𝐅𝐋𝐄𝐒𝐇 & 𝐅𝐈𝐑𝐄 || 𝐊𝐓𝐇

2026-06-10T17:33:54.591Z

𝟬𝟮𝟲| 𝗙𝗹𝗲𝘀𝗵＆𝗙𝗶𝗿𝗲

Havo sovuq edi, terini achishtiradigan darajada. Men karavot chetida o‘tirardim, yelkamdagi hanuz ketmagan og‘riqdan yuzim tirishib turardi.
Taehyung yonimga tiz cho‘kdi. U yirtqich kabi sokin edi va eski bog‘lamni ehtiyotkorlik bilan yecha boshladi. Uning har bir harakati aniq, o‘ylangan, deyarli sovuqqonlik bilan bajarilardi.
— Bu biroz og‘ritishi mumkin, — dedi ovozi sovuq, ammo barqaror.
Og‘riq keskin va achchiq bo‘lib tanamni tilib o‘tganda seskanib ketdim, ammo uning qo‘li bir lahza ham to‘xtamadi. Ko‘zlari o‘qilmas — qorong‘i, nazoratli, murosasiz. Ularda na shahvat, na biror ishora bor edi. Ammo baribir… men titradim. Bu istakdan emas, balki butunlay ko‘rilganimdan, ochiq-oshkor bo‘lsam-da, dunyo meni odatda xavfga tashlagandek emasligidan edi.
— Nafas ol, — dedi u past ovozda, deyarli muloyim ohangda, yaraga malham surar ekan. Xonaga antiseptik va nimadir yengil metall hid taraldi. Uning shunchalik xotirjamligi meni g‘azablantirardi — go‘yo bu yara o‘z zo‘ravonligi natijasi emasdek.
— Sen… qilmaysan-ku… — deya pichirlab boshladim, ammo u menga qaramadi.
U ishini tez va puxta tugatdi, yelkamga yangi bintni mahkam o‘rab qo‘ydi. Qo‘limni ko‘tarib harakatini tekshirganida og‘riqdan shivirlab yubordim.
— Ehtiyot bo‘l
— Bir necha kun achishadi, — dedi u past va nazoratli ohangda.
— Ammo suyaklar butun. Tez orada og‘riqdan yuzing tirishmay harakatlana olasan.
Men bosh irg‘adim, ammo bu harakatning o‘zi ham nozik mushakni tortib yubordi.
— Ko‘ylak, dedi u.
Men itoat qildim.
U menga ko‘ylagimni kiydirishga yordam berdi, tugmalarni birma-bir qadadi. Uning barmoqlari yelkamda va qo‘llarimda zarurdan bir lahza uzoqroq turardi — go‘yo nazoratini ichimga muhrlab qo‘yayotgandek. So‘ng u tik turdi va qora ipak ko‘ylagi ustidan paltosini kiydi. Har bir harakatidan kamyob nafislik yog‘ilardi
— Qayergadir ketyapsanmi? — deb so‘radim sekin, charchoq va qiziqish aralash ovoz bilan.
U oynadagi aksiga qarab, sochini to‘g‘riladi. Ko‘zlari o‘tkir va o‘qilmas edi.
— Krovmirda uchrashuv, — dedi u qisqa.
— Va… nima haqida? — dedim ehtiyotkorlik bilan, yuragim vahimali ura boshlaganini his qilib.
— Hodisa bo‘lgan, — dedi u sovuqqonlik bilan.
— Bir hafta oldin kimdir Donning homilador xotiniga hujum qilgan. Hali aybdorni topishmagan.
Yuragim tubiga cho‘kib ketgandek bo‘ldi.
— Jasminmi? — ovozim deyarli eshitilmas edi.
— U… u homilador edimi?
U hech narsa demadi, ammo oynadagi ko‘zlari hammasini aytib turardi. U yerda nazoratli g‘azab va takabburlik chaqnab o‘tdi. Men qattiq yutindim, ko‘ksimni qo‘rquv qoplab oldi.
— Va… bolachi-chi? — dedim ovozim titrab.
𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝘆𝗮𝗾𝗶𝗻𝗹𝗮𝘀𝗵𝗱𝗶. 𝗤𝗼‘𝗹𝗶 𝘁𝗼‘𝘀𝗮𝘁𝗱𝗮𝗻 𝗽𝗮𝘀𝘁 𝗾𝗼𝗿𝗻𝗶𝗺𝗴𝗮 𝗯𝗼𝘀𝗶𝗹𝗱𝗶. 𝗕𝘂 𝘁𝗮𝗵𝗱𝗶𝗱𝗹𝗶 𝗲𝗺𝗮𝘀𝗱𝗶, 𝗮𝗺𝗺𝗼 𝗶𝗺𝗼-𝗶𝘀𝗵𝗼𝗿𝗮 𝗯𝘂𝘁𝘂𝗻 𝘃𝘂𝗷𝘂𝗱𝗶𝗺𝗻𝗶 𝘁𝗶𝘁𝗿𝗮𝘁𝗱𝗶.
— Uni shu yeridan pichoqlashgan, — dedi u sokin, ammo xavfli ohangda.
— Jarohat… bolani olib ketgan.
Men og‘riqli nafas chiqardim. Ichimda qayg‘u va g‘azab bo‘rondek aylana boshladi. Jasmin meni yaralagan, teridan ham chuqur iz qoldirgan edi. Ammo baribir ichimda bo‘shliq paydo bo‘ldi — dunyoni hech qachon ko‘rmaydigan o‘sha hayot uchun.
— Nega kimdir bunday qiladi? Qanday qilib inson bunchalik shafqatsiz bo‘lishi mumkin?
Uning ko‘zlari yanada qoraydi, koʻzlarida soyalar bulutdek cho‘kdi. Bir zumda qo‘li qornimdan sirg‘alib, ensamni mahkam ushladi va meni o‘ziga tortdi. Tomirim tez ura boshladi. Uning lablari bo‘ynimning burilishiga tegdi — nam, sekin va bezovta qiladigan darajada yaqin. So‘zlari terimga pichirlab tushdi, har bir tovushi tahdidga to‘la edi.
— Balki… Jasmin tegmasligi kerak bo‘lgan odamga tegingandir, — dedi u har bir bo‘g‘inni o‘lchab, go‘yo og‘irligini his qilib.
— Balki u noto‘g‘ri odamlarning e’tiborini tortgandir. Yoki kechirmaydigan… rahmsiz jazolaydigan birini g‘azablantirgandir.
Tikanlar umurtqam bo‘ylab yugurib chiqdi, nafaqat uning o‘pichidan, balki nigohi ortidagi yovvoyi, xavfli kuchdan. Uning qorong‘i ko‘zlari menga qadalgan — baholovchi, buyruq beruvchi, go‘yo ongimning eng yashirin burchaklarini ham o‘qiy oladigandek.

