@seo_yonsu

Flame of Passion

2025-08-04T17:48:01.894Z

11-epizod

Shifoxonaning oq devorlari orasida og‘ir sukunat hukm surardi. Reanimatsiya bo‘limining oynasi ortida Taehyung va onasi jim turishardi. Ular hech narsa demasdi, gapirishga kuchlari yo‘q edi.

Janob Kim karavotda harakatsiz yotardi. Tanasi turli apparatlarga ulangan, har bir nafas mashina yordamida olinayotgandi. Uning yuzida rang yo‘q, xuddi uxlayotgandek tuyulardi.

Kim xonim qo‘llarini siqib turar, yuzidan oqayotgan ko‘z yoshlarini to‘xtata olmasdi. Uning nafasi titrar, lablari zo‘rg‘a qimirlardi. U faqat erini yana koʻzlarini ochishini istardi.

Taehyung esa otasiga qarab turardi. Uning yuzi jiddiy, ammo ko‘zlarida chuqur og‘riq bor edi. Yig‘lamasdi. Faqat qotib qolgancha turardi. O‘ziga ham noma’lum bo‘lgan og‘irlik yuragini bosib turgandi. Vaqt go‘yo to‘xtab qolgandi.

Ular kutishdan boshqa hech narsa qila olishmasdi. Umid esa asta-sekin soʻnayotgandi.

Reanimatsiya boʻlimidan bosh shifokor chiqishi bilan Taehyung va onasi darrov unga qarashdi.

–Doctor erimni axvoli qanday? U tuzalib ketadimi? – Kim xonim doctorga koʻzlarida umid bilan qaradi.

–Bemorning axvoli ogʻir. Uning tanasi uzoq vaqt mobaynida yomgʻirda qolib ketgan va jarohati ancha jiddiy. Biz qoʻlimizdan kelganini qilamiz. Lekin... sizlar hammasiga tayyor turishingiz kerak – doctor niqobini yana yuziga taqib xona ichiga qaytdi.

Kim xonim doctorni gapidan keyin qattiq tushkunlikka tushib qoldi. Koʻp yigʻlaganidan koʻzlarida yosh ham qolmadi.

3 Kundan soʻng

–Oyi dadam oʻzlariga keldimi? Bu rostmi? – Taehyung koʻzida yosh bilan onasi tomon yurdi.

–Ha oʻgʻlim, otang seni koʻrmoqchi ekan. Ichkariga kir – Kim xonim quvonganidan yigʻlardi.

Taehyung ichkariga kirdi. Otasining holati hali ham oʻsha-oʻsha... oʻzgarish yoʻq. Faqat koʻzlari ochiq.

–Kel..dingmi oʻgʻlim? Senga mu..him gapim bor. Fa..faq..at gapimni tingla! – uning ovozi boʻgʻiq, nafas olishi sust edi. Taehyung otasining gapiga boshini chayqab qoʻydi.

–Mening vaqtim tugayapti oʻgʻlim. Yaqinda men orangizda boʻlmayman. Sen esa sulolamizning davomchisi sifatida mening oʻrnimni egallaysan. Sen men xohlagandek yaxshi oʻgʻil boʻlding. Sen bilan faxrlanaman bolajonim! – Taehyung otasining gaplarini koʻzida yosh bilan tinglardi.

–Sendan soʻnggi iltimosim... Sen janob Minning qiziga uylan! Sulolamiz uchun, men uchun oʻsha qizga uylan! – "Minning qiziga uylan!" bu soʻz Taehyungni ich-ichidan ogʻriq his qildirdi.

U endi rostakamiga ikki oʻt orasida qoldi. U jim qoldi. Shunchaki boshini chayqab qoʻydi holos. Lekin endi u nima qiladi. Oʻz sevgisini tanlaydimi yoki otasinimi?

Janob Kim oʻsha kuni kechqurun vafot etdi. Hamma uning oʻlimidan chuqur qaygʻuga choʻmdi.

Taehyung Kimlar qo‘rg‘oniga ko‘chib o‘tdi. Oyisi bilan Yonsuni tanishtirdi. Kim xonim uni iliq kutib oldi. Ilk uchrashuvdayoq Yonsuga mehri tushdi. Har kuni holidan xabar olar, unga o‘z qo‘li bilan taomlar tayyorlab berardi.

Yonsu ham Kim xonimni o‘z onasidek ko‘rardi. Uning yonida o‘zini begona his qilmas, hatto shifoxonadagi qayg‘uli kunlarda ham unga tasalli berishga harakat qilgandi.

Taehyung Janob Kimning qotilini juda koʻp qidirdi. Lekin topa olmadi. Oʻsha kungi qotillar voqea joyida hech qanday iz qoldirmay ishni puxta bajarishgan edi. U koʻp bora urindi. Lekin barcha urinishlari zoe ketdi.

Hozir ham u hech narsa topa olmagach, hafsalasi pir boʻlib qoʻrgʻonga keldi. U asta uy ichiga kirib, xonasiga koʻtarila boshladi.

–Taehyung... Bu yoqqa kel sen bilan gaplashib olmoqchiman – Kim xonim mehmonxonaga ishora qildi.

Taehyung ham indamay onasining ortidan kirdi.

–Oʻgʻlim... Bilaman sen Yonsuni sevasan lekin... Lekin otangni sendan soʻragan ohirgi iltimosi... – Kim xonim ham buni istamaydi, ammo buni bajarish kerak. Taehyungdan esa sado chiqmadi.

–Men ham buni istamayman. Yonsuni oʻz qizimdek koʻraman. Lekin sen otangni soʻnggi iltimosini bajarishing kerak oʻgʻlim! Sen Janob Minning qizi Jiwooga uylanishing kerak – uning ohangi qatʼiy boʻlsa ham ichidagi ogʻriq sezilib turardi.

Xonani ogʻir sukunat qopladi. Taehyung yonib ketay deb turgan yuragini bosishga urinar, ammo koʻzlaridagi ogʻriqni yashira olmasdi.

–Men bilmayman oyi... bilmayman. Men Yonsuga boshqa qizga uylanishim haqida qanday qilib aytaman – u gapirayotgan payt ularga qarab turgan qizni payqab qoldi.

Yonsu ularga koʻzida yosh bilan tikilib turardi. U buni eshitishni istamagandi. Ammo hammasini eshitdi.

–Tae b..bu nima degani? Kim u Jiwoo? Gapiring! Nega jimsiz? – ohangida ishonchsizlik bilan.

Taehyung jim edi. Yuzidagi ogʻriq aniq koʻrinib turardi.

–Oyi... hech boʻlmasa siz ayting – Yonsu Kim xonimga umid bilan qaradi. Lekin u ham hech narsa demadi.

Taehyung sekin chuqur nafas oldi.

–Hammasini xonada gaplashib olamiz – Yonsuni qoʻlidan tutib oʻz xonasiga olib chiqdi.

–Nega Taehyung? Axir siz menga vaʼda bergandingiz – Yonsu ushlab turgan koʻz yoshlariga erkinlik berdi.

–Boʻldi qushcham yigʻlama! – uning koʻz yoshlarini artib, oʻziga yaqinroq tortdi.

–Meni yaxshilab eshit qushcham. Men faqat seni sevaman! Menga sendan boshqasi kerak emas – yupatuvchi ohangda sekin gapirdi.

–Seni eshitganingga kelsak... u otamning menga soʻnggi iltimosi. Men ularning iltimosini bajarishim kerak. Bu mening farzandlik burchim, Yonsu! – Taehyung bu soʻzlarni aytishni hohlamasdi. Ammo u buni qilishga majbur.

Yonsu ich-ichidan yana bir bor sindi. U koʻp yillik azobli hayotidan soʻng endi baxtli boʻlganida, sevganida... sevilganida yana baxtsiz boʻladimi?

–Iltimos meni yolgʻiz qoldiring – yuzini boshqa tomonga burib, koʻz yoshini artdi.

–Qushcha men...

–Men sizni qushchangiz emasman! Men yolgʻiz qolishni istayman. Keting! – u Taehyungni javobini eshitmay yotoqda koʻrpaga oʻranib yotdi.

Taehyungni nafasi ichiga tushib ketdi. U bu gaplarni Yonsuga bu xolatda aytishni istamagandi. Ularni oʻrtasidagi iliq muhabbat asta sovuqlasha boshladi. Bu sovuqlik ohir oqibat bir umrlik ayriliqqa aylanishini kim ham bilibdi deysiz?

Katta qoʻrgʻonning orqa tomonida joylashgan basseynda u huddi baliq misoli suzib yurardi. Suv bilan hamohang tarzda tebranayotgan tanasi jozibador koʻrinardi. Bu Min Jiwoo edi.

U suvda nafis harakatlar bilan suzib yurarkan e'tiborini qoʻlidagi fayldan koʻz uzmay, u tomon kelayotgan yordamchisi tortdi.

–Hayrli kech xonim. Men siz soʻragan maʼlumotlarni topib, shu faylga solib qoʻydim – yigit hali hanuz boshini egib gapirardi.

–Yaxshi hozir chiqaman – lab uchida kulib, suvdan chiqdi.

Oʻsha yigit Jiwoo egniga xalatini kiygunicha unga nazar tashlamadi. Jiwoo yordamchisidan faylni olib uni koʻzdan kechira boshladi.

U faylni oʻqir ekan qoshlari asabiy chimirildi.

–Demak bu qiz Taehyungni sevgan qizi va hozir ular bir uyda yashaydi shundaymi? – Jiwoo yigitga savol nigohi bilan qaradi.

–Ha xonim – yigit qisqa javob berdi.

–Jin ursin! Men unga yetishishni bolalgimdan beri orzu qilaman. Bunga erishyapman ham, ammo bu qiz... – u qoʻlidagi faylni jahl bilan suv ichiga uloqtirdi.

–Hozir Taehyung qayerda? – shu yerdagi stolda turgan viskidan quyib ichdi.

–Janob Kim hozir biz uch kun oldin sotib olgan klubimizda ekan – u huddi robot kabi javob berardi.

Jiwoo biroz oʻylanib turib, labiga chirkin tabassum oldi.

–Tayyorgarlik koʻr! Bugun men u bilan koʻngilxushlik qilishni istayman – gapining soʻnggida sekin ammo qoʻrqinchli kulib qoʻydi.

Yigit boʻlsa xonimidan nima qilish kerakligini bilib, qoʻrgʻonni tark etdi.

Skip time

*Nega har doim men baxtsiz boʻlishim kerak. Mening baxtli yashashga haqqim yoʻqmi? Qaysi qilgan gunohim uchun men bunday azob chekyapman? Oʻz onam meni unga ortiqchalik qilganim uchun meni tashlab ketgan. Shu paytgacha ota-onam deb yurgan odamlar uchun ham ortiqcha boʻlganman. Hozir ham shunday. Men hech kimga kerak emasman! Men bu dunyoga keraksiz odamman! Meni buvimdan boshqa hech kim yaxshi koʻrmadi... hech kim.

Yonsu koʻrpaga oʻrangancha yigʻlab yotar, oʻzini juda ham yolgʻiz va baxtsiz his qilardi. Taehyung boʻlsa Yonsu ketishini aytgandan soʻng chiqib ketgandi. Lekin haligacha kelmadi.

Yonsu roʻparasidagi devorga ilinib turgan soatga qaradi. Soat millari kechki soat ikkini koʻrsatardi. U Taehyungdan havotir olishni boshladi. Chunki u bunday paytda koʻchada yurmasdi. Har doim qushchasini yonida boʻlardi.

Yonsu Taehyungga qoʻngʻiroq qilish telefonini qoʻliga oldi. Shu payt unga nomalum raqamdan xabar keldi. Ammo bu xabar emas video yozuv edi. U biroz ikkilanib, video ustiga bosdi.

Yonsu video yozuvni koʻrib, toshdek qotib qoldi. Tanasidan elektr toki oʻtgandek, titroq turdi.

Video yozuvda Taehyung va Jiwoonning bir biridan boʻsa olayotgani tasvirlangandi.

Taehyung

Yonsu

Jiwoo

Blood & Desire

2025-07-29T21:09:05.243Z

Chapter Four

Allaqachon tun yarimlagan. Katta shifoxonaning operatsiya boʻlimi yonida, Taehyung devorga suyanib eshikdan koʻz uzmasdi. Usti-boshi farishtasining qoni bilan boʻyalgan, nigohi esa eshikka qotib qolgancha hech narsani eshitmasdi, koʻrmasdi.

Qoʻllari hali ham titrardi. Shu kungacha begunoh-yu gunohkorlarning qonini toʻkkan bu qoʻllar... endi oʻz farishtasining qoni bilan bulgʻangan edi.

U asta koʻzlarini yumdi. Ichini ezayotgan ogʻriq yuragiga toshdek bosilib tushdi. Nafas olishi qiyinlashdi. Soʻngra gavdasi boʻshashib muzdek polga sirgʻalib oʻtirib qoldi.

*Meni kechir farishtam... Seni asray olmadim. Senga ozor yetkazishlariga yoʻl qoʻyganim uchun kechir... Iltimos meni tashlab ketma. Ketma...

U shunchaki jim oʻtirardi. Eshikka qadalgan koʻzlari ichkarida nima boʻlayotganini xayolida ming bora chizardi. Tashqaridan sovuqqon koʻringan bu erkakning ichida hozir dunyolar qulayotgandi. Farishtasi yoniga bir necha daqiqa erta yetib bormagani uchun oʻzini kechira olmasdi.

*Kim boʻlishi mumkin? Uyimga bostirib kirgan odamni oddiy deb boʻlmaydi. U men uchun kelmagandi... Yoʻq... u emas. U bunga jurʼat eta olmaydi. Ammo agar... agar u boʻlsa-chi?

Uning jagʻi qisilib, nafasi chuqurlashdi. Tim qora koʻzlari yanada qorayib ketdi.

Jin ursin Namgil! Agar bu ishda qoʻling boʻlsa... ont ichaman har nafasing armon boʻladi!

SIGMA 13 QARORGOHI

Qarorgohning yetakchi qotillari uchun maxsus tayyorlangan xonasida Ruka va Dohyun oʻrtasida juda qizgʻin ammo xavfli gap ketardi.

–Demak sen Nailni uyiga borib, oʻsha "farishta" deb ataydigan qiziga hujm qilding shundaymi? – Ruka Dohyunga oʻlim nigohi bilan qaradi

–Men bunday qilmoqchi emasdim. Lekin shunday boʻlib qoldi – Dohyun qoʻrqanidan titrab ketardi.

–Nega bunchalar hotirjam gapiryapsan. Agar Nail sen qilganingni bilib qolsa goʻshtingni burdalab tashlaydi.

–Yoʻq unday boʻlmaydi. Men buni Namgilga aytaman. U meni Naildan himoya qiladi.

–Nega u bunday qilarkan? – Ruka yuzida chirkin tabassumini koʻrsatib.

–Chunki Namgil ham uni oʻldirmoqchi edi.

–Nima? Sen qayerdan bilasan?

–Koʻp narsa bilsang tez qariysan deyishadi. Shunday ekan ishing boʻlmasin.

Dohyun Rukani yolgʻiz qoldirib, Namgilni xonasiga yoʻl oldi. Oʻzini beparvodek koʻrsatyotgan boʻlsa-da ich-ichidan qoʻrquv uni yeb bitirardi.

*Barakalla Dohyun! Men qilmoqchi boʻlgan ishni qilibsan. Ishim yengil kechadigan boʻldi. Endi qiladigan ishim faqat kutish. Oʻsha lanati qiz oʻlsa Nail meniki boʻladi.

Ruka

Dohyun rahbar xonasining yoniga kelib toʻxtadi. Endi uning oldida ikkita yoʻl bor edi. Birinchisi boʻlib oʻtgan voqeani Namgilga aytish va yordam soʻrash.
Ikkinchisi Nailni qoʻlida ming azobda halok boʻlish.

U uzoq ikkilandi. Ammo har bir inson uchun oʻz joni aziz. U chuqur nafas olib, oʻzini bosishga harakat qildi. Soʻng qoʻlini biometrik skanerdan oʻtkazib, eshikni ochdi.

Eshik ochilishi bilan Namgilning nigohi toʻgʻri unga qadaldi. U Dohyunning yuzi va holatidan nimadandir qattiq qoʻrqqanini anglab oldi. Titrayotgan qoʻllari, bir joyda turmayotgan koʻz qorachiqlari Namgilni kulishiga sabab boʻldi.

–Nimadan bunchalar choʻchiyapsan? – bilinar bilinmas kulimsirab.

–Rahbar... haligi... nima desam ekan – Dohyun kalovlanib gapira boshladi.

–Men Nailni uyidagi qizni... pichoqlab qoʻydim... – uning ovozi titrab chiqdi.

Xona ichi keskin sovuqlik bilan qoplandi. Namgilning yuzi darrov oʻzgardi. Gavdasini tiklab, ohangida jiddiylik bilan gapira boshladi.

–Bunday jasoratni qayerdan topding? Mening buyrugʻimsiz biror odamga tegmasligingni unutdingmi? – uning oʻtkir ovozi xonadagi bosimni yanada kuchaytirdi.

–Yoʻq... men unday boʻlishini istamagandim... Ont ichaman men buni istamagandim. Men shunchaki...

–NIMA SEN SHUNCHAKI? – Namgilning gʻazabi portladi.

