メ 𝕊𝕖𝕟𝕡𝕒𝕚

Rolandning kundaligi

2026-09-10T17:59:54.457Z

Epizod 4

Tog‘lar Tomon

Ertalab Butomin shahridan chiqdim. Darvoza ortda qolishi bilan shahar shovqini ham asta-sekin yo‘qoldi. Oldimda uzoq yo‘l va tog‘lar ko‘rinardi. Qayerga borishimni hali bilmasdim.

Bir necha soat yurganimdan keyin yo‘l chetida ag‘darilib yotgan aravani ko‘rdim. Uning yonida bir bola g‘ildirakni joyiga qo‘yishga urinardi.

— Yordam kerakmi? — dedim.

U menga qaradi.

— Ha. Otim qo‘rqib ketib, aravani ag‘darib yubordi.

Aravaning yoniga bordim. G‘ildirak loyga botib qolgan, aravaning bir tomoni esa sinib ketgan.

— Ichida nima bor?

— Un.

— Unda avval yukni tushiramiz.

Ikkalamiz xaltalarni yo‘l chetiga olib chiqdik. Keyin aravani ko‘tarib, g‘ildiragini joyiga qo‘ydik.

Bola menga qarab kuldi.

— Siz bo‘lmaganingizda kechgacha shu yerda qolardim.

— Endi yo‘lingni davom ettira olasan.

U xaltalardan birini ko‘rsatdi.

— Qishloqqa un olib ketyapman. Qishloq tog‘ning narigi tomonida.

Men tog‘larga qaradim.

— Qaysi qishloq?

— Roven.

Bu nomni eshitmaganman.

— Yo‘lim o‘sha tomonga tushsa, borarman.

Bola otini aravaga qo‘shdi. Ketishdan oldin menga bir non uzatdi.

— Oling.

— Kerak emas.

— Oling. Onam ko‘p solib yuborgan.

Nonni oldim.

— Rahmat.

U aravasi bilan yo‘lida davom etdi. Men esa biroz keyin yana tog‘ tomon yurishni boshladim.

Tushga yaqin yo‘l torayib, ikki tomondan daraxtlar bilan o‘raldi. Bir joyda kichik yog‘och ko‘prik bor ekan. Ko‘prik ostidan tez oqayotgan daryo o‘tardi.

Men ko‘prikdan o‘tayotganimda, orqamdan ot ovozi eshitildi. Burilib qarasam, uchta chavandoz kelayotgan ekan.

Ulardan biri qo‘lini ko‘tardi.

— To‘xta!

Men to‘xtadim.

— Oldinda yo‘l qulagan. Shu tomondan o‘tib bo‘lmaydi.

— Qaysi yo‘l ochiq?

— Daryo bo‘ylab pastga tushsang, aylanma yo‘l bor.

Men bosh irg‘adim.

— Rahmat.

Ular o‘tib ketishdi.

Men ham daryo bo‘ylab pastga tushdim. Yo‘l ancha uzoqroq bo‘lsa ham, oxiri tog‘ etagidagi kichik qishloq ko‘rindi.

Roven.

Qishloq katta emasdi. Bir nechta yog‘och uy, kichik tegirmon va markazida quduq bor edi. Men quduq yonidagi skameykaga o‘tirib, bugun olgan nonimni yedim.

Yonimdan o‘tib ketayotgan chol menga qaradi.

— Yo‘lovchisanmi?

— Ha.

— Unda bugun biznikida tunashing mumkin. Tog‘larda kechasi sovuq bo‘ladi.

Men qishloq tomon qaradim.

— Rahmat. Bir kechaga qolaman.

Chol bosh irg‘ab, oldinda yurdi.

Men uning ortidan bordim.

Bugun yana bir joyga tasodifan keldim. Men uchun bu qishloqning boshqalardan farqi yo‘qdek ko‘rinardi.

Ammo har bir joyning o‘z hikoyasi bor.

Buni ertaga bilarman.

Rolandning kundaligi

2026-09-04T20:10:27.212Z

Epizod 3

Butomin Yo‘li

Ertalab yo‘lga chiqdim. Kechagi ko‘prik ortda qoldi. Bir necha soat yurganimdan keyin yo‘l ikkiga bo‘lindi. Yo‘l chetida eski yog‘och taxta turardi. Undagi yozuvlarning yarmi yomg‘irda o‘chib ketgan.

Butomin — 1 kun.

Ikkinchi tomondagi yozuvni o‘qib bo‘lmasdi.

Men biroz turib, Butomin tomonga burildim. Nega aynan shu yo‘lni tanlaganimni bilmayman. Shunchaki boshqa yo‘lga qaraganda aniqroq ko‘rinardi.

Tush paytida yo‘l bo‘yidagi kichik soyga yetdim. Shu yerda bir qiz suv to‘ldirayotganini ko‘rdim. Uning yonida bo‘sh savat turardi.

— Butomingacha uzoqmi? — deb so‘radim.

U menga qaradi.

— Shu yo‘ldan to‘g‘ri ketsangiz, kechgacha yetasiz.

— Shahar qanday?

— Katta. Bozor ham bor.

U bir oz jim turdi.

— Lekin oxirgi paytlarda shaharda g‘alati narsalar bo‘lyapti.

— Qanday?

— Kechalari odamlarning uylaridan narsalar yo‘qoladi. Eng qizig‘i, eshiklar qulflangan bo‘ladi.

