib yig‘ib oldim.
Vannaxonaga kirib, charchagan mushaklarimga orom beruvchi dush qabul qildim. Chiqib, o‘zimni quritdim va pijama kiyib oldim.

O‘qiyotgan kitoblarimdan birini olib, o‘zimni to‘shakka otgancha mutolaaga berildim. Bir necha sahifa o‘qiganimdan so‘ng soatga qarasam, allaqachon kechki 10:30 bo‘lib qolibdi. Kitobni tuman stolchasi ustiga qo‘yib, o‘rnimdan turdim.
Chanqagan edim.
Pastki qavatga tushish uchun zinalarning yarmiga kelganimda, yashash xonasiga ko‘z tashladim. Chiroqlar xiralashtirilgan, atrof qorong‘i edi. Divanda kimdir o‘tirganiga shubham bor edi.
Qorong‘ulikni yomon ko‘raman, hech narsani ko‘rib bo‘lmaydi...
— Kimnidir qidiryapsanmi?
Cho‘chib tushib, ovoz kelgan tomonga o‘girildim. Yuragim ko‘kragimdan chiqib ketgudek urar, zinalar tutqichini mahkam ushlab olgandim. Aziel mendan bir necha qadam narida turar va menga tushunarsiz ifoda bilan tikilib turardi.
— Y-yo‘q, — deb javob berdim.
— Nega unda galati korinyapsan? Sharpa kordingmi? — deb so‘radi u xavotirlanib.
Darrov boshimni chayqadim: — Shunchaki, pastda qorong‘i ekan.
U menga hayron bo‘lib qarab qoldi: — Ha, boya chiroqlarni o‘zim xiralashtirgan edim...
— Men qorong‘ulikni unchalik ham xush ko‘rmayman, — dedim va uning yuzidagi ifoda o‘zgarganini kuzatdim. U hech narsa demadi, shunchaki yonimdan o‘tib pastga tushdi. Bir necha soniyadan so‘ng chiroqlar yana odatdagidek yorqin yona boshladi.
Pastga tushdim va undan bir necha metr narida to‘xtadim: — Rahmat.
— Biror narsa kerakmidi? — deb so‘radi u qat’iy ohangda.
— Shunchaki suv ichmoqchi edim, — deb javob berdim va u bosh silkidi.
U katta shisha eshik oldiga borib, qo‘llarini cho‘ntagiga solgancha turib qoldi. Men esa bir stakan suv olish uchun oshxona tomon yurdim. Suvni ichar ekanman, peshtaxtaga suyandim.
Nigohim unga tushdi — u hali ham tashqariga termulib turardi. Unga yaxshilab razm solar ekanman, birinchi marta uni kostyum-shimda emas, balki kulrang sport shimi va oq futbolkada ko‘rib turganimni payqadim.
Bu oddiy kiyim uning jismoniy holatini va keng yelkalarini har doimgidan ham yaqqolroq ko‘rsatib turardi. U kutilmaganda juda oddiy va shu bilan birga... xotirjam ko‘rinardi.
Uni orqasi juda katta edi.

Stakanni yuviladigan idishlar joyiga qo‘yib, yana zinalar sari yo‘l oldim. Ko‘zimning qiri bilan uning harakatlanayotganini ko‘rdim. Men zinalarning eng yuqorisiga chiqib bo‘lganimda, pastda chiroqlar yana xiralashdi.
U meni kutganmidi?
Xonamga olib boradigan yo‘lakka burilib, eshikni ochdim. Ortga o‘girilib qaradim va uning o‘z xonasi tomon ketayotgan orqa qiyofasini ko‘rdim.
Bu bizning ilk bor xotirjam suhbatlashishimiz edi...

Katalaiya (Catalaiya) POV
Oshxona tomon burilar ekanman, nigohim ovqatlanish stolida o‘tirgan Karterga tushdi. U telefoniga tikilgancha, nimadirni shiddat bilan yozardi. Atrofga ko‘z yugurtirib Taliani qidirdim, lekin u ko‘rinmasdi.
Peshtaxtaga yaqinlashganimda, qadam tovushlarimni eshitib, Karter boshini ko‘tardi va menga qaradi.
— Xayrli tong, — u meni yengil tabassum bilan qarshiladi.
Men biroz esankirab qoldim. Uning men bilan gaplashishini, hatto jilmayishini ham kutmagan edim.
— Xayrli tong, — deb javob qaytardim men ham jilmayib.
Stolga qaradim — nonushta tayyor edi. O‘zimga kofe quyib, stolga yaqinlashdim va har doimgi joyimga, aynan Karterning qarshisiga o‘tirdim.
Unga qisqacha ko‘z tashladim va shu payt uning futbolkasidagi g‘alati logotipga ko‘zim tushdi. U tanish ko‘rinardi, lekin baribir nimadir g‘alati edi. Yelkasidagi choklarga qaradim-u, hammasini tushundim.
Uning futbolkasi teskari kiyilgan edi.
— Hm, futbolkangiz teskari, — dedim unga qarab. U yana menga qaradi, so‘ng pastga ko‘z yugurtirib, chuqur uf tortdi.
— Demak, shuning uchun soqchilar menga g‘alati qarashayotgan ekan-da, — deb xulosa qildi u. Men kıkırlab kulib yubordim.
— Rahmat, — dedi u va men bosh silkidim.
Qovurilgan nonlardan birini olib, ustiga sariyog‘ surtdim. Bir tishlagan edim, xuddi men yaxshi ko'radiganimdek qarsilladi.
— Xayrli tong!
O‘ng tomonimga o‘girildim va biz tomonga kelayotgan Talia va Alfredni ko‘rdim.
— Xayrli tong, — dedim ularga.
Talia yonimga, Alfred esa Karterning yoniga o‘tirdi.
— Aziel hozir keladi, — dedi Talia bizga. U hamma uchun nonushta suza boshladi, Karter esa bor e’tiborini ovqatga qaratish uchun telefonini chetga qo‘ydi.
— Mana, — dedi Talia likopchamga qovurilgan tuxum (scrambled eggs) solar ekan.
— Rahmat.
— Tongingiz xayrli bo'lsin.

Rocco Alvaro Accardi

2026-02-10T14:06:56.938Z

Rocco Alvaro Accardi

4-qism

Fanfic arxiv💋:
ROKKO
ALVARO
AKKARDI
POV (Qahramon nigohi bilan)
50
6 hafta o‘tgach
— "Men tushunmayapman."
Birov yuzimga qarata o‘q uzsa ham mayli edi.
Javob berishdan oldin chuqur nafas olishimga to‘g‘ri keldi.
— "Nimani tushunmayapsan?"
Egizaklar bilan... muloyim bo‘lish Kostaning buyrug‘i edi. Go‘yo men buni qanday qilishni bilgandek.
Men hech kim bilan muloyim emasman. Agar biror narsa kerak bo‘lmasa, albatta.
— "Nega u senga xiyonat qildi? Buning ortidan u hech narsaga erishmadi-ku," — Jovanni "fucking" milkshakini (sutli kokteylini) sanchillatib icharkan, qoshlarini chimirdi.
Shunchaki shu ovozning o‘ziyoq uni shapaloq bilan urish istagini uyg‘otardi.
— "Erishdi," — Aydan shokoladli donutini ehtiyotkorlik bilan ushlab, oldinga egildi. — "Hammasi nufuzga bog‘liq, to‘g‘rimi, bro?"
— "Nega hammani 'bro' (aka/uka) deb chaqiraverasan?" — Ovozimdagi zarda uni zarracha ham to‘xtata olmadi.
— "Men faqat o‘z birodarlarimni 'bro' deyman, sen esa mening birodarimsan," — deb tushuntirdi Aydan. U bitta gapning ichida uch marta ishlatgan bu so‘zni qanchalik yomon ko‘rishimdan mutlaqo bexabar edi.
— "Xo‘p," — xo‘rsinib qo‘ydim. — "Ha, haqlisan. Hammasi nufuzga bog‘liq."
Xususiy samolyotdagi o‘rindig‘imga suyanib, viskimdan ho‘plab o‘zimni bo‘sh qo‘ydim.
Milli uchinchi farzandini dunyoga keltirayotgan bir paytda, biz bir necha kundan beri Nyu-Yorkda edik, Kosta uchun chala qolgan ishlarni bitirayotgandik.
Chezare Akkardi.
U rejalashtirilganidan biroz vaqtliroq dunyoga keldi.
Kosta Palermoda qoldi, chunki Milli biz ketishimizdan sal avval kasalxonaga borib, bu yolg‘on xabar bo‘lib chiqqandi. Nazarimda, u buni e’tibor uchun qilgandi, lekin o‘zining aytishicha, dush qabul qilayotganda haqiqatan ham suvi kelib ketgan deb o‘ylagan ekan.
Bu nima degani ekanligini tushunsam, o‘lay agar.

