@shirin_fazliddinova

СУКУТДАГИ ЖАНГ

2025-05-23T06:40:10.912Z

Айла қизини боғчага ташлади-ю, ўзи бўлса тезда ишга келди. Ёрдамчисидан Алим келдими ёки йўқ шуни сўради. Ёрдамчи эса ҳали келмаганини айтди. Айла қўлидаги тилло соатига қараб қўйиб, қош чимирди.
— Мен унга хўроз қичқирмасидан шу ерда бўл дегандим. Илк кунидан гапимни икки қилаяпдими? Келсин кўрсатиб қўяман, Айла Зейнабова билан ўйнашишни! — Айлани жахли чиққанди.
Тезда кийиниб чиқиб,ишни бошлаб юборди. Қолган йигитлар билан шуғулланар экан,икки кўзи эшикда эди.
Алимдан бўлса ҳали бери дарак йўқ. Айла Самад бейга ҳам қилишни ўйлаб кўрди.
Ва бир тўхтамга келиб телефўнини чиқарган ҳам эди,кўзи узоқдан хотиржамлик билан юриб келаётган Алимга тушди. Уни хотиржамлиги аёлни қаттиқ ғазабланишига сабаб бўлди.
— Шахзодамизни ўзлари-ку. Буни хотиржамлигини.
Айла йигитларга топшириқ бериб,ўзи бўлса Алим билан шуғулланишга кетди.
Йигит ёнига етиб келган аёл,икки қўлини бирлаштирди.
— 2-соат кечикдинг. Мен сенга кеча нима дегандим?! — Қошларини чимирди Айла.
— Ухлаб қолибман. Шунга ваҳима қилиш керакми? — Алимнинг хотиржамлик билан сўзлаши аёлни асаб томирларини чирт-чирт узарди.
— Менга қара йигитча — Айла Алимга икки қадам яқинлашиб,кўзларига тикилди: — Бу ер сенга дискотека эмас, истаган вақтинг келиб кетадиган. Бу ер жанг майдони. Кеча тушунтира олмадим шекилли? Сен спортчи бўлиш учун келгансан бу ерга,раққоса бўлиш учун эмас.
Айланинг гаплари қайсидир маънода Алимни ғурурини қитиқлаб қўйганди.
— Энди бўлса сен мени эшит! — Алимнинг ҳам ғазабдан кўзлари қисилди ва шу охангда гап бошлади: — Мен спортчи бўлишни истамаганман. Спортчи бўламан деб мусиқа мактабини ҳам тамомламаганман. Мен ҳеч қачон спортчи бўлгим келмаган! Дадам мажбурлаяпдилар. Мен дадам сенга бераётган пулни икки ҳисса қилиб ҳар ой тўлаб бораман. Сен эса дадамга мени доим мақтаб, яхши ўзлаштираётганим ҳақида гапириб борасан. Мен бўлса эски ҳаётимга қайтиб, саҳнада гитара чалиб мусиқа айтишни тўхтатмайман. Тушундингми мени?!
— Ёлғон гапиришимни истайсанми? — Айла лаби четида кулди.
— Хоҳласанг буни ёлғон дея тушун, хоҳласанг савоб иш деб. Бу мени қизиқтирмайди.
Алим Айладан сантиметрлар узоқлашди.
— Агар сендек хотинчалиш ўғлим бўлганидами, шу ерга кўмиб юборардим.
Тамом! Айла бу сафар жуда қаттиқ гапириб юборганди. Алимнинг эркаклик ғурури уйғониб, кўзи қонга тўлди.
Қандай қилиб Айлани буғиб деворга тираб олганини ҳам тушунмай қолди.
— Сен...сен ҳозир нима дединг?! Ким хотинчалиш? Қайтар гапингни! Нима дединг?!
Алим ғазаб билан ўшқирди. Айланинг юзида бўлса ғолибона табассум акс этганди.
— Ҳ.ҳаа j.j.ja.a.a.x.x.l.l.i.i.i.ng ч.ч.и.қ.қ.қ.д.и.и.м.и? С.с.с.э.э.э.н.д.да ҳ.ҳа.а.м ғ.ғ.ғ.ғ.у.у.р.р.р.у.р б.б.б.о.о.о.р.р.м.и?! — Айла кучли қўллар жангалидан чиқолмай,базўр дудуқланиб гапириб олди.
— Айла хоним. Ҳой нима қилаяпсан? — Шу пайт Жиҳан келиб қолди. Бир урунишда Алимни Айладан узоқ қилиб, ерга ирғитди. Айла чуқур-чуқур нафас оларди. Бўйнида эса Алим ҳозиргина қолдирган из.
— Яхшимисиз Айла хоним? — Жиҳан деворни ушлаб ўқчиб-ўқчиб йўталётган Айланинг олдига тезлик билан борди.
— Й.й.а.ах.х.ш.ш.и.м.а.н — Айла каловланиб шундай деди—ю, ўзини тутиб қаддини ростлади.
— Жиҳан, ҳозироқ челакда сув билан пол латта келтир.
Айла қатъият билан гапирди. Жиҳан буйруқни сўзсиз бажарди.
Айла челакдаги сувни Алимни оёғи тагига ташлади.
— Латта билан бу ерни ёғ тушса ялагудек қиласан. Бирорта чанг қолиб кетганини кўрсам, қайта-қайта бажараверасан!
Алим челакдаги сувга бир қаради-ю, ўрнидан турди. Чанг бўлган шимини қоқиб,Айлага қараб тиржайди.
— Мен сенга қулинг эмасман! Ўзинг қилиб ол бу ишларингни!
Алим оёғи билан челакни тепиб юборди. Челак бўлса йиқилиб,челакдаги сувга полга оқиб кета бошлади. Айла Алимнинг бу ишидан қаттиқ ғазабланганди. Ўзини босишга урунмасин,Алим уни қуйишқондан чиқарганди.

Айла кўзини юмиб очди.
— Жиҳан, бу ерни тозалаб ол ва қаршимдаги безбетни кўзимдан йўқот. Кўзим кўрмасин уни.
Айла шундай дея кетди. Жиҳан нима қиларини билмай қолди. Алим бўлса бу сафар ютиб чиққанидан мамнун эди.
— Мен кийиниб чиқаман — Алим сумкасини елкасига илиб, кийинишхонасига кетди.
Жиҳан эса сувни тозалаш учун бел боғлади.
Айла машқ қилаётган бир нечта йигитларга қараб туриб,Алимни қандай одам қилиш ҳақида ўйлаб қолди.
Нима қилса Алим одам бўлади? Шу ҳақида бош қотирар эди қиз.

— Майса — қиз ҳаёл суриб ўтирар эди,олдига дугонаси келди — Бугун сени даданг келадими? — деди қиз кўзларини болаларга хос сузиб.
— Ҳа,албатта келадилар — Майса фаҳрланиб шундай деди.
— Сени даданг йўқ деб эшитганмизку.
Яна бир қиз келиб сухбатга қўшилди.
— Нега йўқ эканлар? Мени дадам борлар ва бугун келадилар. Ҳали айтган гапларинг учун пушаймон бўласанлар!
Майса ғазабланганди. Тезда ўтирган стулидан туриб,улардан узоққа бориб олди. Кўзлари ёшланди қизни.
— Дадажон бугун келинг. Сизни соғиндим.
Қиз кўзидаги ёшларини сидириб, дераза олдида турган тувакдаги гулга қараб яна ҳаёлга берилди...

#Ширин_Фазлиддинова

СУКУТДАГИ ЖАНГ

2025-05-16T12:38:59.774Z

— Ягонам уйғон.
Айла барвақт туриб олиб, катта ётоқда кўрпага ўралиб олиб ухлаётган қизини уйғота бошлади.
— Майса, тур дедим. Қизалоғим. Сени боғчага ташлаб,ўзим ишга ўтаман.
Айла зирагини иккинчи қулоғига ҳам тақиб, энди Майсани юзидан ўпиб уйғотишни бошлади.
Майса юзига теккан иссиқликдан ғиншиб қўйди.
— Ойи,яна озгина — қиз шундай деб кўрпага қаттиқроқ ўралди.
— Бошқа мени ишдан келишимни кутмайсан. Ўз вақтида ухлашга ётасан. Сен шундай кеч ухлаб, эрталаб туришга қийналяпсан.
Айла сохта жахл қилиб,Майсани устидаги кўрпасини юлиб олди.
— Тез турчи. Талтайиб кетибсан. Тур дедим сенга. Ҳой қиз. Тур.
Майса онасини овозидан базўр кўзларини очиб ўрнидан турди. Киравот устида ўтирар экан бир кўзи юмиқ ҳолатда эди.
— Сочларингни қара ахволини.
Айла ётоқ устидаги Майсани кўтариб олиб ювинишхонасига олиб кириб кетди.
Майса кўзларини тинмай ишқалар,сочи ҳам бир ахволда эди.
— Гўзал қизим мени. Сендек қиз дунёда ягона.
Айла табассум қилиб, ўша ердаги тароқ билан қизни сочини тарай бошлади.
Қизнинг сочи чигал бўлиб қолганидан Айла чигални тушириш мақсадида қаттиқроқ тарар,бу Майсани жонини оғритарди.
— Ойи оғрияпди — қиз оғриқдан болаларга хос ғиншиб қўйди.
— Мен доим сенга айтаман. Сочингни ёйиб ётма деб. Эрталаб турсанг шундай чигал бўлиб қолади. Оз қолди тараб бўлдим деярли.
Айла қизни сочини силиқ қилиб тараб қўйди. Майсани сочи жуда узун ва чиройли эди. Айла охирги мартда Айла 8-ойлигида сочини олган. Шундан бери сочи ўсар, сочига тароқ теккизмас эди. Айла доим айтадиган гапи:
— Қиз боланинг ҳусни сочида.
Майса ҳам узун сочлари борлигидан фаҳрланарди.
— Ойи — деб қолди Майса.
Айла тароқни идишига солиб,қизни сочини йиғаётганди.
— Лаббай қизим.
— Бугун боғчамизда байрам бўлаяпди биласиз-а?
— Албатта биламан қизим. Эсимдан чиқармадим. Ишларимни дарҳол битириб,бораман.
— Сиз келишингиз шарт эмас. — Майсани тўсатдан айтган бу гапи, Айлани таажжублантирди.
— Нега қизим? — Айла қизини олдига чўкалаб,қўлидан ушлади.
— Бу байрам дадаси борлар учун. Боғча опамиз айтди. Ҳамма дадаси билан келиши шарт экан. Дадаларга сюрпириз бор экан.
Майса тўлқинланиб айтар экан,Айлани кулиб турган юзи ҳомуш тортди.
— Қизим биласан-ку даданг...
— Биламан,биламан — Айлани гапини шартда бўлди Майса: — Шу сабабли сиз дадамга айтинг. Бир кун ишларидан мен учун жавоб олсинлар. Мен уларни жуда соғинганман. Шу баҳона кўрган бўлардим. Илтимос ойижон — Майса икки қўлини жуфт қилиб олиб,онасига илтижоли кўзлари билан тикилар эди.
Айла нима деярини билмай қолди.
— Қизим — кўзлари ёшланди.
— Ойи, наҳотки мен учун вақт ажирата олмасалар? Битта-ю битта қизлариман-ку. Жон ойи айтиб кўринг. Келсинлар. Ҳар гал оталар мажлисига ҳам сиз борасиз. Бу сафар дадам келсинлар. Ўртоқларим "Сени даданг йўқми?" Дейишади. Мени дадам бор-ку ойи тўғрими?
Қизалоқ онасига умид ва маюс нигоҳлар билан қараб турарди.
Айла кўзидан томай деётган ёшни ортига қайтариб,ўрнидан турди.
— Албатта сени даданг бор ягонам. Мен даданга айтиб кўраман. Бугун вақтлари бўлса бирровга келиб кетадилар. Ҳўпми?
— РАҲМАТ ОЙИЖОН. СИЗНИ ЯХШИ КЎРАМАН!
Майса бирдан қийқириб юбориб Айлани бағрига отилди. Айла шифтга қараб қўйиб, у ҳам Майсани бағрига босди.
— Сен учун ҳаммасига тайёрман қизим.
Майсани бағридан чиқариб,икки юзидан ўпиб қўйди.
— Дадам келадилар уррааа!!!!
Майсани бахтлилигини кўрган Айлани юраги қон бўлаётганди.
— Майса қизим, юз - қўлингни ва тишларингни ювда кийиниб пастга туш. Нонушта қиламиз.
Айла Майсага табассум ҳадя этиб,ваннадан чиқиб кетди.
— Дадам келадилар,дадам келадилар. Ана энди дугоналаримга кўрсатиб қўяман,мени ҳам дадам борлигини билишади.
Майса хурсандчилик билан тиш чўткасини олди...