— Kim o‘g‘irlayapti?

— Hech kim bilmaydi.

Men boshqa savol bermadim. Suv ichib, yo‘limda davom etdim.

Kechga yaqin Butomin ko‘rindi. Shahar baland devor bilan o‘ralgan. Darvoza oldida savdogarlar va aravalar ko‘p edi.

Men navbatga turdim. Oldimdagi odamlar shaharga kirib ketishdi. Navbatim kelganda qo‘riqchi qilichimga qaradi.

— Sayohatchi?

— Ha.

— Shaharda qancha qolasan?

— Bilmayman.

U kulib qo‘ydi.

— Sayohatchilar hammasi shunday javob beradi.

Darvozadan o‘tdim.

Butomin men o‘ylaganimdan kattaroq chiqdi. Markazda katta bozor, atrofida do‘konlar va turli uylar bor. Ko‘chalarda odamlar ko‘p. Men arzonroq mehmonxona izlab, bir necha ko‘chani aylanib chiqdim.

Oxiri eski mehmonxonani topdim.

Xonamga kirib, sumkamni qo‘ydim. Derazadan tashqariga qaradim. Ko‘cha hali gavjum.

Shu payt pastdan baqiriq eshitildi.

— Yana yo‘qolibdi!

Men derazadan qaradim.

Bir erkak do‘konining oldida turardi. Uning atrofida bir nechta odam yig‘ilgan.

— Nima yo‘qoldi? — deb so‘radi kimdir.

— Qizimning uzugi.

— Yana qulflangan xonadanmi?

Erkak javob bermadi.

Men derazani yopdim.

Bu shaharda kechasi tinch o‘tmasligi mumkin.

Kundaligimga bugungi kunni yozdim:

Butomin shahriga tasodifan keldim. Bu yerda odamlar narsalari qandaydir sabab bilan yo‘qolayotganini aytishyapti. Balki ertaga bilib olarman.

Keyin shamni o‘chirib, uxlashga yotdim.

Rolandning kundaligi

2026-08-29T17:32:01.047Z

Epizod 2

Eski Ko‘prik

Ertalab qishloqdan chiqdim. Havo kechagidan ancha yaxshi edi. Yo‘l hali nam, ayrim joylarda loy qolgan. Bir necha soat jim yurib, tushga yaqin katta daryoga yetib keldim. Daryo ustidan eski tosh ko‘prik o‘tgan. Ko‘prikning ayrim joylari yemirilgan, lekin hali ham odamlar undan foydalanardi.

Ko‘prik yonida bir chol aravasi bilan turardi. Aravaning bir g‘ildiragi singan, ichidagi xaltalar esa yo‘lga tushib ketgan.

— Yordam kerakmi? — deb so‘radim.

Chol menga qarab boshini qimirlatdi.

— Ha. Shu g‘ildirakni tuzatib olmasam, bu yerdan keta olmayman.

Aravani ko‘tarib, g‘ildirakni joyiga o‘rnatdim. Yog‘ochi yorilgan ekan. O‘zim bilan olib yurgan arqon yordamida uni mahkamlab qo‘ydim.

Chol g‘ildirakni bir necha marta aylantirib ko‘rdi.

— Yetadi. Rahmat, bolam.

Men bosh irg‘adim.

— Qayerga ketyapsan?

— Sharqqa.

— Shaharga?

— Balki.

Chol kulib qo‘ydi.

— Sayohatchilar doim shunday javob beradi.

Men javob bermadim.

U aravasidagi xaltalardan birini olib, ko‘prik narigi tomonidagi yo‘lga qaradi.

— Agar shaharga boradigan bo‘lsang, bu ko‘prikdan kechasi o‘tma.

— Nega?

Chol ovozini pasaytirdi.

— So‘nggi paytlarda kechalari ko‘prik ostida ko‘k chiroq ko‘rinadi. Ba’zilar u yerda ruh bor deydi. Ba’zilar esa sehrgar yashaydi, deb o‘ylaydi.

— O‘zingiz ko‘rganmisiz?

Chol bir oz jim qoldi.

— Uch marta.

— Yaqinroq borganmisiz?

— Bir marta. Keyin boshqa bormadim.

— Nima ko‘rgansiz?

Chol menga qaradi.

— Chiroqdan boshqa hech narsa.

Bu javob menga yetarli bo‘ldi.

Chol aravasiga o‘tirdi.

— Baribir ehtiyot bo‘l.

— Mayli.

U ketdi. Men esa ko‘prikdan o‘tib, yo‘limda davom etdim.

Kechga yaqin daryo bo‘yidagi eski daraxtlar orasida to‘xtadim. Shu yerda tunashga qaror qildim. Olov yoqib, biroz non yedim. Atrof juda sokin edi. Faqat daryoning ovozi eshitilardi.

Tun yarmidan o‘tganda uyg‘onib ketdim.

Nimadir g‘alati edi.

Daryo tomondan xira ko‘k yorug‘lik tushayotganini ko‘rdim.

O‘rnimdan turdim va ko‘prik tomon qaradim.

Chol aytgan chiroq ko‘prik ostida yonardi.

Men qilichimni oldim, lekin yaqinlashmadim. Bir necha daqiqa kuzatib turdim. Chiroq suv ustida tebranib, go‘yo kimdir uni narigi tomonga olib ketayotgandek sekin harakatlanardi.

Keyin birdan o‘chdi.

