Kang Nayeon

"The Unspoken Truth"

2026-05-26T11:03:43.758Z

“Ba’zi haqiqatlar aytilmaydi… chunki ular hamma narsani yo‘q qiladi.”

Xonadagi sukunatni faqatgina polda yotgan Jungkookning jonsiz tanasidan oqayotgan qonning tomchilashi va Seraning og'ir, titroq nafasi buzib turardi.

Seraning qo'llari qonga belangan, barmoqlari orasidagi o'tkir pichoq polga jarang etib tushdi. U dahshatdan qotib qolgandi. Ko'zlaridan yosh quyilar, ammo tili aylanmasdi. U buni xohlamagandi... Hammasi shunchaki o'zini himoya qilish jarayonida sodir bo'ldi. Ammo endi kech. Dunyoning eng mashhur yigitlaridan biri uning oyog'i ostida, qon daryosida yotibdi.

"Men nima qilib qo'ydim?.." – Sera pichirladi, vujudi qaltirar, aqldan ozish arafasida edi.
Shu payt eshik shoshilinch ochildi va Taehyung paydo bo'ldi. U Seradan kelgan oxirgi xavotirli xabarni ko'rib, yuragi sezgandek yugurib kelgan edi. Ammo ichkaridagi manzara uning ham qonini muzlatib qo'ydi.

Taehyung bir soniya qotib qoldi. Ko'zlari polda yotgan Jungkookka, so'ngra qo'llari qon, daxshatdan ko'zlari katta-katta ochilgan Seraga tushdi. Vaziyatni tushunish uchun unga bir necha soniya yetarli bo'ldi.

Sera... – Taehyung sekin qadam tashlab unga yaqinlashdi.

Sera: Taehyung... men... men uni o'ldirmoqchi emasdim... u menga tashlandi, men shunchaki...

Sera o'zini yo'qotib, yig'lab yubordi va Taehyungning ko'kragiga o'zini otdi. Uning oppoq ko'ylagiga Seraning qo'llaridagi qon yuqa boshladi.
Taehyung uni qattiq quchoqladi. Uning ko'zlarida qo'rquv yo'q edi, faqat cheksiz qayg'u va qat'iyat aks etardi. U Serani o'zidan uzoqlashtirib, uning yuzlaridan tutdi.

Menga qara, Sera. Menga qara! – dedi Taehyung ovozini baralla qo'yib. Uning chuqur, bas ovozi Serani biroz o'ziga keltirdi. Hozir meni yaxshilab eshit. Sen bu yerda bo'lmading. Uni sen o'ldirmading. Tushundingmi?

Sera: Nimalar deyapsan? Politsiya barmoq izlarini topadi, meni qamashadi...

Hech kim seni qamaydi! – Taehyung gapni kesdi. U yerda yotgan pichoqni ro'molcha bilan oldi va Seraning qo'lidagi qonlarni tezlik bilan artishni boshladi. Keyin esa o'sha pichoqni o'z qo'llari bilan ushladi. O'z barmoq izlarini qurolga va xonadagi har bir burchakka qoldira boshladi.

Sera: Taehyung, to'xta! Nima qilyapsan?! Bu sening hayotingni barbod qiladi!

Sera uni to'xtatishga urindi, ammo Taehyung uni chetga surdi.

Mening hayotim sen borliging uchungina go'zal, Sera. Agar seni panjara ortiga olib ketishsa, mening yashashimdan ma'no qolmaydi, - dedi Taehyung uning ko'zlariga tik boqib. Uning nigohida zarracha afsus yo'q edi.

Taehyung cho'ntagidan telefonini oldi va politsiya raqamini terdi. Go'shakni qulog'iga qo'yishdan oldin Seraga qaradi:

Teahyung: Orqa eshikdan chiqib ket. To'g'ri uyingga bor, yuvin va uxlab yotgandek ko'rsat o'zingni. Ertaga ertalabgacha hech qanday yangilikni ochib ko'rma. Men hammasini hal qilaman.

Taehyung... Seraning ko'zlaridan yosh tinmasdi.

Ket, Sera! Tez bo'l! – Taehyungning ovozi qat'iy va buyruqomuz yangradi...

Sera oxirgi marta Taehyungga va polda yotgan Jungkookka qarab, yig'lagancha orqa eshikdan qochib chiqib ketdi. Xonada Taehyung, jonsiz tana va qonli pichoq qoldi.
Taehyung chuqur nafas oldi, polga, Jungkookning yoniga o'tirdi. Telefon g'o'shagidan operatorning ovozi eshitildi:.

Politsiya eshitadi, eshitaman?

Taehyung ko'zlarini yumdi va xotirjam ovozda javob berdi:

Men odam o'ldirdim. Jeon Jungkookni. Manzilni yozib oling...

Politsiya mashinalarining chiyillagan ovozi va qizil-ko'k chiroqlari tun bag'rini yorib yubordi. Bir necha daqiqa ichida hovli qurollangan xodimlar bilan to'ldi. Eshik tepib ochilganda, Taehyung polda, qon daryosi o'rtasida xotirjam o'tirardi. U hech qanday qarshilik ko'rsatmadi. Qo'llariga sovuq kishanlar urilayotganda ham uning nigohi bitta nuqtaga
— Sera qochib ketgan orqa eshikka mixlangan edi...

Uning yuzida na qo'rquv, na afsus bor edi. Faqatgina mudhish bir xotirjamlik.
Ommaviy axborot vositalari bir zumda portladi. "Mashhur biznesmen Jeon Jungkook o'z uyida o'lik holda topildi! Qotil uning eng yaqin do'sti Kim Taehyung!" degan sarlavhalar butun dunyoni larzaga keltirdi.
Shu besh kun ichida Sera tirik murdaga aylandi. U Taehyung aytganidek uydan chiqmadi, ammo uxlolmadi ham. Har safar ko'zini yumganda

Jungkookning qonli tanasi va Taehyungning "Ket, Sera!" deb baqirgan ovozi qulog'i ostida jaranglardi. U televizor qarshisida o'tirib, Taehyungning politsiya mahkamasiga olib kirilayotganini, jurnalistlar yopishayotganda ham u sukut saqlab, aybni butunlay o'z bo'yniga olayotganini ko'rib, ich-ichidan ezilib ketdi.

Taehyung tergovchilarning barcha qistovlariga qisqa va qat'iy javob berdi: "Uni men o'ldirdim. Shaxsiy adovatimiz bor edi." U Seraning ismini biror marta ham tilga olmadi.

Besh kundan keyin... Butun mamlakat diqqat markazida bo'lgan sud majlisi boshlandi.
Sud zali odamlar bilan liq to'la. Jurnalistlar, muxlislar, prokurorlar... Va eng chekkada, qora ko'zoynak va kapyushon ostiga yuzini yashirgan Sera o'tirardi. U o'zini bu yerga kelishdan to'xtata olmadi...

Taehyungni oxirgi marta bo'lsa ham ko'rishi shart edi.
Eshik ochilib, qora maxsus kiyimdagi Taehyungni zalga olib kirishdi. U ancha ozgan, ko'zlari osti qoraygan, ammo qomati hamon tik edi. U ayblanuvchilar o'rindig'iga o'tirarkan, bir lahzaga nigohini tomoshabinlar qatoriga qaratdi va olomon ichidan Serani tanidi. Uning nigohi vizual bir soniyaga yumshadi, go'yo Seraga: "Xavotir olma, hammasi joyida" deyayotgandek edi.
Sudya bolgachasini urdi va zalga sukunat cho'kdi.
"Ayblanuvchi Kim Taehyung, siz Jinoyat kodeksining tegishli moddasi bilan qasddan odam o'ldirishda ayblanyapsiz. Voqea joyidan barcha dalillar, barmoq izlaringiz va o'z iqroringiz mavjud. Sud hukmini eshittirishdan oldin, oxirgi so'zingiz bormi?"
Taehyung sekin o'rnidan turdi. Uning chuqur ovozi sud zalida aks sado berdi:
Hech qanday gapim yo'q. Men qilgan ishim uchun har qanday jazoga tayyorman. Hukmni o'qing.

Sera bu so'zlarni eshitib, labini qonagunicha tishladi. Yig'idan o'zini to'xtatish uchun tirnoqlarini kaftiga botirdi. "Buni men qildim... Men u yerda bo'lishim kerak edi, u emas! deb baqirib yuborishiga bir baxya qoldi...

Prokuror o'rnidan turib, eng og'ir jazoni talab qila boshladi. Sudya hujjatlarni ko'zdan kechirib, yakuniy qarorga kelish uchun bolgachasini yana bir bor urdi.

Sudya so'nggi qog'ozni qo'liga oldi, ko'zoynagi ustidan zalga sovuq nigoh tashladi va yakuniy hukmni o'qiy boshladi:

"Sud ayblanuvchi Kim Taehyungni Jinoyat kodeksining tegishli moddasi bilan aybdor deb topadi. Jinoyatning og'irligi va voqea joyidan qochishga urinish bo'lmaganini hisobga olib, sudlanuvchiga 15 yil muddatga ozodlikdan mahrum qilish jazosi tayinlansin. Jazo qat'iy tartibli koloniyada o'taladi.

Zal shovqin ko'tardi. Kameralarning chiroqlari tinimsiz chaqnab, Taehyungning yuzini yoritishga urinar, ammo uning chehrasi toshdek qotgandi. 15 yil... Umrining eng chiroyli, eng gullagan davri panjara ortida o'tadi. Shunda ham uning lab burchagida deyarli sezilmas, siniq bir tabassum paydo bo'ldi. Chunki u Seraning ozodligini, uning hayotini sotib olgan edi. O'z umri evaziga.
Sera esa o'tirgan joyida nafas ololmay qoldi. 15 yil... U quloqlarini berkitib, yuzini kaftlari orasiga yashirdi. Tomog'iga tiqilgan o'ksirik, ichidagi daxshatli og'riq uni bo'g'ib qo'ygandi.
Kuzatuvchilar Taehyungni zaldan olib chiqib ketish uchun turg'izishdi. Uni o'rta yo'lakdan, odamlar orasidan olib o'ta boshlashdi.

Sera Taehyung uning yonidan o'tayotganini sezib, beixtiyor o'rnidan turib ketdi. Ular orasida atigi bir necha qadam masofa qolgan edi. Sera ko'zoynagini yechdi, uning qizargan, yoshga to'la ko'zlari Taehyungning charchagan, ammo hamon mag'rur ko'zlariga to'qnash keldi.
U Taehyungning ismini aytib baqirmoqchi, soqchilarni itarib yuborib, uning bo'ynidan quchoqlamoqchi edi. "Meni kechir, hammasini o'zim aytaman!" deb faryod urmoqchi edi.

Lekin Taehyung buni sezdi. U qadamini bir soniyaga sekinlashtirdi-yu, ammo Seraga yaqinlashmadi. U atrofga sezdirmasdan, faqatgina Sera tushunadigan qilib boshini ohista sarson qimirlatdi. Bu "Yo'q, jim tur" degani edi. Uning ko'zlari so'nggi bor pichirladi: "Yasha, Sera. Men uchun ham erkinlikda baxtli yasha."
Ular gaplashisha olishmadi. Hatto bir-birlarining qo'llarini oxirgi marta ushlashga ham imkon berishmadi. Soqchilar Taehyungni tezroq yurishga majburlab, oldinga yetaklashdi.

Sud binosining orqa hovlisida uni temir panjarali mahsus mashina kutib turardi. Kuzning sovuq shamoli Taehyungning yuziga urildi. U osmonga, erkin dunyoning so'nggi parchalariga qaradi. Ertadan boshlab u faqat to'rt devor va tikanli simlarni ko'radi.

Uni mashina ichkarisiga kiritishdi va temir eshik daxshatli ovoz bilan yopildi. Qorong'u, tor kabinada Taehyung o'z joyiga o'tirdi.
Mashina joyidan qo'zg'aldi. U qamoqxona tomon yo'l olarkan, Taehyung mashina tirqishidan tashqariga qaradi. Sud binosi oldida yig'ilgan olomon ichidan qora kiyimdagi bir qizning siymosi uzoqlashib borardi.
Taehyung ko'zlarini yumdi. U yig'lamadi. U o'z tanlovini qilib bo'lgan edi va bu qorong'u yo'lda Sera uchun har qanday azobni ko'tarishga tayyor edi.

Sud binosi oldidagi shovqin-suron, jurnalistlarning tinimsiz savollari Seraning qulog'iga xuddi g'o'ldirashdek eshitilardi. U olomon orasidan amallab ajralib chiqdi. Yuzidagi qora ko'zoynak ortida esa tinimsiz ko'z yoshlari oqardi. U o'z mashinasiga o'tirdi-yu, rulga boshini qo'yib, o'ksib-o'ksib yig'lay boshladi.

Hammasi o'yin edi... Ammo u bir narsani hisobga olmagandi: Taehyungni chin dildan sevib qolishini.

Sera qaltirayotgan qo'llari bilan asta qornini siladi. U yerda hali juda kichik, ammo urib turgan mitti yurak bor edi. Taehyung va uning sevgisining mevasi... Bu homila uning hayotidagi yagona toza, yorug' narsa edi. U o'z sevgilisini qamoqqa yubordi, uning farzandini esa otasiz qoldirdi. Ichidagi og'riq va pushaymonlik vujudini kuydirib yuborayotgandek edi.
Sera chuqur nafas olib, ko'z yoshlarini artdi va cho'ntagidan o'sha maxfiy telefonni chiqardi.

Narigi tomondan sovuq erkak ovozi eshitildi: "Eshitaman. Hammasi rejadagidek o'tdimi?"

Sera atrofga ko'z yugurtirdi. Ovozida boyagi ojiz qizdan asar ham qolmagan edi, faqatgina muzdek sovuq va qat'iy ohang taralardi:

"Ish tugadi. Jeon Jungkook vafot etdi. Kim Taehyung esa qotillikni bo'yniga olib, 15 yilga qamaldi. Hukm chiqdi."

Telefondan mamnun kulgi ovozi eshitildi: "Ajoyib, Sera. Sen o'z vazifangni mukammalj bajarding..."

"Endi esa meni tinch qo'ying!" –

dedi Sera gapni shartta kesib. Ovozida daxshatli tahdid bor edi.

"Kelishuvimiz shunday edi. Mening vazifam tugadi. Meni va... mening hayotimni qayta bezovta qilmang. Aks holda bu o'yinning keyingi qurboni kim bo'lishini, qo'limda qanday hujjatlar borligini yaxshi bilasiz.

Narigi tomondagi odam qisqa sukut saqladi, so'ngra aloqa uzildi. Sera telefonning sim-kartasini chiqarib, bo'laklarga bo'lib tashladi va mashina oynasidan irg'itdi.

Sera mashinasini shahar chetidagi, Taehyung bilan doim uchrashadigan sokin sohilga qarab haydadi. Quyosh botayotgan, atrofga g'amgin qizillik cho'kayotgan edi. U mashinadan tushdi, shamol uning sochlarini to'zg'itdi. U tiz cho'kdi-da, osmonga qarab ichidagi bor dardini, yig'isini va pushaymonligini to'kib sola boshladi. Bu uning yolg'iz qolgan vijdoni bilan hisoblashishi edi:

"Meni kechir... Iltimos, meni kechiring..." – Sera pichirladi, ovozi titrardi.

"Jungkook... meni kechir. Sen bu o'yinning qurboni bo'lishingni xohlamagandim. Seni hayotdan ayirgan qo'llarim gunohga botdi. Sening o'liming mening bir umrlik la'natim bo'ladi. Meni kechir, Jungkook..."

U boshini yerga egib, yig'idan hiqilladi. Keyin esa ko'zlarini yumib, ko'z oldiga faqatgina Taehyungning so'nggi nigohini keltirdi.

"Taehyung... sevgilim... yagonam..." Sera qornini mahkam quchoqladi. "Meni kechir, Taehyung! Sening sadoqating, sening buyuk sevgining oldida mening sevgim zarracha ham emas. Sen meni qutqarish uchun o'z umringni qurbon qilding, lekin men bu iflos o'yinning ichida edim. Seni bu botqoqqa o'zim tortdim..."

U osmonga qarab, go'yo Taehyung uni eshitayotgandek bor ovozi bilan baqirdi:

"Lekin qasam ichaman, Taehyung! Sening bu qurbonliging bekor ketmaydi. Mana bu yerda..." Sera qo'li bilan qornini ko'rsatdi, "...bizning sevgimizning mevasi bor. Sening farzanding bor, Taehyung! Uni dunyoga keltiraman. Uni xuddi sendek mard, sendek begubor qilib tarbiyalayman. Uni har qanday balodan asrab-avaylayman! Unga otasining qahramon bo'lganini aytib beraman. Seni 15 yil emas, bir umr kutaman, Taehyung... Bizning bolamiz uchun yashayman...

Sera sohilda yolg'iz yig'lab o'tirarkan, sovuq shamol uning ko'z yoshlarini artgandek bo'ldi.
Shu vaqtda esa, qamoqxona kamerasining sovuq polida o'tirgan Taehyung, mitti darchadan ko'rinib turgan yulduzga qarab, ich-ichidan Serani va hali o'zi bilmagan go'dakning borligini his qilgandek, jimgina pichirladi:

"Seni sevaman, Sera. Faqatgina yasha..."

TAMOM.

"Beautiful Nightmare"

2026-05-25T14:54:07.060Z

“Ba’zi insonlar seni qutqarish uchun emas, ichingdagi zulmatni uyg‘otish uchun hayotingga kiradi.”

4-qism

Nayeon asabiy qadam tovushlarini eshitgan soniyada yuragi boʻgʻziga keldi. U oʻylab oʻtirmay, qorongʻulikdan foydalanib sekingina yotoqxonadan chiqdi va koridor burchagidagi oshxonaga kirib, qora shkafning ortiga yashirindi. Nafasini ichiga yutib, tashqarini kuzata boshladi.
Uydagi chiroqlar birin-ketin yondi. Markaziy eshikdan Suho kirib keldi. Lekin uning hozirgi ahvoli daxshatli edi: usti-boshi yirtilgan, koʻylagi butkul qonga belangan, oʻzi esa qoʻrquv va gʻazabdan dildirab titrardi. U Taehyungning odamlaridan arang qochib, pullari va pasportini olgani uyga kelgandi.

— Jin ursin! Lanat boʻlsin senga, Kim Taehyung! — Suho xonaning oʻrtasida turib baqirib yubordi va qoʻllari titragancha seflarni titkilay boshladi.
Ammo u ulgurmadi.
Uyni larzaga keltirib, old eshik gursillab ochilib ketdi. Ostonada uzun qora palto kiygan, koʻzlarida oʻlim xabari porlayotgan Kim Taehyung paydo boʻldi. Uning ortida bir nechta qurollangan tansoqchilari turardi. Taehyung xonaga bosiq, lekin vazmin qadamlar bilan kirib keldi. Uning yuzida na nafrat, na achinish bor edi — u xuddi jalloddek sovuqqon edi.

Qayerga shoshilyapsan, Suho? — Taehyungning ovozi tunda gumburlagan momoqaldiroqdek ogʻir yangradi. — Mehmon kelganda qochish odobdan emas-ku.

Suho daxshat ichida ortiga oʻgirildi va stol ustidagi quroliga yopishmoqchi boʻldi. Lekin Taehyungning yordamchilari bir soniyada uning qoʻliga oʻq uzishdi. Qurol polga uchib ketdi, Suho esa baqirib yubordi..

Taehyung uning yoniga kelib, Suhoni socharidan tutdi va bor kuchi bilan marmor polga urdi. Keyin uni oʻsha qonga belangan koʻyi stulga oʻtqizib, qoʻllarini mahkam bogʻlatdi. Taehyung palto choʻntagidan qora charm gʻilofni chiqardi va ichidan oʻtkir pichoq va ombirni oldi. Uning ichidagi oʻsha qorongʻu maxluq butunlay uygʻongan edi.

— Senga boya nma deganim, esingdami? — Taehyung Suhoning qarshisida tiz choʻkib, uning qaltirayotgan qoʻllarini ushladi. — Mening qushchamga bergan har bir azobing uchun javob berasan degandim.

Taehyung kutilmagan harakat bilan omburni Suhoning barmogʻiga qoʻydi va daxshatli kuch bilan uning bitta tirnogʻini sugʻurib oldi!

Aaaahhh! — Suhoning daxshatli dod-faryodi butun qasrni qopladi. U ogʻriqdan stul bilan birga silkinib ketdi.

Oshxonada yashirinib turgan Nayeon daxshatdan ogʻzini qoʻllari bilan mahkam yopib oldi. Koʻzlaridan qoʻrquv yoshlari oqardi, uning qarshisida haqiqiy qirgʻinbarot boʻlayotgan edi.

— Shu qoʻllaring... — Taehyung Suhoning barmogʻini teskari tomonga qayirib, qarsillatib sindirdi. — Shu iflos qoʻllaring mening qushchamni urgan edimi?! Unga pichoq tiragan edimi?! Aytsangchi!

— Iltimos... oʻldir meni! Oʻq uz! — Suho koʻzlaridan yosh va qon oqib, darmonsiz pichirladi.

— Oʻlim sen uchun mukofot boʻladi, — Taehyung uning ikkinchi barmogʻini ham qarsillatib sindirdi. — Sen oʻzingni erkak deb oʻyladingmi? Oʻzingdan zaif qizga kuching yetdimi? Men senga haqiqiy azob nimaligini koʻrsataman.

Taehyung uning hamma barmoqlarini birma-bir sindirib, tirnoqlarini yulib oldi. Suhoning faryodi shifoxonadagi bemor koʻrinishidagi Nayeonning vujudini ham titratib yubordi. Xonaning har bir burchagi qon sachragan, Suho allaqachon hushini yoʻqotish darajasiga kelgan edi.

Taehyung nihoyat oʻrnidan turdi. Uning qora paltosiga, yuziga Suhoning qonlari sachragandi. U alamidan va ichidagi gʻazabdan biroz tinchlangandek boʻldi, lekin koʻzlaridagi qorongʻulik zarracha tarqamadi. U qoʻlidagi qonli asboblarni yerga otdi-da, choʻntagidan roʻmolchasini chiqarib barmoqlarini artdi.

— Boʻldi, u bilan oʻynashganim yetadi, — dedi Taehyung oʻz yordamchisiga sovuqqonlik bilan qarab. -- Uyni hamma joyga benzin seping. Uni tiriklayin yoqib yuboringlar. Bu iflos qasr bilan birga uning nomi ham yer yuzidan oʻchib ketsin.

— Xoʻp boʻladi, janob, — yordamchi shoshilgancha benzin idishlarini tashiy boshladi.

Taehyung ortiga oʻgʻrilmasdan, qatʼiy qadamlar bilan uydan tashqariga chiqib ketdi.

Soniya oʻtmay, xonaga benzin hidi tarqaldi. Yordamchi gugurt chaqib polga otdi. Lovillab yongan olov bir zumda butun koridorni va yotoqxonani qamladi. Suho bogʻlangan koʻyi olov ichida qolib, soʻnggi bor faryod chekardi.

Oshxonada yashiringan Nayeon esa endi nafaqat Suhoning odamlaridan, balki olov changalidan ham qochishi kerak edi. Atrofni quyuq qora tutun qoplay boshladi.....

Oshxonaning har bir burchagiga oʻrmalayotgan olov shafqatsiz edi. Qora, achchiq va quyuq tutun soniyalar ichida shiftni qopladi va pastga qarab tusha boshladi. Nayeon shkaf ortida buklangancha, koʻylagining yengi bilan ogʻiz-burnini yopishga urindi. Ammo zaharli gaz baribir uning oʻpkayiga oʻtib borardi.
U tashqariga chiqish uchun qadam tashlamoqchi boʻldi, lekin butun uy lovillab yonayotgan, olov devor kabi yoʻlni toʻsib turgandi. Qornidagi ogʻriq va havosizlik uning soʻnggi kuchini ham tortib oldi. Koʻzlari xiralashib, boshi aylanib ketdi.

— Bolam... kechir meni... — Nayeonning pichirlagan ovozi olov qarsillashi ostida eshitilmay ketdi. Onasining suratini koʻksiga mahkam qisgancha, u polga yiqildi va hushini yoʻqotdi.

Tashqarida esa Kim Taehyung oʻzining qora lyuks mashinasining orqa oʻrindigʻiga oʻtirgan, haydovchi endigina joyidan qoʻzgʻalgan edi. Mashina yonayotgan qasrdan bir necha yuz metr uzoqlashganida, Taehyungning telefoni jiringladi. Bu shifoxonada qolgan tansoqchilarining boshligʻi edi.
Taehyung goʻshakni koʻtardi:
-----Gapir

— Janob... — narigi tomondagi ovoz qoʻrquvdan qaltirardi. — Bizni kechiring... Xonim... Nayeon xonim palatadan qochib ketibdi. Atrofni qidirdik, u hech qayerda yoʻq!

— Nima?! — Taehyung oʻrnidan sapchib turib ketdi, uning baqirganidan mashina salonidagi havo muzlab ketgandek boʻldi. — Sizlarga uni koʻz qorachigʻidek asrashni buyurmaganmidim?! Agar unga bitta zarar yetsa, hammangni oʻz qoʻllarim bilan oʻldiraman!!

Taehyung telefonni oʻchirib, gʻazabdan uni oʻrindiqqa otdi. Uning koʻzlari qon quyilgandek qizarib ketgan, nafas olishi tezlashgandi.