–Seni uning uyida nima ishing bor edi? Endi oʻylab koʻr, bu qilgan ishingdan keyin u seni tirik qoldiradimi? – Dohyun jim qoldi.

Lekin buni ikkalasi ham yaxshi bilishardi. Nail bu ishni Dohyun qilganini bilsa, u faqat bitta narsa qiladi... Oʻldiradi. Yoʻliga chiqqan har kimni, hattoki rahbarini ham.

–Rahbar... Iltimos... menga yordam bering. Meni himoya qiling... vaʼda beraman, endi hech qachon sizga xabar bermasdan bir qadam ham tashlamayman. Oʻtinaman... qutqaring – Dohyun ovozida titroq bilan chorasiz yalinardi.

Namgil esa jim edi. Faqat qarab turardi. Ichida esa oʻzicha fikr yuritardi.

*Naqadar achinarli xol. Qudratli erkak boʻla turib, tirik qolish uchun mendan yordam soʻrayapti. Menga yalinmasdan u bilan jang qilishi ham mumkin edi. Lekin bu juda kulgili. Nail barbir uni oʻldiradi. Hatto menga qarshi chiqib boʻlsa ham uni yoʻq qiladi. Endi uni toʻxtatib boʻlmaydi. U toʻxtamaydi!

Kang Namgil

Taehyung haligacha muzdek marmar pol ustida oʻsha holatida jim oʻtirardi. Operatsiya xonasining eshigi ochilib, Yonsuni operatsiya qilayotgan doktor chiqdi. Taehyung uni koʻrib huddi tanasiga jon kirgandek oʻrnidan sapchib turib, yoniga bordi.

–Nima gap doktor? Operatsiya qanday oʻtdi? Yonsuni axvoli qanday? – havotir olganidan doktorni gapini eshitmasdan soʻroqlay boshladi.

–Janob biz qoʻlimizdan kelgan hamma ishni qildik. Lekin... bemorni saqlab qololmadik. Sizga sabr... – doktorning gapi boʻgʻiziga oʻralgan qoʻllar tufayli uzildi.

–SEN LANATI NIMALAR DEYAPSAN AA? NIMALAR DEYAPSAN? – Taehyung doktorni devorga tirab yanada qattiq boʻgʻishni boshladi.
Doktor boʻgʻilganidan ogʻzini katta ochib, nafas olishga urinardi. Lekin foyda bermasdi.

–I..lti..mos j..ja..nob q..qoʻyib yu..yubo..ring m..men qoʻ..lim..dan k..k..kelgan ham..ma..sini q..qildim – doktor jon talvasasida tipirchilab, nafas olishga harakat qilardi.

–ALDAYAPSAN! Mening farishtam oʻlmagan! Uni oʻlishiga hali ruhsat berganim yoʻq! – Doktorni yerga zarb bilan uloqtirib, operatsiya xonasiga yugurgancha kirib ketdi.

Taehyung operatsiya xonasiga kirishi bilan toshdek qotib qoldi. Qarshisidagi stolda oq mato bilan yopilgan bir tana yotardi. U asta yurib bordi. Qoʻllarini mato tomon choʻzarkan, bir lahza matoni ochmaslik haqida oʻyladi.

U koʻzlarini ogʻir yumib, chuqur nafas oldi. Soʻng titrayotgan qoʻli bilan matoni ochdi. Uning tanasi muzlab qoldi. Koʻksida urayotgan yurak tashqariga otilib chiqqudek tez urdi. Boʻgʻiziga tiqilgan toshdek qattiq narsa nafas olishiga yoʻl qoʻymadi.

Yonsuning tanasi allaqachon sovugan edi. Yuzlari oqarib, lablari koʻkimtir tusga kirgandi. Uning tanasida hayot alomatlari soʻngan edi.

–Hey, farishtam nega bunday yotibsan? Qani turaqol ketamiz. Farishtam... Yonsu... Yon..su – uning ohirgi soʻzlari titroqli ohangda yangradi.

Taehyung biroz Yonsuga tikilib turib, muzdek tanasini bagʻriga bosdi. U yigʻladi... 18yil davomida birinchi marotaba yigʻladi.

–Kechir farishtam, meni kechir... qutqara olmadim... seni baxtli qila olmadim. Huddi sen orzu qilgandek hayot bera olmadim. Meni kechir sevgilim... kechir! – u Yonsuni qattiq bagʻriga bosgan holda yigʻlardi.

Biroz shunday oʻtirgach u Yonsuni oʻrniga qayta yotqizdi.

–Soʻz beraman! Senga bunday qilgan oʻsha kimsani yoʻq qilaman. Uni ismini bu dunyodan oʻchiraman. Menga qarshi chiqqanlarni hammasini yoʻq qilaman!

Taehyung Yonsu tomon sekin egildi. Nigohi yuzida to‘xtadi bir paytlar nurga to‘la bo‘lgan bu chehra endi sokin edi. Ko‘zlari yumuq, rangi oqarib qolgan, ammo baribir chiroyli... go‘yo uxlayotgandek.

U labini asta lablariga bosdi. Bir vaqtlar iliq, jonli bo‘lgan bu lablar endi sovuq edi...

Yonsu

Taehyung qotilni topish uchun uyiga yoʻl oldi. U toʻgʻri kuzatuv xonasiga kirib, barcha yozuvlarni birma-bir koʻzdan kechira boshladi. Lekin kameralar aynan qotil kelishidan oldin oʻchib qolgan edi.

–Jin ursin... Ming lanat! – stolga musht tushirdi. Gʻazabdan yuzlari qizarib, chuqur nafas oldi.

–Qayerdan izlasam ekan... qayerdan boshlay?! Jin ursin, lanati! – u ichida soʻkinib, birdan nimadir esiga tushgandek oʻrnidan sapchib turdi va uydan yugurgancha chiqib ketdi.

Koʻchalariga oʻrnatilgan xavfsizlik kameralari boshqarmasini esladi. Uzoq kutmay, mashinani toʻgʻri u tomonga haydab bordi. Boshqarmaga yetib kelgach, ichkariga shoshilinch kirib bordi.

Kuzatuv zaliga qadam qoʻyishi bilan xodimlar unga toʻxtashini aytishdi. Lekin Taehyung ularga quloq solmasdi. Ular ikkinchi marta ogʻiz ochishga ham ulgurishmadi. U ikkalasining ham yelkasiga kuchli zarba berib, ularni hushsiz qoldirdi.

Xonada faqat u va yuzlab kamera yozuvi qoldi. U biroz oldingi yozuvlarni topib, diqqat bilan qaray boshladi.

Oradan bir necha daqiqa oʻtib, ekrandan tanish bir qiyofa oʻtdi. U koʻrishi bilan muzlab qoldi. Jagʻi qisilib, kaftalari musht boʻlib tugildi. Koʻzlari gʻazabdan chaqnardi.

–Lanati Dohyun... Kuning bitdi!

Taehyung – Nail

Keyingi Qismlarda

–Ha, ha huddi shunday... Men unga tajovuz qildim. Men uni har bir qarichini oʻz tanam bilan his qildim!

–LANATI OʻLDIRAMAN SENI

*
–Nega bunday qilaverasan! Menga bir bor imkon ber... Seni ishontirib aytamanki uni unitasan

–Ruka, sen hech qachon farishtamdek boʻla olmaysan.

Flame of Passion

2025-07-26T11:38:11.101Z

Flame of Passion

10-epizod

Eshikni oyogʻi bilan ochib, toʻgʻri yotoq tomon yurdi. Yonsuni yotoqqa irgʻitib, egnidagi kiyimini yechib xonaning bir burchagiga otib yubordi. Keyingi soniyalarda labini Yonsuni boʻyniga bosib, qulogʻi ostida ehtirosdan boʻgʻilgan ovozda shivirladi.

–Bugun menga qaynoq tun tuxfa et qushcha!

Taehyung iliq lablari bilan Yonsuni lablarini mayinlik bilan erkalab oʻpdi. Bu mayin boʻsa asta qoʻpollashib, Yonsuni ogʻriqdan ingrashiga sababchi boʻldi. Ular shiddat bilan boʻsa olsalar ham, sira bir-biriga toʻyishmasdi.

Yonsuni oʻpkasida kislorod qolmagach, nafas olish uchun Taehyungni yelkasidan sekin itardi. Taehyung esa hohlamaygina boʻsani buzdi. Ularning ikkalasi ham hansirab, chuqur-chuqur nafas olishardi.

Taehyung Yonsuni tungi koʻylagini bir urinishda egnidan yulib oldi. Uning lablari Yonsuni yanogʻidan pastlab, yelkalariga nam boʻsalar qoldirdi. U asta pastlab Yonsuni koʻkraklarini qattiq soʻrib tishlardi. Yonsu esa, ham ogʻriq ham zavqdan nola qilardi.

Taehyung Yonsuni namlantirish uchun bosh barmogʻi bilan uning klitorini mayin harakatlar bilan uqalardi. Uning bu harakatlaridan Yonsu tez tez nafas olar, Taehyungga boʻlgan ehtiyoji esa tobora kuchayardi.

–Mm Tae... men.. men... hohlayman

–Nima... Sen nimani hohlaysan qushcham! – u gapirish barobarida qoʻl harakatlarini tezlatdi.

–Siiz... Sizni hohlayman... mmm – uning gaplari tugash barobarida nola qilib, boʻshanib yubordi.

Taehyung ham ortiqcha vaqt sarflamay pastki kiyimlaridan halos boʻlib, Yonsuni oyoqlari orasiga joylashdi. Uning chap oyogʻini yelkasiga tashlab, sonlaridan mahkam tutib, bor uzunligi bilan ichiga joylashdi.

Yonsu ichiga kirgan katta azodan qattiq baqirdi. Taehyung uning ichiga sekinlik bilan kirib chiqishni boshladi. Ogʻriqlar oʻtib ketgach Yonsu baland ovozda yoqimli nolalar qilishni boshladi.

Yaqinlik qilgan boʻlsalar ham sira toʻxtashni xohlashmasdi. Taehyung yaqinligini sezgach Yonsuni ichiga kuchli talqochlar berdi. Soʻnggi nuqtaga yetganda hirrillagancha uning ichiga boʻshanib, gavdasini yotoqqa tashladi.

Ikkalasi ham qattiq charchagani tufayli, bir birining pinjiga kirib, tezda uhlab qolishdi.

Shunday qilib, ular o‘zlarining eng baxtli kunlarini birga o‘tkaza boshlashdi. Tashqi dunyodan yiroqda, faqat o‘zlariga tegishli bo‘lgan sokin hayot kechirishardi. Har kuni bir-birlarining borligidan zavqlanishardi.

Kunduzlari sayrga chiqishardi ba’zan shahar markazida, ba’zan esa odamlar kam yuradigan xiyobonlarda yurishardi. Birga savdo markazlariga borib, kulgu va mayda bahslar bilan vaqt o‘tkazishardi. Kechqurun esa kino tomosha qilish yoki sevimli restoranda ovqatlanish ularning odatiga aylangandi. O‘sha kechki paytlar ularni yanada yaqinlashtirar, suhbatlar ichida yurakdagi his-tuygʻular asta-asta ochilardi.

Tunlari esa, ular bir-biriga yanada yaqinroq bo‘lishardi. Bu faqat jismoniy yaqinlik emas edi. Bu ishonch, ehtiyoj va muhabbat bilan to‘lib-toshgan mehr edi.

Ular chinakam baxtli edilar.

Toki o‘sha kungi daxshatli voqea sodir bo‘lmaguncha...

*
Shahar markaziga yaqin, balandlikda joylashgan bu hashamatli bino "Kim"lar sulolasining tarixiy qo‘rg‘oni edi. U uzoq yillar davomida avloddan-avlodga o‘tib kelgan, ichki bezagi va tashqi ko‘rinishi bilan sulolaning qudratini ifodalaydigan maskan edi.

Bu uyda hozirda Taehyungning otasi yashardi. "Kim"lar sulolasining an’analariga ko‘ra, bu qo‘rg‘on har doim oilaning to‘ng‘ich farzandiga sulolaning davomchisi sifatida meros qilib qoldiriladi. Shuning uchun, vaqt kelib bu uy Taehyungga o‘tishi aniq edi.

Qo‘rg‘on shahar markaziga yaqin, sokin va ochiq hududda joylashgan edi. Tashqaridan qaraganda u katta, zamonaviy, lekin jiddiy ko‘rinishga ega edi. Devorlari och tusdagi tosh bilan qoplangan, old hovlisida esa doim parvarishlangan gulzorlar va mayda daraxtlar bor edi. Hovli markazida kichik favvora joylashgan u yerda suv asta-asta oqib turardi.

Uyning ichki qismi ham keng va yorug‘ edi. Mehmonxona katta, shiftlari baland. Derazalaridan ko‘p yorug‘lik tushar, xona doim ochiq va toza ko‘rinardi.

Kimlar qoʻrgʻoni

Devorlarda sulola tarixini eslatuvchi suratlar osilgan, polga esa katta gilamlar to‘shalgan edi.

Zinalar yog‘ochdan yasalgan bo‘lib, ular ikkinchi qavatga olib chiqardi. Har bir xona tartibli, saranjom, ortiqcha bezaklarsiz, lekin har bir narsaning o‘z o‘rni bor edi.

Qo‘rg‘on tashqaridan ham, ichkaridan ham sokin, o‘ziga xos bir muhitga ega edi. Bu yerda intizom, tartib va avlodlardan qolgan qadriyatlar yaqqol sezilib turardi.

*
Janob Kim ish xonasida odatdagidek osoyishta, lekin chuqur oʻy bilan oʻtirardi. Deraza ortidagi qorongʻi tunning sokinligi xona ichida yanada ogʻir kayfiyat qoldirardi. Stol ustida turgan qahva soviy boshlagan boʻlsa-da u buni sezmasdi. Fikrlari boshqa yerda edi.

"Min"lar sulolasi bilan rishtalarni qon bilan bogʻlash bu oddiy qaror emas. Bu siyosat. Bu kuch. Bu sulola manfaatini kelajakda kafolatlash demak. Bu toʻy Kimlar uchun nafaqat obroʻ, balki barqarorlik va ta'sir zonasining kengayishi edi.

Ammo Taehyung buni rad etdi.
Ochigʻi Janob Kim bu javobni kutmagandi. Balki istamagan edi. Oʻgʻli qat'iy edi, oʻz fikriga tayanadigan, mustaqil boʻlishni yaxshi koʻradigan yigit.

U har doim Janob Kimning buyruq va istaklarini soʻzsiz amalga oshirgan edi. Bu safar u otasining gapini yani buyrugʻini bajarishdan bosh tortdi.

*Men unga yuragiga emas, aqliga tayanib ish tutishni oʻrgatganman. Lekin bu gal u yuragining ovoziga quloq solyapti. Bu esa xavfli.

Janob Kim labini tishlab, oʻgir xoʻrsindi. Taehyungning bu qarorini isyon deb atash mumkin emasdi. Bu sevgi edi. Ammo sevgi har doim ham sulola taqdiri uchun eng toʻgʻri yoʻl boʻlavermaydi.

U buni yaxshi bilardi. Chunki oʻzi ham bir vaqtlar tanlov qilgan edi. Sevgimi yoki sulola...? U sulolani tanlagan. Natijada yuragi hanuzgacha sukutda, ammo Kimlar sulolasi barhayot.

–U bilan gaplashishim kerak. Tushuntirishim kerak. Hali kech emas... – oʻziga oʻzi mingʻirladi.

U sekin oʻrnidan turdi. Paltosini kiyib, ish xonasidan chiqdi. Pastdagi qoʻrqchiga bir oʻzi ketishini aytib, mashinani kalitini oldi. Hech kimni bezovta qilmay, asta darvoza tomon yurdi.

Mashinani dvigateli asta ishga tushib, tumanli kechada koʻzdan gʻoyib boʻldi.

Kuz fasli boʻlganligi uchun havo salqin, shamol esa daraxtlar orasidan oqib oʻtardi. Osmonda qora bulutlar quyuqlashib, yaqinlashayotgan yomgʻirdan darak berardi.

Shahardan chiqib, oʻrmonzor yoʻlga kirgach, daraxtlar qorongʻulikni zichlashtirib yubordi. Yoʻl uzun va jimjit, faqat faralarning nuri olddagi asfaltni yoritardi.

Janob Kim rulni mahkam ushlab haydar, ammo orqasidan kuzatib kelayotgan kimnidir sezmasdi...

Uning ortidan qoraytirilgan oynali, qop-qora Cadillac jim yurib yaqinlashardi. Bu nomaʼlum mashina asta tezlikni oshirib, kutilmaganda Janob Kimning yoʻlini toʻsdi. Qop-qorongʻi oʻrmon yoʻlida birdan oldidan chiqqan mashinani koʻrib, Janob Kim tormozni qattiq bosdi. Gʻildiraklar shovqin bilan asfaltga ishqalandi va mashina joyida toʻxtadi.

Cadillac eshiklari ochildi. Undan qora kiyimdagi, yuzlari niqob bilan toʻsilgan besh-oltita nomaʼlum shaxs mashina tomon ogʻir qadamlar bilan yaqinlasha boshladi.