Айла хўргин кайфиятда ошхонага кириб борди. Зеҳра хоним бу вақт қаҳва ичиб,телефўнига келган янгиликларни кўрарди.
Айлани келганини красўфкасидан пайқади.
— Ассалому алайкум — Айла келиб жойини эгаллади.
Зеҳра хоним телефўнини йиғиштириб қизга тикилди.
— Ва алайкум ассалом. Тинчликми? Эрталабдан авзойинг бузуқ.
— Ойи, нега мен ёлғизман? — Айла тўсатдан шундай деб қолди. Бу гап Зеҳра хонимни ҳавотирга солди. Айла ҳечам ҳис туйғуларини ташқига чиқариган аёллар ҳилидан эмас. Кўз ёшини охирги томчисигача ичида сақлайди. Қалбида бўрон бошланса ҳам кулиб туришга ёки чақиб олишга ҳаракат қилади.
У доим қизи учун ҳам кучли аёл бўлишга ҳаракат қилди. Қизига ота бўлишга доим урунди. Лекин нимадир доим уни фақат она эканлигини,отаси бўла олмаслигини Айлага яхшилаб тушунтириб қўяди.
Негадир у бугун бошқача. Ҳар кунгидан ожиз у...
— Ойи мен ҳам чарчар эканман. Кучли бўлишдан,қатъиятли кўринишдан чарчар эканман.
Айла охири йиғлаб юборди. Зеҳра хоним қизига тушунмасди.
— Айла нима бўлди?
— Биласизми,Майса...
— Бувижон! — Айла энди гапиришга оғиз жуфтлаган эди Майса қичқириб кириб келди.
Айла қизини кўрибоқ кўз ёшларини артиб табассум қилди.
— Мени ойпарчам. Яхши дам олдингми?
Зеҳра хоним Майсани пешонасидан ўпиб қўйди.
— Буви, бугун ваниҳоят орзуимга етишаман. Мен бу кунни 5-йил кутдим.
— Тинчликми? У қандай орзу экан? — қизиқсиниб сўради аёл.
— Дадам келадилар бугун. Мен улар билан учрашаман ва нега ойим иккимизни ташлаб сафарга кетганликлари ҳисобини сўрайман.
Зеҳра хоним қизни бу гапларини эшитиб бир зум ҳайрон бўлди. Ўткир нигоҳлар билан Айлага қаради.
Айла тилини тишлаганди.
— Айла бу нима деяпди?
— Ойи,ҳозир эмас — Айла онасига маюс кўз билан қараб, Майсани олдига чақирди ва тиззасига ўтқизди.
— Қизим, нонга сарёқ суриб берайми? Ёқтирар эдинг-ку.
— Йўқ ойижон. Дадам келсинлар кейин бирга овқатланамиз.
— Қизим,даданг байраминг учун бирровга келиб кетадилар. Бизлар билан уни овқатланишга вақти бўлар эканми?
— Мен айтаман ойи бирга кафега кириб овқатланамиз.
— Майса "Дадам,дадам" деявермасдан, ҳозир нонушта қил. Сир ейсанми? Нима ейсан? Танлаб еб тур. Мен ҳозир келаман.
Тиззасидаги Майсани стулга ўтқизган қиз, ўзи кўз ёшларига эркинлик бериш учун ошхонадан чиқиб кетди.
— Майса нурюзлигим — Зеҳра хоним Айла йўқлигидан фойдаланиб Майсадан бўлган воқеани билиб олмоқчи бўлиб гап бошлади: — Даданг бугун келар эканми? Ойинг шундай дедими?
— Ҳа,дадам келадилар бугун. Ойим "гаплашаман" дедилар.
— Даданг нега келади? Яъни ҳизмат сафари ҳали тугамаган бўлса.
— Бувижоним, бугун боғчада оталар байрами. Боғча опам "Отанглар билан келинглар" дедилар. Аслида оналар ҳам бориши мумкин. Албатта бу дадаси йўқлар учун. Лекин мени дадам борларку. Шу сабабли ойимга "Фақат оталар билан боришимиз керак экан,оналар бормас экан" дедим. Бу мени кичик режам бувижон. Орамизда қолсин фақат. Агар шундай қилмасам дадамни ҳеч қачон кўролмайман.
Зеҳра хоним набирасини гапларини беш ёшлик қизни гапларига сира ўхшатмади.
Майса бананни пўстидан очиб мароқ билан ер эди. Бугун қизни кайфияти яхши.
— Майса,еб бўлдингми? Кетамиз. Яна сени деб ишга кеч қолиш ниятим йўқ.
Айла шундай деб кириб келди. Юзи қизарган эди.
Майса ҳам ярими қолган бананини дастурхонга қўйиб,ўрнидан турди.
— Бувингни юзидан ўпиб ҳайр де. Кейин кетамиз...

Алим будулник овозидан кўзларини ғира шира очди. Кеча шундай хонасига кирибоқ кўзларини юмганди.
Хатто оёқ кийми ҳам ечилмаган. Боши эса чидаб бўлмас даражада оғрир эди. Кечаги воқеаларни ҳеч бирини эслай олмасди. Эсида қолгани Айлани "Хўроз қичқирмасидан шу ерда бўл" дегани.
Алим будулнигига қарабоқ кўзи чиқай деди.

Соат 7:40 ни кўрсатиб турарди.
Алим апил тапил ўрнидан турди.
— Кеч қолдим...Эй тўхта — ваннага кириб кетаётган ўзини тўхтатди.
— Нима қилибди кеч қолсам? Менга ҳамма нарса можна. Агар ўша сариқ чаён индаса ўзим биламан унга қандай дарс беришликни. Мураббий бўлса ўзига. Бу сафар жим туриш йўқ. Кимсан Алим Алимканов ман-а? Секин қимирласам ҳам бўлади. Ҳали фўрмам ҳам тайёрмас. Мендан спортчи чиқмаслигини исботлайман.
Алим шундай деб хотиржамлик ила ювинишхонасига кириб кетди...

#Ширин_Фазлиддинова

СУКУТДАГИ ЖАНГ

2025-05-14T14:17:36.076Z

Айла уйига ҳам етиб келганди. Машинасини четроққа қўйиб ўзи уйи эшигини тақиллатди. Чиройли бир уй эди.
— Ойижон! — эшик очилиши билан ёши 5-лар атрофидаги қиз югириб келиб Айлани бағрига отилди.
Айла бу қизни кўриб табассум қилди ва қизи тенги чўкалаб ўтирди. Қизни бағрига босди.
— Ох жоним мени — Айла қизни юзидан чўлпиллатиб ўпа бошлади.
— Нега ҳалигача ухламадинг гулғунчам?
Айла қизни кўтариб олиб уй ичига кирди.
— Сизни кутдим-да ойижон — қиз эркаланиб шундай деди.
— Бу қизинг мени кун бўйи чарчатиб юборди. Боғчага бормайман деб жанжал қилсада — Айланинг онаси бўлмиш Зеҳра хоним эшикни ёпиб қизни ортидан кириб борди.
— Нега бундай қилдинг қизим?
— Ойи мен мактабга боришни истайман. Боғчага детскийлар боради-ку.
Қиз ўзи гапирган гапдан пиқиллаб кулиб юборди. Айла бўлса қизининг гапларидан кулиб қўйди. Бу кичкина зумраша доим уни юзига табассум югуртирган.
— Мактаб ёшига етсанг албатта борасан мактабга. Ҳозир бўлса боғчага бориб аввало боғчада савод чиқаришинг керак қизим. Иккинчи мени ҳафа қилиб "Боғчага бормайман" демагин. Ҳўпми гўзалим?
— Ҳўп ойижон.
— Ақллигим мени — Айла қизни юзидан ўпиб қўйди.
— Қани энди ухлаймиз. Мени ачўм қиб ухлашни истайсанми?
— Албаттада ойижон — қиз Айлага қаттиқроқ ёпишди.
Айла бўлса хонаси томон ҳаракатланган эди ҳам,онаси тўхтатди.
— Майса қизим онанг билан гаплашадиган гапим бор. Сен хонага кириб ухлашга ҳаракат қилиб кўр. Онанг ҳам тезда ортингдан киради.
Зеҳра хоним Айлани қўлидаги қизга қараб шундай деди.
— Мени сиз билан гаплашадиган гапим йўқ. Агар эрталабги мавзуда бўлса илтимос мени тинч қўйинг.
Айла қатъий гапириб яна йўлида давом этганди, Зеҳра хоним йўлига туриб олди.
— Сен мени бирдона қизимсан. Ҳамма она қизини бахтини ўйлагани каби,мен ҳам сени бахтингни ўйлаяпман. Остонадан совчиларни кети узулмаябди. Фарзандинга оталик қиламан деганлар ҳам бор булар орасида. Бирига розилик бер тамом. Кўзим очиқлигида сени ўз эганга топширай. Нима ажирашган битта сенмисан? Ёлғизлик худога хос қизим.
Бу сафар Зеҳра хоним асабий тўнда гапирди.
— Ойи, боламни олдида бу мавзудан гап очманг демабмидим? — Айла ҳам асабийлашишни бошлади.
Майсани ерга қўйиб, чўкалади. Қизни тушунарсиз кўзларига боқди:
— Қизалоғим сен хонага кириб тур. Мен ҳам ортингдан кириб бораман. Бувинг билан гаплашиб олишим керак. Борақол фариштам.
— Ҳўп бўлади ойижон — Майса югуриб хонага кириб кетди.
Қизи кетганини кўрган Айла,қаддини тик тутиб онаси билан юзма-юз келди.
— Майса кетди. Энди нима гапингиз бўлса гапираверинг.
— Мени гапим шу эди. Турмушга чиқ.
— Ойи,сизга эрталаб яхши тушунтира олмаганга ўхшайман-а? Истамайман. Турмушга чиқишни истамайман!
Айлани овози баландлади.
— Нимани истайсан унда?! — Зеҳра хоним ҳам бўш келгиси келмади — Ҳамма ҳам сени ваҳший эрингдек эмас! Ҳа,яна бу ҳаёт! Сен тинмай қоп урадиган ринг эмас!
— Ойи,мени тинч қўйинг. Яхши ҳам оғирлигим сизга тушмайди. Эсиздан чиқарманг мени ҳисобимга яшаётганингизни. Мен қизимга 5-йил ота ҳам, она ҳам бўлди. Бундан кейин ҳам шундай бўлади. Майсани олдида ҳар нарса деяверманг! Мени ва қизимни эр ва ота мавзуси билан бошимизни оғритманг. Тинч яшашимизга қўйиб беринг! Ҳуқо ҳаққи жонимга тегдингиз!
Айла бақириб, ғазаб билан хонасига кириб кетди.
— БАРИБИР МЕНИ АЙТГАНИМ БЎЛАДИ. ҚАЧОНГАЧА БУНДАЙ ЮРМОҚЧИСАН?! ЛАЪНАТИ*
Зеҳра хоним ортидан бақириб қолди...
Айла хонасига кирди. Майса ҳали ухламаган катта киравотда ёлғиз ўзи шифтга қараб ётарди.
Айла қизини кўриб табассум қилди.
— Мени гўзал қизим қани?
Айла тезда қизи олдига бориб,киравотга ётиб олди. Қизни бўлса бағрига олди.
— Кўрмаяпсизми ойи? Шу ердаман-ку — қиз майин кулимсиради.

— Кўряпман қизим. Қани энди ётиб ухла. Кеч бўлиб қолди.
Қизни устини яхшилаб кўрпа билан ўраган Айла,сочидан силаб ётарди.
— Ойи, мени дадам қачон келадилар? — Майса ҳар доимги саволини берди.
У қанийди билса, бу саволдан онасини кўнгли қандай эзилишини.
— Даданг ҳозир узоқ сафарда. Тез кунларда келиб қолади. Сабр қил қизим.
Айла кўзидан энди чидай деган ёшни қўли билан сидириб,табассум қилди.
— Мен дадамни бир мартда бўлса ҳам кўрмаганман ойи. Тезроқ келсинлар,кўрай.
Қиз қаердан ҳам биларди, дадасини қаердалигидан хатто онасини ҳам ҳабари йўқ.
— Ҳўп қизим. Мен даданга айтаман. Энди ухла. Эрталаб боғчага боришинг керак.
Айла Майсани бошидан ўпиб қўйди.
— Яхши дам олинг ойижон — Майса ҳам онасини юзидан ўпиб,кўзларини юмди.
— Сен ҳам қизим.

