@soyun_0527

Heartache

2026-08-16T08:13:08.191Z

— Kechiring...

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

⤿2-QISM

~~~~~~

Yangi kun. Yomg‘ir hali ham tinmagan edi... Bo‘linmadagi barcha askarlar katta zalda yangi boshliqlarini, keyingi ishlarni qanday bajarash haqida buyruq olishni kutib turishardi.

K. Yijin: Qani safga!

: Salomatlik tilaymiz janob🫡 — deyishdi barcha bir ovozdan.

K. Yijin: Erkin! O‘zimni tanishtirishim shart emasdir, bu yerga oldin ham kelganman. Sizlarga bugundan bosh bo‘lib turaman. Kamida 5 oy. Alfa guruhi bilan bizning vazifamiz portlatkichlarni topish, sizlar esa tartib bo‘yicha chegarada o‘z ishingizni davom ettirasiz. Yaqinda yuz bergan muammolar sabab nazoratni kuchaytiramiz. Bugungi yomg‘ir tufayli, chegaraga o‘zim boraman. Siz bu yerdagi ishlarga qarang. Hammaga ruhsat, ovqatlaninglar.

: Hop bo‘ladi janob🫡

Heartache

2026-07-11T11:39:03.293Z

— Kechiring...

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

⤿1-QISM

~~~~~~

Korea harbiy ba‘zasi

~~~~~~

: Kechirasiz, sizga qanday yordam bera olaman?

Yunso: Salom. Men... yaxshisi guvohnomamni ko‘ra qoling.

U qo‘riqchiga o‘z guvohnomasini uzatdi. Qo‘riqchi o‘qib bo‘lgach guvohnomani qo‘lida ushlab hayratlangancha unga biroz tikilib qoldi...

: Siz... menimcha yangi xizmatchisiz.

Yunso: Ha, shunday. Qo‘mondon bilan uchrasha olamanmi?

: Albatta, qani yuring.

~~~~~~

Bosh qo‘mondon xonasi.

Yunso: Salomatlik tilayman janob🫡 — dedi qo‘mondon Choi Min ni ko‘rgach.

Qo‘mondon: Salom. Xush kelibsan. Seni yana bu yerda ko‘rganimdan hursandman. G‘arbda ishlaring qanday kechdi.

Yunso: Men ham hursandman janob. Hammasi joyida.

Qo‘mondon: Ular nega seni bu yerga jo‘natishdi?

Yunso: Bilasizmi, oldinlari ham doim muammo boshlab yurardim. U yerda ham shunday bo‘lib qoldi😅

Qo‘mondan: U paytlarni esdan chiqarib bo‘ladimi, ahir eng yaxshi harbiylarimizdan eding. Demak, tepadagilarning qaroriga binoan, seni Alfa guruhiga biriktiramiz. Ularda 1 kishi yetishmayotgandi va yangi vazifalari bor, ertaga jo‘nashlari kerak. Oldin guruh qo‘mondoni Park Yijin bilan uchrash. Unga aytib qo‘yganman.

Yunso: Hop janob. Eskilardan hali ham bormi bu yerda?

Qo‘mondon: Eskilar... Yo‘q, ularni bari vazifada. Agar oldingi Alfa guruhini so‘rayotgan bo‘lsang, ularni boshqa maxfiy tashkilotga biriktirib yuborganmiz. Davlat ishlari...

Yunso: Tushunarli... Demak bari yangilar ekanda?

Qo‘mondon: Shunday. Yijinga kelsak, u biroz qattiqqo‘l. Ishonamanki ishlay olasizlar. Ha... yana bir gap.

Yunso: Qanday?

Qo‘mondon: Ertaga boradigan joyingizda, ya‘ni qarorgohda bari harbiy yigitlar bo‘ladi. Aytib qo‘yay dedim.

Yunso: Hammasimi? Hattoki tibbiy bo‘lim hammi?

Qo‘mondon: Nima desam ekan, guruh bilan vazifangiz qiyin, portlatgichlarni topish bo‘ladi. Siz chegara tomonlarga, uzoqqa jo‘naysiz.

Yunso: Mayli, tushunarli. Qolganini qo‘mondon bilan gaplashib olaman. Salomatlik tilayman janob🫡 — deya xonadan chiqib ketdi.

Alfa guruhi xonasi tomon yurar ekan, u hayolida uning bu yerga ko‘chirilishiga sabab bo‘lgan voqeani o‘ylab borardi:

2 hafta oldin. AQSH. Tun. Chekka bir qoyatoshli dashtlar... Atrofdan o‘q ovozlari eshitilar, daydi o‘qlar har tomonda kezib yurardi.

Yunso: Bunaqada uchchovimiz ham o‘lib ketamizku.

Alex: Yana biroz kutaylikchi.

Yunso: Boshliq, ahir...

Alex: Nima qil deysan, ularni tiriklayin tutushimiz buyurilgan.

Yunso: Sofia hushini yo‘qotyabti.

Alex: Aysh, jin ursin...

Yunso jim turolmadida, qurolini o‘qladi.

Alex: Hoy ahmoq, nima qilyabsan?

Yunso: Agar vaqtida olib bormasak, Sofia o‘ladi. Unga qarab tur. O‘zingni ham qo‘lingdan qon oqyabti!

Alex: Yunso! Bu yer jang maydoni, telbalik qilinadigan...

Yunso: Barcha ma‘suliyatni o‘z zimmamga olaman. Mening telba ekanligimni butun razvetka biladi o‘zi.

U shunday deb o‘rnidan turib ketdi. Oradan 5 daqiqa o‘tarkan, atrofdan taralayotgan o‘q tovushlari tingandi...

Ertasiga majlis yig‘ildi.

AQSH ichki ishlar razvetkasi Bosh qo‘mondoni: Ho‘sh, o‘zingizni qanday oqlaysiz? Sizga ularni tirik olib keling degandik, tirik! Chalajon emas! — degan yo‘g‘on ovozi yangradi... Xona suv quygandek jimib qoldi...

Alex: Bu uchun...

Yunso: Kechiring janob, buni barini men qildim. Boshlig‘imning gapiga ham quloq solmay, berilgan vazifani ham unutgan holda, o‘sha jinoyatchikarni men shu holga soldim. Lekin bunday qilmaganimda, hozir biz bu yerda turmagan bo‘lardik. O‘sha kallakesarlar qanday ma‘lumotni bilishini bilmadimkuya, eng yaxshi merganimiz Sofiani va boshlig‘imni ular sabab o‘lib ketishiga ko‘z yumib turolmasdim. Jamoamizni bundan ozod qilgan holda, qanday jazo bersangiz ham o‘zimni jazolang.

Bosh qo‘mondon biroz o‘ylanib turgach javob berdi: Mayli, hozircha bo‘shsiz. Men Razvetka bilan gaplashishim kerak. Seni hech o‘zgartirib bo‘lmadida Yunso.

Alex: Salomatlik tilaymiz janob🫡

Xonadan chiqishgach:

Alex: Ahmoq, seni bu yerdan haydashsachi?

Yunso: Eng zo‘r agentlarisiz ishlari bitarmidi? Qo‘yaver. Sofiani ko‘rgani borishimiz kerak.

Oradan 1 hafta o‘tarkan, Yunso ni o‘z vataniga, Koreyaga jo‘natishga qaror qilindi...

Aeroport.

Alex: Ana ahmoqliging natijasi. U yerda bunday ishlarni qila ko‘rma, hopmi? Tinch yurgin.

Yunso: Hop bo‘ladi qo‘mondon🫡 — dedi hazllashib.

Alex: Ahmoq. Seni o‘zi qanday harbiylikga olishgana?

Yunso: Noliyverma, hali bu boshingni ko‘p og‘ritish uchun qaytib kelaman, kutgin.

Alex: 7 oy kammidi?...

Yunso: Hoy, boshliq, bugun kayfiyatingiz yo‘qmi? — yo‘lovchilarni ogohlantiruvchi signal chalindi. — Voy, samalyotimni ketadigan vaqti bo‘ldi. Xayr, yaxshi qol. Sofiaga salom aytib qo‘y!

Alex: Albatta. Yaxshi bor va o‘zingni ehtiyot qil! Han xizmat safarini tugatganda, ketib qolar ekansanda?😂

Yunso undan allaqachon uzoqlashgandi.

Yunso: Qaytganimda shu kallangga bir tushuraman, eslab qol Alex! — dedi shuning uchun ovozini balandlab.

Alex: Hali ko‘ramiz😂 Kamroq ahmoqlik qilgin u yerda.

Alex uning ortidan kuzatgancha qolgandi...

"To‘g‘ri qilgan ishim uchun ham jazolayverishsa... Ahir o‘lib ketishim kerakmidi?" deb hali ham o‘ylardi Yunso. Alfa guruhi bo‘limiga yetgach, eshik oldida 2 askarni ko‘rdi.

Yunso: Salom.

: Salom. Bu yerda biror ishing bormi?

Yunso: Siz qo‘mondon Yijin bo‘lsangiz kerak. — dedi yigitlardan biriga. — Men yangi kelgan askarman.

Kapitan Yijin: Haa, sen haqingda aytishgandi. Tezroq tayyorlan, vazifa haqida eshitgandirsan? Ob-havo sabab kechga bu yerdan ketishimiz kerak. Keyin imkon bo‘lmaydi. Tanishuvni ham o‘sha yerga borganda qilarmiz. Sen qolganlarga habar ber. — dedi yonidagi yigitga.

: Hop janob.

Hamma o‘z yo‘lida davom etib ketdi... Yunso ko‘z ochib yumgunicha vertalyot tayyor edi.

~~~~~~

Ular manzillariga yetib borganlarida, soat tunggi 1 dan o‘tgandi. Osmon bulutlanib, yomg‘ir yog‘a boshladi. Kapitan guruhni oshxonaga to‘pladi.

K. Yijin: Ho‘sh, guruh, bizda vazifamizda yordamlashish uchun yangi askar bor. Lee Yunso. Avvalgi faoliyating haqida eshitganmiz, guruhimizga hush kelibsan. Bu Seunghyun, u Jaehyung va Minho. Yo‘lda ehtimol hamma charchadi. Xonalaringiz bilan tanishdingiz. Istasangiz ovqatlanib bo‘lgach, uxlang, yoki hozirni o‘zida. Yomg‘irga qarab ishni ertadan boshlaymiz. Bo‘linma bilan ham ertaga tanishuv o‘tkazamiz.

: Tushunarli qo‘mondon. — deyishdi hamma bir ovozdan.

K. Yijin: Yaxshi, xayrli tun. Men hisobot tayyolashim kerak.

: Sizga ham.

~~~~~~

Yijin xonasiga kirib, qog'ozlarga o'tgan vazifa hisobotini yoza boshladi. Ammo biroz turib oshxonadan turli ovozlar eshitilib turdi.

Yunso yangi jamoadoshlari bilan juda yaxshi kelishib olgandi.

Seunghyun: Qo‘mondondan xafa bo‘lma, ohirgi payt u juda band va kayfiyati yo‘q.

Yunso: Mayli, men bunday muomalani ko‘pini ko‘rganman.

Minho: Bilasanmi, sen kelishingdan oldin, bu yerda juda mashxur bo‘lding.

Yunso: Voy, nega?

Jaehyung: AQSH da qilgan ishingni hamma muhokama qildi, undan oldin ham ko‘p operatsiyalarni tugatgan ekansan. To‘g‘risi, hayron qoldik. Biz seni o‘g‘il bola deb o‘ylagandik😂

Seunghyun: Bu yerdagi ishlar qiyin... Odatda yigitlar ham eplolmay qolishadi.

Yunso: Haa, shuning uchun qo‘riqchiga guvohnomamni ko‘rsatganimda hayron qolgan ekanda😂

Minho: Sen shu yergacha kelgan ekansan, demak yetarlicha tajribang ham bor.

Seunghyun: Lekin ishni boplabsan.

Jaehyung: To‘g‘ri, biz doim faqat buyruqni bajaramiz, uni buza olmaymiz... Yetarlicha jasoratli ekansan.

Yunso: Rahmat.

Seunghyun: Koreyada tug‘ilgan bo‘lsang, nega Amerikaga ketgansan?

Yunso: Men iqtidorli askar edim desa ham bo‘ladi😁 Bir martta topshiriq paytida guruhimiz yomon ahvolda qolgandi. O‘shanda ularni jang maydonidan olib chiqib, terrorchilarga qarshi o‘zim kurashgandim... U payt, endi 19 yosh edim. Shuning uchun meni maxfiy agentlikga olib, Amerikaga jo‘natishdi.

Jaehyung: 19?

Yunso: Ha... Aa, kechirasiz. Men yoshligimdan harbiy tayyorgarlikda o‘qiganman. Ota-onam, qarindoshlarim yo‘q. Shuning uchun davlat meni ulg‘aytirgan desam ham bo‘ladi. Birinchi topshiriqqa 17 yoshimda borgandim...

Seunghyun: O‘tmishda yolg‘iz qiynalmaganmisan?

Yunso: Yo‘q. Meni do‘stim bor edi, ismi Han. U bilan tayyorlovda tanishgandik. Biz AQSHda hozir ham bir guruhda ishlaymiz. U 3 oydan beri xizmat safarida edi, men bu yerga kelgan kunim, u ham Amerikaga qaytgan. Afsus ko‘risholmadik. Bu yerga kelganim bir tomondan yaxshi bo‘ldi. Qonli janglarni ko‘raverib, charchab ketarkan odam...

Hammalari bir zum jim qolishdi...

Seunghyun: Biz bo‘lmasak ham, kimdir buni qilishi kerak. — deb qo‘ydi xo‘rsinib...

Yunso: Siz o‘zingiz haqingizda aytib bering. Alfa guruhini AQSHda ham ko‘p eshitardim. Qo‘mondonimiz qanday odam o‘zi?

Jaehyung: Umi, u ajoyib qo‘mondon. Biz topshiriq payti askarga aylanamiz, u esa boshlig‘imizga. Ishdan ozod paytimiz, oddiy odamlar kabi do‘stlarmiz. Oldin bir bo‘linmada xizmat o‘taganmiz, keyin bizni Alfa guruhi qilib qo‘yishdi. U juda iqtidorlilardan. Bir o‘zi 20 ta askarni o‘rnini bosadi.

Yunso: O‘xxo‘o‘o‘...

Minho: Hozir nechi yoshsan?

Yunso: 26 ga kiraman.

Yana biroz suhbatlashishganidan so'ng, Kapitan Yijinning: Hoooy, oshxonadagilar, qani uxlang! — degan ovozi eshitildi.

Seunghyun: Hop bo‘ladi qo‘mondon! — deb qo‘ydi hazllshib. Barchalari yengil kulib olishdi, keyin esa hamma uxladi.

1-QISM TUGADI.

E'tiboringiz uchun rahmat. Hozircha shu, keyingi qismlardan haqiqiy travma boshlanadi😂🌚

Even if you Forget me...

2026-07-04T10:41:44.038Z

— Bizning hikoyamiz xayrlashuv bilan tugashi kerak edi...