Ulardan biri yelkalari keng, qaddidan barzangiligi bilinib turgan kishi oldinga oʻtdi. U hech ikkilanmasdan haydovchi eshigini sharaqlatib ochdi va Janob Kimni zoʻrlik bilan mashinadan sudrab chiqarib, yerga uloqtirdi.

— Sizlar kimsiz? Nima kerak sizlarga? — dedi Janob Kim xavotir bilan, lekin ohangida hali ham qat'iyat bor edi.

Qora kiyimdagi notanishlardan biri bir qadam oldinga chiqdi va sokin, lekin tahdid soluvchi ovozda gapirdi.

— Biz kimligimiz muhim emas. Lekin bir narsani bilib qo‘ying, Janob Kim. Endi sizning davringiz tugadi. Sizning sulolangiz bilan birga.

Shundan so‘ng u kuldi. Bu kulgi befarq va sovuq edi aynan xavfli odamlarning kulgisi kabi.

Janob Kimning ko‘nglini bexosdan og‘ir bir tuyg‘u bosdi. U o‘limdan qo‘rqmadi. Ammo yuragini siqayotgan narsa o‘g‘li, Taehyung edi. Unga yetadigan har qanday xavf bu Janob Kim uchun eng og‘ir zarba bo‘lardi.

Janob Kimning ustida sovuq tikilib turgan erkak uning qorniga kuchli zarba berdi. U bukchayib, yerga yiqildi.

Oʻsha qora Cadillac

Nafasi bo‘g‘ildi, ammo u o‘zini tezda yo‘qotmadi. Ozgina hushini jamlab, qarshisidagiga javob qaytarishga urindi.

Niqobli odam uning yuziga musht tushirmoqchi bo‘ldi, lekin Kim egilib, zarbani o‘tkazib yubordi va darhol o‘zi ham zarba qaytardi. Yoshi katta bo‘lsa-da, bilagidagi kuch hanuz bor edi.

Bir necha zarbalar almashdi. Kim qarshisidagi erkakka imkon bermayotgan edi. Shunda niqobli kimsaning sabri tugadi. Yonidan tigʻli pichoq chiqarib, to‘g‘ri uning koʻksiga sanchdi. Ogʻriqdan Kim gandiraklab ketdi. Ko‘z oldi xira tortdi.

Keyingi soniyada iyagini tagidan kelgan kuchli zarba tanasini havoga koʻtardi. U yerga gursillab yiqildi.

Shu on vaqt to‘xtab qolgandek bo‘ldi. Atrof sukunatga cho‘mdi. Niqobli odam egilib, Janob Kimning ko‘ksiga sanchilgan pichoqni kuch bilan sug‘urib oldi. Og‘riqdan Kimning qichqirig‘i qorong‘ulikni yirtib o‘tdi.

Jarohat chuqur edi. Qon daryo misol oqib, qora asfalt ustiga to‘kildi. Rangpar asfalt asta-sekin alvon tusga kirib bordi. Kimning nafas olishi qiyinlashib, tanasi asta bo‘shashdi. U o‘lim yaqinligini butun borlig‘i bilan his qildi.

Ko‘z oldidan o‘tgan hayoti, qarorlar, qilgan ishlari, o‘tkazgan shirin damlari hammasi birin-ketin yodga tushdi. Go‘yo vaqt orqaga oqib ketayotgandek edi.

Niqoblilardan biri telefonni olib, Kimga yaqinlashtirdi. Kim uning kimligiga tushunmadi, na gapini aniq eshitdi. Ovozi goh bor, goh yo‘qdek eshitilardi. U hushidan ketayotgan edi. Ko‘zlari yumildi. Nafasi sustlashdi. Rangi oqarib, jonsiz holga keldi.

Bir necha daqiqa o‘tib, niqobli odamlar jimlikda mashinaga qaytib o‘tirdi va qorong‘ilik ichida g‘oyib bo‘lishdi.

Atrof yana sokin. Daraxtlar jimgina tebranmoqda. Osmon tobora qorayib, bulutlar quyuqlashgan. Keyin kuchli gumburlash yangradi osmon go‘yo bo‘lib o‘tgan voqeani qoralayotgandek edi.

Yomg‘ir yogʻa boshladi. Yirik tomchilar qattiq urilardi. Har bir tomchi Janob Kimning ustiga tushib, xuddi u bilan vidolashayotgandek edi.

Bu paytda Taehyung o‘zining qushchasi Yonsuning issiq bag‘rida yotgan edi. Uning uchun dunyodagi eng tinch joy shu edi. Har doim Yonsu yonida bo‘lsa, yuragi sokin urardi. Lekin bu safar... nimadir joyida emas edi.

Deraza ortida qorong‘i tong, osmonni qoplagan qora bulutlar, yomg‘ir havosi bularning bari yuragidagi notinchlikni yana-da oshirar edi. Ichida nimadir g‘ashlik tug‘dirardi. Har xil yomon fikrlar xayoliga keldi. Ammo u boshini sal chayqadi, o‘ziga “yo‘q, bunday bo‘lmaydi” degandek. Yonsuni mahkamroq bag‘riga bosdi va asta ko‘zlarini yumdi.

Erta tong. Soat 6:27

Tong otgan, lekin osmon hali yorishmagan edi. Bulutlar og‘ir edi, havo dim. Xona ichida sukut. Faqat yuraklarning urushi va sekin nafas olishlar eshitilardi.

Birdan bu sukunat buzildi.

Taq-taq-taq.

Eshik taqilladi. Taehyung biroz g‘ingshib ko‘zlarini ochdi. Og‘irlik bilan o‘rnidan turdi va eshik tomon yurdi. Eshikni ochgach, ro‘parasida Yejunni ko‘rdi usti-boshi jiqqa ho‘l, yuzida g‘am, ko‘zlarida iztirob bor edi.

– Yejun? Nima ahvol bu? Nima bo‘ldi? — yuragidagi xavotir birdan o‘rmalab chiqayotgandek edi.

Yejun biroz sukut qildi. So‘ng, yuzini sal pastga solib, asta gapira boshladi.

– Kecha kechqurun... o‘rmon yo‘lida Janob Kimga suiqasd qilishgan.

Bu so‘zlar Taehyungni qotirib qo‘ydi. Xuddi miyasi bu gapni qabul qilishdan bosh tortayotgandek edi. Nafasi bo‘g‘ilib, tomog‘i quridi.

– Nima deyapsan, ahmoq! Nima deganing bu?! U hozir qayerda?! Holati qanday?! GAPIR! – birdan ovozini balandlatdi.

Yonsu, bu shovqindan uyg‘onib, cho‘chib ketdi. Nima bo‘layotganini tushunmay, Taehyung tomon yurdi. Ammo unga yetib bormasidan avval, Taehyung allaqachon eshikni ochib, o‘qdek xonadan otilib chiqib ketgan edi.

– Yejun, nima bo‘lyapti? Taehyung nega bu ahvolda? – Yonsu xavotir bilan soʻradi.

Yejun ko‘zlarini yumib, boshini sal egdi.

– Kecha Janob Kimga suiqasd bo‘lgan. Holatlari og‘ir deyishdi. Hozir kasalxonaga olib ketishyapti. Ruxsatingiz bilan men ham borishim kerak.

Shunday deb u yengil ta’zim qildi va Taehyungni ortidan shoshdi.

Taehyung esa allaqachon uyni tark etgan, yuragidagi qo‘rquv, og‘riq va pushaymonlik bilan otasining yoniga tomon yelib borayotgan edi.

Kechagi yomgʻir haligacha tingani yoʻq. Yer hanuz nam, har ikki qadamda suv toʻplangan koʻlmaklar bor. Jaemin qabriston ichida, otasining qabri oldida, jim sukut saqladi. Sovuq toshlar orasida otasini yolgʻiz koʻrish yuragini yana tilka pora qilar edi.

–Dada... Meni kechiring ertaroq kelmaganim uchun. Men siz uchun qasos olmasdan yoningizga kelishni maqul topmadim. Lekin... Lekin endi hammasi tugadi. Menga qanday ogʻriq bergan boʻlsa men ham unga shunday qildim. Undan otasini tortib oldim!

U yerga asta choʻkkalab oʻtirdi. Nam tuproqni kaftlari orasiga oldi. Oʻzi istamasada koʻzlari yoshlandi.

–Endi ruhingiz orom olsin dada! Men ketishim kerak. Hali tugatilmagan ishlarim bor. Men endi tez-tez kelib turaman – u oʻrnidan turib, biroz qabrga tikilib turdi. Soʻng yana oʻz yoʻlida davom etdi.

Jaemin qabristonni tark etarkan, navbatdagi oʻyinini qanday boshlash haqida oʻylardi. Zero bu soʻnggi nuqta boʻlishi kerak!

Taehyung

Jaemin

Yonsu

Blood & Desire

2025-07-05T20:12:43.582Z

Chapter Three

Quyosh ufq yuzini tark etib, oʻz oʻrnini oyga boʻshatib bergan mahal Nail uni kelishini kutayotgan katta qoʻrgʻon oldida toʻxtadi. Bu katta qoʻrgʻon baland devor bilan oʻralgan boʻlib, har burchagida xavfsizlik kameralari mavjud edi. Qoʻrgʻon ichida butun bir armiya kabi tish tirnogʻigacha qurollangan qotillar turishardi.

Bu yollanma qotillarning hammasi oʻz rahbarini ohirgi nafasigacha himoya qilish uchun yigʻilishgandi. Ularning har biri mohir yollanma qotil boʻlsada Nailni oldida ularning kuchi sezilmasdi.

Nail asta uyning yon tomonidagi devorga maxsus asboblar yordamida chirmashib, qoʻrgʻon ichiga kirishga muvaffaq boʻldi. U huddi sharpa kabi havoga singib hech kimga bildirmay uyning ichiga kirdi. Uy ichida sas-sadosiz oʻz oʻljasi tomon borarkan, uy ichida qoʻriqchilik qilayotgan bir qotil uni payqab qoldi.

Qotil sheriklariga habar berish uchun ogʻiz juftlagan ham edi, Nail unga qarata oʻtkir tigʻli pichoqni otdi. Pichoq qotilning toʻgʻri borib tomogʻiga sanchildi. Qotilning nafasi tomogʻiga sanchilgan pichoq tufayli qisqa hirrillash bilan chiqdi, tomogʻidan qon favvora kabi otilib chiqib, tanasi yerga gursillab yiqildi. Nail yana boshqa qotillar uni kelganini sezib gʻimirlab qolmasliklari uchun yon tomonidagi xonaga jasadni yashirdi.

U tepa qavatga ogʻir qadamlar bilan yuqorilarkan uning yuzida hech qanday ifoda yoʻq edi. Huddi bu ish u uchun bir oʻyindek edi. Nail uchinchi qavatga olib chiquvchi zinalarni ortda qoldirib, oʻz oʻljasining xonasi oldida toʻxtadi. Belidan qurolini olib, ovoz pasaytirgich moslamasini qurol ogʻziga mahkamladi. Soʻnggi soniyalarda eshikni zarb bilan ochib ichkariga kirdi. Ichkarida u koʻrishni hohlagan odam yoʻq edi. Atrofni sinchiklab koʻzdan kechirarkan, divanning tagidan koʻrinib turgan oyoqlarga koʻzi tushdi.

–Park Jihyung! Qoʻrqoq quyonga oʻxshab yashirinmasdan buyoqqa chiq! Men sen bilan quvlashmachoq oʻynash uchun kelganim yoʻq – istehzoli jilmayib oʻljasini chiqishini kutdi.

Jihyung boʻlsa divan tagida koʻzlarini mahkam yumgancha jim yotardi. Uning nafasi tartibsiz, yuragi qoʻrquvdan gursillab urardi. Hech qachon hudoga sigʻinmagan odam bugun tirik qolish uchun ich-ichidan yalinib iltijo qilardi.

Lekin endi buni foydasi yoʻq. Yirtqich boʻri oʻz oʻljasini yemasa ham tishlab, burdalab tashlaganidek Nail ham uni osonlikcha qoʻyib yubormaydi.

–Demak chiqmaysan? Mayli oʻzim chiqarib olaman – kuch bilan Jihyungni oyogʻidan tortib qarshisiga chiqardi.

Jihyung yordam soʻrab baqirmoqchi boʻldi, ammo Nail uni ogʻzini yopdi. Barmogʻini labi ustiga qoʻyib jim boʻlishini buyurdi.

–Park Jihyung sen qilgan xiyonating va Sigma 13 tashkilotining qoidalarini buzganliging uchun oʻldirilasan! Oʻlimingdan oldin aytadigan gaping bormi? – uning soʻzlari hissiz va qandaydir sovuqlik bilan yangradi.

Jihyung endi oʻlim muqarrarligini anglab, qilgan hatosi uchun tavon toʻlashini onggiga singdirdi. Ichidagi qoʻrquvni bosish uchun chuqur nafas olib, titrayotgan labini tishladi. Soʻng oʻzida kuch topib gapirishni boshladi.

–Men hato qildim. Endi esa jazolanaman... Lekin shuni yodingdan chiqarma... Kim Taehyung Sigma 13 hech qachon abadiy hukmron boʻla olmaydi... Hattoki sen ham! Bir kuni Sigma 13 ni tag-tomiri bilan qoʻshib yoʻq qiladiganlar keladi. Mana, men aytdi deysan. Hammangizni boshingizga shunday kunlarni solishadi-ki sizlar butunlay sinasiz! Oʻsha payt sen sen boʻlmaysan! Nail Nail boʻlmaydi! Sen tugaysan... Sigma 13 tugaydi! – oʻzini qanchalik sokin tutishga urinmasin har gapirganida soʻzlari boʻgʻzidan titrab chiqardi.

Nail uning bunday telbanamo gapidan keng tabassum qilib Jihyungni masxara qildi.

–Sigma 13 hech qachon tugamaydi. Eahitdingmi meni..? TUGAMAYDI! – qoʻlidagi qurolini Jihyungni boshiga tirab ketma-ket 3ta oʻq joyladi.

Jihyungni tanasi shilq etib yerga yiqildi. Nail boʻlsa yana oʻzining jiddiy qiyofasiga kirib, yuziga sachragan qonni artdi. Qurol ovozsizlantirilgani uchun qoʻrgʻondagi qotillarning hech biri Jihyungni oʻlganini bilishmadi.

Nailning endigi navbatdagi ishi qoʻrgʻonni kulini koʻkka sovurish edi.

U xonadan chiqib uyning har bir burchagiga soatli bombalarni oʻrnatdi. Eng soʻnggi bombani oʻrnatib, asta uydan chiqayotganda, birdaniga bitta qotil kelib unga hujm qildi. Nail uning hujumiga chap berib, qoʻliga tepdi va qotilni qurolsizlantirdi. Keyingi soniyada esa belidagi oʻtkir tigʻli pichogʻi bilan qotilni soʻyib tashladi.

Bomba soatli boʻlgani uchun Nail iloji boricha tezroq qoʻrgʻondan chiqib ketishi kerak edi. Ammo boshqa qotillar Nailni kelganini payqab qolishdi va chumolidek uning ustiga yopirilib kelishni boshlashdi.

Nail bor kuchi bilan darvoza tomon yugurdi. Lekin hujum qilayotganlarning soni koʻp boʻlgani uchun buni uddasidan chiqa olmadi. Endi esa faqatgina ular bilan kurashish kerak edi. Nail unga tomon kelayotgan barcha qotillarni birma-bir yer tishlatardi. Ularni suyaklarini sindirib, tomogʻidan soʻyib tashlardi.

Qotillar biroz siyraklashgach, u yana darvoza tomon yugurdi. Darvoza oldida turgan qoʻriqchilar tomon aylana shaklidagi uch tigʻli hanjarni otdi. Hanjarlarning biri tomogʻiga, keyingi hanjar kkinchisining toʻppa-toʻgʻri borib chap koʻziga tegdi. Qoʻriqchilardan favvora kabi qon oqib, birin-ketin yerga qulashdi.

Ohirgi soniyalar... va nihoyat Nail darvozadan chiqishga ulgurdi. U qoʻrgʻondan sal nariroqqa borib toʻxtadi va....

"Bum!"

Biroz oldin savlat toʻkib turgan bu qoʻrgʻon, ichidagi odamlari bilan birga, bir lahzada kuli koʻkga sovurildi.

Nail yuzida mamnunlik ifodasi bilan alangalanib yonayotgan qoʻrgʻon qarshisida bir necha daqiqa jim turdi. Soʻng topshiriqni bajarganini yetkazish uchun oʻz tashkiloti tomon yoʻl oldi.

Sigma 13 Yollanma Qotillar Tashkiloti

Nail ogʻir qadamlar bilan bino ichiga kirib bordi. Nafasi yengil, yuzida hech qanday ifoda yoʻq edi. Karidorda uni koʻrgan tashkilot a'zolari hurmat yuzasidan taʼzim qilib, yoʻl berishardi. U esa har doimgidek hech narsaga parvo qilmay toʻgʻri Kang Namgilning xonasi tomon yurdi.

Rahbar xonasiga yetib kelgach biometrik skaner Nailning yuzini tekshirib, uning shaxsini tasdiqladi. Soʻng eshiklar asta ochildi. Ichkarida Namgil oʻzining sadoqatli qotillariga maxsus topshiriq berayotgan edi. Nail xonaga kirishi bilan hammaning diqqati unga qaratildi. U hech bir soʻz demay yurib borib, Namgilning qarshisidagi stulga joylashdi.