— Yulduzim, — dedi u past, xavfli ohangda.
— Ko‘zlaringdan hissiyotlarni olib tashla, degandim. Ammo yana shu yerda… yana toshib chiqyapti. Nega?
Nafasim ichimda tiqilib qoldi. Uning nigohi og‘irligi ostida tanamdagi har bir asab titrayotgandek edi. Tez-tez ko‘z qoqdim, yuzida biror qochish yo‘lini izladim, ammo u yerda hech narsa yo‘q edi. Faqat zulmat. Faqat egalik.
Shu payt telefoni jiringladi — taranglikni o‘tkir pichoqdek yorib yubordi. Taehyung bir og‘iz ham demay ortga chekindi va qo‘ng‘iroqqa javob berdi. Uning ovozi sokin edi — go‘yo hozirgina ichimda bo‘ron qoldirmagandek.
Men sekin nafas chiqardim. Taranglik bir silkinish bilan tanamni tark etdi. Oyoqlarim qo‘rg‘oshindek og‘ir edi, ammo masofa kerakligini bilardim. Jimgina mehmonxona tomonga yurdim — yuragim hanuz tez ura, yelkalarim tarang, xayolim esa betartib yugurardi. Xonada tuxum va sariyog‘ning yengil hidi bor edi. Nonushta allaqachon dasturxonga chiroyli qilib qo‘yilgan, ammo Rina ham narsalarini yoyib qo‘yganidan xona yashab turilgandek, oddiy va erkin ko‘rinardi. U boshini ko‘tardi, qizil sochlari tashqaridagi yomg‘irdan biroz nam edi.
— Hey, — dedi u quvnoq ohangda, boshini qiyshaytirib.
— Aramning balkon kaliti sendami?
Men qotib qoldim. Balkon? Aramning xonasida balkon bormi? Qanday qilib ilgari sezmaganman?
— Yo‘q… — dedim ehtiyotkorlik bilan.
— Nega? Nima qilmoqchisan?
— Yomg‘ir yog‘yapti, — dedi u jilmayib, noqulayligimni e’tiborsiz qoldirib.
— Birinchi yomg‘ir… tomosha qilmoqchiman. Juda tinchlantiradi, bilasanmi?
Javob berishga ulgurmay, og‘ir qadam tovushlari Taehyung kelayotganini bildirdi. Uning ortidan Jimin jim yurardi.
Rina darhol murojaat qildi:
— V, Aramning balkoni kalitini bersang bo‘ladimi? — dedi shirin, deyarli hazillashib.
Taehyungning qorong‘i ko‘zlari bir lahza menga qadaldi, so‘ng divan yonidagi tortmaga o‘tdi. U kalitni olib, ikkilanmay Rinaning qo‘liga tutqazdi. Qornim burishib ketdi — u qanchalik osonlik bilan berdi. Menga tegishga ham ruxsat yo‘q narsani. Rinaning tabassumi kengaydi va u deyarli sakrab xonasiga ketdi. Ichimning bir burchagi jilmaydi — yomg‘ir har doim uyimni, erkinlikni eslatardi.
Men ham ortidan borishga shaylanayotganimda, uning nigohi yana ustimga tushdi — o‘tkir, murosasiz.
— Qayerga ketyapman deb o‘ylaysan? — dedi Taehyung past, nazoratli, ammo oshkora tahdid aralash ohangda.
Majburan kichik, asabiy tabassum qildim.
— Men ham… yomg‘irni ko‘rmoqchi edim, — dedim pichirlab.
U boshini biroz qiyshaytirdi, ko‘zlari toraydi.
—𝗩𝗮 𝘀𝗲𝗻𝗶𝗻𝗴𝗰𝗵𝗮, 𝗯𝘂𝗻𝗴𝗮 𝗿𝘂𝘅𝘀𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗮𝗺𝗮𝗻𝗺𝗶?
— Men… ovozim tiqilib qoldi.
Javob bermasligim kerakligini bilardim. O‘sha tongning o‘zi ham ortiqcha gap nimaga olib kelishini eslatgan edi. Jim bosh chayqab, stol yonidagi joyimga qaytdim. Bir necha daqiqadan so‘ng Rina qaytdi. Sochlari nam, yonoqlari hayajondan qizarib ketgan.
— Sizlar juda ajoyib manzarani o‘tkazib yuboryapsizlar, — dedi Rina quvnoq ohangda o‘tirarkan.
𝗠𝗲𝗻 𝘂𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗱𝗶𝗺. 𝗞𝗼‘𝗸𝘀𝗶𝗺𝗱𝗮 𝗺𝗮𝘆𝗶𝗻 𝗼𝗴‘𝗿𝗶𝗾 𝗽𝗮𝘆𝗱𝗼 𝗯𝗼‘𝗹𝗱𝗶. 𝗠𝗲𝗻 𝗵𝗮𝗺 𝘀𝗵𝘂𝗻𝗶 𝘅𝗼𝗵𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶𝗺. 𝗬𝗼𝗺𝗴‘𝗶𝗿 𝘁𝗼𝗺𝗰𝗵𝗶𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶 𝘆𝘂𝘇𝗶𝗺𝗱𝗮 𝗵𝗶𝘀 𝗾𝗶𝗹𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶. 𝗢𝗱𝗱𝗶𝘆 𝗹𝗮𝗵𝘇𝗮𝗹𝗮𝗿𝗱𝗮 𝗲𝗿𝗸𝗶𝗻𝗹𝗶𝗸𝗻𝗶 𝘁𝗼𝘁𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶. 𝗔𝗺𝗺𝗼… 𝗻𝗶𝗺𝗮 𝗾𝗶𝗹𝗮 𝗼𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶𝗺? Rinani e’tiborsiz qoldirib, qoshiqni olishga harakat qildim. Chap qo‘lim biroz titrar, o‘ng qo‘lim esa bog‘lam yechilganidan beri hanuz zirqirardi. Har urinish vazifani imkonsizdek ko‘rsatardi. Ichimda sekin ingradim. Birdan uning mavjudligini orqamda his qildim. Reaksiya qilishimga ulgurmay, Taehyung kursimni o‘ziga yaqinroq tortdi. Nafasim ichimda uzilib ketdi. Nima qilmoqchi u.
Og‘zim oldida sanchqi paydo bo‘ldi. Unda mukammal kesilgan omlet bo‘lagi bor edi.
Ko‘zlarim kattalashdi.
— O‘zim eplay olaman, — dedim past ovozda, yonoqlarim qizib.
— Gapirma, — dedi u, qorong‘i ko‘zlari ko‘zlarimga qadalib.
— Og‘zingni och.
Men beixtiyor itoat qildim. Lablarim ajralishi bilan u omletni og‘zimga soldi.
Keyin yana bir luqma.
Yana biri.