— Сен бола яна ичдингми?! — Самад бей эшикдан кириб келган ўғлига қараб ўшқирди.
Алим чайқалиб-чайқалиб юришидан ичгани яққол билиниб турарди.
— Ҳа ичдим! Бугун орзуларим ўлганини нишонлагим келди!
Алим аччиқ кулиб юборди.
— Юзсиз! Мен сенга нима дегандим?!
Самад бей Алимга қарата тарсаги тушурди.
— УРИНГ ДАДА! ЯНА УРИНГ! ОРЗУЛАРИМНИ ЁЪҚ ҚИЛГАН ИНСОНДАН БУНДАН ОРТИҚ НИМАНИ КУТИШИМ МУМКИН?!
— Яна қанақа орзу?! Нима саҳнада гитара билан қўшиқ айтишни сен орзу деяпсанми?! Шу эдими сени орзуинг?! Мени ўғлим машшоқ бўлмайди! Сен спортчи бўласан тушундингми?! Яна бир мартда шу орзуингдан гап очгудек бўлсанг ўзим биламан сени нима қилишни! Ҳозир бўлса хонанга йўқол! Бадбўй ҳидингдан олдингда туриб бўлмаябди.
Самад бей жахл билан ўшқириб,зиналардан кўтарилиб кета бошлади.
— Спўртчи эмиш. Спортчи бўлар эканман?! Аҳаҳаҳа — Алим бор овозда кулиб юбориб,деворни ушлаб қолди.
Деворга суяниб у ҳам зиналардан чиқиб кетарди...

#Ширин_Фазлиддинова

СУКУТДАГИ ЖАНГ

2025-05-13T13:26:10.870Z

Айла йигитлар билан кечгача шуғулланди. Соат алламаҳал бўлиб қолганди. Бу ер 9-лар атрофида деярли иш фаолиятини тугатиб,ёпилади. Соат бўлса 8:50 ни кўрсатиб турарди. Ҳали ўн минут бор. Лекин Айла ҳамма йигитларга жавоб берди,лекин бирига эмас.
Ҳамма чиқиб кетар экан пайтдан фойдаланган Алим ҳам қочиб қутулмоқчи бўлди. Аммо Айла уни тўхтатди. Қолганларга кетаверишини айтиб, уни бокс қопини олдига чорлади.
— Келганингдан бери кузатаман. Бир ерга биқиниб олиб телефўндан бошингни кўтармадинг. Қизинга айтмаганмидинг "Бандман" деб?!
Айла жиддийликни йўқотмай Алимга қарата шундай деди.
Алимни бўлса уйқуси келаётганди. Ора - сирада эснаб ҳам қўяётганди йигит.
— Сен мени қизлар билан ёзишда деб ўйлаяпсанми? Нимага асосланиб бундай деяпсан?!
Қошларини чимирди йигит.
— Биринчидан сен эмас сиз. Иккинчидан ўсмир йигитларни бари шу. Сенга ўхшашади. Икки-учта қизни бошини айлантириб бир вақтда гаплашиб юришади. Шу гаплашган вақтини бирор унумлироқ нимадирга сарф қилса бўлади-ку. Йўқ! Уларга телефўнидаги қизлар керак. Эҳ.
Айла лаби четида кулди. Кулганида чиққан кулгучлари унга ўзгача гўзаллик бахш этарди. Алим бироз шундай қараб турди-ю,сўнг ҳаёлини йиғиб олиб:
— Мен ҳамма эмасман! — деди.
Айла яна ўша жиддийлигига қайтди.
— Сен спортчи бўлишга ҳаракат қилишинг керак. Қани бўл. Дадангни юзини ерга қаратадиган ишлардан узоқ юр.
Айла бокс қўлқопларини Алимнинг қўлига тутқазди.
— Фараз қил бу ерда фақат бир ўзингсан. Атрофингда ҳеч ким йўқ. Бу қоп эса сени ранжитган,орзуларингни бирин кетин йўққа чиқарган инсонлар. Уларни кўз олдинга келтириб қопни истаган кўйинга сол. Фақат сенга рухсат бераман. Барча ичибгдаги ғуборларни ташқинга чиқариб ташла. Сен спортчи бўлишинг керак. Спортчи!
Айланинг бақириб айтган бу сўзлари Алимга қандайдир илҳом бергандек бўлди. Қўлига бокс қўлқопларини кийиб қопга бир муддат совуқ нигоҳ билан қараб қолди.
Сўнг қопни ура бошлади. Бошида секин урди,сўнг тезлашди. Айла четкада уни хатти-ҳаракатларини кузатиб турарди. Йигит қопни нафрат билан урар,ҳар урганда бақиришни ҳам унутмас эди...
Охири чарчаб қолган Алим ерга ўтириб қолди.
— Бугунга етади. Эртага кечикмай келгин. Қолганлар билан ҳам шуғулланасан.
Айла шундай деб кетаётганда Алим тўхтатди.
— Мени сенсирайдиган даражада неча ёшдасиз?
Айла бу саволдан ортига қараб:
— 28. Тушунарли бўлгандир — деди.
Алим Айланинг жавобидан кулиб юборди.
— Бувижоним-эй. Оилангиз ҳам бордир. Яъни эрга теккандирсиз?
Қизни мазаҳ қилгудек оҳангда гапирди Алим.
— Мен сенга мени сансирама демаганмидим?! — Айла ғазаб билан Алимни қўлидан тортиб ўтирган еридан турғизди ва қорнига қараб муштими билан урди.
Айланинг зарбаси қаттиқ бўлганидан йигит букчайиб қолганди.
— Аах лаънати* Аёл киши сал нозик бўлади-да. Сенга аёллик хусусияти етмай қолган.
Алим ўзига келмасидан Айла уни деворга тираб олди ва ёқасидан олиб гапира бошлади:
— Менга қара ҳой йигитча. Яна мени сенсирагудек бўлсанг ўз қўлларим билан сени мажағлайман. Яхши гапирганимга ўзиндан кетибсан дадасини эркатойи. Шахсий чегарамни бузишга сени ҳаққинг йўқ. Бундай ҳуқуқни сенга асло бермаяжакман!
Айланинг ғазабга тўлган кўзлари ва Алимни бошқача нигоҳлари. Ҳар иккисини икки жуфт кўзлари бир-бирига тушунарсиз нигоҳлар билан қараб турарди.
Айла Алимни қўйиб юбориб,ундан узоқлашди.
— Эртага кеч келгудек бўлсанг зални полини сен артасан. Ёғ тушса ялагудек қиласан. Шу сабабли тез қимирлашга ҳаракат қил. Сени эртага ҳуфу азон чиқмасидан шу ерда кўрай. Мени кимлигимни энди яхши билиб оласан Алим Алимканов! Яхши билиб олишинга ўзим кўмаклашиб юбораман. Яна мени сенсирагудек бўлсанг жағингни иккига айириб,бошинга салла қиламан! Мен сени мураббийингман! Ўсмир ёшдаги севганинг эмас. Эртага сени кутаман. Хўроз қичқирмасидан шу ерда бўлгин. Ҳа,яна фўрмасиз келма. Бир сафар эркаликларинга кўзимни юмдим. Кейинги сафар фарзанд кўролмайдиган қиламан. Асабимни эговлашни бас қил.

Барча эркаликларингни уйинга ташлаб кел. Сен спортчи бўлиш истагида бу ерга келаяпсан. Бу ер жанг майдони,болалар боғчаси эмас. Мени тушунган бўлсанг кетавер. Мен бу ерни ёпиб кетаман.
Айла охирги жумласини айтиб кийиниш хонасига кетди.
Алим бўлса қиз кетгач ўзини полга ташлади.
— Хих. Бир қизга қарши чиқа олмасанг-а Алим? — аламли кулди йигит: — Бутун маҳаллани титратган Алим Алимканов бир қиздан калтак еса-я? Лекин унинг кўзлари чиройли экан — Алим ширин ҳаёлларга берилди бир зум: — Уф нима деяпман ўзи? Ўзинга кел Алим. У анча қариб қолибди. Лекин қўли нақт темирнинг ўзгинаси. Нима қилади қиз бола бўлиб туриб бу ерда ишлаб. Уйда эрига фарзандларига қараб ўтирса бўлмасмиди? Балки эри йўқдир. Ҳа,ҳа бу илон,шайтонга ким ҳам уйланарди? Ҳаммани қўлини ўйнатади-я. Кимсан мендек йигит бир ожизадан калтак есам-а? Жин урсин*
Алим асабий сўкиниб, шимини чўнтагидан кун бўйи титкилаб ўтирган телефонини чиқарди. Керакли рақамларни териб қулоғига тутди:
— Ало дўстим... Ёрдаминг керак. Менга бир қиз ҳақида маълумот тўплаб бер. Исми ва шарифи Айла Зейнабова. Ёши 28-да экан. Эртага кечроқ олдинга ўтаман. Маълумотлар қўлимда бўлиши керак... Ҳа, борганимдан тушунтираман. Майли,яхши дам ол.
Телефўнни ўчирди. Сўнг ўрнидан туриб кетишга чоғланди...

#Ширин_Фазлиддинова

СУКУТДАГИ ЖАНГ

2025-05-11T09:07:19.987Z

Муаллифдан кириш сўзи:

Баъзи жанглар бор — уларни томоша қилиш мумкин. Рингда, кўз олдимизда бўлади. Ҳар бир зарба, ҳар бир йиқилиш кўринади. Аммо энг оғир жанглар юракда бўлади. Улар жим. Улар сукутда ўтади. Фақат юрагингиз уриш тезлигидан, кўз қарашингиздаги зиддиятдан сезилади.
Бу ҳикоя чемпионлик йўлида эмас — севги ва ақл ўртасидаги тўқнашув ҳақида. Бу бир боксёр йигитнинг энг қийин рақиби – ўз юраги билан қилган жангининг ҳикояси. У мураббийига ошиқ бўлди. Ва бу севгини ҳеч ким билмаслиги керак эди...
“Сукутдаги Жанг” — ўзингизни ютиб бўлмайдиган жангдан асраб қолиш учун нима қилиш кераклигини эслатади. Балки сиз ҳам бир кун бу жангни бошдан кечирарсиз.

#Ширин_Фазлиддинова

Ринг майдони ҳали енгил, дим ва тинч эди. Юқорида осилган ёритгичларнинг ёрқин нурлари ўзининг қаттиқ нурини тўкиб, майдоннинг ҳар бир бурчагига текис тарқалган эди. Катта оқ тўрлар билан ўралган ринг — баъзан тинч, баъзан эса даҳанаки жангларнинг гувоҳига айланиши мумкин эди. Ўша тўрларнинг орасидан енгил ҳаво оқими кирар, бир оз жимликни бузиб, ҳавони енгилгина силкитарди.
Майдоннинг ўртасида текисланган канвас, енгил доғлари, бир неча марта кўрган қийинчиликларни эслатиб турар эди. Бу ерда ҳар бир зарба, ҳар бир қадамнинг сезилаётган овози бор эди — жисмоний оғриқ, лекин яна ҳам кўпроқ ички азоблар. Майдоннинг чеккаларида қатъий юзлар билан кўплаб одамлар, ўтирган вақтда ҳам ҳар бир ҳаракатни кузатиб бораётган эди. Кўринишидан, улар бу жангнинг фақат ташқи томонини кўриб турган каби эди.
Рингнинг ҳар бир бурчаги ўзига хос тарихга эга. Уларнинг ҳар бирига турли ҳикоялар боғланган: баъзиларида бир чемпион ғалаба қозонган, баъзиларида эса шиддатли мағлубиятлар яширинган. Аммо бу ерда, ҳозир, улар барчаси бир лаҳзада тўхтаган эди. Фақат мен ва мураббийим ўртамиздаги сирли жисмоний масофа қолган эди — сукутдаги жанг бошланишига тайёр эди.