Sigma 13 Tashkilotidagi Toʻrtta Yetakchi Qotil.

Nail~Kim Taehyung – Kang Namgilning oʻng qoʻli, eng ishonchli va sadoqatli odami. U kamgap, hissiz va nihoyatda xavfli.

Jeon Jungkook – Kang Namgilning chap qoʻli va Nailning eng yaqin doʻsti. Aqilli, sadoqatli va chaqqon. Uni tashkilotda qisqacha JK baʼzida oʻlim sharpasi deb chaqirishadi.

Ruka – Sigma 13 dagi yagona ayol qotil. U chaqqon, hiylakor va xavfli. Ruka Nailni sevadi va unga erishish uchun koʻp harakat qilgan. Biroq barcha urinishlari besamar ketgan. U hozir ham Nailni oʻziniki qilish payida.

Kim Dohyun – Yonsuning ota-onasini oʻldirgan yovuz qotil. U ayollar va boylikka oʻch, jirkanch shaxs. Oʻz manfaati uchun hech narsadan qaytmaydi. Foyda koʻriladigan joyda xoinlik qilishdan ham choʻchimaydi.

Namgil, Nailning usti-boshiga tekgan qon izlariga bir koʻz yugurtirib, mamnunlik bilan kulimsiradi. Bu holat ular uchun allaqachon kundalik hayotning bir qismiga aylangan edi.

–Demak, hammasi a'lo darajada bajarildi, Nail! – yuzida kulgu bor edi, ammo ohangi keskin yangradi.

–A'lo darajada – qisqa va sovuq javob qaytardi.

Namgil yana jiddiy qiyofaga kirib, xonadagi odamlarga chiqib ketishni ishora qildi. Dohyun hammadan birinchi boʻlib xonani tark etdi. Uning ortidan JK ham chiqib ketdi. Ruka esa shoshilmasdan, yengil qadamlar bilan Nailga bir koʻz qisib, ularni yolgʻiz qoldirdi.

Hamma xonadan chiqqach, Namgil oʻtkir nigohlarini Nailga qadadi. Bu qarashlarda sirli, oʻqib boʻlmas hislar mujassam edi.

–Vazifangni yaxshi bajarding. Barakalla! Senga ishonib xato qilmaganim yana bir bor isbotlandi.... Lekin bu uzoq davom etmasligi mumkin – dedi u salmoqli ohangda.

Bu soʻzlardan Nailning qoshlari biroz chimirildi. U rahbarini hammadan yaxshi bilar edi. Namgil bunday gaplarni bejizga aytmasdi.

–Nima demoqchisiz? – yuzida hech qanday ifoda boʻlmasada, ichida havotir uchqunlashga ulgurgandi.

–Bilasanmi? Ayol erkakning zaif nuqtasi. Agar erkak bir ayolni sevsa... u qanchalik qudratli boʻlmasin, aynan oʻsha ayol tufayli hayotiga nuqta qoʻyiladi... Shuning uchun sen hech qachon ayolga koʻngilingni berma! Ayol kishi sen uchun xavf! Hatto oʻlishing mumkin... Meni tushunyapsanmi?! – uning ovozi sokin, ammo ogʻir yangradi.

Bu ilmoqli gaplar Nailning ichidagi xavotirini alangalatdi.

–Mendan nima istaysiz? – stuldan sal egilib, savol berdi.

Bundan Namgilning yuz ifodasi qorayib ketdi. Oʻrnidan sapchib turib gʻazabini sochdi:

–Mendan qachongacha uyingdagi qizni yashirmoqchi eding? Sigma 13 ni obroʻsini yer bilan bitta qilmoqchi boʻlgan odamni qizini uyingda saqlayotgan ekansan. Aslida u ham oʻlishi kerak edi. Dohyun uni oʻldirmoqchi boʻlganida nega unga qarshilik qilding?!

–Uning aybi yoʻq! U begunoh. Bizga uning zarari tegmaydi – dedi jiddiy ohangda.

–Taehyung! U seni yoningda boʻlishini oʻzigina katta zarar. U allaqachon seni ojiz tomoningga aylanib boʻlgan! Qanday qilib zarari tegmasligi mumkin? – Namgil borgan sari asabiylashar u tom ma'noda Nailni oʻlimdan saqlashga urinayotgandi.

–U meni ojiz tomonim emas. U shunchaki... Shunchaki mening qoʻgʻirchigʻim. Unga nisbatan menda hech qanday tuygʻu yoʻq! – u bu gaplarni aytganiga ishongisi kelmasdi. Chunki haqiqattan ham Yonsu uning ojiz tomoniga aylangandi.

–Kimni aldamoqchi boʻlyapsan Kim Taehyung? Yolgʻon gapirsang ham, koʻzlaring haqiqatni aytyapti – Namgil Nailga yaqinlashib, koʻzlariga tikildi.

–Gapni qisqa qilaman. Yo undan voz kechasan, yo uni oʻldiraman. Qaysi birini tanlaysan? – uning soʻzlari zaharli shivirlashdek, Nailning tanasiga titroq tarqatdi.

Nailning gʻazabdan jagʻ qismi qisildi, koʻzlari olovdek yondi. Tim qora koʻzlari esa tubsiz jarlikga oʻxshab, Namgilni yutib yuborayotgandi.

–Bu mening shaxsiy hayotim rahbar! Siz bunga aralasha olmaysiz! Barcha topshiriqlarni nuqsonsiz bajaryapman. Bundan ortigʻi sizga kerak emas. – Nail qatʼiyat bilan oʻrnidan turdi va javob kutmasdan xonani tark etdi.

Namgil esa uning ortidan jimgina qarab qoldi. U yaxshi bilardi, Nail aytganidan qaytmaydi. Uni bunga majbur qilmoqchi boʻlsa, hech ikkilanmay yoʻq qiladi.

Nail indamay binodan chiqdi va mashinasiga oʻtirib uni katta tezlikda haydab ketdi.
Koʻp oʻtmay u yoʻldan gʻoyib boʻldi.

*Bunday boʻlmasligi kerak... Men uni sevmasligim kerak. Agar yuragimni unga bersam uni oʻldirishadi. Meni deb u halok boʻladi. Men esa farishtamga zarar yetishini istamayman. U juda begʻubor, huddi farishtadek...

Ammo men uni oʻz zulmatimga tortib keldim. Uni qorongʻillikka choʻktirdim.

Uni ozod qilishim kerakmi? Yoʻq... men bunday qila olmayman. Uni ozod qila olmayman. Chunki men oʻz yuragimni unga allaqachon topshirganman.

U xohlasa ham men undan voz kecha olmayman. Hech qachon!

Nail shu qadar hayolga berilgan ediki qanday qilib uyiga yetib kelganini sezmay qoldi. Mashinadan tushib, eshikni ochmoqchi boʻlganida esa qulfi buzilganini payqadi. Koʻzlari chaqnab, darhol uy ichiga otilib kirdi.

Ichkaridagi manzara daxshatli edi. Uy ichida hamma narsa ostin-ustun, yerda siniq shisha boʻlaklari, va xonalar boʻylab qizil izlar.... qon izlari tarqalgan edi. Bu izlar Nailni oshxonaga yetaklab borardi.

Uning har bir qadami ogʻir, har bir nafasi ogʻriqli edi. U yurarkan, hayolidan oʻtgan eng yomon tahminlar yolgʻon boʻlishini istardi.

Ammo oshxonaga kirgan zahoti yuragiga tosh bosilgandek boʻldi.

Farishtasi... u sevgan ayol, qonga belangan holda, hushsiz yotardi...

Taehyung

Yonsu

Namgil

Jungkook

Ruka

Dohyun

Flame of Passion

2025-06-26T20:25:20.128Z

9-epizod

Baxt... O'zi nima bu? Pulmi? Tinchlikmi? Yolg'izlikda bo'lgan osoyishtalikmi yoki yoningda boʻlgan bir insonmi?
Ba'zilar baxtni katta orzular bilan bog'laydi. Ba'zilar esa uni oddiy bir kulgi, bir chashka issiq choy, yoki kimningdir nigohida topadi.

Ammo baxtga erishish – hech qachon oson bo'lmagan. Ko'pincha u og'riq, kurash, va yo'qotishlar ichidan chiqadi.
Yoningda kimdir borligi – bu baxtning o'zi emas. Balki uni asrash uchun sinovdir.
Baxt, aslida topilmaydi. U yaratiladi.Va har kimning baxti – o'ziga bog'liq.

Qorongʻu va zax xona ichini lipillab yonayotgan chiroq bazo'r yoritardi. Xona ichi dim va qon hidiga to'lgandi. Devorlarda turli xil qiynoq asboblari osilib turardi. Yerda toʻkilib qurib qolgan eski qon izlariga yangi qon izlari toʻkilgan edi. Xona o'rtasida Taeyang stulga bogʻlangan holda oʻtirar, Taehyung esa uning ustida turib tanasi va yuzlariga tinimsiz musht tushirardi. Kechagi avtohalokatdan olgan jarohati yetmagandek, Taehyungning kuchli zarbalari uni chalajon axvolga keltirdi. Yuzi esa tanib bolmas darajada abgor axvolga kelgan, boshi va ogʻzidan tinmay qon oqardi.

–Sen ablax menga tegishli insonga suiqasd qilmoqchi bo'ldingmi? Gapir lanati! – uning har bir soʻzi gʻazabdan yangradi.

–M..men faqat vazifamni bajar..dim – ogʻriqdan yuzi burishib zoʻrgʻa gapirdi. Uning bu gapidan keyin Taehyung hech ikkilanmasdan uni otib tashladi. Yuzida hech qanday ifoda yoʻq edi.

–Endi navbat xo'jayiningga – dedi.Soʻngra ustidagi qonlardan halos boʻlib, toza kiyim kiydi. Omborxonadan chiqib, mashinasiga o'tirayotganda Yejun uni toʻxtatib qoldi.

–Janob, kompaniyada bir ikki hujjatda muammo bor ekan. Shunga oʻzingiz bormasangiz bo'lmaydi.

–Uyning havfsizligi qanday?

–Aytganingizdek uyni yaxshi qo'riqlayapmiz

–Yaxshi

*Ertalab uygʻonganimda yonimda Taehyung yoq edi. Menga indamasdan ketib qolganiga biroz ranjidim. O'rnimdan turmasimdan oldin xizmatkor ayol kirib, Taehyungni zarur ish bilan ketganligini, kechga yaqin kelishini aytdi. Men yengil bosh chayqab qo'ydim. Keyin u xonani tark etdi. Men esa yalangʻoch tanamni ko'rpaga o'rab asta oʻrnimdan turdim. Lekin ostimdagi kuchli og'riq sabab ingrab, bukchayib qoldim. Og'riq oʻtib ketgach hammom tamon yurdim. Yaxshilab yuvinib, garderobga kirdim. Garderobda juda chiroyli kiyimlar bor. Taehyungni didi yomon emas. Meni harid qilishga olib bormagan bolsa ham ozi men uchun juda kop kiyim buyurtiribdi. Hammasi juda chiroyli va nafis. Yana kiyimlar orasida tungi kiyimlar borligini ham ko'rdim. Umuman olganda bularni kiyim deb boʻlmasdi. Ularning hammasi toʻrli va juda ochiq edi. Uyga Taehyungdan boshqa erkak kirmasdi. Shuning uchun koʻzimga yopiqroq ko'ringan tungi kiyimni kiyib pastga tushdim. Allaqachon nonushta tayyor edi. Nonushta qildim, Taehyung menga uyni barcha joyini koʻrsatgan bo'lsa ham yana bir marta aylanib chiqdim, xizmatkorlar bilan suhbatlashdim. Lekin ich-ichimdan gʻalati bir tuygʻu o'tar, hayolimda esa faqat va faqat "men hato qilmadimmikan? Bundan afsulanmasmikanman?" degan savol qiynardi. O'zimni chalgʻitishga boshqa narsa haqida o'ylashga koʻp bora urindim, lekin foyda bermadi. Bu oʻy-hayollardan charchab xonamga chiqib yotdim.

Bu orada Jaemin ham uning buyrgʻisiz oʻzboshimchalik qilgan odamlarini boshqalarga oʻrnak boʻlsin deb hammani koʻz oʻnggida vaxshiylarcha qiynadi. Bittasini chap oyogʻini tepib sindirdi. Erkak jon holatda dod-voy solardi. Ikkinchisining esa ikkala qoʻlining tirnoqlarini uchli qaychi bilan birma-bir sugʻurib oldi. Erkakning qoʻllari qon talash axvolga keldi. Har bir tirnogʻi qoʻporilganda qattiq baqirib yigʻlardi. Qoʻriqchilar va xizmatkorlar bu erkaklarning axvolini koʻrib dagʻ-dagʻ titrashardi. Soʻng Jaemin belidagi qurolini olib bittasini peshonasiga tirab otib tashladi. Navbat ikkinchi erkakga kelganda, oʻsha erkak yalinib yigʻlashni boshladi.

–Iltimos qilaman janob un.... – gapi oxiriga yetmasidan Jaemin qurolni uning ogʻziga tiqdi.

Erkakning ovozi faqat gʻoʻgʻillashga oʻxshab chiqardi. Jaemin bir soniyani boy bermasdan uni ham otib tashladi. Ikkala erkakning ham tanasi joni chiqguniga qadar titradi. Oq marmardan boʻlgan pol esa ularning qizil qoni bilan belandi.

–Hamma meni diqqat bilan eshitsin! Kimda kim mening buyruqlarimga qarshi chiqib, ortimdan ish qilsa, uni bundanda ayanchli ahvolga solaman! Tushunarlimi?! – uning ovozi gʻazab va ogohlantirish bilan yangradi.

–Tushundik janob Jaemin! – barcha hizmatkor va qoʻriqchilar baravariga gapirib boshlarini egishdi.

Jaemin barchaga sovuq va oʻtkir nigoh bilan bir koʻz tashlab, oʻz xonasiga koʻtarildi. Boshidagi kuchli ogʻriqqa chidolmay, boshidagi doktor bogʻlagan bogʻichni yechib tashlab, oʻzini yotoqqa tashladi.

*Men qasos olishim kerak. Otamni oʻldirganingni javobsiz qoldirolmayman Taehyung. Lekin... lekin sendan qasos olaman deb Yonsuga zarar berib qoʻysamchi? Uh... Nima qilsam ekan. Lekin men shunday qilaman-ki, seni sindiraman... Na yashaysan va na oʻlasan! Tirik murda boʻlasan! – uning ichida alam, gʻazab va qasos alangalanardi. Shuningdek koʻp yillik sof sevgisi ham.

Kim Industries kompaniyasida ishlar qizgʻin kechardi. Xodimlarning barchasi oʻz ishlariga masuliyat bilan yondoshib, diqqat bilan ishlashardi. Xodimlarning xonasidan faqatgina qogʻozlarning shitirlashi, klaviaturaning va printerning past ovozi eshitilardi. Eng yuqorigi qavatda, Taehyung xonasida hisobotlarni koʻzdan kechirardi. Uning yuzidan charchagani yaqqol sezilib turardi. Shunday boʻlsada u tez ishlarini bitirib oʻz sevgilisini yoniga borib, dam olishni istardi. Shu payt eshik ochilib, xona ichida ogʻir qadam tovushlari yangradi. Taehyung hujjatlardan boshini koʻtarib eʼtiborini xona ichidagi odamga yoʻnaltirdi.

–Xush kelibsiz janob Kim – o'rnidan turib, u tomon yurdi.

–Xush vaqt bo'l o'g'lim – deb Taehyungni yengil bag'riga bosdi.

–Bu yerga sizni qaysi shamollar uchirdi? To'g'risi kutmagandim – Janob Kim bilan birga divanga o'tirishdi.

–Ko'rib turibman, band ekansan lekin ko'p vaqtingni olmayman. Senga muhim gapim bor – orqasini divanga suyab, o'tkir nigohlar bilan Taehyungga qaradi.

–Qanday gap ekan? Qulog'im sizda – ichida chalkashlik paydo bo'lsa ham, o'zini jiddiy qiyofasini yo'qotmadi.

–Bilasan... men qariyapman. Bir kun men ham bu dunyoni tark etaman. Shuning uchun men ko'zim ochiqligida seni to'yingni va nabiramni ko'rishni istayman - deb to'xtadi. Taehyung otasini keyingi so'zlarini eshitish uchun sukut saqladi. Janob Kim bir chuqur nafas olib gapida davom etdi.

–Mafia ishlarida hamkorim bo'lgan Janob Minning qiziga uylanasan – uning gapi xonada aks sado berib, qotib qoldi.

Taehyung otasining bu gapidan tanasiga sovuqlik urilganini his etdi. Ichida nimadir g'alayon ko'tardi. Otasining gapiga qarshi chiqa olmaydi. U ikki o't orasida qoldi... nafasi siqildi... ko'z oldida Yonsu gavdalana boshladi. U uni zulm, qayg'u, dard-alam girdobidan olib chiqgandi. Endi yana uni o'sha g'am-qayg'u to'la dunyosiga tashlab ketadimi?

Taehyungni borgan sari nafasi siqilardi. Miyasida turli o'y-hayollar aylanardi. U juda ko'p o'yladi, lekin bir to'xtamga kela olmadi. Boshini asabiy siqib, o'tkir nigoh bilan otasiga yuzlandi.