"Qayerga ketadi u? Bu ahvolda qayerga ketadi?!" — miyasida ming xil fikr aylandi.
Va toʻsatdan, uning xayoliga daxshatli fikr urildi. Uning uyi. Suhoning qasri. Nayeon kabi ojiza qiz bu shaharda faqat birgina joyni bilardi. U oʻzining oʻtmishini, balki biron bir qadrli narsasini olish uchun oʻsha laʼnati uyga qaytgan boʻlishi mumkin edi!

Taehyung mashina oynasidan ortga — osmonga oʻrlayotgan qora tutun va lovillayotgan olovga qaradi. U hozirgina oʻz qoʻllari bilan oʻt qoʻygan qasrga.

— Toʻxtat mashinani! — baqirdi u haydovchiga. Mashina toʻliq toʻxtashga ulgurmasidan, Taehyung eshikni ochib, oʻzini tashqariga otdi.
U oʻz hayotida biror marta bunday qoʻrquvni his qilmagandi. Hech qachon yugurmagan, har doim oʻzini xotirjam tutadigan gʻururli Kim Taehyung hozir bor kuchi bilan yonayotgan qasr tomon yugurib borardi. Uning yuragi gursillab urar, tomirlaridagi qon telbalarcha aylanardi.

U olov ichida qolgan darvozadan ichkariga otildi. Harorat yuzini kuydirib borar, atrof daxshatli darajada yonayotgan edi. U uydagi portlashlar va gursillashlarga eʼtibor ham bermay, ichkariga qarab yugurarkan, lablari titrab, aqldan ozgan kabi faqat bitta ismni pichirlardi:

— Nayeon... Nayeon, qushcham, qayerdasan? Qanisan?! Menga ovoz ber, iltimos... Yoʻq, yoʻq, senga oʻlishga ruxsat bermayman! Sen faqat meniki boʻlishing kerak! Qushcham!

Taehyung olov taftiga zarracha eʼtibor bermay, shisha eshikni tepib sindirdi va ichkariga otildi. Qasrning ichi haqiqiy doʻzaxning oʻzginasi edi: shiftlar qarsillab sinar, yonayotgan ogʻir yogʻoch toʻsinlar gursillab yerga qulardi. U quyuq va zaharli tutun ichidan yoʻl topib, bor kuchi bilan Nayeon yashagan yotoqxonaga qarab yugurdi.

U eshikni siltab ochib, ichkariga kirdi. Ammo xona boʻm-boʻsh edi. Faqat pol burchagida yotgan oʻsha siniq koʻzgu va kuyayotgan parda koʻrinar edi. Nayeon bu yerda yoʻq edi.
Taehyung daxshat ichida xonaning oʻrtasida qotib qoldi. Uning koʻzlarida umidsizlik va telbalarcha gʻazab aralashib ketdi. U sochlarni changallagancha, yonayotgan devorlarga qarab bor ovozi bilan::::

Yoʻq! Boʻlishi mumkin emas! Sen bu yerda boʻlishing kerak edi! Nega mendan qochasan, qushcham?! Mening jahannamim shu uydagi doʻzaxdan ham battarmi?! Koʻzingni ochganingda senga hammasi tugadi demoqchi edim! Senga oʻsha zolimning oʻlganini aytmoqchi edim! Men seni asramoqchi edim... Agar hozir seni topolmasam, bu dunyoni ham, oʻzimni ham shu olovda yoqib yuboraman, Nayeon! Chiq qarshimga!

Taehyung aqldan ozgandek har bir xonani birma-bir teva-atrofga qarab qidira boshladi. Mehmonxona, ishxonalar, kiyim almashtirish xonalari... Hech qayerda qizdan asar ham yoʻq edi. Olov esa tobora kuchayib, uning kiyimlariga ham oʻt chaychalib borardi.

Shu lahzada uning ortidan yugurib kelgan tansoqchilar boshligʻi — bosh yordamchisi uning yelkasidan tutdi:

— Janob Taehyung! Buyoqqa yuring! Uy hozir butunlay qulaydi! Uni bu yerdan topolmaymiz, u allaqachon qochib ketgan boʻlishi mumkin! Yuring, iltimos, hayotingizni xavfga qoʻymang!

Yordamchi Taehyungni bor kuchi bilan sudrab, pastki qavatga — chiqish eshigi tomon olib tusha boshladi. Taehyung darmonsiz va koʻzlari xira tortgan koʻyi unga ergashdi. U hayotida birinchi marta yutqazgandek, oʻzining eng qadrli qushchasini oʻz qoʻllari bilan oʻldirgandek his qilayotgan edi.

Ular birgalikda pastki qavatga tushib, markaziy chiqish eshigidan tashqariga qadam tashlayotgan soniyada... Taehyungning nigohi chap tomondagi quyuq tutun bilan qoplangan oshxonaga tushdi. Olov tillari orasidan oshxona shkafining ortida yotgan bemorlar koʻylagining oq cheti yarq etib koʻrindi.

Taehyungning koʻzlari kengayib ketdi.

— Nayeon... — pichirladi u.
U yonidagi yordamchisini bor kuchi bilan chetga itarib yubordi.

— Janob, u yerga kirmang! — degan faryodga quloq ham solmay, olov devorini yorib oʻtib oshxonaga kirdi.

U shkafning ortiga oʻtdi va yerda hushsiz, yuzlari kuyindi ichida yotgan Nayeonni koʻrdi. Qizning qoʻllari hamon koʻksida, onasining rasmini mahkam qisib turardi. U nafas olmayotgandek tuyuldi.

Taehyung uning qarshisida tiz choʻkdi. Uning sovuq, toshdek yuragi urishdan toʻxtab qolgandek boʻldi. U qizning rangpar yuzini kaftlari orasiga oldi:

— Qushcham... sening bu yerda nima ishing bor edi? Shunchalik aqlsizsan-ki, senga azob bergan bu uy senga mendan koʻra xavfsizroq koʻrindimi? Koʻzingni och, iltimos... Men seni qoʻyib yubormayman. Seni oʻlimning qoʻlidan ham tortib olaman. Sen faqat meniki boʻlib oʻlishing mumkin, erkinlikda emas! Hozir oʻlishingga yoʻl qoʻymayman, eshityapsanmi?!

Taehyung Nayeonni bor mehri va shu bilan birga telbalarcha bagʻriga bosdi. Uni yengilgina koʻtarib oldi-da, qulab tushayotgan oshxona shiftidan qochib, portlashlar ichidan tashqariga — tungi sovuq havo bagʻriga otildi.

Tashqaridagi chimzor ustiga chiqqanida, orqada Suhoning ulkan qasri daxshatli gursillash bilan butunlay yer bilan bitta boʻlib quladi. Taehyung esa qoʻlidagi darmonsiz qizga tikilgancha, tansoqchilariga qarab baqirdi:

— Mashinani tayyorlanglar! Markaziy shifoxonaga boramiz. Agar u va uning vujudidagi bola oʻladigan boʻlsa, hammangizni tiriklayin koʻmaman!

Teahyung mashinaning orqa oʻrindigʻida hushsiz, darmonsiz yotgan Nayeonni bagʻriga bosgancha, haydovchiga bor tezlikda shahar markaziy shifoxonasiga haydashni buyurdi. Mashina shifoxona hovlisiga daxshatli tezlikda kirib keldi.

Taehyung qizni koʻtargancha qabul boʻlimiga otilib kirdi. Navbatchi shifokorlar va hamshiralar olov hidi va kuyindi ichida kelgan bemorni koʻrib, zudlik bilan gʻildirakli karavotni olib kelishdi.

— Bemor daxshatli darajada is gazi bilan zaharlangan! Tezda reanimatsiyaga! — shifokorning qatʼiy buyrugʻi yangradi.

Nayeonni koʻtarib borayotgan karavot reanimatsiya xonasining oq eshiklari ortiga kirib, Taehyungning koʻz oʻngida yopildi. Eshik ustidagi qizil chiroq yondi.

Taehyung hayotida birinchi marta oʻzini qudratli Kim Taehyung kabi his qilmayotgandi. Uning butun kiyimlari qora kuyindi va qoʻllari qaltirar edi. U reanimatsiya eshigiga peshonasini tiragancha, ichkaridagi ojiza qiz uchun dunyodagi bor qudratini berishga tayyor holatda pichirlay boshladi. Uning magʻrur ovozi ilk bor yolvorish ohangida chiqdi:

Yashashing kerak... Yashashing shart, qushcham. Senga mendan qochib ketishga ruxsat berganim yoʻq. Seni oʻlimga ham berib qoʻymayman... Iltimos, koʻzingni och. Agar sen oʻlsang, mening bu qudratimdan, bu borligʻimdan nima naf? Qushcham... taslim boʻlma...

U daxshatli asabiylik bilan yoʻlakda tinimsiz u yoqdan-bu yoqqa yura boshladi. Har bir oʻtayotgan soniya uning yuragiga pichoq kabi sanchilardi.

Oradan ancha vaqt oʻtdi. Tun oʻtib, shifoxona oynalaridan tonggi sovuq nur tashqarini yorita boshladi..

Nihoyat, reanimatsiya xonasining ogʻir eshiklari ochilib, charchagan shifokor tashqariga chiqdi. U yuzidagi niqobni tushirib, yoʻlakda devorga suyanib turgan, koʻzlari qon quyilgan daxshatli qiyofadagi Taehyungga yaqinlashdi.

— Janob Kim... — shifokor ogʻir nafas oldi. — Bemorni hayotini saqlab qoldik. Koʻp miqdorda is gazi yutgan boʻlsa-da, uning organizmi bor kuchi bilan kurashdi. Ahvoli hozircha barqarorlashdi, u sunʼiy nafas olish apparatidan chiqarildi.

Taehyungning koʻksidan ogʻir bir nafas chiqdi, u biroz yengillashgandek boʻldi. Lekin shifokorning yuzidagi gʻamginlik uning yuragini qayta muzlatib qoʻydi.

Biroq... — shifokor boshini egdi. — Ayol kishi boshidan oʻtkazgan oʻsha daxshatli jismoniy kaltaklar, ogʻir jarohatlar va yongʻindagi daxshatli stress sababli... qornidagi homila bularga dosh berolmadi. Homila juda zaif edi va endigina rivojlanishni boshlagan davrida edi. Biz bor imkoniyatimizni ishga soldik, lekin afsuski... bolani saqlab qololmadik. Moʻjiza yuz bermadi. Yaqin soatlarda u oʻziga keladi, lekin bu xabarni unga qanday aytishni bilmayman... uning ruhiyati buni koʻtarolmasligi mumkin.

Shifokor aytgan gaplaridan qotib qolgan Taehyungning yonidan sekingina oʻtib ketdi.
Yoʻlakda yana oʻsha oʻlim tikligidek sukonat choʻkdi. Taehyung reanimatsiya oynasidan ichkariga — oppoq choyshablar ichida, qornida endi hech qanday mitti yurak urmayotgan, yagona umidi oʻchgan singan qoʻgʻirchoq kabi yotgan Nayeonga tikilib qoldi.
U Suhoni yoq qilgan edi, lekin Suho baribir ketayotib Nayeonning yagona baxtini ham oʻzi bilan birga koʻmgan edi. Endi Nayeon uygʻonadi... va u daxshatli haqiqat bilan yuzlashadi..........

4-qism tugadi

"Darkness Behind the Smile"

2026-05-24T15:52:31.609Z

"Vaqt hamma narsani davolamaydi, u shunchaki bizni og‘riq bilan yashashga o'rgatadi."

9-qism

Ertasi kuni tonggi soat 08:00. Qamoqxona atrofini quyuq va sovuq tuman qoplagan, havo keskin sovuq edi. Liana va Nayeon oddiy kiyimlarda, yuzlarida mutlaq professional niqob bilan daxshatli temir darvozaning ro‘parasida turishardi. Ikkisining ham nigohida na titroq, na ko‘z yoshi bor edi — ular kechagi barcha hissiyotlarini ichkariga yutishgan edi.

Og‘ir po‘lat darvozalar g‘iyqillab ochildi. Tuman ichidan o‘zlarining qora kiyimlarida, qamoq hayoti nigohlarini yanada o‘tkir va vahshiy qilgan Jungkook va Jimin chiqib kelishdi. Yigitlar mag‘rur qadamlar bilan qizlarning qarshisiga kelib to‘xtashdi.

Jungkook: Va’dang ustidan chiqibsan, Agent Soyun. Erta tongdan meni kutib olishingni ko‘rish... juda yoqimli.

Liana: Ozodlik hujjatlaringiz imzolangan, Jeon. Mashinaga o‘tiring. To‘g‘ri markazga boramiz, General kutmoqda.

Jungkook: Markazga? Yo‘q, azizam. O‘yin qoidasini men belgilayman degandim. Hozir mening ofisimga boramiz. Sen esa mening yonimda, oldingi o‘rindiqda o‘tirasan.

Liana: Yo‘nalishni General belgilaydi, siz emas. Mashinaga o‘tiring.

Shu payt narigi tomonda Jimin Nayeonning to‘ppa-to‘g‘ri qarshisiga kelib to‘xtadi. U Nayeonning yuzidan kechagi qo‘rquv va sinishni qidirdi, ammo qizning yuzi toshdek qotgan edi.

Jimin: Yig‘lashdan charchadingmi, Nayeon? Yoki bu safar seni qutqaradigan qonunlaring yo‘qligidan o‘zingni kuchli ko‘rsatishga urinyapsanmi?

Nayeon: Menga ortiqcha his-tuyg‘ular yot, Janob Park. Men bu yerga shaxsiy muammolarimizni hal qilish uchun emas, topshiriqni bajarish uchun kelganman.

Jimin: Topshiriq? Endi sening yagona topshirig‘ing — mening aytganlarimni qilish. Ortimdan soya kabi ergashasan degandim. Mashinaga o‘tir!

Nayeon: Shartnoma shartlaridan xabarim bor, nima qilishni o‘zim bilaman. Chiqing.

Nayeon Jiminning ko‘zlaridagi qasos oloviga xotirjamlik bilan tikilib turdi-da, o‘zi borib orqa o‘rindiqqa joylashdi. Liana esa haydovchi o‘rindig‘iga o‘tirdi. Jungkook va Jimin qizlarning bu kutilmagan professional va sovuq qarshiligidan hayratda bo‘lsalar-da, mashinaga o‘tirishdi.

Mashina motorining gumburlagan ovozi tumanli tongni parchalab yo‘lga tushdi. Qizlar o‘zlarini tutishgan edi, biroq bu sovuqqonlik ortidagi haqiqiy urush endi boshlanayotgandi.

Mashina og‘ir sukunat ichida Maxfiy Agentlik bosh qarorgohiga yetib keldi. Liana va Nayeon oldinda, Jungkook vap Jimin esa ularning ortidan mag‘rur va vazmin qadamlar bilan Generalning maxfiy kabinetiga kirib borishdi.
Xonadagi havo nihoyatda tarang edi. General stoli ortida o‘tirgancha, o‘tkir nigohlarini zindondan qaytgan ikki yirtqichga qaratdi.

General: Xush kelibsiz, janoblar. Besh oy zerikarli o‘tmadimi deb so‘ramayman. Hozir gapni cho‘zib o‘tiradigan vaqt emas, shuning uchun darhol maqsadga o‘taman.

Jungkook: Bizni u yerga tiqqan odamdan mehmondo‘stlik kutmagandim ham, General. Shartnomani ayting, vaqtimiz kam.

General: Koreya sizlarning yo‘qligingizda olov ichida qoldi. Amerikadan Carlos Garsia ismli yangi kimsasiz yirtqich keldi. U bor-yo‘g‘i ikki oy ichida sizlarning barcha omborlaringizni portlatdi, odamlaringizni yo‘q qildi va portlarni qo‘lga oldi. Hozir butun Seul yerosti dunyosi uning qo‘lida.

Jimin sekin Liana uzatgan planshetdagi Carlos Garsianing suratlariga va kiber-ma’lumotlarga qaradi. Uning ko‘zlarida dahshatli bir sovuqlik yondi.

Jimin: Carlos Garsia... Demak, bu o‘sha Amerikadagi 'Qora Ilon' mafiyalaridan biri. Bizning yo‘qligimizdan foydalanib, o‘zini bu yerda qirol deb o‘ylay boshlabdi-da?

Nayeon: Carlos oddiy mafiya emas. U o‘ta shafqatsiz va qonunlarni umuman tan olmaydi. Hatto bizning beshta maxfiy agentimizni vahshiylarcha o‘ldirib, jasadlarini shahar markaziga tashlab ketdi. U sizlarning eski odamlaringizni o‘ziga bo‘ysundirgan yoki qirib tashlagan.

Liana: Uning hozirgi asosiy qarorgohi — sizlarning eng katta port omboringiz. U yerga eng zamonaviy kiber-himoya va yuzlab qurollangan odamlarini joylashtirgan. Maxsus kuchlarimiz u yerga yaqinlasha olmayapti.

Jungkook: Chunki u portning maxfiy yerosti yo‘llarini bilmaydi. Uni faqat biz bilamiz. Xo‘sh, reja qanday, General? Biz Carlosni boshi bilan birga senga olib kelamiz, sen esa bizga to‘liq ozodlik hujjatlarini topshirasan.

General: Kelishdik. Lekin shart bor: sizlar yolg‘iz ishlamaysizlar. Liana va Nayeon sizlar bilan birga boradi. Ular Carlosning kiber-himoyasini buzib beradi va aloqani ta’minlaydi. Sizlar ularni himoya qilasizlar, ular esa sizlarni nazorat qiladi.

Jimin Nayeonning toshdek qotgan yuziga qarab, jilmaydi. Uning nigohida yashirin ehtiros va daxshatli nafrat bor edi.

Jimin: Nazorat qilish? Yana bizning ortimizdan josuslik qilishadimi? Mayli, menga ma’qul. Agent Mina mening yonimda bo‘lsa, ishim osonlashadi.

Jungkook: Unday bo‘lsa, operatsiyani bugun tundan boshlaymiz. Agent Soyun, bizga Carlosning barcha yuk mashinalari yo‘nalishini tayyorla. O‘yin boshlandi, janoblar.

Liana va Nayeon bosh silkib, ma’lumotlarni qayta ishlashga kirishishdi. Ikki amerikalik mafia va Koreya imperiyasining asl egalari o‘rtasidagi bu qonli urush endi shahar ko‘chalarini daxshatli olovga burkashi aniq edi.

Seul markazidagi dabdabali osmono‘par binoning eng yuqori qavatida, qorong‘u xonada faqat monitorlarning sovuq nuri va shahar chiroqlari ko‘rinib turardi. Carlos Garsia divanda erinibgina o‘tirgancha, qo‘lidagi o‘tkir pichoq bilan olmani tilimlar, uning ro‘parasida esa bolalikdan birga o‘sgan eng yaqin do‘sti Louis xaritalarni ko‘zdan kechirardi.

Carlos: Ikki oy... Atigi ikki oy ichida butun Koreya poytaxti oyoqlarimiz ostiga yiqildi, Louis. Bu yerning odamlari juda qo‘rqoq ekan. Kecha portdagi so‘nggi omborni ham muammosiz qo‘lga oldik.

Louis: Shoshilma, Carlos. To‘g‘ri, hamma narsa bizning nazoratimizda, lekin hozirgina Maxfiy Agentlikdagi odamimizdan xavfli xabar keldi.

Carlos: Xavfli xabar? O‘sha beshta agentini itdek otib ketganimizdan keyin ham o‘sha Maxfiy Agentlik tik tura olyaptimi hali?

Louis: Gap agentlikda emas. Ular bugun erta tongda bu ko‘chalarni besh qo‘ldek biladigan asl egalarni qamoqdan chiqarishdi. Jeon Jungkook va Jimin Park. Ularni shartli ravishda ozod qilishgan.

Carlos: Nima? O‘sha qamoqda besh oy chirigan ikki bolakayni chiqarishdimi? Maxfiy Agentlik shunchalik ojiz qoldimi? Bizga qarshi o‘sha ikkita itni qayrab solmoqchimi?

Louis: Ularni mensimaslik sening eng katta xatong bo‘ladi, Carlos. Men u yigitlarning arxivini o‘rganib chiqdim. Ular shunchaki mafiya emas, bu shaharning yerosti tomirlari. Biz egallagan portlarning barcha maxfiy qurol yo‘llarini o‘shalar qurgan. Ularda yo‘qotadigan hech narsa yo‘q, shuning uchun daxshatli kuch bilan kelishadi.

Carlos: Ajoyib-ku! Men baribir bu shaharda zerika boshlagandim, Louis. O‘sha Jeon va Park deganlari kelishsin.

Louis: Unday bo‘lsa, buyruq beraman. Portdagi barcha yigitlar jangovar holatga keltiriladi...

Carlos: Kelsalar, kelishsin. Ularni kelgan joyiga — go‘rga qaytarib yuboraman. Qurollarni tayyorla, Louis. Bu safar Seul haqiqiy qon hidini hidlaydi.

Mashina shahar chetidagi dabdabali va daxshatli qasr darvozasi oldida to‘xtadi. Bu Jungkookning o‘sha qadrdon, dushmanlari uchun o‘lim lageriga aylangan qasri edi. Liana mashinadan tusharkan, vujudini noma’lum bir qo‘rquv qopladi. U qanchalik professional agent bo‘lmasin, hozir o‘zini yirtqichning uyasiga kirib borayotgan o‘ljadek his qilardi.

Jungkook Lianani bilagidan mahkam qisib, qasrning ulkan zaliga boshlab kirdi. Ichkarida chiroqlar xira yonib turardi. Liana atrofga xavotir bilan ko‘z yugurtirayotgan ayni o‘sha soniyada, yuqori qavatdan shoshilib tushib kelayotgan baland poshnali oyoq tovushlari eshitildi....

Usti-boshi dabdabali va ochiq kiyingan bir go‘zal qiz yugurib kelib, o‘zini to‘g‘ri Jungkookning quchog‘iga otdi. U yigitning bo‘ynidan mahkam quchoqlab oldi.

Qiz: Jungkook! Nihoyat qaytding! Seni qanchalar sog‘inganimni bilsang edi, azizim!

Liana ko‘rgan manzarasidan bir zumda tosh qotib qoldi. Ichida qandaydir daxshatli og‘riq va g‘urur to‘qnash keldi, lekin yuzidagi sovuqqonlikni yo‘qotmaslikka urindi.
Jungkook esa Liananing ko‘zlariga o‘tkir va sinovchan tikilib turgancha, qizni belidan quchdi va uning lablaridan o‘pdi. Bu o‘pich uzoq va ehtirosli edi. Qiz uning quchog‘ida erib ketgandek bo‘lib, Jungkookning yuzlarini siladi.

Qiz: Seni har soniya kutdim, sevgilim... Sen yo‘qligingda bu qasr juda sovuq edi.

Jungkook qizni quchog‘idan sekin bo‘shatib, nigohini hamon toshdek qotib turgan, ammo ko‘zlarida yashirin g‘azab va og‘riq uchqunlari porlayotgan Lianaga qaratdi. Uning lablarida daxshatli, istehzoli jilmayish paydo bo‘ldi.

Jungkook qizning yuzini silab, ovozini ataylab Liana eshitadigan darajada baland va ehtirosli qildi.

Jungkook: Men ham seni sog‘indim, Eliz. Bugun butun tunimni faqat senga bag‘ishlayman, azizam.

Eliz xursandligidan Jungkookning bo‘yniga qayta osildi, uning ko‘zlari baxtdan porlardi. Liana esa bu gaplarni eshitgach, ichidan o‘tgan daxshatli rashk va og‘riqni yutib, yuzidagi toshdek sovuq niqobini yanada mahkamroq kiydi. U zarracha his-tuyg‘u ko‘rsatmaslikka urinar, ammo tirnoqlari kaftiga botib ketgandi.

Jungkook Elizni belidan quchgan ko‘yi sekin burildi va o‘tkir, pichoqdek sovuq nigohini Lianaga qaratdi.

Jungkook: Senga kelsak, Agent Soyun. Sen mening qasrimda mehmonsan, shuning uchun senga maxsus xona ajratdim. Ikkinchi qavatga ko‘tarilasan, chap tomondagi oxirgi xona.

Liana o‘sha xonani juda yaxshi bilardi. Bu xona aynan Jungkookning yotoqxonasi bilan umumiy devorga ega, yonma-yon xona edi. U yerda har qanday pichirlash ham eshitilib turardi.

Liana: Men u yerda qolmayman, Jeon. Menga birinchi qavatdan yoki qo‘riqchilar binosidan joy ber. Men faqat ishimni bajarish uchun kelganman.

Jungkook: Mening uyimda mening qonunlarim o‘tadi, Liana. Sen bu yerda mehmonsan va mening ko‘z o‘ngimda bo‘lishing shart. Ayniqsa, bugun tunda... o‘sha xonada sening judayam hushyor bo‘lishingni xohlayman. Chunki devorlar juda yupqa. Tushundingmi?

Eliz Jungkookning gaplaridan sekin kularkan, Liananing vujudi nafrat va xorlikdan titrab ketdi. Jungkook Elizni qo‘lidan tutib, zinadan yuqoriga yetakladi. Ketayotib ortiga o‘girildi:

Jungkook: Xonangga kir va ertagalik maxfiy ish uchun Carlosning koordinatalarini tayyorla. Kechikma, Agent.

Liana zalda yolg‘iz qolarkan, chuqur va azobli nafas oldi. U bugun tunda o‘sha xonada o‘z sevgilisining boshqa qiz bilan bo‘lgan ehtirosli tovushlarini eshitishga mahkumligini anglab, ko‘zlarini mahkam yumdi. Jazo haqiqatda boshlangan edi.