U Jiminning bizga qadalgan nigohlariga ham, Rinaning mazax aralash tabassumiga ham parvo qilmadi. Har bir luqma ataylab, yaqin, deyarli egalik aralash edi. Yonoqlarim ichkaridan yonayotgandek qizib ketdi. Men bir marta chekinishga urinib, pichirlab gap boshladim:
— Men..
— To‘xta, — dedi u darhol, so‘zimni o‘rtasida kesib. Qo‘li iyagimni mahkam ushladi.
— Ye. Bu buyruq.
Bir lahza qotib qoldim. So‘ng jim turib, davom etishiga ruxsat berdim. U meni sekin, ehtiyotkorlik bilan ovqatlantirdi, ammo har bir harakatida hukmronlik bor edi — qornimni burishtiradigan darajada. Nonushta tugaguncha yuzim qip-qizil bo‘lib ketdi. Uyatchanlik va uning e’tiboridagi g‘alati iliqlik orasida qolib ketgandim.
Taehyung orqaga suyandi, ko‘zlari bir zum menga o‘tdi, keyin go‘yo hech narsa bo‘lmagandek o‘z likopchasiga qaytdi. Men esa yuragimni tinchlantirishga urinib o‘tirardim. Yonoqlarim hanuz yonardi. Ichimda savol aylanardi… nega u doim meni hammaning oldida shunchalik ojiz his qildiradi va ayni paytda g‘alati tarzda tirikdek?
Eshik yonida turishganda havoda Taehyungning atiri va yangi damlangan qahva hidi aralashib turardi. Jimin manjetlarini to‘g‘rilardi, Taehyung esa odatdagi sovuqqonlik bilan hujjatlarni varaqlardi. Men esa likopchalarni “tuzatayotgandek” qilib, ko‘zlarimni pastga tikib turardim — ularga qarashdan qochdim.
— V, — dedi Rina shirin ovozda, sukunatni kesib.
— O‘ylayapman… bugun shopingga chiqsam. Yangi kiyimlar kerak.
Taehyung hatto unga qaramadi. Shunchaki hamyonini ochib, ichidan yaltiroq qora kartani oldi va ikkilanmay Rinaning tomon uzatdi — go‘yo bu oddiy narsadek.
𝗤𝗼‘𝗹𝗹𝗮𝗿𝗶𝗺 𝗾𝗼𝘁𝗶𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗱𝗶. 𝗞𝗮𝗿𝘁𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝘂𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗮𝗿𝗺𝗼𝗾𝗹𝗮𝗿𝗶 𝗼𝗿𝗮𝘀𝗶𝗱𝗮 𝘆𝗮𝗹𝘁𝗶𝗿𝗮𝗴𝗮𝗻𝗶𝗻𝗶 𝗸𝗼‘𝗿𝗱𝗶𝗺, 𝗸𝗲𝘆𝗶𝗻 𝘂 𝗥𝗶𝗻𝗮𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗾𝗼‘𝗹𝗶𝗴𝗮 𝗼‘𝘁𝗱𝗶. 𝗞𝗼‘𝗸𝘀𝗶𝗺 𝘀𝗶𝗾𝗶𝗹𝗱𝗶. 𝗕𝘂 𝗿𝗮𝘀𝗵𝗸 𝗲𝗺𝗮𝘀 𝗲𝗱𝗶 — 𝗯𝘂𝗻𝗱𝗮𝗻 𝗼𝗴‘𝗶𝗿𝗿𝗼𝗾 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮. 𝗨 𝗺𝗲𝗻𝗴𝗮 𝘁𝗼𝘇𝗮 𝗵𝗮𝘃𝗼𝗱𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗳𝗮𝘀 𝗼𝗹𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝗵𝗮𝗺 𝗺𝗮𝗻 𝗾𝗶𝗹𝗮 𝗼𝗹𝗮𝗱𝗶… 𝗮𝗺𝗺𝗼 𝘂𝗻𝗴𝗮 𝗯𝗶𝗿 𝗾𝗼‘𝗹 𝗵𝗮𝗿𝗮𝗸𝗮𝘁𝗶 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗱𝘂𝗻𝘆𝗼𝗻𝗶 𝗯𝗲𝗿𝗶𝘀𝗵𝗶 𝗺𝘂𝗺𝗸𝗶𝗻.
— Rahmat, — dedi Rina quvonch bilan.
U javob bermadi. Divan yonidagi qutilarni ochish uchun cho‘kdi.
— Zuha, — dedi to‘satdan, ovozi qat’iy.
— Qaysisini kiyganim ma’qul?
U ikki juft rasmiy tuflini ko‘rsatdi.
Men boshimni ham to‘liq ko‘tarmadim.
— Anavini, — dedim past, jahlim sezilib turib, yon tomondagi jigarrang tufliga ishora qilib.
Rina kulimsiradi.
— Ular kostyumga mos kelmaydi, V. Qoralari yaxshiroq.
Ammo Taehyung unga qarab ham qo‘ymadi. Aynan men ko‘rsatgan tuflini kiydi. Harakati sekin, ataylab — deyarli qarshilik bildirgandek. Qoshlarim chimirildi. U bilardi. Ikkalamiz ham bilardik. Ammo baribir o‘shani kiydi.
Chiqib ketishdan oldin to‘xtadi va menga qaradi.
— Va, Zuha, — dedi u, ovozi yanada sovuq va yakuniy tus olib.
— 𝗕𝗮𝗹𝗸𝗼𝗻 𝘁𝗼𝗺𝗼𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗱𝗮𝗺 𝘁𝗮𝘀𝗵𝗹𝗮𝘀𝗵𝗻𝗶 𝘅𝗮𝘆𝗼𝗹𝗶𝗻𝗴𝗴𝗮 𝗵𝗮𝗺 𝗸𝗲𝗹𝘁𝗶𝗿𝗺𝗮.
Javobimni kutmadi. Galstukini to‘g‘riladi va Jimin bilan chiqib ketdi. Eshik yopilishi — nuqta qo‘yilgandek yangradi.
Ular ketgach, uy juda katta va juda jim tuyuldi. Faqat yomg‘ir oynaga mayin urilardi. Rina bilan divanga o‘tirdik. Televizorda komediya ketardi, kulgi yo‘llari haddan tashqari baland, sun’iy eshitilardi.
Rina yengil kuldi.
— Yaxshi, shunday emasmi? — dedi u ekran tomonga qarab.
— Katta oila. Shovqin, sevgi, tartibsizlik…
Men majburan jilmaydim.
— Ha… yaxshi.
U to‘satdan menga o‘girildi.
— Senda oila bormi, Zuha?
Savol meni tayyorsiz tutdi.
— Men… — dedim, ikkilanib.
— 𝗕𝗼𝗿 𝗲𝗱𝗶.
Nigohi yumshadi.
— Tushunaman.
— Sen-chi? — so‘radim sekin.
U orqaga suyandi.
Ko‘zlarim kattalashdi.— Ota-onam o‘n yetti yoshimda vafot etgan. Avtohalokatda.
— Men… kechir, Rina.
— Kechirim soʻrama, — dedi u quruq kulib.
— Ular giyohvand edi. Hech qachon haqiqiy ota-ona bo‘lishmagan. O‘zimni o‘zim katta qildim. Va ukamni ham.
Yuzida nimadir nozik va og‘riqli ko‘rindi.
— Ukang? — dedim hayrat bilan.
— Ha. Erin. O‘shanda bir yoshda edi.
Yuragim siqildi.
— Qo‘limdan kelgan hamma narsani qildim.

Ofitsiantlik, raqs, striptiz… nima bo‘lsa ham. Uni boqish uchun. Men buni — u uy atrofiga noaniq ishora qildi,
— bu nikohni, surrogatlikni… V uchun qilayapman. Ukamni yaxshi internatga joylashtirmoqchiman. Xavfsiz joyga. U… men kim bo‘lganimni ko‘rmasligi uchun.
Gapira olmadim. Ko‘zlari namlandi, ammo tezda yoshni yashirib jilmaydi.
— Ukamni ko‘rishni xohlaysanmi?
Men bosh irg‘adim.
U telefonini ochib surat ko‘rsatdi — moviy ko‘zli, sochlari tartibsiz, oldingi tishi tushgancha kulayotgan bola.
— Bu Erin, — dedi faxr bilan.
— O‘n yoshda. Juda aqlli. Sinfida eng zo‘ri. Kitoblarni yaxshi ko‘radi — haqiqiy qog‘oz kitoblarni.
Ko‘ksimda iliqlik yoyildi.
— Juda yoqimtoy.
— Ha, — dedi u sekin.
— U menga ukadan ko‘ra ko‘proq o‘g‘ildek.
Keyingi sukunat noqulay emas edi — shunchaki og‘ir, aytilmagan gaplarga to‘la.
So‘ng u qiziqib qaradi.
— Sen-chi, Zuha? Ota-onang?
Qornim yana burishdi.
— Otam… Jeong Daehyun, — dedim nihoyat, past ovozda.
— Ehtimol, bilarsan.
Rinaning qoshlar ko‘tarildi.
— O‘sha Jeong Daehyunmi? Rossiyadagi Jeong Holdings egasimi?
Men bosh irg‘adim, achchiq tabassum bilan.
— Ha. O‘sha.
U menga boshqacha qaradi — hayrat bilan emas, tushunish bilan.
— Unda… nima bo‘ldi? Nega yigiting - u ehtiyotkorlik bilan to‘xtadi,
— nega u senga bunday qildi?
Men miltillab turgan televizorga tikildim, soxta oila kulardi, men esa yillar davomida his qilmagan iliqlikka qarab o‘tirardim.
— Chunki u meni hech qachon sevmagan, dedim pichirlab. Achchiq kulgi chiqib ketdi.
— U meni pulimni sevgan. Va hammasiga ega bo‘la olmasligini tushungach… hammasini mendan tortib oldi.
Rinaning nigohi yumshadi.
— Ota-onang hech narsa qilmadimi?
Men bosh chayqadim.
— Ularga shart emas edi. Men ular uchun allaqachon o‘liganman.
— O‘lik? — uning ovozi sinib chiqdi.
— 𝗢𝗻𝗮𝗺 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗞𝗿𝗼𝘃𝗺𝗶𝗿 𝘁𝗮𝗱𝗯𝗶𝗿𝗹𝗮𝗿𝗶𝗱𝗮 𝗯𝗶𝗿 𝗻𝗲𝗰𝗵𝗮 𝗺𝗮𝗿𝘁𝗮 𝗸𝗼‘𝗿𝗶𝘀𝗵𝗴𝗮𝗻𝗺𝗮𝗻. 𝗔𝗺𝗺𝗼 𝗼𝘁𝗮𝗺… 𝘂 𝗵𝗮𝘁𝘁𝗼 𝗺𝗲𝗻𝗴𝗮 𝗾𝗮𝗿𝗮𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶 𝗵𝗮𝗺, — dedim kulimsirab, og‘riq bilan.
— 𝗕𝗶𝗹𝗮𝘀𝗮𝗻𝗺𝗶 𝗯𝘂 𝗾𝗮𝗻𝗱𝗮𝘆 𝘁𝘂𝘆𝗴‘𝘂? 𝗛𝗮𝘆𝗼𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗴𝗮𝗻 𝗶𝗻𝘀𝗼𝗻𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗴 𝗼𝗹𝗱𝗶𝗱𝗮 𝘁𝘂𝗿𝗶𝗯… 𝗸𝗼‘𝗿𝗶𝗻𝗺𝗮𝘀 𝗯𝗼‘𝗹𝗶𝘀𝗵?
Rinaning ko‘zlari yana yoshlanib ketdi.
— Bu shafqatsizlik.
— 𝗕𝘂 𝗮𝗱𝗼𝗹𝗮𝘁,— dedim bo‘sh ovozda.
— Men ularning obro‘sini barbod qildim. Jeong familiyasi mukammalliksiz yashamaydi.
Bir lahza jimlik cho‘kdi. So‘ng Rina qo‘lini uzatib, barmoqlari menikiga tegdi.
— Sen hech narsani barbod qilmagansan, Zuha. Ular seni barbod qilishgan. Aksincha emas.
Men hamma narsasini yo‘qotib, baribir yashash uchun sabab topgan qizga qaradim.
— Sen ham muvaffaqiyatsiz emassan, Rina. Sen tirik qolding.
Uning tabassumi nozik edi — sinayotgan oynadek.
— Balki ikkalamiz ham shunday qilgandirmiz, — dedi u sekin, ko‘z yoshini artib.
Men bosh irg‘adim. Tomog‘im juda siqilgan edi.
Keyingi jimlik og‘ir, ammo noqulay emas edi — go‘yo yillar davomida qulflangan eshikni ochgandek. Rina chuqur nafas olib, majburan jilmaydi.
— Bo‘ldi endi. Bugun yetarlicha yig‘ladik. Kel, odatdagidek nimadir qilamiz.
— Masalan? — dedim ko‘z qisib.
U Taehyungning qora kartasini ko‘rsatdi. Oltin harflari yorug‘likda yaltirardi.
— Shoping, — dedi tantanali ohangda.
— Men bilan yur. O‘zimizni erkalatamiz.
Kulib yubordim.
— 𝗕𝗼‘𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶. 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝗺𝗲𝗻𝗶 𝘂𝘆𝗱𝗮𝗻 𝗰𝗵𝗶𝗾𝗮𝗿𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶.
Rina ko‘zlarini aylantirdi.
— Bu parashyutdan sakrash emas-ku. Hech bo‘lmasa birga chiq.
Men bosh chayqadim.
— 𝗦𝗲𝗻 𝘁𝘂𝘀𝗵𝘂𝗻𝗺𝗮𝘆𝘀𝗮𝗻. 𝗨 𝗿𝘂𝘅𝘀𝗮𝘁 𝗯𝗲𝗿𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶. 𝗔𝗴𝗮𝗿 𝗶𝘁𝗼𝗮𝘁𝘀𝗶𝘇𝗹𝗶𝗸 𝗾𝗶𝗹𝘀𝗮𝗺…— gapimni tugatmadim.
— Unda ruxsat so‘ra.
— Bermaydi.
U menga yaqinlashib, jilmaydi.
— Bahona top. Yangi kiyim kerak de. Rostdan ham kerak. Ikki kundan beri bir xil keng ko‘ylaklarni kiyib yuribsan.
Qo‘llarimni ko‘ksimga chalishtirdim.
— Rostdan ham rozi bo‘ladi deb o‘ylaysanmi?
Rina haddan tashqari ishonch bilan bosh irg‘adi.
— Albatta. Axir u aslida faqat seni yoqtiradi.
Men qotib qoldim.
— Nima deding?
— Eshitding.
Ishonmay kuldim.
— Aqling joyidami? Taehyung meni yoqtirmaydi, Rina. U mendan nafratlanadi.