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

⤿1-QISM

Sehrgarlar olami.

~~~~~~

Xona eshigi ochilib, undan bir yigit kirib keldi.

: Seo Junhyeok va Han, shu yerdami?

Han: Shu yerdamiz.

: Ikkingizni direktor chaqiryabti. Gilitsiniya daraxti oldiga boring.

Yigit bir zumda ketib qoldi.

Junhyeok: Hoy, buncha tez?

Han: Menimcha sayohatga ketyabmiz, qani turaqol.

Junhyeok: Odatda bog‘ga bunday chaqirishmasdi. U yerga bormaganimga ham ancha bo‘libti.

Han: Yana biron vazifa bersalar kerak.

Junhyeok: Shunday charchadimki...

Han: Haa, do‘stim... qarib qolibsan😂

Junhyeok: Shu gapni sen aytmasangda.

Ikki do‘st glitsiniya bog‘iga yetib kelishdi.

Han: Daraxt yildan-yilga o‘sib boryabti...

Junhyeok: Olamimiz yuragiku, qurushini xohlarmiding?😂

Han: Yo‘q, lekin qara, kimdir sabab barglar qorayibti...

Junhyeok: Bu sehrgarlar xatosi deb... menimcha odamlar dunyosida, bizdan kimdir hayot toshini olgan.

Han: Nima keragi bor shu toshni? Baribir sehrni boshqara olamizku.

Junhyeok: Faqat o‘zini o‘ylaydiganlar ham borda, nima ham derdik...

Han: Shunday afsungarlardan nafratlanaman. Masalan o‘tgan oy qo‘lga olganimiz, Seo Yijin. Shavqatsiz, manman...

Junhyeok: Qo‘yaver...

Ularni asosiy daraxt oldida direktor Seongmin va ustoz Rowoon kutib turishardi.

Ustoz Rowoon: Ana, yetib kelishdi.

Han va Junhyeok ularni ko‘rgach ta‘zim qilib, salomlashishdi.

Direktor Seongmin: Demak, u maqtagan afsungarlar siz ekansizda. — dedi ularga qarab.

Ustoz Rowoon: Ishonavering, ularga bu ishni topshirganimizdan afsuslanmaymiz.

Direktor Seongmin: Umid qilaman.

Junhyeok: Biror jiddiy muammo bormi?

Ustoz: Nima desam ekan, Junhyeok. Bu oldinlari bajarga vazifalaringizga umuman o‘xshamaydi...

Han: Odamlar dunyosi bilan bog‘liqmi?

Ustoz Rowoon va direktor Seongmin negadir jim qolishdi.

Direktor Seongmin: Hayot toshi haqida bilasiz, to‘g‘rimi. — dedi biroz turib. — Odamlarni o‘ldirgach, maxsus afsun yordamida, faqatgina sehrgarlargina uni qo‘lga kiritishlari mumkin. Uning o‘zgachaligi shundaki, u sehrgarga yengib bo‘lmas kuch va abadiy umr ato etadi. Faqat buning uchun to‘kilgan qon... begunoh odamlar qoni bunga arzimaydi. Hali odamlar hayot toshi haqida bilmaydilar ham... Afsungarlarga buni qancha uqtirmaylik, baribir ularni o‘ldirishda, olamlar muvozanatini barbod qilishda davom etishyabti. Va mana hozir ham bizda dushman bor. U aynan sizning dushmaningiz. Gwon Iden. Sizga topshirayotgan vazifamiz aynan u bilan bog‘liq.

Junhyeok: Qabul qilishga tayyormiz janob.

Direktor: Unda yaxshilab eshiting. Iden odamlar dunyosida bir o‘zi emas. Yana do‘stlari bo‘lishi mumkin. Undan juda ehtiyot bo‘lishingiz kerak, chunki u 10 dan ortiq hayot toshlariga ega va qora afsunni boshqarishni biladi.

Han: Qora afsun!? Demak raqibimiz kuchli ekan.

Direktor: Nafaqat kuchli, balki juda aqlli. U anchadan beri bizdan qochib qolishga ulguryabti. Qon to‘kishdan esa hamon to‘xtagani yo‘q. Vazifangiz uni qo‘lga olish. Qiyin bo‘lmasinbuni uddalashingiz shart!

Junhyeok: Tushundik janob.

Han: Qachon jo‘naymiz?

Ustoz: Iden bizdan tezroq, iloji bo‘lsa, shu bugun.

Direktor: Odamlar dunyosida sizni Yeongho kutib oladi va ko‘proq tafsilotlar bilan tanishtiradi. U shu bilan vazifasini tugatadida, bu yerga qaytadi. Qolgani sizga bog‘liq. Va yana bir asosiy qoida! Afsungar hech qachon oddiy odamni yoqtirib qolishi mumkin emas. Buni yaxshi bilsangiz ham, eslatib o‘tmoqchiman. Iloji bo‘lsa, u yerda hech kim bilan muloqotda bo‘lmang. Ana endi esa yo‘lga tayyorlaning, va oqyo‘l. Rowoon tayyor bo‘lganingizda sizni partalga olib borib, kuzatib qo‘yadi. Omad yigitlar!

Stay with Me...

2026-07-01T15:45:55.239Z

— 마음에 꽃이 피지 않으면, 봄이 와도 무슨 의미가 있을까?

— Qalb gullab-yashnamasa, bahor kelganining nima ahamiyati bor?

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

⤿Bir qismli fanfic.

~~~~~~

Uni juda sog‘inyabman...

~~~~~~

Men juda xafa edim... kamiga yomg‘ir yog‘ardi. Avtobus yo‘q. Kelmasa ham mayli. Qanday tushuntirsam ekan, o‘tirgan bekatimda o‘rindiqlar orasi to‘siq qilib qo‘yilgan, odamlar manziliga qarab o‘rindiqlarda o‘tirardilar. Atrofda hech kim yo‘q edi... kim ham bu yomg‘irda ko‘chada yuradi? Menga o‘xshagan omadsiz ahmoqlar holos.

Kulishni bilmaydigan odam baxtsiz deydilar... yig‘lashni bilmaydigani esa ikki xissa baxtsiz... Va men shundaylardanman. Behuda ko‘zyosh to‘kish hech narsani hal qilmaydi. Shuni tushunib yetgan kunim yig‘lashni to‘xtatdim. Bugun esa osmon meni o‘rnimga buni bajaryabti. Sovuq...

Men suyanib o‘tirgan to‘siq ortiga kimdir kelib o‘tirdi. Negadir tinmay nolirdi va... va yig‘layotgandi...

— Eplolmayabsanmish, ahir qo‘ldan kelgancha harakat qilyabmanku...

Keyin yig‘lagan holda qandaydir jumlalarni takrorlay boshladi. Lekin har safar adashib ketayotgandi. Qo‘lida shitirlagan narsa bor edi, menimcha u qog‘ozga qarab bu so‘zlarni aytyabti. Lekin yig‘i aralash aytgani uchun men nima deyayotganini yaxshi anglolmayotgandim...

Yana biroz shu tartibsiz gaplardan keyin, u tomog‘ini bir qirib olib ovozini sozladida, o‘sha gaplarni ohangga solib o‘qiy boshladi... Men shunchakiy uning ovozini eshitishim bilan go‘yo sehrlangandek qotib qoldim... hayolimdagi muammolar, savollar... barcha tashvishlarimni unutdim... Sharros quyib yog‘ayotgan yomg‘ir tovushi ham tingandek... yo‘ldan bironta ham mashina o‘tmadi...

Ehtimol, bu barchasi u o‘sha qo‘shiqni g‘amgin holda, qalbida dard bilan aytayotganidadir... yoki gap qo‘shiq so‘zlarida... lekin u buni qanday uddalayabti?...

Biroz turib, yomg‘ir to‘xtadi... afsuski uning qo‘shig‘i ham o‘z nihoyasiga yetdi... Osmon endi jim... ikkimiz ham jim qolgandik... Sezib turibman, u hali ham shu yerda... U kim ekan? Ko‘rinishi qanday? Bunday qo‘shiqni yana eshita olamanmi?...

— Jin ursin barini... — deb qo‘ydi u. Ehtimol ikkimiz ham yo‘lga tikilib o‘tiribmiz.

Ohiri, boshimni ko‘tarib, o‘rnimdan turdim. Hech bo‘lmasa uning yuzini ko‘ray, keyin esa ketaman.

O‘zimda jur‘at topib, avvaliga to‘siqdan u tomonga qaradim. U ko‘zlarini yumib olgan, boshini orqaga suyab o‘tirardi. Qo‘lida aytganimdek qog‘oz. U tomonga borib, uni cho‘chitib yubormaslik uchun men ham tomog‘imni bir qirib oldimda, salom dedim. Bu yerda men borligimni bilmagan chog‘i, qo‘rqib ketgandek, shoshib ko‘zlarini ochdi. Bir-birimizga qarab yana jim turaverdik.

— Kechirasan, qo‘rqitib yubordimmi? — dedim keyin.

— Yo‘q, hechqisi yo‘q.

— O‘tirsam bo‘ladimi?

— Mmayli...

Hurmat yuzasidan, undan biroz uzoqroqqa o‘tirdim. Yana jimlik...

— Men... — dedim yerga qarab. Yo‘q, ahmoqmana, gapni noto‘g‘ri joydan boshladim... — Aaa, to‘g‘rirog‘i... ovozing juda chiroyli ekan... — dedim to‘g‘irlash uchun, ammo hayajonlanib ketdim. Keyin unga qaradim, u ham menga qarab turardi. — Meni noto‘g‘ri tushunma, unisi tarafda o‘tirgandim, o‘zing bu yerga kelding, keyin qo‘shig‘ing...

Yo Xudoyim... u juda chiroyli edi...

— Nega senga yoqdi? Ahir g‘amgin qo‘shiqku?... — dedi u kutilmaganda.

Gap topolmay jim qoldim...

— Bugun... ishdagi muammolar sabab juda charchadim... Sen bu yerga nega kelgan bo‘lsang, men ham shu sabab kelgandim. — dedim ohiri. Negadir uni aldashni istamadim.

— Sen uchun ham ahmoqona kun bo‘ldimi?

— Shunday.

Yomg‘ir yana yog‘a boshladi. Faqat bu safar unchalik ko‘p emas, mayda-maydalab... Tomchilarga tikilib, yana jim qoldik...

— Yana qachondir, kuylab bera olasanmi o‘sha qo‘shiqni? — dedim o‘zimda jasorat topib.

— Albatta, lekin... meni tanimaysanmi?

— Yo‘q.

U bu gapimdan keyin indamadi, kulib qo‘ydida, gapirmay jim qoldi. Menchi?... unga yana tikilib qolgandim...

— Nega kulyabsan? Biror mashhur odammisan? Yoki tanishmizmi?

— Yo‘q, unday emas. Isming nima?

— Aaa, ismim... Miran...

— Ajoyib. Menimcha endi avtobus kelmaydi. — dedi o‘rnidan turib. Qog‘ozni esa buklab cho‘ntagiga solib qo‘ydi. — Uying shu yaqin atrofdami?

— Ha.

— Unda ishxonang qayerda?

— Bu yerga yaqin. Shu yergacha piyoda kelib, qolganida avtobusda ketmoqchi edim. Lekin yomg‘ir...

— Haa, ko‘rinib turibti, hatto soyaboning ham yo‘q. Tez orada kech tushadi. — dedi u soyabonini yoyib. Menda soyabon yo‘qligi rost edi... — Yur, hech bo‘lmasa yarim yo‘lgacha kuzatib qo‘yaman.

— Nima?

— Nima? Qanday ketmoqchisan?

— Haa, yo‘q, hech narsa.

Ikkimiz soyabon ostida yo‘lga tushdik.

— O‘zing qayerda yashaysan? — dedim bekatdan uzoqlasharkanmiz.

— Uzoqroqda.

— Unda ketavermaysanmi, men bir amallardim.

— Bilasanmi bugun ikkimiz deyarli bir xil narsani boshdan kechirdik... hozirgi holingda ishxonangga qaytishni xohlarmiding?

— Yo‘q albatta... Lekin... senda bu muammo jiddiymi?

— Biroz... balki o‘tib ketar... Har holda hozir ancha yaxshiman.

— Unda qachondir aytib berasan, men ham... Hozir esa bugunni unutaylik.

— Yaxshi fikr. Balki o‘sha muammolar shu yerda bo‘lishimiz uchun sodir bo‘lgandir...

— Ehtimol... — deyishga dedimu ammo yuzlarim qizarib yerga qaradim... — Menga ismingni aytmading... — dedim keyin gapni boshqa joyga burib.

— Kechirasan... Bilishni istaysanmi?

— Albattada.

— Uyingda televizor ko‘rasanmi?

"Bu savolni nima daxli bor?..." deb o‘yladim.

— Mmm, ba‘zida.

— Ismimni bilmoqchi bo‘lsang, televizordan topasan.

— Televizordan?

— Ha.

— Rostan mashhur odamga o‘xshaysan.

— Aytdimku unchalik emas.

— Qo‘shiqchimisan?

— Buni o‘zing bilib ol. — u yana kulib qo‘ydi.

— Juda sirli ekansan.

— Ismimni bilganingdan keyin, yana o‘sha bekat oldida ko‘rishaylik, nima deysan?

— Nega? Aa, to‘g‘rirog‘i...

— Shunchakiy do‘stona.

— Mayli.

Before you Hate me...

2026-06-18T16:11:36.087Z

— Mendan nafratlanishingizdan oldin, haqiqatni bilishingizni istardim...

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

[3-QISM]

~~~~~~

— Nimalar haqida o‘ylayabsiz?

— Senmiding?... Deyarli hech nima.

— Aka, juda o‘zgarib ketyabsiz...

— Nimani nazarda tutyabsan?

— Bilasizmi... siz... o‘sha kundan keyin umuman kulmay qo‘ydingiz...

— Buni endi nima ahamiyati bor?... — dedi Woojin Junhoning yelkasiga qo‘lini qo‘yib.

— Shu yil bitirsam, o‘qishni tashlamoqchiman.

— Nega?

— Sen o‘qi, menga bu shart emas.

~~~~~~

Junho bir tomondan Harinni kutib, bir tomondan akasi haqida o‘ylab, vaqtni ham tezda o‘tkazib yuborgandi. Universititetda darslar tugadi.

~~~~~~

— Juda charchadim...

— Buncha nolidinga?... Qiziqsanda Harin.

— Nega buncha ko‘p narsa o‘qishimiz kerak? Tanlovga nima bor? Yana, nega seni emas, meni guruhga olishdi? Seoyeon...

— Men o‘zi busiz ham bandman.

— Shuncha narsaga qanday ulgurasana? Sen ham charchaysanku.

— Haa, to‘g‘ri... Ozgina dam olish ham kerak. Shu hafta ohiriga, biron joyga borsak, nima deysan?

— Masalan qayerga?

— Kinogami...

Ular universititetdan chiqishdi.

— Haydovching olib ketadimi? — dedi Seoyeon.

— U allaqachon shuu yerda. — dedi Harin Juhon o‘tirgan mashinaga ishora qilib.

— Bu yigit boshqaku.

— Haa, dadam kecha almashtirdilar, uni ismi Junho. Aytishlaricha eng yaqin odamlari emish. Endi mendan xavotir olishmas ekan.

— Qanday mehribon otang bora.

— Yur balki, istasang uyinggacha tashlab qo‘yamiz.

Harin va Seoyeonning yaqinlashishgani sabab, Junho mashinadan tushdi.

— Salom.

— Tanishing Junho, bu meni eng yaqin do‘stim Seoyeon.

— Tanishganimdan hursandman.

— Men ham. — dedi Seoyeon.

— Qayergadir boramizmi?

Before you Hate me...

2026-06-10T17:35:20.007Z

— Mendan nafratlanishingizdan oldin, haqiqatni bilishingizni istardim...