Eliz

Liana chorasiz qadamlar bilan o‘sha sovuq zinalardan ko‘tarildi. Har bir qadam go‘yo uni o‘z qo‘llari bilan tayyorlagan jahannamiga yaqinlashtirayotgandek edi. U ko‘rsatilgan xonaning eshigini ochib, ichkariga kirdi va ortidan qulfladi.

Xona keng va hashamatli edi, ammo devorlar haqiqatdan ham juda yupqa edi. Liana noutbugini stol ustiga qo‘yib, Carlosning ma’lumotlarini ochgan ayni o‘sha soniyalarda, yon tarafdagi yotoqxonadan eshitilgan birinchi tovush uning vujudini muzlatib qo‘ydi.
U yerda allaqachon vahshiyona ehtiros boshlangan edi.
Jungkookning besh oylik zindondan keyingi butun g‘azabi, kuch-quvvati va erkaklik ehtirosi Elizning ustiga to‘kilib borardi. Qalin karavotning g‘iyqillagan shiddatli ovozi va yigitning chuqur, nafas qisishi aralashgan daxshatli irrillashi devor osha aks-sado berib xonaga yopirildi.

Eliz: Ahh... mmm... Jungkook... Yana... Yana ham tezroq, iltimos...

Elizning og‘riq va cheksiz lazzatdan bo‘g‘ilib chiqayotgan baqiriqlari, daxshatli inqillashlari -vazminlik bilan ma’lumot yig‘ishga urinayotgan Liananing quloqlari ostida portlayotgandek edi. Ikki tana bir-biriga shiddat bilan urilayotgan daxshatli tovushlar va uzoq, namli, nafas tugaguncha davom etayotgan bo‘sa ovozlari tunda daxshatli tarzda eshitilardi.

Liana noutbuk klaviaturasini bosayotgan barmoqlarini to‘xtatdi. Uning qo‘llari daxshatli darajada qaltirar, ko‘zlaridan esa issiq yosh tomchilari klaviatura ustiga tomardi. U quloqlarini qo‘llari bilan mahkam yopib oldi, lekin Jungkookning har bir chuqur nafas olishi, Elizning "Jungkook, seni sevaman" degan ehtirosli hayqiriqlari qizning yuragiga pichoqdek sanchilaverdi.

Jungkook buni ataylab, har bir tovush Lianaga yetib borishini bilib qilayotgan edi. U o‘z xiyonatkor agentini mana shunday, ruhan chil-parchin qilib jazolayotgan edi.
Liana noutbuk ekraniga tikilgancha, ko‘z yoshlarini to‘xtata olmay, lablarini qon chiqquncha tishladi. U bugun tunda faqatgina Carlosga qarshi reja tuzmayotgan edi, u o‘zi telbalarcha sevadigan erkakning boshqa ayol vujudida qanday yonayotganini eshitib, tiriklayin o‘layotgan edi.

Liana quloqlarini qo‘llari bilan qanchalik mahkam yopmasin, devor ortidan kelayotgan o‘sha shiddatli nafaslar va Elizning baxtiyor ingrashlari uning butun vujudini tilka-pora qilardi. U stolga tirsaklarini qo‘ygancha, o‘zini to‘xtata olmay pichirlab yig‘lay boshladi. O‘pkasi to‘lib, hiqillab chiqayotgan ovozini Jungkook eshitmasligi uchun qo‘li bilan og‘zini mahkam yopib oldi.
Ko‘z yoshlari yuzidan tinmay oqarkan, u ichidagi eng daxshatli og‘riqni unsizgina pichirladi:

"Menga muhabbat bilan tikilgan o‘sha ko‘zlaring hozir qanday qilib unga mehr bilan qarayapti? Meni kuydirgan o‘sha issiq nafaslaring qanday qilib o‘sha qizning tanasini erkalayapti? Buni qabul qilolmayapman... Bunga bardosh berolmayapman, Jeon... Meni ur, qiyna, o‘z qo‘llaring bilan jonimni ol, lekin o‘sha qo‘llaring bilan boshqasini quchma... Men bunga chidolmayman. Sen 5 oy qanday qiynalgan bolsang men ham sendan kam azob chekmadim. Men kechalari seni qoʻmsab uhlamay tong orttirdim. Seni qanchalik sogʻinganimni sen bilmaysan.
Bilmaysan. Men bu ishni qabul qilganimda seni sevib qolishimni bilmagan edim. Bilmagandim. Jin ursin. Sendan nafratlanaman Jeon. Nafratlanaman.....
Bu qilgan ishingni hech qachon kechirmayman. Kechirmayman.....

Liana devor ortidan eshitilgan navbatdagi chuqur, erkaklarga xos irrillash va Elizning baland ovozdagi hayqirig‘idan so‘ng ko‘zlarini mahkam yumib, o‘zini divanga otdi. U ko‘rpa ichiga burkanib, yostiqni mahkam quchoqladi.

Jungkook uni ruhan sindirishni xohlagan edi va buni uddaladi. Liana endi shunchaki xizmat vazifasini bajarayotgan agent emas, o‘z sevgilisining boshqa ayol vujudida yonishini eshitib, qalbining so‘nggi zarrachasigacha kul bo‘layotgan chorasiz bir oshiq edi.

9-qism tugadi

"Beautiful Nightmare"

2026-05-23T19:14:11.479Z

“Ba’zi insonlar seni qutqarish uchun emas, ichingdagi zulmatni uyg‘otish uchun hayotingga kiradi.”

3-qism

Taehyung palata eshigini ochib, ichkariga kirdi. Uning qadamlari ohista, lekin har bir bosgan qadami xonadagi havoni ogʻirlashtirib borayotgandek edi. U Nayeonning yotogʻi yoniga kelib, choʻntagidan qoʻllarini chiqardi va qizning rangpar yuziga tikildi. Koʻzlaridagi oʻsha qorongʻu, telbalarcha egalik hissi yanada quyuqlashgan edi.

— Oʻzingga kelib qolibsan, qushcham, — dedi Taehyung ovozini daxshatli darajada mayin va past qilib. — Ranging biroz joyiga tushibdi.

Nayeon uning yaqinlashganini koʻrib, koʻrpasini koʻksiga qadar tortdi, vujudini qoʻrquv titrogʻi qopladi:

— Sizga aytdim-ku... meni tinch qoʻying. Men bu yerdan ketmoqchiman. Uydagilarimning oldiga, uzoqqa ketaman.

Taehyung uning bu gapidan sovuq kuldi. U karavot chetiga oʻtirdi-da, Nayeon qarshilik koʻrsatishga ulgurmasidan, uning muzdek qoʻllarini oʻzining baquvvat kaftlari orasiga oldi. Uning barmoqlari qizning bilagini bamisoli kishan kabi qisib turardi.

— Ketasan? — Taehyungning ovozi bir soniyada jiddiy tortdi. — Qayerga ketasan, Nayeon? Kimning oldiga? Tashqaridagi dunyo sen uchun tugagan. Sen oʻsha zolimning oldiga ham, seni himoya qila olmaydigan oilangning oldiga ham qaytmaysan.

— Siz kimsiz oʻzi? Meni nega qoʻyib yubormayapsiz?! — Nayeonning koʻzlaridan yosh sizib chiqdi, u qoʻlini tortib olishga urindi, lekin Taehyung uni qoʻyib yubormadi.

— Men sening qutqaruvchingman. Va endi... sening yagona egangman, — Taehyung enkayib, Nayeonning yuziga shu qadar yaqin keldiki, qiz uning oʻtkir va sovuq atir hidini tuydi. — Sen mendan qochib qutulaman deb oʻyladingmi? Oʻsha dengiz boʻyida qora paltomni kiyib, koʻzlarimga tikilganingda, sening taqdiring mening qoʻllarimga oʻtib boʻlgandi. Sen faqat meniki boʻlasan, qushcham. Sening har bir nafasing, sening mana shu urayotgan yuraging ham faqat men uchun yashaydi.

— Men sizni sevmayman! Sizdan nafratlanaman! — Nayeon alam bilan baqirdi.

— Nafratlan, — Taehyung uning bilagini yanada mahkamroq qisdi, koʻzlarida vahshiyona uchqun yondi. — Menga sening muhabbating kerak emas. Menga sening butun borligʻing kerak. Sen mening oltin qafasimda yashaysan. Men senga dunyodagi eng qimmat hayotni beraman, bolangni eng zoʻr sharoitda oʻstirtiraman. Lekin evaziga sen umringning oxirigacha faqat meniki boʻladi.....

Nayeon daxshat ichida uning tubsiz koʻzlariga tikilib qoldi. Qarshisida inson emas, sirtqi qiyofasi mukammal, lekin ichi qop-qorongʻu bir maxluq turgandek edi.

Aynan shu lahzada Taehyungning kostyumi choʻntagidagi telefon qattiq ovozda jiringlab ketdi. Bu uning faqat favqulodda vaziyatlarda ishlaydigan raqami edi....

Taehyung qoshlarini chimirib, Nayeonning qoʻlini qoʻyib yubordi. Telefonni olib, goʻshakni koʻtardi. Narigi tomondan uning yordamchisining shoshilinch ovozi eshitildi:

— Janob Kim, Suho shahar chetidagi port xavfsizligini buzdi! U oʻz odamlari bilan bizning yuklarimizga hujum qilyapti. Hoziroq kelmasangiz, hammasi qoʻldan ketadi!

Taehyungning yuzidagi mayinlik birdan yoʻqolib, oʻrnini daxshatli gʻazab egalladi. U telefonni oʻchirib, choʻntagiga soldi. Soʻng Nayeonga sovuq va qatʼiy nigoh bilan qaradi:

— Mening biroz ishim chiqib qoldi. Lekin uzoq vaqtga emas. Qaytganimda seni shifoxonadan toʻgʻri oʻz uyimga olib ketaman. Aqlli qiz boʻlib oʻtir, qushcham. Atrofda mening odamlarim bor, — dedi u va shoshilgancha palatadan chiqib, eshikni tashqaridan yopdi. Yoʻlakda uning yordamchilariga baland ovozda buyruq berayotgani eshitildi.

Xonada yana oʻsha sovuq jimjitlik hukmron boʻlib qoldi.
Nayeonning yuragi daxshatli urardi. U Taehyungning ketganidan foydalanib, vujudidagi bor kuchini toʻpladi.

Hozir ketmasam, meni butunlay yutib yuboradi, deb oʻyladi u.

Nayeon titrayotgan qoʻllari bilan bilagidagi osma ukol ignasini yulib otdi. U chidab boʻlmas ogʻriqqa qaramay, karavotdan oyoqlarini tushirdi. Har bir harakati qornidagi zaif homilaga ogʻriq berayotgan edi, lekin qoʻrquv hissi uni toʻxtata olmadi.

U devorlarga suyanib, eshik tomon yurdi. Eshik tutqichini sekin pastga tushirdi — xayriyat, Taehyung shoshilganidan eshikni qulflashni unutgan edi!
Nayeon eshikni ohista ochib, yoʻlakka qaradi. Baxtiga, Taehyung hamma qoʻriqchilarini oʻzi bilan birga portdagi muammoni hal qilish uchun olib ketgan, faqat pastki qavatda bir nechta odami qolgan edi.

Nayeon shifoxonaning bemorlar kiyimida, yalangoyoq holda, qornini quchoqlagancha orqa eshik tomon qadam tashladi. Uning ongidagi yagona fikr — bu ikki maxluqdan bolasi bilan birga uzoq-uzoqlarga qochib ketish edi. U shifoxonaning qorongʻu yoʻlaklari boʻylab, oʻzining soʻnggi kuchi bilan qochib borardi...

Tungi sovuq havo Nayeonning yupqa shifoxona kiyimidan oʻtib, vujudini titratardi. U shifoxonaning orqa eshigidan chiqib, qorongʻu koʻchalardan qochib borarkan, har bir bosgan qadami qornida ogʻriq uygʻotardi. U qayerga borishni, kimdan yordam soʻrashni bilmasdi.

Toʻsatdan uning miyasiga daxshatli bir fikr keldi. Onasi... Uning bu dunyoda oʻzidan koʻra koʻproq yaxshi koʻrgan onasining yagona qolgan surati oʻsha uydagi doʻzaxda — Suhoning qasrida qolib ketgandi. Suho Nayeonning oʻtmishini butkul oʻchirib tashlash uchun onasining hamma narsasini yoqib yuborgan, faqat bittagina eski rasmni Nayeon oʻz yotoqxonasidagi maxfiy joyda asrab kelayotgan edi.

Agar hozir olmasam, Suho uni albatta topadi va yoʻq qiladi. Onamdan qolgan yagona xotirani u yerda qoldirolmayman, deb oʻyladi Nayeon lablarini tishlab.

U bor kuchi bilan yoʻldan oʻtayotgan bitta taksini toʻxtatdi. Qoʻlida puli yoʻq edi, lekin boʻynidagi Suhoning majburlab taqib qoʻygan qimmatbaho brilliant koʻzli zanjirini yulib oldi-da, haydovchiga uzatdi:

— Iltimos... meni mana shu manzilga olib boring. Mana buni oling, faqat tezroq!

Haydovchi zanjirga qarab, qizning ahvolidan shubhalansa-da, taklif juda katta boʻlgani uchun indamay mashinani oʻsha daxshatli qasr tomon haydadi.

Yarim soatdan soʻng mashina Suhoning ulkan uyi yaqinida toʻxtadi. Uy jim-jit, chiroqlar oʻchiq edi. Suho portdagi muammolar bilan band boʻlgani uchun bu yerda hozir hech kim yoʻqligini Nayeon ich-ichidan his qildi.

Nayeon yorilib ketgan lablarini tishlab, uyning poydevor qismidagi ochilib qolgan derazadan ichkariga oʻtdi. Ayvon va dahlizdan xuddi arvohdek ovozsiz oʻtib, oʻzining sovuq va daxshatli yotoqxonasiga kirdi. Chiroqni yoqmadi — bunga jurʼati ham yetmasdi. Qorongʻulikda devordagi katta oynaning ortiga qoʻlini tiqdi va oʻsha yerga yashirib qoʻyilgan, chetlari eskirgan onasining rasmini topdi.

Barmoqlari onasining mayin va mehribon chehrasiga tegar ekan, Nayeonning koʻzlaridan toʻxtovsiz yosh sizib chiqa boshladi. U rasmga termilgancha, devorga suyangan koʻyi polga oʻtirib qoldi. Shu lahzada atrofdagi hamma narsa gʻoyib boʻlgandek, u oʻtmishning tubsiz va qorongʻu xotiralari girdobiga choʻkib ketdi...

Nayeon olti yoshda edi. Onasining sovuq tanasini oq matoga oʻrab olib ketishayotganida, u hech narsani tushunmay yigʻlagandi. Oʻshanda dunyo u uchun birinchi marta muzlab qolgan edi. Ammo daxshat keyin boshlandi. Otasi koʻp oʻtmay uyga boshqa ayolni — sovuq nigohli oʻgay onasini yetaklab keldi.

Sening onang oʻlgan, endi bu uyning bekasi menman — oʻgay onasining bu ovozi har kuni yangraydigan tarsaki va kaltaklar bilan hamrohlik qilardi. Otasi esa bularni koʻrsa-da, koʻzlarini yumib olar, yangi xotinining chizgan chizigʻidan chiqolmasdi. Uni va oʻgay singlisi ham bor edi. Nayeon uydagi hamma narsadan, hatto otasining eʼtiboridan ham butkul ayrildi. Singlisi notoʻgʻri ish qilsa ham, kaltakni har doim Nayeon yerdi. U yillar davomida bu uyda bamisoli bir xizmatkor, begona kabi yashadi.
Eng daxshatlisi esa... otasining biznesi inqirozga uchragan oʻsha qora kun boʻldi. Otasi qarzlar botqogʻiga botganida, oʻgay onasi unga yoʻl koʻrsatgandi:

Nayeon allaqachon voyaga yetdi. Janob Suhoning koʻzi tushgan ekan. Uni oʻshanga bersangiz, barcha qarzlarimiz yopiladi.

Otasi qizining koʻzlariga qaramasdan, uni bir buyumdek badavlat va shafqatsiz Suhoga pullab yuborgan edi. Nayeon oʻz uyingdagi jahannamdan qutulaman deb oʻylagandi, afsus unday boʻlmadi......

Nega... nega mening hayotim bunday boʻldi? — Nayeon rasmni koʻksiga mahkam bosgancha, oʻksib-oʻksib yigʻlab yubordi. Uning pichirlagan ovozi qorongʻu xonada aks-sado berdi. —

Onajon, meni nega tashlab ketdingiz? Mening aybim nima edi? Nega hamma meni faqat qiynaydi? Hatto oʻz otam ham meni sotib yubordi...

U qornini ohista siladi, koʻzyoshlari darmonsiz barmoqlari ustiga tomchilardi.

— Endi esa bu bola... u ham mening qora qismatimni takrorlaydimi? Yoʻq... yoʻq, men bunga yoʻl qoʻymayman. Men seni hech kimga hafa qildirib qoʻymayman, seni urishlariga yoʻl qoʻymayman.

Nayeon rasmni kiyimi ichiga, yuragining ustiga ehtiyotkorlik bilan joylashtirdi. Koʻzlaridagi yoshni artib, bor kuchini toʻplab oʻrnidan turdi. U oʻtmishning zanjirlarini shu yerda qoldirib, oʻzining va goʻdagining kelajagi uchun bu uydan butunlay qochib ketishi kerak edi.
U eshik tomon birinchi qadamni tashlaganida, dahlizdan ogʻir va asabiy qadam tovushlari eshitildi. Kimdir eshik tutqichiga qoʻl urdi...........

3-qism tugadi

"Darkness Behind the Smile"

2026-05-23T18:26:11.651Z

"Vaqt hamma narsani davolamaydi, u shunchaki bizni og‘riq bilan yashashga o'rgatadi."

8-qism

Sud zalidagi daxshatli oqshomdan so‘ng oradan besh oy o‘tdi. Ammo Koreya yerosti dunyosidagi sukunat uzoq davom etmadi. Jeon Jungkook va Jimin Parkning yo‘qligi Seul ko‘chalarida ulkan bir bo‘shliq yaratgan edi. Bu bo‘shliqni to‘ldirish va butun mamlakatni qonga belash uchun okean ortidan yangi bir daxshat — Amerikaning eng shafqatsiz mafiyalaridan biri kirib keldi.
Bu guruhning tepasida turgan, asli kelib chiqishi ispan bo‘lgan daxshatli mafiya yetakchisi — Carlos Garsia o‘zining vahshiyligi bilan tanilgan edi. U Seulga qadam qo‘ygan kundan boshlab hech qanday qoidaga bo‘ysunmadi. Atigi iki oy ichida u Jungkook va Jiminning eski odamlarini birma-bir qiynab o‘ldirdi, barcha maxfiy omborlarni egalladi va Koreyani butunlay o‘z changaliga oldi.

Vapshe sevdim shu bolani ishoninglar

Gangnam chetidagi dabdabali, ammo qonga belangan osmono‘par binoning eng yuqori qavatida Carlos Garsia shisha ortidan Seul shahriga tikilib turardi. Uning qo‘lidagi qadahda qizil vino, yuzida esa vahshiyona jilmayish bor edi. Uning yordamchisi va doʻsti xonaga kirdi.

Louis: "Janob Carlos... Mahalliy port yetakchilari ham bizga taslim bo‘lishdi. Ammo Maxfiy Agentlik bizning izimizga tushgan ko‘rinadi. Ularning maxsus kuchlari bir nechta nuqtalarimizga hujum qildi."

Carlos: Maxfiy Agentlik? O‘sha ojizlarmi? Ular avvalgi ikki yigitchani — Jungkook va Jiminni qamatib, bu ko‘chalarni egasiz qoldirishdi. Endi esa bu shahar meniki! Agar o‘sha agentlar yana yo‘limizga chiqsa, Seul ko‘chalarini ularning qoni bilan bo‘yayman. Bu yerda endi yangi qonun, yangi qirol bor."

Koreyada jinoyatchilik ko‘rsatkichi eng yuqori cho‘qqiga chiqdi. Har kuni portlashlar, odam o‘g‘irlashlar va hukumat binolariga kiber-hujumlar sodir bo‘lardi. Maxfiy Agentlik bu shafqatsiz mafiyaga qarshi butunlay ojiz qolgan edi.

Carlosni doʻsti Louis.
Buni ham sevdim

Agentlik bosh qarorgohi

"Markaz"ning maxfiy kengash xonasida havo chidab bo‘lmas darajada og‘ir edi. General ko‘zlari qizarib, asabiy holda ketma-ket sigaret tutatardi.

Uning qarshisida Liana va Nayeon bosh egib turishardi. Monitorlarda esa Carlos Garsia boshchiligidagi mafia daxshatga solgan Seul ko‘chalari aks etgandi.

General: Bu Carlos Garsia shaharni jahannamga aylantirdi! Bizning barcha rejalariiz barbod bo‘ldi, beshta agentimizni vahshiylarcha o‘ldirib, jasadini boshqaruv binosi oldiga tashlab ketishdi! Biz bu yirtqichni jilovlay olmayapmiz.

Liana: U biz o‘rgangan uslublardan butunlay boshqacha ishlayapti, janob General. Strategiyasi yo‘q, faqat mutlaq yo‘q qilish.

General: Uni to‘xtatishning faqat bitta yo‘li bor. Bu ko‘chalarni va o‘sha qurol yo‘llarini besh qo‘ldek biladigan, Carlos egallab olgan imperiyaning asl egalarini qaytarish. Jeon Jungkook va Jimin Park.

Nayeon: Nima?! Yo‘q... Janob General, ularni ozod qilmoqchimisiz? Ularning qamalganiga bor-yo‘g‘i besh oy bo‘ldi!

Nayeon Jimin qamalgandan soʻng Jimin sevgan sochlarini kesib yuborgan....

General: Boshqa choramiz yo‘q! Biz ularni shartli ravishda ozod etamiz. Ular bilan maxfiy shartnoma tuzamiz: agar Carlos va uning mafia jamoasi yo‘q qilinsa, ularning qolgan 4 yillik jazosi butunlay o‘chirib tashlanadi va eski hududlari o‘zlariga qaytariladi.

Liana: Lekin... nega buni bizga aytyapsiz? Davlat nomidan boshqa agentlar bor-ku.

General: Chunki vaqt kam va ular faqat sizlar bilan gaplashishini, boshqa hech kimni ko‘rishni xohlamasligini aytishgan. Agar qamoqxonaga borib, bu bitimni ularga taklif qilmasangiz, shartnomaga unamaydi. Sizlar ularning ishonchiga qayta kirishingiz va buni imzolatishingiz shart!

Nayeon: Janob General, ular bizni ko‘rishi bilan o‘ldirishga tayyor! Ularning o‘sha kungi gaplarini eshitgansiz. Biz qanday qontrol ostida bo‘lamiz?

General: Bu buyruq, Agent Mina! Davlatning taqdiri qil ustida turibdi. Agar ular rozi bo‘lmasa, Carlos ertaga sizlarning ham boshingizni oladi. Ertaga tongda qamoqxonaga borasizlar va yigitlarni olib chiqasizlar. Suhbatni qanday boshlash sizlarning muammoingiz.

Liana va Nayeon chorasiz qolganliklarini anglab, o‘zlarining maxfiy agentlik guvohnomalarini mahkam siqdilar. Ular yutqazishgan edi. O‘zlari zindonga tiqqan yirtqichlarning poyiga endi yordam so‘rab borishga mahkum edilar.

Liana: Xo‘p bo‘ladi, janob General. Ertaga vaqtida yetib boramiz.

Ular xonadan chiqishar ekan, ertangi uchrashuv nafaqat Carlosga qarshi urush, balki ularning hayotidagi eng daxshatli jazoning boshlanishi ekanini juda yaxshi bilishardi.

Ertasi kuni tong sovuq va tumanli boshlandi. Liana va Nayeon qora rasmiy kiyimlarda, yuzlarida agentlarga xos sovuqqonlik bilan qamoqxona binosiga yetib kelishdi. Ularning yuragi vahshiyona urar, har bir qadam ularni hayotlaridagi eng og‘ir yuzlashuvga yaqinlashtirardi.
Temir eshiklar ortidagi maxsus uchrashuv xonasi o‘rtasida qalin oyna bor edi. Qizlar bir tomonda kutib turishganda, narigi tomondan kishanlangan Jungkook va Jimin kirib keldi. Besh oy ichida ularning nigohi yanada shafqatsiz, salobati esa yanada vahmaliroq bo‘lib ketgandi.
Ular stullarga o‘tirib, telefon trubkalarini ko‘tarishdi.

Jungkook trubkani qulog‘iga qo‘ydi, lekin ko‘zlari pichoqdek sovuq edi. U Lianaga qarab ham qo‘ymay, istehzo bilan kuldi.

Jungkook: Xo‘sh, Agent Soyun. Besh yil juda tez o‘tib ketadi degandim, lekin besh oyda qaytib kelishingni kutmagandim. Sog‘indingmi?

Liana: Sog‘inch haqida gaplashgani kelganim yo‘q, Jeon. Tashqarida vaziyat o‘zgardi. Seulga Carlos Garsia ismli amerikalik mafiya keldi. U sening hamma odamlaringni o‘ldiryapti, hududingni egallab oldi.

Jungkook: Xo‘sh, menga nima? Men zindondaman. Davlat o‘zi himoya qilsin o‘sha ko‘chalarni.

Liana: General senga bitim taklif qilyapti. Agar Carlosni va uning klanini yo‘q qilsang, qolgan to‘rt yillik jazong butunlay bekor qilinadi. To‘liq ozod bo‘lasan.