Atrof yana qorong‘i bo‘lib qoldi.

Men biroz kutdim. Hech narsa sodir bo‘lmadi.

Kundaligimni ochdim va yozdim:

Bugun bir chol bilan uchrashdim. U menga ko‘prik haqida ogohlantirdi. Men ishonmadim. Endi ishonaman.

Ertalab yo‘lga chiqaman. Shahargacha hali bir kunlik yo‘l bor.

Rolandning kundaligi

2026-08-27T14:27:36.212Z

Epizod 1

Yo‘l Bo‘yidagi Qishloq

Bugun ertalab yo‘lga chiqdim. Qayerga borishimni oldindan belgilamagandim. Xaritamda sharq tomonda kichik bir qishloq bor. Shu tomonga yurishga qaror qildim.

Tushga yaqin yomg‘ir boshlandi. Yo‘l loyga aylandi. Uzoqdan qishloq ko‘rindi. Yog‘och uylar, tor ko‘chalar va markazda eski quduq. Odamlar yomg‘irdan pana izlab, uylariga kirib ketishardi.

Men qishloq chetidagi kichik mehmonxonaga kirdim.

— Bir kechaga xona bormi? — deb so‘radim.

Mehmonxona egasi boshini tasdiq ma’nosida qimirlatdi.

— Bor. Lekin bugun mehmon kam.

Xonamga joylashib, qilichimni stol yoniga qo‘ydim. Keyin pastga tushdim.

U yerda o‘n yetti-o‘n sakkiz yoshlardagi bir yigit yolg‘iz o‘tirardi. Ko‘rinishidan kayfiyati yaxshi emas. Men uning yonidagi stolga o‘tirdim.

Bir ozdan keyin u o‘zi gap boshladi.

— Siz sayohatchimisiz?

— Ha.

— Qayerga ketyapsiz?

— Bilmayman.

U biroz hayron bo‘lib menga qaradi.

— Shunchaki yuribsizmi?

— Shunchaki.

U kulimsiradi.

— G‘alati odam ekansiz.

Men javob bermadim. Biroz sukutdan keyin u qishloqdagi eski o‘rmon haqida gapirdi. Uning aytishicha, oxirgi bir necha kundan beri o‘rmondan g‘alati tovushlar eshitilmoqda. Ikki qo‘y ham yo‘qolgan.

— Odamlar o‘rmondan qo‘rqishyapti, — dedi u. — Lekin menimcha, u yerda oddiy hayvon yo‘q.

— Nega?

— Kecha men u yerdan ko‘k rangli yorug‘lik ko‘rdim.

Men jim qoldim. Sehrli mavjudotlar bu dunyoda yangilik emas. Lekin odamlar ko‘pincha tushunmagan narsasidan qo‘rqadi.

Kechqurun yomg‘ir to‘xtadi. Men o‘rmon tomonga chiqib ketdim. Qishloq ortidagi yo‘l qorong‘i. Daraxtlar orasidan sovuq shamol esardi. Bir necha daqiqa yurganimdan keyin yerda qo‘y izlarini ko‘rdim. Izlar o‘rmonga kirib ketgan.

Men ularni kuzatdim. Ko‘p o‘tmay, daraxtlar orasidan xira ko‘k nur ko‘rindi. Qilichimning dastasini ushladim.

Nur yoniga yaqinlashganimda, kichkina jonzotni ko‘rdim. U yaralangan. Tanasi tulkiga o‘xshaydi, lekin quloqlari uzun va ko‘zlari ko‘k rangda yaltirardi. U menga qarab tishini ko‘rsatdi.

— Tinchlan.

Jonzot qimirlamadi. Oyog‘iga yog‘och parcha sanchilib qolgan. Men qilichimni chiqarib, yog‘ochni ehtiyotkorlik bilan olib tashladim. Jonzot bir zum menga qarab turdi, keyin o‘rmon ichiga yugurib ketdi.

Orqaga qaytganimda, qishloq jim. Ertalab yigitni yana ko‘rdim.

— O‘rmondagi narsa nima ekan? — deb so‘radi u.

— U xavfli emas.

U bir muddat jim turdi.

— Demak, qo‘ylarni ham u olmaganmi?

— Yo‘q.

Men unga qo‘ylarning izlari o‘rmonning boshqa tomoniga ketganini aytdim. U bosh irg‘adi.

Men nonushta qilib, yo‘lga chiqdim. Qishloq ortimda qoldi. Kundaligimga bugungi voqeani yozdim.

Ba’zan odamlar qo‘rqayotgan narsa ularga zarar bermoqchi bo‘lmaydi.

Keyin daftarimni yopdim va sharq tomon yurishda davom etdim.

Rolandning kundaligi

2026-08-27T14:21:02.680Z

Epizod 1

Yo‘l Bo‘yidagi Qishloq

Bugun ertalab yo‘lga chiqdim. Qayerga borishimni oldindan belgilamagandim. Xaritamda sharq tomonda kichik bir qishloq bor. Shu tomonga yurishga qaror qildim.

Men qishloq chetidagi kichik mehmonxonaga kirdim.

— Bir kechaga xona bormi? — deb so‘radim.

Mehmonxona egasi boshini tasdiq ma’nosida qimirlatdi.

— Bor. Lekin bugun mehmon kam.

Xonamga joylashib, qilichimni stol yoniga qo‘ydim. Keyin pastga tushdim.