U deyarli hayotimni qiyinlashtirish uchun nafas oladi.
Rina yelka qisdi.
— Agar shunaqa deb o‘ylasang. Ammo men ko‘rgan narsaga ko‘ra, uning “nafrati” juda obsesiyaga o‘xshaydi.
Men istehzoli kuldim.
— Obsesiyami? U hamma narsamni nazorat qiladi. Qachon nafas olishimni ham o‘zi belgilaydi. Bu obsesiyamas — bu qamoq.
Rina bir lahza jim qoldi, keyin dramatik ohangda xo‘rsindi.
— Bo‘ldi. O‘zim qo‘ng‘iroq qilaman. O‘zing so‘raysan.
— Rina, yo‘q
Ammo u allaqachon raqam terayotgandi.
Ikki marta signal ketdi.
— Ha, degan past ovoz eshitildi. Uning sukunatini ham tanirdim. Hatto jimligi ham og‘ir edi.
Rinaning ko‘zlari kattalashdi va u telefonni qo‘limga tiqdi.
— Gapir!
Men unga yomon qaradim, ammo telefonni qulog‘imga tutdim. Qornim siqildi.
— Salom… bu Zuha.
Jimlik.
Faqat o‘sha xavotirli jimlik — u tinglayapti, hisoblayapti degan jimlik.
Yengil yo‘talib oldim.
— Men… Rina bilan shopingga chiqsam bo‘ladimi deb so‘ramoqchiydim. Menga… yangi kiyim kerak.
Yana jimlik. Shunchalik uzoqki, qo‘ng‘iroq uzilib qoldimi deb o‘yladim.
So‘ng uning ovozi. Sovuq. Keskin.
— 𝗬𝗼‘𝗾.
Va aloqa uzildi.
Telefonga bir necha soniya tikilib turib, asta tushirdim. Uzilish signali hanuz qulog‘imda jaranglardi.
Rina oldinga egildi.
— Nima dedi?
Men majburan quruq tabassum qildim.
— Yo‘q dedi.
Uning yuzi darhol tushib ketdi.
— U haqiqiy ahmoq, — dedi jahli chiqib.
— Qaytganda o‘zim gaplashaman. Sen men bilan shopingga borasan, qasam ichaman.
Men tez bosh chayqadim.
— Yo‘q, Rina. Iltimos. Aralashma.
— Nega? — dedi u qoshlarini chimirib.
— Chunki sen men sababli zarar ko‘rishingni istamayman, — dedim sekin.
— U oldindan aytib bo‘lmaydi. Va unga savol berish yoqmaydi.
Rina bir zum pastga qaradi, so‘ng yana menga tikildi.
— 𝗨𝗻𝗱𝗮 𝗻𝗲𝗴𝗮 𝘂 𝘀𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗻 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗾𝗮𝗰𝗵𝗮… 𝗯𝗼𝘀𝗵𝗾𝗮𝗰𝗵𝗮 𝗺𝘂𝗻𝗼𝘀𝗮𝗯𝗮𝘁𝗱𝗮? 𝗕𝗼𝘀𝗵𝗾𝗮𝗹𝗮𝗿𝗴𝗮 𝘂𝗻𝗱𝗮𝘆 𝗾𝗶𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶-𝗸𝘂.
Achchiq kuldim.
— Men bilaman deb o‘ylaysanmi? U bilan tanishganimdan beri shuni tushunishga harakat qilaman.
Rina xo‘rsindi.
— Unda hech bo‘lmasa qolay. Onlayn buyurtma qilamiz, popkorn qilamiz
Men yengil jilmayib, uning gapini bo‘ldim.
— Bor, Rina. Senga yangi kiyimlar kerak.
U ikkilanib qoldi.
— Ammo sen bilan bormoqchi edim.
— Menga hech narsa kerak emas, — dedim yumshoq ohangda.
— Senga kerak. Bor, zavqlan. Meni o‘ylama.
Rina labini tishladi, so‘ng istamay bosh irg‘adi.
— Mayli. Ammo senga nimadir olib kelaman, xo‘pmi?
— Kerak emas, rostdan
— Endi albatta olaman, — dedi u hafsalasi pir bo‘lsa-da kulib.
Men kuldim.
— Sen imkonsizsan.
— Sen esa umidsizsan, — dedi u hazillashib va sumkasini oldi.
𝗨 𝘅𝗼𝗻𝗮𝘀𝗶𝗴𝗮 𝘁𝗮𝘆𝘆𝗼𝗿𝗴𝗮𝗿𝗹𝗶𝗸 𝗸𝗼‘𝗿𝗶𝘀𝗵 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻 𝗸𝗶𝗿𝗶𝗯 𝗸𝗲𝘁𝗱𝗶. 𝗠𝗲𝗻 𝗲𝘀𝗮 𝘀𝘁𝗼𝗹 𝘂𝘀𝘁𝗶𝗱𝗮 𝘂𝗻𝘂𝘁𝗶𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗱𝗶𝗿𝗶𝗹𝗴𝗮𝗻 𝗾𝗼𝗿𝗮 𝗸𝗮𝗿𝘁𝗮𝗴𝗮 𝘁𝗶𝗸𝗶𝗹𝗶𝗯 𝗾𝗼𝗹𝗱𝗶𝗺 — 𝗧𝗮𝗲𝗵𝘆𝘂𝗻𝗴 𝘂𝗻𝗴𝗮 𝘀𝗵𝘂𝗻𝗰𝗵𝗮𝗸𝗶 𝘂𝘇𝗮𝘁𝗴𝗮𝗻 𝗼‘𝘀𝗵𝗮 𝗸𝗮𝗿𝘁𝗮. 𝗨 𝘆𝗼𝗿𝘂𝗴‘𝗹𝗶𝗸𝗱𝗮 𝘆𝗲𝗻𝗴𝗶𝗹 𝘆𝗮𝗹𝘁𝗶𝗿𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗚𝗼‘𝘆𝗼 𝘂𝘀𝘁𝗶𝗺𝗱𝗮𝗻 𝗸𝘂𝗹𝗮𝘆𝗼𝘁𝗴𝗮𝗻𝗱𝗲𝗸. 𝗨𝗻𝗶𝗻𝗴 𝗮𝘁𝗿𝗼𝗳𝗶𝗺𝗴𝗮 𝗰𝗵𝗶𝘇𝗴𝗮𝗻 𝗸𝗼‘𝗿𝗶𝗻𝗺𝗮𝘀 𝗰𝗵𝗶𝘇𝗶𝗾𝗹𝗮𝗿𝗶𝗻𝗶, 𝗼‘𝘁𝗮 𝗼𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶𝗴𝗮𝗻 𝗱𝗲𝘃𝗼𝗿𝗹𝗮𝗿𝗻𝗶, 𝘆𝗼‘𝗾𝗼𝘁𝗴𝗮𝗻 𝗲𝗿𝗸𝗶𝗻𝗹𝗶𝗴𝗶𝗺𝗻𝗶 𝗲𝘀𝗹𝗮𝘁𝗮𝗿𝗱𝗶.
Va shunga qaramay… g‘azabim ostida ichimda nimadir burildi. Nomini qo‘yishni istamagan narsa.
☆
Eshik “klik” etib ochildi. Polga tushayotgan paketlar shovqini eshitildi.
Rina ichkariga kirib keldi — quvonch bo‘ronidek. Qo‘llarida rang-barang paketlar. Ivan ortidan jim kirib, eng og‘ir sumkalarni ichkariga olib kirdi.
— Qara bularni! — dedi Rina porlab, bir paketni divanga uloqtirib.
— Bir oz haddan oshdim.
Men beixtiyor jilmaydim. U porlab turardi — yuzidagi quvonch yuqumli edi. Oldinroq borishdan bosh tortgan bo‘lsam ham, uni shunday ko‘rib xursand bo‘ldim. U bir nechta paketni menga silkitdi.
— Bular esa sen uchun.
Ko‘z qisdim.
— Rina, rostdan ham shart emas edi
— Iltimos, Zuha, jiddiy bo‘lishni to‘xtat. Xohlaganim uchun oldim, — dedi u va eng katta paketni ochdi, go‘yo sehrgar fokus ko‘rsatayotgandek.