Bu degani, Kosta ortda qolishi kerak edi. Yaxshiyamki shunday qildi, chunki oradan ikki kun o‘tib Milli haqiqatan ham tug‘ruqni boshladi — qiziq tomoni, u aynan dush qabul qilayotgan paytda edi.
Biroq, men egizaklar bilan qolib ketdim. Hatto 25 yoshda ham ular meni shunchalik g‘ijillatishardiki, Empire State Building binosidan sakrab yuborgim kelardi. Ular butun safar davomida goh jiddiy ish haqida gapirishar, goh shirinlik yeb boshi aylangan yosh boladek tutishardi.
Endi esa, uyga parvozning oltinchi soatida, ular men Nyu-Yorkda yopgan bitimni tahlil qilishardi.
— "Ko‘rdingmi?" — Aydan barmoqlaridagi shokoladni yalarkan, mening g‘azabimga parvo qilmay tirjaydi. — "Senga aytgandim-ku, Jio. Hammasi obro‘da. U yigit Rokkoga pand berib, o‘zining jamoasi oldida katta ko‘rinmoqchi bo‘lgan."
Jovanni yana bir marta — baland va ho‘l ovozda, xuddi vakuumdek sanchillatib ichdi. Men stakanimni shunchalik qattiq siqdimki, barmoq bo‘g‘inlarim oqarib ketdi.
— "Lekin u hozir o‘lik-ku." — Jio bir marta sanchillatib qo‘yib, qoshlarini chimirdi. — "Undan nima foyda?"
— "Foydasi shundaki..." — men gapni bo‘lib, oldinga egildim, — "...u g‘alaba qozonaman deb o‘yladi. Bu qisqa muddatli kuch ko‘rsatish edi. U menga o‘zini ko‘rsatib, yigitlarida taassurot qoldirib, balki martaba zinapoyasidan ko‘tarilmoqchi bo‘lgandir. U o‘zining omborxonasida tomog‘ini so‘yib ketishimni xayoliga ham keltirmagan." Men kursiga suyanib, istehzo bilan jilmaydim.
— "Nufuzdan faqat tirik bo‘lsangizgina foydalanish mumkin."
Aydan tizzasiga ponchik uvoqlari to‘kilib ketayotganiga qaramay, bosh silkidi. — "Vaxshiyona, bro. Menga yoqdi."
— "Meni... 'bro'... deb... chaqirishni... bas qil. Sizlar mening akam ham, ukam ham emassizlar. Sizlar amakivachchalarimsiz. Agar mening samolyotimga mana shu narsalaringni to‘ksang, seni parvoz paytida tashqariga uloqtiraman." Men Aydanga ponchik uvoqlarini artishi uchun salfetka otdim.
Jovanni kulib, milkshakini stolga qo‘ydi. — "Sening samolyoting? Men buni Kostaning o‘yinchog‘i deb o‘ylagandim."
— "Bu meniki. Men buni u bilan poker o‘ynab yutib olganman, buni senga aytishim shart bo‘lmasa kerak," — deb javob qaytardim va unga tikildim. — "Uch kundan beri bitta miyani ikki kishi ishlatyapsizlar — Kosta sizlarga qanday chidaydi?"
— "Chidamaydi," — Aydan tirjaydi. — "Shuning uchun ham bizga enagalik qilish uchun bu yerda sen o‘tiribsan."
Men piching qilib qo‘ydim, lekin u haq edi.
Kosta bizni Nyu-Yorkka yukni — qurollar, naqd pul, xullas odatdagi narsalarni hal qilish uchun yuborgandi. Egizaklar menga yordamchi kuch (muskul) sifatida berilgandi. Ular juda sodiq, lekin miyalari ba’zan o‘tkir, ba’zan esa mutlaqo g‘alvir bo‘lib qolardi.
Safarning yarmini ularga diqqatni jamlashni aytib baqirish bilan, qolgan yarmini esa ularning ortidan tozalab yurish bilan o‘tkazdim

Shunday bo‘lsa-da, biz ularni yaxshi tarbiyalayotgan edik. Kerakli paytda ular o‘z vazifalarini a’lo darajada uddalashdi — Jioning merganligi va Aydanning kirishimliligi irlandiyaliklar bilan bo‘lgan tarang uchrashuvni yumshatishga yordam berdi.
Qanchalik g‘ashga tegishmasin, ular baribir Akkadilar edi.
— "Xo‘sh, quloq solinglar," — dedim men oltinga teng maslahatlarimni berishga shaylanib, oldinga egilarkanman. — "Nega uni tirik qoldirmaganimni bilmoqchimisizlar? Gap faqat xiyonatda emas. Gap — saboqda. Agar bitta odamga sizni laqqatishga qo‘yib bersangiz, qolganlar ham navbatga turishadi. Sotqinlar bilan muzokara o‘tkazilmaydi — ularning qornini yorasiz va dunyoga nima bo‘lishini ko‘rsatib qo‘yasiz. Kuch-qudratni mana shunday ushlab turishadi, shunchaki nufuz bilan emas."
Jovanni milkshakini ham unutib, boshini qiyshaytirdi. — "Demak, bu bir turdagi teatr?"
— "Aynan shunday," — dedim men viskimni oxirigacha ichib. — "Har bir harakat — bu sahna. Siz ikkingiz — shovqin-suronli va tartibsizsiz, lekin sizda bu ish uchun poydevor bor. Yeguliklar bilan vaqt o‘tkazishni bas qilib, uch qadam oldinni o‘ylashni o‘rganinglar. Kostaning yangi chaqalog‘i bor, uning chalg‘ishi tabiiy. Biz uning o‘rnini bildirmasligimiz kerak, bu esa sizlar uchun nimaga qodir ekanligingizni isbotlashga imkoniyat degani."
Aydanning yuzidagi tirjayish yo‘qolib, o‘rnini kamdan-kam ko‘rinadigan jiddiylik egalladi. — "Sen bizni yuqoriga ko‘tarilyapmiz demoqchimisan?"
— "Shunday bo‘lishi kerak deyapman," — dedim men ularning ko‘ziga tik qarab. — "Aks holda, keyingi safar xatoga yo‘l qo‘ysangiz, sizlarni ariqda qonga belangan holda qoldirib ketaman. Capisce? (Tushunarlimi?)"
— "Sì (Ha)," — deb to‘ng‘illadi Jovanni sekingina bosh silkib. Aydan ham unga qo‘shildi va qo‘llarini salfetka bilan artib tozaladi.
Ular buni tushunib yetishadi. Yoki yo‘q. Nima bo‘lganda ham, bugun kechasi uchun o‘qituvchilik qilishdan charchagandim.
Biz tungi soat birdan oshganda qo‘ndik. Egizaklar sumkalarini olishdi — Jioniki Amerika shirinliklari bilan, Aydanniki esa Xudo bilsin nimalar bilan to‘la edi.
So‘ng men ularni kutib turgan yo‘ltanlamas mashina (SUV) sari boshladim.
Xususiy samolyotda uchishning zavqi ham shunda. Bojxona yo‘q, ortiqcha gap-so‘z yo‘q — shunchaki uyga qaytasan.
Miyamda hali ham Nyu-Yorkdagi ishlar g‘ujon urardi — bitimlar, qon, egizaklarning shovqini, lekin Chezarening dunyoga kelishi bu taranglikni biroz yumshatdi. Yangi Akkardi. Bu hatto men kabi bag‘ritosh odam uchun ham nimadir anglatardi.
Tunning bu vaqtida villa tashqaridan tinch ko‘rinardi. Lekin ichkaridagi manzara butunlay boshqacha edi.
Yo‘lakda o‘yinchoqlar sochilib yotar, biz ichkariga qadam qo‘yganimizda burchakda turgan Lula (mushuk ismi) pishillab qo‘ydi