— Айла хоним келишди — қиз курсисида икки йигитни курашётганини кузатиб ўтирар экан, олдига ўнг қўли бўлмиш Жиҳан келди.
— Йигитлар бўшашманглар. Бу сафар ҳам ғалаба бизники бўлиши керак! — қиз икки йигитга қарата шундай деб,ўрнидан турди.
Жиҳан бошчилигида янги меҳмонни кутиб олишга кетарди...
Ўзига ишонган,қатъиятли эди у.
Етиб келишди ҳам қизни ёши каттароқ эркак киши билан,чамаси ёши 22-ларда бўлган йигит кутиб турарди.
— Хуш келибсиз Самад бей. — Қиз кенг табассум билан улар олдига борди.
Эркак қизни кўриб у ҳам табассум қилди. Бироз эркак билан келган йигитни авзойи бузуқ эди.
— Айла хоним келавердик. Бу жаҳонда сиздан яхши ва ўқимишли мураббийни кўрмадим. Ҳар мусобақада сизни камандангиз ютиб чиқиб,очиғи мени ҳайратда қолдиради. Шу сабабли ўғлимни ҳам олиб келавердим — Самад бейни охирги жумласидан сўнг қиз эркакни олдида турган йигитга қаради.
Йигитнинг келганидан бери чеҳраси очилмас эди.
— Яхши қилибсиз Самад бей. Бу қарорингиз мени шод қилди. Спортчиларимиз яна бир каррага кўпайганидан хурсандман.
Айла йигитдан кўзларини узиб, яна нигоҳларини қаршисида турган эркакка қаратди.
— Ўғлимни спортчи қилиб беринг. Мен фақатгина бу борада сизга ишонаман Айла хоним.
— Ишончингизни албатта оқлайман Самад бей.
— Майли, мен унда бора қолай. Сизни кўрганимдан ҳурсандман Айла хоним. Ҳайрли кун.
— Мен ҳам Самад бей.
Эркак кетди. Айла бўлса у кетгач ҳалиги йигитга яхшироқ қарай бошлади.
Уни мушаклари бақувват эди. Нигоҳлари ҳам ўткир. Бундан аниқ спортчи чиқарди. Айла ўзича шундай ўйлади.
— Мен Айла Зейнабова — қиз йигит томон қўлини чўзди.
Йигит бироз қараб турдида,сўнг у ҳам:
— Алим Алимканов — деди қизни қўлини сиқиб.
Иккиси бир-бирига ўтли қарашлар билан қараб турушар эди.
— Танишиб олганимиздан хурсандман.

Қиз қўлини тортиб,шундай деди.
— Мен эса йўқ! — йигит қатъий гапирди. Қиз бироз тушунмади.
— Тушунмадим?
— Мен спортчи бўлишни истамайман! Отамга телефўн қилиб ҳозироқ мен ҳақимда салбий фикр билдириб, мени тайёрлашни истамаслигингни айтасан.
Йигитнинг кескин бу гаплари қизни энди қонини қайнатишни бошлади.
— Ҳаддингизни билинг! Сизга мени сенсирашга ким ҳуқуқ берди?!
Қизнинг овози баландлади.
— Бу учун менга кимдир рухсат бериши шарт эмас. Шундай экан бу борада ҳеч кимдан рухсат олмаганман. Кўп қаршимда туриб олиб бидилламай, айтган ишимни бажар. Ҳозироқ.
Алимнинг буйруқлари Айлани ғазабини тошира бошлади.
— Бу ерда буйруқни мен бераман! — Айла ҳам бўшашмай деди: — Даданга ҳеч қанақа сен айтган гапни айтмайман. Сен спортчи бўласан. Буни ўзим кафолатлайман.
— Мен спортчи бўлишни истамайман! — Алимнинг овози баландлади: — Мен ҳеч қачон спортчи бўлишни истамаганман. Дадам мажбурлаяпдилар.
— Бўлишни истамаган бўлсанг энди бўласан.
Айла йигитдан кўзларини узиб,ҳеч нарсага тушунмай ҳар ёққа аланглаб турган Жиҳанга қаради.
— Жиҳан телефўнимни келтир.
— Ҳ.ҳ.ўп — Жиҳан шундай деб шошилиб кетди.
Айла бўлса Алимга ғалати нигоҳлар билан қараб турарди.
— Мен сени спортчи қиламан.
— Мен эса буни хоҳламайман.
— Ўзинг қандай хоҳлаб қолганингни билмай қоласан Алим Алимканов!
Жиҳан телефўнни олиб келди. Айла керакли рақамларни териб,қулоғига тутди.
— Узр безовта қилаяпман Самад бей.
Йигит дадасини исмини эшитиб қошларини бир ерга йиғди.
— Ўғлингиздан ҳақиқий спортчи чиқади. Ўзим ҳам ҳайрон қолдим. Биринчи кунданоқ мени ўз жанги билан лол қолдирди...Йўқ,йўқ муаммо чиқмади. Қайтанга жуда хурсанд бўлиб кетдим. Элга шундай спортчилар керак Самад бей...Раҳматни ўғлингиз жаҳон чемпиони бўлгандан сўнг айтарсиз. Албатта Самад бей ўзим тарбиялайман. Жуда ақлли йигит экан дадасини эркатойи. Ҳа,майли унда сизни ҳам вақтингизни олмай. Шуни айтиш учун қўнғироқ қилгандим. Сизга ҳам раҳмат шундай ўғилни тарбия қилганингиз сабаб. Энди қолган тарбияни менга ишонаверинг... Кўришгунча.
Телефўнни ўчириб Жиҳанга тутқазган Айланинг юзида ғолибона табассум акс этганди.
Қаршисидаги Алим унга ғазаб ва нафрат билан қараб турарди. Лекин Айла эмас. Унинг нигоҳлари тушунарсиз эди.
— Сен ҳозир нима дединг?! "Ўғлингиз тарбияли йигит экан,ундан ҳақиқий спортчи чиқади. Мени илк кунданоқ ўз жанги билан ҳайратга солди" эмиш. Ҳой қиз мен билан ўйнашяпсанми сен?! Мени кимлигимни билмайсан шекилли?! Мени исмимни эшитган инсонни оёқ-қўли қалтирайди. Исмимни эшитибоқ қочишга жой излайди. Шуни наҳот тушунмаган бўлсанг?
— Мен сен исминг билан қўрқитадиган инсонлар сирасига кирмайман. Мен Айла Зейнабова ман. Фамилям эсингда қолсин дадасини эркатойи.
— Ҳоой! — Алим ғазаб отига миниб Айлага қўл югуртирган эди,қиз чаққонлик билан йигит қўлини ушлаб қолиб, қайиртира бошлади.
Йигит оғриқдан қичқирди.
— Зинҳор! Зинҳор менга қўл кўтаришга ҳаракат қилма. Сен билан мени фарқим фақатгина жинсимиздадир. 200 дан ортиқ йигитларни жаҳон чемпиони қилган қиз,ўзини ҳимоя қила олмайдими? Сенга бошида катта баҳо бериб адашибман. Мушакларинг фақат ёғдан иборат экан.
Айла йигитни мазаҳ қилиб, қўйиб юборди. Йигит ҳали ҳам оғриқдан бақирар эди.
— Биринчи кун бўлгани сабаб менга қилган одобсизлигинга кўз юмаман. Яна шундай қилгудек бўлсанг аяб ўтирмайман. Бу ердаги йигитлардан сўраб олардан. Хато кечирилмайди. Биринчи мартда бўлса ҳам.
Айла йигитга яқин келиб, оёғини босиб эзғилар эди.
— Бу ер жанг майдони. Ўзини кўрсатадиган жой эмас. Йигитни гулчаси мен билан ортиқ ўйнашма. Кейинги сафар қаерингдир синиши мумкин! Мени ҳудудимда мансаб рўл ўйнамайди. Қанча пулинг борлиги эса қизиқ эмас. Энг муҳими билагингда кучинг бўлсин. Менга шу керак. Дадангни анчадан бери таниганим боис сени бу сафар кечираман. Кейинги сафар кечирилмайсан. Ўзим сени тарбия қилишимга тўғри келади чамамда. Самад бей эркалатиб юборибдилар,аттанг.

Қиз ҳафсаласиз йигитдан узоқлашди.
— Жиҳан, бу йигитчага мени кимлигимни яхшилаб уқтир,зеро бошқа хатога йўл қўймасин.
Айла ёрдамчисига буйруқ бериб ўзи бўлса қолганлар билан шуғулланишга кетди.
Йигит бир амаллаб ўрнидан туриб олди. Аёл киши бўлса ҳам зарбаси қаттиқ эди Айлани.
— Чаён-эй. Кўрамиз ким кимни тарбиялар экан.
Алим ўзига ўзи шивирлади.

#Ширин_Фазлиддинова

СУКУТДАГИ ЖАНГ

2025-05-11T07:09:37.719Z

Муаллифдан кириш сўзи:

Баъзи жанглар бор — уларни томоша қилиш мумкин. Рингда, кўз олдимизда бўлади. Ҳар бир зарба, ҳар бир йиқилиш кўринади. Аммо энг оғир жанглар юракда бўлади. Улар жим. Улар сукутда ўтади. Фақат юрагингиз уриш тезлигидан, кўз қарашингиздаги зиддиятдан сезилади.
Бу ҳикоя чемпионлик йўлида эмас — севги ва ақл ўртасидаги тўқнашув ҳақида. Бу бир боксёр йигитнинг энг қийин рақиби – ўз юраги билан қилган жангининг ҳикояси. У мураббийига ошиқ бўлди. Ва бу севгини ҳеч ким билмаслиги керак эди...
“Сукутдаги Жанг” — ўзингизни ютиб бўлмайдиган жангдан асраб қолиш учун нима қилиш кераклигини эслатади. Балки сиз ҳам бир кун бу жангни бошдан кечирарсиз.

#Ширин_Фазлиддинова

Қиз қўлини тортиб,шундай деди.
— Мен эса йўқ! — йигит қатъий гапирди. Қиз бироз тушунмади.
— Тушунмадим?
— Мен спортчи бўлишни истамайман! Отамга телефўн қилиб ҳозироқ мен ҳақимда салбий фикр билдириб, ўқитишни истамаслигингни айтасан.
Йигитнинг кескин бу гаплари қизни энди қонини қайнатишни бошлади.
— Ҳаддингизни билинг! Сизга мени сенсирашга ким ҳуқуқ берди?!
Қизнинг овози баландлади.
— Бу учун менга кимдир рухсат бериши шарт эмас. Шундай экан бу борада ҳеч кимдан рухсат олмаганман. Кўп қаршимда туриб олиб бидилламай, айтган ишимни бажар. Ҳозироқ.
Алимнинг буйруқлари Айлани ғазабини тошира бошлади.
— Бу ерда буйруқни мен бераман! — Айла ҳам бўшашмай деди: — Даданга ҳеч қанақа сен айтган гапни айтмайман. Сен спортчи бўласан. Буни ўзим кафолатлайман.
— Мен спортчи бўлишни истамайман! — Алимнинг овози баландлади: — Мен ҳеч қачон спортчи бўлишни истамаганман. Дадам мажбурлаяпдилар.
— Бўлишни истамаган бўлсанг энди бўласан.
Айла йигитдан кўзларини узиб,ҳеч нарсага тушунмай ҳар ёққа аланглаб турган Жиҳанга қаради.
— Жиҳан телефўнимни келтир.
— Ҳ.ҳ.ўп — Жиҳан шундай деб шошилиб кетди.
Айла бўлса Алимга ғалати нигоҳлар билан қараб турарди.
— Мен сени спортчи қиламан.
— Мен эса буни хоҳламайман.
— Ўзинг қандай хоҳлаб қолганингни билмай қоласан Алим Алимбеков!
Жиҳан телефўнни олиб келди. Айла керакли рақамларни териб,қулоғига тутди.
— Узр безовта қилаяпман Самад бей.
Йигит дадасини исмини эшитиб қошларини бир ерга йиғди.
— Ўғлингиздан ҳақиқий спортчи чиқади. Ўзим ҳам ҳайрон қолдим. Биринчи кунданоқ мени ўз жанги билан лол қолдирди...Йўқ,йўқ муаммо чиқмади. Қайтанга жуда хурсанд бўлиб кетдим. Элга шундай спортчилар керак Самад бей...Раҳматни ўғлингиз жаҳон чемпиони бўлгандан сўнг айтарсиз. Албатт Самад бей ўзим тарбиялайман. Жуда ақлли йигит экан дадасини эркатойи. Ҳа,майли унда сизни ҳам вақтингизни олмай. Шуни айтиш учун қўнғироқ қилгандим. Сизга ҳам раҳмат шундай ўғилни тарбия қилганингиз сабаб. Энди қолган тарбияни менга ишонаверинг... Кўришгунча.
Телефўнни ўчириб Жиҳанга тутқазган Айланинг юзида ғолибона табассум акс этганди.
Қаршисидаги Алим унга ғазаб ва нафрат билан қараб турарди. Лекин Айла эмас. Унинг нигоҳлари тушунарсиз эди.
— Сен ҳозир нима дединг?! "Ўғлингиз тарбияли йигит экан,ундан ҳақиқий спортчи чиқади. Мени илк кунданоқ ўз жанги билан ҳайратга солди" эмиш. Ҳой қиз мен билан ўйнашяпсанми сен?! Мени кимлигимни билмайсан шекилли?! Мени исмимни эшитган инсонни оёқ-қўли қалтирайди. Исмимни эшитибоқ қочишга жой излайди. Шуни наҳот тушунмаган бўлсанг?
— Мен сен исминг билан қўрқитадиган инсонлар сирасига кирмайман. Мен Айла Зейнабова ман. Фамилям эсингда қолсин дадасини эркатойи.
— Ҳоой! — Алим ғазаб отига миниб Айлага қўл югуртирган эди,қиз чаққонлик билан йигит қўлини ушлаб қолиб, қайиртира бошлади.
Йигит оғриқдан қичқирди.
— Зинҳор! Зинҳор менга қўл кўтаришга ҳаракат қилма. Сен билан мени фарқим фақатгина жинсимиздадир. 200 дан ортиқ йигитларни жаҳон чемпиони қилган қиз,ўзини ҳимоя қила олмайдими? Сенга бошида катта баҳо бериб адашибман. Мушакларинг фақат ёғдан иборат экан.
Айла йигитни мазаҳ қилиб, қўйиб юборди. Йигит ҳали ҳам оғриқдан бақирар эди.
— Биринчи кун бўлгани сабаб менга қилган одобсизлигинга кўз юмаман. Яна шундай қилгудек бўлсанг аяб ўтирмайман. Бу ердаги йигитлардан сўраб олардан. Хато кечирилмайди. Биринчи мартда бўлса ҳам.
Айла йигитга яқин келиб, оёғини босиб эзғилар эди.
— Бу ер жанг майдони. Ўзини кўрсатадиган жой эмас. Йигитни гулчаси мен билан ортиқ ўйнашма. Кейинги сафар қаерингдир синиши мумкин! Мени ҳудудимда мансаб рўл ўйнамайди. Қанча пулинг борлиги эса қизиқ эмас. Энг муҳими билагингда кучинг бўлсин. Менга шу керак. Дадангни анчадан бери таниганим боис сени бу сафар кечираман. Кейинги сафар кечирилмайсан. Ўзим сени тарбия қилишимга тўғри келади чамамда. Самад бей эркалатиб юборибдилар,аттанг.