Ichida tartibli buklangan kiyimlar bor edi: bir nechta yubka, sodda ammo didli ko‘ylaklar… va
Ko‘zlarim kattalashdi.
Soch bo‘yog‘i. Toʻq binafsha.
— Hazillashyapsan, — deb pichirladim.
— Yo‘q! — Rina kulib qutini silkidi.
— Bugun senga o‘zgarish qilaman. Oʻzgarish vaqti kelgan. Qaychi, bo‘yoq — hammasi bor. To‘liq uzun sochlaringni qisqartiramiz kapalak usulida. Ajoyib ko‘rinasan. Ishon menga.
Ikkilandim, qutining chetini barmoqlarim bilan silab turdim.
— Rina… bilmayman. Oxirgi marta bunday narsani qachon qilganimni ham eslolmayman. Qolaversa… men deyarli hech qayerga chiqmayman. Nima foyda?
Uning ko‘zlarida sho‘xlik yaltiradi.
— Foydasi shundaki, sen zo‘r ko‘rinasan. Va menga bunday narsalar yoqadi! Ko‘rasan, qiziq bo‘ladi.
Yengil jilmaydim.
— Qiziq, a? Bilmayman, menga mosmi yo‘qmi.
— Mos qilaman, — dedi u qo‘limdan tortib mehmonxonaga olib chiqib.
— O‘tir. Bo‘shash. Sehrimni ko‘r.
Norozilik bildirishga ulgurmay, u allaqachon sochimni qo‘liga olib o‘lchay boshladi, taradi, tinmay gapirdi.
— Demak, toʻq binafsha, a? — dedim u bo‘yoqni ehtiyotkorlik bilan surarkan.
— Toʻq binafsha? Azizim, sen uni shunchaki “ko‘tarib yurmayapsan” — sen unga egalik qilasan. Binafsha jasur, nafis… xuddi sen kabi. Faqat ruxsat bersang bas, — dedi u ko‘z qisib.
Men kuldim.
— Nafismi? Buni uyning inson-tornadosidan eshitish qiziq.
Rina o‘zini divanga tashladi.
— Tornadomi? Iltimos. Men san’atman. Uslubli betartiblik.
Biz yengil suhbatga tushib ketdik. Ba’zida uning yo‘liga tushgan soch tolalarini chetga surardim, u esa meni biroz noqulay harakatlarim ustidan kulardi. Rina kunini, do‘konlarni “aqldan ozdiradigan” chegirmalarni gapirib berdi. Men esa sharbat ichib, tingladim.
𝗜𝘀𝘀𝗶𝗾, 𝘀𝗼𝗸𝗶𝗻 𝗵𝗮𝗺𝗷𝗶𝗵𝗮𝘁𝗹𝗶𝗸 𝗯𝗼𝗿 𝗲𝗱𝗶. 𝗚‘𝗮𝗹𝗮𝘁𝗶 𝗱𝗮𝗿𝗮𝗷𝗮𝗱𝗮 𝘁𝗮𝘀𝗸𝗶𝗻 𝗯𝗲𝗿𝘂𝘃𝗰𝗵𝗶. 𝗩𝗮 𝗯𝗶𝗿 𝗹𝗮𝗵𝘇𝗮𝗴𝗮… 𝗼‘𝘇𝗶𝗺𝗻𝗶 𝗾𝗮𝗳𝗮𝘀𝗱𝗮 𝗲𝗺𝗮𝘀𝗱𝗲𝗸 𝗵𝗶𝘀 𝗾𝗶𝗹𝗱𝗶𝗺.
Qaychi navbati kelganda, qornimda yengil kapalaklar uchgandek bo‘ldi.
— Rostdan ham shunday qilamizmi? — dedim boshimni biroz qiyshaytirib.
— Albatta. Ishon menga. Sen… aqlbovar qilmas darajada zo‘r ko‘rinasan, — dedi u jilmayib.
— Va bunaqa tarang o‘tirma. Menga ham zavqlanishga ruxsat ber!
Uning qo‘llari ishonch bilan sochlarim orasida harakat qildi — kesdi, shakl berdi. Yerga tushayotgan tolalar bilan o‘zimni yengilroq, go‘yo og‘irlikdan xalos bo‘lgandek his qildim. Uning energiyasida nimadir bor edi — betartib, ha, ammo g‘amxo‘r. Men asta-sekin bo‘shashdim. Yangi versiyamni tasavvur qildim, u yaratayotgan qizni.
Oxirgi lahza kelganda, meni kursida aylantirdi, go‘yo sahnadagidek. Men oynaga tikildim. Nafasimni ushladim. Sochim yelkalarimga mukammal tushardi. Toʻq binafsha esa yorug‘lik ostida mayin jilvalanardi.
— Juda… chiroyli, — dedim pichirlab, tolalarga qo‘l tekkizib.
Bu so‘zni o‘zimga nisbatan istehzosiz, shubhasiz eshitish g‘alati edi.
Rina qarsak chaldi.
— Aytgandim! Sen ajoyib ko‘rinasan! Hatto shu uyning o‘rtasida ham hammani boshini aylantirasan.
Men kuldim.
— Faqat sen uyni podium deb o‘ylaysan.
— Nafosat ko‘rilishi kerak, — dedi u kulib.
— Hatto faqat men ko‘rsam ham!
Kechqurun shunday o‘tdi. Rina u yoqdan-bu yoqqa yugurib, mayda tuzatishlar qildi, hazillashdi. Men esa e’tibor va g‘amxo‘rlikdan chin dildan zavq oldim. Bu nozik, haddan oshmagan, aynan menga mos o‘zgarish edi. Ba’zan Ivan eshikdan bosh suqib, hammasi joyidami deb qarab qo‘yardi, ammo bizning lahzamizni buzmasdi.
Tun cho‘zildi. Taehyung ham, Jimin ham qaytmadi. Uy vaqtincha bizniki edi — yashirin, kichik qirollik. Rina divanga cho‘zilib, telefon varaqlab, sekin kuy xirgoyi qilar, vaqti-vaqti bilan menga qarab ishidan faxrlanardi. Men esa oynaga qarab, binafsha sochlarimni barmoqlarim orasidan o‘tkazardim.
— Chinni qo‘g‘irchoqdek o‘tirma, Zuha, — dedi u kulib.
Men kuldim.— Raqs tush! Tabiiy muhitidagi kapalak malikasi!
— Sen rostdan ham boshqachasan.
— Bilaman, — dedi u sho‘xlik bilan.
— Va sen bundan to‘ymaysan.
Rad eta olmadim.
☆
Tong.
Rina divanda oyoqlarini yig‘ib o‘tirib, kappuchino ichar, men esa ro‘parasida, krujkamni ikki qo‘lim bilan ushlab o‘tirardim.