Jungkook: Ozodlik? Men baribir chiqardim, Liana. Lekin davlat hozir mening oyog‘imga yiqilyapti. Va buni taklif qilish uchun meni sotgan ayolni yubordi... Yaxshi, men rozi bo‘laman. Lekin shartimni bor: chiqqan kunimdan boshlab, sen mening shaxsiy asiramsan. Har bir soniyang mening nazoratimda bo‘ladi.

Liana: Ertaga ertalab soat sakkizda darvoza oldida bo‘laman. Hujjatlar tayyor.

Narigi xonada Jimin Nayeonning ko‘zlariga tik qarab, qo‘llarini stul suyanchig‘iga tashladi. Uning yuzida g‘azab va nafrat aralashgan daxshatli jilmayish bor edi.

Jimin: Yana senmi, Agent Mina? Yana yangi topshiriq oldingmi?

Nayeon: Jimin, iltimos, eshit... Ahvol jiddiy. Carlos Garsia degan ispan mafiyasi butun shahar ustidan nazoratni qo‘lga oldi. Sening odamlaringni bittama-bitta yo‘q qilyapti. Bizga... sening yordaming kerak.

Jimin: Mening yordamim? Meni mana shu o‘lim xonasiga tiqqan sening agentliging emasmi?! Endi esa o‘zing qo‘rqib, yordam so‘rab keldingmi?!

Nayeon: Agar Carlosni to‘xtatsangiz, Jungkook ikkingiz ham butunlay ozod bo‘lasiz. General shartnomani imzoladi, ertaga chiqasiz.

Jimin: Men u Carlosni o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘aman, chunki mening narsalarimga teginishga hech kimning haqqi yo‘q. Ammo sen... Mina, ertaga darvoza oldida o‘zing meni kutib olasan. Chiqqan kunimdan boshlab qayerga borsam, ortimdan soya kabi ergashasan. Va senga xiyonatning badali qanday bo‘lishini o‘z qo‘llarim bilan o‘rgataman.

Nayeon: aytganingdek bo‘ladi, Jimin.

Uchrashuv xonasining daxshatli temir eshigi yopilib, Liananing qadam tovushlari uzoqlashgach, xonada faqat qorong‘ulik va Jungkook qoldi. U qo‘lidagi telefon trubkasini sekin joyiga qo‘ydiyu, o‘zini stulga tashladi. Boyagi sovuqqon, toshbag‘ir va kibrli erkakdan asar ham qolmagandi. U kishanlangan qo‘llari bilan yuzini berkitdi.
Muzdek sovuq xonada uning ichki faryodi, faqat o‘zigagina eshitiladigan pichirlashi yangradi.

Jungkook: Sog‘indim... Lanat bo‘lsin, seni shunchalik sog‘indimki, Liana... Hozir o‘sha shishani urib sindirib, seni bag‘rimga bosishdan o‘zimni zor-zo‘rg‘a tutdim.

Uning xayolida faqat besh oy davomida har kecha tushlariga kirgan birgina chehra aylanardi. Uning o‘sha ma’sum, qo‘rquv to‘la muzdek ko‘zlari...

Meni aldaganingni bilib turib ham, ko‘zlaringga to‘yib qaragim keldi. O‘sha nigohlarni, menga faqat sen bera oladigan o‘sha issiqlikni qanchalar sog‘inganimni bilsang edi. Sening menga qilgan xiyonating, meni bu zindonga tiqqaning yuragimni pichoqsiz tildan bo‘lsa-da... men hamon senga bog‘lanib qolganman. Senga bo‘lgan nafratim ortgani sari, senga bo‘lgan sevgim qanchalik daxshatli ekanini anglayapman.

Jungkook tishlarini g‘ijirlatib, lablarini yaladi. Boya Liana qarshisida turganda, uning nigohi beixtiyor qizning o‘sha olovdek qizil lablariga tushgan edi. U hozir uzoq, juda uzoq davom etadigan, o‘sha lablarning ta’mini sog‘inib o‘layotgan edi.

O‘sha qizil lablaringdan to‘yib, nafasim ichimga qaytib ketguncha bo‘sa olgim keldi. Seni azoblab, ayni paytda joningni joningga qo‘shib o‘pishni xohladim. Ha, men senga g‘azablanaman, seni jazolashni istayman, chunki sen mening eng zaif nuqtamsan. Meni eng qattiq og‘ritgan ham sensan.

U o‘rnidan turib, kameraga qaytish uchun eshik tomon yurdi. Uning ko‘zlarida yana o‘sha yirtqichning olovi yondi, lekin bu safar u nafaqat g‘azab, balki cheksiz bir ehtiros bilan to‘la edi.

Ertaga... Ertaga tongda sen meni kutib olasan, Agent Soyun. O‘shanda men seni qutqaruvchim emas, o‘zimning shaxsiy asiram sifatida o‘sha lablaringdan qon chiqquncha o‘paman. Sen baribir meniki bo‘lasan.

💔

Jungkook ketgach, Jimin ham xonada bir muddat yolg‘iz qoldi. Qo‘llaridagi kishanlar zanjiri shoirona o‘ylarga mos kelmasada, uning xayolida butunlay boshqa dunyo — Nayeon bilan o‘tkazgan o‘sha sehrli kunlari jonlanayotgan edi. U telefon trubkasini joyiga qo‘ydi-yu, ko‘zlarini yumib, o‘zini o‘sha shirin xotiralar og‘ushiga otdi.

Jimin: Meni bu zindonga topshirgan bo‘lsang ham, o‘sha nafis vujudingning iforini, sochlaringning hidini besh oy davomida har kecha sog‘inib uyg‘ondim, Nayeon... Sening o‘sha samimiy kulgichlaring, menga qarab jilmayishing hamon ko‘z oldimda."

Uning ko‘z oldida ular birga o‘tkazgan o‘sha yomg‘irli oqshom, bir finjon kofe ustidagi samimiy suhbatlar va tog‘ cho‘qqisida shamol sochlaringni o‘ynagan lahzalar birma-bir o‘ta boshladi. O‘shanda Jimin uni dunyodagi eng baxtli ayol qilishga va’da bergandi.

Biz birga yaratgan o‘sha go‘zal dunyoni, xuddi rassomning eng nafis asaridek yuragimga chizib qo‘ygan edim. O‘sha paytlarda sening har bir so‘zing, har bir harakating menga yashash uchun kuch, ijod uchun ilhom berardi. Sen mening hayotimning eng yorqin va go‘zal sahifasi eding. Qanday qilib o‘sha begubor nigohlar ortida shunchalik sovuq yolg‘on yashirinishi mumkin? Qanday qilib meni o‘z qo‘llaring bilan bu zulmatga tashlading?

Jimin stol ustidagi oyna aksiga qarab, o‘zining o‘zgarib ketgan, sovuqlashgan yuzini ko‘rdi. Ammo ichidagi sog‘inch olovi hamon g‘azabdan ustun kelayotgandek edi.

Menga qarshi guvohlik berayotganingda sening ham yuraging tilindimi, azizam? Bugun qarshimda titrab turganingda, seni bag‘rimga bosib, 'hammasi o‘tib ketadi' degim keldi. Seni sog‘inganimdan aqldan ozish darajasiga keldim, lekin menga bergan azobingni ham unuta olmayman. Ertaga men o‘sha darvozadan chiqaman. Sening o‘sha shirin yolg‘onlaring, menga ilhom bergan o‘sha lablaring mening jazomni qabul qiladi. Sen yana mening yonimda bo‘lasan, ammo bu safar o‘yin shartlarini men yozaman....

Jimin soqchining ishorasidan so‘ng o‘rnidan turdi. Uning qadamlarida ertangi kunning shafqatsiz, ammo intizorlik bilan kutilgan hayajoni bor edi.

🥹💔

Uchrashuv binosidan chiqib, xizmat mashinasiga o‘tirgan Liana rulni mahkam qisgancha tosh qotdi. Ko‘z yoshlari yuzidan oqib tusharkan, uning ichida faqat bitta daxshatli e’tirof aks-sado berardi.

Liana: Uni ko‘rganimda yuragim to‘xtab qolayozdi... Besh oy davomida har kecha uning kulishini, har tun uhlashdan avval seni sevaman deyishini, o‘sha kuchli qo‘llari va meni kuydiradigan olovli nigohlarini sog‘inib yashaganni u boʻlmaydi. Uni o‘z qo‘llarim bilan zindonga tiqdim, lekin qalbimni ham o‘sha yerda qoldirgan edim.

Jungkookning lablaridagi o‘sha sovuq istehzo va uning "asiram bo‘lasan" degan sharti Liananing butun vujudini titratib yuborgan edi.

U mendan nafratlanadi, meni qiynamoqchi. Lekin men uning har qanday jazosiga, hatto meni tiriklayin kuydirishiga ham roziman. Faqat uning nafasini yana yaqindan his qilsam, o‘sha issiq lablari yana meniki bo‘lsa bas... Men qonunni tanladim, lekin yuragim baribir unga taslim bo‘ldi.

Nayeon mashinaga o‘tirishi bilan o‘zini zo‘rg‘a tutib turgan barcha to‘siqlari quladi. U qo‘llari bilan yuzini to‘sib, o‘ksib-o‘ksib yig‘lay boshladi. Uning ko‘z yoshlari tinmas, barmoqlari orasidan sizib chiqib, kiyimlarini ho‘l qilardi. Xizmat mashinasining sovuq ruliga boshini qo‘ygancha, o‘pkasi to‘lib, hiqillab ichidagi bor dardini to‘kib soldi.
U Jiminning qarshisida o‘zini kuchli ko‘rsatishga uringandi, ammo hozir yolg‘iz qolgach, yuragidagi daxshatli sog‘inch va aybdorlik hissi uni tiriklayin kemira boshladi.

Nayeon: Jimin... Meni kechir kechir iltimos... Sen o‘sha sovuq shisha ortidan menga nafrat bilan tikilib turganingda, ichimda bir narsa uzilib ketgandek bo‘ldi. Men o‘sha soniyaning o‘zida o‘sha daxshatli oynani urib sindirishni, sening zanjirlangan qo‘llaringni mahkam tutib, yuzingdan o‘pishni qanchalar xohlaganimni bilsang edi...

Nayeonning ko‘z oldidan Jimin bilan o‘tkazgan o‘sha eng baxtli, eng begubor kunlari birma-bir o‘ta boshladi. U har bir xotirani eslagani sari yig‘isi yanada kuchayib, nafasi bo‘g‘ziga tiqilardi.

Besh oy... Har bir kuni, har bir tuni men uchun o‘limdan battar bo‘ldi. Ko‘zlarimni yumsam, sening menga qaragan o‘sha shirin nigohlaring, sochlaringni silagan qo‘llaring kelaveradi. Men seni sotdim, Jimin! Seni o‘z qo‘llarim bilan mana shu jahannamga tashladim! Ammo qasam ichaman, men o‘z qalbimni ham sening yoningda, o‘sha zindonda qoldirib kelgan edim. Men tirik murdaga aylandim...

U ko‘z yoshlarini artishga urinar, ammo ko‘zidan oqayotgan achchiq yoshlar yuzini kuydirib o‘tardi. Jiminning 'seni jazolayman" degan gaplari qulog‘i ostida daxshatli sado berardi.

Sen mendan qasos olmoqchisan... To‘g‘ri qilasan. Men sening har qanday qiynog‘ingga, har qanday nafratingga chidashga tayyorman. Meni ur, meni qiyna, o‘sha nafrat to‘la ko‘zlaring bilan vujudimni kuydir... Faqat menga qara, Jimin. Ortingdan soya kabi ergashaman, har bir soniya poyingda yig‘lashga tayyorman, faqat seni yana yaqindan his qilsam bo‘ldi. Men qonunni bajardim, lekin o‘zimni butunlay yo‘qotdim. Men seni hamon jonimdan ortiq sevaman...

Nayeon chuqur va azobli nafas olib, rulni tirnoqlari botguncha qisdi. Uning ko‘zlari yig‘idan qizarib, shishib ketgandi. Ertaga u o‘sha darvoza oldida turadi va o‘zi sevadigan, ammo endi begonaga aylangan erkakning poyiga tiz cho‘kishga bor vujudi bilan tayyor edi.

8-qism tugadi

"Beautiful Nightmare"

2026-05-22T18:50:32.394Z

“Ba’zi insonlar seni qutqarish uchun emas, ichingdagi zulmatni uyg‘otish uchun hayotingga kiradi.”

2-qism

Suho qoʻlidagi qonli kamarni polga otdi. Uning koʻksidan ogʻir nafas sadosi chiqar, vujudidagi vahshiyona gʻazab nihoyat qon hidi va Nayeonning pichirlagan yigʻilaridan soʻng biroz pasaygandek edi. U gilam ustida darmonsiz yotgan, yuz-koʻzi koʻkarib, koʻylagi yirtilgan xotiniga nafrat bilan qarab qoʻydi.

— Bu senga yaxshi saboq boʻladi. Menga qarshi chiqish nimaligini bilib qoʻy, — dedi Suho sovuqqonlik bilan va yotoqxona eshigini qarsillatib yopib, chiqib ketdi.

Xonada yana oʻsha vahshiyona jim-jitlik hukmronlik qila boshladi. Nayeon burchakda, sovuq pol ustida buklangancha yotardi. U tanasidagi chidab boʻlmas ogʻriqqa qaramay, bor kuchi bilan faqat bir nuqtani — qornini quchoqlab olgandi.

"Yasha .. iltimos, omon qol,"

deb pichirladi uning ichki ovozi. Lablari shunchalik qurib, yorilib ketgandiki, hatto ovoz chiqarishga ham darmoni qolmagandi.

Oradan toʻrt soat oʻtdi.
Tungi soat 11lar atrofida Suho kayfi biroz tarqab, xonaga qayta kirdi. U Nayeonni hali ham oʻsha yotgan joyida, qimirlamayotganini koʻrdi. Boshida buni shunchaki oʻyin deb oʻyladi va unga yaqinlashib, oyogʻi bilan turtib koʻrdi.

— Tur oʻrningdan, bas qil oʻyinni, — buyurdi u.

Lekin Nayeondan hech qanday javob boʻlmadi. Suho qoshlarini chimirib, yerga tiz choʻkdi va uning yuzini oʻziga oʻgʻirdi. Nayeonning terisi muzlab ketgan, rangi qordek oppoq edi. Suho uning boʻyniga barmoqlarini qoʻyib, tomir urishini tekshirdi.

Yurak deyarli urmayotgan edi. Juda sust, zaif va har bir urishi soʻnggisi boʻlishi mumkindek tuyulardi. Eng daxshatlisi, Nayeonning kiyimidan pastga qarab sizib chiqayotgan qizil qon izlari gilamga singib borayotgandi.

Suho birdan qoʻrqib ketdi. U Nayeonni sevgani uchun emas, balki asirasi qoʻlidan chiqib ketayotganidan, uni oʻldirib qoʻysa, qamoqqa tushishi yoki jamiyatdagi obroʻsi toʻkilishidan vahimaga tushdi.

— Jin ursin — baqirib yubordi u va Nayeonning darmonsiz tanasini koʻtarib, shoshgancha xonadan olib chiqib ketdi. U qizni mashinasining orqa oʻrindigʻiga otdi-da, shifoxona tomon tezlikni oshirdi.

Mashina tun bagʻrini tilib borarkan, orqa oʻrindiqda yotgan Nayeonning qoʻllari sekin qornidan pastga tushdi. U hushini butkul yoʻqotib boʻlgandi, lekin uning ongi ostida faqat bitta narsa — dengiz boʻyida oʻzini quchgan oʻsha qora paltoning hidi va Kim Taehyungning tubsiz koʻzlari aylanaverdi. U bittagina narsani — qutqarilishni xohlardi.

Shifoxonaning qabul boʻlimi eshiklari shoshilinch ravishda ochildi. Tibbiyot xodimlari hushsiz, qonga belangan Nayeonni gʻildirakli karavotga yotqizib, zudlik bilan operatsiya xonasi tomon olib kirib ketishdi.

— Bemor juda koʻp qon yoʻqotgan! Tomir urishi oʻta zaif! — shifokorlarning xavotirli ovozlari yoʻlakda aks-sado berdi.

Suho burchakda turib, kiyimidagi qon dogʻlariga asabiy qarab qoʻydi. Uning yuragi daxshatli urar, xotinining ahvolidan koʻra, bu voqea uning obroʻsiga qanday taʼsir qilishi haqida oʻylayotgan edi. Shifokorlardan biri unga yaqinlashmoqchi boʻlganida, Suhoning choʻntagidagi telefoni jiringlab qoldi.

U ekrandagi ismni koʻrib, rangi oʻchib ketdi.Suho shoshilgancha chetga oʻtdi va goʻshakni koʻtardi.

— Gapir, nima boʻldi? — pichirladi u atrofga qarab.

— Suho, hoziroq u yerdan ket! — telefondan kelgan vahimali ovoz yangradi. — Bizning maxfiy omborimiz fosh boʻldi! Kim Taehyungning odamlari hamma joyni oʻrab olishdi. Agar hozir qochib ketmasang, sening ham, biznesingni ham yoq qilib yuboradi.

Suho qotib qoldi. Nayeonni bu yerda qoldirish u uchun hech narsa emas edi, oʻzining hayoti turganda.

— Men hozir ketaman — dedi u va shifokorlarga qarab ham qoʻymay, shifoxonaning markaziy chiqish eshigi tomon shoshilib yurib ketdi.

Tungi oʻn ikkilar atrofida shifoxonaning shisha eshiklari avtomatik ravishda ochildi. Suho boshini eggancha, tez qadamlar bilan tashqariga chiqayotgan edi. Aynan oʻsha soniyada, tashqaridan ichkariga qarab qadam bosgan uzun qora palto kiygan erkak bilan uning yelkasi toʻqnashib ketdi.
Zarbadan Suho biroz ortga tisarildi. U jahli chiqib, baqirmoqchi boʻldi:

— Koʻzingga qarab yursang boʻlmaydimi?!

Lekin u qarshisida turgan insonning yuzini koʻrib, gapirgan gapiga pushaymon boʻldi va tomogʻiga bir narsa tiqilgandek jim boʻlib qoldi.
Qarshisida Kim Taehyung turardi.

Taehyungning sovuq nigohlari xuddi oʻlim farishtasinikidek edi. Uning qora sochlari peshonasiga tushgan, qadamlari esa xuddi oʻz oʻljasini burchakka qisgan yirtqich kabi barqaror edi. Taehyung Suhoga bir soniya tikilib turdi, uning nigohi beixtiyor Suhoning koʻylagidagi va qoʻllaridagi qon dogʻlariga tushdi.

Taehyung hech narsa demadi, hatto qoshini ham chimirmadi. Lekin uning koʻzlarida shunday daxshatli gʻazab va nafrat uchquni yondiki, Suho beixtiyor bir qadam ortga chekindi. Taehyung uning yonidan shunchaki sovuqqonlik bilan oʻtib ketdi, goʻyo Suho u uchun allaqachon oʻlik bir buyumdek edi.

Suho uning ortidan qarab, qoʻrqib ketganidan titrab ketdi va tezda oʻz mashinasiga qarab yugurdi.

Taehyung esa shifoxona yoʻlagi boʻylab qatʼiy qadamlar bilan borar ekan, choʻntagidan telefonini chiqardi. Dengiz boʻyida oʻsha qiz qochib ketganidan beri u butun shahar shifoxonalarini kuzatuvga olgandi va qizning bu yerga olib kelinganini kelgan vaqti bilgan edi.

— Men shifoxonadaman, — dedi Taehyung telefonga, uning ovozi tunda gursillagan momoqaldiroqdek ogʻir eshitildi. — Suho hozirgina chiqib ketdi. Unga tegmanglar, uni oʻz qoʻllarim bilan oʻldiraman. Menga hozir oʻsha qizning palatasi raqamini va ahvolini aniqlab bering... hoziroq!

Taehyung shifoxona yoʻlagining eng oxiridagi, reanimatsiya palatasining eshigini ohista ochdi. Ichkarida faqat tibbiy apparatlarning bir maromdagi zerikarli va sovuq ovozi eshitilib turardi.

U xonaga qadam bosdi. Chiroqlar oʻchirilgan, faqat derazadan tushayotgan tungi shahar chiroqlarining zaif nuri xonani biroz yoritib turardi. Oq choyshablar orasida, yuz-koʻzlari koʻkarib, sunʼiy nafas olish apparatiga bogʻlanib yotgan Nayeon xuddi singan chinnidek moʻrt koʻrinardi.

Taehyung uning karavoti yoniga kelib, toʻxtadi. U yerda yotgan qizga uzoq tikilib turdi. Ichidagi oʻsha qorongʻu, ega chiqish hissi vujudini kuydirib borayotgan edi.

Taehyung sekin enkaydi. Uning uzun, baquvvat barmoqlari Nayeonning yuziga yopishib qolgan singan qora soch tolalariga tomon choʻzildi. U qizning terisiga teginishni, uning haroratini his qilishni juda-juda xohladi. Lekin barmoqlari qizning sochiga bir necha millimetr qolganda... u toʻxtadi....

U qoʻlini havoda muallaq ushlab turarkan, toʻsatdan lablari chetida sovuq va daxshatli bir tabassum paydo boʻldi. U past ovozda, bamisoli vahshiy maxluqdek pichirlab kulib yubordi. U oʻzining bu qizga boʻlgan telbalarcha bogʻliqligidan, uni endi hech kimga bermasligini anglaganidan kulyotgan edi.

Taehyung qoʻlini sekin ortga tortdi va palto choʻntagiga soldi. U karavot suyanchigʻiga suyanib, hushsiz yotgan Nayeonga qarab gapira boshladi. Ovozi juda past, lekin xonadagi apparatlar ovozini ham bosib yuboradigan darajada ogʻir edi.

— Senga uyingga qaytma degandim, qushcham, — pichirladi Taehyung, koʻzlari Nayeonning rangpar yuzida kezararkan. — Meni ahmoq qilib qochib ketganingning badali shunchalik ogʻir boʻldimi?

U biroz jim qoldi, keyin koʻzlari yanada qorongʻulashdi.

— Seni bu ahvolga solgan oʻsha ering.... u hozirgina mening yonimdan oʻtib ketdi. Sening qoning uning qoʻllarida edi. Bilasanmi, men oʻsha lahzada uni shu yerning oʻzidayoq boʻgʻib oʻldirishim mumkin edi. Lekin buni qilmadim... Chunki senga bergan har bir azobi uchun u bitta oʻq bilan qutulib qolmasligi kerak. Uni sekin, qiynab oʻldiraman.

Taehyung Nayeonning yuziga yaqinroq keldi, uning nafasi qizning yuziga urilardi.

— Tezroq koʻzingni och, qushcham, Chunki sen uygʻonganingda, seni urgan oʻsha qoʻllar endi bu dunyoda boʻlmaydi. Sen oʻsha doʻzaxdan qutulasan.. lekin keyin mening jahannamimga kelasan. Men seni hech kimga bermayman. Hatto oʻlimga ham.

Ertasi kuni tushga yaqin Nayeon sekin koʻzlarini ochdi. Tomogʻi qurib qolgan, butun tanasi goʻyo minglab ignalar sanchilayotgandek ogʻrirdi. U oq shiftga tikilib turarkan, bir necha soniyadan soʻng esiga tushgan birinchi narsa qorindagi mitti hayot boʻldi.
Nayeon darmonsiz qoʻlini qorniga olib bormoqchi boʻldi, lekin bilagidagi osma ukol bunga yoʻl qoʻymadi. Shunda u xonaning burchagida, kresloda oyoqlarini chalashtirib, unga sovuq nigoh bilan tikilib oʻtirgan Kim Taehyungni payqadi.

U kechagi qora paltosida emas, qimmatbaho toʻq kulrang kostyum-shimda edi, lekin koʻzlaridagi oʻsha vahshiyona ega chiqish hissi zarracha oʻzgarmagandi.

— Uygʻondingmi, qushcham? — Taehyung oʻrnidan turib, ohista qadamlar bilan karavotga yaqinlashdi.

Nayeon qoʻrquvdan yotoq devoriga yopishishga urindi, lekin ogʻriqdan yuzi burishib ketdi. Ovozi xirillab chiqdi:

— Siz... siz bu yerda nima qilyapsiz? Suho qani?

Taehyung labining cheti bilan sovuq kulib qoʻydi va karavot chetiga oʻtirdi. U enkayib, Nayeonning yuziga yaqinlashdi.

— Suho? — Taehyung bu ismni nafrat bilan tilga oldi. — U hozir oʻzining iflos pullarini va jonini asrab qolish uchun sichqondek qayerdadir yashirinib oʻtiribdi. Seni esa oʻlimga tashlab ketdi.

Nayeonning koʻzlaridan yosh sizib chiqdi. U atrofga alanglab, shifokorlarni chaqirmoqchi boʻldi.

— Keting bu yerdan... Iltimos, meni tinch qoʻying. Men shifokor bilan gaplashishim kerak. Bolam... bolam yaxshimi?

Taehyung qizning koʻz yoshlariga qarab turarkan, uning yuzidagi koʻkarishlarga sekingina barmoqlarini tekkizdi. Nayeon boshini chetga tortmoqchi boʻldi, lekin Taehyung uning iyagidan mahkam tutdi.

— Bolang haqida qaygʻurishni bas qil, Nayeon, — dedi Taehyung ovozini daxshatli darajada past va vazmin qilib. — Hozircha u tirik. Lekin sening bu ahvolda oʻsha zolimning oldiga qaytishing oʻlim bilan tengligini tushunmayapsanmi?