#Ширин_Фазлиддинова

НОМУС

2025-05-09T07:18:00.125Z

#Номус🍂

Дилрабо тўғри келиб ўз-ўзидан Ҳабибни юзидан силаб кетди. Бу Зойир ва Ҳабибни ҳайратга солди. Дилрабо хонада акаси борлигини ҳам унутган эди. Юзсизларча Ҳабибни юзи бўйлаб қўлларини юрғизар эди.
— Дили нима қиляпсан?! — Зойир синглисини бу ишидан ғазабланди. Гапирар экан тишлари ғирчиллаб кетди.
Ҳеч бир акага ёқмайди, синглиси кўз ўнгида бегона эркак кишини юзидан силаб турса.
— Нима қилибман акажон? — Дилрабо кинояли тарзда жилмайди.
— Ҳабибни юзидан қўлингни олда ўзингни йиғиштириб ол! — Зойир жиддийлигини йўқотмай шундай деди.
— Уф ака, қўйсангизчи. Эскича фикрлашни қачон йиғиштирасиз? — Дилрабони юзи акасини гапларидан бужмайиб кетди.
— Ҳабиб — Зойир синглисига гапириш бефойда эканлигини билиб, Ҳабибга қаради — Бир нима дейсанми бугун? Яқинда уйланадиган бўлиб турибсан, яна етмаганига бошқа бир қизга юзингни силатиб турибсан.
— Дилрабо — Ҳабиб Дилрабони ўзидан узоқ қилиб, гапиришга киришди: — Акангни гапи тўғри. Илтимос ўз чегарангни бил! Сенга ярашмайди.
Ҳабибни бу сўзларидан қиз ғазабланди.
— Сатқайи одам бўлмай кетинглар. Ҳабиб шу кунгача тушуниб етмадингизми? Мен сизни севаман — Дилрабо дадил шундай деди. Бу хонадагиларни икки карра ҳайрон қолдирди. Дилрабо яна гапиришда давом этди: — Сизга эсимни таниганимдан бери ошиқман! — Дилрабони кўзлари беихтиёр ёшланди.
Қолганлар жим эдилар. Дилрабони сўзларига тушунишмасдилар.
— Сен мени севасан? — Ҳабиб сукунатга якун ясаб шундай деди.
Дилрабо Ҳабибни қучоқлаб олди.
— Илтимос севгимни рад қилманг. Ортиқ яшира олмайман. Сизни жуда яхши кўраман. Сизга бор ҳаётимни бағшида қиламан, мендан кечмасангиз бўлди.
— Дилрабо — Ҳабиб тирмашётган қизни ўзидан узоқ қилди — Мени ҳам тушун, мен сенга ёмон кўз билан ҳеч қачон қарамаганман. Мен сени сингил сифатида яхши кўриб,ҳурмат қиламан. Сен дўстимни синглисисан. — Дилрабо Ҳабибни бу гапларидан тезда йиғлашга тушди.
— Меники бўлас, эшитяпсизми? — Дилрабо бақириб,Ҳабибни ёқасидан олди. Ёқасини силталаб бақирар эди: — Меники бўлмасангиз ҳеч кимники бўлмайсиз, йўл қўймайман!
— Бас қил!! — Синглисини бу шармандагарчилигига чидай олмаган Зойир, бақирди.
— Дилрабо мен яқинда унга уйланаман. — Ҳабиба Моҳинага ишора қилди.
Дилрабо қаттиқ ғазабланганди. Қўллари Ҳабибни ёқасидан бўшаб,Моҳинага ғазаб билан тикилди.
— Уни ўлдираман! Уни йўқ қиламан! У мендан севгимни тортиб ололмайди. Бунга йўл қўймайман.
Дилрабо қичқириб,Моҳинани ёнига юриб борарди. Зойир югуриб бориб Дилрабони йўлини тўсиб,қизга тарсаги тушурди.
Қиз бирдан жимиб қолди.
— Балки бу томошани бас қиларсан?! Шарманда қилдинг одамни. Аҳмоқ қиз! — Ўшқирди Зойир.
Дилрабо энди унсиз йиғлар эди.
— Ҳар доим шуни омади келган. Нафратланаман бундан. Фохиша бўлса ҳам ҳаридори кўп эди. Лаънати,ифлос. Жирканч.
Дилрабо алам билан сўзлади-да,холсиз ерга ўтирди...

#Ширин_Фазлиддинова

НОМУС

2025-05-07T12:54:41.602Z

#Номус🍂

Зойир иш столида ўтирар экан, нега бунчали Моҳинага азоб берётганлиги ҳақида ўйларди.
— У қизни нега қийнаяпман? Ахир у ҳақида ҳали яхши билмайман-ку, ким нима деса ишониб кетавердим. Лекин Дилрабо ҳам у қизни номуссизлигини айтяпди. Нуқул у қизга қарасам юрагим алланечук уради, уни ёшланган кўзлари,узун-узун киприклари,тилла ранг сочлари, Аллоҳ фақат у қизга бундай чирой берган,лекин у чиройини ёмон йўлда ишлатди. Уни севиб қолишдан ўзинг асра Аллоҳим — Дерди Зойир ўйга толганча. Унинг ҳаёлларини эшик тақиллаши бузиб юборди. Стулига қулай жойлашдида "Киринг" деди. Эшик очилиб чамаси ёши 20-21-лар атрофидаги ёш йигит кириб келди.
— Ассалому алайкум қалайсиз? — Йигит жилмайди.
— Сенмидинг куйдирги? — Деди Зойир стулига бошини охиста қўяркан.
— Кимни кутаётган эдингиз?
— Сенга нима? Нега келдинг?
— Зойир ака менга бир чиройли қиз керак, ота-онамга кўрсатишга. Ота-онам уйланасан дея қўйишмаябди.
— Мендан қандай ёрдам керак?
— Сиз қиз топиб беришингиз керак.
— Балки келин рўлини ҳам ўйнаб берарман? — Зойир асабийлашди.
Бояги йигит Зойирни бу гапига хандон отиб кулиб юборди.
— Нега куласан? Кулгили гап айтдимми?
— Гапларингиз бирам ажойиб, ҳали ҳам ўзгармагансиз — Йигит кулиш асносида деди.
— Асабимни бузябсан Ҳабиб.
— Ҳўп,ҳўп — Кулиш шу онда тўхтади.
_ Бир қиз бор чиройли,уни кўрсанг севиб қоласан. Ўша қиз мендан сенга совға —Зойир истамас эди,аммо шу ишни қилишга у мажбур. Юрагидаги ҳисларга қарши бориши керак у.
— Биласиз-ку Зойир ака мен унча-мунча қизни севавермайман.
— Лекин у қизни севиб қоласан. Эртага ёнимга кел. у қизни чиройли қилиб тайёрлашади ва сенга ўз қўлларим билан тутқазаман. Хатто у қиз ювош қўйдек.
— Ўўў майли эртага ёнингизга бораман. Айтканча ота-онаси борми?
— Ғирт етим.
— Мммъ майли кўрушгунча — Ҳабиб кулимсираганча хонадан чиқиб кетди.
Зойир бўлса эшик ёпилгач маюс жилмайди.

— Ростан ҳам Моҳина сизни уйингизда яшаябдими? — Дерди Ҳабиба ҳайрат билан.
— Ҳабиба битта нарсани минг мартда сўрадинг,ҳа деябман-ку. Ҳа бизникида яшаябди.
— Ишониш қийин. Ростанам кеча шу ишни қилдингми? Моҳинани номусидан айирмоқчи бўлдингми? — Ҳабиба яна қизиқувчанлик билан сўради.
— Уф,уфф,уффф бунча серсаволсан? Ҳа деяпманку. Ҳа.
— Бугун унда сизларникига бораман. Бир Моҳинани адабини берай — Ҳабибани юзида тушуниб бўлмас жилмайиш акс этди.
— Ҳозир дарсдан қочамиз,сумкаларимиз ёнимизда. Унда кетдик.
— Дадамни биласан-ку Дилиш. Дарсдан қочганим қулоқларига етиб борса 1-ҳафта уй қамоғига маҳкум қиладилар. Ҳамма нарсамни олиб қўядилар — Дилрабони бу гапидан сўнг, Ҳабибани юзидаги табассум кетиб,Дилрабога қарата шундай деди.
— Бунча қўрқоқсан? Ҳеч нима қилмайди,мени айтди дейсан. Юрақол — Дилрабо Ҳабибани гапларига эътибор қилмай, қўлидан судираб мактаб ҳовлисидан олиб чиқиб кетди...

Ҳабиба ва Дилрабо уйга етиб келишди,уйга кириб келишлари биланоқ уларни илиқ чеҳра билан Настинка кутиб олди.
— Ассалому алайкум хоним — Ҳар доимги табассум билан деди.
— Моҳина қани? — Дилрабо оёқ киймини ечмасидан шу савол билан Настинкага юзланди. Настинка ҳайрон қолди "Қайси Моҳина?"деди ичида.
— Настишим саволимни қайтарайми? — Дилрабо ҳар доимги киноясини қилди.
— Узр хоним Моҳина деган қизни танимайман. — Настинка бошини қуйи эгди.
— Янги ҳизматкорни айтябман,қаердаа?— Асабийликдан бақирди Дилрабо.
— У.у уми,у.у эрталабдан бери йўқ, унга сизни хонангизни тозалашни топширгандим, хонангизга чиқиб кетгани бўйича ҳали йўқ.
— Нега кўчадаги исқиртга хонамни тозалашни топширасан аҳмоқ! — Дилрабо Настинкани бу гапидан сўнг жазавага тушди. Овоз тўни ўз-ўзидан баландлади. Настинка қўрққанидан қалтирар эди.
— Дилрабо ўзингни бос,юр хонанга чиқиб кўрайлик — Деди Ҳабиба. Дилрабо Настинкага бир қадам яқинлашди ва:
— Агар яна бир мартда алла кимларга хонамни тозалашни топширсан чиройликкина юзингдан асарам қолмайди — Дилрабо Настинкани қулоғига шивирладию ундан узоқлашди. Настинкани юзи докадек оқариб кетканди.
— Ҳаби юр хонамни бир томоша қилайлик — Дилрабо Ҳабибани қўлидан ушлаб хонасига олиб чиқиб кетди.
— Бу қиз нега бунақа? Бировга азоб беришни хуш кўради — Настинка Дилрабони орқасидан қараркан,ўзига ўзи шундай деб қўйди.