–Men rozi emasman. Siz aytgan qizga uylanmayman! – uning so'z ohanggi jiddiy edi.

Kutgan javobini olmagan janob Kimning yuz ifodasi qoraydi. G'azabdan jag'i qisilib, ko'zlaridan o't chaqnadi.

–Sen meni rayimga qarshi bora olmaysan Taehyung! Sen mening buyruqlarimga so'zsiz itoat qilishing, istaklarimni bajarishing kerak! Chunki men seni dunyoga kelishingga sababchi bo'lgan otangman! – har bir so'zi g'azabdan, yurakni yoradigan ohangda yangradi.

–Ha, siz meni otamsiz. Sizni buruqlaringiz va istaklaringizga so'zsiz itoat qildim. Lekin... men Janob Minning qiziga uylanmayman! – uning so'zlari dadil va jiddiy yangradi.

Janob Kim o'g'lining ko'zlariga boqib, uni fikridan qaytmasligini tushunib, hech bir so'zsiz xonani tark etdi. Taehyung orqasini divanga tashlab, ko'zlarini asabiy yumdi.

*Bugun juda charchadim. Kuni bilan hujjatlardan boshimni ko'tarmasdan ishladim. Buniga ustiga dadam meni u hohlagan qizga uylanishimni hohlayapti. Men qushchamdan boshqa hech kimga uylanmayman. Hech kim u kabi bo'la olmaydi, hech kim u kabi meni tinchlantira olmaydi. Hech kim u kabi jozibali va maftunkor bo'la olmaydi... Jin ursin! Men uni hohlayman!

Taehyung hayollar og'ushidan chiqib, barcha ishlarini tez tugatib, qushchasining yoniga shoshildi. Darvozadagi qoʻriqchilar Taehyungni mashinasini koʻrishlari bilan unga yoʻl ochishdi. Taehyung mashinadan tushib, toʻgʻri uyga kirdi. Xonasiga chiqish uchun zinalar tomon qadam tashlarkan, mehmonxonadan Yonsuning kulgan ovozi eshitildi. Taehyung lab chetida kulib mehmonxonaga kirdi. Mehmonxonada Yonsu komedik kino korib oʻtirardi. Qoʻlida qulupnay bilan toʻldirilgan idish, egnida qora rangli tungi koʻylak bor edi. Taehyung Yonsuni boshdan oyoq analiz qilarkan, ogʻir yutunib qoʻydi.

–Qushcha nima qilyapsan? – asta yurib borib divanga oʻtirdi.

–Kino koʻryapman. Hohlasangiz birga koʻramiz – mayin tabassum qildi.

–Men sen bilan gaplashmoqchiman – Yonsuni belidan ushlab tizzasiga oʻtirgʻizdi.

–Ayt-chi nega kecha uydan chiqma desam ham, uydan chiqib ketding – tungi koʻylagidan koʻrinib turgan sonlarini mayin silab gapirdi.

Yonsu biroz sukut saqladi. Koʻzlariga yigʻilgan yoshlarni tiyib gapirishni boshladi.

–Aslida kecha men uydan ketmoqchi emasdim. Lekin meni shifoxonaga chaqirishdi. Ustozim doktor Lee menga qoʻngʻiroq qilib, dadamni ogʻir ahvolda olib kelishganini aytdi. Buni eshitib men ikkita qoʻriqchi bilan shifoxonaga bordim. U yerga borganimda dadamni operatsiya qilishyotgan ekan. Oyim va akam meni koʻrib meni shifoxonadan haydab chiqarishmoqchi boʻlishdi. Boshida nega bunday qilishganiga tushunmadim. "Men dadamni yonida qolmoqchiman, ulardan havotirdaman" deganimda akam menga qarab oʻshqirib ketdi. U menga "Dadam sening dadang emas! Sen bir yetimchasan halos. Seni uyimizni oldiga tashlab ketishgan, keyin esa buvim seni asrab olganlar. Sen hech qanaqasiga bizga qondosh emassan" dedi. Shu payt men oʻzimni yoʻqotib qoʻydim. Yuragim juda ogʻridi. Hech narsaga tushunmasdim. Miyam chalkashliklarga toʻlib ketgandi. Soʻng qabristonga buvimni qabriga bordim... Keyin esa siz keldingiz bori shu – Yonsu gaplarini tugatib Taehyungga qaradi.

–Qulupnaydan yeb koʻring, juda mazali – idishdan bitta qulupnay olib Taehyungga tutdi.

–Rostdanmi? Unday boʻlsa oʻzing yedir – qulupnayni Yonsuni qoʻlidan olib ogʻziga soldi.

–Chayna va keyin meni oʻp! – Yonsuni oyoqlarini beliga oʻrab oʻziga yanada yaqinroq tortdi.

Yonsu ogʻzidagi qulupnayni asta chaynarkan, nima qilishni bilmay jim oʻtirardi. Soʻng Taehyung uning sochlari orasidan qilarini oʻziga yaqin tortib lablarini birlashtirdi. Boshida mayin va ehtirosli olinayotgan boʻsa asta qoʻpollasha boshladi. Taehyung huddi och boʻridek Yonsuni lablarini shimib, tishlab tortib uning pastki labiga tishlarini qattiq botirdi. Yonsu sekin ingrab yubordi. Paytdan foydalanib Taehyung tilini uning ogʻziga kiritdi. U shunday boʻsa olardi-ki Yonsuni suv kabi yutub yuborayotgandi. Boʻsa olayotgan payt Taeni qoʻllari bosh turmasdan, bir qoʻli Yonsuning oppoq sonini silar, ikkinchisi esa koʻkraklarini oʻynardi. Taehyung boʻsani buzmasdan xonasiga koʻtarildi.

–Bugun menga qaynoq tun tuxfa et qushcha!

Taehyung

Yonsu

Jaemin

Blood & Desire

2025-06-17T08:27:29.605Z

Chapter two

Nail shahar chekkasidagi eski omborxonaga o'xshagan binoga keldi. Tashqi tomondan oddiy bir tashlandiq bino bo'lib ko'ringan bu joy aslida Sigma 13 tashkilotining qarorgohi edi. Ichkarisi esa tashqarisidan butunlay farq qilardi.

U binoning yon devorida joylashgan temir eshik oldiga bordi. Qo'lini biometrik skanerdan o'tkazishi bilan eshik asta ochildi. Ichkariga kirgach, tor yo'lakdan o'tib, pastga tushuvchi liftga chiqdi. Lift faqat pastga avtomatik harakatlanar, ichkarisida esa hech qanday tugma yo'q edi.

Nail qarorgohning asosiy boshqaruv xonasiga kirdi. Xonada hamma narsa tartibli edi. Devor bo'ylab joylashgan ekranlar dunyoning turli nuqtalaridagi kuzatuv kameralariga ulangan edi. Har bir monitor orqali harakatlar, shaxslar va yo'nalishlar nazorat qilinardi. Qorong'u xonani faqat ekranlarning yorug'ligi yoritib turar, ichkarida esa bir nechta xodim jimjit ishlayotgan edi.

Nail boshqaruv xonasidan o'tib, qarorgohning eng chuqur qismida joylashgan rahbar xonasiga yaqinlashdi. Xonaning eshigi qora rangdagi og'ir metaldan bo'lib, yonida faqat tanib oluvchi maxsus skaner mavjud. Nail eshik oldida to'xtadi. Skaner yuzini tanigach, eshik asta ochildi.

Namgil xona markazidagi stolda, ro'parasidagi ekranga tikilib, nimanidir kuzatardi. U tinch va sokin ko'rinsa-da, yuzida keskinlik bor edi.

Nail asta yurib xona ichiga kirdi.

–Keldingmi? – ekrandan ko'zini uzmasdan gapirdi.

–Chaqirtirgan ekansiz, – shu yerdagi stullardan biriga o'tirdi.

–Ha, chaqirtirdim. Senga bir muhim vazifa bor – ekrandan ko'zini olib, unga qaradi.

–Qanday vazifa? – ovozida na hayajon, na qiziqish bor edi.

–Sulhni buzgan va bizga xiyonat qilgan kimsani yo'q qilasan – stol tortmasini ochib, bir hujjat olib uning oldiga tashladi.

Nail hujjatni olib, ko'z yugurtirib chiqdi.

–Yaxshi – sovuq, hissiz ohangda javob berdi. O'rnidan turib, eshik tomon yurdi.

–Taehyung... – u ismini eshitib to'xtadi. Yelkasi ustidan ortiga qaradi.

–Xushyor bo'l, – uning ovozi buyruq, ogohlik va xavotir aralash ohang bilan yangradi.

Nail yengil bosh irg'ab xonani tark etdi. Xonadan uzoqlashishi bilan koridorning burilishidan qora kiyimda bir qiz chiqib u tomonga yurib kelishni boshladi.

–Seni sog'indim, Nail – qiz labida kulimsirab Nailning yoniga yaqinlashdi. Qo'lini uning ko'kragiga qo'ydi, barmoqlari bilinar-bilinmas harakatlana boshladi.

Nail esa o'sha zahotiyoq uning bilagini qattiq ushlab o'zidan uzoqlashtirdi. Qizning yuzidagi kulgi bir lahzaga yo'qoldi.

–Men ish bilan bandman – dedi sokin ammo qatiy ohangda. Qizning yuziga bir qarab, ortiqcha bir so'zsiz yo'lida davom etdi. Qiz esa uning orqasidan qarab qoldi.

–Agar seni men ololmasam, hech kim olmaydi – yuzida g'alati kulgi bilan o'z ishiga qaytdi.

Erta tong bilan Yonsu ko'zlarini ochar ekan Taehyungni yo'qligini ko'rib yuragi og'ridi. Ko'zlaridan yoshlar oqishni boshladi. Deyarli har tundan keyin tongni bir o'zi qarshi olardi. O'rnidan asta turib yuvinishxonasiga kirib ketdi. Dush tagiga turib, sovuq suvni yoqdi.

–Nega u har doim shunday qiladi..? Nafsini qondirgach huddi keraksiz buyumni tashlab yuborgandek, meni tashlab ketadi... to'g'ri... agar u bo'lmaganida hozir tirik bo'lmasdim. Lekin bu degani mendan nafsini qondiradigan qo'g'irchoq sifatida foydalanadi degani emas-ku.

*Bundan olti oy oldin Yonsuning kichik, ammo bag'rikeng bir oilasi bor edi. Otasi halol, qat'iyatli politsiyachi, onasi sabrli va mehribon ayol, ukasi esa hali maktabda o'qirdi.

Bir kuni Yonsuning otasi tasodifan Sigma 13 yollanma qotillar tashkilotining iziga tushdi. U tashkilotning bir nechta xavfli operatsiyalarini, ularning maqsadi va qanday amalga oshirilishini aniqladi. Topilgan ma'lumotlar Sigma 13ning kuchini yemirmasdi, lekin ularning obro'yiga putur yetkazishi mumkin edi. Namgil esa bunga ko'z yuma olmadi. Uni oilasi bilan birga yo'q qilishni buyurdi.

Tashkilotdagi yollanma qotil ularning uyiga bostirib kirib, Yonsuning ko'z o'ngida otasi, onasi va ukasini shavqatsizlarcha o'ldirdi. Qon, qichqiriq va daxshat...

Yonsu hali o'ziga kelmasdan qotil unga ham yaqinlasha boshladi. Uning nigohlari qo'rqinchli, nafasi sovuq edi. Kozlarida esa kuchli istak alangalardi. Qotil Yonsuning oldida cho'kkalab o'tirib, uning yuzidan changallagancha tabassum qilib turardi. Yonsu qattiq qo'rqqanidan harakat qilishga ojiz edi. Qotilning qo'llari asta pastga siljiyotgan payt eshikdan Nail kirib keldi. Qotil seskanib ortiga o'girildi. Nail unga sovuq va o'tkir nigohlar bilan qarab turardi.

Qotil asta qo'lini Yonsudan tortib oldi, lekin hali ham kulib turardi.

–Kech qolding do'stim... yoki nima qizni sen ham yoqtirib qoldingmi?

Nail javob bermadi. U qotilga juda yaqin kelib to'xtadi. Ko'zlarida o'sha sovuqlik, yuzida esa hech qanday ifoda yo'q edi.

–Seni ogohlantirdim, unga tegmaysan –sokin lekin muzdek ohangda gapirdi.

–Nima, meni o'ldirmoqchimisan? Shunchaki bir qiz uchunmi? – deb kuldi.

Nail indamadi. Boshini biroz egib, ko'zini qisdi. Keyingi soniyada esa qotilni yoqasidan olib devorga urdi. Tizzasiga bir zarba berib uni tiz cho'ktirdi.

–Men senga tegmaysan dedim. U endi meniki...– past ammo titratuvchi ohangda gapirdi.

Qotil yov qarashlik bilan qarab turarkan, Nail Yonsuni ko'tarib, uyni tark etdi.

Yonsu nima bo‘layotganini anglay olmasdi. Miyyasi esa hozir Yonsuni ko‘tarib ketayotgan erkak uni qutqarib qoldi deb o‘ylardi. Taehyung Yonsuni mashina orqasiga joylab, uyi tomon haydadi. Lekin boyadan beri hech qanday so‘z aytmagan qiz boshini quyi egib o‘tirardi. Taehyung Yonsuni anchadan oldin uchratgandi. Lekin bugun o‘ldirilgan odamlar uning oilasidagilari ekanini bilganida, qandaydir tuyg‘u uni ezardi. Lekin bir tarafdan, endi Yonsu o‘ziniki bo‘lishini o‘ylab quvonardi.

Katta darvoza ochilib, ichkariga kirib kelgan mashina uy yonida to‘xtadi. Taehyung mashinadan tusharkan, g‘ing demay ortidan kelayotgan qizga hayron bo‘lib qarardi.

— Sen anu divanimda o‘tir, — shunchaki divanni ko‘rsatib, yuqori qavatga chiqib ketdi.
Yonsuning oyoqlari allaqachon qaltirab ulgurgan edi. “Endi nima bo‘ladi? Meni ham o‘ldirishadimi? Nega meni qutqarib qoldi?” — savollar miyasida sharxpalak kabi aylanardi. Yonsu ko‘rsatilgan divanga o‘tirib, oyoqlariga dam berdi. Hozir yig‘lash vaqti emasdi. Chunki otasi uni bunday vaziyatlar uchun tayyorlagandi. U otasi kabi sabrli edi. Yig‘lagan bilan hech narsani o‘zgartirib bo‘lmaydi. Shuning uchun hozir bu yerdan va bu odamlardan qutilish kerak.

Mehmonxonaga faqatgina bitta trikosida (sport shimida) kelgan Taehyung oshxonadan bir stakan suv olib kelib, Yonsuning oldiga qo‘ydi. Yonsu erkakning ochiq tanasini birinchi marta ko‘rar ekan, uyatdan yuzi qizardi. Yuzini ko‘rsatmaslik uchun boshini egib, suvdan ho‘pladi.

— Men seni qutqarib qoldim. Shunday ekan, mendan ikki narsaga qarzdasan. Biri joningga, ikkinchisi esa qizligingga, — dedi.
Yonsuning kattalashib ketgan ko‘zlari darrov Taehyungga qaradi.

— B-bu bilan n-nima demoqchisiz? — og‘zidan so‘zlar zo‘rg‘a chiqdi.

— Buni keyin bilib olasan. Endi shu yerda yashaysan. Vazifang esa — ovqat qilasan va uylarni tozalaysan. Bu yerda qolish haqqing bo‘ladi. Mening qoidalarim: hech qachon uyda baland ovoz bo‘lmasin, hech qachon so‘zim ikki qilinmasin. Hamma narsa o‘z vaqti va o‘rnida bo‘lishi kerak. Eng asosiy qoida esa — mening ruxsatimsiz ko‘chaga chiqilmaydi.

Yonsu nima qilishni bilmasdi. Qator sanalayotgan bu qoidalar bilan u go‘yo qamoqqa tushgandek bo‘ldi. Lekin ko‘chada o‘lib ketgandan ko‘ra shu yerda tinch yashagan yaxshi edi. Axir otasini bekorga o‘ldirishmadi. Albatta, bir kun o‘sha odamlar Yonsuni topib o‘ldiradi. Lekin bugun uni qutqargan odam esa ularni bir so‘z bilan yengdi. Demak, bu yer xavfsiz. O‘sha kundan so‘ng Yonsu qoidalarga asoslanib uyda ishlay boshladi.

Bir kuni esa Taehyung uyga keldi. Qolida esa bir qog‘oz. Yonsu kiyimlarini olib, ovqat tayyor bo‘lganini aytib oshxonaga kirib ketdi. Taehyung ham izidan kirar ekan, stol ustiga qog‘ozni qo‘ydi.

— Bunga imzo chek, — dedi.
Yonsu tushunmay, ovqatlarni stol ustiga qo‘yib, hujjatga ko‘z yugurtirdi.

— Bu nima? — Qancha o‘qisa ham, miyasiga yetib bormasdi.

— O‘qish uchun hujjat. Sen xohlaganingdek o‘sha yerdagi institutga, — dedi.
Yonsu bir-ikki kun oldin aytgan iltimosi yodiga tushar ekan, yuziga tabassum yugurdi.