— U mening erim! — Nayeon yigʻlab yubordi, garchi oʻzi ham Suhodan nafratlansa-da, qarshisidagi bu sirli maxluqdan battarroq qoʻrqayotgan edi. — Meni qoʻyib yuboring! Nima xohlaysiz mendan?

Taehyung uning yuziga qarab turib, pichirladi:

— Seni xohlayman. Sening har bir nafasingni, sening mana shu qoʻrquv toʻla koʻzlaringni xohlayman. Suho senga azob berdi, lekin sening joningni ololmadi. Men esa senga hayot beraman, lekin evaziga butun borligʻingni olaman.

— Siz aqldan ozgansiz... — Nayeon daxshat ichida uning koʻzlariga tikildi. — Suho sizni tirik qoldirmaydi. U sizni oʻldiradi!

Taehyung bu gapdan zavqlangandek yana past ovozda kulib yubordi. U Nayeonning iyagini qoʻyib yuborib, qaddini rostladi.

— Suho meni oʻldiradi? Qani, urinib koʻrsin-chi. Men unga hozircha yashashga ruxsat berib qoʻydim. Uni birdaniga oʻldirish juda oson boʻlardi. Men uni sekin-asta, nimaiki aziz narsasi boʻlsa, hammasini tortib olib, keyin tugatmoqchiman. Va undan tortib oladigan birinchi narsam — sensan.

— Men hech qachon sizniki boʻlmayman! — Nayeon bor kuchi bilan baqirdi.

Taehyung eshik tomon yura boshladi, lekin chiqishdan oldin toʻxtab, ortiga oʻgirildi. Uning koʻzlarida shunday daxshatli qorongʻulik bor ediki, xonadagi havo muzlab ketgandek boʻldi.

— Boʻlasan, Nayeon. Chunki senda boshqa yoʻl yoʻq. Agar mening shartimga koʻnmasang... oʻsha juda yaxshi koʻradigan bolang uzoq yashamaydi. Buni yaxshilab oʻylab koʻr, — dedi-da, Taehyung xonadan chiqib ketdi.

Nayeon palatada yolgʻiz qolib, alam va qoʻrquvdan oʻksib-oʻksib yigʻlay boshladi. U bitta doʻzaxdan qochgandi, lekin endi undan ham vahshiyroq va qudratliroq maxluqning panjasiga tushganini butun vujudi bilan his qildi........

2-qism tugadi

"Beautiful Nightmare"

2026-05-22T16:55:23.366Z

“Ba’zi insonlar seni qutqarish uchun emas, ichingdagi zulmatni uyg‘otish uchun hayotingga kiradi.”

1-qism

Tungi dengiz qirgʻogʻi har doim sovuq boʻlardi. Lekin bu safar Nayeon tanasini titratayotgan sovuqni shamoldan emas, oʻz terisiga singib ketgan qoʻrquvdan his qilayotgan edi.
U uydan qochganidan soʻng qancha yugurganini bilmasdi. Oyogʻidagi yupqa tuflisi qayerdadir tushib qolgan, yalangoyoq qum ustida kelarkan, har safar toʻlqinlar oyogʻiga urilganda muzlab ketayotgan edi. Yuzidagi achishish — Suhoning oxirgi sovgʻasi — hali ham lovullab turar edi. Labining cheti yorilgan, chap koʻzi osti shishib, koʻkimtir tus olgandi.

Eng daxshatlisi, u qoʻllarini tinmay qorniga bosib borar, u yerdagi mitti, hali sezilmas hayotni goʻyo butun dunyodan yashirmoqchi boʻlardi.

Suho... u meni baribir topadi,
degan fikr miyasida tinmay aylanaverdi.

Nayeon koʻz yoshlarini artishga urindi, lekin barmoqlari yuzidagi jarohatga tekkanida ogʻriqdan ixtiyoriy ravishda inqillab yubordi. Shunda u qarshisida birovning sharpasini payqab, toʻxtab qoldi.
Dengiz koʻpirlari koʻkka sachrayotgan qirgʻoqda, qora uzun palto kiygan bir erkak turardi. U qoʻlidagi yonib turgan sigaretni dengizga tikilgancha tutatardi. Chiroqlar nurida uning yon profili xuddi haykaltarosh yoʻngan mramordek mukammal va sovuq koʻrindi.

Nayeon ortga tisarilmoqchi boʻldi, biroq oyogʻi qumga botib, muvozanatini yoʻqotdi va yerga yiqildi.

Erkak sekin oʻgirildi. Uning qadamlari shoshmasdan, xuddi oʻz oʻljasini kuzatayotgan yirtqichdek vazmin edi. U kelib, Nayeonning qarshisida tiz choʻkdi. Sigaret tutuni Nayeonning yuziga urildi.
Yigit unga yaqinlashganda, dunyo toʻxtab qolgandek boʻldi. Uning qop-qora, tubsiz koʻzlari Nayeonning qoʻrquvdan kengaygan qorachiqlariga, keyin esa uning yuzidagi koʻkarishlarga va qonagan labiga tushdi. Oʻsha soniyada Taehyungning koʻzlarida qandaydir qorongʻu, yovvoyi uchqun chaqnadi.
Bu shunchaki achinish emas edi. Bu oʻziga tegishli boʻlishi kerak boʻlgan narsani birov chizib ketganini koʻrgan daxshatli ega chiqish hissi — obsession edi.

— Bunday goʻzallikka qanday qilib qoʻl koʻtarishi mumkin? — Taehyungning ovozi past, lekin ichida oʻlim xavfini yashirgan ohangda yangradi.

Nayeon titrab, qoʻllari bilan qornini yanada mahkamroq yopdi va ortga surildi.

— Menga... menga tegmang. Iltimos, — pichirladi u, ovozi zoʻrgʻa chiqib.

Taehyung uning harakatini diqqat bilan kuzatdi. Ayniqsa, qizning qoʻllari qayerda turganiga qarab, qoshlarini chimirdi. Keyin sekin qoʻl choʻzdi. Uning uzun, sovuq barmoqlari Nayeonning iyagidan tutdi. Nayeon qarshilik koʻrsatmoqchi boʻldi, lekin Taehyungning tutqichi zanjirdek mustahkam edi. U qizning yuzini yuqoriga koʻtarib, uning koʻzlariga tik qaradi.

— Kim qildi? — soʻradi Taehyung, ovozidagi harorat birdan nolga tushib. — Kim seni bu ahvolga soldi, qushcham?

— Sizga aloqasi yoʻq... — Nayeon koʻzlarini olib qochishga urindi. U qarshisidagi bu begona erkakning nigohidan Suhoning uydagi qafasidan ham battarroq xavfni his qilayotgan edi.

Taehyung uning gapiga javoban past ovozda kulib qoʻydi. Uning bosh barmogʻi Nayeonning yorilgan labiga tegdi va sizib chiqayotgan qon qoldigʻini ohista artdi. Oʻz barmogʻidagi qonga qarab, Taehyungning nigohi butunlay qorongʻulashdi. U bu qizni hozirgina koʻrib turgan edi, lekin ichidagi vahshiy maxluq allaqachon qaror qilib boʻlgandi: Bu qiz endi hech qachon mendan boshqaga tegishli boʻlmaydi.

— Endi aloqasi bor, — dedi Taehyung uning qulogʻiga yaqin kelib. Uning nafasi Nayeonning terisini kuydurgudek boʻldi. — Chunki sening tanangdagi har bir jarohat meni asabiylashtiryapti. Seni shu holga solgan qoʻllarni oʻz qoʻlim bilan uzib tashlagim kelyapti.

Nayeon daxshat ichida unga qaradi.

— Siz... siz aqldan ozgansizmisiz??

— Balki, — Taehyung oʻrnidan turdi va paltosini yechib, Nayeonning titrayotgan yelkasiga tashladi. Palto ichidan qimmatbaho odekolon va tamaki hidi kelardi. — Lekin seni bu tunda qayta u uyingga qaytishingga yoʻl qoʻymayman. Isming nima?

Nayeon javob bermadi, labini tishlab labidagi ogʻriqni his qildi.

— Aytmasang ham baribir bilib olaman, — Taehyung choʻntagidan telefonini chiqarib, kimgadir qisqa buyruq berdi: — Mashinani qirgʻoqqa yaqinroq olib kelinglar. Va hoziroq menga bir narsani aniqlab bering...

U telefonni oʻchirib, yana yerda uning paltosiga burkanib oʻtirgan Nayeonga qaradi. Uning koʻzlaridagi egalik qilish istagi shu qadar kuchli ediki, Nayeon hayotida birinchi marta oʻz eridan ham dahshatliroq maxluqqa duch kelganini tushundi.

Qora rangli, oynalari qoraytirilgan hashamatli moshina chiroqlarini oʻchirgan holda qirgʻoqqa yaqinlashdi. Mashinadan yugurib tushgan qora kiyimli yigitlar orqa eshikni ochib, Taehyung qarshisida taʼzim qilishdi.

Taehyung Nayeonning qarshiligiga ham, zaif zarbalariga ham eʼtibor bermay, uni bamisoli yengil matodek dast koʻtardi-da, mashina oʻrindigʻiga joyladi.

— Qoʻyib yuboring! Men siz bilan hech qayerga bormayman! — Nayeon mashina ichidan turib eshikka yopishdi, biroq Taehyung uning yoʻlini toʻsib, tepasida qaddini rostladi.

— Shu ahvolda koʻchada qolmoqchimisan? Mashinada oʻtir, qushcham. Hozir qaytaman, — dedi Taehyung ovozini barqaror saqlashga urinib, lekin koʻzlaridagi oʻsha oʻtkir egalik hissi hamon yonib turardi.

U eshikni yopib, oʻzi ham oʻtirmoqchi boʻlgan soniyada palto choʻntagidagi telefoni titradi. Taehyung ekrandagi ismga qarab qoshlarini chimirdi. Bu kechiktirib boʻlmaydigan qoʻngʻiroq edi. U mashina eshigidan bir necha qadam nariga oʻtib, daryo tomonga oʻgirildi va goʻshakni koʻtardi.

— Gapir, — dedi u sovuqqonlik bilan. — Nima boʻldi?... Nima?! Oʻsha yukni kim ushlab qoldi deding?

Taehyung suhbatga shu qadar berilib ketdiki, orqasidagi mashina eshigi sekingina, deyarli tovushsiz ochilganini payqamay qoldi.

Nayeon Taehyungning chalgʻiganidan foydalanib, bor kuchi va qoʻrquvini oyoqlariga koʻchirdi. U mashinadan sirgʻalib chiqdi-da, qorongʻu xiyobon ichiga qarab qochdi. Yuragi tomogʻiga kelgandek urar, oyogʻiga botayotgan toshlar ogʻrigʻini sezmasdi. Ortidan baqir-chaqir ovozlari eshitilganda, u allaqachon katta yoʻlga chiqib olgan va tasodifan oʻtayotgan taksiga qoʻl siliyotgan edi.

Mashina eshigini yopib, orqaga oʻtirganida Nayeon koʻzlarini yumib, chuqur nafas oldi.

— Haydang... tezroq haydang, iltimos! — yigʻlamsiradi u haydovchiga.

Taksi uning uyi qarshisida toʻxtadi. Nayeon choʻntagidagi oxirgi pulini haydovchiga tutqazib, mashinadan tushdi. Darvoza oldiga kelganda uning butun tana aʼzolari titray boshladi. Agar Suho uyda boʻlsa va uning qochib ketganini, ustiga-ustak begona erkakning paltosini kiyib olganini koʻrsa uni tirik qoldirmasdi.

U kalitni qulfga zoʻrgʻa suqib, eshikni ochdi. Ichkariga qadam bosar ekan, uyni qop-qorongʻu va jim-jitlik qoplaganini koʻrib, Nayeonning yelkasidan togʻ agʻdarilgandek boʻldi.

— Baxtimga... u yoʻq, — Nayeon devorga suyanib, asta polga oʻtirib qoldi. Koʻz yoshlari yana yuzini kuydirib oqdi. U qoʻllarini qorniga qoʻydi. — Biz omon qoldik, kichkintoyim... Biz hozircha omon qoldik.

U Taehyungning qimmatbaho, tamaki va tuman hidi anqib turgan ogʻir paltosini yechib, burchakka qoʻymoqchi boʻldi, biroq paltoning ichki choʻntagidan qattiq narsa yerga tars etib tushdi.

Bu Taehyungning hamyoni va uning shaxsiy vizitka kartochkasi edi. Toʻq qora qogʻozga tilla harflar bilan shunchaki bir ism va raqam yozilgandi:

Kim Taehyung

Nayeon kartochkani qoʻliga olarkan, uning barmoqlari titradi.

Nayeon Taehyungning ogʻir paltosini va tilla harfli vizitkasini javonning eng chuqur, Suho hech qachon qaramaydigan burchagiga tiqib qoʻydi. Yuragi hamon vahshiyona urar, har bir soniya daxshatli intizorlik bilan oʻtayotgan edi.

Yuvinib, yuzidagi qonlarni artgach, xonaga qorongʻulik choʻkdi. Va koʻp oʻtmay, pastda darvozaning gursillab yopilgani va Suhoning ogʻir qadam tovushlari eshitildi. Nayeonning butun tanasi muzlab ketdi.
Suho yotoqxonaga kirib kelganda, undan oʻtkir alkogol va begona ayollarning atiri hidi anqib turardi. U galstugini yechib yerga otdi va burchakda titrab turgan Nayeonga nafrat bilan tikildi.

— Demak, uyga qaytishga hadding sigʻdi? — Suho unga yaqinlashib, sochlaringdan mahkam gʻijimladi. — Qayerlarda sangʻib yurding, iflos? Kim bilan eding?!

— Qoʻlingizni torting, Suho! — Nayeon ogʻriqdan koʻzlari yoshlanib, uning qoʻllarini itarishga urindi. — Hech kim bilan birga emas edim
shunchaki aylanib kekgim keldi!

Tars!..

Suhoning ogʻir kafti Nayeonning yuziga tushdi. Zarbadan Nayeon karavot chetiga yiqildi, labi qaytadan qonadi.

— Menga ovozingni koʻtarma! — baqirdi Suho, koʻzlari qonga toʻlib. — Sen mening mulkimsan, tushundingmi?! Senga ruxsat bermagunimcha, hatto nafas olishga ham haqing yoʻq!

U Nayeonni sochidan tortib oʻrnidan turgʻizdi va devorga qarsillatib tiradi. Suho bir qoʻli bilan Nayeonning nozik boʻynidan boʻgʻib, uni yuqoriga koʻtardi. Nayeon havo yetishmasligidan tipirchilar, ikki qoʻli bilan uning bilagidan tutib, oʻzini qutqarishga urinardi.

— Juda ham chiroylisan lekin shu bilan birga juda ham qaysasan — pichirladi Suho.

Uning nigohida vahshiyona bir istak yondi.
U Nayeonning nafrat va daxshat toʻla koʻzlariga qarab turib, uning qarshiligiga qaramay, lablariga majburlab yopishdi. Bu boʻsa emas, haqiqiy qiynoq edi. Suho uni tishlab olardi.

Nayeon esa bor kuchi bilan gʻazabini toʻplardi.
Ichidagi nafrat va qoʻrquv daryosi toshib ketdi. Nayeon bor kuchi bilan Suhoning koʻksidan itardi va oʻng qoʻlini siltab, uning yuziga qattiq tarsaki tushirdi.

Xonaga oʻlim sukunati choʻkdi.
Suhoning boshi chetga burilib ketgandi. U sekin yuzini oʻgʻirdi. Labining chetini tili bilan yaladi. Uning koʻzlarida endi hech qanday insoniylik qolmagan, faqat vahshiy hayvonning qotillik instinkti uygʻongandi.

— Sen... meni urdingmi? — uning ovozi daxshatli darajada past va vazmin chiqdi. Bu boʻron oldidan boʻladigan jim-jitlik edi. — Demak, hali oʻzingni juda kuchli his qilyapsan, shundaymi?

— SIZDAN NAFRATLANAMAN! — baqirib yubordi Nayeon, koʻz yoshlari yuzini kuydirib. — Siz inson emassiz! Maxluqsiz!

— Koʻrsatib qoʻyaman senga maxluqni... — Suho toʻsatdan Nayeonni xuddi bir buyumdek yelkasiga koʻtarib oldi.

— Qoʻyib yuboring! Tejmang menga! ... iltimos, — Nayeon uning orqasiga mushtlar urib, dod soldi.

Lekin Suho uni yotoqxonaning oʻrtasiga otib yubordi. Nayeon gilam ustiga qattiq yiqildi. Suho kamari echib, qoʻliga oldi va Nayeonning ustiga bostirib kela boshladi.

Oʻsha tunda uy ichi Nayeonning achchiq faryodlari va zarbalar ovoziga toʻldi. Nayeon har bir zarbada hushini yoʻqotgudek boʻlar, ichidagi mitti hayotning sekin-asta soʻnib borayotganini dahshat bilan his qilayotgan edi. Uning yagona oʻylayotgan narsasi — qutqaruv edi. Va shu lahzada uning xayolida beixtiyor dengiz boʻyidagi oʻsha qop-qora, tubsiz koʻzlar va qimmatbaho palto egasi — Kim Taehyung gavdalandi...

1-qism tugadi

"Darkness Behind the Smile"

2026-05-22T12:50:07.271Z

"Vaqt hamma narsani davolamaydi, u shunchaki bizni og‘riq bilan yashashga o'rgatadi."

7-qism

Jungkook politsiyachilarning sovuq qurol miltiqlariga va qat’iy nigohlariga qarab, hayratini ichiga yutdi. Uning yuzida qo‘rquv emas, balki kutilmagan tashvish zohir bo‘ldi – u o‘zi uchun emas, balki yuqorida shirin uyquda yotgan yagona ayoli uchun qayg‘urayotgan edi.
Jungkook: To‘xtanglar. Men hech qayerga qochmayman. Lekin xotinim yuqorida, u hali uyg‘ongani yo‘q. Uni qo‘rqitib yuborishingizni xohlamayman. Kutib turing, o‘zim uni ogohlantirib tushaman.
Politsiyachilar bir-biriga qarab olishdi, biroq Jungkookning salobati va qat’iyati ularni to‘xtashga majbur qildi. Jungkook shaxdam qadamlar bilan yotoqxonaga qaytib kirdi. Liana allaqachon shovqinlardan uyg‘onib, karavotda o‘tirgancha titrardi. Uning ko‘zlarida ham aybdorlik, ham daxshat qorishib ketgan edi.
Jungkook: Liana, eshit... Pastda politsiya turibdi. Ba’zi tushunmovchiliklar sababli men ular bilan birga borishim kerak. Lekin xavotir olma, bu uzoq davom etmaydi. Advokatlarim hammasini hal qilishadi. Men tez orada qaytaman, tushundingmi?
Liana: Jungkook meni tashlab ketmang...
Liana gapirib boʻlib, Jungkookning bo‘yniga osilib oldi. Uning vujudi qaltirar, Jungkookni qo‘yib yuborgisi kelmasdi. U yuzini Jungkookning bo‘yniga bosib, uning erkaklarga xos o‘tkir va yoqimli hidini go‘yo oxirgi marta tuyayotgandek ichiga tortdi.
Jungkook: Hey, bu ishni men qilishim kerak edi-ku, azizam...
Yoki sen mening hidimga o‘rganib qoldingmi?
Jungkook Lianani o‘zidan biroz uzoqlashtirib, o‘zi qizning bo‘yniga yuzini ko‘mdi. U Liananing terisidagi muattar hidni chuqur simirdi, so‘ngra to‘satdan ehtiros bilan qizning bo‘ynidan tishlab, u yerda qizil, yaqqol ko‘rinib turadigan muhr qoldirdi. Bu nafaqat ehtiros, balki sen meniki bo‘lib qolasan degan daxshatli belgi edi.
So‘ngra u Liananing lablaridan shunday chuqur va ehtirosli bo‘sa oldiki, bu o‘pichda ayriliqning achchig‘i va sevgining barcha tafti jamlangan edi. Liana ham bor vujudi bilan unga javob qaytardi, u hozir hammasini aytib yuborgisi, bu xiyonatni to‘xtatgisi kelardi, lekin tili aylanmasdi.
Jungkook sekin undan ajraldi va ko‘zlariga tik qarab: Meni kut. Men qaytaman, dedi.
Liana Jungkookning ketayotgan qo‘lidan mahkam tutib qoldi. Uning nigohi javdirab, qalbini daxshatli savol o‘rtardi.
Liana: Jungkook... Nima bo‘lishidan qat’i nazar... meni sevasizmi? Har qanday holatda ham... xatolarim bo‘lsa ham, meni kechirib, sevishda davom etasizmi?
Jungkook eshik ostonasida to‘xtadi. Uning yuzi bir zumga jiddiylashdi, nigohi o‘tkirlashdi. U hayoti davomida ko‘p narsani ko‘rgan, dushmanlarini ayamagan, lekin Lianaga qalbini ochgan edi.
Jungkook: Liana... Men hayotda hamma narsani kechirishim mumkin. Qotillikni, xatolarni, hatto o‘limni ham. Lekin... yolg‘on va xiyonatdan boshqa. Bu ikkisini aslo kechirmayman.
Bu so‘zlar Liananing yuragiga xanjar bo‘lib sanchildi. Jungkook jilmayib, unga so‘nggi bor qo‘l siltadi-da, pastga qarab tushib ketdi. Liana esa xonaning o‘rtasida qotib qolgancha, o‘z xiyonatining daxshatli yukini his qilib, Jungkookning so‘zlari qulog‘i ostida qayta-qayta yangrardi: Yolg‘on va xiyonatdan boshqa hamma narsani kechiraman...
Pastda kishanlarning taq etgan ovozi eshitildi. Liana deraza oldiga yugurib keldi va Jungkookning politsiya mashinasiga o‘tirayotganini kuzatdi. Aynan o‘sha daqiqalarda Jiminning uyida ham xuddi shunday manzara takrorlanayotgan edi.
Jimin kishanlangan qo‘llari bilan Nayeonga qarab baqirar, uni bu uydan chiqmasligini, o‘zini asrashini aytardi. U Nayeonni hali ham begubor talaba deb o‘ylardi.
Jimin: Nayeon! O‘zingni asra! Men hammasini hal qilaman!
Qizlar ozodlikda, lekin o‘z vijdon azoblari zindonida qolishdi. Jungkook va Jimin esa qamoqxona yo‘lida bir-birlaridan bexabar holda, o‘z asiralarini qanday qutqarishni rejalashtirib borishardi. Ular bilishmasdiki, ularni bu zulmatga tashlagan qo‘llar — kecha tunda ular mehr bilan silagan qo‘llar ekanligini

Jungkook va Jimin bir-biridan alohida, sovuq va qorong‘u tergov xonalariga olib kirildi. Ikkisining ham qo‘llari stulga kishanlangan, tepalarida esa faqatgina bitta xira chiroq yonib turardi. Ular ko‘p narsani ko‘rgan, hayotning past-balandini bilgan erkaklar sifatida o‘zlarini juda xotirjam tutishga urinishardi.
Tergovchi stolga qalin papkani tashlab, Jungkookning qarshisiga o‘tirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janob Jeon. Keling, vaqtni yo‘qotmaylik. Mana bu hujjatlar — sizning oxirgi olti oylik noqonuniy bitimlaringiz. Bularga nima deysiz?
Jungkook: Advokatim kelmaguncha birorta so‘z aytmayman. Men qonunni buzganim yo‘q, tergovchi janoblari.
Tergovchi: Hali ham o‘yin qilyapsiz. Qarang, mana bu sizning shaxsiy kompyuteringizdagi maxfiy fayllar. Bularni faqat siz va... balki Jimin bilishi mumkin edi. Lekin hozir ular bizning qo‘limizda. Kimdir sizni judayam aniq sotgan, Jungkook.
Jungkook ekran darchasidan ko‘rsatilgan ma’lumotlarni ko‘rib, ichidan titrab ketdi. Bu ma’lumotlar uning yotoqxonasiga eng yaqin bo‘lgan, faqat o‘zi biladigan maxfiy papkadan edi. Uning xayolidan faqat bir fikr o‘tdi:
Tizimga kiber-hujum bo'lganmi? Yoki ichimizda sotqin bormi?
Lekin u Lianani bir soniyaga ham shubha ostiga olmadi.
Boshqa xonada Jimin tergovchining savollariga kibr bilan javob qaytarardi.
Jimin: Meni bu yerda ushlab turishga haqingiz yo‘q. Men shunchaki tadbirkorman. Sizda hech qanday dalil yo‘q.
Tergovchi: Tadbirkor? Qaysi tadbirkor qurol-yarog‘ kontrabandasi bilan shug‘ullanadi? Mana, ko‘ring. Mana bu sizning omboringizdagi yuklarning ro‘yxati va kelishuv audioyozuvlari. Bularni qanday izohlaysiz?
Jimin hujjatlarni ko‘rib, ranggi o‘chdi. Bu ma’lumotlar uning shaxsiy seyfida saqlanardi. U jim bo‘lib qoldi. Uning miyasida faqat bitta savol aylana boshladi: Kim? Qanday qilib?
U o‘z odamlaridan shubhalana boshladi, lekin Nayeonning ismini hatto gumonlar ro‘yxatiga ham kiritmadi.
Tergov orasida ularni qisqa muddatga umumiy yo‘lakda uchrashtirib qo‘yishdi. Ikkisi ham kishanlangan, tansoqchisiz va himoyasiz edi.
Jimin: Jungkook... bular hamma narsani bilishadi. Go‘yo bizning yotoqxonamizda o‘tirib, hamma narsani yozib olgandek. Ichimizda kimdir bor.
Jungkook: Men ham shuni o‘ylayapman. Lekin kim bo‘lishi mumkin? Eng ishongan odamlarimizdan boshqa hech kim u xonaga kirmasdi.
Jimin: Agar o‘sha sotqinni topsam, o‘z qo‘llarim bilan bo‘g‘ib o‘ldiraman. Ular bizni yer bilan bitta qilishdi.
Jungkook: Hozir eng muhimi — qizlar. Liana va Nayeon yolg‘iz qolishdi. Agar politsiya bizga shunchalik yaqin kelgan bo‘lsa, qizlarga ham xavf tug‘ilishi mumkin. Ular bu iflosliklardan bexabar, bechoralar qo‘rqib o‘tirishgandir.
Jimin: To‘g‘ri aytasan. Biz tezroq chiqishimiz kerak. Ular bizning zaif nuqtamiz, politsiya ulardan foydalanishiga yo‘l qo‘ymasligimiz kerak.
Ular hali ham dushman tashqarida deb o‘ylashardi. Ularning zaif nuqtasi aslida ularning eng katta dushmani ekanligini, hozirda qizlar agentlikda mukofot olishga tayyorgarlik ko‘rayotganini tasavvur ham qila olishmasdi.
Tergovchi yana xonaga kirdi.
Tergovchi: Xo‘sh, Janoblar. Advokatlaringiz yo‘lda. Lekin sizga bir narsani aytay: bu ma’lumotlarni bizga oddiy odam bermadi. Bular juda professional tarzda, ichkaridan yig‘ilgan. Sizga juda yaqin bo‘lgan, siz ishongan kimdir biz bilan hamkorlik qildi.
Jungkook kulib yubordi.
Jungkook: Siz bizni bir-birimizga qarshi qayramoqchimisiz? Bizda sotqinlar yo‘q. Biz oilamiz.
Tergovchi: Oila? Ko‘ramiz... tez orada hamma narsa oydinlashadi.
Jungkook va Jimin sukut saqlashda davom etishdi, lekin tergovchining ichkaridan degan so‘zi ularning qalbiga shubha urug‘ini ekib ketdi. Ular uyga qaytishni va qizlarini ko‘rishni har qachongidan ham ko‘proq xohlay boshlashdi.
Shahar chetidagi tashlandiq sanoat hududining ostida, zamonaviy texnologiyalar bilan jihozlangan Markaz — maxfiy agentlikning bosh qarorgohi joylashgan edi. Bu yerda hayot sovuq va aniq hisob-kitoblar ustiga qurilgan. Endi bu yerda tongda yig‘lagan ojiza ayollar yo‘q edi.