Дилрабо хонасига кирди-ю, кўрган манзарасидан қотиб қолди. Ҳабиба ҳам шўкда эди. Хона жуда чиройли, озода, лекин уларни эътиборини киравотда ётган Моҳина тортди. Дилрабо Ҳабибага қараб жилмайди.
— Урушишимизга зўр бахона топилди Ҳаби.
— Бечорагинам мазза қилиб ухлаябди, ҳозирги бошига тушадиган ишлардан ҳабари ҳам йўқ.
— Қани бошладик _ Дилрабо киравот ёнига бориб, Моҳинани турта бошлади.
— Фохиша тур ўрнингдан,фохишаа тур! — Бақирди Дилрабо. Моҳина кўзини ғира-шира очди.
— Нима бўлди? — Уйқусираб гапириб олди.
— Ҳозир сенга кўрсатаман нима бўлганини — Дилрабо Моҳина сочидан ушлаб киравотдан турғизди. Моҳина энди тушунди нима бўлётганини.
— Д.и.р.л.а.б.о — Ҳар кунги дудуқланиш.
— Ҳа Дилрабоман, кимни кутгандинг? Энди сени акам ҳам қутқара олмайди — Дилрабо Моҳинани юзига қарата тарсаги тушурди. Моҳина ерга йиқилиб тушди.
— Ҳали сенми мени ётоғимда ётадиган? Хонамни ифлос қилдинг — Дилрабо бақириб Моҳинани сочидан ушлаб ердан турғизди.
— К.к.э.э.ч.ч.ч..и.р — Деди дудуқланганча. Кўз ёшлари юзини юварди.
— Ҳаби қўлини ушла — Буйруқ берди Дилрабо. Ҳабиба "Ҳўп" деганча қизни иккита қўлини орқага қилиб ушлади. Дилрабо қизни қорин қисмига биринчи муштни тушурди. Қиз оғриқдан инграб юборди.
Ҳа,у ўзига ваъда берганидек кучли бўла олмади...

Дилрабо Моҳинани юзига тинмай урар,қиз унсиз йиғларди. Дилрабо чарчаб қолди шекилли киравотни бир бурчагига ўтирди.
— Қўлларини қўйиб юбор! — Деди чуқур-чуқур нафас олар экан. Ҳабиба индамай қизни қўлларини қўйиб юборди,қиз оёққа ҳам тура олмай ерга йиқилди.
— Бечорагинам,сенга ачиняпман — Ҳабиба мазаҳ қилгангудек гапирди. Моҳина ҳеч нарсани ҳис қилмасди.
— Ҳаби, бу исқиртни ўрнидан турғизда хонадан чиқариб ташла — Деди Дилрабо.
Ҳабиба ерда ётган қизни сочларидан ушлаб ўрнидан турғизди ва судирай бошлади. Эшик ёнига етганда,қизни ташқарига улоқтирди.
— Раҳмат де Дилиш сенга ачинди,ўзи сендек фохишаларни ўлдириб юбориш керак — Ҳабиба шундай деб эшикни қарсиллатиб ёпди. Моҳина ерда унсиз йиғлаб ётарди.
— Д..д.д...а..ж..ж.ж..о..о..н — Моҳина зорлана-зорлана шундай деди-ю, хушидан кетди.
Дилрабо бўлса хонасида қилган ишидан мамнун жилмайиб ўтирарди.
_ Бопладинг, бирам мазза қилдим — Ҳабиба кулиб деди.
— Баттар бўлсин,бунақаларга буям кам.
— Дугон қўрқиб кетябман ишқилиб ўлиб қолмайдими?
— Бунақалар ўлмайди. Жони қаттиқ бунақаларни. Аллоҳ суйган бандаларини ёнига чақиради,бунақа бузуқларнимас.
— Бар-бирда, қизни кўрдингми? Ҳамма жойи кўкариб,бурунлари қонаётганди — Ҳабиба қизни бояги ахволини кўз олдига келтириб шундай деди. Дилрабо буни эшитиб бир туки ҳам ўзгармади.
— Умримда сендек қўрқоқни кўрмаганман. Ҳеч нарса қилмайди. Жони қаттиқ,тегирмонга солсан бутун чиқади.
— Моҳина!! — Ташқаридан Настинкани қичғири эшитилди. Дилрабо ва Ҳабиба югуриб хонадан чиқишди. Чиқишса Моҳина ерда хушсиз ётарди,уни бошида Настинка кўз ёш тўкарди.
— Дилиш бунга нима бўган? — Деди Ҳабиба ерда қонга беланиб ётган Моҳинага ҳавотир билан қараркан.
— Ҳаби мен бунчалик қаттиқ урмаган эдим.
— Жин урсин!... Энди Нима қиламиз?
— Тез ёрдамга телефўн қил. Бў!
— Ҳўп — Ҳабиба телефўнини олиб тез ёрдам чақирди.
— Настинка йиғлашни бас қил!— Асаби бузулган қизни Настинкани хўнгиллаши қаттиқроқ асабийлаштирди.
— Хоним ўлиб қолсачи?
— Ўлмайди қўрқма. Ҳаби тез ёрдам чақирдингми?
--- Ҳ.ҳ ҳа-деди Ҳабиба дудуқланганча.
— Бу ерда нима бўлябди? — Дея зиналардан охиста қадамлар билан Малоҳат опа чиқиб келди.
Уни кўзи ерда қонга беланиб ётган Моҳинага тушди.
— Нима бўлди бунга?
— О.о ойи биз хонадан чиқсак Моҳина қонга беланиб ётган экан, Настинка эса Моҳинани бошида кўз ёш тўквотган экан — Ҳаёлига келган биринчи ёлғонни гапирди қиз.
— Ҳеч тиниб тинчимисанлая. Тез ёрдам чақирдингларми?
— Ҳаби чақирди.
— Уфф,уф тез ёрдамни кутгунимизча қиз ўлиб қолиши мумкин. Ҳабиба,Настинка қизни кўтарингларда Зойирни хонасига олиб киринглар.
— Нега айнан акамни хонасига?
— Сенга нима? Қаққайиб турмасдан ишни бошланг.
— Ҳўп — Настинка ва Ҳабиба Моҳинани кўтариб Зойирни хонасига олиб киришди, устини чойшап билан ёпиб қўйишди.
— Шифохонага обормаймизми?
— Жиннимисан? Бизни обрўйимизга тўғри келмайди. Шу ерда даволайверамиз.
— Ҳмм — Дилрабо лабини буриб қўйди. Тез ёрдам келди, Моҳинага биринчи ёрдамни кўрсатишди. Зойирга ҳам хабар беришди, Зойир Ҳабибга хабар берди, улар ҳам етиб келишди. Дилрабо Ҳабибни кўриб номига жилмайди.
— Қизга биринчи ёрдамни кўрсатдик, лекин ахволи жуда оғир, уни шифохонага олиб боршимиз керак.
— У уйда даволанади, тажрибали шифокорингизни бизникига юборинг — Деди Зойир.
— Лекин...
— Бизни эшитмадингизми? Битта ҳамшира шу ерда қолиб қизга қарасин. У уйда даволанади дедим — Докторни гапиришга ҳам йўл қўймади Зойир.
— Яхши, Гули шу ерда қоласан. Қизга яхши қарайсан дея ўйлайман _ Доктор ёнида у билан келган ҳамшира қизига қараб шундай деди.
— Ҳўп бўлади.
— Майли биз борақолайлик Аллоҳ шифо берсин — Дўктор хонадан чиқди. Настинка "Мен кузатиб қўяман" деб у ҳам хонадан чиқиб кетди. Моҳина уйқудаги малика мисоли ухлаб ётарди.

— Зойир ака бунча бу қиз чиройли? — Моҳинани чиройидан Ҳабибни кўзи қамашганди. Моҳинадан кўзларини уза олмай қолди.
— Шу қиз сенга совға.
— Тузалиши билан олиб кетаман оппоғимни Ҳабиб айярона кулди.
Уларни ёнига ноз карашма билан Дилрабо ва Ҳабиба келди.

#Ширин_Фазлиддинова

НОМУС

2025-05-07T08:23:24.117Z

#Номус🍂

Зойир киравотни бир четига омонатгина ўтирди. Моҳина унга ҳайрон қараб турарди.
— М.м мен бу ерда нима қилябман? — Деди Зойирдан нигоҳларини узмай.
-— Мана бу кийимларни кийиб ол — Зойир қўлидаги кийимларга ишора қилиб деди: — Яхши бўлсанг ишни бошлашинг мумкин — Зойир қўлидаги кийимларни Моҳинани қўлига тутқазди.
Моҳинани саволи жавобсиз қолганидан жахли чиқди.
— Саволни нотоғри эшитдингизми? Мен бу ерда нима қилябман? Бу кийимларни нега кияман? Нима бўлиб ишлайман?
— Кеча ахволинг ёмон эди. Шунга шу ерга олиб келдим. Бу кийимларга келсак,булар ҳизматчилар кийми, сен ҳизматкор бўлиб ишлайсан. Менимча саволларинга ортиғи билан жавоб олдинг. Кийиниб пастга туш. Ҳа-я, айтканча Дилрабодан узоқ тур, у билан гап талашма,синглимни яхши билганим учун айтябман, агар у билан ўчакишсанг кечаги холатни энг аянчлиси бўлади, у пайт мен сени қутқара олмай қолишим мумкин қизалоқ — Зойир Моҳинани қулоғига аста пичирладида, ўрнидан турди. Моҳина ҳали ҳам ўша нигоҳлар билан йигитга қарарди. Йигит унга номига жилмайди.
— Жавон устида турган дориларни ич, ақлли қиз бўлиб юр, ҳеч ким билан гап талашма бу ердагилар сендек юввош қўйни икки ямлаб бир ютишади севгилим — Зойир айярона таббасум қилиб хонадан чиқиб кетди. Моҳина ҳали ҳам ҳайронликни юқотмади.
— Бу ўзи ким Аллоҳим? Қаерларга келиб қолдим?— Деди ўзига-ўзи. Кейин: — Майли муҳими тунайдиган бош панам борку,шунисигаям шукр — Дея ўрнидан туриб ювинишхонасига кириб кетди. Икки соатлардан кейин ювиниб чиқди,ювинди-ю ўзини енгил хис қила бошлади. Зойир ташлаб кетган кийимларни кийди, узун тилла ранг сочларини ўраб олдига тушуриб олди. Жавон устида турган дориларни ҳам ичди ва кўзгу ёнига келди. Тайёр эканлигига ишонч хосил қиб секингина хонадан чиқди. Ҳизматчилар хонаси пастги қаватда жойлашган эди, нонушта қиладиган жой эса тепа қаватда эди. Моҳина теппа қаватга чиқди. Қараса ҳамма дастурхон атрофида нонушта қилишётган экан. Моҳина секин уларни ёнига борди.
— Ассалому алайкум — Деди бошини қуйи эгар экан. Дилрабо уни кўриб ғазабланди, Зойир Дилрабони қизарганини кўриб ғазабланётганини пайқади. Дилрабо Зойирни ёнида ўтиргани учун,Зойир уни қўлларидан ушлаб "Тинчлан" дегандек қизга қаради.
— Бу қиз ким? — Деди Зойирни отаси Маҳмуд ака Моҳинага бошдан оёқ назар ташларкан.
— Ана ўғлингиздан сўранг у етаклаб келди — Деди Малоҳат опа энса қотириб шарбатдан ичаркан. Маҳмуд акани нигоҳлари Зойирга қаратилди.
— Бу ким Зойир? — Деди баланд ва қаҳирли овозда.
— Дада бу қиз янги ҳизматчимиз — Зойир хотиржам жавоб берди.
— Янги ҳизматчи ишга олишга ким изн берди?
— Дадаа мен ҳеч Кимдан бирор бир иш қилмоқчи бўлсам рухсат сўрамайман.
— Аҳмоқ бола дуч келганни етаклаб келаверасанми?
— Суюкли "Ака" жоним сизларни назар писанд қилмайдику. Олдиндан иш қилмоқчи бўлса айтармидилар — Сухбатга Дилрабо тиқилди.
— Жим бўл!!! — Зойир синглисига ёмон қараш қилдида,кейин яна отасига қаради — Дадажон қийналган қиз экан, оиласи ночор экан бечорага роса раҳмим келдида олиб келавердим. .
— Уфф,уфф яхши. Мен тўйдим сизларга ёқимли иштаҳа,бу қиз бугундан иш бошлайверси — Маҳмуда ака Моҳинага бир қараб қўйдиларда дастурхондан туриб кетдилар.
— Эййй сен бугундан бошлаб мени хоним дегин — Малоҳат опа шундай деб дастурхондан турди ва Моҳинага қисқа нигоҳ ташлаб хоналарига чиқиб кетди.
Дастурхон бошида фақат Дилрабо,Зойир қолганди,Моҳина бошини қуйи эгганча тураверарди.
— Бугунчали қутулиб қолдинг,кейинги сафар қутула олмайсан,сендек фохишани кейинги сафар нима қилишни ўзим биламан,етимвачча — Дилрабо дастурхондан турдида нафрат билан юра бошлади,Моҳинани ёнига яқинлашганда,қизни сочларидан ушлаб ўз ўзидан итариб юборди. Қиз ерга йиқилди.
— Бу ҳам кам сенга мараз — Дилрабо кейин сумкасини олишга хонасига чиқиб кетди.
Моҳинани кўзидан маржон-маржон ёш қуюла бошлади.
Зойир ҳам уни ёнига майда-майда қадамлар билан юриб келиб бироз чўкалади.