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

[2-QISM]

Kechiktirilgan buyruq...

~~~~~~

Tashqarida sharros quyib yomg‘ir yog‘ar edi...

— Dadajon, qachon dengizga olib borasiz?

— Buguncha yomg‘ir tinsin, ertaga boramiz.

— Kecha ham shunday degandingiz... — dedi Junho xafa bo‘lgandek.

— Seni qarayu, buncha dengizni yaxshi ko‘rmasang?

— Dengizni emas... akam bilan chig‘anoq terishni xohlayman...

— Yomg‘irda baribir yig‘a olmaysiz.

— Unda, ertaga olib borasiz-a?

— Yomg‘ir yog‘masa, albatta olib boraman.

~~~~~~

Kech tushdi. Yomg‘ir tingan, lekin atrof ancha sovuq, yo‘llar ko‘lmaklar bilan to‘la edi... Mehmonxonada ikki do‘st gaplashib o‘tirardilar.

— Qanday ishlarga aralashib qolganimni o‘zim ham bilmayman... Lekin... ko‘nglim sezyabti, ular menga nimadir qilishlari aniq...

— Xavotir olma, men yuqoridagilar bilan gaplashdim. Ertaga sizni ko‘chirishadi.

— Ertaga?

— Bugun kech bo‘ldi, ishonamanki hammasi yaxshi bo‘ladi.

— Eeeey, Hyunseok, koshki edi bilsang... ularning qo‘lidan hamma narsa keladi... — dedi janob Kangmin xo‘rsinib. Bu paytlari prokuror Yoon Hyunseok ham 32 yosh edi...

— Kangmin, hali hech narsa sodir bo‘lgani yo‘q, yaxshi narsalar haqida o‘yla. Masalan farzandlaring... — dedi u do‘stining xorg‘inligidan ko‘ngli xijil bo‘lib.

— Senga o‘xshab davlat xavfsizligiga ishga kirsam bo‘lmasmidi... Hozir bunday muammolarga yo‘liqmagan bo‘lardim... Farzandlarim... ular mening xatolarim uchun badal to‘lashlarini istamasdim. Hyunseok, sendan bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?...

— Aytaver.

— Agar menga nimadir bo‘lsa, shu ikki o‘g‘limga o‘zing g‘amxo‘rlik qil.

— Kangmin... qo‘ysangchi bu gaplarni.

— Yo‘q, jiddiy aytyabman. Ehtimol bu ohirgi tilagimdir. Woojin-ku o‘zini eplar, lekin Junho endi 7 ga kiradi... Ularni sendan boshqasiga ishonolmayman.

Yoon Hyunseok do‘stining yuziga tikilib qoldi...

— Mayli, va‘da beraman. — dedi keyin. Uning gapidan janob Kangminning ko‘ngli nihoyat xotirjam bo‘lgandi...

~~~~~~

Tun. Osmonda bulutlar orasidan yarim oy nur sochardi...

— Woojin, hali ham uxlamadingmi?

— Negadir uyqum kelmayabti oyi...

— Nega ekan? — dedi Seo xonim uning oldiga kelib, ustiga ko‘rpani tortib qo‘yarkan. — Uxlashing kerak.

— Men... — dedi Woojin g‘amgin ohangda, bu paytlari u 10 yoshda edi. — Men... otam bilan suhbatingizni eshitdim.

Onasi indamay, uning yuziga biroz tikilib qoldi...

— Biz ko‘chib ketamizmi oyi?... — dedi u qalbni larzaga solar ohangda...

— Sen ulg‘ayib qolibsanku... — dedi Seo xonim o‘g‘lining sochlarini silab. Lekin uning savoliga javob bermadi.

— Nega ketamiz?... O‘z uyimiz yaxshiku...

— Bu... otangning ishlari sabab... Yangi uyimiz bundan ham katta bo‘larmish. Asosiysi, u dengiz yaqinida ekan. Ukang bilan har kuni chig‘anoq teraverasiz.

— Rostdanmi? — dedi bola ko‘zlari chaqnab.

— Rostdan. Endi uxlay qol. — dedi Seo xonim, keyin esa chiroqni o‘chirib xonadan chiqdi. Biroq, o‘g‘lini aldagani uchun qattiq afsuslanayotgandi... unday qilmasligi kerak edi... Lekin bundan boshqa chora yo‘q...

~~~~~~

Erta uchun qayg‘urayotgan faqatgina Seo xonim va Seo Kangmin emasdi. Yoon Hyunseokning ham ko‘ziga uyqu kelmayotgan edi...

~~~~~~

Yangi kun.

Qo‘ng‘iroq

— Salom Jiwon, bu menman. — dedi Yoon Hyunseok.

— Ha, salom janob. Hayrli tong.

— Kangminning oilasini ko‘chirish senga topshirildi, shundaymi?

— Ha janob.

— Yaxshi, men ham senga ishonyabman. Barchasini xatosiz bajar, tushundingmi?

— Albatta.

— Aniq eplay olasan-a?

— Menga ishonsangiz bo‘ladi janob.

— Unday bo‘lsa, yaxshi.

Qo‘ng‘iroq yakunlandi.

~~~~~~

Janob Seo Kangmin uchun bu kun og‘ir o‘tdi... Tushlikka yetmasdan, ular barcha narsalarini yig‘ishtirib bo‘lishgandi.

~~~~~~

Kech tushdi. Ularning uyi oldiga bir mashina kelib to‘xtadi. Bir yigit mashinadan tushdida, kelib uy qo‘ng‘irog‘ini chaldi.

— Nihoyat. — dedi janob Kangmin va eshikni ochdi. Yigit ichkariga kirdi.

— Salom janob. Meni janob Yoon Hyunseok yubordilar.

— Salom.

— Yuklar bormi?

— Ha, qani ichkariga yur.

Ular yuklarni olish uchun zalga kirdilar.

— Oo, o‘g‘illaringiz bormi? — dedi yigit yana taajjublanib.

— Ha. Qani bolalar, salomlashing.

— Salom janob. — dedi Junho va Woojin bir ovozdan.

Seo xonim va janob Kangmin narsalarni ola boshladir, ammo shu payt bir voqea yuz berdi.

— Janob, buncha shoshmay turing. — dedi yigit ularni to‘xtatib. Kangmin ortiga o‘girilib qaraganida, o‘sha yigit unga to‘pponcha o‘qtalib turardi...

— Nima qqqqilyabsan? Sennn... — u barini anglab bo‘lgandi...

— Kechiring, ammo buyruq shunday. — dedi yigit iljayib. Janob Kangmin nimadir demoqchi edi... ammo... tepki bosildi...

Janob Kangminning jonsiz tanasi polga tushdi... Hammayoq bir zumda qon bilan belangandi... Seo xonim qichqirib yubordi...

Yigit esa ikkilanmay yana bir martta tepkini bosdi...

Junho qurol ovozidan qo‘rqib ketgani uchun quloqlarini berkitib, ko‘zlarini yumib, yerda o‘tirardi. U kichik edi...

Woojin esa tik holatda... ko‘z oldida kechayotgan manzara daxshatidan qimirlolmay qolgandi... U otasining qanday yiqilganini ko‘rdi... onasining esa qon oqayotgan yuzini... Uning ko‘zi faqatgina ularda edi...

Hammasi tamom bo‘lgandi... endi ularning ota-onasi yo‘q...

— Jin ursin! — dedi yigit qon sachragan yuzini artar ekan. — Siz ikkingiz nega jimsiz? Nima, qo‘rqinchilimi? — dedi kulib Woojin ga qararkan.

To‘satdan eshik ochilib, undan boshqa bir yigit kirib keldi. Uning ham qo‘lida qurol bor edi... Uni ko‘rgan qotil esa yugurib deraza oldiga bordida, qochib qolishga ulgurdi.

— Jin ursin, qochib ketdi. — dedi kelgan yigit uning ortidan bir ikki o‘q uzib. — Shu yetmay turgandi o‘zi. — keyin esa bolalar oldiga qaytib keldi. — Ahvolingiz yaxshimi?

Junho ota-onasiga qarab, yig‘lab yubordi...

— Oyijon... Dadajon...

Woojin karaxt holda edi... hech narsani his qilmasdi...

— Yuring, bu yerdan ketamiz. — dedi kelgan yigit ularni qo‘lidan ushlab. — Ular endi yo‘q...

Bolalar unga haloskor sifatida qarab, ortidan ergashdilar. Mashinada qayergadir yo‘l olishdi. Junho hali ham yig‘lardi...

~~~~~~

Ular omborga o‘xshash bir joyga yetib kelishdi. Yigit ularni ko‘zoynakli kimdirning oldiga boshladi.

— Nima bo‘ldi? — dedi o‘sha kimsa.

— Ularning ota-onalari o‘ldirildi...

— Shunday de. — dedi u. Keyin esa Woojin ning oldiga keldi. — Isming nima bolakay?

— Woojin... — deya oldi u zo‘rg‘a.

— Bu yerga nega kelganingni bilasanmi?

— ...

— Ota-onangni kim o‘ldirganinichi?

U boshi bilan yo‘q ishorasini qildi.

— Agar, uning ismini aytsam, qasos olishni istarmiding?

— Istardim...

— Yaxshi... Unda eslab qol. Uning ismi Yoon Hyunseok...

~~~~~~

Janob Yoon Hyunseokning telefoni shoshilinch jiringladi.

— Janob, janob!

— Eshitaman.

— Seo Kangmin va uning rafiqasini... o‘ldirib ketishibti...

— Nima!? Qanaqasiga?...

— Janob, ular...

— Bolalarchi?

— Bilmadim. U yerda boshqa hech kim yo‘q edi...

— Ahir Jiwonni jo‘natgan edikku...

— Jiwon... uni... uni... uni ham o‘ldirishgan...

Janob Hyunseok gapira olmay qoldi. Ahir kechagina Kangmin bilan gaplashgan ediku... Kechagina u tirik edi... Bolalarchi?...

"Qani edi kechayoq ularni boshqa joyga olib borganimda... Hammasi tamom..."

~~~~~~

O‘sha voqeadan keyin, Woojin janob Yoon Hyunseokdan nafratlanadi... tasvirlab bo‘la olmas darajada nafratlanadi... Ammo bu chuvalashgan iplar boshi o‘sha ko‘zoynakli kimsaning qo‘lida edi...)

~~~~~~

Hozirgi kun.

~~~~~~

Junho cho‘chib uyqudan uyg‘onib ketdi... U tushida ota-onasini ko‘rgandi... O‘sha daxshatli kun...

Vaqt o‘tishi mumkin, ammo xotiralarni o‘zi bilan olib keta olmaydi...

Biroz shiftga termulib turgach, u o‘rnidan turib muzdek suvda yuz-qo‘lini yuvdi. Ammo bu uning qalbida yonayotgan olovni o‘chirish uchun kamlik qilardi...

Muzlatkichni ochib, nonushta uchun nimalardir oldi...

Uni bir savol qiynayveryabti... Janob Hyunseokga ishonishi to‘g‘rimi?...

Bugun birinchi ish kuni. Tezroq borishi kerak...

~~~~~~

Harin darvoza oldida allaqachon haydovchisini kutardi. Sochlari boshqacha turmaklangan, qo‘lida sumkasi. Nihoyat uzoqdan mashina ko‘rina boshladi.

— Salom. Hayrli tong. — dedi Junho.

— Salom, sizga ham. — dedi Harin mashinaga o‘tirarkan. — Buncha kech qoldingiz?

— Bu uchun uzur. Qayerga hayday?

— Siz haydayvering, yo‘lni o‘zim ko‘rsataman.

Uzoq vaqtgacha jimlik hukmron bo‘ldi. Faqatgina burulishlarda Harin qayerga yurishni aytib turardi. Ikkisi ham o‘z hayollari bilan band edi. Ayniqsa Junho...

"Zerikarli odam ekan" deb o‘ylardi Harin.

Ular universititetga yetib kelishdi.

— Darslarim kunduzgi 3 yarimga tugaydi, istasangiz o‘z ishlaringiz bilan shug‘ullanavering.

— Yaxshi. — deb qisqagina javob berdi Junho.

— Ko‘rishguncha. — deb mashinadan tushdi Harin.

~~~~~~

2-QISM TUGADI!

E'tiboringiz uchun rahmat. O‘z fikringizni yozib qoldiring.

Before you Hate me...

2026-06-09T10:21:46.231Z

— Mendan nafratlanishingizdan oldin, haqiqatni bilishingizni istardim...

⤿Author: 𝓼𝓸𝔂𝓾𝓷

[1-QISM]

~~~~~~

...Qahraton qish kunlarining izg‘irin oqshomlaridan biri. Yo‘llar qor bilan qoplangan, tabiat go‘yo titramoqda edi... Quyoshning horg‘in nurlari ham endi hech nima qo‘lidan kelmasligini yana bir karra anglab yetgandek qorong‘ulik tomon chekinib borardi...

Yuklar bilan to‘lgan omborxona tomon bir mashina kelib to‘xtadida, undan g‘azablangan holda bir yigit tushib keldi. Og‘zidan olov purkaydigan ajdarho kabi ko‘zlari yonib turardi...

U ichkariga kirishi bilan, uni kutib turgan yigitlari ikki tomonga tizilishdida hurmat bilan ta‘zim qilishdi.

— Landavurlar! Ahmoqlar! — deya baqirib ketdi u. Uning ovozidan butun omborxona ichi larzaga keldi. Ta‘zim qilish uchun egilgan yigitlar qo‘llarini qovushtirgan holda yerga qarab jim qolishgandi... Hech kimning na tiq etgan tovush chiqarishga va na boshliqlariga qarashga jur‘ati yetmasdi... — Bitta ishni ham eplay olmadilaringmi!? Shuni ham o‘zim qilishim kerakmi!?? — dedi stol yoniga kelib.

Ehtimol, u hozir bunday kayfiyatda kimnidir o‘ldirishi ham mumkin edi... Ammo birinchi martta unday qilmadi. Kirish tomonda esa, yigitlar hali ham boshliqlaridan biron buyruq kutib, tik turishardi.

— Jihon! — degan yo‘g‘on ovozi eshitildi uning.

— Eshitaman, janob. — dedi bir yigit u tomon kelib.

— Buni qanday bo‘ldi deding!?

— Biz reja asosida ketayotgan edik... Qiz deyarli qo‘limizda edi... Lekin o‘sha payt ukangiz...

— U aniq Junho edimi??

— Haa, ishonchim komil. Men yuzini aniq ko‘rdim... u Junho edi...

— Jin ursin! — deb qo‘ydi u g‘ijinib.

Keyin bir nuqtaga tikilib qoldi...

— Barchangiz tashqariga chiqing!

— Janob?

— Qaytarishga majbur qilma!

— Kechirasiz...

Ichkarida uning o‘zi qoldi...

— Yoon Hyunseok! — dedi u va stol ustida turgan stakanni olib devorga otdi. Yerga shisha bo‘laklari chil-chil sinib tushib, yoyilib ketdi. — Seni mana shu qo‘llarim bilan o‘zim o‘ldiraman!!! — dedi qo‘llarini musht qilib tugib. Keyin esa qonga to‘lgan ko‘zlari bilan bir nuqtaga tikilib, o‘yga toldi...

~~~~~~

Bir necha oy oldin...

~~~~~~

Prokuratura binosi. Bosh prokuror Yoon Hyunseok xonasi.

— Janob, barchasi tayyor.

— Yaxshi, uchrashuv qachonligini bildingizmi?

— Bugun kechki 18:30, 19:00 atrofida.

— Biznikilarni hech kim sezib qolmaganiga ishonchingiz komilmi?

— Albatta janob.

— Qancha qurol va o‘qdori bo‘ladi deb o‘ylaysan?

— Menimcha 3000 ga yaqin o‘qdori va 500 dan ortiq qurollar.

— Menimcha ham shunday... Harakatlarimiz zoye ketmasa degandim.

— Xavotirlanmang, ishga eng yaxshi tayyorgarlik ko‘rgan guruhimizni yollaganmiz.

— Qanday soz. Barchasi tayyor ekan, endi vaqt bo‘lishini kutamiz... Qolgan ishlaring bilan shug‘ullanaver.

— U yerga siz ham borasizmi?

— Sen nima deb o‘ylaysan?

— Menimcha bormaganingiz yaxshi... Chunki u yerda Seo Woojin ham bo‘ladi...

— Mayli, ketishing mumkin...

Kotibi Seojin chiqib ketgach, janob Yoon Hyunseokning ko‘z oldidan o‘tmishi o‘ta boshladi... kichik xato... va katta o‘zgarishlar... Seo Woojin...