Egizaklar sumkalarini eshik tagiga tashlab, Aydan baqirganida, u yana bir marta pishillab qo‘ydi.
— "Biz qaytdik!" — U xuddi shu mahalda kimdir buni kutayotgandek yoki umuman kimgadir qizig‘i bordek baqirdi. Lekin ular har doim kelganlarini e’lon qilishni o‘zlariga burch deb bilishardi.
Men ularni turtib o‘tib, to‘g‘ri Kostaning xonasi tomon yo‘l oldim.
Eshikni sekingina chertdim va Kosta ovoz berishi bilan ichkariga kirdim. Kech bo‘lishiga qaramay, ularning ikkalasini ham uyg‘oq ko‘rib hayron qolmadim.
Xona krovat yonidagi chiroqdan tushayotgan xira nur bilan yoritilgan edi. Milli yostiqlarga suyanib o‘tirar, qo‘lida esa Chezareni mahkam bag‘riga bosib olgandi.
Kosta uning yonida, krovat chetida o‘tirib, go‘yo dunyodagi eng qiziqarli narsani ko‘rayotgandek, bolalar shishasini (soska) o‘ynab o‘tirardi.
Millining yuz ifodasidan u Kostaga nimadir haqida ma’ruza o‘qiyotganini sezish qiyin emasdi.
— "Qaranglar, kim kelibdi," — Milli charchoqdan bo‘g‘ilgan yunoncha aksenti bilan jilmaydi. — "Shuni bilib qo‘y, agar u ulg‘ayib senga o‘xshab qolsa, uni birovga berib yuboraman."
— "Endigina keldim, sen esa allaqachon boshlading."
Men eshik ramkasiga suyanib, kulib qo‘ydim.
— "Biror narsaga xalaqit bermadimmi?"
— "Yo‘q," — Milli bosh chayqadi va bir soniya ko‘zlari akamga qadaldi. — "Men shunchaki Kostaga yangi tug‘ilgan chaqaloqqa sigir suti berish mumkin emasligini eslatayotgan edim."
— "Esizdan chiqibdi. Amaliya bunchalik kichkinaligiga ham uch yil bo‘ldi-da," — deb g‘udurandi u, qo‘lidagi shishani ushlab. — "Sen uni emmayapti yoki aralashmani ichmayapti deganingga, balki buni xohlar deb o‘ylagandim."
Akamni himoya qilish uchun aytishim mumkinki, hatto men ham chaqaloqlarga sigir suti mumkin emasligini bilmasdim. Shuning uchun, bu safar uni masxara qilish imkoniyatidan foydalanmadim.
Buning o‘rniga, akalik burchimni bajarib, uni xotinining g‘azabidan qutqarib qoldim.
— "O‘zingizni qanday his qilyapsizlar?"
— "Yaxshi," — Milli xo‘rsinib, chaqaloqning boshini siladi. Uning boshida juda oz miqdorda jigarrang sochlari bor edi. — "U bizni tuni bilan uyg‘oq tutyapti, Amaliya va Sandro esa kun bo‘yi tinchlik berishmayapti."
— "Yaxshiyamki bularning hammasida men yo‘q ekanman," — deb kulib qo‘ydim. Biroq, ularning ikkalasi ham menga o‘qrayib qaraganida, darhol kulgini yo‘tal bilan yashirdim.

— "Xo‘sh, Nyu-York qanday o‘tdi, idiota (ahmoq)?" — Millining ovozidagi zarda meni jilmayishga majbur qildi.
O‘sha-o‘sha yunon malikasi.
— "Yaxshi. Bir ozgina ko‘ngilsizliklar bo‘ldi, lekin uddaladik."
— "Ko‘ngilsizliklar?" — Kosta qoshlarini chimirdi. Qo‘lida bolalar shishasini ushlab turgan bo‘lsa-da, ichidagi mafioz qiyofasi tashqariga chiqishga intilayotganini sezish qiyin emasdi.
— "Shunchaki bir-ikki kishini "tinchitish" kerak edi. Xavotirga o‘rin yo‘q. Ha, aytgancha, egizaklar ponchik olamiz deb deyarli hammamizni o‘ldirib qo‘yishiga sal qoldi."
— "Ular uchun birinchi navbatda nima muhimligi ko‘rinib turibdi," — deb piching qildi Kosta yuqoriga qarab. — "Chezare hozirning o‘zidayoq ulardan ko‘ra kuchliroq. Tong sahardan beri baqiryapti."
Men yaqinroq borib, jajji chaqaloqqa tikildim. Chezare ko‘zlarini pirpiratib menga qaradi — uning ko‘zlari xuddi meniki kabi to‘q yashil edi, mitti mushtchalarini esa havoda siljitardi.
Bu ko‘zlar Akkardi oilasiga xos.
— "O‘pkasi baquvvat ekan," — dedim barmog‘im bilan uning yuzini silab. — "Haqiqiy jangchi bo‘lasan, shundaymi, piccolo (mittivoy)?"
— "Yoki akasi kabi politsiyachi bo‘ladi," — dedi Milli hazillashib. U bolaning bujmaygan yuzini ko‘rishim uchun uni biroz surib qo‘ydi. — "Salom de, Chezare."
Men istehzo bilan jilmayib, Kostaga indamaygina ma’noli qarash qildim.
— "Ovozingni o‘chir," — dedi Kosta o‘rnidan turayotib meni tirsagi bilan turtib. — "Sandro ulg‘aygach politsiyachi bo‘lish fikridan qaytadi. Nyu-Yorkda hamma ishni bitirdingmi?"
— "Sì (Ha). Senga aytdim-ku, hammasi nazorat ostida," — deb javob berdim, ko‘zlarimni hali ham oilamizning yangi a’zosidan uzmay. — "Irlandiyaliklar pulni to‘lashdi, yuk yo‘lda. Egizaklar o‘lmadi, demak, bu bizning g‘alabamiz."
— "Bunga ishonching komilmi?" — deb g‘uldiradi Kosta. Men bunga javoban jilmaydim, xotini esa unga o‘qrayib qaradi.
— "Aydanga yomon munosabatda bo‘lma. U juda shirin bola."
— "Demak, Jio o‘lsa mayli ekan-da?" — Men bir qoshimni ko‘tarib unga qaradim.
— "Yo‘q. Bu Aydanni xafa qiladi."
Hammasi Aydan haqida. Milli Jiovannining hayot tarzini yoqtirmasdi. Lekin, ehtimol, bunga men aybdordirman. Millining aytishicha, Jio o‘zining "pleyboylik odatlari" bilan menga tortgan edi.
Chezare g‘o‘ldirab qo‘ydi va men yuragimda g‘alati bir tuyg‘uni — oila, qon-qardoshlik, ya’ni meni hech qachon sotmaydigan yagona narsaning kuchini his qildim.