U yerda o‘n yetti-o‘n sakkiz yoshlardagi bir yigit yolg‘iz o‘tirardi. Ko‘rinishidan kayfiyati yaxshi emas. Men uning yonidagi stolga o‘tirdim.

Bir ozdan keyin u o‘zi gap boshladi.

— Siz sayohatchimisiz?

— Ha.

— Qayerga ketyapsiz?

— Bilmayman.

U biroz hayron bo‘lib menga qaradi.

— Shunchaki yuribsizmi?

— Shunchaki.

U kulimsiradi.

— G‘alati odam ekansiz.

— Odamlar o‘rmondan qo‘rqishyapti, — dedi u. — Lekin menimcha, u yerda oddiy hayvon yo‘q.

— Nega?

— Kecha men u yerdan ko‘k rangli yorug‘lik ko‘rdim.

Men jim qoldim. Sehrli mavjudotlar bu dunyoda yangilik emas. Lekin odamlar ko‘pincha tushunmagan narsasidan qo‘rqadi.

Men ularni kuzatdim. Ko‘p o‘tmay, daraxtlar orasidan xira ko‘k nur ko‘rindi. Qilichimning dastasini ushladim.

Nur yoniga yaqinlashganimda, kichkina jonzotni ko‘rdim. U yaralangan. Tanasi tulkiga o‘xshaydi, lekin quloqlari uzun va ko‘zlari ko‘k rangda yaltirardi. U menga qarab tishini ko‘rsatdi.

— Tinchlan.

Orqaga qaytganimda, qishloq jim. Ertalab yigitni yana ko‘rdim.

— O‘rmondagi narsa nima ekan? — deb so‘radi u.

— U xavfli emas.

U bir muddat jim turdi.

— Demak, qo‘ylarni ham u olmaganmi?

— Yo‘q.

Men unga qo‘ylarning izlari o‘rmonning boshqa tomoniga ketganini aytdim. U bosh irg‘adi.

Men nonushta qilib, yo‘lga chiqdim. Qishloq ortimda qoldi. Kundaligimga bugungi voqeani yozdim.

Ba’zan odamlar qo‘rqayotgan narsa ularga zarar bermoqchi bo‘lmaydi.

Keyin daftarimni yopdim va sharq tomon yurishda davom etdim.

Yosh Verterning Iztirobi

2026-08-13T08:24:40.984Z

By: Senpai

Epizod 4 yakun

So‘nggi Sukut

Tun sokin edi. Xonamda yolg‘iz o‘tirardim. Hammasi o‘sha-o‘sha: stol, daftar, deraza. Lekin men o‘sha odam emas edim. Bugun ichimda hech qanday kurash yo‘q edi. Hech qanday savol ham. Faqat… aniq bir sukunat. Men daftarni ochdim. Bu safar so‘zlar oson keldi. “Men oxirigacha bordim”, deb yozdim. “Va oxirida o‘zimni topmadim.” Bir oz to‘xtadim. Lotte. Uning ismini yozmadim. Lekin u har bir satr orasida bor edi. “Bu sevgi emas edi”, deb davom etdim. “Bu — o‘zimni qutqarishga urinish edi.” Qo‘lim tinch edi. Men endi qo‘rqmayotgandim. “Men kurashdim”, deb yozdim. “Lekin o‘zimga qarshi kurashib bo‘lmas ekan.” Bir lahza ko‘zimni yumdim. Hammasi jim. Ichim ham.

Oxirgi qog‘ozni oldim. Vilgelmga. “Vilgelm… Agar bu xatni o‘qiyotgan bo‘lsang, demak, men endi yo‘qman. Hech kimni ayblama. Men bu dunyoda o‘zini ortiqcha his qilgan odam edim. Men yashashni xohladim. Rostdan ham xohladim. Lekin ichimdagi og‘irlik… meni yengdi. Agar meni eslasang, qayg‘u bilan emas. Shunchaki shuni bil: men harakat qilganman. — Verter”

Qog‘ozni bukladim. Stol ustiga qo‘ydim. Xona jim. Men asta o‘rnimdan turdim. Deraza yoniga bordim. Tun qorong‘i edi. Lekin men endi qorong‘ilikdan qo‘rqmasdim.

Stolga qaytdim. Qo‘lim to‘pponchaga tegdi. Bir lahza to‘xtadim. Hech qanday shoshilish yo‘q edi. Hech qanday shubha ham. Faqat… yakun. … Xona sukunatga cho‘mdi. … Bir ovoz yangradi. … Tong otganda, xonada yana jimlik hukm surardi. Stol ustida esa bitta qog‘oz yotar edi.

SOʻNGGI YOʻL

2026-08-07T14:38:53.624Z

By: Ayaka

3-epizod

Unutilgan saroy

— Xush kelibsan, malikamiz... — Bu so‘zlarni eshitganim zahoti qo‘llarim muzlab qoldi.

Malika? Men oddiy universitet talabasi bo‘lsam, nega begona inson meni shunday atayapti?

Avtobus eshigi ochiq turardi. Tashqaridagi ulkan bino qorong‘ilik ichida jim turar, devorlari esa vaqt o‘tishi bilan qorayib ketgandek ko‘rinardi. Bir qadam tashlashga jur’atim yetmadi.

Telefonim yana titradi. Ekranda yangi xabar paydo bo‘ldi: “Unga qarama.”