Bug‘ yuqoriga ko‘tarilib, sirlarni olib ketayotgandek burilardi. Sochim — ertalabgi yorug‘likda yelkalarimga yumshoq tushardi. Hali ham bo‘yoq va yasmin shampuni hidini saqlab turardi.
𝗥𝗶𝗻𝗮 𝗯𝘂𝗻𝗶 𝗸𝗮𝗽𝗮𝗹𝗮𝗸 𝘂𝘀𝗹𝘂𝗯𝗶 𝗱𝗲𝗱𝗶.
𝗠𝗲𝗻 𝗲𝘀𝗮 𝘃𝗮𝗾𝘁𝗶𝗻𝗰𝗵𝗮𝗹𝗶𝗸 𝗲𝗿𝗸𝗶𝗻𝗹𝗶𝗸.
Eshik ochildi.
Havo o‘zgardi.
Ikkalamiz ham kirish tomonga qaradik. Taehyung va Jimin ichkariga kirdi. Ular bilan birga yengil metall — qon hidi kirib keldi. Ko‘ylaklari qoraygan, ezilgan, yoqalari ochiq, changga o‘xshamaydigan dog‘lar bilan bulg‘angan edi.
Taehyungning nigohi birinchi menga tushdi.
Va dunyo jim bo‘ldi.
Uning qarashida yovvoyilik bor edi — nafasimni siqib qo‘yadigan darajada. Yuzi o‘zgarmadi, ammo ko‘zlari… meni birma-bir yutayotgandek.
Jimin menga, keyin Rinaga qaradi. So‘ng telefoniga nimadir pichirlab, Hangulning xonasiga kirib ketdi.
Faqat Taehyung qoldi.
— U juda chiroyli ko‘rinadi, shunday emasmi, V? — dedi Rina beg‘ubor jilmayib.
Taehyung boshini keskin burdi.
Uni Rina tomon yo‘llagan yagona nigohi — sovuq, bo‘sh, zaharli, xonadagi havoni tortib oldi. Rinaning tabassumi so‘ndi. Rangi oqarib, jim bo‘lib qoldi.
Taehyung qo‘lini menga cho‘zdi.
Bir og‘iz so‘z yo‘q. Faqat jim buyruq.
Men titrayotgan qo‘limni uning qo‘liga qo‘ydim. Itoatsizlikning har doim bahosi bor.
Uning barmoqlari sovuq edi. U meni mehmonxonadan o‘z xonasiga olib bordi. Eshik orqamizdan sekin yopildi — ammo bu jim ovoz qichqiriqdan ham balandroq tuyuldi.
Men karavot chetiga o‘tirdim. Tanaim qotib qolgan, qo‘llarim tizzamda. Taehyung paltosini sekin yechdi. Ko‘zlari mendan uzilmadi.
Kuzatdi. O‘rgandi. Yutdi.
Galstukini yecha boshlaganda yuragim tezlashdi.
— N-nima bo‘ldi? — dedim sekin. Ovoz oynaga tirnalgandek chiqdi.
U javob bermadi. Galstukni javon ustiga qo‘ydi, yenglarini shimarib, menga burildi.
— Bu savolni men berishim kerak emasmi, Yulduzim? — dedi nihoyat, past va keskin ohangda.
U sekin, o‘lchovli qadamlar bilan yaqinlashdi. Oldimda to‘xtadi. Barmoqlari sochimga tegdi.
Men beixtiyor seskandim.
— Demak, — dedi u bir tola sochimni barmoqlari orasiga olib, lablariga yaqinlashtirib, hidlab.
— 𝗠𝗲𝗻𝘀𝗶𝘇 𝘆𝗲𝘁𝗮𝗿𝗹𝗶𝗰𝗵𝗮 𝘇𝗮𝘃𝗾𝗹𝗮𝗻𝗶𝗯𝘀𝗮𝗻… 𝗮?
Ko‘zlarimni olib qochdim. Jim qoldim.
U tolani qulog‘im orqasiga surdi. Barmoqlari jag‘imga ataylab tegdi.
— 𝗢‘𝘇𝗶𝗻𝗴𝗻𝗶 𝗼‘𝘇𝗴𝗮𝗿𝘁𝗶𝗿𝗺𝗼𝗾𝗰𝗵𝗶𝗺𝗶𝘀𝗮𝗻?— dedi u mayin, ammo bu mayinlik ipak kiygan tahdid edi.
— Yo‘q… — dedim.
— Shunchaki… boshqacha narsa xohladim.
Uning tabassumi ingichka, arvohdek edi.
— O‘sha tentak qiz senga g‘oyalar berayapti, shundaymi? Unga juda yaqinlashyapsan.
Qo‘li ensamga sirg‘aldi. Barmoqlari aldovchi muloyimlik bilan joylashdi.
— Yo‘q.
— Unda ayt-chi, — dedi u ovozini yanada xavfli sokinlikka tushirib,
— o‘sha qizni o‘ldirsam bo‘ladimi?
Qimirlamadim. Ko‘z qoqmadim.
Nafasim muzlab qoldi.
Har qanday reaksiya — qo‘rquv, qarshilik, iltijo — uni yanada qo‘zg‘atishini bilardim. Shuning uchun bo‘m-bo‘sh nigoh bilan qaradim.
U uzoq kuzatdi. So‘ng lablarida o‘sha shafqatsiz egri chiziq paydo bo‘ldi. Qo‘lining orqa tomoni bilan yonoqlarimni siladi. Tegishi yumshoq — ammo mazmuni emas.
— 𝗦𝗲𝗻 𝗵𝗲𝗰𝗵 𝗾𝗮𝗰𝗵𝗼𝗻 𝗼‘𝘇𝗴𝗮𝗿𝗺𝗮𝘆𝘀𝗮𝗻, 𝗭𝘂𝗵𝗮,— dedi u pichirlab.
— Kim nima desa ham.
— N-nima uchun? — dedim zo‘rg‘a.
Uning nigohi chuqurlashdi. Bo‘ronli osmondek qorong‘i.
— 𝗖𝗵𝘂𝗻𝗸𝗶 𝘀𝗲𝗻 𝗵𝗼𝘇𝗶𝗿𝗴𝗶 𝗵𝗼𝗹𝗶𝗻𝗴𝗱𝗮 𝗺𝗲𝗻𝗴𝗮 𝘁𝗲𝗴𝗶𝘀𝗵𝗹𝗶𝘀𝗮𝗻.
Psixopat. Bu so‘z miyamda momaqaldiroqdek yangradi — lekin ko‘z yumishga ham ulgurmay, u past va mayin kulib yubordi, go‘yo bu fikrni eshitgandek. U bir qadam orqaga chekindi, ko‘ylagining oxirgi tugmasini yechar ekan, ohangi bir vaqtning o‘zida silliq ham, zaharli ham edi.
— Sochingga boshqa birov qo‘l tekkizsin, — dedi u, yenglarini shimararkan,
— va men ularga qo‘l yo‘qotish nimani anglatishini ko‘rsataman. Ko‘zing oldingda.
Men tishimni qisib, past ovozda shivirlab yubordim.
— A-agar menga shunaqasi yoqsa-chi? Yaxshi ko‘rinmayapmanmi?
U boshini bir marta chayqadi, ko‘zlari binafsha sochlarim va kipriklarimga tegib turgan yangi choʻlkamga sekin sirg‘alib o‘tdi.