~~~~~~

O‘sha kun reja yaxshi amalga oshirildi... faqat, qurbonlarni hisobga olmaganda... Ikkala tomon ham yetarlicha jarohatlangandi...

Lekin baribir Seo Woojin suvdan quruq chiqib ketdi. Bu narsa prokuror Yoon Hyunseokga juda alam qilgandi, ammo o‘ljaning yarmidan ko‘pi ularning qo‘lida edi.

— Seni qarayu, Woojin... yana eplabsanda. — dedi u bu xabarni eshitgach, oynadan shaharni kuzatar ekan...

~~~~~~

Uchrashuv o‘xshamagan bo‘lsada, Woojinda yetarli qurol bor edi. Bu muammo emas, ammo uni yangi muammolar qarshilab olayotgandi...

~~~~~~

— Aka balki endi yetar!?

— Aqldan ozdingmi Junho!? — deb baqirdi Woojin.

— Aqlim joyida! Bu ketishda ketsangiz siz aqldan ozasiz!

— Yana ahmoqlikni boshladingmi?

— Qancha odam o‘ldi, bilasizmi?

— Bu biznes.

— Siz uchun shundaydir, ammo men uchun emas! Hoziroq bu yerdan ketaman!

— Qayerga ketasan!?

— Bu ahmoqgarchiliklardan to‘ydim! Shafqatsiz, hissizlarcha o‘z hayotingizda yashashda davom etavering! Meni ortiq bu ishlaringizga aralashtirmang!

— Sen esingni yeb qo‘yibsan bola!

— Aka, siz qachon to‘xtamoqchisiz?

— Menga aql o‘rgatma! Ketishni istaysanmi? Marhamat, yo‘ling ochiq! Ketaver! Ko‘zimdan yo‘qol!!! Lekin bilib qo‘y, yana yo‘limdan chiqadigan bo‘lsang, seni ham boshqalar kabi ayab o‘tirmayman!

Aka-uka suhbati shu bilan yakunlandi, Junho narsalarini oldida, uydan chiqib ketdi...

~~~~~~

Yangi kun.

Xona eshigi ohista taqqilladi.

— Xonim, uyg‘ondingizmi? Nonushta tayyor, chiqar ekansiz. Bugun yakshanba, dadangiz ham uyda bo‘ladilar.

— Aa? Uydalar? Yakshanba? — hali uyqu aralash ko‘zlari katta-katta ochilib dedi Harin. — Hozir, chiqaman. — deb qo‘ydi xizmatchi uchun. — Barakalla Harin, hali yuzingni ham yuvganing yo‘q, turaqolsangchi... yo‘q... yana biroz uxlashga qo‘yishsin... — dedi yana ko‘rpani ustiga tortib yotar ekan. — Ufff, bunaqasi bo‘lmaydi. Dadamni xafa qila olmayman... — dedi ohiri. Biroz shiftga tikilib turgach o‘rnidan turib, oyna yoniga kelib sochlarini to‘g‘irladi. Keyin esa yuz qo‘llarini yuvib, pastga tushdi.

— Hayrli tong qizim.

— Hayrli tong dadajon! — dedi u quvonchli ohanda. — Yaxshi dam oldingizmi?

— Ha, o‘zingchi?

— Kecha bir muvaffaqiyatli ishni yakunlabsiz, tabriklayman.

— Qayerdan bila qolding? — dedi janob Yoon Hyunseok taajjublanib.

— Seojindan. Aytgancha, qani u?

— Buguncha o‘rnimga prokuraturaga borib turadi. Yana uni sansirayabsanmi?

— Kechirasiz😁 O‘rganib qolgandimda...

— U meni yordamchim bo‘lsada, anchadan beri uyimizda, ko‘pgina xizmatlari singgan. Sansirashing hurmatsizlik bo‘ladi.

— Hop bo‘ladi dadajon.

— Qani, dasturxonga qarachi. Xo‘sh, o‘qishlaring qalay?

— Hammasi yaxshi.

— Biron nimada kamchiliklaring yo‘qmi?

— Yo‘q albatta.

— Ishlar bilan bo‘lib, uyda ham ko‘p bo‘la olmayabman.

— Aa, hechqisi yo‘q. Siz uyda bo‘lsangiz, odamlarga kim yordam beradi? — ikkalalari yengil kulib olishdi.

~~~~~~

Nonushtadan so‘ng Yoon lar xonadoniga yangi mehmon tashrif buyurdi...

— Sizga kim kerak? — dedi eshik oldidagi qo‘riqchi kelgan yigitni to‘xtatib.

— Men prokuror Yoon Hyunseok bilan gaplashib olgani kelgandim.

— Kim deb tanishtiray?

— Seo Junho desangiz taniydilar.

Qo‘riqchi ichkariga kirib ketdi. Bu payt Yoon Hyunseok o‘z xonasida, hujjatlar bilan band edi.

— Janob, sizni ko‘rgani bir yigit kelibti.

— Kim ekan?

— O‘zini Seo Junho deb tanishtirdi.

— Junho? — dedi Yoon Hyunseok ajablanib. — Ayt, kiraversin.

Qo‘riqchi tashqariga chiqib, Junhoni o‘zi bilan olib keldi.

— Salom janob.

— Salom Junho... Qani kel, o‘tir.

Junho kelib uning qarshisidagi stulga o‘tirdi.

— Qanday shamollar uchurdi?

— Deyarli hech qanday...

— Ko‘rinishidan, gaplarimni o‘ylab ko‘rgansan shekilli.

— Shunday desa ham bo‘ladi.

— Ho‘sh, nima hulosaga kelding?

— Taklifingizni qabul qilaman.

Kutilmagan bu gapdan Yoon Hyunseok ning yuzida kuchli hayrat ifodasi sezildi... u bir muddat Junho ga tikilib qoldi...

— Bu qarorga kelishing... oson bo‘lmagandir?...

— Oson bo‘lmadi.

— Akang biladimi?

Junhoning yuzi jiddiylashdi.

— Agar siz ekanligingizni bilganida, bu yerga tirik kelmagan bo‘lardim.

Oraga biroz jimlik tushdi...

— Hali ham ota-onangning o‘limida meni ayblaysanmi?

Junho indamadi...

— O‘sha buyruqni men bermagandim...

— Bilaman... — dedi u ma‘yus ohangda. — Lekin buni akamga tushuntirish qiyin...

— Ishonganing uchun rahmat...

— Ho‘sh, menga qanday yumushingiz bor?

— Menga imkon berib, men tomonga o‘tganing uchun, endi senga ham hech kimga ishonmaydigan boyligimni topshirmoqchiman.

— Qanday? — dedi Junho uning gaplaridan ajablanib.

— Bilsang agar, mening yakka-yu yagona, ko‘zimning oq-u qorasi, bittagina qizim bor. Onasining vafotidan keyin, unga unchalik e'tibor berolmayabman... bari ish sabab. Yuqori mansab osonmidi?... Ehh... Ayni hozirgi kunlarda uni hech kimga ishonolmayabman. Ehtimol, Woojin uni nishonga olar... shu o‘y hayolimdan tunu kun ketmayabti degin...Shunday qilib, uning qo‘riqchisi bo‘lishga nima deysan?

— Menga farqi yo‘q.

— Yaxshi... O‘zing ham ko‘z oldimda yurganing ma‘qul. Hali akang bu yerdaligingni bilgach qanday ishlarga qo‘l uradi... bu bizga noma‘lum...

— G‘azablanishi aniq... U oldingi Woojin emas...

— Nima deysan, biz unga qarshi yaxshilab tayyorgarlik ko‘rishimiz kerakmi?

— Sizni ranjitmoqchi emasmanu, ammo hozirgi harakatlaringiz unga zarracha ham ziyon keltirayotgani yo‘q...

— Shunday degin?... Unda uni to‘xtatish uchun nima qila olamiz?

— Men ham uning hayolida nimalar borligini bilmayman...

Shu payt xona eshigi taqqillab, ochildi.

— Dadajon, — dedi Harin ichkariga kirib. Ammo notanish yigitni ko‘rgach, turgan joyida to‘xtab qoldi. — Voy, kechirasiz, mehmoningiz bormidi?... — dedi hijolatomuz ohangda.

— Hechqisi yo‘q. — deb qo‘ydi Junho uning to‘xtab qolganini ko‘rib.

— Kelaver, o‘zi hozir seni chaqirmoqchi bo‘lib turgandim. Tanish, bu Seo Junho. Ishongan odamlarimdan biri. So‘nggi paytlar sendan xavotir ola boshlayabman. Shu sabab bir muddat u senga tansoqchilik qilib turadi.

— Aaa... yaxshi... — dedi Harin ikkilanib. "Tansoqchi? Nega birdan?" deb bir zum hayolidan o‘tkazdi. Keyin Junho tomonga qarab: — Salom. Mening ismim Harin.

— Salom. Tanishganimdan hursandman. Ismimni otangiz aytib o'tishdi.

— Haa, men ham...

— Endi ertadan Junho seni o‘qishingga olib boradi. Boradigan boshqa joylaringga ham.

— Tushunarli. Universititetim qayerdaligini bilasizmi? — dedi Harin Junhoga.

— Hali yo‘q.

— Aa, kechirasiz, endigina keldingizku😅

— Hechqisi yo‘q. Mayli, unda men ketdim. — dedi Junho o‘rnidan turib telefoniga qarar ekan.

— Ishlaring bormi? — dedi Yoon Hyunseok.

— Deyarli.

— Demak, ertaga kutamiz.

— Albatta. Yaxshi qoling janob va siz ham. — dedi Harin tomon yuzlanib.

U tezda eshik tomonga yurib, chiqib ketdi. Harin esa bir muddat uning ortidan kuzatib qolgandi.

— G‘alati odam ekan...

— Nimadir dedingmi?

— Aa yo‘q, hech nima😅 Nega birdan qo‘riqchi yolladingiz?

— Shunchakiy.

— Dadajon, shunchakiy emas...

— Harin!

— Hop...

— Endi sendan xavotirlanmasam ham bo‘ladi.

— O‘sha yigit shunchalar ishongan odamingizmi?

— Albatta. Bo‘lmasa unga seni topshirmasdim.

~~~~~~

1-QISM TUGADI!

O‘z fikringizni yozib qoldiring🙃

Hold my Hand 2

2026-05-28T15:35:40.471Z

⤿Author: Soyun

⤿Talab va istaklarga binoan 2-qism.

~~~~~~

⌗1-bob. "Bari yolg‘on edi..."

Tug‘ilgan kunimga sovg‘a qilishingiz mumkin...

2026-04-27T09:50:24.321Z

O‘ylanib o‘tirmasligilar uchun o‘zim ro‘yhat tuzib qo‘ya qoldim😁🎀

4: Shulardan🌚 ⬎

8: Stray Kids ni lyuboy albomi, mayli tanlamiyman😂😁 ⬎

9: Shu o‘yinchoqlardan birini, yoki guldastasini😂😁🌚 ⬎

10: Stray Kids lighstigi🌚 ⬎

11: ENHYPEN guruhi lighstigi🌚 ⬎

12: TXT guruhi lighstigi🌚 ⬎

13: 🌚 ⬎

14: Mayli oddiy guldastayam bo‘lo‘radi😁 ⬎

15: Tort🎂🌚 ⬎

Tamom.

Hold my Hand

2026-04-25T08:29:45.919Z

⤿Ba‘zi odamlar sizning so‘zlaringizni tushunmaydi, ba‘zilari esa sizni tushunish uchun so‘zlarga ham muhtoj emas...

⤿Author: Soyun

⤿Bir qismli fanfic

~~~~~~

⌗1-bob. Voqealar

...Hammasi o‘sha kundan boshlangandi.

Yashash nima o‘zi? O‘limga yaqinlashishmi? Biz o‘limimiz uchun yashaymizmi? Ahmoqona fikrlar. Hayotdan zavqlanish, unda biror iz qoldirish uchun yashamaymizmi ahir? Sevish, sevilish uchun emasmi bu hayot?

...Kichik edim. Hali maktabga bormasdim. O‘sha paytlarni elas-elas eslayman. Hayotim har doim shunday o‘yin kulgu, tashvishlarsiz davom etadi deb o‘ylardim. Hashamatli uy, mashinalar... erisholmagan narsalarim qolmagandek edi go‘yo. Biroz qiziqqon edim, ko‘rgan har narsamdan zavqlanardim (aslida ham bu bolalarga xos xususiyat bo‘lsa kerak).

Asosiysi dunyo rang-barang edi...

...Otam meni do‘stining uyiga olib boradigan bo‘ldi. To‘g‘rirog‘i injiqlik qilib, u bilan ketishni o‘zim xohladim. Do‘sti olim emish, kimyogar. Bu menga qiziq tuyuldi. Otamni juda ham yaxshi ko‘rardim, u bilan birga yurishni yoqtirardim.

Qop-qora, deyarli yangidek bo‘lgan mashinada yo‘lga tushdik. Yo‘l bo‘yi otam nimalarnidir hisob-kitob qilardi, haydovchi jim, men esa mashina oynasidan uzoq-uzoqlarda ko‘rinayotgan tog‘larni, shaharlarni, binolar, daraxtlar, osmondagi qushlarni tomosh qilib ketardim. Osmon har kungidanda ko‘m-ko‘k, moviy edi...

Yetib bordik. Otam do‘sti bilan salomlashdi.

— Kelar ekansanku-a.

— Ish bilan bo‘lib biroz kechikdim...

— Haa, tushunaman, tushunaman. Bu o‘g‘lingmi?

— Hadaa.

— Katta bo‘lib qolibtiku, ohirgi martta 2 yoshligida ko‘rgandim chog‘i.

— Kim senga chet elga ket degandi!?

Ikkalalari bir kulib olishdi. Bu amaki dadamga qaraganda biroz novcha, sochlariga oq tushgan, qo‘llari qadoq va semizroq edi. Nega ko‘zoynak taqib olganiga tushunmadim. Balki olimligi uchundir. Keyin u boshimni silab qo‘ydi. Suhbatda tinmay yaxshi, yaxshi deyaverarkaney.

— Eshik tagida turishimizni, qani marhamat, uyga kiring. — dedi amaki keyin. U yo‘l boshladi, uy ichiga kirib mehmonxonaga bordik. Stol ham tuzatilgan ekan.

Hullas o‘sha kuni otam do‘sti bilan juda uzoq suhbatlashdi. Kech tushay deganda ohiri zerikdim va uyni aylanib chiqish istagi paydo bo‘lib qoldi.

Uy go‘zalligi borasida biznikidan qolishmasdi. Baribir, o'zimizning uy yaxshida, zinalari ko‘p emas, yo‘laklari zamonaviy lekin oddiy bezatilgan. Bu yerdagi eshiklar kichikroq ekan.

Ikkinchi qavatga endi chiqmoqchi bo‘lganimda, ko‘zim bir ochiq qolgan eshikka, undan esa ichkariga tushdi. Menimcha tajribalar xonasi. Xonaga yaqin kelib, ichkariga kirdim. Aytganimdek, juda qiziquvchan edim. Qandaydir ajoyib shisha idishlar, rangli toshlar va suyuqliklar butun xonani egallagandi. O‘rtada katta ish stoli turardi. Deyarli hamma narsani qo‘limga olib ko‘rdim. Rangli toshlardan tortib uchburchak idishlargacha. Keyin yaxshiroq qarasam, u yerda rangli qumlar ham bor ekan. (Bu yerda kimyoviy moddalar nazarda tutilyabti.) Bari juda ajoyib edi.

Deraza yonidagi bir javonda yalt-yult qilayotgan idishdagi suvga ko‘zim tushdi. Qandaydir ajoyib rangda edi. Qiziquvchanlik qilib uni olmoqchi bo‘ldim. Afsuski, bo‘yim yetmas ekan. Baribir, istagimni amalga oshirish uchun o‘sha idishga qo‘l cho‘zaverdim. Oyog‘imni uchida turardim. Endigina shishaga yetdim deganda... endigina shishaga yetdim degan javon bir qalqib ketdi. Keyin esa yuqoriroqda turgan bir shisha to‘kildi... Ha... Haaa aniq eslayman. O‘sha shishadagi suv to‘kildida, yuqoriga qarab turgan ko‘zlarimga quyildi... Uyog‘ini eslay olmayman, og‘rirdi, juda qattiq og‘rigandi o‘shanda.

Ertasiga ko‘zlarimni ochganimda... ko‘zlarim... Men bu dunyoni qayta ko‘ra olish baxtidan ayrilgan edim...