Men beixtiyor boshimni ko‘tardim. Qora soyabon ushlab turgan inson hanuz eshik oldida turardi. Yuzini ko‘rish qiyin, ammo uning nigohi menga qadalganini aniq his qilardim.

— Siz kimsiz?

Sukunat. Shamol binoning eski eshiklarini sekin qimirlatdi.

— Bu yer qayer?

Yana javob yo‘q. Orqamdan haydovchining og‘ir ovozi eshitildi:

— Tushishing kerak.

Men unga yuzlandim:

— Nega?

Haydovchi o‘rnidan turdi. Uning bo‘yi juda baland, kiyimlari esa qorong‘ilik bilan birlashib ketgandek edi.

— Chunki sen bu yerga qaytib kelding, — dedi u vazminlik bilan.

— Men bu yerga ilgari kelmaganman!

U bir necha soniya jim turdi:

— Xotiralaring boshqacha fikrda.

Ichimdan sovuq o‘tdi. Men hech narsani tushunmasdim. Telefonimdagi xabarlarga qaradim. Kimdir qizga ishonmaslikni aytyapti, keyin avtobusdan tushmaslikni buyurdi. Ammo haydovchi va noma’lum inson meni binoga olib kirmoqchi. Kim yolg‘on gapiryapti?

Deraza yonida o‘tirgan qiz o‘rnidan turdi. U qo‘lidagi kumush kalitni menga uzatdi:

— Buni ol.

Men kalitga qarab qoldim:

— Nima uchun?

— Chunki eshik seni kutyapti.

— Qaysi eshik?

Qiz jawab bermadi. Uning ortidagi oynada birdan yozuv paydo bo‘ldi: “UNUTGANINGNI ESLA.” Yozuv bir necha soniya turdi-da, so‘ng asta yo‘qoldi.

Men yana telefonimga qaradim. Batareya bir foiz. Oxirgi xabar kelgan edi: “Agar kalitni olsang, ortga qaytolmaysan.”

Qiz hali ham kalitni uzatib turardi. Men qo‘limni cho‘zdim.

Barmoqlarim kalitga tegishi bilan butun avtobus titrab ketdi. Ko‘zlarim oldida yorqin nur paydo bo‘ldi. Bir lahzaga atrof yo‘qoldi va men o‘zimni boshqa joyda ko‘rdim:

Katta bog‘. Oq gullar. Uzoqda baland saroy... Saroy oldida kichkina qiz yugurib yurardi. Uning qo‘lida xuddi shu kumush kalit bor edi. Qiz birdan to‘xtadi, so‘ng menga yuzlandi. Bu men edim! Ammo u meni ko‘rib qo‘rqmadi. Kulib, qo‘lini ko‘tardi:

— Men seni kutdim, — dedi u.

Atrof birdan qorong‘ilashdi. Bog‘dagi gullar birin-ketin qoraya boshladi. Saroy eshiklari qattiq yopildi. Keyin kimdir kichkina qizning qo‘lidan ushladi. Men uning yuzini ko‘ra olmadim, faqat qora kiyim va uzun sochlarni payqadim.

Kichkina qiz menga qarab qichqirdi:

— Meni tashlab ketma!

Ko‘zlarimni ochdim. Yana avtobus ichida turardim. Qo‘limdagi kalit muzdek edi. Nafasim tezlashib ketdi.

— Bu nima? — so‘radim arang.

Qiz menga tikildi:

— Sening birinchi xotirang.

— Men hech narsani eslamayman.

— Shuning uchun seni qaytarishdi.

Avtobus tashqarisidagi bino eshigi sekin ochildi. Ichkaridan uzun yo‘lak ko‘rindi, devorlarda eski suratlar osilib turardi. Men suratlarning biriga qaradim. Unda katta oila tasvirlangan edi. O‘rtada turgan yosh qizning qo‘lida o‘sha kumush kalit bor edi. Qizning yuzi menga juda o‘xshardi.

Suratning pastida bitta yozuv bor edi: “Sharq malikasi — yo‘qolgan voris.”

Yuragim qattiq ura boshladi:

— Bu men emas...

Shu payt bino oldidagi qora soyabonli inson yaqinlashdi. U soyabonini sekin yopdi. Yuzini ko‘rishim bilan nafasim ichimga tushib ketdi. Men uni tanirdim! Ammo bu mumkin emas... Chunki u odam bir necha yil oldin yo‘qolgan edi.

U menga qarab kulimsiradi:

— Nihoyat meni eslay boshlading. — U qo‘lini uzatdi: — Uyga qaytish vaqti keldi.

3-epizod ending

Yosh Verterning Iztirobi

2026-08-07T14:12:56.131Z

By: Senpai

Epizod 3

Ichki To‘qnashuv

Bugun men undan qochmadim. Aksincha — uning oldiga bordim. Lotte. U har doimgidek sokin edi. Go‘yo uning ichida hech qanday bo‘ron yo‘qdek. Men esa… ichimda hamma narsa qulab borayotganini his qilardim.

— Siz charchaganga o‘xshaysiz, — dedi u sekin. Men kuldim.

— Men faqat o‘ylashdan to‘xtolmayapman. U menga qaradi. Bu qarash boshqacha edi. Unda rahm-shafqat ham bor edi… va masofa ham.

Shu payt eshik ochildi. Albert kirib keldi. U xotirjam. O‘ziga ishongan. Uning yonida hamma narsa barqaror tuyuladi. Men esa… bu xonada ortiqcha edim.