Endi navbatdagi avlodda yana bir vakil paydo bo‘ldi. Nima bo‘lishidan qat’i nazar, ularga sadoqat qanday bo‘lishini o‘rgatish — oila nima ekanligini tushuntirish bizning mas’uliyatimiz edi.
Bu sokinlikni Aydanning pastdan eshitilgan ovozi buzib yubordi: "Kosta, Rokko! Zio (amakim/tog‘am) sizlarni chaqiryapti. Kabinetga, hoziroq!"
Kosta uzr so‘rab shishani Milliga uzatdi va g‘uldirab qo‘ydi. Men Milli bilan xayrlashib, uning ortidan chiqdim.
— "Hali kelganingga besh daqiqa ham bo‘lmadi," — dedi Kosta ovozida zarda bilan. — "Ertalabgacha kutib tursa bo‘lmasmidi?"
— "Uning bu mahalda hali uyg‘oq ekanligidan hayronman," — dedim telefonimdagi vaqtga qarab. — "Tungi soat ikki."
Yo‘lakda faqat bizning qadam tovushlarimiz va oshxonadan Aydanning "Barbie Girl" qo‘shig‘ini xirgoyi qilayotgani eshitilardi.
Men buni e’tiborsiz qoldirdim. Agar bunga reaksiya bildirsam, uni o‘ldirishimga to‘g‘ri kelardi.
Kosta kabinet eshigini taqillatmasdan ochdi. Kech bo‘lishiga qaramay, otamiz odatdagidek o‘z joyida edi — stol ortida, bir qo‘lida "Kampari" qadahi, oldida ochiq papka, kuldon ichida esa yarmi yongan sigara tutab yotardi.
Tristano allaqachon o‘sha yerda edi, u kiyim javoni yonida qo‘lida ichimlik bilan turar, ko‘ylagining yenglari shimarib olinganidan ancha vaqtdan beri shu yerda ekanligi ko‘rinib turardi.
Biz kirganimizda u bir qarab qo‘ydi. — "Ancha kutib qoldik."
— "Faqat bir necha kunga ketgan edim," — dedim xona bo‘ylab o‘tib va uni bir qo‘llab qisqa quchoqlab qo‘ydim. — "Meni sog‘indingmi?"
— "Xuddi toshma toshgandek sog‘indim," — u menga qadax uzatdi va o‘zining qadaxini menikiniga urishtirdi. — "Ahvoling dabdala ko‘rinadi."
— "Siz ham egizaklar bilan uch kun vaqt o‘tkazib ko‘ring-chi, keyin ahvolingiz qanaqa bo‘lar ekan."
— "Rahmat, kerak emas."
Edoardo tomog‘ini qirib qo‘ydi. — "Bir-biringizni silab-siypashni tugatdingizmi?"
— "Hasadingiz kelmasin," — men istehzo bilan jilmayib, charm kursini o‘zimga tortdim va unga o‘tirdim. — "Siz ham quchoqlashmoqchimisiz?"
— "Men quyosh chiqquniga qadar mana bu omborxona mashmashasini hal bo‘lishini xohlayman."
— "Qanchalar ta’sirli," — deb g‘uldiradi Kosta, allaqachon kursisiga o‘tirib bo‘lgancha. — "Siz shunchaki qariganingizda ko‘nglingiz bo‘shashib borayotganini yashirmoqchisiz. Tan olavering."

Edoardo unga e’tibor bermay, nigohini barchamizga qaratdi. — "Nyu-York ishlari bitdimi?"
— "Sì (Ha)," — Kosta bosh silkidi. — "Rokko hal qildi. Egizaklar omon qolishdi. Zo‘rg‘a."
— "Zo‘rg‘a deganing ham ko‘p," — deb g‘uldiradim men.
— "Xudoga shukr," — Papà (otam) xo‘rsinib, papkani ochdi. — "Yaxshi, demak Trapani masalasi yopildi. Irlandiyaliklar hozircha Nyu-Yorkda tinchgina o‘tirishibdi. Navbatdagisi — Shakkadagi omborxona."
— "Agrigentodagi bitta omborxonani ham deyarli bitirib qo‘ydik," — dedim men. — "Alessiya bu bilan shug‘ullanyapti. Men yo‘qligimda u yana ikkita ob'ektni ishga tushirib ulguribdi."
Edoardo boshini ko‘tarmadi. — "Uni to‘xtatib qo‘ymanglar. Bizga to‘liq o‘n ikkita ob'ekt tayyor bo‘lishi kerak. Chexlar bahorgacha harakatni boshlamoqchi. Hech qanday xatoga yo‘l qo‘yilmasin."
— "Xato bo‘lmaydi," — deb javob berdim xotirjam ovozda. — "U — xazina (gold). Ertaga unga qo‘ng‘iroq qilib, keyingisini kelishib olaman."
Kosta menga bir qarab qo‘ydi — bu qarash ham ma’qullash, ham ogohlantirish edi, lekin u indamadi. Hozircha.
— "Hech qanday kechikish bo‘lmaydi," — deya qo‘shib qo‘ydi Kosta. — "Biz jadvaldan oldinda ketyapmiz."
— "Yana biror gap bormi?" — deb so‘radim otamdan.
U bir soniya xaritani o‘rgandi, so‘ng papkani yopdi. — "Yo‘q. Shunchaki ishni rasvo qilmanglar. Siz ahmoqlarning ortingizdan tozalab yurish uchun men juda qarib qoldim."
— "Tushunarli. Sizni faxrlantira olganimizdan xursandmiz."
— "Faxrlantira olganingiz yo‘q," — deb u yolg‘on gapirdi. U aniq yolg‘on gapirayotgan edi.
— "Barbir xursandman," — deb g‘uldiradim, Kosta kursisidan turayotganida.
Edoardo mamnun holda bosh silkidi va ketishimizga ruxsat berdi. — "Boring, uxlanglar. Ertaga ertalab ba’zi shartnomalarni ko‘rib chiqishimiz uchun vaqtli turishingiz kerak."
— "Biz ham sizni yaxshi ko‘ramiz, Papà," — deb piching qildim va tashqariga chiqayotganimizda uning g‘azablangan yuz ifodasiga qarab istehzo bilan jilmaydim.
Biz xonadan Tristano bilan birga chiqdik. Atrofdagilar eshitmaydigan joyga yetganimizda, Kosta yelkamga qoqib, jilmaydi. — "U xazina ekan-da, a?"
— "Boshlama," — deb xo‘rsinib, ichimlik ichish uchun ularning ortidan Kostaning kabinetiga kirdim. U turli ichimliklar turgan joyga borib, barchamizga "Kampari" quyib berdi.
— "Yaxshi, faqat bitta savol," — gap boshladi Tristano. — "Uni taniganingga bir necha yil bo‘ldi, shundaymi? Uni o‘zingga og‘dirishga (rom etishga) harakat qilib ko‘rdingmi?"
— "U bilan har safar gaplashganimda shunday qilaman," — deb iljaydim Kostadan qadahni olarkanman. — "U juda o‘jar."

— "U shunchaki professional," — Tristan gapimni tuzatdi. — "Bu borada sendan ko‘ra ko‘proq narsani biladi."
— "Nega doim professional ayollar eng jozibador bo‘ladi?" — deb g‘udurladim kursining chetiga o‘tirarkanman.
— "Chunki ular sen kabi gaplarni aytadigan erkaklarga vaqt sarflashmaydi," — deb javob berdi Kosta. — "Sening baxtsizliging shundaki, u sening uzoq muddatli munosabatlar odami emasligingni tushunadigan darajada aqlli."
— "Menga uzoq muddatli munosabat kerak emas. Shunchaki yaqinlik bo‘lsa yetarli. Undan keyin ham birga ishlashda davom etaveramiz."
Tristano qoshini ko‘tardi. — "Yaqinlikdan keyin ayol kishi bilan birga ishlab ko‘rmagan erkakning gapini aytyapsan."
— "Ishlaganman," — qoshimni chimirdim.
— "Lekin muvaffaqiyatli emas," — deb gapimni bo‘ldi u.
Men unga o‘qrayib qaradim. — "Buning iloji bor. Shunchaki bir-birimizga jilmayamiz va yo‘limizda davom etamiz."
— "Agar u yana xohlab qolsa-chi?" — Kosta qadahi ortiga jilmayishini yashirib so‘radi.
— "Aynan. Men bunga har doim tayyorman."
— "Idiota (ahmoq)," — deb to‘ng‘illadi Tristano.
— "Haqiqatan ham ahmoqsan," — Kosta sekingina kulib, bosh chayqadi. — "Garchi men bunga izoh berolmasam ham. Men Sabrina Vitelli bilan yillar davomida birga bo‘lganman."
— "Doktor ayolmi?" — so‘radi Tristano. — "U Jioni serblar otib ketganida davolagan edi, shundaymi?"
— "Sì (Ha)." Serblar bilan bo‘lgan urushni eslash Kostaning yuziga hamisha qorong‘u kayfiyat olib kelardi. Oradan shuncha yil o‘tsa ham, u Aso Petrovichni yomon ko‘rardi.
— "O‘sha doktor bilan oxirgi marta ko‘rishishimiz edi," — deb o‘ylandim. Buning sababini aniq bilsam-da, baribir uning og‘zidan eshitgim keldi.
— "Milliga u yoqmagan edi," — Kosta ichimligidan ho‘plab, yelka qisdi.
— "Ha, to‘g‘ri. Bu sening xotiningning chizig‘idan chiqolmaydigan bo‘lib qolgan paytlaring edi," — deb tirjaydim.
— "Sening yoshing esa 30 da va hayotingdagi eng uzoq davom etgan munosabating bor-yo‘g‘i bir haftaga cho‘zilgan," — dedi u Tristanoning kulgisi ostida jiddiy ohangda.
— "Xo‘sh, nima demoqchisan?" — Uning nima demoqchiligini bilardim. U menga ham o‘ziga o‘xshab, umrimning oxirigacha bitta jinnivoy ayolga bog‘lanib qolish vaqti kelganiga ishora qilmoqchi edi.
Bu esa hech qachon sodir bo‘lmaydi.