— Ақлли қиз бўл, ётавермасдан дастурхонни йиғиштириб ол! — Зойир ўрнидан туриб Моҳинани иягидан ушлаб ўзига қаратар экан, уни ёшли кўзларига узооқ тикилди — Кўз ёшларинг билан боғча болаларини алдайсан, мени эмас — Зойир Моҳинани иягини қўйиб юборди.
Зинадан мактаб фўрмасида,сочлари ёйилган жуда кўп пардоз қилинган холда Дилрабо тушиб келди.
— Ака кетдик — Дилрабо майин табассум қилди.
— Юр сингилжон — Зойир ҳам синглисига табассум ҳадя этди.
Шундай қилиб улар уйдан чиқиб кетишди. Моҳина улар кетгач йиғлаб юборди.
— Мен фохиша эмасман Аллоҳим,илтимос жонимни ол бу азоблардан чарчадим — Дея бақириб-бақириб йиғларди қиз.

Моҳина ўрнидан турди ва кўз ёшларини қўллари билан артиб ташлади.
— Бошқа ҳеч ким сени ерга ура олмайди Моҳина,йўл қўймайсан,сени ерга урушларига йўл қўймайсан! — Моҳина шу сўзларни айтдию дастурхонни йиғиштиришга тушиб кетди. Дастурхонни ҳам йиғиштириб олди, энди стулга ўтирмоқчи эди,уни ёнига Настинка келди.
— Салом, қалайсан? Соғайиб қолдингми? Кеча Зойир бей сени бир ахволда олиб келдилар, кечаси билан сенга мен қараб чиқдим — Деди Настинка жилмайиб. Моҳина бироз унга қараб қолди.
— Ҳейй,мени эшитяпсанми?— Настинка Моҳинани кўзини ёнида қарсак чалди, кейин Моҳина Настинкадан кўзларини олиб қочди.
— Узр, сал ҳаёлга берилибман. Ассалому алайкум. Менга қараганингиз учун сиздан миннатдорман,катта раҳмат — Моҳина майин табассум қилди.
— Раҳматга хожат йўқ,тур ўрнингдан. Сени ўтирганингни Малоҳат хоним кўриб қолсалар теринга сомон тиқадилар.
— Ҳўўп — Моҳина ўрнидан эринибгина турди.
— Сенга вазифа бераман,ўша вазифани сўзсиз бажарасан.
— Ҳўп бўлади.
— Сен хозир бориб Дилрабо хонимми хонасини йиғиштир. Дилрабо хоним тозаликни жуда яхши кўрадилар, қўл учида иш қилма,иш қилдингми меҳр билан қил,ўшанда қилган ишинг чиройли бўлади. Ҳозир Дилрабо хонимми хонасини йиғиштириб чиқ. Бирорта ҳам чанг қолмасин.
— Лекин... Дилрабо хонимми хонасини мен тозаламай.
— Ҳой қиз ҳозир нима дедим? Иш буюрдимми? Сўзсиз бажар. Мен сенга Дилрабо хонимни хонасини топширдим,бор тезроқ йиғиштириб чиқ.
— Ҳўп бўлади,хоналари қаерда?
— 2-қаватга чиқс@н, чап қўлда. Борақол энди.
— Яхши — Моҳина 2-қаватга чиқиб кетди.
Настинкаям ўзини ишини қилишга кетиб қолди.
Моҳина 2-қаватга чиқди,зўрға Дилрабони хонасини топиб кирди,кирди-ю оғзи ланг очилди,хона жуда бетартиб эди. Кийимлар ер билан битта бўлиб ётарди.
— Товба, Дилрабо яна тозаликни яхши кўрармиш — Моҳина лабини буриб, хона тозалашга тушди. Чанг латта билан ҳамма жойни артиб чиқди,пилисўс қилди,супурди сидирди. Дилрабони ўрнини йиғиштирди,кийимларини шкафига тахлаб қўйди. Ярим соатларда йиғиштириб бўлди.
— Хух ёмон чарчадим, азгина ухлаб олай,бар-бир ҳеч ким индамайди-л — Моҳина Дилрабони ётоғига ётди—ю,бир деганда ухлаб қолди.

— Дилиш ўрто яхшимисан? Бугун негадир кайфиятинг йўқ — Деди Ҳабиба дарс пайти Дилрабога ўзи эшитадиган даражада пичирлаб.
— Нимасини айтасан Ҳаби? Ану мегажин уйимга жойлашин олган — Деди Дилрабо жахл билан.
— Қайси мегажин? — Ҳабиба қизиққонлик билан сўради.
— Моҳинада, акам судираб келибди кўчадан. Энди бизни уйда ҳизматчи бўлиб ишлаябди.
— Нимаа ростанми? _ Ҳабиба ўзи билмаган холда кулиб юборди, синфдаги ҳаммани нигоҳи уларга қаратилди.
-— Анарбаёва,Маҳмудова нимага куляпсизлар? Айтинглат бизам кулайлик — Деди адабиёт устоз иккита қизга жахл билан қараркан. Ҳабиба кулишдан тўхтади.
— Узр устоз бошқа қайтарилмайди — Деди секингина.
— Шундоқ ҳам бошқа қайтарилмайди — Адабиёт устоз яна дарс ўтишда давом этди.
— Заҳар — Ҳабиба пичирлади.
— Ҳаби танаффусда айтиб бераман,ҳозир дарсни тинглайлик — Деди Дилрабо бошқа гап эшитишни истамай.
Шу билан иккаласи бир-бирига гапиришмади.

— Уфф, бу қиз қаерда? — Деб юрарди Настинка бутун уй бўйлаб Моҳинани қидирар экан.
— Кимни қидиряпсан Настиш? — Настинкани ҳавотирли юзини кўрган бир қўриқчи йигит қизни тўхтатиб шу савол билан юзланди.
— Сени ишинг нима? Кейин мен сенга неча мартда айтдим,мени Настиш дема деб — Настинкани асаб толалари чўққисига чиққанди.
— Вайвў ҳўп, жахлинг бурнингни учида туради-а? Шунчаки сўрагандим.
— Сўрама,шунчаки ҳам сўрама. Бор ишингни қил бошимни қотирмай.
— Майли мен кетдим — Қўриқчи йигит кетиб қолди.
— Даф бўл — Деди Настинка кетидан,кейин яна Моҳинани қидиришда давом этди...

#Ширин_Фазлиддинова

НОМУС

2025-05-06T18:30:47.945Z

#Номус🍂

Йигит уйига келди, машинасини гаражига қўйди ва машинадан тушди. Орқа тараф эшигини очиб қизнi кўтарди.
Йигитнинг уйи жуда ҳашаматли эди, худди қасрга ўхшарди. Дарвозаси ёнида иккита қўриқчи турарди. Жуда ажойиб услубда қурилганди. Йигит қизни уй ичига олиб кирди.
— Настинкаааа, Настинкааа — Йигит ҳизматкорини чақирди, чиройли оқ кўфта ва пирамўй юбка кийган қиз пайдо бўлди, фартуглари ҳам ўзига жуда ярашганди. Юзида жуда чиройли ҳоли бориди, киприклари унча узун эмасди теккис эди, қўшлари қоп-қора, лаблари қирмизи, сочлари каре бўлиб кесилган, бир сўз билан айтганда жуда чиройли қиз эди.
— Лаббай жаноб — Деди Настинка чиройли табассум билан.
— Қўлимдаги қизга хона тайёрла — Деди йигит жиддий. Настинка йигитнинг қўлидаги қизга қаради-ю, ҳуши бошидан учди, кўзлари жиққа ёшга тўлди, жилмайиб турган юзи ғамгин тус олди.
Бир муддат йигитнинг қўлидаги қизга қараб қолди.
— Настин, Настииин — Дея бақирди йигит.
Шундагина Настинка ҳаёлларини йиғиб олди.
— У.у узр ж.ж.ж жаноб — Деди дудуқланиб.
— Нега ҳаёл суриб қолдинг?. Бу қизга ҳизматкорлар хонасини тайёрла бўл тез — Дея бақирди йигит.
— Ҳўп бўлади — Қиз югуриб кетиб қолди, балки кўзидаги мавжланган ёшларни кўрсатгиси келмагандир.
Йигит қўлидаги қизни кўтарган кўйи ҳизматкорлар хонаси тарафга йўл олди.
Ҳизматкорлар хонасига етиб келганда, йиғи овозлари эшитилди, бир қиз ўзига-ўзи гапириб йиғларди.
— Настинка аҳмоқ қиз, Зойирдай йигит сендек оддий ҳизматкорга қарармиди ақлингнинг йиғ, қўлидаги қизни кўрдингми жуда гўзал эди, сочларини қара узунлигини, ҳозирги йигитлар фақат шундай қизларга қарайди, сендай калларга эмас — Қиз ҳам хонани тозаларди ҳам йиғларди,ҳам гапирарди.
Йигит қўли бандлиги учун оёғи билан эшикни тепиб хонага кирди.
Қиз уни келганини кўриб кўзидаги ёшларни артди.
— Ж.ж жаноб хона тайёр — Настинка қуйи бошини эгиб югурганча хонадан чиқиб кетди.
Йигит кулганча қизнинг киравотга охисталик билан ётқизди ва устини ёпди. Унга бироз тикилди, кейин ҳаёлларини йиғволиб:
— У бир Фохиша,гўзаллигидан шу йўл билан фойдаланади, ҳисларингни жиловла Зойир, хис-туйғуларга берилма, сен ота-онанга қория қизга уйланаман дегансан, у эса бир фохиша йигитларни кўнглини овлайдиган бир фохиша — Зойир ўзига шундай тасалли берди-ю, хонадан чиқиб кетди.
Меҳмонхона тарафга борди, онаси ўтирган экан, секин онаси ёнига бориб ўтирди. Онаси унга ҳайрон қаради.
— Ойи биласизми... — Деди ўйланиб
— Айтсанг биламан-да, болам. Нимани бошладинг яна? — Деди онаси оғлига жиддий боқиб.
— Она катта иш қилиб қўйдим
— Нима қилдинг? — Онанинг жахли чиқа бошлади. Зойир эса гапни чўзарди.