— Verter, — dedi u qo‘l uzatib,

— siz haqingizda ko‘p eshitganman. Men uning qo‘lini siqdim.

— Yaxshi gaplar bo‘lsa kerak, — dedim.

— Juda yaxshi. Bu oddiy suhbat edi. Lekin men uchun bu — jang edi. Har bir soniya ichimda nimadir siqilardi. Lotte ikkovimizga qarardi. Go‘yo u nimanidir sezayotgandek. Men esa o‘zimni tutishga harakat qilardim. Lekin ichimdagi ovoz endi jim emas edi: “Sen bu yerga tegishli emassan.” Albert nimadir gapirdi. Men eshitmadim. Men faqat bitta narsani his qilardim: Men yutqazganman. Va bu safar… aniq.

Men o‘rnimdan turdim. — Kechirasizlar, — dedim sekin, — men ketishim kerak.

Lotte bir qadam oldinga chiqdi. — Siz yaxshimisiz?

Men bir lahza unga qaradim. Shu lahzada hammasini aytishim mumkin edi. Hamma narsani. Lekin men faqat bosh irg‘adim. — Ha. Endi yaxshiman. Bu — mening eng katta yolg‘onim edi.

Tashqariga chiqdim. Havo sovuq edi. Lekin ichim bundan ham sovuqroq edi. Men yurib bordim. Qayerga — bilmayman. Faqat bitta fikr bor edi: “Endi hammasi tugadi.” Uyga yetib keldim. Xonam qorong‘i. Chiroqni yoqmadim. Qorong‘ilik menga mos edi. Stol yoniga o‘tirdim. Daftarni ochdim. Bu safar qo‘lim titramadi. “Men bugun haqiqatni ko‘rdim”, deb yozdim. “Va bu haqiqat — men uchun joy yo‘qligi.” Bir oz to‘xtadim. Ichimda nimadir o‘zgargan edi. Bu og‘riq endi shunchaki og‘riq emas edi.

Bu — qaror edi. Oxirgi jumlani yozdim: “Ba’zi hikoyalar davom etmaydi… Ular shunchaki tugaydi.” Patqalamni sekin qo‘ydim. Bu safar ichimda qichqiriq yo‘q edi. Faqat… sukunat. Va bu sukunat

— oldingisidan ham xavfliroq edi.

Yosh Verterning IztirobI

2026-08-02T12:55:20.959Z

By: Senpai

Epizod 2:

Yaqinlik va Masofa Men uni yana ko‘rdim. Lotte. Go‘yo u hech qachon ketmagandek edi. Uning yonida turganimda vaqt boshqacha oqadi. Sekin… lekin chuqur. U kuldi.

— Siz yana o‘sha o‘ychan holatdasiz, Verter, — dedi u. Men ham kuldim.

— Balki bu mening yagona holatimdir. U boshini biroz egdi. Go‘yo nimanidir tushungandek… lekin aytmagandek. Biz birga yurdik. Oddiy suhbatlar. Oddiy lahzalar. Lekin men uchun bu

— oddiy emas edi. Har bir so‘zi, har bir qarashi ichimda aks sado berardi

Shu payt ichimda ikki ovoz borligini his qildim. Biri dedi: “Unga yaqinlash. Bu seni tiriltiradi.” Ikkinchisi esa sekin pichirladi: “Bu seni sindiradi.” Men qaysi biriga ishonishni bilmadim. Bir lahza u jim qoldi. So‘ng dedi:

— Siz juda chuqur o‘ylaysiz. Men kulib qo‘ydim, lekin ichimda nimadir og‘ridi.

— Va bu yaxshi emas, shundaymi? U javob bermadi. Bu sukut… hamma gapdan og‘irroq edi.

Keyin u boshqa bir ismni aytdi. Albert. Oddiygina. Tabiiy. Hech qanday og‘irliksiz. Lekin men uchun bu ism… devorga urilgandek ta’sir qildi. Men bosh irg‘adim, go‘yo hech narsa bo‘lmagandek. Lekin ichimda nimadir sinib bo‘lgandi. Shu payt tushundim: Men unga yaqinlashyapman. Va aynan shuning uchun undan uzoqlashyapman.

Uyga qaytdim. Yo‘l davomida uning kulgisi qulog‘imda yangradi. Bu kulgi meni isitishi kerak edi. Lekin u meni ichimdan muzlatardi. Xonamga kirib, eshikni sekin yopdim. Yana o‘sha sukunat. Daftarimni ochdim. Bugun yozish oson emas edi. So‘zlar kelardi… lekin ular og‘ir edi. “Men unga yaqinlashdim”, deb yozdim. “Va shu bilan uni yanada yo‘qotdim.” Qo‘lim to‘xtab qoldi. Men o‘zimdan qocholmayapman. Bu sevgi emas.

Bu — o‘zimni yo‘qotish. Oxirida faqat bitta jumla qoldi: “Men unga qarab yashayapman… lekin o‘zimdan uzoqlashyapman.” Patqalamni chetga qo‘ydim. Xonada yana sukunat. Lekin bu safar sukunat ichida bitta haqiqat aniq edi: Men endi orqaga qaytolmayman.

Meni kuzatib boring

@senpaijon

SOʻNGGI YOʻL 🌙

2026-08-01T23:47:49.257Z

2-epizod

By: Ayaka

Qaytish yo‘li yo‘q 🚍

Avtobus eshiklari ochilib, zulmatga yo‘l ochgandek lang ochiq turardi.