— "Shunchaki... uni hurkitib yuborma," — u o‘zining "Kampari"sini tugatib xo‘rsindi. — "Bu omborxonalar masalasini hal qilishimiz uchun u bizga kerak."
— "Xotirjam bo‘l, fratello (aka). Haddan tashqari ko‘p qayg‘urasan," — deb iljaydim. — "Men uni hech qachon hurkitmayman. Oxiri uning ko‘nglini ovlaganimda, u yana va yana qaytib kelaveradi."
— "Idiota," — Kosta bosh chayqadi, lekin baribir beixtiyor kulib yubordi.
— "Hozircha shunday deydi," — deb to‘ng‘illadi Tristano. — "Ko‘ramiz, u (Alessiya) bir marta boplab tepganidan keyin ham shunday gapira olarmikan."
Men javob berishga ulgurmasimdan eshik g‘ichirlab ochildi. Ayvi xuddi shu yerda bir umr yashagandek — texnik jihatdan shunday edi ham — ichkariga kirdi.
Ayvi va Tristano turmush qurishganidan keyin, ya’ni Sandro tug‘ilganidan so‘ng, u biz bilan yashash uchun ko‘chib kelgan edi.
U o‘zi bilan birga qoplarda shakar kukuni va so‘ralmagan fikr-mulohazalarni olib keldi.
— "Siz uchovingizni hali ham uyg‘oq deb o‘ylamagandim," — dedi u ko‘zlari avval Kostaga, keyin menga tushib, oxiri Tristanoda to‘xtarkan.
— "Biz ichimlik ichyapmiz," — dedi Tristano oddiygina qilib, qadahini ko‘rsatib.
U yaqin keldi-da, so‘ramasdan qadahni uning qo‘lidan olib, bir ho‘pladi va qaytarib berdi. — "Ta’mi kuygan shakarga o‘xshaydi."
— "Bu — Kampari," — deb g‘udurladim.
— "Baribir kuygan shakar."
U xato qilayotgan edi, lekin buni shunday ishonch bilan aytdiki, go‘yo u haqdek edi — afsuski, bu Tristanoning nazarida u hamisha haq degani edi.
Ayvi boylik ichida ulg‘aymagan — buni uning kiygan xudisi (hoodie), pardozsiz yuzi va go‘yo parvarish qilishga vaqti bo‘lmagandek tugilgan sochlaridan bilish mumkin edi. Lekin unga hech qanday bezakning keragi yo‘q edi. U Tristanoning yonida xuddi u uchun yaratilgandek turardi. Hech kimda taassurot qoldirishga urinmas, faqat unga intilardi.
U bizga e’tibor bermay, Tristanoning kursisi chetiga o‘tirdi. — "Senga yoqadigan pista qo‘shilgan tortdan pishirdim. Oshxonada, peshtaxta ustida turibdi. Egizaklar topib olmasidan oldin biroz yeb ol."
— "Nega tungi soat ikkida pishiriq pishiryapsan?" — U qoshini chimirdi. — "Va nega mening tortimni berkitib qo‘ymading?"
— "Xotirjam bo‘l, u yerda hammasiga yetadi. Bilasan-ku, pishiriq pishirish men uchun dam olishning bir yo‘li," — dedi u, go‘yo buni unga million marta aytgandek. U uxlashdan oldin nimadir pishirishni yoqtirardi.
Ayvi biroz... g‘alati edi. Lekin xavfli ma’noda emas. Unlarini yorliqli idishlarda saqlaydigan va qancha kofein iste’mol qilishingga qarab senga baho beradigan toifadan edi. Biroq buni ovoz chiqarib aytsam, boshim baloga qoladi.

Tristano uni Shveytsariyadagi uchrashuvga borganida, bitta qandolatxonadan topib olgan edi. Shaxsan menimcha, u Ayvini o‘sha yerda qoldirib kelaverishi kerak edi.
Lekin buni ovoz chiqarib aytsam, boshim baloga qoladi.
U Ayvini sevib qoldi va buni hammadan yashirishga urindi, chunki u — masalan, Milli kabi mafiya malikasi emas, shunchaki bir qandolatchi qiz edi.
Lekin u ham o‘sha qandolatchi kabi g‘ashni keltiradigan darajada o‘jar, shuning uchun nega kimdir bunaqalarga uylanishni xohlashini tushunmayman.
— "Men uxlashga ketdim," — deb e’lon qildi Ayvi, xuddi kimdir undan so‘ragandek.
— "Xo‘p," — Tristano jilmayib, unga xuddi butun dunyosi shu ayol va uning shakarli pechenyelari atrofida aylanayotgandek tikildi.
U o‘rnidan turdi-da, egilib uning yuzidan o‘pib qo‘ydi. — "Juda kechgacha o‘tirib qolma. Charchasang, asabga tegadigan bo‘lib qolasan."
— "Ehtimol shunaqadirman," — u tasdiqlab bosh silkidi. — "Lekin sen baribir meni sevasan."
Ayvi Kostaga qarab bosh silkib qo‘ydi.
Keyin uning nigohi menga tushdi va yuz ifodasi birdan sovuqlashdi. — "O‘lmay qaytganingdan xursandman."
Bu u men haqimda aytgan eng shirin gap edi. Men ta’sirlandim. Deyarli.
— "Men ham," — deb bosh silkidim va qadaximni unga qaratib ko‘tarib qo‘ydim.
Keyin u chiqib ketdi va ortidan eshik yopildi.
Kosta ichimligidan ho‘plab, ko‘zlari meniki bilan to‘qnashdi. — "U hali ham seni yomon ko‘radimi?"
— "Ehtimol," — deb xo‘rsindim. Ayvini xursand qilish mening tashvishlarim ichida eng oxirgi o‘rinda turardi.
— "U uni yomon ko‘rmaydi," — deb to‘ng‘illadi Tristano, yengini to‘g‘irlarkan.
— "Uning shunchaki sezgisi yaxshi rivojlangan," — deya qo‘shib qo‘ydi Kosta.
Men kursiga suyanib, oyoqlarimni cho‘zdim. — "U senda nima ko‘rganiga hali ham tushunmayman."
Tristano hatto boshini ko‘tarmadi. — "Unga kamgaplar yoqadi."
Kosta bilan bir-birimizga qarab qo‘ydik.
— "Afsus, u kamgap odamga turmushga chiqmabdi-da," — dedim men.