Liana va Nayeon agentlikning qora, tanaga yopishib turuvchi maxsus liboslarida, sochlari mahkam yig‘ilgan holda koridor bo‘ylab yurib borishardi. Ularning yuzida na bir tabassum, na bir og‘riq izi qolgan; nigohlari muzdek sovuq va qat’iy edi. Ular kecha tunda sevgilisining bag‘rida erigan ayollar emas, balki topshiriqni a’lo darajada bajargan yirtqichlar edi.
Ular boshliqning — agentlikda General deb ataluvchi, o‘tkir nigohli va yuzida chandiqlari bo‘lgan shafqatsiz rahbarning xonasiga kirib kelishdi. General monitorlarga tikilib turgancha, Jungkook va Jiminning tergov xonasidagi tasvirlarini kuzatardi.
General ortiga o‘girildi va qizlarga qarab mamnuniyat bilan jilmaydi. Bu jilmayish zafardan darak berardi.
General: Mana bizning qahramonlarimiz! Liana, Nayeon... Kelishingizni intizorlik bilan kutayotgan edim. Sizlarga qarab turib, davlatimizning eng o‘tkir qurollarini ko‘ryapman.
Liana: Vazifa bajarildi, janob General. Ma’lumotlar to‘liq uzatildi, nishonlar zararsizlantirildi.
General: Sizlar shunchaki vazifa bajarmadingiz, sizlar imkonsiz ishni qildingiz. Olti oy davomida Janubiy Koreyaning eng yirik mafiya yetakchilarini laqillatish, va eng maxfiy sirlarini o‘g‘irlash... Bu haqiqiy san’at! Liana, senga alohida rahmat. Jungkookdek ehtiyotkor yirtqichni qo‘lga o‘rgatish uchun qanday sabr kerakligini tasavvur qila olaman.
Nayeon: Ular bizga butunlay ishonishdi. Shuning uchun hammasi oson ko‘chdi.
General: Oson? Yo‘q, qizlar, kamtarlik qilmanglar. Jimin va Jungkook hozir ham tergov xonasida o‘tirib, tashqarida kimdir ularni sotgan deb o‘ylashyapti. Ular hali ham sizlarni bechora va himoyasiz deb bilishadi. Ularning ahmoqligi bizning muvaffaqiyatimizdir. Sizlar ularning nafaqat imperiyasini, balki kibrini ham sindirdingiz.
General stolidan ikkita qizil jildni chiqarib, qizlarning oldiga tashladi.
General: Mana sizlarning mukofotingiz. Yangi shaxslar, yangi hisob raqamlari va xizmat pog‘onasida ko‘tarilish. Sizlar endi elit agentlar qatoridasiz. Lekin bir narsani unutmang: bu o‘yin hali tugagani yo‘q. Ular qamoqxonada bo‘lsa-da, ularning odamlari hali ham tashqarida.
Liana: Ularga qanday jazo beriladi?
General: Nega so‘rayapsan, Liana? Ularga umrbod qamoq jazosi yoki oliy jazo beriladi. Ular davlat xoini va qotil. Sen o‘z ishingni qilding, endi ularning taqdiri seni qiziqtirmasligi kerak.
Nayeon: Janob General, biz shunchaki operatsiyaning yakuniy nuqtasini bilmoqchi edik. Tuyg‘ularga o‘rin yo‘q.
General: Yaxshi. Shunday bo‘lishi ham kerak. Mana bu monitorga qaranglar. Bu sizlarning majnunlaringiz. Hozir advokatlar keladi, lekin bu ularni qutqara olmaydi. Chunki siz topshirgan dalillar rad etib bo‘lmas darajada kuchli.
Liana ekrandagi Jungkookning tasviriga qaradi. U kishanlangan qo‘llari bilan o‘ychan o‘tirardi. Monitor orqali uning yuzidagi o‘sha tanish chiziqlarni ko‘rarkan, Liananing tomog‘iga nimadir tiqilgandek bo‘ldi, lekin u yuz mushagini ham qimirlatmadi.
Liana Pov:
Sen xiyonat va yolg'ondan boshqa hamma narsani kechiraman deganding...
men uchun kechirimlilik eshiklari yopildi.
General: Bo‘pti, borib dam olinglar. Sizlarga bir haftalik ta’til beraman. Lekin doim aloqada bo‘ling. Bu g‘alaba biz uchun katta yo‘lni ochdi.
Qizlar Generalning xonasidan chiqib ketishdi. Koridorda ular bir-biriga qarashdi. Yuzlarida hali ham o‘sha sovuq niqob, lekin ko‘zlarining tubida daxshatli bir bo‘shliq bor edi. Ular erishgan g‘alaba ularning hayotini butunlay kulga aylantirgan edi.
Nayeon: Liana... Biz rostdan ham g'alaba qozondikmi?
Liana: Vazifa bajarildi, Nayeon. Agentlar uchun g'alaba faqat shu..
Ular qadamlarini tezlatib, Markazning sovuq nurli yo‘laklari bo‘ylab yo‘qolib ketishdi. Ertaga yangi kun boshlanadi, lekin u kunda na Jungkook, na Jimin va na haqiqiy sevgi bo‘ladi. Faqatgina buyruqlar va xizmat vazifasi qoladi.

Tergov izolyatorining tor va sovuq yo‘lagida, o‘nlab soqchilar nazorati ostida Jungkook va Jimin nihoyat bittagina qo‘ng‘iroq qilish huquqiga ega bo‘lishdi. Ular uchun bu nafaqat muloqot, balki umidning so‘nggi rishtasi edi. Ikkisi ham advokatlariga emas, balki qalbini asir qilgan ayollariga qo‘ng‘iroq qilishni tanlashdi.
Liana Markazning maxsus kiyinish xonasida, o‘zining telefonining tebranishini his qildi. Ekranda notanish raqamga koʻzi tushdi. U uzoq vaqt telefonning ekraniga tikilib turdi. Yuragi urishdan to‘xtab qolganga o‘xshardi. Nihoyat, chuqur nafas olib, tugmani bosdi.
Jungkook: Liana... azizam? Eshityapsanmi?
Liananing tomog‘iga achchiq bir narsa tiqildi. U javob berishdan oldin ko‘zlarini mahkam yumdi. U hozir Agent Liana bo‘lishi kerak edi, lekin Jungkookning ovozi uni yana o‘sha yotoqxonadagi ojiza ayolga aylantirib qo‘yayotgan edi.
Liana: Jungkook... Sizmi? Qayerdasiz? Ahvolingiz yaxshimi?
Jungkook: Meni o‘ylama. Senga aytgandim-ku, hammasi yaxshi bo‘ladi deb. Men hozir mahkamadaman, lekin advokatlar ishlayapti. Liana, seni qo‘rqitib yuborganim uchun kechir... Faqat bir narsani bilishingni xohladim: u yerda yolg‘iz emassan, tansoqchilarimga seni himoya qilishni tayinlaganman. Senga hech kim yaqinlasha olmaydi.
Liana ichida baqirib yuborgisi keldi.
Meni himoya qiladigan tansoqchilaring allaqachon hibsga olingan, Jungkook! Ularni men tutib berdim! — lekin aytolmasdi.
Liana: Jungkook... nega hamon men haqimda qayg‘uryapsiz? O‘zingiz haqida o‘ylang...
Jungkook: Chunki sen mening yagona yorug‘ligimsan. Liana, agar mendan nimanidir yashirgan bo‘lsang yoki qo‘rqayotgan bo‘lsang, hozir ayt. Men seni baribir qutqaraman. Menga ishonasan-a?
Liana: Ishonaman... Men... men seni kutaman, Jungkook.
Jungkook jilmayganini go‘yo sim orqali sezish mumkin edi. Yaxshi. Men qaytaman. Seni sevaman.
Aloqa uzildi. Liana telefonni qo‘lidan tushirib yubordi va sovuq devorga suyanib qoldi. Uning muzlagan qiyofasi daxshatli og‘riq ostida parchalanib borardi.
Jimin qo‘llari titrab raqam terdi. U Nayeonning xavfsizligidan juda xavotirda edi. Birinchi qo‘ng‘iroqqa javob bo‘lmadi. Jiminning yuragi vahimaga tushdi. Uni ham olib ketishdimi?! Unga zarar yetkazishdimi?! — degan fikrlar uni yey boshladi. U ikkinchi marta terdi...
Nayeon boshqa xonada, o‘zining shaxsiy telefoniga qarab yig‘lardi. U javob bermasligi kerakligini bilardi, lekin qalbining tubidagi oddiy Nayeon kuchliroq chiqdi. U titroq qo‘llari bilan tugmani surdi.
Nayeon: Alo?..
Jimin: Nayeon! Sen yaxshimisan? Qayerdasan?
Nayeon Jiminning ovozidagi o‘sha cheksiz g‘amxo‘rlik va chinakam qo‘rquvni eshitishi bilan o‘zini tutolmay o‘ksib-o‘ksib yig‘lab yubordi.
Uning yig‘isi telefondan go‘yo faryod bo‘lib yangradi.
Jimin: Nega yig‘layapsan?! Senga biror narsa boʻldimi? Nayeon, iltimos, gapir, meni ado qilyapsan!
Nayeon: Jimin... meni kechir... iltimos, meni kechir...
Jimin: Nima uchun kechirim so‘rayapsan, jinnivoyim? Seni bu daxshatga aralashtirgan menman. Seni asray olmaganim uchun men kechirim so‘rashim kerak. Eshit, men hammasini tan olaman, faqat seni tinch qo‘yishsa bo‘ldi. Sen hech narsada aybdor emassan.
Nayeonning yuragi bu so‘zlardan qon bo‘lib ketdi. Jimin uni qutqarish uchun hamma aybni bo‘yniga olishga, umrbod qamoqda qolishga tayyor edi. Vaholanki, uni bu zindonga tiqqan — aynan shu himoyasiz qiz edi.
Nayeon: Jimin... men seni... men seni haqiqatdan ham yaxshi ko‘rganman. Shuni bilishingni xohlayman.
Jimin: Bilaman, azizam. Men ham seni sevaman. Hali hammasi oldinda, biz yana birga muzqaymoq yegani boramiz, va’da beraman. Yig‘lama, senga yig‘lash yarashmaydi.
Nayeon javob berolmasdi. U aloqani uzdi va telefonni mahkam bag‘riga bosdi. U hozirgina o‘z qo‘li bilan o‘limga mahkum qilgan insonining so‘nggi mehrini qabul qilgan edi.
Jungkook va Jimin bir-birlariga qarab, biroz bo‘lsa-da tinchlanishdi. Ular ayollari hali ham ularni kutayotganiga, ularga sodiq ekanligiga ishonishardi.

Jimin: Nayeon judayam qo‘rqib ketibdi... Uning yig‘isidan yuragim tilinib ketdi.
Jungkook: Liana ham g‘alati edi. Lekin u sabrli qiz. Biz chiqishimiz kerak, Jimin. Har qanday yo‘l bilan bo‘lsa ham.
Ular qorong‘u kameraga qaytib kirishar ekan, tashqaridagi quyosh botayotgan edi. Ular uchun bu quyosh endi hech qachon avvalgidek charaqshini, ularning baxtli kunlari esa agentlikning qora papkalarida yopilgan ish sifatida qolishini tasavvur ham qila olishmasdi.
Qizlar esa qarorgohda, bir-biriga qaramaslikka urinib, o‘zlarining yangi hayotiga — xiyonat va yolg‘on ustiga qurilgan g‘alaba hayotiga qadam qo‘yishardi.
General o‘z xonasidan chiqib, koridorda xayol surib turgan Liana va Nayeonning yoniga keldi. Uning yuzida g‘olibona, ammo sovuq bir ifoda bor edi.
General: Qizlar, tayyor turinglar. Ertaga ertalab soat 10:00 da oliy sud. Sizlar asosiy guvoh sifatida ishtirok etasizlar.
Liana va Nayeon bir-biriga qarab olishdi. Ularning yuzidan daxshat o‘tdi. Yigitlarning ko‘ziga tik qarab turib, ularni zindonga yuborish... Bu ortiqcha edi.
Liana: Janob General, biz borolmaymiz. Biz barcha dalillarni berdik-ku! Bizning yuzimizni ko‘rishlari shart emas.
Nayeon: Ha, iltimos... Biz o‘z ishimizni qildik. Ularning ko‘ziga qanday qarab guvohlik beramiz?
General: Sizlar oddiy qizlar emassiz, sizlar agentlarsiz! Sudda hamma narsa qonuniy bo‘lishi kerak. Sizlarning jonli guvohligingiz ularning umrbod qamoqda qolishini kafolatlaydi. Bu buyruq! Ertaga sud zalida bo‘lasizlar.
Qizlar ilojsiz bosh egishdi. Xo‘p bo‘ladi, — deyishdi pichirlab.
Ertasi kuni sud zali odamlar bilan to‘la edi. Jungkook va Jimin temir panjara ortida, kishanlangan holda o‘tirishardi. Ikkisining ham nigohi eshikda — ular o‘z asiralarini ko‘rishni, ularning xavfsiz ekanligiga ishonch hosil qilishni xohlashardi.
Sudya: Asosiy guvohlarni zalga taklif qiling!
Eshik ochildi. Ichkariga Liana va Nayeon kirib kelishdi. Lekin ular kechagi ojiza qizlar emas edi. Egnida qora rasmiy kostyum-shim, sochlari silliq yig‘ilgan, yuzlarida muzdek sovuqqonlik.
Jungkook va Jimin o‘rinlaridan sapchib turib ketishdi. Ularning yuragi quvonch va hayratdan dukur-dukur urardi.
Jungkook: Liana! Qo‘rqma, men shu yerdaman! Sizlarni ham majburlab olib kelishdimi?!
Liana va Nayeon yigitlarga bir soniya ham qaramasdan, guvohlar kursisiga borib o‘tirishdi. Ularning sovuqqonligi yigitlarni shubha ostiga qo‘ya boshladi.
Sudya: Guvohlar, marhamat. Haqiqatni so‘zlang.
Liana o‘rnidan turdi. Uning ovozi butun zalda jarangladi — bu ovozda nafrat ham, sevgi ham yo‘q edi, faqat hisobsiz sovuqlik bor edi.
Liana: Men, Maxfiy Agentlikning elit xodimi Agent Soyun, olti oy davomida Jeon Jungkookning jinoiy imperiyasiga ichkaridan kirib bordim. Uning har bir qadamini, har bir qotilligini qayd etdim. Mana bu hujjatlar va video dalillar men tomonidan yig‘ilgan.
Jungkookning ko‘zlari qinidan chiqib ketayozdi. U eshitayotgan gaplariga ishonmasdi.
Nayeon: Men, Agent Mina, Jimin Parkning barcha kontrabanda yo‘llarini aniqladim. Uning menga bo‘lgan ishonchidan foydalanib, barcha maxfiy kodlarni qo‘lga kiritdim.
Jimin panjarani mahkam ushladi, uning barmoqlari oqarib ketdi. Yolg‘on... Bu bo‘lishi mumkin emas... — deb pichirladi u.
Qizlar birma-bir barcha dalillarni, qachon va qanday qilib yigitlarni laqillatishganini aytib berishdi. Har bir so‘z Jungkook va Jiminning yuragiga o‘qdek sanchilardi. Kechagi tog‘dagi sayohat, muzqaymoq yeyishlar, o‘sha ehtirosli tunlar — hammasi shunchaki operatsiyaning bir qismi ekanligini anglash daxshatli edi.
Sudya: Rahmat, Agent Soyun va Agent Mina. Sizlar davlat oldidagi burchingizni a'lo darajada bajardingiz. Ushbu xavfli qotillarni fosh qilishda ko'rsatgan jasoratingiz uchun minnatdorchilik bildiramiz.
Qizlar bosh silkib, indamay orqa o‘rindiqqa, tomoshabinlar qatoriga o‘tirib olishdi.
Jungkook va Jimin esa tosh qotib qolishgan edi. Ularning nigohi qizlarga qaratilgan, lekin bu nigohlarda endi sevgi yo‘q edi. Unda faqat tubsiz nafrat va parchalangan ruh aks etardi. Jungkookning ko‘zidan bir tomchi yosh oqib tushdi, lekin u buni darrov artib tashladi.

U endi tushundi: uning yagona yorug‘ligi aslida uni qorong‘u zindonga yetaklagan mash’ala bo‘lgan ekan. Jimin esa Nayeonga qarab, uning "Meni kechir deb yig‘lagan ovozini esladi va ichida achchiq kuldi.
Jungkook: Yolg‘on va xiyonat... Men buni aslo kechirmayman degandim...
Sud zalida og‘ir sukunat cho‘kdi. Faqat sudyaning bolg‘acha urgan ovozi yangradi: Hukm o'qilishi uchun tanaffus e'lon qilinadi!

Sud zalida hukm o‘qilishi uchun sudyaning bolg‘achasi stolga urildi. Hamma nafasini yutib, mafiya yetakchilari uchun eng og‘ir jazo — umrbod qamoq jazosini kuta boshladi. Ammo sudyaning og‘zidan chiqqan so‘zlar zalni muzlatib qo‘ydi.
Sudya: Sud barcha dalillarni va ayblanuvchilarning ilgari sudlanmaganini, shuningdek, tergovga qarshilik ko‘rsatmaganini inobatga olib, Jeon Jungkook va Jimin Parkni 5 yil muddatga ozodlikdan mahrum qilish haqida hukm chiqaradi!
Zalda shovqin ko‘tarildi. General va boshqa agentlar o‘rinlaridan turib ketishdi. Besh yil?! Bu kabi yirik jinoyatchilar uchun bu shunchaki ta’tildek gap edi. Liana va Nayeonning ham ranggi o‘chdi — ular bu qisqa muddat yigitlarning tezda qaytib kelishini va qasos olishini anglatishini yaxshi bilishardi.
Qamoqxona xodimlari Jungkook va Jiminni olib chiqib ketish uchun o‘rinlaridan turg‘izishdi. Zal bo‘ylab yurib borar ekanlar, ular aynan Liana va Nayeon o‘tirgan qator qarshisida to‘xtashdi. Atrofdagi shovqin-suron bir zumda yo‘qolgandek bo‘ldi.
Jungkook Liananing ro‘parasida to‘xtadi. Uning nigohi endi avvalgidek mehrli emas, balki pichoqdek o‘tkir va sovuq edi. U Liananing bo‘ynidagi o‘zi qoldirgan iziga — endi o‘sha joyni yopish uchun taqilgan sharfga qarab, nafrat bilan jilmaydi.
Jungkook: Besh yil... bu juda tez o‘tib ketadi, Agent Soyun. O‘shanda... o‘pichlarimiz uchun alohida hisob-kitob qilamiz.
Liana titrab ketdi.
Jungkookning ovozidagi o‘sha daxshatli xotirjamlik uning suyak-suyagigacha yetib bordi.
Bir necha qadam narida Jimin ham Nayeonning qarshisida to‘xtadi. Uning yuzida endi o‘sha quvnoq yigitdan asar ham qolmagan, faqatgina qora zulmat bor edi.
Jimin: Meni himoya qilganing uchun rahmat, Agent Mina. Endi o‘zingni himoya qilishni o‘rgansang yaxshi bo‘lardi. Chunki men albatta qaytaman.
Ularni qamoqxona xodimlari itarib, zalning chiqish eshigi tomon yetaklashdi. Jungkook va Jimin eshikdan chiqib ketayotib, so‘nggi bor ortlariga o‘girilib, qizlarga ko‘rishguncha degandek sovuq nigoh tashlashdi
.
Qizlar sud zalida tosh qotgancha qolib ketishdi. Besh yil... Bu vaqt ichida ular na tinch uxlay olishardi, na yangi hayot boshlay olishardi. Ular g‘alaba qozonishgan edi, lekin bu g‘alaba ularning o‘lim hukmi kabi jarangladi.
Tashqarida esa mahbuslar mashinasining eshiklari qattiq yopildi va qamoqxona tomon yo‘l oldi. Endi qizlar uchun eng daxshatli vaqt hisobi — 1825 kunlik ortga sanash boshlangan edi.

7-qism tugadi

"Darkness Behind the Smile"

2026-05-22T12:44:02.680Z

"Vaqt hamma narsani davolamaydi, u shunchaki bizni og‘riq bilan yashashga o'rgatadi."

6-qism

Kechki ovqat qasrning keng va yorug‘ ayvonida, shamlar shu’lasida bo‘lib o‘tdi. Stol usti turfa xil noz-ne’matlar bilan to‘ldirilgan, havoda esa nafis musiqa va samimiy kulgu sadosi taralardi. Tashqaridan qaragan odam uchun bu manzara dunyodagi eng baxtli to‘rt do‘stning uchrashuviga o‘xshardi.
Jungkook Liananing yonida o‘tirib, uning har bir harakatidan zavqlanar, Jimin esa Nayeonning hazillariga chin dildan qah-qah urib kular edi. Tog‘dagi sayohat va parkdagi shirin lahzalar ularning orasidagi sovuqlikni vaqtincha bo‘lsa-da eritgan edi..
Jimin: Bugun ajoyib kun bo‘ldi. Jungkook, seni bunchalik xotirjam va baxtli ko‘rmaganimga ancha bo‘lgandi. Toza havo senga rostdan ham yoqibdi.
Jungkook: Faqat toza havo emas, Jimin. Yonimdagi inson sababli o‘zimni boshqacha his qilyapman. Dunyo haqiqatan ham biz o‘ylagandan ko‘ra go‘zalroq ekan.
Nayeon: Vay-buy, Janob Jeon ham shoir bo‘lib ketibdilarmi? Liana, sen sehrgarmisan? Bu qaysar erkakni qanday qilib bunday muloyim qilib qo‘yding?
Liana: Bu sehr emas Nayeon bu sevgi. Shunday emasmi, Jungkook?
Jungkook: Albatta, azizam. Men endi seni hech qachon g‘amgin ko‘rishni xohlamayman.
Suhbat qiziganidan-qizidi. Ular sayohatlar, kelajakdagi rejalar va qiziqarli voqealar haqida to‘xtovsiz gaplashishardi. Ammo bu quvnoq niqoblar ostida Liana va Nayeonning ko‘zlari bir-biriga to‘qnash kelganida, ularning nigohida faqat professional agentlarga xos bo‘lgan sovuq hisob-kitob bor edi.
Ovqatning o‘rtasida Liana sekin salfetkani stol ustiga qo‘ydi va Jungkookga qarab muloyimlik bilan gapirdi.
Liana: Jungkook, uzr, men bir daqiqaga... qo‘l yuvish xonasiga borib kelishim kerak. Men hozir qaytaman.
Jungkook: Albatta, kutaman. Adashib qolmaysanmi?
Liana: Xavotir olmang, o‘z uyimdek bo‘lib qoldi-ku.
Liana o‘rnidan turib, ayvondan ichkariga kirdi. U yo‘lak bo‘ylab ketar ekan, yuzidagi o‘sha baxtli jilmayish bir zumda g‘oyib bo‘ldi.
Liana ketgach, Nayeon vaziyatni yumshatish va erkaklarning e’tiborini chalg‘itishda davom etdi.
Nayeon: Jimin, Balki to‘rttalamiz birga dengiz bo‘yiga borarmiz?
Jimin: Sen nima desang shu, malikam. Jungkook, nima deysan? Kelasi haftaga yaxtani tayyorlataymi?
Jungkook: Nega endi yo‘q? Liana dengizni yaxshi ko‘radi. U xursand bo‘lsa, men hamma narsaga roziman.
Nayeon ichida soatga qaradi. "Liana, senda roppa-rosa besh daqiqa bor" deb o‘yladi u.