— Katta rahmat sizga, katta rahmat! — quvonchdan Taehyungni quchib oldi. Taehyung esa hech narsa demay, jim turdi.

— Lekin... — Yonsu buni eshitib, quchog‘idan chiqdi.

— Ozodlik evaziga menga qarzingni to‘laysan, — dedi.
Yonsu tushunmay qarab turganida, Taehyung vaqtni cho‘zmay lablarini birlashtirdi.
Shunchalar qattiq so‘rib bo'sa olarkan, Yonsu hattoki nima qilishini bilmasdi. Shunchaki buni yuragiga topshirdi. Yuragi esa Taehyung u bilan bo‘layotganidan quvonardi.
O‘sha tundan so‘ng hayoti o‘zgardi. Taehyung bilan avval bunday munosabat bo‘lmagan. Deyarli uyga odam uyga faqat aloqa uchun kelardi.
Yonsuning baxtli bo‘lish orzusi esa puchga chiqqandi.

Taehyung

Yonsu

Flame of Passion

2025-06-03T16:27:00.723Z

8-epizod

–Bu gaping bilan nima demoqchisan? – uni bo'g'zidan olib bo'g'ishni boshladi.

–Agar janob Jaeminga nimadir qilsang u o'ladi – bo'g'ilganidan ovozi hirrillab chiqdi. Taehyung uni bo'g'zini bo'shatib musht tushirdi.

–Sen nimalar deb aljirayapsan Taeyang? – Jaemin tishini orasidan vishshilladi.

–Janob Yonsu xonim uyda emas ekan – Yejun qo'lidagi planshetni uzatdi.

–Sizni xonangizda kamera bo'lmaganligi uchun hizmatkorlar bilan bog'landim. Bir soat oldin Yonsu xonim ikkita qo'riqchi bilan uydan chiqib ketgan.

–Ming lanat! – qo'lidagi planshetni yerga zarb bilan otib yubordi.

–O'sha qo'riqchilardan habar bormi? – qo'llari bilan boshini asabiy siqdi.

–Afsuski yo'q janob – boshini egib

–Meni yaxshilab eshit! Bugungi kuning sen uchun ohirgisi bo'ladi. Seni shunday azoblar kutyapdiki tezroq meni jonimni ol deb yolvorasan! Uni olib keting! – qo'riqchilariga buyruq berib o'zi Jaemin tomon yurdi.

–Hali hech narsa tugamadi Han Jaemin.. hammasi uchun birma-bir hisob so'rayman – yirtqich nigohlar bilan so'nggi bor qarab mashina tomon yo'l oldi. Jaemin asta o'rnidan turib Taehyungni jig'iga tegish uchun gapirishni boshladi.

–Baribir Yonsu seniki emas... seniki emas – lab chetida kuldi.

Jaeminning bu gapi Taehyungni g'azabini yanada qaynatdi. U Jaeminni hozirni o'zidayoq tilkapora qilib tilini sug'irib olishni xohladi. Lekin hozir buning vaqti emas.

U tezlik bilan mashinaga o'tirib o'qdek yelib ko'zdan g'oyib bo'ldi. Yejun va qo'riqchilar ham uning ortidan ketishdi.

Ular ketishi bilan telefon qo'ng'irog'ining ovozi eshitildi. Jaemin u yoq bu yoqqa alanglab ovoz kelayotgan tomon yurdi. So'ng mashinadan ikki-uch metr nariroqda yotgan telefonni ko'rdi. U asta borib telefonni oldi, lekin gapirmadi.

–Janob Taeyang qizni yonidagi qo'riqchilarni tinchitdik, u yolg'iz, qizni nima qilaylik? – bu gapdan so'ng Jaemin telefondagi odamga o'shqirib ketdi.

–Hali sizlar meni orqamdan ish qiladigan bo'ldingizmi ****? – bisotidagi eng yaxshi so'zlar bilan ularni so'kdi.

–Ke..chir..ing ja..nob biz faqat buy..ruqni bajardik, yolvoraman bizni kechiring – qo'rqanidan duduqlanib yig'lamsirab yalinishni boshladi.

– Yarmas, ablaxlar tez orqaga qaytib meni olib keting! Keyin sizlar bilan boshqacha gaplashaman – deb telefonni o'chirib qo'ydi.

Yonsuni ortidan kuzatib yurgan bu qo'riqchilar esa darhol ortlariga qaytib, Jaeminning mashinasidagi GPS orqali manzilni aniqlab yo'lga tushishdi. Ular hozir bunday ishga rozi bo'lishgani uchun o'zini ichidan qarg'ab, Taeyangni so'kishardi. Ayniqsa eng ko'p Jaemin ularni qay ko'yga solishini o'ylab qo'rquvdan titrab o'tirishardi.

Han Jaemin

Taehyung Yonsuni hamma joydan qidirishni boshladi. Hamma yerni qaradi, lekin topa olmadi. Mashinani yo'l chekkasida to'xtatib mashinadan tushdi. U tobora asabiylashar, Yonsuga nimadir bo'lishidan qo'rqardi. Lekin Jaeminning aytgan gaplari ham uni bezovta qilardi. Uning gaplari hech ham hayolidan chiqmasdi. Ko'ylagining yuqorgi ikkita tugmasini bo'shatib o'ziga qulaylik yaratib chuqur "uh" tortdi.

–Qushcha qayerdasan..? Qayerlardasan? – ko'zini yumib boshini egdi. So'ng Yonsu borishi mumkin bo'lgan yagona joyni esladi.

–Ha albatta.. qabriston. Qushcha meni kut, men boryapman – tezlik bilan mashinaga minib, to'g'ri qabristonga haydadi.

Taehyung mashinani qabriston oldida to'xtatdi. Mashinadan tushishi bilan qabristonning kiraverishida yerga cho'zilib yotgan odamlarini ko'rdi. Uning yuragi bir zum to'xtab qoldi. U hayotida birinchi bor qo'rquvni his etdi. Taehyung yugurgancha qabriston ichiga kirib ketdi. Taehyung qabr oralab yugurar ekan, vanihoyat qushchasini topdi. Yonsu buvisining qabrini quchib yig'lab o'tirardi. Taehyung uni ko'rib biroz yengil tortdi, lekin u nega yig'layapdi?

–Qushcha.. – sokin to'nda

Yonsu asta boshini ko'tarib Taehyungga qaradi. Yonsuning qizarib, shishib ketgan ko'zlari uni anchadan beri yig'layotganini bildirardi. Yonsu o'zini Taehyingni quchog'iga otib, ho'ngrab yig'lashni boshladi.

–Qushcha nega yig'layapsan? Yoki senga kimdir nimadir qildimi? – uni hamma yeriga bir-bir ko'z yugurtirdi.

–Jarohat izlari yo'q. Lekin sen nega yig'layapsan? – uning sochlaridan siladi.

–Taehyung... – yig'i aralash gapirdi.

–Ha go'zalim, gapir – yanqolaridagi yoshlarini artdi.

–Uyi..mizga ke..taylik – duduqlanib zo'rg'a gapirdi.

–Mayli qushcha, faqat yig'lama – deb Yonsuni qo'llarida ko'tarib oldi.

Mashina yoniga kelgach Yonsuni old o'rindiqqa o'tirg'izib mashinani uyiga haydadi. Uyga yetib kelgach yana Yonsuni qo'llarida ko'tarib olib o'z xonasiga kirdi. Yonsuni yotoqqa yotqizib o'zi yoniga o'tirdi va uning qo'llarini kaftlari orasiga oldi.

–Nima bo'ldi qushcha seni kim hafa qildi? – mayin ovozda.

Yig'lashdan endigina to'xtagan Yonsu yana yig'lashni boshladi. U ko'zini yummasa ham ko'zlaridan marjon-marjon yoshlar to'kilardi.

–Taehyung... nega meni yomon ko'rishlarini bildim – Taehyung unga qoshlarini chimirib qarab turdi.

–Negaligini bildim... ayting.... mening aybim.. ularni farzandi emasligimmi? Men o'gay farzand bo'lganim uchun meni shunchalik qiynash kerakmidi? – u har gapirganida hiqqilab yig'lardi. Yuragidagi alam esa sira bosilmasdi.

–Shuning uchun ham meni ikkilanmasdan sizga sotib yuborishgan – uni ko'z yoshlari to'xtamasdi, Taehyung esa unga qarab turib yuragi tilka pora bo'lardi.

–Meni hech kim yaxshi ko'rmaydi. Hattoki siz ham... siz ham shundaysiz. Siz faqatgina meni o'ynamiqchisiz xolos... undan boshqasi emas – qo'llarini Taehyungni qo'lidan ajratib oldi.

–Sen shunday o'ylaysanmi? Men seni o'ynamoqchimanmi? – o'tkir nigoh bilan Yonsuni ko'zlariga boqdi.

–Yo'q, aslo unday emas.. Men seni sevaman... juda qattiq sevaman – uning har bir gapi yurakdan chiqdi. Uning gapidan Yonsuning yuragi tez urishni boshladi.

–Bilasanmi..? Seni yo'qligingni bilganimda, men birinchi bor qo'rqdim... seni yo'qotishdan juda qo'rqdim Yonsu... bu seni sevganimdan emasmi? – uning ovozi mayuslik va samimiy izhor bilan yangradi. So'ng peshonasini Yonsuniki bilan birlashtirib, uning qo'llaridan tutib savol berdi.

–Ho'sh, sen-chi.. sen meni sevasanmi? – Yonsu Taehyungni savoliga javob berishdan oldin biroz sukut saqladi. So'ng yuragida aks sado berayotgan so'zlarni aytdi:

–Ha, men ham sizni sevaman – Taehyung uning javobidan so'ng lablarini birlashtirdi. U Yonsudan mayin va ehtirosli bo'sa olardi. Yonsu uning bo'salariga erib, o'zi bilmagan holda javob qaytarishni boshladi.

Taehyung Yonsuning uquvsiz javob qaytarishiga lab chetida kuldi va bo'sani chuqurlashtirdi. U Yonsuning lablarini shimib, tishlab tortib, tilini uning og'ziga kiritib har bir santimetrini o'rganib chiqdi.

Taehyung Yonsuning lablarini tinch qo'yib uning bo'yniga o'tdi. Yonsu bo'yniga tegkan namlikdan eti jimirlab ketdi. Taehyung Yonsuning bo'yniga nam bo'salar ortidan tishlarini botirib qizg'ish va binafsha rang izlar qoldirardi.

Bu orada qo'llari bilan Yonsuni kiyimlarini ham yechib oldi. Endi Yonsu faqatgina ichki kiyimda qoldi. Taehyung uning oppoq tanasiga yeb qo'ygudek tikldi. Yonsu uning bunday qarab turishidan ikki yuzi pomidordek qizardi.

Taehyung Yonsuni lifchigini ipini pastga tushirib, yelka chiziqlariga ham izlarini qo'yishni boshladi. So'ng uning ko'kraklarini lifchikdan ozod qilib birini og'ziga olib, ikkinchisini qo'li bilan ezardi. Yonsu esa og'riqdan nola qilardi. Taehyung Yonsuning ko'kragini shunday shimib, tishlab tortardiki, huddi qattiq shimsa sut chiqadigandek. Ko'kraklardan zerikkach asta pastlab uning badaniga binafsha rang gullarni ekib chiqdi.

Taehyung Yonsuni kindik atrofini tili bilan yalab, so'rib o'pardi. Bu holatdan uning tanasidan kapalaklar uchdi. Taehyungni sabri tugagach Yonsuni pastki ichki kiymidan ham halos qilib uni ostini uqalay boshladi. Taehyung Yonsuni tayyor bo'lishini uzoq kutmadi. Yonsu bo'shangandan so'ng u ham o'zining kiyimlarini yechib tashladi. Endi Taehyung ham Yonsuning qarshisida hech qanday kiyimsiz turardi. Yonsu bundan uyalib yanada qizarib ketdi. Taehyung Yonsuni oyoqlarini yoyib, o'rtasiga o'zi joylashdi.

–Taehyung balki kerakmasdir aa? – oyoqlarini yig'ib birlashtirib oldi.

–Nimaga? – Yonsuni oyoqlarini qayta ikkiga yoydi.

–Qo'rqyapman.. iltimos kerak emas.. bunday qilmang – boshini sarak-sarak qikib silkitdi.

Taehyung uning bu gapidan o'ttiz ikki tishini ko'rsatib kuldi.

–Qo'rqma qushcha hammasi yaxshi bo'ladi. To'g'ri, boshida og'ridi, lekin keyin bundan rohatlanasan. O'zingni bo'sh qo'y, ho'pmi? – Yonsu gapirish o'rniga boshini silkib qo'ydi.

Taehyung undan rozilik olgach Yonsuni sonidan tutib, o'ziga yaqinroq tortdi. Azosini Yonsuni ostiga to'g'irlab zarb bilan kirdi.

–Ahhhhhh – ostiga kirgan yo'g'on azodan xonani to'ldirib chinqirdi.

–immm qushcha meni siqib qo'yding, juda torsan – azosini chiqarib olishi bilan oppoq pastel qizil rangga belandi.

–Sen endi faqat menikisan qushcha – azosidagi qonga qarab.

Taehyung azosidagi qonni artib Yonsuni lablariga egildi. Uni aldamchi bo'salar bilan chalg'itib, azosini bor uzunligi bilan Yonsuni ichiga kirdi.Taehyung undan bo'sa olayotgani uchun bu safargi baqiriq nolaga aylandi. Yonsu qattiq og'riqdan yig'lab, Taehyingni ko'ksidan itarib, yelkalarini tirnab tashladi.

Taehyun Yonsu ko'nikgunicha azosini qimirlatmay turdi. Uning qarshiliklari pasaygach asta kirib chiqishni boshladi. Boshlang'ich 20 daqiqa Yonsu uchun og'riqli bo'ldi. So'ngra u rohatdan ehtirosli nolalar qilardi. Taehyung Yonsuga bu yoqayotganini ko'rib tempni ko'tardi.

–Ahhh.. Tae..hyung immm... se..kin..roq immmmm....

–Sen shunday totlisanki, o'zimni bosa olmayapman – u yanada kirib chiqishni tezlatdi.

Ikki soatdan beri xonadan faqat ikki yoshning ehtirosli nolalari va tanasining bir- biriga urilgandagi ovozi eshitilardi.

Taehyung Yonsuda birinchisi bo'lganligi uchun uni ko'p qiynashni istamadi. Uch marta zarb bilan Yonsuni ichiga qayta-qayta kirdi. So'ng uning ichiga bo'shanib o'zini yotoqqa tashladi. Ularning ikkalasi ham hansirab nafas olishardi, terlaganidan sochlari namlanib peshonalariga yopishib qolgandi. Biroz dam olgach Taehyung Yonsuni ko'tarib hammomga kirib ketdi. U Yonsuni yaxshilab yuvintirib, so'ng o'zi yuvindi. Pastelni almashtirib, Yonsuni ehtiyotkorlik bilan yotqizib yoniga o'zi joylashdi. Yonsu charchagani uchun allaqachon uhlab qolgandi. Taehyung uni quchog'iga tortib uning sochlaridan hidladi.

–Qushcha.. endi sen menikisan. Nafaqat ruhing, jisming ham endi meniki.. seni hech qachon, hech kimga bermayman! – uni iforidan hidlab o'zi ham asta uyquga ketdi.

Seo Yonsu

Kim Taehyung

KEYINGI QISMLARDA

–Meni mitti malagimni kim hafa qildi.

–Jaemin...

*
–Yonsu nega bunday qilyapsan?

–Chunki sizdan nafratlanaman!

*
–Yonsuni sen o'ldirding ablax Jaemin. O'LDIRAMAN SENII!

Blood & Desire

2025-05-31T21:47:09.624Z

Chapter one

Qorong'i tun zulmatini o'zining charaqlagan nurlari bilan yoritayotgan quyosh har bir uy derazasidan mo'ralab odamlarning hayotini iliqlik bilan to'ldirardi. Lekin bazi bir odamlarning qalbi va hayotidagi zulmatni eng yorqin nurlar ham yorita olmaydi.Ular zulmatda yashashadi... va zulmatda o'lishadi...

.
.
.
.

Katta stol atrofiga yig'ilgan erkaklar viski ichib qimor o'ynashardi. Ularning har biri o'ziga xos. Bazi birsi jim va sokin, bazi birsi harakatchan va hushyor, bazi birsi esa o'ta ayyor, har bir rejasining ortida yana bitta rejasi bor.

Bu erkaklar katta biznesmenlar yoki kuchli mafia sardorlari emasdi... Ular yollanma qotillar tashkilotlarining rahbarlari edi. Har biri o'z guruhida hukmron, kuchli va salobatli. Lekin bu yerda mutlaq g'olib yo'q. Ularning hech qaysi biri butunlay yutqazmasdi. Ularning har biri yillar davomida havf-xatar, qon va o'lim tufayli tajriba orttirgan insonlar edi.

Qimor esa qizigandan qizdi, besh davra o'yin o'ynaldi. Har bir davrada kimdir yutdi, kimdir yutqazdi.

Beshinchi davra tugagach yoshi 45 yoshlar atrofida bo'lgan qaddi qomati baquvvat sochlariga bir ikkita oq oralagan erkak "Sigma 13" yollanma qotillar tashkilotining rahbari – Kang Namgil o'rnidan turdi. Xonadagi shovqin u turishi bilan tindi. Ularning barchasi Namgilga e'tiborini qaratdi.