Tristano yelka qisdi. — "Vaqtga qo‘yib ber. Kun kelib seni ham injiqliklaringga chidaydigan birortasini topib olarsan."
U ichimligidan ho‘plab, qo‘shib qo‘ydi: — "Balki."
Men piching qilib, qadahimni ko‘tardim. — "Yoki boy bo‘lib, yolg‘izlikda va tinchlikda o‘lib ketarman. Har qanday holatda ham — men yutaman."
ALESSIYA
RUSSO
POV (Qahramon nigohi bilan)
Mehmonxona derazasidan Milanning tungi manzarasi yomg‘ir ortida xiralashgancha porlab turardi. Men bularning barchasini krovatda yotgancha ko‘rib turardim — osmono‘par binolar, cheksiz tirbandlik va hech qachon uxlamaydigan chiroqlar. Xuddi men kabi.
Rokko bilan Trapanidagi o‘sha chang bosgan ob'ektda omborxonalar loyihasini boshlaganimizga olti hafta bo‘ldi.
Va o‘sha kelishuvni tuzganimizga ham olti hafta to‘ldi: 200 ming komissiya haqi va men u bilan uchrashuvga chiqishim kerak edi.
Uning omborxonalari bo‘yicha bitimlarni yopish uchun jon-jahdim bilan ishlayotgan edim. Rokko menga ma’lumotlarni xabar orqali yuborar, men esa imkon qadar tezroq sotuvchi bilan bog‘lanib, taklif kiritardim.
U aytganidek, omborxonalar butun Sitsiliya bo‘ylab va bir nechtasi Italiyada joylashgan edi.
Hozirda men Milandagi mehmonxona xonasida, ulkan krovatda g‘ujanak bo‘lib yotardim. Uch soat oldin qo‘ngan bo‘lsam-da, yonimda mushugim Fluf (Floof) pishillab yotgan bir paytda, men allaqachon noutbukimda ishlayotgan edim.
Xona besh yulduzli hashamatdan darak berardi.
Milanga har safar kelganimda kompaniyam barcha xarajatlarni qoplardi va men bundan unumli foydalanishdan uyalmasdim.
Nima bo‘lganda ham, bunga loyiq edim — bir tomondan Rokkoning ko‘payib borayotgan omborxonalar ro‘yxatini eplar, ikkinchi tomondan Milanning elita tabaqasini haddan tashqari qimmat penthaus va villalarni sotib olishga ko‘ndirardim.
Charchoq bilan esnab, hashamatli xonaga nazar tashladim.
Sayohat qilishni yaxshi ko‘raman, meni noto‘g‘ri tushunmang. Lekin ish yuzasidan yoki yolg‘iz sayohat qilganingizda, bu unchalik ham zavqli emas.
Milandan zavq olish o‘rniga, soat kechki 8:30 da yarim uyquda Rokkoning omborxonalaridan birining shartnomalarini ko‘rib chiqayotgan edim.
— "Fluf, sevgilim," — deb pichirladim oq yungi choyshablarga qo‘shilib ketgan mushugimning quloqlari ortini qashlab. — "Hamma narsani tashlab, qochib ketsakmikan-a?"

U xuddi hozirgina uning besh yulduzli hayot tarzini bekor qilmoqchi bo‘lgandek miyovlab yubordi. Ko‘zlari katta-katta bo‘lib, go‘yo "endi ipak choyshablar pulini kim to‘laydi?" degandek qarab turardi.
— "Yaxshi, taslim bo‘ldim. Ishdan ketmoqchi emasman, lekin charchadim," — deb xo‘rsindim va bir necha soniyaga ko‘zlarimni yumdim.
Biroq Fluf yana miyovlab, meni ko‘zlarimni ochishga majbur qildi. Go‘yo u menga "ishingni davom ettir" deyayotgandek edi.
Marshmello Russoning muammosi shundaki, u men unga taqdim etgan dabdabali hayotga haddan tashqari o‘rganib qolgan edi.
Uni asrab olganimdan beri u men bilan hamma joyga birga boradi — Palermodan Milangacha, hatto Londonga ham birga bordik, lekin u safar dahshatli tushga aylangan edi.
Mehmonxona xonaga xizmat ko‘rsatish orqali mushuk uchun ovqat keltirishni rad etdi, men esa odatda u uchun shunday buyurtma berardim. U esa ingliz brendidagi konserva ovqatlarini eyishdan bosh tortdi. Nega bundayligini tushuntirib berolmayman. Farqi nimada ekanligini ham bilmayman. Lekin Fluf inglizcha mushuk ovqatiga "yo‘q" deb aytdi.
Bugun kechasi u krovatni "egallab" oldi va men u bilan bahslashmadim. Agar bahslashishga urinsam, u meni krovatdan tepib tushirsa kerak.
Uning dunyosida u xo‘jayin, men esa uning uy hayvoni edim. Buni aniq his qilardim.
Tungi stolchada turgan telefonim titrab, xayollarimni bo‘lib yubordi. Ekranida Rokkoning ismi chaqnadi va bu meni jilmayishga majbur qildi. Karnayni (speaker) yoqib, yostiqlarga suyandim.
— "Xo‘sh, mening sevimli 'pul sigirim' (daromad manbai) ekan-da. Yana bitta omborxona so‘rab yalinish uchun qo‘ng‘iroq qilyapsanmi?"
Uning past va iliq ovozli kulgisi eshitildi. Bunday ovoz hamisha etimni jimirlatib yuborardi. — "Yo‘q, shunchaki o‘zimning yulduz agentimdan xabar olay degandim. Milandasan, to‘g‘rimi? Besh yulduzli mehmonxona, tizzangda mushuk?"
U meni juda yaxshi taniydi.
Ehtimol, Milanga uchayotganimni unga o‘zim aytgandirman.
— "Hamisha shunday," — deb jilmaydim va shartnomani beparvolik bilan varaqladim. — "Sening komissiya haqlaringni yig‘ayotganimda Fluf menga hamrohlik qilyapti. Hozir qanchaga yetdi? 80 mingmi? Bo‘shashyapsan, Akkardi."
— "Sekinroq, Russo," — u hazilomuz ranjigan ohangda gapirdi. — "90 mingga yetdi, rahmat. Oxirgi bitim miqdorni ko‘tardi. Aslida sen meni sekinlashtiryapsan. Dov'è il mio prossimo? (Keyingisi qani?)"

Men Flufga bir qarab qo‘yib, piching qildim. Mushugim go‘yo Rokkoning gaplaridan — ya’ni bitimlar kechikishiga men sababchi ekanligimdan chindan ham xavotirga tushgandek boshini ko‘tardi.
Xuddi ota-ona o‘z bolasining darsda bo‘shashayotganini eshitib qolgandek gap.
Aslida unday emasdi, men bu ishlarni bitirish uchun juda qattiq mehnat qilayotgan edim.
— "La pazienza non fa per te, huh? (Sabr senga xos emas, shundaymi?) Agrigento masalasi deyarli hal bo‘ldi. Sotuvchi 1.5 million so‘radi, bu u tushishi mumkin bo‘lgan eng quyi narx. Yoki uni ko‘ndirish uchun boshqacha yo‘l tutishimni xohlaysanmi?"
— "Endi taktikang shunaqa bo‘ldimi?" — Rokko kulib yubordi, so‘ng ovozi biroz pasaydi. — "Nega buni hech qachon menda sinab ko‘rmagansan?"
— "Albatta, gapni darrov o‘zingga burasan-da," — men ko‘zlarimni tepaga qaratib, mavzuni yana ishga qaytardim. — "Xo‘sh, Agrigento? 1.5 millionmi?"
— "Kelishdik," — deb javob berdi u tezda. Uning ovozidagi mamnuniyat sezilib turardi. — "Naqd pulda, tezda, o‘zing bilasan."
U bir muddat to‘xtab qoldi, ovozi biroz jiddiylashdi. — "Bu bitim boshqalariga qaraganda nozikroq. Hech qanday xatoga yo‘l qo‘yolmayman."
Nahotki Rokko Akkardi hozirgina haqoratli so‘z ishlatishdan o‘zini tiyib qolgan bo‘lsa?
— "Men ishni rasvo qilmayman," — deb javob berdim. U Agrigentodagi aynan shu bitimdan xavotirda ekanligini allaqachon aytgan edi. Milanga uchishim kerakligini aytganimda, u bundan unchalik xursand bo‘lmagandi.
Lekin uning baxtsizligiga, men u uchun ishlamayman — men kompaniya uchun ishlayman. Albatta, buni unga aytmadim, chunki bu aniq janjal keltirib chiqargan bo‘lardi, biz esa hech qachon urishmaymiz. Buning o‘rniga, uni bitim yaxshi o‘tishiga ishontirdim va shunday bo‘ldi ham.
— "Yaxshi. Buni iloji boricha tezroq bitirishingni xohlayman," — uning ohangi xayriyatki yana avvalgi yengil holatiga qaytdi. — "Sen buni juda osonlashtirib yuboryapsan, Bambi. Dekabrgacha o‘sha 200 minglik marraga yetaman va sen menga o‘sha uchrashuvni qarzsiz berasan."
U bu laqab menga qanday ta’sir qilishini tasavvur ham qilolmasdi.
— "Tushingni suvga ayt," — deb javob qaytardim, lekin ko‘kragimda nimadir hapriqib ketdi. Uch yildan beri davom etayotgan bu "o‘yin" hali ham meni hayajonga solardi. — "Avval meni Flufdan ajratib olishing kerak bo‘ladi. Agar unga pul to‘lamasang, u meni hech kim bilan bo‘lishmaydi."
Fluf meni pul uchun sotsa sotaveradi.
Bunga zarracha shubham yo‘q.