~~~~~~

Hozir 20 ga qadam qo‘ygan bo‘lsam ham, bu olamni 5 yoshdagi bola kabi tasavvur qilaman. Ahir, ko‘ra olmayman...

O‘sha uyga borganimdan afsusdaman, qattiq afsuslanaman... Butun hayotim barbod bo‘ldi.

Lekin bari unchalik yomon emas. Badavlat oiladanligim baxtimdir balki.

Ko‘zlarimni 3 martta operatsiya qildirib ko‘rdik... Biri 10 yoshimda, biri 15, biri esa 17. Ammo natija yo‘q. Endi umidimni uzib bo‘ldim...

Boshlang‘ich sinfda qo‘shimcha ustozlar meni amallab yoza oladigan qilishdi, o‘rta maktabni ham bitirdim... Hammadan ajralib turishim o‘zimga sezilardi. Do‘stlarim ham unchalik ko‘p emas. Agar boy bo‘lmaganimda boshqalar kabi bunday maktablarda o‘qiy olmasdim va atrofdagilar ham meni tinmay masxara qilishlari tabiiy edi. Ammo otam sabab, oddiy bolalar bilan o‘qiy oldim. Sinfdoshlarimning hammasi sog', birortasida kamchilik yo‘q edi. Faqat menda... Ko‘zlarim ko‘ra olmaydi.

Hozir esa universititetda o‘qiyman. O‘quv yili endi boshlandi. Bahorda esa o‘qishni bitiramiz. Kim bo‘lishim o‘zimga ham qiziq...

~~~~~~

Kecha o‘qishga kela olmagandim. Bugun bildimki, sinfimizga yangi o‘quvchi kelibti. G‘alatiku, 4-kursda universititet almashtirish?...

Darslar tugadi. Narsalarimni yig‘ishtirib, sinfdan chiqdim. Ko‘ra olmasamda his eta olardim, xotiram ham boshqalarnikidan yaxshi edi.

Yurganda yordam berishi uchun qo‘limda hassam ham bor. Bu menga odatiy hol bo‘lib ketgandi. Ba‘zida meni masxara qilganlarini eshitib qolardim. Ammo bularga endi e‘tibor bermayman, shu eng to‘g‘ri qaror...

— Hoy, hoy shoshmaaa. — degan ovoz eshitildi ortimdan. — Hooooy. — kimdir yugurib kelardi. Ortimga o‘girilib to‘xtadim.

— To‘xtab tur.... Yo Xudoyim... — dedi o‘sha ovoz oldimda to‘xtab. Ko‘rinishidan ancha yugurgan, hansirab gapirardi.

— Buncha tez yurasan-a. — dedi u nafasini rostlab. Qiz bolaning ovozi, ammo uni tanimadim.

— Menga aytyabsanmi? — dedim ovoz kelgan tomonga qarab. Menimcha u ko‘zlarimga tikilib qoldi...

— Ko‘zlaring... — dedi biroz turib.

Nima u shu gapni aytmoqchi edimi? Shu sabab ortimdan keldimi? Yana yo‘limda davom eta boshladim.

— Voy, to‘xtaa. — dedi u qiz yurayotgan joyimda yelkamga qo‘lini qo‘yib to‘xtatib.

— Sen kimsan? — dedim yana unga o‘girilib.

— Sinfdoshing.

O‘ylanib qoldim... Sinfdoshlarimni barini taniyman, hattoki ovozlaridan. U mening sinfdoshim bo‘lishi mumkin emas.

— Qanaqasiga? Seni oldin uchratmaganman.

— Ahir kechagina keldimku.

Endi bari ayon bo‘ldi. Men kecha o‘qishga kelmagandim. Bu qiz esa yangi kelgan o‘quvchi.

— Haa, yangi kelgan o‘quvchi sen ekansanda?

— Shunaqa.

Biroz jim turdik.

— Bunday qarashni bas qil. — dedim toqatsizlanib. U menga tikilib turgani aniq edi.

— Buni qayerdan bilding? Aa to‘g‘rirog‘i... — dedi u va nimanidir qo‘lim oldiga olib keldi. — Bu kitobing, stoling ustida qolib ketgan ekan.

Shu joyida juddayam kulgim keldi. Kitob? Kitobim? Ahir ko‘zlari ko‘ra olmaydigan odamga kitobni nima keragi bor, o‘qiy olmaydiku. Bu ahmoqni esa ortimdan kitob deb yugurib kelganini.

— Shuni deb yugurib keldingmi? — dedim kitobni qo‘limga olib.

— Istasang sumkangga solib beraman. — dedi u.

— Shart emas. — dedim e'tiroz bildirib. Lekin u baribir yelkamdagi sumkamni oldida ichiga kitobni solib berdi.

— Endi ketaver.

— Nega bunday qilding? — dedim ajablanib.

— Shunchakiy, yordamlashgim keldi. Voy, to‘garagim boshlanib qolibdi. — dedi u menimcha qo‘lidagi soatiga qarab. — Mayli, xayr. Ertagacha. — dedida keyin ketdi.

Men o‘sha joyda biroz o‘ylanib turdim, hozir nima bo‘ldi?...

Atrofimdagi barcha mendan o‘zini olib qochsayu, kechagina bu yerga kelgan va endigina meni ko‘rgan bu qiz menga yordamlashsa. Yo nima u meni nochor deb o‘ylab, rahm qilyabtimi??? Ahmoqonaa, o‘zi barcha insonlar shunday.

Negadir, tuni bo‘yi uxlay olmadim va shu haqida o‘ylab chiqdim...

~~~~~~

Ertalab uyg‘onsam yomg‘ir yog‘ayotgan ekan. Haa, havo sovub boryabti...

Universititetga qanday borib kelasan deb o‘ylarsiz. O‘z haydovchim bor. Ertalab olib boradi, darslarim tugashi bilan olib ketadi. Deyarli qiyinchiliklarsiz.

Bugun ham shunday qilib sinfimga kelib oldim. Derazaga urulayotgan yomg‘ir tomchilarining ovozi sinfdagi g‘ala-g‘ovurni bosib o‘tardi. Darvoqe, mening joyim birinchi qator ohiri, shundoqqina deraza qarshisida. Oldinda o‘tirishni yoqtirmayman, shu sabab o‘zim o‘sha yerni tanlaganman. Biz ikki kishilik partalarda o‘tirmaymiz. Hammamizniki alohida bir kishilik.

Yomg‘irga quloq solib boshimni biroz egib turdim. Oldimdagi o‘rin odatda bo‘sh turardi yoki hech kim o‘tirmasdi. Bu safar esa unga kimdir sumkasini qo‘yganini eshitdim, keyin esa:

— Salom!

Bu ovoz... qandaydir tanish edi. Nima u menga salom dedimi?

— Hoooy, uxlab qolganmisan?

Tanish... judayam tanish ovoz... Esladim, bu kechagi qizku.

— Yo‘q, unday emas. — dedim keyin.

— Gapirib turdaa, ko‘rgan odam seni uxlayabti deb o‘ylaydi.

— Qiziq ekansanku, nimani gapiraman? — dedim jilmayishga harakat qilib.

— Shunchakiy... Haa, maylimi, bir narsa so‘ramoqchi edim. — dedi u. So‘ramoqchi? Lekin nimani? Hayolimga kelgan birinchi narsa bu ko‘zlarim haqida bo‘ldi. Men bilan uchrashgan hamma birinchi shu haqida gapiradi. U ham o‘shalardek, yana nima ham kutsa bo‘ladi? Istamayman demoqchi edim, ammo u judayam tez gapirar ekan. — Rostdan ham Iqtisod fanidan dars beradigan ustoz qattiqqo‘lmi? Bir qizni narsalarini derazadan otib yuborganmi? — dedi menimcha men tomon sal yaqin kelib ovozini pasaytirib.

Bu gaplarni eshitib, o‘zimni ushlab tura olmadim. Qanday ahmoqona😂

— Nima deding? — dedim kulib.

— Haaa, nega kulasan. Shunday deyishdikuu.

— Kim nima desa ishonaverasanmi?

— Ahir bu yerga kecha keldim. Qayerdan bilay?

— Seni boplab lo‘x qilishibti.

— Ee boree. Kulaveradimi odam. — dedi u ohiri xafsalasi pir bo‘lib. Menimcha kitoblarini olib dars qila boshladi. Men ham nima qilay, anchadan beri bunday kulguli gap eshitmagandim. Iqtisod ustozimiz hecham unday emas. O‘quvchilar uning narsalarini oynadan uloqtirishlari, buning evaziga esa hech qanday dakki eshitmasliklari mumkin, ammo u hech qaysi o‘quvchisining narsalarini oynadan uloqtirmaydi.

Bir tomondan o‘ylab ko‘rsam, doim jiddiy yurardimku, menga nima bo‘lyabti? Nahotki, insonlar hayotimda muhim emas deb o‘zimni aldagan bo‘lsam?... Yo‘g‘eee, birgina bu qizni deb barcha qarashlarimni o‘zgartira olmaymanku.

O‘quvchilar ro‘yhati o‘qilib bor-yo‘q qilinganda, bildimki uning ismi Lee Soyun ekan. Soyun?...

Yomg‘ir bir ikki soatga tindi chamasi, ammo darslarimiz tugashiga shunaqangi sharros quyib yog‘a boshladiki, tasavvur qilaverasiz. Men tashqariga chiqib, eshik oldida haydovchimni kuta boshladim, odatda tez kelar edi. Bugun negadir kech qolyabti. Yomg‘ir tovushiga quloq solib turaverdim...

— Soyaboning yo‘qmi? — dedi kimdir ortimdan. Qadam tovushlari menga yaqin keldi.

— Yana senmi? — dedim.

— Bu yomonmi? — dedi Soyun kulib. — Yomg‘irni... uyingga keta olasanmi?

— Haydovchim kelishi kerak edi. Uni kutyabman.

— Haa, bu yaxshi.

U ketadi deb o‘ylagandim, ammo ketmadi.

— Nega ketmayabsan? — dedim ozgina turib.

— Shu yerda biroz turgim kelyabti.

G‘alati... Sovuqda uyiga borsa bo‘lmaydimi?

— Nega men bilan o‘ralashib qolding? — dedim ohiri.

— Nima?

— Odatda odamlar mendan o‘zlarini olib qochishadi. Sen esa...

— Seni boshqalardan farqing faqat ko‘zlaringdaku. Nima qilibti, bu seni insonlar qatoridan chetga chiqarmaydi. Yana...

— Baribir g‘alati.

— Nimasi g‘alati ekan?

Biroz jim qoldik.

— Menga rahming kelganidan shunday qilyabsan, to‘g‘rimi? — dedim keyin.

— Aa!? Hoy, bunchalik qo‘pol bo‘lma.

— Menga achinganingdan...

— Bu hecham unday narsa emas! Kamchilik hammada ham bo‘ladi. O‘zingni dunyodan cheklashni bas qil. Ahir shu hayotda yashashdan boshqa ilojing yo‘q. Bu ahmoqona o‘ylar hayolingga qayerdan keldi-a? Gulga linza bilan qarasang, undagi go‘zallikni ko‘ra olmaysan!

Shunday deya u ketib qoldi...

Ohirgi gaplariga to‘g‘risi tushunmadim. Men ham, balki bunday gapirmasligim kerak edi. Uni xafa qildimmikin?... Lekin, nega yana u haqida o‘ylayabman? Nima dedi, gulga linza bilan qaralsa?...

Shunday o‘ylar qurshovida turganimda hayollarimni tarqatib haydovchim kelib qoldi...

~~~~~~

Ertasiga.

Odatdagidek sinfga kirib, joyimga o‘tirdim. Soyunning ham kelganini bildim. Ammo ikkimiz ham hech nima demadik. Uni xafa qildimmikin? O‘zi u bilan gaplashish menga nega kerak, nega yana u haqida o‘ylayabman? Balki aytgan gaplari to‘g‘ridir. Men o‘zimni bu olamdan cheklayabmanmi?...

Tushlik payti ovqatlanishni istamadim, shu sabab universititet bog‘iga chiqib, bir o‘rindiqqa o‘tirdim. Hayollarimda ming xil savollar aylanardi...

Biroz o‘tib o‘rindiqning narigi tomoniga kimdir kelib o‘tirganini his qildim. Lekin buni bildirmaslik uchun jim turaverdim.

— Hooy, yana uxlab qoldingmi? — dedi o‘sha tanish ovoz...

— Yo‘q... — dedim sekin.

— Nima mendan xafa bo‘ldingmi?

Xafa bo‘ldim? Qanaqasiga xafa bo‘laman? U meni xafa qiladigan qanday ish qildi?

— Nega xafa bo‘larkanman?

— Bilmadim, ko‘rinishingdan shunga o‘xshadi. — dedi u. Keyin qo‘limga nimadir berdi. — Ushla, bu senga.

— Nima bu?

— Sharbat. Qo‘rqma, yangi qadoqlangan. Do‘kondan bittani o‘rniga 2 ta sotib olibman.

Qo‘limdagini ushlab jim qoldim... U ham gapirmadi.

— Kechagi gaplaringni, — dedim keyin. — to‘g‘risi, tushunmadim.

— Qaysi gapimni?

— Gul haqidamiyey...

— Haa, umi. Nahotki tushunmading. Demak... u gaplarga tushunishing uchun oldin o‘z dunyoyingni kengaytirishing kerak.

— Dunyoyimni?

— Ha, dunyoyingni. Sen atrofni faqat zulmatdan iborat deb o‘ylayabsan, aslida bunday emas.

— Bu gaplaringni inkor etaman. Sen qandaydir men tushunmaydigan gaplarni gapiryabsan. Ko‘zlarim... aldashni keragi yo‘q, mening hayotim faqatgina qorong‘ulikdan iborat. Hattoki istasam ham, endi bu olamni qayta ko‘ra olmayman.

— Ana shu joyida xato qilyabsan. Kimdir endi o‘lishing kerak desa, o‘lmaysanku to‘g‘rimi. Hop, atrofni ko‘rolmaysan deylik, bu degani o‘limni bo‘yningga olishing kerak degani emas. O‘zing yaratgan ahmoqona hayollar olamiga o‘zingni qamab olyabsan.

— Ho‘sh, unda nima qilishim kerak? Barchasini menga oson deb o‘ylasanmi?

— Yo‘q, unday emas. Mana yana darrov asabiylashyabsan. Shunchakiy, odamlarni qabul qilishni o‘rgan. Hamma ham sen o‘ylaganingchalik yomon emas.

— Ular meni qabul qilishmasachi?

— Shu ham sababmi? — dedi u kulib. — Nima shundan qo‘rqasanmi?

Men indamadim.

— Yaxshi, unda kel garov o‘ynaymiz.

— Garov?

— Men senga bu olam o‘ylaganingchalik zulmatdan iborat emasligini isbotlab beraman.

— Qanday qilib?

— Mmm, buni ayta olmayman. Va yana, kel do‘st bo‘lamiz.

— Do‘st?

— Menimcha do‘stlaring unchalik ko‘p emas. Balki eng birinchi do‘sting bo‘larman.

U bu gapni xato aytmagandi, rostdan ham deyarli umuman do‘stlarim yo‘q edi... U esa birinchisi bo‘ldi.