–Janoblar, bu yerga yig'ilishimizdan maqsad qimor o'ynash emas. Buni juda yaxshi bilib turibsiz – Namgilning ovozi sokin lekin yurakni titratadigan ohangda yangradi.

–Maqsadga o'tsam... biz o'zaro tuzgan tinchlik sulhimizni buzib, bizga xiyonat qilgan kimsani yo'q qilish uchun sizlarni shu yerga yig'dim –Namgil xonadagi erkaklarga bir ko'z yugurtirdi.

Ularning ayrimi jim, ayrimining esa ko'zida qonga chanqoqlik porlardi. Lekin bittasi... u juda sarosimada edi. Qo'rquv uni ich-ichidan qaltirashiga majbur qildi. Chunki "Sigma 13" tashkiloti yollanma qotillar tashkilotlari orasida eng xavflisi va tajavuzkoridir.

–Bu hoin shu stol atrofida biz bilan o'tiribdi – Namgilning gapi xonada aks sado berib etlarini junjiktirib yubordi.

–Ho'sh , ho'sh o'sha hoin kim ekan – dedi shu yerdagilardan bittasi kinoya bilan.

–Hozircha aniq kim ekanligini bilmayman... lekin... hozircha! – oxirgi gapiga urg'u berib gapirar ekan allaqachon bu gap egasini topgan edi.

–"Sigma 13" qoidalariga ko'ra xiyonat va sulhni buzish kechirilmaydi – stakanidagi viskini so'nggi bor ho'plab zarb bilan stolga qo'ydi.

–Bu kun.. so'nggi kun. Bugun o'sha hoinning hayotiga nuqta qo'yiladi – zaharli nigohini atrofidagilarga birma-bir tikib ohirida nigohini o'sha hoinda to'xtatdi va so'zladi:

–Yig'ilish tugadi. Xohlovchilar qolib qimor o'ynashi, qolganlar ketishi mumkin. Bu sizning ishingiz – dedi va o'z joyiga qaytib kartalarni qo'llarida aylantirishni boshladi.

Qolgan erkaklar Namgilda shubha uyg'otmaslik uchun o'zlarini erkin tutib qimor o'ynashni boshlashdi. Lekin ularning hayolida faqat bir narsa, o'sha baxtiqaro hoin kim ekanligi va uni qanday ayanchli o'lim kutayotgani charx urib aylanardi. Ikki davra o'yindan so'ng Namgil sigaret chekish uchun tashqariga chiqdi va yonidagi qo'riqchisiga qarab:

–Tez Nailga habar ber! Qayerda bo'lmasin tez kelsin! – qo'lidagi hali tugashga ulgurmagan sigaretni yerga tashlab oyoq kiymining uchi bilan ezg'ilab ichkariga yo'l oldi. Qo'riqchi Namgil ko'zdan g'oyib bo'lguncha boshini egib turdi. So'ng esa darhol ho'jayinining buyrug'ini bajarishga kirishdi.

Kang Namgil – "Sigma 13" yollanma qotillar tashkilotining asoschisi

Taehyung ko'z oynagini jahl bilan yechib stol ustiga zarb bilan qo'ydi. Shu kunlarda hech narsa yoqmasdi. Ish ham, buyruqlarni bajarish ham. Kayfiyati sabab kechlik ham qilmadi. Biroz och ekanini sezib pastga tushdi. Uy jim-jit. Uy katta bo'lgani bilan Taehyungga sovuqlik yoqardi. Shu sabab ozgina sovuq. Hotirjam qadamlar bilan oshxonaga kirdi. Stol ustida usti yopilgan idishlar bor. Ulardan taralayotgan ifor esa ovqatlar mazali ekanini bildirardi. Stulni surib ovqatlarni ochdi. Hammasi ajoyib tayyorlangan huddi sanat asaridek. Mukammal! Mukammallik esa Taehyungning eng asosiy qoidasi edi.

Og'ziga bir qoshiq bilan ovqat soldi. Huddi bulutdek mayin va shirin ovqat darrov og'zida erib ketdi. Bunday shirin tamdan lazzat ila ko'zlarini yumarkan buni tayyorlagan odamni ham tatib ko'rishni hohlardi.

Ovqatlarni qanday tugatganini bilmay ham qoldi. O'zida to'yish hissini sezib qoshiqni stol ustiga qo'ydi. Ikki kundan beri ish sababli uyga kelmagan edi. Hayolidagi bu o'ylar uni battar taranglashishiga sabab bo'lardi. O'zini bosishga ham urunmasdan yuqori qavatga ko'tarildi.

Nail ( o'qilishi Neyl) – asl ismi Kim Taehyung "Sigma 13" yollanma qotillar tashkilotining vakili. Kuchli, shamol kabi tez va sovuqqon. U faqatgina Kang Namgilga bo'ysunadi

Eshikni asta ocharkan ko'zlari yotoq ustidagi yalang'och yotgan tanaga tushdi. Allaqachon uyg'ongan hirsi battar uni qiynardi. Yotoq yoniga kelib huddi farishta kabi uxlayotgan qizga nazar soldi. Ikki kun oldingi aloqa izlari hali ham turardi. Shunday katta tana bunday kichik jussaga og'irlik qilardi. To'g'ri, Taehyung buni bilardi. U o'zini aloqa payti ushlab turgisi kelmasdi. Shunchaki bundan qoniqishni o'ylardi. Lekin bunday jahannamda yashayotgan bu farishta hammasini ichiga yutardi.

Taehyungning ko'zlari uning kiyimsiz turgan yelkasidan bo'yni, quloqlari, hattoki orqasigacha to'lgan qizg'ish izlarga tushdi. U sovuq bo'lgan barmog'i bilan huddi katta ish qilganday ularni mag'rurlik bilan siladi. Tanasidagi og'riq yetmaganiga istmasi chiqayotgan Yonsu bu sovuq qo'llardan uyg'onib ketdi.

Tezda ko'zlarini ochib o'zini ortga olgan Yonsu yonidagi kim ekanini ko'rib ozgina tinchlandi.

–Hali ham mendan boshqa senga tegina oladi deb o'ylaysanmi? – Yonsu qo'rqanidan ko'rpani qattiq qisdi.

–Men... men haligi... siz ikki kun kelmadingiz va shunga qo'rqib ketdim – hattoki so'zlari ham qo'rquvdan zo'rg'a yangrardi.

Taehyung cho'zishni istamay yotoqqa o'tirdi. Hech bir so'zsiz shunchaki o'tkir nigoh bilan Yonsuga qarab turdi. Yonsu ham tushunganday tanasidagi ko'rpani qo'yib yubordi. Tanadan mayin ipak kabi sirg'alib tushgan ko'rpa ostida boshqalar uchun jarohatlangan va ko'kargan tana, Taehyung uchun juda ham go'zal edi.

Seo Yonsu

Yonsu Taehyungning oldiga o'tirib kiymining tugmachalarini birin ketin yecha boshladi. Hech bir erkakdan kam bo'lmagan mushaklari bo'rtgan qornidagi preslar allaqachon kubik shaklida paydo bo'lgan tana egasi o'tkir nigohi bilan keyingi harakatni kutdi.

Yonsuning qo'llari qaltirab kamarni bo'shatib, asta zamokni pastga tushurdi. Shimdan bemalol bo'rtib chiqqan azo bilinar edi. Zamok ochilgandan so'ng tashqariga chiqdi. Yonsu og'ir yutunib shimni yechib oldi.

Yonsuning buncha cho'zilib ketganini ko'rib o'zi harakat qilishni tanladi. Tanalarni bir biridan ajratmay Yonsuni tagiga oldi.

Avval bo'yindan boshlagan lablar keyingi manzili *ko'krak bo'ldi. Bir qo'li bilan qisib, ikkinchisini og'ziga oldi. Huddi go'dak sut so'rganday qattiq bosim bilan so'rib tishlab tortardi. Yonsu tishini tishiga qo'yib ovoz chiqarmaslikga harakat qilardi. Taehyung uni jim ekanini ko'rib ozgina to'xtadi.

Mayin lablar bilan ko'kraklarni tinch qo'yib ingichga belga bo'salar hadya qildi. Yonsuni nafasi tezlashar ekan bunday harakat uni yanada shahvoniy ko'rsatardi.

Pastlashib avval qo'llari bilan harakat qilib *klitorni mayinlik bilan uqalarkan Yonsu boshqacha bo'lib borardi. Bu tuyg'u tanish emas. Chunki har doim qattiq aloqa va og'riqlar. Taehyung uning nafasini tezlashganini ko'rib tirjayib bir barmog'ini oxirigacha tiqib yubordi.

–Ahhhhh – Yonsu boshini ko'tarib unga qarar ekan u ketma ketlikda ikkinchi barmog'ini ham tiqib yubordi. Tez-tez kirib chiqayotgan bu barmoqlar tezroq uni tayyor bo'lishini kutardi. Barmoqlarida siqilishni his qilgan Taehyung orgazm yaqinlashayotganini sezib, harakatini yanada tezlatib yuborarkan Yonsu o'zini tuta olmay bo'shanib yubordi.

Taehyung *azosini pastga va yuqoriga ishqalab uning ichiga joylashdi. Lekin oxirigacha kirmay qisilib qolarkan huddi birinchi aloqa kabi tor edi.

–Mmmm ahh farishta.... mhmmm juda ham tor – Taehyung azosini chiqarib ozgina ishqalagandan so'ng yana kirg'azib yubordi. Yonsu bunga chiday olmay qattiq baqirdi. Baqirig'i butun uyni oldi.

–Ahhh... Ahhh... Taehyung.... iltimos.... iltimos.... chiday olmayman.... – Yonsuning qattiq qiynalganini ko'rib Taehyung azosini qimirlatmay turdi. Yonsu nafasini tez-tez olib chiqarar ekan asta baqirig'i pasaya boshladi. Taehyung asta harakatlanib borar ekan, Yonsu bunga ko'nikdimi yoki boshqa narsa, hozirgi hayoli boshqa narsa der edi. Taehyung harakatini ozgina kuchaytirdi, Yonsu ham o'zi bilmagan holda nola qilardi.

Oradan 2 soat o'tar ekan, qancha kirib chiqmasin hali ham to'ymayotgan Taehyung Yonsuni bir oyog'ini ko'tarib yelkasiga qo'ydi va yana zarb bilan kira boshladi.

–B...bo'ldi... – Yonsu hattoki gapirishga kuchi qolmagan. Hamma yeri issiq terlar bilan qoplangan. Belidan pasti oq suyuqlik bilan bejalgandi. Yonsu bu vaqtgacha allaqachon 4 marta bo'shangandi. Taehyung esa 2marta.

Taehyung borgansari unga moslashayotgan tanadan yana ham rohat olardi.

So'nggi surilish va Taehyung oxirgi suyuqligini Yonsuning ichiga yubordi. Yonsuning ko'zlari allaqachon yumilgan, Taehyung o'zini yotoqqa otib ko'zlarini yumdi. Ozgina dam olgandan so'ng Yonsuning yalang tanasini ko'tarib hammomga kirdi.

Yuvintirib bo'lgach pastelni almashtirib uni yotoqqa qo'ydi. O'zi shortik kiyib, Yonsuga futbolka kiygizdi. Bu sokin sukunatni telefon jiringlashi buzib yubordi. Taehyung javob bergisi ham kelmasdi, lekin bu xo'jayindan edi.

–Eshitaman – Taehyung vazmin javob berdi.

–Taehyung Janob seni chaqiryabdilar! Tezroq kel!

–Meni ismim bilan atama! Sening bunga haqqing yo'q uqdingmi?! – Taehyungning jahli chiqqan ovozini eshitib narigi tomondagi odam jimib qoldi.

–Kechirasiz... Janob Nail! Shunchaki buyoqda ishlar jiddiy shunga shoshiling! – Taehyung hech narsa demay telefonini o'chirib qo'ydi. Yonsuga bir qarab chiqib ketdi.

Flame of Passion

2025-05-26T19:31:54.696Z

7-epizod

Taehyung asabiylashib hayol surardi. Hayolini hammomdan chiqqan Yonsu tarqatib yubordi.

Yonsu hammom xalatida turardi. Taehyung uni ko'rib aqldan ozishni boshladi. U hozirni o'zidayoq Yonsuni o'ziniki qilishni hohladi. Ammo Yonsuni majburlagisi kelmadi.

–Haligi meni kiyishga kiymim yo'q men nima kiyib uhlayman – uyalganidan ko'zini yerdan uzmay gapirdi.

–Bugun senga kiyim harid qilishga ulgurmadik. Meni kiymimni kiyib turasan – jiddiy ohangda.

–Yaxshi – boshini chayqab qo'ydi.

Taehyung o'ziga kichkina bo'lgan futbolka va shortik olib chiqib berdi. Yonsu ularni olib kiyib chiqdi va sochini quritdi. Taehyung esa Jaeminni nega birdan chekingani haqida o'ylardi.

–Ular kim edi o'zi? – yotoq ustiga o'tirdi.

Taehyung nigohini Yonsuga ko'chirdi.

–Bu haqida keyin aytib beraman. Hozir charchaganman, uhlamoqchiman – horg'in ohangda.

–Qushcha sen men bilan uhlashingni hohlayman – Yonsuni qo'lidan ushlab o'zi tomon tortdi.

–Lekin men.. – etiroz bildirmoqchi edi gapini Taehyung bo'ldi.

–Iltimos qilaman men bilan uhla – ko'zlari yarim yumiq holda edi.

Yonsu unga yo'q demoqchi bo'ldi ammo aytolmadi. Aqli bu ishni qilmaslikni aytsada u yuragiga quloq soldi. U Taehyungni bag'riga g'ujanak bo'lib tiqilib olib ko'zlarini yumdi.Taehyung uni sochlaridan silab peshonasiga yengil o'pich qoldirdi.

Yonsu/Pov

Nega men uni yonida bo'lsam o'zimni hotirjam his qilaman? Nima sababdan menga har teginganida yuragim qinida chiqqudek tez uradi? U men bilan o'yin o'ynayaptimi yoki yo'q.. Agar bu o'yin bo'lsa bu o'yin tugashini aslo istamayman.

Jaemin honasida telefondagi suratga tikilib viski ichardi. Uning yuragida ham quvonch ham qayg'u alangalanib yonardi.

– Seni topdim.. vanihoyat topdim. Meni kechir... sendan habar ololmaganim uchun, seni himoya qila olamganim uchun... Endi men qaytdim. Seni hech kimga berib qo'ymayman mening mitti malagim.....

Erta tonggi quyosh nurlari sababli majburan ko'zini ochgan Taehyung Yonsuni yo'qligini ko'rib o'rnidan sapchib turdi. Yuvinishxonasi va garderobni ko'zdan kechirdi. U yerdan topa olmagach pastga tushdi. Mehmonxona kirib u yerni ham ko'zdan kechirdi. Shu payt oshxona tarafdan Yonsuni ovozi eshitildi. So'ng to'g'ri oshxonaga yo'l oldi. U yerda Yonsu nonushta tayyorlayotgan edi. Taehyung xizmatkorlarga jimgina chiqib ketishlarini imo qildi. Xizmatkorlar sas-sadosiz oshxonani tark etishdi. Yonsu o'z ishiga berilib ketganidan xizmatkorlarni chiqib ketganini sezmadi ham. Taehyung u tomon asta yurib borib belidan quchdi. Yonsu birdan bolgan ishdan bir uchib tushdi.

–Men uchun nonushta tayyorladingmi? – iyagini Yonsuni yelkasiga qo'yib.

–Ha, meni qo'yib yuborsangiz likopchaga solmoqchi edim – uning qo'llaridan chiqishga urinib.

–Qolganini xizmatkorlar qiladi – Yonsuni qo'lidan tutib mehmonxonaga olib kirdi.

Taehyung mehmonxonaga kirgach joyiga o'tirdi va Yonsu o'z joyiga o'tirishidan oldin qo'lidan tortib tizzasiga o'tqazdi. Yonsu o'rnidan turmoqchi bo'ldi lekin Taehyung turishiga yo'l qo'ymadi.

–Qayerga qushcha? – Yonsuni sonini siqib qo'ydi.

–Haligi.. menga bunday o'tirish noqulay bo'lyapdi – yanoqlari qizarib.

–Senga oldin ham aytganman sening joying shu yerda.. mening tizzamda – qizarib ketgan yanoqlariga yengil o'pich qoldirdi.

Saldan so'ng xizmatkorlar nonushtani olib kelib dasturxonga tortishdi. Taehyung nonushta qilishni boshladi ammo Yonsu ovqatga qarab ham qo'ymadi.

–Nimaga ovqatlanmayapsan qushcha? – qoshlarini chimirib.

–Sizdan bir narsa so'ramoqchi edim – past ohangda gapirdi.

–Qulog'im senda – ovqatidan bir luqma olib og'ziga soldi.

–Men ishimga bormoqchiman.... bo'lib o'tgan voqealardan so'ng biroz chalg'imoqchiman – asabiylashganidan tirnog'ini o'ynashni boshladi.
Taehyung uning bu harakatidan qanchalik asabiylashayotganini sezdi. So'ng Yonsuni qo'llarini bir- biridan ajratib kaftlari orasiga olib yuzini o'zi tomon qaratdi.