Rokko kıkırdayib kuldi. "U mushuk ulush olmaydi, uni qanchalik erkat qilishing menga baribir. Xo‘sh, u bugun kechqurun nima yeydi — kaviirmi?"
"Xona xizmati keltirgan tovuq go‘shti," dedim men jilmayib, Floof xuddi buyurtma qilingandek yana miyovlab yuborganida. "Uning o‘z standartlari bor."
"Xuddi qirolga o‘xshaydi," deb o‘ylandi Rokko. U boshqa gap aytishga ulgurmasidan, go‘shakning u tarafidan kelgan baland ovozli qichqiriq meni seskantirib yubordi.
Bu Rokkoning tarafidan eshitilishini hech qachon kutmagan ovozim edi. Hech qachon.
"E... bu nima edi?"
"Jiyanarim," deb to‘ng‘illadi u. "Enagalik qilyapman."
"Enagalik?" Men o‘zimni tutolmay kulib yubordim va buni tezda yo‘tal bilan yashirishga harakat qildim. Rokko Akkardi enagalik qilyaptimi... qiziq. "Bu juda mehribonlik."
"Buning kulgili joyi yo‘q." Uning labini burishtirib turganini tasavvur qila oldim. "Bu haqiqiy do‘zax."
"Nega enagalik qilyapsan?" Men Floof noutbukimga chiqishga harakat qilganida uni silab, kıkırdayib kuldim.
"Kelinim bir necha kun oldin farzandli bo‘ldi. Men kecha tunda Nyu-Yorkdan qaytdim, endi esa ular meni tekin enaga deb o‘ylashyapti."
Men biroz tiklanib o‘tirdim, yuzimda samimiy tabassum paydo bo‘ldi. "Yo‘g‘e! Bu ajoyib-ku, tabriklayman."
"Yo‘q, unday emas," dedi u piching bilan, garchi buni chin dildan aytmayotganini bilsam ham. Har holda, shunday deb umid qilaman. "Menga bularning yana bittasi kerak em..."
"Zio (Amaki), sizni hibsga olmoqchiman," deb gapga aralashdi kichkina ovoz.
"Dadangni hibsga oldingmi hali?" — deb so‘radi Rokko shunchalik jiddiy ohangda-ki, bu meni jilmayishga majbur qildi.
"U sizni hibsga olishimni aytdi."
"Albatta, shunday deydi-da," deb to‘ng‘illadi Rokko, ovozida biroz g‘azab sezilib. "Men borishim kerak, Alessia. Vazifa chaqiryapti."
"Mayli, boraver. Vaqtingni chog‘ o‘tkaz," deb kuldim men, Rokkoning barcha tatuirovkalari va salobatli ko‘rinishi bilan bir bolakay-politsiyachi tomonidan "taslim qilinganini" tasavvur qilib.
U go‘shakni qo‘ydi, o‘zicha bu yerda ko‘ngilochar narsa yo‘qligi haqida to‘ng‘illab.
Men Rokkoning bunday yumshoq tomonlarini deyarli ko‘rmasdim. Rostini aytsam, bu mening unga bo‘lgan yashirin mehrimni (crush) yanada alangalatdi, chunki yumshoq ko‘ngilli erkaklarga qarshi turish qiyin

Paragvayda o‘tirib, tuko (tacos) yeb, aeroportdagi kuzatuv kameralari orqali seni tomosha qilayotgan jinoyatchi uchun topshiriq bajarayotganingda, ehtiyot bo‘lganing ma’qul.
Milanda uch kun davomida chigal ishlarni hal qildim: ikkita pentxaus savdosini yopish va bosh ofis bilan uchrashuv meni butunlay charchatib qo‘ydi.
Floof mening asablarimni egovlayotgan turbulentlikka parvo qilmay, yonimdagi savatida (carrier) uxlab yotardi. Uyda uning uyqusi juda ehtiyotkor edi. Agar tunda hatto hojatxonaga turgan bo‘lsam ham, u darrov uyg‘onib, ovqat yoki shirinlik kuta boshlardi.
Lekin samolyotda u har qanday narsani pisand qilmay uxlardi.
U meni o‘z holimga tashlab qo‘ydi. Uchishdan qo‘rqishimni bilsa ham, unga baribir edi.
Samolyot qo‘ngunga qadar men holdan toygan edim. U esa hali ham uxlashda davom etayotgan bir paytda, men chamadonimni va Floofning savatini aeroport bo‘ylab sudrashga majbur bo‘ldim.
Aeroport terminali bo‘ylab yurarkanman, telefonimni yoqdim va uning yuklanishini kutdim.
Telefonim Palermo tarmog‘iga ulanishi bilanoq, u shunchalik ko‘p titradiki, qo‘lim achisha boshladi.
Oltita o‘tkazib yuborilgan qo‘ng‘iroq. O‘n to‘rtta xabar.
Hammasi bir kishidan edi

Rokko:
Qayerdasan o‘zi?
Agrigento ishi to‘xtab qoldi. Buni hal qil.
Go‘shakni ko‘tar.
Alessia.
Hazillashayotganim yo‘q.
Qo‘nganingda menga qo‘ng‘iroq qil.
Terminalning surilma eshiklari oldida to‘xtadim, Floofning savati qo‘limni og‘ritib turardi, men esa ekranga qarab ko‘zlarimni pirpiratdim. Oxirgi xabari atigi o‘n daqiqa oldin kelgan edi.
Chuqur nafas oldim va Floofni chamadonim ustiga muvozanatlab qo‘yib, unga qayta qo‘ng‘iroq qildim. U birinchi gudokdanoq go‘shakni ko‘tardi.
"Seni ancha kutishga majbur qilding."
"Senga ham salom," deb to‘ng‘illadim avtoturargoh tomon yo‘l olarkanman. "Uzr, o‘ttiz ming fut balandlikda javob bera olmadim, lekin afsuski, men jamoat WiFi tarmog‘iga ulanadigan darajada o‘z joniga qasd qiluvchi emasman."
"Erkalik qilma, Alessia. Agrigentolik sotuvchi shartnomadan chiqib ketish bilan tahdid qilyapti va sen menga kerak eding."
"Xo‘sh, men hozirgina qo‘ndim," dedim uning ohangidan charchab. "Uyga yetib bormay turib senga qo‘ng‘iroq qilganim uchun ham minnatdor bo‘lishing kerak. Shuning uchun menga bunchalik ohang qilma."
Biroz sukunat cho‘kdi. Lekin bu uzoq davom etmadi.
"Seni Agrigento nozik masala ekanligidan ogohlantirgandim. Milanga uchib ketishdan oldin bu ishni nazoratda ushlashing kerak edi."
"Voy, sening imperiyang kengayishi uchun mening jadvalim mos kelmaganidan juda ham afsusdaman." Audi mashinamga yetib keldim va chamadonni g‘o‘ldirab yukxonaga itarib kirgizdim. "Agrigentoni iziga qaytaraman."
"Yaxshisi shunday qil," deb to‘ng‘illadi u sovuq va qisqa ohangda. U o‘zining shafqatsiz biznesmen qiyofasini ko‘rsatayotgan edi. Men u tomonini bilardim, lekin kamdan-kam duch kelardim, chunki bizda hech qachon kelishmovchiliklar bo‘lmasdi.
Va bu menga yoqmadi.
"Rokko—" Men g‘azab bilan yukxonani yopdim. "Men Milan uchrashuvlari orasida sening omborxonalaringni, boshqa mijozlarimni va butun bir hududni boshqarishni eplab kelyapman. Oxirgi olti hafta ichida sen uchun beshta ob’ektni yopish uchun jonimni jabborga berib ishladim. Men bilan xuddi ish e’lonidan topib olgan yordamchingdek gaplashma."
"Unday bo‘lsa, o‘zingni yordamchidek tutma," deb gapimni kesdi u ikkilanmay. "Agar o‘sha komissiya pulini olmoqchi bo‘lsang, senga nola qilishni bas qilib, muammoni hal qilishni boshlashingni maslahat beraman."
Ko‘zlarimni pirpiratdim, yuzimga qon urdi. "Va-h."