Liana ish xonasidagi kompyuterga maxfiy qurilmani uladi. Barmoqlari klaviaturada chaqmoqdek harakatlanar, ekranda esa Jungkookning barcha qonli bitimlari va maxfiy hisob raqamlari yashil chiziqlar bo‘lib o‘tardi. Jo‘natish tugmasini bosishi bilan ma’lumotlar agentlikning markaziy serveriga yo‘l oldi.
U qurilmani darrov cho‘ntagiga soldi-da, xonadagi buyumlarni joy-joyiga qo‘yib, tovushsiz chiqib ketdi. Tashqariga chiqqanida yuziga yana o‘sha nafis va begubor jilmayishini kiydi.
Liana xonaga qaytib kelganida, erkaklar hali ham qizg‘in suhbat ustida edilar.
Liana: Kechirasizlar, biroz ushlanib qoldim. Uzun koridorlaringizda adashib qolayozdim, Jungkook.
Jungkook: Muammo yo‘q, azizam. Biz ham endi Jimin va Nayeonni kuzatmoqchi bo‘lib turuvdik.
Jimin: Ha, vaqt ham ancha bo‘lib qoldi. Ajoyib kecha uchun rahmat, do‘stim. Nayeon, ketdikmi?
Nayeon: (Lianani mahkam quchoqladi va qulog‘iga pichirladi) Bajarildimi?"
Liana: (Dugonasining ko‘ziga qarab ohista bosh silkidi) "Hammasi joyida."
Jimin va Nayeon mashinasiga o‘tirib, darvozadan chiqib ketishdi. Qasrda yana faqat Jungkook va Liana qolishdi.
Jungkook Lianani orqasidan quchoqlab, yelkasiga boshini qo‘ydi.
Jungkook: Bugun juda baxtliman, Liana. Hayotimda birinchi marta o‘zimni yolg‘iz his qilmayapman. Sen menga ishonishni boshlaganing — men uchun hamma narsadan muhim.
Liana uning qo‘llari ostida titrab ketdi. Jungkookning bu samimiy so‘zlari, unga bo‘lgan cheksiz ishonchi Liananing ich-ichini kemira boshladi. U hozirgina o‘zini sevgan insonning hayotini barbod qiladigan tugmani bosgan edi.
Liana: Jungkook... men biroz charchadim. Dush qabul qilib, dam olmoqchiman.
Jungkook: Albatta, azizam. Men seni yotoqxonada kutaman.
Liana yuvinish xonasiga kirdi va eshikni ichkaridan qulfladi. U suvni qattiq oqizib qo‘ydi-da, devorga suyanib polga o‘tirib qoldi. Suvning shovqini uning ichidagi baqiriqni yashirishi kerak edi.
U qo‘llari bilan yuzini to‘sib, o‘ksib-o‘ksib yig‘lay boshladi. Uning ko‘z yoshlari nafratdan emas, balki daxshatli bir vijdon azobidan edi.
Liana: Nega? Nega aynan u? Nega u bunday zolim bo‘la turib, meni bunday sevishi kerak? Men uning hayotini o‘z qo‘llarim bilan yo‘q qildim... Men agentman, mening vazifam shu... Lekin nega yuragim bunchalik og‘riyapti?
U Jungkookning tog‘dagi baxtli yuzini, uning "Seni dunyodan asrayman" degan gaplarini eslardi. Liana o‘zini dunyodagi eng razil insondek his qila boshladi. U Jungkookni asir qilgan edi, lekin hozir o‘zi ham o‘z tuyg‘ularining asiriga aylanganini angladi.
Tashqarida esa Jungkook xursand holda, kelajak haqida shirin xayollar surib, o‘z jallodini — Lianani kutib o‘tirardi. Uning uchun jazo endi boshlanayotgan edi, Liana uchun esa bu jazo allaqachon boshlanib bo‘lgandi.

Liana yuvinish xonasidan chiqib, ko‘z yoshlarini artdi va yuziga so‘nggi marta niqobini kiyib, yotoqxonaga kirdi. Ichkarida uni intizorlik bilan kutib o‘tirgan Jungkookni ko‘rishi bilan, uning vujudida aybdorlik va kutilmagan bir ehtiros to‘lqini uyg‘ondi. U hozirgina bu insonning o‘lim farmoniga qo‘l qo‘ygan edi, lekin ayni damda unga har qachongidan ham yaqin bo‘lishni istardi.
Liana hech narsa demay Jungkookning yoniga keldi va uning bo‘ynidan mahkam quchoqlab, lablariga tashnalik bilan yopishdi.
Jungkook kutilmagan bu harakatdan karaxt bo‘lib qoldi. Qizning bu qadar dadilligi va ehtirosi uni hayratga solgandi. Bir necha soniyadan so‘ng, u Liananing belidan mahkam tutib, javob qaytara boshladi. Bo‘sa uzun va shiddatli edi — go‘yo Liana bu o‘pich bilan barcha gunohlarini yuvmoqchi yoki vaqtni to‘xtatib qolmoqchi edi.
Jungkook bir oz o‘zini to‘xtatib, nafasini rostlash uchun Lianadan uzoqlashdi. Uning ko‘zlari qizargan, nigohida chuqur hayrat bor edi.
Jungkook: Liana... To‘xta... Sen o‘zingdamisan? Nima bo‘ldi senga?
Liananing ko‘zlari hamon yoshdan yaltirab turardi, lekin u bu yoshlarni baxt yoshlari deb ko‘rsatishga urindi. U Jungkookning yuzini kaftlari orasiga oldi va uning ko‘zlariga tik qarab, hayotidagi eng rost va ayni paytda eng daxshatli gapni aytdi.
Liana: Men seni sevaman, Jungkook... Men seni judayam yaxshi ko‘raman.
Bu iqror Jungkookning yuragini urishdan to‘xtatib qo‘ygandek bo‘ldi. U bir yil davomida, har bir qiynoq va har bir asirlik kunida mana shu so‘zlarni eshitishni orzu qilgan edi. U qizning gapida hech qanday yolg‘on sezmadi — chunki Liana hozir agent sifatida emas, balki parchalangan ayol sifatida gapirayotgan edi.
Jungkook: Liana... Men ham...seni sevaman.
Jonimdan ortiq sevaman.
Liana unga yana bir bor gapirishga imkon bermadi. U yana uning lablariga yopishdi. Bu bo‘sa endi vidolashuvga o‘xshardi. Liana har bir teginishida, har bir nafasida "Meni kechir" deb baqirardi, lekin Jungkook buni anglamasdi. U shunchaki o‘zining uzoq kutilgan g‘alabasidan va sevgisidan mast bo‘lib, qizni ko‘tarib karavotga yotqizdi.
Zulmat ularni o‘z domiga oldi. Tashqarida esa Liana yuborgan ma’lumotlar agentlik ekranlarida yonib-o‘char, Jungkookning imperiyasini qulatish uchun maxsus guruhlar tayyorlanayotgan edi. Bu tun — ular birga bo‘lishi mumkin bo‘lgan so‘nggi tinch va baxtli tun edi.

Jungkookning nafas olishi og‘irlashib, u Lianani butunlay o‘z ehtirosi domiga tortdi. Uning lablari qizning bo‘yniga tushar ekan, har bir teginishi olovdek kuydirardi. Jungkook u yerda o‘zining hukmronlik izlarini qoldirib, sekin-asta qizning kiyimlarini birin-ketin yechib tashladi.
Xonadagi yarim qorong‘ulikda Liananing oppoq vujudi yanada jozibali ko‘rinardi. Jungkook qizning ichki kiyimlarini ham yechib olgach, bir muddat uning mukammal qomatiga, ayniqsa nafis ko‘kraklariga mahliyo bo‘lib tikilib qoldi. Uning nigohida ham hayrat, ham tiyilmas bir ehtiros bor edi.
Jungkook bir qo‘li bilan qizning bir ko‘kragini ohista ezib, uning yumshoqligidan zavqlansa, ikkinchisini ehtiros bilan so‘rib, emib o‘pa boshladi. Liananing vujudidan kichik bir titroq o‘tdi, uning barmoqlari Jungkookning sochlari orasiga kirib, uni o‘ziga mahkamroq bosdi. Oradan besh daqiqacha vaqt o‘tgach, Jungkook o‘z lazzat manzilini o‘zgartirib, ikkinchi ko‘krakni ham xuddi shunday ishtiyoq bilan og‘ziga oldi.
Butun xona ularning og‘ir nafaslari va ehtirosli shivirlashlari bilan to‘ldi. Bu lahzada Liana uchun tashqi dunyo, agentlik va xiyonat daxshatlari yo‘q edi — faqat Jungkookning olovli tafti va cheksiz ehtirosi bor edi. Ular bir-birlarining vujudida butunlay erib ketishayotgan edi.
Jungkook o‘zining qora futbolkasini yulqib yechib otdi, uning keng yelkalari va baquvvat qaddi yarim qorong‘u xonada g‘olibona aks etardi.
Liana esa kutilmaganda tashabbusni o‘z qo‘liga oldi. U ehtirosdan yonayotgan nigohlarini Jungkookdan uzmay, uning ustiga chiqib oldi.
U yonidagi tumbochkadan o‘zining to‘q qizil, qon rangidagi pamadasini oldi va lablariga bir tekis surib chiqdi. Bu rang uning oppoq yuzida ham nafis, ham xavfli ko‘rinardi.
Liana Jungkookning ko‘zlariga tik qarab, so‘ngra sekin egildi-da, lablarini uning bo‘yniga bosdi. Terisida qolgan qizil lab izi Jungkookning nafasini bo‘g‘ib qo‘ygan edi.
Liana to‘xtamadi. U Jungkookning baquvvat ko‘kragi bo‘ylab pastga tusha boshladi, har bir bo‘sasi bilan uning tanasida o‘zining qizil muhrini qoldirardi.
Jungkook: Sen meni aqldan ozdiryapsan, Liana... Bu nima, belgi qo‘yyapsanmi?
Liana: Ha... Sen faqat meniki ekanligingni hamma bilishi kerak. Bu izlar sening tanangda mening ismimdek qoladi.
Liana uning qornigacha bo‘lgan masofani shu tarzda "zabt etdi". Jungkookning butun tanasi qizil lab izlari bilan qoplangan, bu daxshatli darajada ehtirosli va go‘zal manzara edi. Jungkook endi chiday olmadi — u Liananing belidan ushlab, uni qaytadan o‘zining ostiga oldi.
Jungkook: Mening tanamda iz qoldirganing bilan qutulib qolmaysan, azizam. Endi mening navbatim.

Jungkook shiddat bilan o‘rnidan turib, shimi va ichki kiyimini bir zumda yechib tashladi. Uning har bir harakatida erkaklarga xos kuch va to‘xtatib bo‘lmas istak sezilardi. Liana hamon ehtirosdan yonib yotgan holda unga tikilardi. Jungkook qizning so‘nggi to‘siq bo‘lib turgan ichki kiyimini ham ohista, lekin qat’iyat bilan yechib oldi.
Endi ular orasida hech qanday parda qolmagan edi. Jungkook Liananing ustiga qaytib keldi va uning oyoqlari orasiga joylashdi. U qizning ko‘zlariga chuqur tikilib, bir lahzaga to‘xtadi, so‘ngra sekin va shiddat bilan uning ichiga kirdi.
Liananing og‘zidan kutilmagan, lekin shirin bir nido chiqib ketdi. U Jungkookning yelkasini tirnab, uni o‘ziga yanada yaqinroq tortdi.
Jungkook: Nihoyat... Sen butunlay meniki bo‘lding, Liana. Endi hech qayerga qochib ketolmaysan.
Liana: Ah... Jungkook... To‘xtama. Meni hoziroq yo‘q qilib yuborishingni xohlayman.
Jungkookning har bir zarbasi ehtirosli va kuchli edi. Ular bir xil ritmda nafas olar, vujudlari bir-biriga urilib, xonada o‘ziga xos aks-sado berardi. Liana o‘zini jannat va jahannam ostonasida turgandek his qildi.
Jungkook: Sen mening hayotimsan...
Liana: Men ham... Men ham faqat senikiman!
Ehtiroslar bo‘roni bir necha soat davom etdi. Xonadagi havo shunchalik qizigan ediki, hatto deraza ortidagi yomg‘ir ham bu olovni so‘ndirolmasdi. Nihoyat, charchoq va lazzat bir-biriga qovushgan mahalda, Jungkook Lianani qo‘llarida ko‘tarib yuvinish xonasiga olib kirdi.
Iliq suv ostida ular bir-birlariga suyanib turishardi. Jungkook Liananing vujudidagi sovun ko‘piklarini suv bilan artar ekan, uning harakati juda ehtiyotkor edi.
Jungkook: O‘zingni qanday his qilyapsan? Juda charchatib qo‘ymadimmi?
Liana: Yo‘q... Shunchaki, hammasi tushdek tuyulyapti. Dunyoda faqat biz qolgandekmiz.
Jungkook: Faqat biz qolamiz ham. Senga va’da beraman, ertaga uyg‘onganingda hammasi bundan ham go‘zal bo‘ladi.
Ular yuvinib chiqib, toza choyshablar ustiga yotishdi. Jungkook Lianani mahkam bag‘riga bosdi. Liana uning yurak urishini tinglab turib, ko‘zlarini yumdi. Bu uning hayotidagi eng og‘ir, lekin eng shirin uyqu oldidagi daqiqalar edi.
Shu paytda Jimin va Nayeon ham o‘z uylarida sokinlikdan zavqlanishardi. Dastlab ular oshxonada issiq choy ichib, bugungi kunning quvnoq damlarini eslab o‘tirishdi. Biroq Jiminning Nayeonga bo‘lgan tashnaligi choy bilan qonadigan darajada emasdi.
Jimin qadahini chetga surib, Nayeonni stol ustiga o‘tqazdi va uning lablariga tashnalik bilan yopishdi.
Jimin: Seni sog‘inishdan hech qachon charchamayman. Bugun kutubxonada senga tegishni qanchalik xohlaganimni bilmaysan...
Nayeon: Endi biz yolg‘izmiz, Jimin. Hech narsadan tiyilma.
Ular ham yotoqxonaga o‘tishdi. Jimin Nayeonning kiyimlarini birin-ketin yechib, uning oppoq badaniga zavq bilan tikildi. Jungkook va Liana kabi, ular ham bir-birlarining vujudida erib ketishdi. Jimin Nayeonning ko‘kraklarini ehtiros bilan erkaladi, so‘ngra ular bir butunga aylanishdi. Xona ularning zavqli nolalari va shiddatli nafaslari bilan to‘ldi.
Ular ham bir necha soatlik ehtirosli tundan so‘ng, birga dush qabul qilishdi. Suv tomchilari ostida Jimin Nayeonni quchoqlab, unga qayta-qayta sevgi izhor qildi.
Jimin: Sen mening borlig‘imsan, Nayeon. Sensiz o‘zimni tasavvur qilolmayman.
Nayeon: Men ham, Jimin. Faqat men bilan bo‘l.
Ko‘p o‘tmay, ikki xonadon ham sukunatga cho‘mdi. To‘rt kishi — ikki qotil va ikki ayg‘oqchi — bir-birlarining bag‘rida, xiyonat va sevgi o‘rtasidagi nozik chiziqda uxlab qolishdi. Ertangi kun ularga qanday daxshat yoki baxt keltirishi hozircha hech biriga ma’lum emasdi.

Tungi sukunatda ikki xil xonadonda bir xil fojiaviy va go‘zal manzara hukm surardi. Bu tun — yolg‘onlar va haqiqiy tuyg‘ular bir-biriga qorishib ketgan so‘nggi tinch tun edi.
Jungkook Liananing xushbo‘y sochlari orasiga yuzini ko‘mib, xotirjam va chuqur uyquga ketgan edi. Uning hayotida birinchi marta yuragi bu qadar osoyishta, vujudi esa butunlay bo‘shashgan. U o‘zining daxshatli dunyosida nihoyat uyini topgandek edi.
Biroq Liana uxlamasdi. U zulmatda Jungkookning sochlarini juda mayin silab, uning yuzidagi har bir chiziqni barmoqlari bilan chizib chiqardi. Uning ko‘zlaridan oqayotgan achchiq yoshlar Jungkookning yelkasiga tushardi.
Liana: Meni kechir, Jungkook... Seni bu qadar qattiq sevib qolishni rejalashtirmagandim. Men sening dunyongni yo‘q qildim, lekin o‘z dunyomni ham senga qo‘shib boy berdim. Meni kechirishingni so‘rashga ham haqqim yo‘q... Men seni sevaman, jinnidek sevaman.
U Jungkookning boshini mahkamroq bag‘riga bosdi. Jungkook esa hech narsani sezmasdan, o‘zining yagona asiri — aslida esa o‘zining
jallodi bo‘lgan ayolning bag‘rida xotirjam nafas olishda davom etardi.
Boshqa bir tomonda, Jimin ham Nayeonni xuddi eng qimmatbaho boyligini asragandek mahkam quchoqlab uxlab yotardi. Uning yuzida baxtli bir tabassum bor edi.
Nayeon esa qorong‘ulikka tikilib yotarkan, ichida bir narsa parchalanganini his qildi. U o‘zini professional, sovuqqon agent deb bilar edi, lekin Jiminning samimiy muhabbati uning qalbidagi barcha mudofaa devorlarini qulatiib yuborgan edi. U endi Jiminni shunchaki nishon sifatida ko‘rolmasdi.
Nayeon: Nega sen qotil bo'lishing kerak edi? Nega men agent bo'lishim kerak edi?
Nega???
Nayeon sekin Jiminning yuzlaridan, so‘ngra o‘sha shirin va tanish lablaridan ohista o‘pib qo‘ydi. Uning bu safargi sevgisi ssenariy bo‘yicha emas, balki yurak amri bilan edi.
Nayeon: Seni sevib qoldim, Jimin... Hatto bu bizning o‘limimiz bo‘lsa ham, seni sevaman.
U Jiminning issiq taftiga boshi bilan suyanib, ko‘zlarini yumdi. To‘rttalasi ham zulmat ichida, bir-biriga bog‘langan taqdirlar va aytilmagan haqiqatlar qurshovida tong otishini kutmasdan uyquga ketishdi. Ular uyg‘onganda dunyo butunlay boshqacha bo‘lishini hali bilishmasdi.
Tongning g‘ira-shira nurida, Jungkook va Liana bir-birlarining bag‘rida eng shirin uyquda yotishgan edi. To‘satdan, pastki qavatdan eshikning qattiq taqillashi va baqir-chaqir ovozlari eshitildi. Jungkook hushyorlik bilan ko‘zlarini ochdi. Uning instinktlari nimanidir sezgandek, yuragi tez ura boshladi.
Jungkook Lianani uyg‘otmaslikka harakat qilib, sekin o‘rnidan turdi va xalatini kiyib pastga tushdi. Eshikni ochishi bilan o‘nlab politsiya xodimlari va maxsus kuchlar qurollangan holda unga qarata nishon olishdi.
Politsiya xodimi: Janob Jeon Jungkook! Siz qotillik, kontrabanda va noqonuniy savdoda ayblanib hibsga olinasiz. Qarshilik ko‘rsatmasdan taslim bo‘ling!

6-qism tugadi

"Darkness Behind the Smile"

2026-05-22T12:38:54.260Z

"Vaqt hamma narsani davolamaydi, u shunchaki bizni og‘riq bilan yashashga o'rgatadi."

5-qism

Nayeon Lianani ko‘rishi bilan barcha shubhalarini unutib, unga qarab yugurdi. Ular bir-birini quchoqlashganida, Nayeonning ko‘zlarida sog‘inch va quvonch, Liananing ko‘zlarida esa bitmas-tuganmas og‘riq bor edi. Jungkook va Jimin bir oz narida, ularni diqqat bilan kuzatib turishardi.
Nayeon: Liana! Hudoga shukur, senga hech narsa qilmabdi! Nega telefoning o‘chirilgan? Nega bizga hech narsa aytmay, g‘oyib bo‘lib qolding? Men qanchalik qo‘rqqanimni bilmaysan...
Liana Jungkookning o‘tkir nigohini orqasida his qilib turardi. Har bir so‘zi Nayeonning hayotini hal qilishi mumkinligini bilib, o‘zini qo‘lga olishga urindi.
Liana: Nayeon... tinchlan, hammasi joyida. Telefonim shunchaki buzilib qolgan edi. Ammamning uyi... juda uzoqda, bilasan-ku, ular juda qattiqqo‘l. Janob Jeon esa menga yordam beryapti.
Nayeon: Liana, sen juda oqarib ketibsan. Ko‘zlaring... ko‘zlaring nega muncha ma’yus? Rostini ayt, seni birov majburlab ushlab turibdimi? Agar shunday bo‘lsa, Jimin menga yordam beradi, u juda yaxshi inson...
Liana Jimin tomonga qaradi. Jimin Nayeonga qarab mayin jilmayib turardi.
Liana: Yo‘q, Nayeon! Jimin va Janob Jeon — ular yaqin do‘stlar. Men bu yerda o‘z xohishim bilanman. Shunchaki... bir oz dam olishga va o‘qishdan tanaffus qilishga qaror qildim. Sen men uchun qayg‘urma. Ko‘rib turibsan-ku, hammasi yaxshi.
Nayeon: Rostdanmi? Jimin ham menga shunday degandi, lekin baribir o‘z ko‘zim bilan ko‘rmaguncha ishonmadim. Bilasanmi, Liana, Jimin bilan uchrashganimizdan beri hayotim butunlay o‘zgardi. U meni shunday baxtli qilyaptiki... Men seni ham mana shunday baxtli bo‘lishingni xohlayman.
Liana: Men sendan xursandman, Nayeon. Sen baxtli bo‘lishga loyiqsan. Iltimos... Jiminning yonidan ketma. U sening yagona najoting bo‘lishi mumkin.
Shu payt Jungkook yaqinlashib keldi va qo‘lini Liananing beliga qo‘ydi. Bu harakat hammaning oldida bo‘lsa-da, Liana uchun bu daxshatli zanjirdek tuyuldi.
Jungkook: Nayeon xonim, do‘stingizni ko‘rib ko‘nglingiz joyiga tushdimi? Liananing hali muolajalari bor, u bir oz charchagan. Uni dam olishga olib chiqishim kerak.
Nayeon: Albatta, Janob Jeon. Rahmat, uni ko‘rishga ruxsat berganingiz uchun. Liana, tezroq tuzalib o‘qishga qayt, seni kutyapman!
Liana Nayeonning ketayotganini ko‘rib, ichida baqirgisi keldi: Meni qutqar! Nayeon, bu yerdan qoch!
Lekin u faqat jimgina qo‘l silkitdi. Nayeon va Jimin mashinaga o‘tirib, ko‘zdan g‘oyib bo‘lishdi.
Darvoza yopilishi bilan Jungkookning yuzidagi mehmondo‘st niqobi tushdi. U Lianani o‘ziga keskin burib, yuziga yaqinlashdi.

Jungkook: "Yaxshi o‘ynading, qo‘g‘irchog‘im. Lekin keyingi safar dugonangning qulog‘iga pichirlashga harakat qilsang, o‘sha pichirlash uning so‘nggi so‘zlari bo‘lishini unutma."