–Yaxshi.. lekin ovqatingni yemasang hech qanday ish yo'q – asta jilmaydi.

–Rostdanmi? – Yonsu Taehyungni ruxsat bermaydi deb o'ylagani uchun hayratlandi.
Taehyung tasdiq ma'nosida boshini silkib qo'ydi. Yonsuning ko'zlari quvonchdan porlab ketdi. Keyin shosha-pisha ovqatlanishni boshladi. Taehyung uni ko'rib yuziga keng tabassum yugurdi. Shu payt Taehyungni telefoni jiringladi. Taehyung telefoniga qarar ekan hozirgi tabassumidan asar ham qolmadi. U Yonsuni o'zini o'rniga joylashtirib tashqariga chiqib ketdi.

Yonsu unga e'tibor bermasdan ishiga borishini o'ylab tez-tez ovqatlanardi. 2 daqiqalardan so'ng Taehyung yana qaytib keldi.

–Qushcha meni diqqat bilan eshit. Meni zarur ishlarim chiqib qoldi. Shuning uchun tez ketmasam bo'lmaydi. Buguncha ishga bormay turasan. Hozir atrof sen uchun juda xavfli. Senga ziyon yetishini xohlamayman... nima bo'lgan taqdirda ham uydan tashqariga chiqma! Tushindingmi? – jiddiy ohangda gapirdi.

–Lekin men borishni juda ham istayman – ko'zlarini pir-piratib mayus boqdi.

–Yonsu.. to'g'ri senga ruhsat bergandim. Ammo hozir bu xavfli. Hammasi joy-joyiga tushgach bemalol borishing mumkin. Bugun esa uydan tashqariga chiqmaysan – vaziyat jiddiy bo'lmasin o'zini hotirjam tutishga harakat qildi.

–Yaxshi – hafsala bilan javob berdi. U hafa bo'ldi. O'rnidan turib honasiga chiqmoqchi bo'ldi. Lekin Taehyung uni yo'lini to'sib uning labidan qisqa bo'sa oldi.

–Qushcha hafa bo'lma, senga so'z beraman hammasi tugagach albatta ishingga borasan – kaftining orqa tarafi bilan Yonsuni yanog'ini mayin siladi.

–Endi esa men ketdim. Yaxshi o'tir – kurtkasini kiyib uydan chiqib ketdi. Yonsu bir xo'rsinib xonasiga chiqdi.

Tashqarida Taehyungni 3ta qora mashina bilan Yejun kutib turardi. Taehyung mashina tomon yo'l olarkan Yejun mashinani orqa taraf eshigini ochdi. Taehyung mashinaga joylashgach o'zi haydovchi o'rindig'iga o'tirib mashinani ishga tushirdi. Mashinalar birin ketin uyni tark etishdi.

–Hammasini men aytgandek bajardingmi? – sovuq va dag'al ovozda.
Hozir u biroz oldingi mehribon va muloyim odam emas. Hozir u sovuqqon va shavqatsiz mafia....

–Ha janob hammasi siz aytgandek bo'ldi – mashinaning oynasidan qarab javob berdi.

–Yaxshi – iblisona jilmayish bilan.

–Han Jaemin qilgan ishing javobsiz qoladi deb o'ylaganmiding? Bekorga meni jig'imga tegding. Endi sening ham borar manziling aniq... seni otangni yoniga ravona qilaman.

Ikki tomoni o'rmon bilan qoplangan katta yo'lda Jaemin yordamchisi Taeyang bilan chet eldan kelishi kerak bo'lgan mollarni qachon qayerdan olib, qayerga joylashtirish haqida reja tuzib uyga qaytishyotgandi. Katta tezlikda kelayotgan mashinaning shinasiga kelib tekkan o'q tufayli mashina uch marta ag'darilib yerga quladi. O'rmon ichidan Taehyung va odamlari chiqib kelishdi. Taehyung to'g'ri balonlari osmondan kelib cho'nkarilib yotgan mashina tomon yurib bordi. Jaemin va Taeyang jarohat olishgandi. Ayniqsa Jaemin, uning boshidan qon to'xtamasdan oqub yuzini yuvardi. Jaemin ko'zlarini ochib mashina tomon yaqinlashayotgan Taehyungga qaradi. Ko'zi hira ko'rayotgan bo'lsa ham qarshisidagi Taehyung ekanligini bildi. So'ng telba odamdek qah-qah otib kulishni boshladi.

–Yaramas, sen ekanligingni tahmin ham qilmagandim... aysh.. – qattiq kulganidan boshidagi og'riq kuchayib yuzi burishdi.

–Ularni oling – buyruq berib o'zi ikki, uch qadam ortga chekindi.

Qo'riqchilar ularni mashinadan olib Taehyungni oldida tiz cho'ktirishdi. Jarohat tufayli ularni na tik turishga, na o'tirishga madorlari bor edi.

–Janob ahvolingiz yaxshimi? – yelkasini ushlab

–Ha.. – juda past ovozda gapirdiki uning gapini Taeyang zo'rg'a eshitdi.

–Tashvishlanmang janob u bizga hech narsa qila...

–Yetar! – Taehyung uning gapini kesib tashladi.

–Zerikarli spektaklingizni ko'rishga toqatim yo'q – sovuq ohangda.

Taehyung Jaemin tomon yaqin borib cho'kkalab o'tirib bo'ylarini tenglashtirdi.

–Men bilan o'ynashib katta hato qilding Jaemin. Endi qilgan ishing uchun tavon to'lash vaqti keldi. Seni ham otangni yoniga ravona qilaman – uning har bir so'zi nafrat va g'azab bilan yangradi.

–Lekin undan oldin aytchi nega meni o'ldirmading? – ko'zlarini qisib uni sinchkovlik bilan kuzatdi. Jaemin uni gapini eshitib asta jilmaydi.

–Agar u yoningda bo'lmaganida sen allaqachon o'lgan bo'larding – qaddini tiklab Taehyungni yuziga tik boqdi.

–Kimni aytyapsan? – Taehyung uning bunday sirli gapini tushunolmadi.

–Mening sevgim... mening Yonsuyim.. u seni qutqardi – g'olibona tabbasum bilan

Taehyung undan bunday javob kutmagandi. Jaeminning gapidan so'ng Taehyungni yuz ifodasi qoraydi. Ko'zlari g'azabdan chaqnab, qo'llari musht bo'lib tugildi. So'nggi lahzada Taehyung Jaeminni yuziga musht tushirdi.

–Yonsu hech qanaqasiga seniki emas. U meniki.. u menga tegishli – gapirish barobarida ketma ket berilgan zarbalar tufayli Jaeminning yuzi momataloq bo'lib ketdi.

–Ur.. uraver! barbir u seniki emas. Seniki bo'lmaydi ham. U meniki! – gapirishga madori qolmagan bo'lsa ham o'zini mag'rur tutardi.

–Endi o'zingdan ko'r itvachcha – belidagi qurolni olib Jaeminni peshonasiga tiradi.

Bu tarafda Taeyang ho'jayiniga yordam berish uchun bor kuchi bilan chiranardi. Lekin Taehyungni odamlari uni mahkam ushlab bunga yo'l qo'yishmadi. Taeyang Taehyungni Jaeminga qurol tiraganini ko'rib baqirishni boshladi.

–Hoy to'xta! Jin ursin seni Kim Taehyung to'xta! Sen.. sen Yonsuni qayerdaligini bilasanmi? – hansiraganidan ovozi uzulib-uzilib chiqdi.

Bu gapdan Taehyung va Jaemin yalt etib unga qarashdi. Jaemin yordamchisiga savolli nigoh bilan qarab turardi.

–Sen nimalar deyapsan – Taeyangni yoqasidan ushlab turg'azdi.

–Yonsuni qayerda ekanligidan habaring bormi? – nigohini Jaeminga ko'chirib. Jaemin unga g'azab to'la ko'zlar bilan qarab turardi.

Bu bilan nima demiqchisan? – uni bo'g'zidan bo'g'ishni boshladi.

Seo Yonsu

Kim Taehyung & Han Jaemin

Flame of Passion

2025-05-21T18:10:26.070Z

Episode 6

Shu payt tashqaridan o'q ovozlari eshitila boshladi...

Taehyung o'rnidan sakrab turib oynadan tashqariga qaradi. O'rmon tarafdan yopirilib kelayotgan qora kiyimli odamlar Taehyungni odamlarini bitta qo'ymasdan qirayotgandi.

–Jin ursin —tishini orasidan vishillab so'kdi.

Yonsu bo'lsa qo'rqanidan yotoq ustida tizzasini quchgancha ko'zini mahkam yumgandi. Taehyung Yonsu tomon yurib borib uni bag'riga bosdi.

–Hammasi yaxshi bo'ladi. So'z beraman senga hech narsa bo'lmaydi— yupatuvchi ohangda

Shu payt eshik taqilladi.

–Janob men Yejunman

–Kir...— Yejunning peshonasidagi ter oqyotgandi. Bundan isbotgi ahvol jiddiy edi.

–Janob, Jaemin odamlari bilan bostirib kelyapdi. Uy atrofini o'rab olishgan. Ular juda ko'p. Boshqa odamlarimiz yetib kelguncha uyni bosishlari mumkin. Bu yerdan tez ketishingiz kerak— havotirli to'nda gapirdi.

Atrofdan haligacha o'q ovozlari eshitilar, Yonsu qo'rqqanidan Taehyungni mahkam quchoqlab olgandi.

–Yo'q.. men qochib ketgudek qo'rqoq emasman. Barbir ularni menga kuchi yetmaydi —qatiy ohangda gapirdi.

Shu payt yana o'q ovozi eshitildi. Bu safar yaqinroq joydan.

–Taehyung qo'rqib ketyapman, ketaylik iltimos —Yonsu Taehyungni mahkam quchib boshini yelkasiga qo'yib yig'lashni boshladi.

–Janob iltimos Yonsu xonimni xavfsizligi uchun bu yerdan keting, biz chalg'itib turamiz — belidagi qurolni chiqarib o'qladi.

–Yaxshi, ketdik — Taehyung bir ho'rsinib Yonsuni qo'lidan tutib eshik tomon yurdi.

Ular xonadan chiqib pastki qavatdagi omborxona tomon yurishni boshlashdi. Omborxonadagi javon orqasida joylashgan yashirin yo'lak orqali chiqib ketishmoqchi edi.

–Taeyang biz Taehyungni uyidagi kameralarni kuzata olamizmi? - Jaemin durbin orqali uyga hujum qilayotgan odamlarini kuzatib turardi.

–Albatta janob, biz kameralarni allaqachon uladik — dedi qo'lidagi planshetni uzatib

Jaemin planshetni olib kamera yozuvlaridan Taehyungni qidira boshladi.

Bu payt Taehyung, Yonsu va Yejun pastki qavatda yugirib tezroq chiqib ketishga harakatqilardi

Ularning oldiga 4ta barzanggi qurol ko'tarib keldi. Yejun ,Taehyung va Yonsuni panaga olib otishni boshladi. Ular ham otishardi.

–Yonsu qulog'ingni qo'ling bilan berkitib ko'zingni yumib shu yerdan qo'zg'almay o'tir - devorning burchagiga o'tqizib , yonidagi javondan qurol oldi va u ham otishni boshladi.

Taehyung va Yejun devorning ikki tomonidan turib otardilar. Jaeminning odamlari kelayotgan o'qlar sababli oldinga bora olmas edilar. Taehyung va Yejun bir biriga bosh silkigan holda ikkalasi baravar o'q otishdi. Bittasi yerga quladi. Uchta qoldi. Lekin ularning o'qlari kam qolgan edi.

–Janob endi nima qilamiz — peshonasidagi terni artib

–Biz Yonsuni pana qilamiz u esa qochadi — Yonsu tomon tezda o'tib oldi.

–Qushcha! Meni diqqat bilan eshit! Aytishim bilan orqaga qaramasdan omborxonaga yugur u yerda javon bor, u yerga kirib to'xtamasdan yuguraver oxirida oldingdan bitta eshik chiqadi. Shu eshikdan chiqsang sen xavfsiz bo'lasan. Meni tushindingmi? -—vaqtni yo'qotmaslik uchun tez-tez gapirib Yonsuni o'zi joylashgan devor tomon olib keldi.

Bu payt Jaemin kuzatuv kamerasi orqali ularni kuzatardi. Taehyungni chorasiz holda ko'rish unga huzur bag'ishlayotgandi. Ammo Taehyungni yonida qiz bola borligini ko'rib biroz hayratlandi. U Yonsuni yuzini to'liq ko'ra olmadi.

–Qiziq, bu qiz kim bo'ldi? Uni himoya qilishiga qaraganda sevgan qizi bo'lsa kerak. Uni ham ko'z o'nggingda o'ldiraman Teahyung!— lab chetida huddi manyak kabi kuldi.

–Tayyormisan qushcha — qo'lidagi qurolni yana bir bor ko'zdan kechirib

Yonsu gapirish o'rniga boshini silkitdi.

–1, 2, 3 YUGUR! — Taehyung va Yejun devor ortidan chiqib qo'rqchilarga qarata o'q uzishni boshlashdi.

Yonsu bo'lsa jon-jahti bilan yugurardi. Pistaletda o'q qolmagach ular mushtlashishga tushishdi. Jaeminni odamlari ko'p bo'lsa ham Taehyung va Yejunga jismoniy jihatdan kuchlari yetmasdi. Ular har bir qo'riqchini 2ta kuchli zarba bilan qulatardi. Oxirgi qulagan qo'riqchini o'rniga boshqasi kelib qurol tiradi.

Bu payt Jaemin yo'lak bo'ylab yugurib ketayotgan Yonsuni yuzini aniq va tiniq ko'rdi.

Jaemin

–Bu... bu sensan.... Haa bu sensan — telbalardek g'o'ldirashni boshladi.

–Hoy to'xtang.. otmang. Chekinamiz... Hamma ortga qaytsin!—- radsiya orqali buyruq berdi.

Qo'riqchilarning qulog'ida quloqchin bo'lganligi sababli Jaeminning gapini faqatgina ular eshitishdi. Ular darhol chekinishdi. Bir daqiqaga bormay qo'riqchilar uyni tark etishdi.

–Ular nega chekinishyapti? —Yejun hayron bo'lgancha

–Bilmadim... bu yerda bir gap bor— Taehyung asabiylasha boshladi.

–Yonsu... Yonsuni topay — Teahyung tezlik bilan omborxona tomon yugurdi.

Yonsu endigina omborxona eshigini ochaman deganda Taehyungni ovozi uni to'xtatdi.

–Yonsu... — Taehyung yo'lak boshida turardi.

Yonsu Taehyungni ko'rib u tomon yugurdi. Taehyung ham katta va tez qadamlar bilan u tomon yurdi. Yonsu o'zini Taehyungni bag'riga otib piqqillab yig'lashni boshladi.

–Bo'ldi qushcha tinchlan hammasi tugadi — past ovozda Yonsuni sochini silab bag'riga bosdi.

–Yur xonamizga chiqamiz — Yonsuni kelinlik uslubida ko'tarib oldi.

Yonsu esa Taehyungni bo'ynidan qo'llarini o'rab boshini yelkasiga qo'yib yig'lardi. Yo'lak bo'ylab ketishar ekan uyning har burchagida o'liklar qonga belangan holda cho'zilib yotishardi. Taehyung esa zinadan o'z xonasiga ko'tarildi.

–Men juda qo'rqdim Taehyung — boshini ko'tarmasdan gapirdi.

–Shshsh... go'zalim hammasi tugadi. Endi yuvinib chiq keyin uhlaymiz— Yonsuni ehtiyotkorlik bilan yerga qo'ydi.

Yonsu yuvinishxonasiga kirib ketgach Taehyung Yejunni chaqirdi.

–Labbay janob — hurmat ko'rsatib

—Ular uyga qanday kirishdi?— Yejun tarafidan hech qanday javob kelmadi shunchaki boshin egib qoldi. Axir aybi bor ediku.

–Uydagi axlatlarni tozalang birorta iz ham qolmasin. Yangi qo'rqchilarni qo'y. Xavfsizlik tizimini yangila— asabiylashganidan u yoqdan bu yoqqa yurardi.

–Ho'p bo'ladi janob —boshini egib

–Keyin yana Jaeminni kuzatinglar. U hujum qilishga qilib nega birdan chekindi. Shuni aniqlang

!–Tushindim janob. Menga yana buyrug'ingiz bormi? — itoatkarona tarzda gapirdi.

–Ketishing mumkin - asabiy to'nda

Yejun qisqa tazim qilib xo'jayini buyurgan topshiriqlarini bajarishga kirishdi. Yarim soat ichida butun uy jasadlardan tozalanib izlar yo'q qilindi. Xavfsizlik tizimi qayta tiklandi.

–Bu yerda bir gap bor.. nega.. nega to'xtadi. Axir menga juda yaqin edi-ku.. uhh... Buni tagiga yetishim kerak. Eng muhimi Yonsu, uni bunday narsalardan uzoq tutishim kerak. Agar unga nimadir bo'lsa.... Yo'q unday bo'lmaydi. Bunga yo'l qo'ymayman.

Taehyung asabiylashib hayol surardi. Hayolini hammomdan chiqqan Yonsu tarqatib yubordi.

Taehyung & Yonsu