Yana bir bor sukunat cho‘kdi. Men bu sukunat ortidan kechirim so‘ralishini umid qilgandim.
Lekin, albatta, bunday bo‘lmadi.
"Bir soatdan keyin keyingi ob’ektda bo‘lishingni xohlayman. Hech qanday bahonalar o‘tmaydi."
Men uni do‘zaxga jo‘natishga va omborxonalarini ham o‘zi bilan birga olib ketishini aytishga ulgurmasimdan, go‘shak ochirdi.

Bu galgi omborxona — Shakkada (Sciacca) joylashgan bo‘lib, avvalgilaridan ham xunurroq va negadir sovuqroq edi.
Rokko kiraverishda, labida tamaki qistirilgancha telefonda kimdir bilan yozishib turardi. Men kirib kelganimda, poshnalarim darz ketgan beton ustida keskin taqillashiga qaramay, u menga qiyo ham boqib qo‘ymadi.
"Zo‘rg‘a ulgurding," dedi u telefonidan bosh ko‘tarmay.
"Keldim-ku, shunday emasmi?" Men zanglagan temir to‘sinlar uyumi yaqinida to‘xtadim. "Men sen uchun aeroportdan to‘g‘ri shu yerga keldim, Rokko."
U boshini ko‘tardi, yuz ifodasi tushunarsiz, lekin undan taralayotgan asabiylik to‘lqinlari sezilib turardi. "Keling, yaxshisi, shu ishni bitiraylik."
"Hech bo‘lmasa bir marta 'rahmat' deb ko‘rishing mumkin edi."
"Men sening g‘ururingga enagalik qilish uchun bu yerda emasman."
Jag‘im asabiy qisildi. "G‘ururimni silashingga muhtoj deb o‘ylaysanmi? Sen menga xuddi xizmatkoringdek tinmay qo‘ng‘iroq qilib turganingda, men bu bitimlarni amalga oshirish uchun ikki baravar ko‘p ishlayapman."
"Sen men uchun ishlamaysan. Sen komissiya uchun ishlaysan. Bu yerda katta farq bor."
"Va bu senga men bilan bunday ohangda gaplashish huquqini beradi deb o‘ylaysanmi?" Men unga bir qadam yaqinlashdim, ovozimda muzdek ohang paydo bo‘ldi. "Unutma, barcha ko‘chmas mulklaring borligining yagona sababi — menman. Mensiz sen internetdan arzon-garov narsalarni qidirib yurgan bo‘larding."
Uning loyqa yashil ko‘zlari g‘azabdan chaqnab, menga qadaldi. "Vazifangni bajarganing uchun senga yaxshi haq to‘lanadi. Men senga guldasta sovg‘a qilishga majbur emasman."
"Sen menga oddiygina hurmat ko‘rsatishing kerak." Nahotki shuni so‘rash juda ko‘plik qilsa?
"Hurmat?" U achchiq kuldi. "Buni hurmat bilan aloqasi bor deb o‘ylaysanmi? Biz do‘st emasmiz, Alessia. Sen ish qurolisan. Shunchaki vazifangni bajar."
Bu so‘zlar kutilganidan ham qattiqroq botdi. Tomog‘imga bir narsa tiqilgandek bo‘ldi, lekin buni bildirmadim. Bunga yo‘l qo‘ymayman.
"Yaxshi," dedim past ovozda, undan ortga chekinib. "Lekin unutma — mening yagona mijozim sen emassan. Ishonasanmi-yo‘qmi, ularning ko‘pchiligi menga insondek munosabatda bo‘lishadi."
Men chiqib ketmadim.
Garchi butun vujudim bilan ortimga burilib ketishni — bitim barbod bo‘lishini va bu la’nati omborxona qulab tushishini xohlayotgan bo‘lsam ham.
Lekin bunday qilmadim.
Chunki men professionalman. Va dildagi og‘riqqa qaramay, menga hali ham barbir emas edi — na ishga va na o‘sha la’nati komissiya puliga.

Va, ehtimol bu ahmoqlikdir, lekin u haqida ham hali ham qayg‘urardim.
"Kelyapsanmi yoki yo‘qmi?" — Rokkoning ovozi sukunatni buzdi, u allaqachon beton polning yarmigacha borib qolgan edi.
Omborxona ulkan edi.
Biz og‘ir sukunat ichida bino aylanasini aylanib o‘tarkanmiz, poshnalarimning ovozi uning ortidan aks-sado berardi.
U ishdan boshqa narsa haqida gapirmas va menga qaramas edi. Faqat burchaklarga, devorlarga, eski yuk ortish maydonchalariga go‘yo men qaydlar yozib borayotgan stajyordek ishora qilib borardi.
"Atrofni himoya qilishingiz kerak bo‘ladi," — nihoyat tilga kirdim men, darz ketgan poydevorni ko‘zdan kechirib. "Janubi-g‘arbiy devorda esa mog‘or bor. Bu ob’ektni topshirishni kechiktiradi."
"Menga baribir. Shunchaki buni hal qil."
"Men sehrgar emasman, Rokko. Sen hamma narsani to‘g‘ri bajarishga sabring yetmayotgani uchun men tayoqchamni silkitib, muddatlaringni to‘g‘rilab bera olmayman."
Shunda u to‘xtadi va menga qarash uchun keskin burildi. "Bugun senga nima bo‘ldi o‘zi?"
Hayratdan og‘zim ochilib qoldi. "Menga?"
"Sì (Ha). Menga qayta qo‘ng‘iroq qilgan daqiqangdan beri asabiylashyapsan."
"Chunki sen meni samolyotga chiqqanim uchun go‘yo seni tashlab ketgandek tutding! Men seni aloqaga chiqa olmasligim haqida ogohlantirgandim, Rokko. Milandagi ish tartibimni senga yuborganman — hatto ikki marta!"
"Men ish tartiblarini tekshirmayman, Alessia. Men natijalarni tekshiraman."
Men unga hayrat bilan tikilib qoldim. "Sen haqiqatan ham ko‘rmayapsanmi?"
"Nimani ko‘rishim kerak?"
"Menga xuddi keraksiz buyumdek munosabatda bo‘layotganingni. Sen va oilang o‘ynayotgan qandaydir o‘yindagi navbatdagi piyodadek ko‘ryapsan meni. Men sen uchun jonimni berib ishladim — mulklar topdim, bitimlar tuzdim, Milanga uchib borib-qaytdim va baribir sening la’nati qo‘ng‘iroqlaringga javob berdim. Birgina ish senga yoqmagan zahoti esa, men xuddi buyrug‘ingga tayyor turgandek barmoq chalib buyruq beryapsan."
U sekin oldinga bir qadam tashladi, ko‘zlari o‘tkir edi.
"Agar senga yoqmayotgan bo‘lsa, ketaver. Men boshqa odam topaman."
Mana gap qayerda. Yuragim gupillab urib ketdi, bu so‘zlar tufayli emas, balki bir lahzaga... unga ishonganim uchun.
Qanchalik g‘azabda bo‘lmayin, uch yillik munosabatlarimizni — u nima bo‘lishidan qat’i nazar — shunchaki tashlab yuborgim kelmadi.

"Xavotir olma," — dedim past ovozda. "O‘z fikringni juda aniq tushuntirding. Men ishni oxiriga yetkazaman."
Men ortimga burildim — baqir-chaqir qilmadim, dramatik tarzda chiqib ketmadim. Shunchaki bor sabrimni yig‘ib, omborxonaning ochiq eshigi tomon yurdim.
Ortimdan uning qadam tovushlari eshitilmadi. Kelmadi.
Shunisi ma’qul.
Chunki, agar u yana birorta gap aytganida — nima bo‘lishidan qat’i nazar — baqirib yuborarmidim yoki yig‘lab yuborarmidim, bilmasdim.
Ehtimol, ikkalasini ham baravar qilaridim.