— Bu… — dedi u ohista, ovozi qorong‘i va egalik ohangida pasayib,
— 𝘀𝗲𝗻𝗴𝗮 𝗺𝗼𝘀 𝗲𝗺𝗮𝘀. 𝗬𝗼𝗺𝗼𝗻𝗹𝗶𝗴𝗶 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻 𝗲𝗺𝗮𝘀
Ko‘zlari menikiga ko‘tarildi, yaltirab.
— 𝗕𝗮𝗹𝗸𝗶 𝗺𝗲𝗻 𝘁𝗮𝘀𝗱𝗶𝗾𝗹𝗮𝗺𝗮𝗴𝗮𝗻𝗶𝗺 𝘂𝗰𝗵𝘂𝗻.
Ko‘ksim ichida nimadir og‘riqli tarzda burildi. Nafasimdagi titroqni ko‘rmasligi uchun yuzimni o‘girdim.
— Tayyorlan, — dedi u nihoyat, ovozi yana sovuq va ishbilarmon tusga qaytib.
— Kasalxonaga boramiz.
— N-nima uchun? — dedim o‘zimni xotirjam tutishga urinib.
— Tibbiy tekshiruv.
— Agar m-men xohlamasam-chi?
Nigohi menga sanchildi — bitta qarash, tig‘dek o‘tkir.
— Unda yana bir bor menga qarshi chiqqaningda nima bo‘lishini eslaysan, — dedi u.
U yonimdan o‘tib ketdi, ortidan qon va tutunning yengil hidi qolidi. Men esa o‘sha yerda, polga tikilib qoldim. Qo‘llarim hanuz titrar, sochlarimdagi binafsha rang o‘zimga o‘zim chizgan ko‘kargandek tuyulardi.

☆

Endi men yolg‘iz edim. Kasalxona xonasining oppoq, sovuq devorlari ustimga bosilib kelayotgandek edi. Antiseptik va stol ustidagi gullarning hidi masxara qilayotgandek tuyulardi. Bog‘langan yelkam steril mato ostida qichishar, o‘sha zerikarli og‘riq Taehyungning xotirjam aniqlik bilan qilgan parvarishini eslatardi — ehtiyotkor, ammo shafqatsiz bir g‘amxo‘rlik.
Tibbiy tekshiruvim tugagan edi. Hammasi u yonimda turgan paytda bajarildi. U jim turardi, ammo mavjud edi — har bir reaksiyamni kuzatib, go‘yo men sindirishni istamagan, ammo istasa bir zumda chilparchin qila oladigan nozik billur buyumdek. Endi esa u yo‘q edi. O‘z tekshiruvi uchun ketgan. Menga esa sukunat, apparatlarning past g‘uvillashi va qayerdadir zal tomonda Ivan qolgandi. Qo‘llarimni ko‘ksimga quchib, katta derazadan tashqariga qaradim. Yomg‘ir tomchilari oynadan sirg‘alib, yorug‘likda shisha parchalardek yaltirardi. Fikrim esa bir xil qorong‘i o‘ylarga qayta-qayta aylanardi.
— Agar men buni rad etsamm-chi? — deya o‘zimga pichirlab qo‘ydim.
Javobi aniq edi. Unga qarshi chiqish oqibatlari uning dunyosiga kirganimdan beri ravshan edi. U inson qiyofasiga kirgan bo‘ron edi — men esa uning yo‘lida lipillab turgan sham.
Buni ko‘tara olamanmi? Agar rad qilsam, uning shafqatsizligini bardosh bera olamanmi?
Haqiqat qornimga urilgan mushtdek zarb bilan yetib keldi.
— Yo‘q.
Men tayyor emas edim. Chiday olmasdim.
Barmoqlarim o‘tirgan stulning chetini qattiq siqdi, bo‘g‘imlarim oqarib ketdi. Oqartirilgan devorlar bo‘g‘ayotgandek, ichimdagi haqiqatni shivirlardi: 𝘂 𝗳𝗮𝗾𝗮𝘁 𝗶𝘁𝗼𝗮𝘁𝗻𝗶 𝗲𝗺𝗮𝘀, 𝗯𝘂𝘁𝘂𝗻𝗹𝗮𝘆 𝘁𝗮𝘀𝗹𝗶𝗺 𝗯𝗼‘𝗹𝗶𝘀𝗵𝗻𝗶 𝘅𝗼𝗵𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶. 𝗩𝗮 𝗺𝗲𝗻 𝗯𝗶𝗹𝗮𝗿𝗱𝗶𝗺 — 𝗿𝗮𝗱 𝗲𝘁𝗶𝘀𝗵 𝗱𝗲𝗴𝗮𝗻 𝗻𝗮𝗿𝘀𝗮 𝘆𝗼‘𝗾 𝗲𝗱𝗶.
Orqaga suyandim, ko‘zlarimni yumdim. Uning qo‘llari, teginishlari, menga qarashi — hammasi ko‘ksimdagi qo‘rquv bilan aralashib ketdi. “Yo‘q” desam, yana nimalarga majbur bo‘lishimni o‘ylab, tanam qotib qoldi.
Xonaning bo‘shlig‘iga zo‘rg‘a eshitiladigan shivirlashim taraldi:
— Men uning shafqatsizligiga endi chiday olmayman…
Men o‘ylarimga cho‘mgandim, kasalxona apparatlarining sokin g‘uvillashi xayolimdagi bo‘shliqni to‘ldirib turgan paytda, ensam ortida g‘alati bir his paydo bo‘ldi.
Havo birdan og‘irlashgandek tuyuldi va men… kuzatilayotganimni his qildim — nigohlar ustimda edi. Oddiy nigohlar emas, yirtqich, ochko‘z, bostirib kiruvchi nigohlar.
Atrofga qaradim va yuragim shuv etib ketdi. Kutish zalining narigi tomonida ikki erkak o‘tirardi. Ularning ko‘zlari o‘tkir, ichida men hech qachon ko‘rishni istamagan shahvat yaltirardi. Ular menga xuddi o‘lja kabi tikilishardi, tasavvur qilib, jur’at qilib, o‘zlariniki deb bilib. Ular videoni ko‘rganini bilardim va bu ularga meni “egalik qilish” huquqini berdi deb o‘ylashardi. Ular uchun ruxsat shart emas edi — ular allaqachon o‘zlarini haqli deb his qilishardi.
Barmoqlarim sumkam atrofida qattiq tugildi, uni qalqondek quchoqladim, tirnoqlarim charmga botdi. Yuragim ko‘kragimni yorib chiqadigandek urardi, qo‘rquvdan ko‘ksim siqildi. Ichimdagi har bir instinkt qoch, ket, deb qichqirardi. Oyoqlarim qo‘rg‘oshindek og‘irlashib ketdi.
Qimirlamoqchi edim, lekin qimirlay olmadim.