Зойирнинг онасини жахли чиқарди.
— Гапирасанми? — Дея бақирди.
— Ойии уйга бир қизни олиб келдим. Жуда қийналган қиз экан. Шунга рахмим келиб, олиб келавердим, уни ҳизматкорликка ишга олдим — Деди Зойир онасига ундаги реакцияни кўриш учун қарар экан.
— Қиз? Яна қанақа қиз? Мени уйимга ўзинг билан кимларни илакиштириб келдинг?
— Ойи айтябман-ку, қийналган экан, онаси касал, отаси эса вафот этган экан.
— Кўчадаги қизлардан ҳар-балони кутиш мумкин, шу қаёғдаги қизни бўхтонларига ишондингми?
— Ойииииии у қаёғдаги қиз эмас — Зойирнинг ҳам жахли чиқа бошлади.
— Севиб ҳам қолдингми ҳали?
— Уфф жонга тегдингиз, бунча савол бераверасиз, у қиз ҳизматкорликка ишга кирди, ҳизматкор бўп ишлайди.
— Ҳўп яхши ҳизматкор бўп ишлайди, ўзи қани қизни?
— Ҳушидан кетди, ҳозир бўлса ҳизматкорлар хонасида.
— Майли қиз ўзига келиб олсиn, эртадан иш бошлайди — Малоҳат опа Зойирнинг онаси шундай дея меҳмонхонадан чиқиб кетди.
Зойир жуда хурсанд эди.
— Акаааааа — Меҳмонхонага унинг синглиси кириб келди, Зойир унга қаради.
— Нима дейсан Дилрабо?
— Эртага мактабга бориб келинг.
— Нега?
— Бир қизни со...— Дилрабо энди гапирмоқчи эди, унинг эътиборини меҳмонхонага бир ахволда кириб келган Моҳина тортди ва тили айланмай қолди...

Дилрабо акасини ёнидан узоқлашди, Моҳина бир Дилрабога, бир Зойирга ҳайрон қараб турарди. Дилрабо Моҳинани ёнига келди-ю, унинг қўлларидан эзиб юборгудек ушлади.
— Сен бу ерда нима қилаябсан? — Дея бақирди қиз. Моҳинани қўли оғрирди, Дилрабонинг узун тирноқлари Моҳинанинг қўлига ботиб,унинг жонини баттар азобларди.
— Жавоб бееееер!!!! — Қиз овозини янада баландлатди, Моҳина жим эди, гапира олмасди, ҳатто тили калимага келмасди. Дилрабо узун тирноқларини янада қаттиқ Моҳинанинг қўлига ботирди, Моҳина бу оғриқларга чидолмай йиғлаб юборди. Зойир эса томошабиндай Дилрабонинг хатти-ҳаракатларини кузатарди. Моҳинани азобланётгани Зойирга ҳам ёқарди, шунга индамай синглисининг ҳаракатларини кузатишни афзал билди.
— Ака бу жувон бизни уйда нима қилябди? — Қиз бир четкада уларнинг кузатиб турган Зойирга юзланди.
Зойир чуқур "ух" тортди.
— Синглим афсуски бу бизни янги ҳизматкоримиз.
— Нимааааа? — Моҳина ҳам Дилрабо ҳам бақириб юборишди.
Зойир эса уларга қараб номига жилмайиб қўйди.
— Йўқ асло бунга йўл қўймайман,бу жувон ҳизматкоримиз бўлмайди — Дилрабо ғазабдан бақирди. Синглиси нега бунчали асабийлашётганини тушунолмаган Зойир, турган жойидан бир метрча узоқлашиб синглиси ёнига келди.
— Нега бунча асабийлашябсан Дили? — Дея ўзини қийнаёткан саволни берди йигит.
Дилрабо узун тирноқларини баттар Моҳинанинг қўлига ботирарди. Моҳинанинг жони оғриса ҳам жим эди,жим. Сукут сақларди, ҳар доимгидек қиладиган ишини қиларди. Зойир Моҳинага қаради, қизнинг кўзларига қараши билан дардни,аламни,изтиробни, чорасизликни,зулмни кўрди.
Қизни кўзлари ёшланишга ургурган эди.
Зойир энди Дилрабога қаради, унинг нафратдан қизарган юзини кўрди.
— Қизни қўлини қўйиб юбор — Деди Йигит синглисига жиддий қараркан.
— Асло у азобланиши керак — Деди Дилрабо ўткир нигоҳларини Моҳинага қаратаркан.
— Менимча ортиғи билан азобланди — Йигит Дилрабони қўлига энди қўлини югуртирганди, жахил билан Дилрабо Моҳинага тарсаги тушурди.
Моҳинанинг ҳоли қолмагани боис ерга йиқилди.
— Насибангни олдингми фохишаааа? — Деди жахил ва ғазаб билан.
Моҳина юзини ушлади ва кўз ёшлари билан Дилрабога қаради. Дилрабо қилган ишидан хурсанд кишидек мамнун жилмайди.
Дилрабо ушлаган қўли қизариб қон талаш бўлиб қолганди. Ҳам юзи, ҳам қўли оғриқ берарди.
Бечора қизнинг юзи қизариб кўзини ёни кўкарди.
— Қўриқчилааааааар!!!!! — Бақирди Дилрабо овози борича, иккита қўриқчи шу онда ҳозир-у-нозир бўлди.
— Мамби Фохишаааа сизларга совға мендан — Деди Дилрабо қўриқчиларга жилмаяркан.
— Бугун сахийсиз хоним, қолганлар билан ҳам бўлишамиз бу жанонни — Дея иккита қўриқчи Моҳинанинг ёнига яқинлашишди ва икки қўлидан ушлаб ўрнидан турғазишди..
Моҳина энди жим йиғламай, овози борича йиғлаб юборди.
— М.м менга тегинменглар! Ди..ди..л..р..аа.б.б.о — Моҳинанинг гаплари узулиб кела бошлади.
Дилрабо завқ билан кузатарди. Зойирнинг ич-ичидан Моҳинага раҳми келарди.
— Дилрабо сени таний олмаябман, қачон бунчали ўзгардинг? — Деди Зойир нафрат билан.
— Сиз Лондонда ялло қилётканиз-да, мен бу ерда бошқа Дилрабони яратдим. У Дилрабо олдингидек юввошмас, вахший акажон — Дилрабо "Акажон" сўзига алоҳида урғу берди-да, зина тарафга одимлади, аввал Моҳинага қараб — Бу менга тушурган тарсагинг учун дугонажон — Дея зинадан теппа қаватга чиқиб кетди.
Иккита қўриқчи Моҳинани мажбурлаб уйдан олиб чиқиб кетишди.
— Қўйиб юборинглар мени илтимос — Моҳина қанча уларга ялинмасин бефойда эди.
Улар Моҳинани бир уйчага олиб боришди, уйчанинг ичига олиб киришди.
Уйчанинг ичи жуда чиройли эди.
— Жек сен бошқаларни чақириб кел,бугун бир бу жонка билан кўнгилхушлик қиламиз — Деди Аҳмад. Жек уйчадан чиқиб кетди.
— М.м менга тегинманглар — Деди Моҳина бир бурчакда тиззасининг қучоқлаганча ўтирар экан.

— Улар келгунча мен бошлаб турай — Аҳмад шундай деб Моҳинага тобора яқинлашарди, Моҳинанинг қўлларидан ушлади-да,ўзига тортди.
Моҳина бир деганда Аҳмаднинг қучоғида пайдо бўлди. Аҳмад Моҳинанинг лабидан бўса олди, узоқ бўса олишда давом этди.
Моҳина ўзидан жирканиб кетарди. Аҳмад бўса олишни тўхтатиб,Моҳинанинг сочларига қўлини юрғизди.
Ҳамма жойига қўлини юрғузиб кўрди.
Моҳина бу иблиснинг қўлларидан чиқишга ҳаракат қиларди.
— Типирчилама жоним,азгина қолди — Аҳмад Моҳинанинг киймини охисталик билан еча бошлади.
— Йўўўўўўўўўўқ! — Моҳина қичқириб юборди.
— Ўчир овозингни!!!! — Аҳмад Моҳинани бағридан чиқардида, унга тарсаги тушурди,қиз бечоранинг овози чиқмай қолди.
Аҳмад Моҳинани кўтариб, киравотга отиб юборди. Моҳина жуда қаттиқ тушди.
Аҳмад ўлжасига ташланётган шердак яна Моҳинага яқинлаша бошлади. Моҳинанинг киймини ертиб ташлади.
— Ёоо Аллооооооооооҳҳҳ! — Моҳина бор кучининг тўплаб бақирар эди.
Шу пайт уйчанинг деразаси синиб тушди. Аҳмад дераза синган томонга қаради-да, яъна Моҳинага қаради.
— Қўлингни торт ифлооос! — Моҳина Аҳмадни уриб, юзларидан тиндалар эди.
Аҳмаднинг жахли чиқиб Моҳинага мушт тушурди, Моҳина лабида иссиқ қонни ҳис қилди.
Шу пайт Зойир уйчага важоҳат билан кириб келди. Киравотда тинмай типирчилаётган, Аҳмаднинг қўлидан чиқишга ҳаракат қилаётган, Моҳинага қаради.
Шахдам қадамлар билан юриб келиб Аҳмадни киравотдан итариб юборди. Моҳина нажоткорига қаради,қараса теппасида Зойир турибди.
— Х.хўжайин — Деди Аҳмад дудуқланиб.
— Ўчир итт,ҳалиям гапирябсанми? — Зойир Аҳмадга мушт тушурди ва Моҳинани туришига ёрдамлашди, эгнидаги сипартивкасини Моҳинани кўриниб қолган жойларига ёпиб қўйди,Моҳина юм-юм йиғларди.
— Сен ва бошқалар билан эртага бошқача гаплашаман — Зойир Аҳмадга қаҳир,ғазаб,нафрат билан қараб қўйди-да уйчадан Моҳинани олиб чиқиб кетди. Моҳинани уйига олиб борди.
— Настинкаааа,Настинкаа — Зойир бақирди, Настинка уйқусираб чиқиб келди.
— Лаббей — Деди эснаганча.
— Бу қизни ҳизматкорлар хонасига олиб бориб ётқиз, ёрилган,кўкарган жойларига малҳам қўй. Эйй мени эшитябсанми? — Зойир Настинкани сочидан тортди, Настинка қаршисида Зойирни кўриб уйқусиям ўчиб кетиб сергак тортди.
— Ҳа,ҳа эшитябман.
— Ҳозир нима дедим? — Зойирнинг қошлари чимирилди,Настинка бошини қуйи эгди.
— Узр эшитмадим
— Яхши бошқатдан қайтараман, бу қизни ёрилган,кўкарган жойларига малҳам қўй, жойига ётқиз эрталабгача бошида бўл, оғриқ қолдирувчи дори бер,эртадан яхши бўлса иш бошлаши мумкин.
— Вай бу қизга нима бўлди? — Деди Настинка қалтираганча, Зойирнинг пинжига кириб олган Моҳинага қараб.
— Савол бермай айтганларимми қил — Деди Зойир жиддийликни йўқотмай.
— Ҳўп бўлади. Аввал сиззи қўйиб юборсин.
— Моҳина мени қўйиб юбор!
— С.с.с.о.в.у.қ — Деди Моҳина қалтираганча.
Зойир Моҳинани даст кўтарди-да, ҳизматкорлар хонасига олиб борди, кетидан Настинка ҳам эргашди.
Зойир Моҳинани киравотга ётқизди, Моҳина ухлаб қолганди.
— Айтганларимни сўзсиз бажар,қиз эрталабгача яхши бўлсин — Зойир хонадан чиқиб кетди.
Настинка ўзига-ўзи минғирлади:
— Нима мен бунга фариштамидим? Бир кунда тузатиб берадиган. Қўрс, қўпол. Майли Настинка ишни бошла,бечора қизни бу холга солганни қўллари синсин илойим — Настинка шундай деб Шкафдан аптечкани олди, ва Моҳинани ёрилган жойига, кўкарган жойига малҳам сурди, қўлини боғлаб қўйди. Устини чойшаб билан ёпиб қўйди.
— Тегма,менга тегма — Моҳина алаҳсирашнини бошлади.
— Бечора қиз, мен шу ерда қолай бугунчали, эртага ўзига келар — Дея Настинка диванга ўтирди ва кўзларини юмиб биринчи тушини кўришда давом этди.

Эрта тонг!

Моҳинанинг кўзига қуёш нурлари туша бошлади,кўзларини охисталик билан очди, ён атрофга эътибор берди, чойшабни очиб кўйлакларига эътибор берди кўйлакларига тегилмаган ўша-ўшайди. Қўли боғланган, жавон устида сув билан дори турарди. Моҳина кечаги бўлган воқеаларни эслаб кўзига беихтиёр ёш олди.
— Раҳмат Аллоҳим, кеча мени асрадинг,агар асрамаганингда номусимдан айрирган бўлардим. Номус қиз бола учун энг улкан бойлик — Деди Моҳина ҳиқиллаб йиғлаганча.
Эшик очилиб янги кийимлар билан Зойир кириб келди. Моҳина уни кўриб кўз ёшларини қўллари билан артиб ташлади.

#Ширин_Фазлиддинова