Tashqarida qorong‘u, go‘yo tirik mavjudotdek shivirlayotgan o‘rmon. Yo‘l chetida esa zang bosgan, vaqt hukmidan chirigan eski belgi ko‘zga tashlanardi:

“QAYTISH YO‘LI YO‘Q.”

O‘sha qonrang yozuvga uzoq, ko‘z uzolmay tikilib qoldim. Tomog‘imga achchiq bir narsa tiqildi. Balki ko‘zlarim meni aldayotgandir? Balki tun bo‘yi davom etgan charchoq sabab oddiy narsalarni ham dahshatli tushdek ko‘rayotgandirman?

Biroq muzdek sovuq shamol yuzimga urilib, terimni chimchilab olganda, bularning barchasi mudhish bir haqiqat ekanini angladim. Yuragim ko‘kragimga urilib, tezroq ura boshladi.

— Bu qayer?

Javob kutib, titrayotgan ovozim bilan haydovchi tomonga yuzlandim.

U hanuz rul oldida qotib o‘tirardi. Qo‘llari qimirlamas, nigohi esa o‘lik simobdek oldingi oynaga qadalgan. Undan tiriklik alomati sezilmasdi.

— Meni uyga olib boring... iltimos.

Vahimali sukunat. Avtobus ichidagi motor ovozi ham o‘chgandek edi.

— Eshityapsizmi?!

Haydovchi qora charm qo‘lqop kiygan barmoqlari bilan rul ustida sekin, g‘ijirlab harakatlandi.

— Uy? — u boshini burmadi, ammo ovozi xuddi qabrdan chiqayotgandek past va g‘o‘ldirab eshitildi. — Sen qaysi uyni nazarda tutyapsan?

Bu savol qonimni muzlatib yubordi. Nafas olishim qiyinlashdi.

— O‘zim yashaydigan uyni! Men 27-avtobusga chiqishim kerak edi... Bu yerda nima qilyapman?

Haydovchi bo‘ynini g‘alati bir burchakka egdi, suyaklarining qarsillashi qulog‘imga chalindi.

— 27-avtobus bu yo‘ldan yurmaydi. Bu yo‘lga adashganlar keladi.

— Unda ortga qaytaring! Men tushib qolaman!

— Qaytish... — u bir lahza jim qoldi, so‘ng chuqur xo‘rsindi: — Qaytish yo‘li yo‘q.

Shu lahzada avtobus eshiklari dahshatli qarsillash bilan yopildi. Shisha oynalar zirillav ketdi. Avtobus yana o‘sha sirli yo‘nalishda harakatga tushdi.

Men o‘rnimdan turib, oldinga, haydovchining yoqasidan bo‘g‘ish uchun yurmoqchi bo‘ldim. Ammo oyoqlarim xuddi yerga mixlangandek, qo‘rg‘oshindek og‘irlashib qoldi. Butun tanamga og‘riq kirdi. Zo‘rg‘a bir qadam tashladim. Keyin yana bir qadam...

Avtobus ichidagi havo soniyalar sayin sovuqlashib, og‘izdan chiqqan nafas oq bug‘ga aylanardi. Shunda deraza yonida, zulmat bag‘rida o‘tirgan qiz sekin boshini ko‘tardi.

Uning yuzini nihoyat chiroq nurlarida ko‘rdim. Tomirlarimda qon to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Oppoq, o‘likdek rangpar teri. Uzun, tungi zulmatdan ham qoraroq sochlar. Va ko‘zlari... Uning ko‘z oqi yoq edi, butunlay tim qora tubsizlik menga tikilib turardi.

— Siz... kimsiz? — orqaga tislanib, o‘rindiq suyanchig‘iga urildim.

Qiz menga qarab sirli qiyofada jilmaydi. Uning lablarida paydo bo‘lgan mayin tabassum odamni battar vahimaga solardi.

— Men seni kutdim, — uning ovozi xuddi miyamning ichida jaranglagandek bo‘ldi.

— Meni? Biz tanishmizmi?

— Juda uzoq kutdim. Asrlar davomida...

Uning ingichka, oppoq barmoqlari orasida kichkina kumush kalit bor edi. Kalitga vaqt o‘tishi bilan sarg‘aygan, chetlari kuygan eski qog‘oz bog‘langan. Qiz uni menga uzatdi.

Men unga yaqinlashishga botinolmadim.

— Bu nima? Meni tinch qo‘ying!

— Sening kaliting. Sen yo‘qotgan taqdir eshigi.

— Men buni ilgari hech qachon ko‘rmaganman! Aljirashni bas qiling!

Qizning yuzidagi o‘sha mayin tabassum birdan g‘oyib bo‘ldi. Nigohi sovuqlashdi.

— Sen shunchaki ko‘rganingni unutgansan. Xotirang seni sotib ketgan.

Avtobus ichidagi chiroqlar qisqa tutashuvdek miltillab, yana butunlay o‘chdi. Bir lahza hamma narsa mutloq va vahimali qorong‘ilikka singib ketdi. Faqat yuragimning dukillashi eshitilardi.

Keyin kutilmaganda qo‘limdagi telefon ekrani yorishib ketdi. Ekranda bitta noma’lum raqamdan xabar paydo bo‘ldi:

“QIZGA ISHONMA.”