~~~~~~

⌗2-bob. "Do'stlik?"

8 kun o‘tib.

Nima desam ekan, bari aralashib ketdi. O‘zimga tushunolmay qolyabman...

~~~~~~

Bugun yakshanba. Soyun bilan biror joyga aylangani bordigan bo‘ldik. O‘zimning ham uyda o‘tirgim kelmayotgan edi.

— Aka, qayerga? — dedi ketayotganimda ukam, Soobin.

— Biroz aylanib kelmoqchiman.— dedim to‘xtab.

— Haa, yaxshi. Qiynalmaysizmi, balki men ham borarman.

— Yo‘q, shart emas. Yana kompyuter o‘ynayabsanmi?

— Qayerdan bildingiz? — dedi u ajablanib kulib.

— Ovozi eshitilib turibdi. Ko‘p o‘ynayverma.

— Hoooop, ahir yosh bola emasmanku.

— Yo‘g‘e, bizning Soobin qachon katta bo‘ldi ekan!?

— Mayli, mayli taslimman. Boringe, yo‘lingizdan qolmang. Sizni detektiv qilish kerak aslida.

~~~~~~

Ko‘cha boshida uchrashishimiz kerak edi. Lekin Soyun mendan oldin kelib bo‘lgan ekan.

— Salomlar. — uning ovozi eshitildi.

— Salom.

— Ketdikmi? Tayyormisan?

— Ha.

— Haa, yanaa, — dedi u qo‘limga bog‘ich uchini tutqizib. — Buni ushlab ol, bir-birimizdan ortda qolmasligimiz uchun. Yoki qo‘lingga bog‘lab beraman.

Ortda qolmasligimiz uchun? Qanday ortda qolish? Unga bu nega kerak bo‘ladi, ahir ko‘ra olsa. Buni... buni men uchun qildimi?...

~~~~~~

Kuz bo‘lsa ham kun bugun quyoshli edi. Yozdek issiq emasu, ammo o‘ziga yarasha.

— Qanaqasidan xohlaysan?

— Menga farqi yo‘q.

— Unda... malinaligidan yeymiz.

U ohiri meni muzqaymoq yeyishga ko‘ndirgandi.

— Agar tomog‘im og‘rib qolsa ayb senda.

— Gapiravermasdan yesangchi. Ishonib aytamanki bu yerdagidek muzqaymoqni oldin umuman yeb ko‘rmagansan.

To‘g‘ri, uyda muzqaymoq ba‘zida yer edim, lekin bu yerdagisi rostdan boshqacha ekan...

— Mmm, osmon juda chiroyli... — dedi u o‘tirganimizdan keyin.

— Nima?

Uning gaplari men uchun doim jumboqdek...

— Osmon. Ohirgi martta qachon ko‘rganingni eslay olasanmi?

— Menimcha ha, ko‘m-ko‘k edi... — o‘sha eski xotiralar bir on ko‘z oldimda jonlangandek bo‘ldi... ohirgi martta...

— Ko‘m-ko‘kmi... Unda bugungisini tasavvur qila olasanmi?

— Balki...

— Hullas, yana ko‘m-ko‘k osmonni hayolingga keltir. Keltirdingmi?

— Ha.

— Endi esa unda oppoq, katta-katta bulutlarni, qolaversa quyosh nurlari tushib yanada ko‘zni olar darajada oppoq bo‘lganligini tasavvur qil. Keyin ikkita, uchta qushni ham unutma. Ular shunaqangi chiroyli parvoz qilyabtiki... ehtimol bulutlardan ham yuqorida...

Yoshligimda osmonga juda e'tibor bermagan ekanman, chunki yosh bo‘lganmanda.... Nahotki osmonga qarab ham zavqlanish mumkin?

— Nima desam ekan bu biroz qiyinroq...

— Oldin hech tasavvur qilmaganmisan?

— Menda boshqa savol bor, osmonga qarab ham zavqlanish mumkinmi?

— Qiziqsanku a. — dedi u kulib, — Mana misol uchun men, demak zavqlanish mumkin ekan.

— Bu gaplar foydasizku... sen ko‘ra olasan men esa...

— Gap ko‘rish ko‘ra olmaslik haqida emas. Doim salbiy fikrlaysana. — dedi u gapimni tugatishimni kutmay. — Ba‘zi narsalarni ko‘rish uchun ko‘z kerak emas. Buni esingda tut.

— Unda nima kerak? — dedim istamaygina kulib. Nega u jumboqli gaplarni aytishni yoqtiradi?

— Qalb. — dedi u. Bu men kutmagan javob edi.

— Qalb? — dedim takrorlab.

— Istalgan narsani qalbing orqali tasavvur qilsang, his qilsang, ko‘ra olsang bo‘ladi, faqat buni chin ko‘ngildan istasang bas... — dedi u va qo‘limni ushlab, uni yuragimga olib keldi. Uning qo‘llari juda issiq edi... — His qilyabsanmi? — dedi menimcha yuragimga ishora qilib... — Bu yakun emasligini, hali ham davom eta olishing mumkinligini bildiradi. Ehtimol tushunmayotgandirsan, chunki bu gaplarni oldinlari hech kim senga aytmagan. Sen shu qorong‘uligingda yolg‘iz qolib ketgansan... shunchakiy yolg‘iz...

~~~~~~

U bilan tanishganimdan beri, hayotim o‘zgarishni boshladi. Ohiri tushundim, rostdan ham gulga linza bilan qaralsa undagi go‘zallikni ko‘rib bo‘lmaydi. Qanday bilding dersiz. Tasavvur qilishni o‘rgandim... tasavvur...

Soyun menga qayerda sayr qilmaylik, har safar erinmay atrofni tasvirlab berardi. Boshida istamadim, ammo uning ovozi, har bir narsani hayajon bilan aytishi meni tasavvur qilmaslikka qo‘ymadi...

U... hayotimdagi eng go‘zal tasodif...

~~~~~~

Kursdoshlarimiz chorak tugayotgani sabab piknikga boradigan bo‘lishdi. Men bormayman, borsam ham nima qilardim?

Ertasiga ular ketishdi, bormaydiganlar uchun esa doimgidek darslar o‘z vaqtida o‘tilar edi. Va... u ham bormagan edi...

— Sen nega bormading? — dedim ajablanib.

— Qayerga?

— Qolganlar ketishdiku...

— Eee, qo‘ysangchi, nima qilardim ular bilan? Dengizga bormagan bo‘lsam ekan afsuslansam. Ham kunlar sovuqroq, ajoyibda biznikilar. Yaxshisi, imtihonga tayyorlanishni boshlasak.

⌗3-bob. "Bu qanday his?"

Qishning boshlari, havo sovugan. Endi yupqa kiyinsa bo‘lmaydi...

Shamolli kun edi. Yilning shunday paytlarida ob-havo qiziq bo‘ladi o‘zi. Yomg‘ir, shamol, bulutli osmon... Kuz o‘z o‘rnini qishga berishni istamayotgandek...

Tanaffuz payti, Soyun bilan deraza oldida turardik.

— O‘xxo‘o‘o‘ bu shamolni... Hammayoq chang bo‘lyabti.

— Haaa, menimcha to‘xtamaydiganga o‘xshaydi. — dedim eshitilayotgan ovozdan tasavvur qilib ko‘rib.

— Balki... Ouu, endi tasavvur qila olyabsan. — dedi u.

— O‘zing shunga o‘rgatdingku. — dedim biroz jilmayib.

— Bu yaxshi, ana endi ham hayotingni mazmuni bo‘ladi. Qanday ajoyib, odamlar bilan ham oldingidek qo‘pol emassan.

— Nima, nima? Qo‘pol bo‘lganmanmi?

— Aaa yo‘q, biroz biroz. — dedi u o‘zini oqlovchi ohangda.

Nimadir demoqchi edim, lekin shu payt qaysidir kursdoshimiz kelib qoldi.

— Salom Soyun, qalaysan?

Ehtimol, Soyun ham, men ham ovoz kelgan tomonga o‘girildik.

— Aa, salom Yeonwoo. — dedi Soyun. Men ham uni tanidim.

— Bugun bo‘shmiding?

— Deyarli ha...

— Unda biznikiga bora olasanmi, nima deysan?

"Nega u borishi kerak ekan?" degan fikr o‘tdi hayolimdan. Ularni indamay jimgina eshitib turardim.

— Nega? Biror yordam kerakmi? — dedi Soyun.

— Haa, professor topshiriq bergandi. Yarmigacha qila oldim, barcha kerakli narsalar uyimda, ozgina yordamlasha olasanmi?

— Maylikuya... — dedi Soyun ikkilanib.

— Biror muammo bormi? — dedi Yeonwoo.

— Aa yo‘q, hech narsa, mayli yordam bera olaman.

Nega u yordam berishi kerak? Professor topshiriqni unga emas, Yeonwoo ga berganku. Qolaversa Soyun uning uyiga ham boradimi? Ajoyibbb!

Negadir jahlim chiqdi...

— Yaxshi, darsdan keyin eshik oldida kutaman. Haydovchi bizni olib ketadi.

— Tushunarli.

Menimcha, shunday deb Yeonwoo ketdi. Kayfiyatim buzuldi, huddi tashqaridagi ob-havo kabi.

— Nimadir bo‘ldimi? — dedi Soyun.

— Hech narsa. — dedim va joyimni topib o‘tirdim.

Tushlikdan keyin esa unga ham indamasdan shunchakiy uyga ketdim. Boraversin Yeonwoo nikiga. Ahmoq, o‘ylamaydi ham, kim yordam ber desa yordam beraveradi.

Nima Yeonwoo shunchalik ishonchli odammi? Mayli yordam bersa bersin, uni uyiga borib nima bor? Kim biladi uning hayolida nimalar borligini?

Xonamga kirib olib shular haqida o‘ylayverdim. Hayolimga faqat yomon fkrlar kelmoqda. Yeonwoo degan ismni eslagan sarim nafratlanib ketyabman. Tashqarida esa shamol avjiga chiqardi. Osmon bulutli...

Chalg‘ishga harakat qilsamda, buni eplayolmadim... Yuragimni qandaydir his alangalatib, kuyduryabti... judayam issiq...

Qiziq oldin hech bunday bo‘lmagan ediku... Bu qanday his bo‘ldi?

~~~~~~

...Chamasi 2 soatlar o‘tdi. Ich-ichimdan o‘zim yeb bitirib bo‘ldim... Nega bu hayollarni to‘xtatishning iloji yo‘q?...

Bir payt xonam eshigi taqqillab qoldi.

— Aka, kirsam maylimi? — degan ovozi eshitildi Soobinning.

— Meni biroz yolg‘iz qoldir. — dedim achchiqlanish bilan.

— Bunaqasi bo‘lmaydi. Sizni kimdir ko‘rgani kelibdi. Nega bugun uyga darsdan oldin keldingiz?

"Kim bo‘ldi ekan?" dedim ichimda.

— Xohlamayman. — dedim teskari tomonga boshimni burib. — Tobi yo‘q ekan deb yubor. O‘zing ham bu yerdan chiq.

— Lekin... Ha mayli, yaxshi... — dedi u va eshikni yopib chiqib ketdi.

Meni ko‘rgani kim kelishi mumkin? Ahmoqona, shu shamoldaya! Balki ustozlarimdan biridir. Hullas... o‘ylashga arzimaydi.

Biroz turib, yana eshik ochildi.

— Aka... — dedi Soobin ayyorona ohangda.

— Nima deysan?

— Qanday aytsam ekan...

— Nimani?

U biroz o‘ylanib qoldi.

— Buncha ezmalanding? — dedim toqatsizlanib.

— Sevgan qizingiz sizni ko‘rgani kelibti. — dedi shu payt u kulib.

— Nima? Hoy ahmoq, bu qanday gap bo‘ldi?

— Ko‘zingiz ko‘ra olmasa ham, bunday chiroyli qizni qayerdan topdingiz?! — dedi u masxara qilib.

— Soobin, mendan yaxshilik kutma! — dedim o‘rnimdan turib eshik tomon yurarkanman.

— Bo‘ling, tezroq chiqing. Mehmonxonadamiz. — dedi u va tezda yurib ketdi.

Qachon bunday gapirishni o‘rgandi ekana? Ahmoq ukam.

Biroq... hayolimga birgina ism keldi...

Mehmonxona tomon borar ekanman, ularning ovozini eshitdim.

— Hozir, chiqyabtilar. — dedi Soobin.

— Nima deding o‘zi? — deya kulgan ovoz eshitildi. Taxminlarim to‘g‘ri chiqibti, bu Soyun edi... Nega shu yergacha keldi?

— Shunchakiy, akamni menga qo‘yib bering. Sevgan qizingiz keldi degandim, otilib o‘rnilaridan turdilar. — kuldi Soobin ham.

— Voy ahmog‘ey

— Shundan boshqa gap kelmadida. Ouu, ana o‘zlari. — dedi keyin men borgach.

— Salom Jihyeon. — dedi u. Uning ovozi kelgan tomonga qarab men ham salom dedim.

— Sizlarni yolg‘iz qoldiraman. — dedi Soobin.

— Bu shart emas Soobin. — dedi Soyun. — Men...

— Qo‘ysangizchi, o‘zi qiladigan ishlarim bor edi. — dedi u va ehtimol xonasiga chiqib ketdi.

— Nega bunday shamolda bu yerdasan? — dedim o‘tirayotib. U kelganidan hursand edim, ammo buni bildirmaslikka harakat qilardim...

— Nima desam ekan... sendan xavotirlanib keldim. Yaxshimisan? Nega ketib qolding?

— Shunchakiy... — dedim gap topa olmay.

— Haa, ahvoling yaxshi ekanku, bundan hursandman. Boshqa bunday qilmagin, ustoz ham xavotir oldilar.

— Tushunarli.

— Aa, yana... — dedi u menimcha sumkasini ochib. — Bu shirinlikni boya olgandim, Soobin bilan yersizlar. — dedi qo‘limga nimadir tutqizib.

— Bunchalik ovvora bo‘lishing shart emasdi.

— Hechqisi yo‘q. Soobin borasida omading kelgan ekan, bunday uka hammada ham bor emas. Mayli, men ketdim. — dedi o‘rnidan turib.

— Buncha tez, ketasanmi?

— Haa, uyga boray. Kuzatib qo‘yishing shart emas. Xayr.

— Aa, xayr, yaxshi bor.

— Ertagacha.

— Yo‘lda ehtiyot bo‘lgin.