Nayeon va Jimin ketishgach, qasrda yana o‘sha hukmron sukunat o‘rnashdi. Jungkook Liananing bilagidan tutib, uni ovqatlanish xonasi tomon yetakladi. Bu safar u qizni xonaga qamab qo‘ymadi, balki ochiqchasiga o‘z yoniga, ulkan eman daraxtidan yasalgan stolning qarshisiga o‘tqazdi.
Xizmatchilar eng sara taomlarni keltirib qo‘yishdi. Jungkook diqqat bilan Lianani kuzatardi. U qizning bugungi itoatkorligi va Nayeonning oldidagi yaxshi rolidan xursand edi.
Liana indamasdan sanchqi va pichoqni qo‘liga oldi. U bir oy davomida ovqatdan deyarli voz kechgan, o‘zini holsiz ko‘rsatgan edi. Lekin bugun u kutilmaganda ishtaha bilan ovqatlanishni boshladi. Bu uning uchun shunchaki taom emas, balki jang oldidan quvvat yig‘ish edi.
Jungkook: Ishtahang ochilganidan xursandman, Liana. Dugonang bilan uchrashuv senga ijobiy ta’sir qildi, shekilli? Men senga aytgandim, menga bo‘ysunsang, hayoting ancha go‘zallashadi.
Liana sekin bir bo‘lak go‘shtni kesib, og‘ziga soldi. Uning har bir harakati nafis va o‘ylab bosilgan edi. U ko‘zlarini Jungkookdan olib qochmadi.
Liana: Siz haqsiz, Jungkook. Ochlik va yig‘i bilan hech narsaga erishib bo‘lmasligini tushunib yetdim. Yashash uchun quvvat kerak. Ayniqsa, sening qaramog‘ingda bo‘lgan inson uchun.
Jungkook: Sening bu ohanging menga yoqyapti. Lekin qalbimning bir chekkasi bu o‘zgarishdan shubhalanyapti. Nima o‘ylayapsan, Liana? Nega to‘satdan bunday aqlli qizga aylanding?
Liana: Men shunchaki taslim bo‘lishga qaror qildim. Dunyodagi eng qudratli odamlardan biri mening yo‘limni to‘sib turganda, qochishga urinish ahmoqlik emasmi? Men bu oltin qafasda omon qolishni o‘rganyapman.
Liana ovqatlanib bo‘lgach, sekin o‘rnidan turdi. U Jungkookning yoniga keldi — bu ilgari tasavvur qilib bo‘lmas holat edi. U Jungkookning yelkasiga qo‘lini qo‘ydi. Jungkookning vujudi bu kutilmagan teginishdan taranglashdi, lekin u bu lazzatdan voz kecholmadi.
Liana: Ovqat uchun rahmat. Endi esa... xonamda qamalib o‘tirishdan charchadim. Janob Jeon, menga bu uyning kutubxonasidan foydalanishga ruxsat berasizmi? Kitob o‘qish — mening yagona ovunchog‘im.
Aslida Liananing maqsadi kutubxona emas, balki o‘sha yerda yashiringan, Jungkookning maxfiy hujjatlarini topish edi.
Jungkook uning bu harakatlaridan hayron qoldi va uning qo‘lini ushlab, o‘ziga tortdi.
Jungkook: Kutubxonami? Albatta. Senga hamma narsaga ruxsat beraman, Liana. Faqat bitta narsadan ehtiyot bo‘l... Mening ishonchimni suiiste’mol qilish — o‘lim bilan teng. Men seni sevaman, lekin xiyonatni kechirmayman.
Liana: Xiyonat? Men shunchaki sizga yaqinroq bo‘lishni xohlayman, Jungkook.
Liana xonadan chiqib ketdi.
Jungkook esa stolda o‘tirgancha, qizning ortidan hayrat bilan tikilib qoldi.

Mashinadan tushganlari zahoti, Jimin Nayeonning qo‘lidan mahkam tutib, uni uyning ichiga yetakladi. Eshik yopilishi bilan Jimin go‘yo butun dunyodan uzilgandek, Nayeonni o‘ziga keskin tortdi. Uning nigohida ham ehtiros, ham qandaydir yashirin bir xavotir bor edi.
Jimin Nayeonni devorga ohista suyadi va qizning yuzini kaftlari orasiga oldi. Uning nafas olishi tezlashgan, ko‘zlari esa faqat Nayeonning lablariga qadalgan edi. Bir necha soniyalik ehtirosli sukunatdan so‘ng, Jimin qizning lablaridan shunday tashnalik bilan o‘pa boshladiki, bu bo‘sada ham sog‘inch, ham uni yo‘qotib qo‘yishdan qo‘rqish hissi bor edi.
Zulmatdagi ehtirofli iqror
Nayeon uning bo‘ynidan mahkam quchoqlab, bo‘salarga javob qaytarar ekan, Jimin bir oz to‘xtab, peshonasini qizning peshonasiga tiradi.
Jimin: Senga borsan sari bogʻlanib qolyapman. Ishqingda telba qilib qoʻydingku Nayeon. Men seni hech kimga berib qo‘ymayman.
Nayeon: Jimin... men sening yoningdaman. Men hech qayerga ketmayman.
Jimin: Seni uchratgunimcha dunyoda ranglar borligini bilmasdim. Sen mening zulmatimga kirib kelgan yagona yorug‘liksan. Men seni sevaman, Nayeon... Shunchalik qattiq sevaman-ki, bu tuyg‘u meni o‘ldirishi yoki butunlay o‘zgartirishi mumkin.
Nayeon: Men ham seni sevaman, Jimin. Nima bo‘lishidan qat’i nazar, senga ishonaman. Mening yuragim faqat seniki.
Nayeonning mahorati va ehtirosi Jiminning ichidagi barcha shubhalarni eritib yuborgandek bo‘ldi. U qizning sevaman degan so‘zini eshitishi bilan uni yanada mahkamroq quchoqladi. Jiminning qo‘llari qizning belidan pastga tushib, uni o‘ziga qattiqroq bosdi.
Jimin: Seni hech qachon qo‘yib yubormayman... Hech qachon.
U yana Nayeonning lablariga yopishdi. Bu safargi bo‘sa avvalgisidan ham uzunroq, ehtirosliroq va chuqurroq edi. Nayeon Jiminning ko‘ylagi tugmalarini yechishga urinarkan, ichida sovuqqonlik bilan o‘yladi:
Nayeon Pov: U butunlay mening ishqimda telbaga aylandi. Endi u menga hamma narsani — barcha sirlarini, barcha noqonuniy hujjatlarni oʻz qoʻllari bilan menga beradi.
Jiminning lablari Nayeonning bo‘yniga tushdi. Har bir bo‘sa kechagi soxta izlarning o‘rnini haqiqiy, o‘chmas izlar bilan yopishga urinayotgandek edi. Jimin qizning nafis yelkalaridan o‘pardi.
Nayeon: (Ko‘zlarini mahkam yumib, o‘zini tiyishga urinsa-da, og‘zidan nola qochdi) — Ahhh... immm... Jimin.. ahhh...
Jimin uning bo‘ynidan tishlab olganida, Nayeon ixtiyorsiz ravishda uning yelkasidan mahkam ushladi. Jiminning qo‘llari qizning kiyimlariga yetganida, xonadagi shiddat yanada ortdi.
Yoongi: (Bo‘g‘iq ovozda, qizning qulog‘iga pichirladi) — Sen faqat meniki bo‘lishing kerak.
Jiminning harakatlari shunchalik shiddatli va ehtirosli ediki, xonadagi havoda go‘yo uchqunlar chaqnardi. U Nayeonning ustki kiyimini yechib tashlagach, bir lahza to‘xtab, qizning oppoq va nafis vujudiga hayrat bilan termuldi. Uning ko‘zlari rashqdan qizarib ketgan bo‘lsa-da, hozir bu nigohda faqat cheksiz ehtiros va egalik hissi bor edi.
U kafti bilan Nayeonning bir ko‘kragini mahkam qisib, ezib o‘ynay boshladi. Uning qo‘llari doimiy sovuqqonligini yo‘qotgan, issiq va qat’iyatli edi. Ikkinchisini esa ehtiros bilan og‘ziga olib, so‘ra boshladi.
Nayeon: (Boshini orqaga tashlab, chuqur nafas olar ekan, ovozi titradi) — Ahhh... Jimin. immm... to‘xta... Immm.... boʻldi...
Lekin Jimin to‘xtash o‘rniga, yanada ehtiros bilan uning uchlarini lablari va tishlari orasida o‘ynata boshladi. Har bir tishlashi, har bir emishi qizning tanasida o‘chmas, qirmizi izlar qoldirardi. U go‘yo Nayeonning har bir qarichiga o‘zining muhrini bosayotgandek, uni begona erkaklar u yoqda tursin, hatto o‘zi uchun ham tanib bo‘lmas darajada o‘zgartirib yuborgisi kelardi.
Navbatma-navbat har ikki ko‘kragini opib, so‘rib emarkan, Nayeonning nolalari xonada aks-sado berardi. Uning barmoqlari Jiminning sochlari orasiga kirib, uni yanada o‘ziga tortardi.
Jimin: (Bo‘g‘iq ovozda, qizning terisidan lablarini uzmay pichirladi) — Sen... sen faqat menga tegishlisan. Hech kim senga bunday qo‘l tekkizolmaydi. Tushundingmi, Nayeon? Faqat men...

Jimin Nayeonning shimini va ichki kiyimini yechib tashladi. Endi qiz uning qarshisida butunlay ojiz va begubor holda, oy nuri jilolantirib turgan oppoq vujudi bilan yotardi.
Jimin bir muddat to'xtab, bu go'zallikka termulib qoldi. Uning ichidagi rashq olovi endi cheksiz bir egalik qilish istagiga aylangan edi..
Jimin: (Ovozi bo‘g‘ilib, qizning qulog‘iga pichirladi) — Sen hozir juda go'zalsan, Nayeon... Va bugun tunda sen faqat meniki ekanligingni butun vujuding bilan his qilasan.
U yana qizning vujudi bo'ylab harakatlanishni boshladi:
Jimin qizning nozik sonlarini o'pib, tili bilan ularning ichki qismini yalay boshladi. Har bir harakati Nayeonni titroqqa solar, qiz choyshablarni mahkam changallab olgandi.
U qizning eng nozik va eng issiq nuqtasiga yetib kelganida, Nayeon ixtiyorsiz ravishda uning sochlaridan mahkam tutdi. Jimin o'sha yerda to'xtadi va avval lablari bilan mayin o'pdi, so'ngra tili bilan ehtirosli, namli harakatlar qila boshladi.
Qizning nolalari yanada balandroq va uzuq-uzuq eshitila boshladi: *"Ahhh... Jimin... yo'q... bas qil .. immmm... to'xta.."*
Jimin o'zining ichki kiyimidan ham xolos bo'ldi. U endi butunlay yalang'och, qaynoq vujudi bilan Nayeonning ustiga chiqdi. Ular bir-birining terisining issig'ini, yuraklarining tez urishini his qilib turishardi.
Jimin qizning lablariga so'nggi bor chuqur va talabchan bo'sa berib, uning oyoqlarini kengroq ochdi va sekin, ehtiyotkorlik bilan, lekin qat'iyat bilan uning ichiga kirdi.
Jimin vujudidagi olovli shiddat va qizning vujudidagi kutilmagan torlik sabab biroz to‘xtadi. U og‘riq aralash bir nafasda irillab, o‘zini orqaga tortdi. Ko‘zlariga ishonmay, oppoq choyshabdagi va o‘zidagi qizil qon tomchilariga qaradi
Jimin qaytadan, bu safar yanada ehtiyotkor, ammo qat’iyat bilan qizning ichiga kirdi. Aloqa boshlanganda, xonadagi harorat ko‘tarilib, harakatlar ritmi tezlashdi. Jimin endi shunchaki ehtiros bilan emas, balki qizga ham, o‘ziga ham maksimal lazzat berishni istab harakat qilardi.
Ora-orada u o‘zining baquvvat vujudi bilan Nayeonga kutilmagan, kuchi va shiddati o‘zgaruvchan turtkilar bera boshladi. Bu harakatlar qizning vujudida to‘lqinlanib borayotgan lazzatni eng yuqori nuqtaga olib chiqardi...
Nayeon: (Boshini orqaga tashlab, Yoongining yelkalarini tirnab nola qilardi) — Ahhh... Jimin... immmm....
Jimin qizning nolalaridan yanada ruhlanib, harakatlarini muvofiqlashtirdi. Uning har bir chuqur kirishi va shiddatli harakati ikkalasini ham jismoniy va ruhiy sarmastlik cho‘qqisiga yetkazardi.

To‘rt soat davom etgan shiddatli va ehtirosli olov nihoyat o‘zining cho‘qqisiga yetdi. Jimin bor vujudi bilan titrab, o‘zidagi bor borlig‘ini Nayeonning ichiga to‘kdi va uning ustiga holsizgina yiqildi. Xonada faqat ularning bir-biriga qo‘shilib ketgan og‘ir nafaslari eshitilardi.
Biroz vaqt o‘tgach, Jimin o‘zini o‘nglab oldi. U Nayeonning nafas olishi sekinlashganini va ko‘zlarida hamon lazzat qoldiqlari borligini ko‘rib, uni ehtiyotkorlik bilan quchog‘iga oldi.
Jimin Nayeonning nozik vujudini go‘yo qimmatbaho javohirni ko‘targandek ko‘tarib, vannaxonaga olib kirdi. U iliq suvni sozladi va qizni yuvintira boshladi. Nayeon holsizlikdan uning yelkasiga bosh qo‘yib, butunlay Jiminning ixtiyoriga topshirilgan edi.
Yuvintirib bo‘lgach, u qizni yumshoq sochiqqa o‘rab, qaytadan xonaga olib chiqdi. Shkafdan Nayeonning eng mayin va qulay ipak tungi ko‘ylagini olib, uni juda ehtiyotkorlik bilan kiydirdi.
O‘zi ham shunchaki qora uy shimini kiyib oldi-da, karavotga, Nayeonning yoniga yotdi. U qizni orqasidan mahkam quchoqlab, burnini uning bo‘yniga, o‘zi qoldirgan izlar orasiga yashirdi.
Jimin: (Uyqu aralash, juda past ovozda pichirladi) — Endi sen haqiqatan ham menikisan... Faqat meniki.

Tong otganda quyoshning ilk nurlari Jiminning shinam yotoqxonasiga mayinlik bilan kirib keldi. Jimin ko‘zlarini ochganida, o‘zini dunyodagi eng tinch va baxtli joyda his qildi — u Nayeonning bag‘rida, uning nafasini o‘z terisida his qilib yotardi.
Jimin bir muddat qimirlamasdan, uxlayotgan qizning begubor yuziga tikilib turdi. Uning barmoqlari Nayeonning sochlarini ohista siladi, so‘ngra qizning peshonasidan va kipriklaridan juda mayin, deyarli sezilmas darajada o‘pib qo‘ydi.
Nayeon ham sekin ko‘zlarini ochib, Jiminning unga mehr bilan tikilib turganini ko‘rdi va lablarida shirin bir jilmayish paydo bo‘ldi.
Nayeon: Hayrli tong, mening hayotim... Sen hamon shu yerdamisan yoki men hali ham tush ko‘ryapmanmi?
Jimin: (Uni o‘ziga mahkamroq tortib, bo‘ynidan hidlab o‘pdi) Hayrli tong, farishtam. Men har doim shu yerda bo‘laman. Sening nafasingni eshitib uyg‘onish — men tasavvur qilgan eng go‘zal baxt ekan.
Jimin qizning lablariga yaqinlashdi va tonggi, shirin, juda ham xotirjam bir bo‘sa sovg‘a qildi. Bu safargi o‘pichda kechagi ehtiros emas, balki cheksiz bir ishonch va yumshoqlik bor edi.
Nayeon: Yuraging juda tez uryapti... Xuddi birinchi marta uchrashganimizdagidek.
Jimin: Chunki sen har safar menga qaraganingda, yuragim yangidan urishni o‘rganayotgandek bo‘ladi. Bilasanmi, bugun hech qayerga ketgim kelmayapti. Faqat sen bilan, mana shu yerda, vaqt to‘xtab qolishini xohlayman.
Nayeon: Ishlaring-chi? Janob Jeon seni kutayotgandir?
Jimin: Dunyodagi barcha ishlar, barcha rejalar sening birgina kulguingga arzimaydi. Bugun faqat biznikimiz, Nayeon. Faqat men va sen.
Jimin Nayeonni yana o‘pishda davom etdi, uning qo‘llari qizning belini ohista silab, tonggi sokinlikni yanada shirinroq qilardi. Jimin o‘zini bu sevgida butunlay yo‘qotgan edi, Nayeon esa uning quchog‘ida turib, ichida keyingi qadamlarini rejalashtirardi.
Nayeon Pov:
U butunlay nazorat ostida. Jiminning ehtiyotsizligi ortib boryapti. Bugun u bilan o'tkazadigan har bir daqiqam uning sirlariga yana bir qadam yaqinlashtiradi. Jungkook va Jimin... ular o'zlarini ovchi deb o'ylashda davom etishsin. O'yin endi boshlanyapti.

Jungkook ko‘zlarini ochganida, xonada faqat ertalabki salqinlik hukmron edi. U beixtiyor yoniga qo‘l cho‘zdi, ammo o‘rin bo‘sh, choyshablar esa allaqachon sovib ulgurgan edi. Bir zumda uning vujudini vahima va g‘azab qopladi.
Yana qochishga urindimi?
degan fikr miyasida chaqmoqdek urdi. U o‘rnidan sapchib turib, ustiga xalatini tashladi-da, xonadan otilib chiqdi. Uning ko‘zlarida g‘azab uchqunlari yonar, qadamlari esa butun uyni titratardi.
"Liana! Qayerdasan?!" — deb baqirmoqchi bo‘ldi, lekin oshxonadan kelayotgan yoqimli hid va idishlarning mayin ovozini eshitib, qadamini sekinlashtirdi. Oshxona ostonasida to‘xtab, u ko‘rgan manzaradan butunlay qotib qoldi.
Liana uning ko‘ylaklaridan birini kiyib olgan sochlarini tartibsiz yig‘gancha, gaz plitasi oldida jimgina nonushta tayyorlardi. Uning harakatlari shunchalik xotirjam ediki, go‘yo bu uyda asira emas, balki baxtli bekadek yashayotgandek edi.
Jungkookning asabiyligi bir zumda so‘ndi, uning o‘rnini hayrat va tushunarsiz bir iliqlik egalladi. U eshik chekkasiga suyanib, qizni kuzata boshladi.
Jungkook: Meni qo‘rqitib yubording... Nega yonimda emassan deb o‘yladim.
Liana cho‘chib tushmadi. U sekin ortiga o‘girilib, Jungkookga qarab mayin jilmaydi. Bu jilmayish uning agentlik mahoratining eng cho‘qqisi edi — shunchalik samimiy ko‘rinardiki, hatto Jungkookdek shubhalarni ham erita olardi.
Liana: Sizni uyg‘otgim kelmadi. Shunchalik xotirjam uxlayotgan edingizki... Bugun sizga o‘zim nonushta tayyorlab bermoqchi bo‘ldim. Qahva tayyor, hozir tuxum ham pishadi.
Jungkook unga yaqinlashib, orqasidan belidan mahkam quchoqladi. U qizning bo‘ynidan chuqur nafas oldi.
Jungkook: Sen... sen rostdan ham o‘zgarayapsanmi yoki men tush ko‘ryapmanmi? Bu Liana menga ko‘proq yoqyapti.
Liana: Qarshilik ko‘rsatishdan charchadim, Jungkook. Agar men bu uyda qolishga mahkum bo‘lsam, nega endi hayotimizni jahannamga aylantirishimiz kerak? Keling, shunchaki... tinchgina nonushta qilaylik.
Jungkook: Senga ishonishni shunchalik xohlayman-ki... Agar bu o‘yin bo‘lsa, Liana, iltimos, uni hech qachon tugatmagin. Men bu yolg‘on ichida yashashga ham tayyorman.
Liana: Yolg‘on haqida gapirmang. Bugun hech qanday sir bo‘lmasin, xo‘sh? Faqat biz.
Jungkook qizning lablaridan ehtiros bilan o‘pdi. U o‘zini g‘olib deb his qilardi — u Lianani sindirdim deb o‘ylardi. Liana esa Jungkookning quchog‘ida turib, oshxona tokchasidagi pichoqlar qatoriga va Jungkookning cho‘ntagida turgan telefoniga ko‘z qisib qo‘ydi. Oyinning yangi bosqichi boshlangan edi.

Jungkook va Liana shaharning shovqinidan uzoqda, bulutlar bilan tutashgan baland tog‘lar bag‘riga yo‘l olishdi. Atrofda faqat qarag‘aylarning xushbo‘y hidi va tog‘ daryosining shovqini eshitilardi. Bu yerda tansoqchilar yo‘q, baland devorlar yo‘q — faqat ular va tabiat.
Liana tog‘ning toza havosini ichiga yutarkan, kutilmaganda ichidagi barcha yuklardan xalos bo‘lganini his qildi. U hozir na asira, na maxfiy agent edi. U shunchaki, balandlikni va erkinlikni sevuvchi Liana edi.
Jungkook Liananing qo‘lidan mahkam tutib, uni tepalik tomon yetakladi. Ularning kulgusi tog‘ vodiysida aks sado berardi.
Jungkook: Qara, Liana! Bu yerda butun dunyo bizning oyog‘imiz ostida. Senga aytmaganmidim, senga osmonni sovg‘a qilaman deb?
Liana: Bu... bu ajoyib! Jungkook, qara, bulutlar shunchalik yaqinki, ularga qo‘l tegizish mumkindek!
Liana kutilmaganda ortiga o‘girilib, Jungkookni mahkam quchoqlab oldi. Bu harakatda hech qanday reja, hech qanday hiyla yo‘q edi — bu shunchaki sof quvonch edi.
Jungkook esa u ni o‘ziga qattiqroq bosib, sochlaridan o‘pdi.
Jungkook: Sening shunday chin dildan kulishingni ko‘rish uchun bor-budimdan kechishga tayyorman. Liana... meni kechir. Seni o‘sha qorong‘u xonalarda saqlaganim uchun, senga ozor berganim uchun...
Liana: Bugun emas. Bugun o‘tmish haqida gapirmaylik. Bugun nafrat ham, qasos ham yo‘q. Shunchaki mana shu lahza bor. Men hozir judayam baxtliman.
Ular yashil maysazor ustiga o‘tirishdi. Jungkook Liananing boshini o‘z yelkasiga qo‘ydi.
Jungkook: Bilasanmi, men doim hamma narsani kuch bilan egallashga o‘rganganman. Lekin sen menga eng muhim narsani o‘rgatding: qalbni majburlab bo‘lmasligini. Men seni asir qilganimda, aslida o‘zimni yolg‘izlikka asir qilgan ekanman. Sening mana bu samimiy nigohing — men yutgan eng katta sovrin.
Liana: Jungkook, sen judayam murakkab insonsan. Ba’zan sendan daxshatli darajada qo‘rqaman, ba’zan esa... xuddi hozirgidek, dunyodagi eng mehribon insondek ko‘rasan. Men seni tushunishni xohlayman.
Jungkook: Meni tushunishing shart emas, shunchaki yonimda bo‘lsang va senga ishonishimga qo‘yib bersang kifoya. Men seni dunyodan asrayman, Liana.
Jungkook Lianani juda mayinlik bilan o‘pdi. Bu bo‘sada na hukmronlik, na talab bor edi — unda faqat ehtiyotkorlik va cheksiz muhabbat bor edi. Liana ham unga javob qaytararkan, agentlik vazifasini, markazdan kelgan buyruqlarni bir zum unutdi.
Tog‘ning salqin shamoli ularni o‘rab olgan bo‘lsa-da, ularning yuragi bir-biriga bo‘lgan iliqlikdan yonib turardi. O‘sha kuni ular shunchaki bir-birini sevgan ikki inson edilar.

Jimin va Nayeon uchun ham bugun dunyo rang-barang edi. Jimin o‘zining qorong‘u rejalari va Jungkook bilan bog‘liq muammolarini bir chetga surib, bor e’tiborini Nayeonga qaratdi. Ular shaharning eng go‘zal va qadimiy kutubxonalaridan biriga yo‘l olishdi.
Kutubxonaning ulkan javonlari orasida kitoblar hidi va sokinlik hukmron edi. Nayeon javonlar orasida yugurib yurib, qiziqarli kitoblarni qidirar, Jimin esa uning ortidan jilmayib kuzatib borardi.
Nayeon: Jimin, qara! Bu o‘sha men qidirgan nodir nashr-ku! Uni qayerdan topishni bilmay yurgan edim.
Jimin: Sening ko‘zlaringdagi bu quvonchni ko‘rish uchun men bu kutubxonaning barcha kitoblarini sotib olishga tayyorman, azizam.
Nayeon: Janob Park, siz judayam saxiysiz! Lekin menga kitoblar emas, ularni birga o‘qiydigan inson kerak. Sen men bilan she’rlar o‘qiysanmi?
Jimin: Agar sen o‘qisang, men hatto zerikarli iqtisodiyot kitoblarini ham oxirigacha tinglashga tayyorman. Sen bilan o‘tgan har bir daqiqa men uchun eng sevimli asar.
Ular javonlar panasida, kitoblar soyasida bir-birlaridan shirin bo‘sa olishdi. Nayeon Jiminning ko‘ksiga boshini qo‘yib, o‘zini chinakam baxtli his qilayotgandek ko‘rsatsa-da, nigohi bilan atrofni kuzatib, Jiminning e’tiborsiz qolgan telefoniga bir qarab qo‘ydi.
Kutubxonadan chiqqach, ular parkdagi kichik muzqaymoq do‘koniga borishdi. Quyosh charaqlab turar, atrofdagilarning ham kayfiyati a’lo edi.
Jimin ikkita katta shokoladli va qulupnayli muzqaymoq ko‘tarib keldi.
Jimin: Mana, malikam! Sening sevimli muzqaymoging. Ehtiyot bo‘l, erib ketmasin.
Nayeon: Mmm... shunchalik shirin! Jimin, tatib ko‘r, bu juda ham mazali
Nayeon qoshiqcha bilan muzqaymoqni Jiminning og‘ziga tutdi. Jimin kulib, uning qo‘lidan tishlab olmoqchi bo‘lgandek hazillashdi.
Jimin: Bilasanmi, men bolaligimdan beri bunday oddiy narsalardan zavqlanmagan edim. Sen meni hayotning kichik quvonchlarini ko‘rishga majbur qilding.
Nayeon: Chunki hayot faqat jiddiy uchrashuvlar va qimmatbaho mashinalardan iborat emas, Jimin. Mana bunday shirinliklar va samimiy kulgular — eng asosiysi.
Jimin: Senga va’da beraman, Nayeon. Endi hayotimiz faqat mana shunday shirin bo‘ladi. Men seni barcha qayg‘ulardan asrayman.
Nayeon Jiminning ko‘zlariga boqib, ichida og‘ir bir yukni his qildi. Jimin unga haqiqatdan ham ishonayotgan, uni chindan sevayotgan edi. Agentlik vazifasi va bu samimiy tuyg‘ular o‘rtasidagi chegara bora-bora yuvilib ketayotgandek edi.
Lekin o'yin davom etishi kerak.

5-qism tugadi