Qattiq yutinib, titrayotgan oyoqlarimni majburlab zalning narigi tomoniga, Ivan turgan joyga bordim. Xavfsiz. Hech bo‘lmasa Ivan bor paytda u erkaklar chiziqdan o‘tishga jur’at etishmasdi. Ammo ularning nigohlari zanjirdan ham og‘irdek ortimdan ergashardi, nafasim qisqa-qisqa, vahima bilan chiqardi.
Titrardim, sumkani shunchalik qattiq ushlaganimdan barmoqlarim oqarib ketgandi. Ko‘ksim og‘rirdi, tomog‘im siqilib qolgan edi. Qo‘llarim xuddi butun dunyo menga qarshi chiqqandek qaltirardi.
Shunda — xuddi dunyo ichimdagi jim iltijoni eshitgandek — Taehyung paydo bo‘ldi. Qo‘lida hujjatlar, harakatlari nazoratli va aniq. Ammo ko‘zlarimiz to‘qnashgan zahoti men keskin o‘rnimdan turdim, go‘yo uni ko‘rishning o‘zi xavfni uzoqlashtiradigandek. Instinkt bilan oldinga otilib, qo‘lidan ushladim.
Uning qorong‘i ko‘zlari darhol menga tushdi.
— Zuha? — ovozi sokin, ammo o‘tkir edi, qo‘rquv tumanini yorib o‘tdi.
— Nima bo‘ldi?
Javob bera olmadim.
Lablarim titrardi, so‘zlar ichimda yonayotgandek edi. Ko‘ksim shunchalik siqildiki, nafas ololmayotgandek bo‘ldim. Ko‘zlarim chetiga yosh qalqib chiqdi. U so‘z kutmadi. Qo‘lidagi hujjatlarni Ivanga tez va buyruq ohangida uzatdi.
— Ivan, unga nima bo‘ldi?
Ivan bosh chayqadi.
— Men… bilmayman, janob.
Taehyungning jag‘i qattiq tortildi. U boshqa hech narsa demay, qo‘lini belimdan o‘tkazib, meni o‘ziga tortdi. Men instinkt bilan unga suyandim. Issiqligi va vazni dunyoga qarshi qalqondek tuyuldi.
Boshqa qo‘li iyagim ostiga keldi — muloyim, lekin qat’iy — yuzimni ko‘tarib, ko‘zlarimni o‘ziga qaratdi. Uning tubsiz, qorong‘i ko‘zlari meni joyimga mixlab qo‘ydi. Qocholmadim. Endi yoshlarim erkin oqardi.
— Shh… — dedi u past, xavfli sokin ovozda.
— Hammasi yaxshi. Menga qara, Zuha. Menga qara.
Qarolmadim. Xohladim, lekin uyat, qo‘rquv, ojizlik — juda og‘ir edi. Tanam nazoratsiz titrardi.
U meni stulga o‘tqazdi, lekin qo‘lini qo‘yib yuborishni rad etdim. U ham qo‘limni qattiqroq ushladi.
— Zuha… yaxshimisan?
Javob bera olmadim. Tanam meni sotayotgandek edi — titrar, qaltirar, yuragim ogohlantiruvchi barabanday urardi.
Taehyung yaqinroq egildi, ko‘kragi orqamga tegib, qo‘llari meni qattiq quchoqladi.
— Ich, — dedi u sokin buyruq ohangida, lablarimga suv tutib.
Itoat qildim. Kichik, titroq yutumlar bilan ichdim. Tanam hali ham qaltirardi, ammo vahima asta-sekin chekinib, o‘rniga og‘riqli bo‘shliq qoldirdi.
— Shh… sen xavfsizsan, — dedi u boshim yoniga lablarini tekkizib. Bosh barmog‘i bilan yoshlarimni artdi. Uning hidi — teri, yengil atiri, faqat o‘ziga xos hidi — hislarimni to‘ldirib, qo‘rquvni bosdi.
Boshimni ko‘ksiga qo‘ydim. Titrash asta-sekin kamaydi, lekin yuragim hali ham tez urardi. Uning tanasidagi taranglikni ham his qilardim — o‘ljasiga yaqinlashgan yirtqichdek hushyorlik. U bir og‘iz so‘zsiz meni himoya qilgandi.
Nihoyat pichirladim:
— Men… juda qo‘rqib ketdim…
U boshim tepasiga lablarini bosdi.
— Nafas ol. Men shu yerdaman. Men bor ekanman, hech kim senga ozor bermaydi.
— Ha… — ovozim siniq va titroq edi.
— Yaxshi, — dedi u, meni yanada qattiqroq quchoqladi.
O‘zimni tinchlantirishga harakat qildim. Uning issiq ko‘ksiga yopishib, yuragim sekinlashishini his qildim.
Va keyin… buni sezdim.
Nigohim chetida harakat.
O‘sha erkaklar yana zal yonidan o‘tayotgandi. Ularning pichirlashi va kulgisi kasalxona shovqinidan o‘tib eshitildi. So‘zlarini aniq eshitmadim, ammo yovuzliklarini terimda muzdek his qildim. Taehyungning qo‘li birdan qattiqlashdi. Butun tanasi taranglashdi. Jag‘i shunchalik siqildiki, hatto ovozi eshitildi. So‘ng qo‘limni qo‘yib yubordi. Uning ko‘zlari sovudi — men hech qachon ko‘rmagan darajada qorong‘i. So‘ng… qizarib ketdi. Qahr, bo‘ron, sof g‘azab bilan.
— Sen… — dedi u muzdek, o‘limdek sokin ovozda.
Men nima bo‘layotganini anglab ulgurmay, u harakat qildi. Qadamlar o‘ljasini ovlayotgan yirtqichdek edi. U yurib bormadi — ov qildi. Va… po‘lat kasalxona stulini ushladi.
Yuragim muzlab ketdi.
— O‘yladingmi… — dedi u past, zahar tomayotgan ovozda,
— unga shunday qarab qutulib ketaman deb? Unga xayolingda “teginib”, jazodan qochaman deb?
Stul erkakning tanasiga urildi.

Temirning qattiq zarbasi qulog‘imda jarangladi. U yiqildi, qon sachradi, og‘riqdan ingradi. Ikkinchisi ham ulgurmay qoldi. Har bir zarba aniq, shafqatsiz, hisoblangan edi — ozod qilingan bo‘ron.
Odamlar yugurib keldi, qichqirishdi, to‘xtatmoqchi bo‘lishdi, lekin hech kim unga tegishga jur’at etmadi. Taehyung o‘zgargandi — shunchaki g‘azabdan emas, dahshatli. Ko‘zlaridagi qizil bo‘ron telbalikka o‘xshardi. Men joyimda muzlab qoldim.
— Uni o‘zingniki deb o‘ylaysanmi?! Pastkashlar! Mavjudligingnu shu yerning o‘zida tugataman!
Erkaklar baqirishardi, yuzlari, kiyimlari qon ichida. Taehyung ularni o‘t o‘chirgich tomonga sudradi.
— 𝗨𝗻𝗴𝗮 𝘀𝗵𝘂𝗻𝗱𝗮𝘆 𝗾𝗮𝗿𝗮𝘀𝗵𝗴𝗮 𝗵𝗮𝗾𝗾𝗶𝗻𝗴 𝗯𝗼𝗿 𝗱𝗲𝗯 𝗼‘𝘆𝗹𝗮𝘆𝘀𝗮𝗻𝗺𝗶?! 𝗛𝗲𝗰𝗵 𝗸𝗶𝗺 𝘂𝗻𝗴𝗮 𝗯𝘂𝗻𝗱𝗮𝘆 𝘁𝗶𝗸𝗶𝗹𝗶𝘀𝗵𝗴𝗮 𝗷𝘂𝗿’𝗮𝘁 𝗾𝗶𝗹𝗺𝗮𝘆𝗱𝗶!
Yugurdim. Yuragim yorilib ketadigandek urardi. Ivan va shok holatidagi xodimlar orasidan o‘tdum. Ko‘z yoshlarim ko‘rishga halal berardi.
— To‘xta! Iltimos!
Uni ko‘rdim — sof g‘azab silueti. Qonga belangan, dahshatli. Ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib tushardi. Erkaklar esa sindirilgan, qon ichida, mag‘rurliklari yo‘q qilingan edi.
U yirtqichdek og‘ir nafas olar edi. Men unga yugurib borib, yig‘lab ko‘ksiga otilib tushdim.
— 𝗜𝗹𝘁𝗶𝗺𝗼𝘀… 𝗶𝗹𝘁𝗶𝗺𝗼𝘀… 𝗺𝗲𝗻𝗶 𝘂𝘆𝗴𝗮 𝗼𝗹𝗶𝗯 𝗸𝗲𝘁… dedim titrab.

Jeong Zuha

𝖫𝗂𝖾𝖻𝖾ᡴꪫ𝖭𝖺𝗄𝖺𝗆𝗎𝗋𝖺

Hhh

Yyyy

Hhh

Ggg

𝐅𝐋𝐄𝐒𝐇 & 𝐅𝐈𝐑𝐄 || 𝐊𝐓𝐇

Ggggg

Rrr

Gggg

Hhh

Hhhh