Mehmonxonada tik turgancha qo‘limda u bergan narsani ushlab qolaverdim. Qani edi ko‘ra olganimda... uni uyigacha o‘zim kuzatib qo‘ymasmidim-a...

~~~~~~

U ketgach Soobin boshimni rosa qotirdi. Aka, aka deyaveradi. Hattoki Soyun berib ketgan shirinliklarni ohirigacha bitta qoldirmay o‘zi yebti. Ahmoq.

— Bo‘ldi qil. Boshimni og‘ritib yubordingku.

— Akaa, akaa o‘zi u bilan qanday do‘st bo‘lib qoldingiz?

~~~~~~

⌗4-bob. "Hikoya..."

Birinchi qor yoqqan kun edi. Soyun bilan aylanib yurardik, doimgidek u atrofni tasvirlab berishdan charchamayotgan edi. Nahotki shunchalik chiroyli bo‘lsa?... Ko‘ra olganimda ham shunchalik zavqlanarmidim? Mittigina qor uchqunlari go‘zal narsalar yaratishga qodirmi?...

— Qorparchalarning hech qachon bir-biriga o‘xshaydigan bir xilini topa olmaymiz. Ular bir-birini hech qachon takrorlamaydi. Ajoyiba...

— Ha...

— Shu qorga qarasam, doim bir hikoya yodimga tushadi.

— Qanday hikoya?

— Qayerdandir eshitgandim. Hayotiy deyishadi... Faqat zerikib qolma.

— Yaxshi, boshlayver.

— Hullas, qachonlardir... yo‘q, qachonlardir emas, balki shu yildan oldingi yillardadir, bir yigit va bir qiz bir-birlarini judayam qattiq yaxshi ko‘rishar ekan. Yigit har doim qizga gullar olib, u tomon shoshilarkan, qiz esa yigitning doim ko‘rishadigan joylariga kechib kelishiniyu, har xil bahonalarini tinglashni yoqtirarkan. Nima bo‘libtiyu, bir kuni yigit tog‘da avtohalokatga uchrab, afsuski, vafot etibti... Buni eshitgan qiz hushini yo‘qotay debti, kunlab yig‘labti. Endi u uchun deraza ortidagi hayot qiziq emas, o‘z mazmunini yo‘qotgan edi... Shunday qilib, oradan 3 yil o‘tibti. Bu 3 yil ichida qizga o‘tkan xotiralari tinchlik bermabti, u yigitni hech qachon unutolmabti... juda qiynalibti... qattiq qiynalibti... Keyin esa, bir yili kuz boshlarida, qiz ishxonasidagi zinadan yiqilib tushibti, buning natijasida esa boshidan qattiq jarohatlanibti va xotirasining yarmini yo‘qotibti... Balki unga yaxshi bo‘lgan deb o‘ylarsan, chunki endi yigit haqida o‘ylab, kechalari yig‘lab chiqmaydi... ammo... nima desam ekan, hikoyaning men uchun eng asosiy joyi shu yer. Qish boshlanibti, lekin 8-9 kun o‘tar-o‘tmas hali qor yog‘magan ekan. Qiz ishxonasidan chiqibti, bekatga kelgunicha u chiqadigan avtobus ketib bo‘lgan ekan. U biroz hayollarini joyiga qo‘yib olish uchun ham uyiga qarab piyoda yo‘lga tusha boshlabti. Birinchi martta atrofiga qarab, zavqlanibti, sovuq havo, odamlar, binolar, biroz shamol... Osmon bulutli bo‘lganligi sabab, qor yog‘a boshlabti. Birinchi qor... ammo boshida mayda yoqqani sabab, qiz buni qorparchalari yuziga tekkanda sezibti va shu payt... Shu payt u joyida muzlab qolgandek taqqa to‘xtabti. Yuragini bir his qattiq siqa boshlabti... juda qattiq og‘riq beribti... U ich-ichidan kimnidir sog‘ingani his qilibti, nafasi bo‘g‘ilibti... hayollari chalkashib ketibti... kimnidir sog‘inmoqda, lekin u inson kim?... Kim u o‘zi?... Ammo, ming afsuski u qancha urunsa ham o‘sha inson kim ekanligini eslay olmabti... ko‘zlaridan yoshlar oqibti holos... — u jimib qoldi. — Kechir, lekin yakun qayg‘uli... — dedi keyin.

Oraga sukut tushdi. Bir muddat ikkimiz ham jim qoldik. Menimcha uning kayfiyati tushib ketdi...

— Nega aynan shu hikoyani eslaysan?

— Aaa, nima desam ekan, shunchakiy ohiridagi his...

— Senga tanishmi?

— Nima?

— Shunchakiy senga tanishmi?

— Yo‘g‘e, qo‘ysangchi. Bu... qisqasi men o‘qigan har bir asarimda bosh qahramonning o‘rniga o‘zimni qo‘yib, u his qilgan narsalarni his qilishga harakat qilib ko‘raman. Bu menga yoqadi va... ajoyib his... Lekin yaxshi yakunli asarlarga qaraganda, qayg‘uligi ko‘proq...

— Masalan, sen yozuvchi bo‘lib, asar yozadigan bo‘lsang, uning yakunini qanday tugatgan bo‘larding?

— Albatta yaxshi yakun bilan.

— Lekin aytganingdek hamma narsa ijobiy holda yakuniga yetmaydi.

— Balki... Ehtimol yozuvchilar asarlari ta‘sirliroq bo‘lishi uchun ham qayg‘uli yakun qilishar... Lekin bu menga ba‘zida yoqmaydi.

— Nega bunchalik adabiyotni yoqtirasan?

— Bilmasam...

— Bu hikoya... senga tushunmadim, ahir kimnidir sog'inmay, o‘sha hisni his qilish mumkin emasku?

— Balki... — dedi u biroz o‘ylanganidan keyin. Negadir menga gaplari yolg‘ondek tuyuldi...

~~~~~~

Bahorning boshlariga, u kasal bo‘lib, universititetga kela olmadi. Qanchalik xavotir olganimni bilsangiz edi... Yaxshiyamki Soobin bor, u bilan birga kasalxonaga bordik.

— Hayrli kun. Yo Hudoyim, Soyun opa, sizga nimalar bo‘ldi?

— Salom.

— Salomlar. Kelishingiz shart emas degandimku. — degan ovozi eshitildi uning.

— Turmay qo‘yaqoling.

— Yaxshimisan? — dedim ovozida so‘lg‘inlikni sezib.

— Haa, deyarli. Shamolladim holosku.

— Bu yerga o'tiring. — dedi Soobin va meni stulga o‘tkazib qo‘ydi. — O‘zingizni ehtiyot qilsangiz bo‘lmaydimi? — dedi keyin unga.

— Menda hammasi yaxshi, xavotirga xojat yo‘q.

— Sizni qarangu...

— Buncha ko‘p narsa olish kerak emas edi.

— Tuzalishingga yordam bersin deb olib kelaverdik.

— Ajoyibsizdaa, rahmat...

~~~~~~

⌗5-bob. "Baribir foydasizku..."

...Butun hayotimdagi sovuq, bo‘ronli kunlarni, qahraton qishni, qalbimdagi muzlab ketgan umidlarni qor kabi eritib, nihoyat bahor yetib keldi... Umrimning eng go‘zal bahori...

~~~~~~

...Bir kuni nimadir bo‘diyu, uyda kechki ovqatni butun oila jamul-jam bo‘lib qiladigan bo‘ldik.

— Xo‘sh yigitlar, o‘qishlaringiz qalay? — deb qoldilar otam ovqatdan so‘ng.

— Yaxshi. — deb javob berdik Soobin ikkimiz.

— Sen ham bu yil bitirar ekansanku-a. — dedilar yelkamga qo‘llarini qo‘yib.

— Vaqtni qarang tez o‘tayotganini. — qo‘shib qo‘ydilar oyim.

— Men ham yaqinda 17 ga kiraman. — deb qo‘ydi Soobin.

— Hali yoz kelsin o‘g‘lim.

— Hullas, bir maslahatli gap bor. — dedilar dadam suhbatni to‘xtatib, yelkamdan hali ham qo‘llarini olmagan edilar. — Jihyeon. Biz oying bilan deyarli ko‘p qidirdik... Yoshligingdagi o‘sha voqea deb... mayli, ahamiyatsiz. Ko‘zlaringni 3 martta operatsiya qildirgan bo‘lsakda, natijasi bo‘lmadi. Keyin o‘zing ham umidingni uzding. Lekin... hozir texnika, tibiiyot deganlari ancha rivojlandi, bir do‘stimni aytishi bo‘yicha yaqinda bu yerga ham Italiya, Germaniya kabi davlatlardan ko‘z shikorlari kelishayotgan ekan. Oddiy shifokorlar emas, o‘z sohalari bo‘yicha mutaxassislar. Ularga sen haqingda aytib ko‘rdim... imkon bor deyishdi. Yana bir martta operatsiya...

— Dada, kerak emas. — dedim gaplarini bo‘lib. — O‘zimizni aldashni bas qilaylik. Mening taqdirim shunday ekan, endi o‘ylash, harakat, jon kuydirish kerak emas. O‘zingizni ovvora qilmang. Ko‘ra olmasamda, har holda yashayabman va hozirgi holatimdan afsusda emasman.

— Qanday yaxshi bo‘la olasan? Biz kelajaging haqida qayg‘uryabmiz.

— Sen bola o‘zi doim shubdaysan. Injiqliklaringni bas qil. O‘zingni o‘ylamasang ham bizni o‘yla. Farzandining ko‘ra olmasligi ota-ona uchun qanday og‘ir ekanligini bilasanmi? — dedilar zarda bilan oyim.

— Oyi.

— Nima oyi? Nima oyii?? Agar meni desang ham shu operatsiyaga rozi bo‘lasan.

— Yo‘q dedimmi yo‘q.

— Akaa, unday qilmang. — dedi achinish ohangida Soobin.

Jahlim chiqib ketdi.

— Nima uchchalangiz kelishib oldingizmi? — dedim achchiq bilan o‘rnimdan turib.

— Biz faqat seni o‘ylayabmiz.

— O‘tkan safargisida ham o‘zboshimchalik qilganding!

— Baribir, foydasizku? Bilasiz barini. Ho‘sh, qani natijasi!? — bo‘g‘zimga nimadir tiqilgandek, davomini gapira olmadim... Men ham istamasmidim ko‘ra olishni?...

— Yana bir bor urunib ko‘rish...

— Shart emas! Iltimos, meni qiynashni bas qiling!

Shunday deb xonamga ketdim.

Nega ularning ko‘ziga doim zaifdek ko‘rinaman? Bilib turishibtiku bu ham befoydaligini. Bo‘ldida endi, meni shundayligimcha qabul qilaverishsin, ko‘ra olmasamda yashashdan umidimni uzganim yo‘qku.

Xonamga kirib eshikni qulflab, unga suyanib qoldim... yig‘lash mumkin emasmi? Jin ursin bu hayotni!... nafratlanaman...

~~~~~~

Ertasiga.

Hayolimda faqatgina shu uydan tezroq chiqib ketish aylanardi. Shunday qildim ham, hech kim bilan gaplashishni istamasdim. Uzoq-uzoqlarga ketsamu baridan halos bo‘lsam...

Sinfga kirib, joyimga o‘tirdim. Soyun birinchi soatga kechikibroq keldi. U bilan uncha gaplasha olmadik faqat tanaffusda:

— Salomlar. Nega kayfiyating yo‘q? Ahvoling yaxshimi?

— Deyarli hammasi joyida...

— Yaxshi, men kutubxonada bo‘laman, agar kerak bo‘lsam.

— ...

Shunday qilib u hadeganda qaytmadi. Men esa kechagi voqeani o‘ylayverib siqilib ketdim. Kim bilandir nima haqida bo‘lsa ham gaplashishni xohlardim. Lekin faqatgina Soyun meni tushunadi holos. Boshqa kim bilan gaplasha olardim?...

Baribir, kutubxonaga bordim. Ichkari shovqinsiz edi. Ehtimol u kitob o‘qiyotgandir. Kitob javonlari chapda, o‘qish uchun stollar esa o‘ngda edi, o‘sha tarafga yurdim. Endigina uni qanday topaman deb turganimda, o‘zi meni chaqirib qoldi.

— Jihyeon, bu yerdaman.

Ovoz kelgan joyga bordim.

— Stulga o‘tiraver. — dedi u. Buni ham bir amalladim.

— Buncha qolib ketding? — dedim keyin.

— Haa, kitob o‘qiyotgandim.

— Qanday?

— Undan oldin, bir she‘rni juddayam yoqtirdim, senga ham aytmoqchiman. Maylimi?

— Farqi yo‘q. Aytaver.

— Yaxshi, eshit:

"Yashasang-chi o‘tmishdan arib,

Yo‘l ochiq-ku, nega jilmaysan?

Baxt kelmaydi seni axtarib,

Boriladi baxtga — bilmaysan..."

— Ajoyib ekana? — deb ohiriga qo‘shib qo‘ydi u. Men... huddi karaxtdek, jim qoldim... Bu she‘r...

— Jihyeon... — deb ismimni aytdi keyin va qo‘llarimni ushladi. — Nega bu she'r bilan suhbatimizni boshlaganimni, menimcha sen ham tushunib bo‘lding. — hech narsa deya olmadim... — Gapirishing shart emas, shunchakiy meni tingla. Men o‘ylab ko‘rdim. Agar senga uchrashishimiz bilanoq "nega otang aytgan operatsiyaga rozi bo‘lmayabsan?" deb qo‘pollik qilsam, mendan ham ko‘ngling qolishi aniq edi. Qo‘shimchasiga, men buni hech qachon xohlamagan bo‘lardim. Albatta sabablaring bo‘lishi kerak. Lekin, kel bunda o‘zing qaror qabul qilishingdan oldin, barini aniqlashtirib olaylik. Agar biron loyiha ustida men ham 3 martta muvaffaqiyatsizlikka uchrasam, albatta 4-sida bundan voz kechgan bo‘lardim. Ammo, buni qabul qilishing kerak, ko‘zlaring qayerlardagi chizma qog'ozlaridek emas. Umidim yo‘q demoqchimisan? Nega ekan? Umidlar gul g‘unchasi kabidir, istalgan paytda u gullashi mumkin. Bu baxona bo‘la olmaydi. Avvalo, yaxshi niyat qilishing kerak, balki mo‘jiza yuz berib ko‘zlaring yana ko‘ra olar. Shu operatsiya sabab yana oldingidek bo‘la olarsan? Nega endi yo‘q deyabsan? O‘xshamasligi haqida hali hech kim o‘ylab ko‘rgani yo‘q, sen ham bu fikringni to‘xtatishing kerak. Yana ko‘ra olsang yomonmidi? Yoki nima, biron nimadan qo‘rqyabsanmi? Masalan men, ko‘ra olganingdan keyin sendan yuz o‘girib ketamanmi??? Ahmoq, bunday narsalarni o'ylashni endi bas qil, sen yoshbola emassan. Hali, meni aytdi deysan, kelasi yil o‘sha bora olmagan dengizimizni ko‘rgani birga boramiz, kuzgi osmonni o‘zing tomosha qilasan, yomg‘ir yog‘gan kun ko‘chalarda sayr qilamiz...

Men yig‘ladim... u aytgan gaplarning bari men yechim topa olmayotgan savollar edi... lekin... mana ularning bariga birgina insondan javob...