Qo‘llarim muzlab, telefonni tushirib yuborishimga sal qoldi. Kim yozdi? Axir bu yerda, bu la’nati o‘rmonda tarmoq mutloq yo‘q edi-ku! Hech qanday signal bo‘lmagani holda xabar qanday kelishi mumkin?

Qiz telefonimning yorug‘ligiga qaradi. Uning yuzidagi o‘sha sokinlik va ulug‘vorlik birdan yo‘qolib, o‘rnini g‘azab va qo‘rquv egalladi.

— U... U ham seni topibdi, — pichirladi u vahima ichida.

— Kim? Kim haqida gapiryapsiz?!

Savolim javobsiz qoldi. Avtobus g‘ildiraklari faryod chekkandek g‘iyqillab, keskin burildi. Deraza ortida o‘rmon g‘oyib bo‘lib, ulkan, qadimiy bino ko‘rindi. Goti uslubidagi, qorong‘i va go‘yo asrlar davomida tashlab ketilgan qasrga o‘xshardi.

Bino oldidagi daraxtlar va maysalar ustida yuzlab, balki minglab qora qushlar to‘plangan, ular o‘likdek jim o‘tirishardi.

Avtobus silkinib to‘xtadi. Haydovchi safardan beri birinchi marta sekin ortiga o‘girilib, menga qaradi. Ammo uning yuzini baribir ko‘ra olmadim — qora, quyuq soyalar uning chehrasini niqobdek qoplab turardi.

— Tush, — buyurdi u qat’iy ohangda.

— Yo‘q! Men bu vahimali joyga tushmayman!

— Agar shu yerda qolsang, ular seni topadi. Va bu safar butunlay yo‘q qiladi.

— Kimlar ?! Menga tushuntiring!

Haydovchi uzun qo‘lini eshik tomon uzatdi. Eshik g‘iyqillab ochildi.

— Sen unutganlar. Sen xiyonat qilganlar.

Avtobus eshiklaridan ichkariga vahshiy sovuq shamol va chirigan xazon hidi urildi. Tashqaridagi qora qushlar xuddi buyruq olgandek, bir vaqtda qanot qoqib osmonga ko‘tarildi. Ularning minglab qanot ovozi butun borliqni dahshatli g‘o‘vullashga to‘ldirdi.

Men eshik oldida, arosatda qotib qoldim. Shunda cho‘ntagimda telefonim yana xavfli ohangda titradi.

Yangi xabar:

“Avtobusdan tushma.”

Miyam parchalangandek bo‘ldi. Birinchi xabar: “Qizga ishonma.” Ikkinchi xabar: “Avtobusdan tushma.”

Haydovchi esa qat’iy ohangda takrorlardi:

— Tush.

Qiz qo‘lidagi kumush kalitni bag‘riga mahkam bosgancha, ko‘zlaridan qora yosh oqib pichirladi:

— Agar hozir tushmasang, hamma narsa tugaydi. U seni zanjirlab qo‘yadi.

Men kimga ishonishni, qayerga qochishni bilmasdim. Telefonga qaradim... So‘ng ochilgan va zulmat aralash qushlar uchayotgan eshik tomon... Keyin esa o‘sha qora ko‘zli jonzotga...

Shu dahshatli lahzada avtobusning eng orqa tomonidan kimningdir past, ammo o‘ta sovuq kulgisi eshitildi. Bu kulgi misolida o'tmish xotiralari jonlanadi.

Dahshat ichida ortimga burildim. Avtobus ichi bo‘m-bo‘sh edi. Faqatgina eng oxirgi o‘rindiqda oppoq ko‘ylak kiygan kichkina qizcha o‘tirardi. Uning qo‘lida chetlari yirtilgan eski bir surat bor edi.

Qizcha sekin suratni menga uzatdi. Suratda men bor edim... Biroq yonimda jilmayib turgan insonning butun yuzi dahshatli tarzda qora siyoh bilan chizib tashlangan, o‘chirib yuborilgan edi.

Kichkina qizcha menga qarab g‘amgin pichirladi:

— Sen uni tashlab ketgansan. Uning yuzini xotirangdan o‘chirgansan.

Men suratga dahshat bilan tikilib qoldim. Boshi berk koachaga kirgandek edim.

— Men uni tanimayman! Bu men emasman!

Qizcha boshini sekin esizgandek chayqadi:

— Hali ham eslay olmaysan... Vaqt tugamoqda.

Shu payt avtobus ichidagi barcha chiroqlar bir vaqtda ko‘zni qamashtiradigan darajada yorqin yondi. Ko‘zlarimni qisib, derazadan tashqariga qaradim va dahshatdan qichqirib yuborishimga sal qoldi.

Tashqarida o‘rmon ham, yo‘l ham yo‘q edi! Avtobus o‘sha ulkan, qadimiy binoning ichida, gumbazli ulkan zalning markazida turardi.

Va zaldagi ulkan darvoza oldida kimdir bizni kutib turardi. Uning ustida qora plash, qo‘lida esa qora soyabon. Yuzini zulmat berkitib turgani uchun ko‘rib bo‘lmasdi.

Biroq u boshini sekin ko‘tardi va nigohini to‘g‘ri mening ko‘zlarimga qadadi. Butun zal bo‘ylab uning qadam tovushlari eshitildi. U qo‘lini asta ko‘ksiga qo‘ydi.

Va menga qarab ta’zim qilib, sekin egildi:

— Xush kelibsan, biz yillar davomida sog‘ingan malikamiz...

2-epizod tamom.