— Mayli, yig‘lab olishing mumkin. Bu yerda unchalik odam ko‘p emas. Faqat, endi hammasini o‘ylab, keyin qaror qil... — dedi u va qo‘llarini yuzimda his qildim... — Hammasi yaxshi bo‘ladi...

~~~~~~

U bularni qayerdan bildi ekan desam, barini Soobin aytib, undan yordam so‘ragan ekan...

⌗6-bob. "Hech qachon..."

Oradan 5 kun o‘tdi... Ishonavering, bir qarorga kelishim uchun 5 kun ketdi... hammasi aniq edi... Lekin Soyun menga vaqt kerakligini bilib, keyingi kunlarda bu masala yuzasidan og‘iz ham ochmadi. Kunlar odatdagidek davom etdi holos... Uydagilar ham huddi bu voqea yuz bermagandek, barini unutgandek tuyulishdi menga...

~~~~~~

— Ishonaver, shunaqangi hursandmankiiiiii...

— Hooy, sekinroq yur.

U meni uyimgacha kuzatib qo‘yayotgan edi. Bizning hikoyamiz boshqalarnikiga qaraganda ajoyib, aslida buni teskarisi bo‘lishi kerakku... ha, mayli...

— Menga qara, buni ota-onangga sal yaxshiroq ohangda ayt, hopmi? Tasavvur qilyabman, ular mendan ham ko‘proq hursand bo‘lishadi.

— Balki... fikrimdan qaytsammikin?... — dedim atayin.

— Agar shunday qilsang o‘zim seni o‘ldiraman. — dedi u yelkamga turtib qo‘yib.

— Hop, hop, tushundim. — dedim kulib.

— Yana biroz, va biz yetib keldik.

Eshik oldida xayrlashdik.

— Xayr, tezroq ichkariga kir.

— Xayr, yaxshi bor.

— Hali ham men yaxshi boraman, bo‘laqolsangchi.

— Buncha shoshmasang. Mana kiryabman.

— Xayr! Omaddd!

Men uyga kirdim, u ham menimcha ketdi. Uning hursandchiligini ko‘rib, o‘zim ham quvonib ketdim. Endi buni ota-onamga aytish qoldi holos...

~~~~~~

Operatsiya 10 kundan keyinga rejalashtirildi.

~~~~~~

10 kun sekin o‘tadi deb o‘ylagandim, lekin tezlashgandan tezlashib ketdi. O'sha kun yaqinlashar ekan, ich-ichimdan qanday qo'rquv, hayajonmi, ikkilanish paydo bo‘la boshladi...

— Nima gaplar?

— Hech nima...

— Nega yana xafa bo‘lib o‘tiribsan? Yana 2 kun qoldi. Xursand bo‘lmaysanmi?

— Men... to‘g‘risi...

— Obbooo, Jihyeon. Faqat ikkilanyabman dema. Baribir, endi ortga yo‘l yo‘q. Hali hammasi yaxshi bo‘ladi.

— Sen ham... shifoxonaga borasanmi?

— Qachon?

— O‘sha kuni...

— Voy albattada. Men bormasam bo‘lmaydiku.

Nihoyat, sal yengil tortgandek bo‘ldim...

— Rahmat...

— Endi nega rahmat deyabsan?

— Shunchakiy... Barchasi uchun...

~~~~~~

O‘sha kun yetib keldi... Ertalab umuman o‘rnimdan turgim kelmadi.

— Qani tezroq mashinaga chiqing. — dedilar dadam ketishga chog‘lanar ekanmiz.

— Soyun qachon kelarkan? — dedim Soobinga.

— Ular bilan gaplashib qo‘ydim, kasalxonaga borar ekanlar. Albatta keladilar, xavotir olmang.

Uning bu gaplari bilan baribir ko‘nglim to‘lmadi. Yo‘lga tushdik.

15 daqiqa o‘tar-o‘tmas shifoxonaga ham yetib keldik. Yuragim judayam tez urardi... Bizni dadamning tanishlari kutib oldi. Shifokorlar bilan ham salomlashib chiqdik. Ahir, kimning qo‘liga hayotimni topshirayotganimni bilishim kerakku... Lekin... u haligacha kelmadi...

— Operatsiya uzoqqa cho‘ziladi...

— Menimcha tezroq boshlaganimiz ma‘qul.

— Mayli, ixtiyoringiz.

Nega u kelmayabti? Biron nima bo‘ldimikin? U kelmasa operatsiyaning menga qizig‘i yo‘q.

Shu payt bundan voz kechsammikin deb o‘ylab qoldim. O‘zi nega rozi bo‘lgandim?

— Unda boshlayveraylik. Qani, bu xonaga o‘tinglar. — dedi shifokor.

Istamaygina Soobin ko‘rsatgan tomonga yurardim. Meni kravatga yotqizishdi.

— Hozir narkoz olib kelaman.

Yuragim siqilib ketdi.

— Soobin. — dedim sekin...

— Ha aka?

— U...

— Hozir keladilar...

— Kelmayabtiku...

— Bo‘lmasa shifokorga aytaman, ular kelgunlaricha boshlamay turishadi.

Lekin u gapini tugatmay, eshikdan hansirab kimdir kirib keldi.

— Salomlar... Kechirasiz, biroz kech qoldim. — dedi o‘zini oqlashga urunib.

Hursand bo‘lib ketdim...

— Keldingmi?...

— Kelmaysiz deb o‘ylab turgandik. Vaqtida keldingizda, hozir boshlashmoqchi edi.

— Kechirasiz.

Shu payt yana shifokor kirib keldi:

— Uning yaqinlari, birozga xonadan chiqib tursangiz, biz narkoz qilishimiz kerak.

— Kechirasiz, men hozir keldim. Chiqib turish shartmi? — dedi Soyun.

— Istaganingiz, lekin ko‘pchilik ishimizga xalaqit qilgan bo‘lardi deb o‘ylayman.

— Ha, yaxshi, tushundik.

— Men qolaman. — dedi yana u va qo‘limni ushlab oldi... Keyin esa pichirlab: — Bu yerda seni o‘zingni qoldirib ketadigan ahmoq yo‘q. — men kulib qo‘ydim.

Menimcha qolganlar chiqib ketishdi.

— Qani Jihyeon, o‘ng qo‘lingni berchi. — dedi shifokor.

Igna kirganini his qildim... ukol qilishdi. Shu payt boshim aylana boshladi, o‘z-o‘zidan uyqum keldi... zo‘rg‘a gapiradigan holga tushdim... Uning qo‘llarini maxkam ushlab oldim.

— Ssssoyun...

— Hammasi joyida, senga narkoz qilishdi. Hozir uxlab qolasan...

— Nnnima...

— Gapirishing shart emas.

— Se... Sen... kkketib qolma... iltimos...

— Hech qayerga ketmayman.

— Mmeni... qo‘llarimni hech qachon qo‘yib yuborma...

— Ahmoqvoy, hech qachon qo‘yib yubormayman. Hech qachon...

— Rostanmi?...

— Rostdan.

— Men... men... men...

Ohirgi eslaydigan gaplarim shu edi. Unga yana ko‘p narsalar demoqchi edim... bu jumlani davom ettirmoqchi edim... Qiziq, nega aynan o‘sha payt gapirmoqchi bo‘ldim? Bilmadim... Keyin shunchakiy uxlab qolibman... Ehtimol bu gaplarni ham tushimda eshitgandirman...

⌗7-bob. "Nahotki!?"

Qop-qorong‘u bo‘shliq... Anglay olmadim, tik turibmanmi yoki qulab boryabmanmi?... Hech qanday ovoz ham eshitilmasdi... Shu yerda bir o‘zim qolib ketgandekman. Bir payt nafasim bo‘g‘ila boshladi, havo yetmasdi. Nima bo‘ldi bilmay qoldim, to‘satdan atrof yorishib ketdida, ko‘zlarimni ochdim. Avvaliga boshim aylanib, hech narsani anglay olmadim. Bir xona o‘rtasida yotardim, oyoq tomonimda esa bir yigitcha o‘tiribti. Kim bo‘ldi u? Balki bu narigi dunyodir... o‘lgandirmana?...

— Bu narigi dunyomi? — dedim zo‘rg‘a boshimni ko‘tarolmay. Atrof haligacha aylanardi...

— Yo Hudoyim, — dedi boyagi yigitcha va bosh tarafimga keldi. — O‘zingizga keldingizmi? — dedi quvonib. Kim bu? Nega ovozi juda tanish?

— Bu narigi dunyomi? — dedim yana, uning yuzini haligacha yaxshi ko‘rolmagandim. — Sen kimsan?

— Qanaqa narigi dunyo? Aka, men Soobinman, ukangizman.

Uning gaplariga negadir ishona olmadim, boshimni ko‘tarishga harakat qilib, atrofga ko‘z yugurtirib chiqdim. Endi har bir narsani aniq ko‘ra olayotgan edim. Shifoxonami bu yer?

Xona

Men... men... nahotki ko‘ra olyabman? Bu Soobinmi?... Nahotki ko‘ra olyotgan bo‘lsam?... men... men ko‘ra olyabman...

Ko‘zlarim yoshlanib ketdi.

— Men... men ko‘rolyabmanmi? — dedim tutulib. — Sen... sen... Soobin senmisan?

— Menman, aka, menman. Mana, ko‘rolyabsiz, aka ko‘rolyabsiz, ko‘zlaringiz yana ko‘ryabti! — dedi u quvonib. Demak operatsiya yaxshi o‘tibtida...

— Ukajonim, — dedim uni quchoqlab yig‘larkanman. Judayam quvonganimdan yig‘layotgandim.. quvonganimdan... Qanday ajoyib... ko'rolyabman... Men ko‘ra olyabman!

— Oyim va dadam qayerdalar? — deb so‘radim tinchlanib olgach.

— Ularmi, yaqinda ketishgandi. Shifokorlar kuchi narkoz qilishgan ekan, roppa-rosa 1 kun uxladingiz. Operatsiya kecha bo‘lib o‘tib bo‘ldi.

— 1 kun uxladimmi? — dedim ajablanib.

Oynadan tashqariga qaraganimda quyosh botadigan vaqt bo‘lib qolay degandi.

— Shunday. Nimadir yeyishni xohlamaysizmi?

— Bilmadim...

— Yo‘q, bilmadim emas. Qorningiz juda ochgandir, men biror narsa olib kelaman, biroz dam olib turing. Hali oyim va dadamga ham aytishim kerak. — dedi u o‘rnidan turar ekan.

— Yaxshi...

— Tez orada kelaman.

U chiqib ketdi. Men yana biroz atrofga qarab chiqdim, bu huddi tush kabi edi... ko‘zlarimni ko‘ra olayotgani huddiki tush kabi edi... Keyin o‘rnimdan turishga harakat qildim. Bir-ikki urunish zoye ketdi, chunki kuchim yo‘q edi, boshim ham biroz aylanayotgan ekan... Hullas, eplab deraza oldiga kelib oldim.

Oyna ortida ulkan shahar... ba‘zi binolarda chiroqlar yongan... juda chiroyli... Quyosh bugungi kunga yakun yasab botib bormoqda... osmon bulutli ekan... Bari qanday ajoyib... 15 yila... 15 yil... Bularni yana qayta ko‘rish uchun taqdir mendan 15 yilimni tortib oldi... 15 yil... Lekin... ehtimol bu bunga arzir...

Shu payt hayolimga mening qorong‘u yo‘llarimni yulduz kabi yoritib kelgan inson kelib qoldi... Qani u?... Qani? Soyun qayerda? Eng ishonganim, meni har doim tushungan insonim qayerda hozir? Qo‘llarimni hech qachon qo‘yib yubormaslikga tayyor inson... Qayerda u? Nega yo‘q? Nega kelmayabti? Yoki men haqimda hali eshitmadimikin?... Asosiysi u kelsa bo‘lgani... Unga aytadigan gaplarim juda ham ko‘p...

...U haqidagi hayollarimni tarqatib, eshik ochilib qoldi. Soobin buncha tez keldi ekan deb ortga o‘girildim. Biroq bu Soobin emas ekan. Bir qiz ichkariga kirdida, xona o‘rtasida menga qarab jim qoldi. Ko‘zlari yoshlarga to‘la... va u juda chiroyli edi... huddi farishta kabi...

Ikkimiz ham bir-birimizga qarab jim turaverdik.

— Siz kimsiz? — dedim keyin sekingina. U yig‘lab yubordi.

— Jihyeon... — deb yig‘i aralash ismimni ayta oldi holos. Bu ovoz...

— Sssoyun... Sen... sen...

Mening ham ko‘zlarim yoshlanib ketdi... Ikkimiz ham bir-birimiz tomon shoshib keldik... men uni quchoqlab oldim... u faqat yig‘lardi...

— Qanday yaxshi, ko‘ra olyabsan😭 — dedi orada tutulib. Anchaga shu holda qoldik... uning sochlarini ohista silab turardim... mendanda baxtli inson yo‘q endi...

~~~~~~

⌗Ohirgi bob.

~~~~~~

1 oy o‘tib.

...Dengiz uzra mayin shamol ohista esib, suv hidini sohilga eltib turardi. Bahor kunlarining ajoyib oqshomlari...

— Senga aytganimdek, mana o‘sha bora olmagan dengizimizga keldik.

— Rostini ayt, o‘shanda meni deb bormaganding, to‘g‘rimi?

— Shunday bo'lsa nima qilibti? — dedi Soyun kulib.

— Meni taxminlarim to‘g‘ri chiqdi.

— Har holda bu seni operatsiyaga ko‘ndirish uchun zo‘r baxona bo‘lgandi.

— Yo‘g‘ee?

— Hadaa, rozi bo‘lmagandingku boshida. Yaxshiyam ko‘ndirganim, bo‘lmasa hozir bu yerni ko‘rmayotgan bo‘larding.

— Sen borsanku. Doimgidek atrofni tasvirlab turarding.

— Bu safar unday qilmasdim. — dedi u atayin Jihyeon ning sabrini sinamoqchi bo‘lib.

— Nega ekan? — kulib qo‘ydi u.

— Bilmadim.

— Nega bilmaysan?

— Bilishni istamasligim uchun.

— Mayli, bilma😁

Ular birgalikda biroz dengizni tomosha qilishdi.

— Haligi... menga aytib bergan she‘ring qanday edi? — deb qoldi Jihyeon.

— Qaysi?

— Yashashsangchi deb boshlanardi.

— Nega birdan eslab qolding?

— Shunchakiy. Yana bir bor aytib ber.

— Eyy negaa?...

— Eshitmoqchiman.

— Shu shartmi?

— Iltimos...

— Hop:

Yashasangchi o‘tmishdan arib,

Yo‘l ochiqku, nega jimaysan?

Baxt kelmaydi seni axtarib,

Boriladi baxtga — bilmaysan...

— Ajoyib... — dedi u uzoqlarga tikilib jilmayib.

— Nimasi ajoyib? Nega kulyabsan?

— Men ham bir kitobda bir jumlani yoqtirib qoldim, senga aytsam qarshi emasmisan?

— O‘o‘, ajoyibku, kitob o‘qidingmi? Mayli, qani aytchi.

— ...Agar seni 100 kishi yaxshi ko‘rsa, ulardan biri menman. Agar seni 10 kishi yaxshi ko‘rsa, ulardan biri ham menman. Agar seni faqat 1 kishi yaxshi ko‘rsa, u ham albatta menman. Seni hech kim yaxshi ko‘rmasa, demak men bu dunyodan ko‘z yumgan bo‘laman. Qisqasi... Soyun, men... men seni sevaman...❤️

~~~~~~

Tamom!

E‘tiboringiz uchun rahmat🌚 Xato, kamchiliklari bo‘lsa uzur. O‘z fikringizni yozib qoldiring, bu men uchun juda muhum🙃🎀