@sugani_sevgilisi

𝐀𝐋𝐋𝐘𝐔𝐑

2026-11-10T16:05:36.633Z

16/2— bob davomi

Chongukka ham buni yuz marta takrorladi.

Taehyung allaqachon ichiga haddan tashqari ko‘p narsani yutib kelmoqda.

— Ranging oqarib ketibdi.

Taehyung uzatilgan choy stakaniga qaradi so‘ng nigohini yuqoriga ko‘tardi. Chongukning ko‘zlarida ikkilanish bor edi. U hozir ham Taehyungni to‘xtatmoqchi edi. Axir poyga ishtirokchilari barcha tayyorgarlik bosqichlarini yakunlab, start kataklariga kirish haqidagi signalni kutib turishardi.

— Hayajondaman.

Taehyung stakanni oldi va bir necha qultum ichishga o‘zini majbur qildi. Ularning sukutida poygaga chiqishni taqiqlovchi biror gap yangramasligiga umid qilardi.

Chonguk buni qilishi mumkin edi. Jokeyning murabbiyi va biyasining egasi sifatida bunga haqqi ham bor edi. U qanchalik haq yoki nohaq bo‘lishidan qat’i nazar uning qarori hal qiluvchi bo‘lardi.

Taehyung erkak o‘zining ham, yigitning ham his-tuyg‘ularini bir chetga surib, uning ahvoliga xolis baho berishga va mustaqil qaror chiqarishga urinayotganini ko‘rib turardi.

Poyga boshlanishiga sanoqli daqiqalar qolgandi.

— Taehyung men nimadandir xavotir olishim kerakmi?

Bu savolda rost javobni eshitishga umid bor edi. Taehyung esa ishonchni oqlash uchun haqiqatni tan olishi kerakligini tushundi.

— Hozir emas — dedi u ochiqchasiga.

— Hech bo‘lmaganda poyga davomida emas. Va’da beraman uddalayman. Poygadan keyin yiqilaman qo‘llaringda uzoq yig‘layman keyin esa meni majburan psixologga olib borasan.

Chunki u o‘zi uddalay olmayotgandi. Ammo kim yordam berishini bilardi.

Otlarning start kataklariga kirishi haqidagi e’lon yangradi. Bu ovoz egani o‘z favoritidan ayirdi.

Chonguk negadir Taehyungga ishonardi.

Bu aqlga sig‘mas darajada tavakkal edi. Axir uning ruhiy holati barqarorlikdan ancha yiroq edi. Shunga qaramay negadir Taehyung bu poygani hech qanday muammosiz yakunlaydigandek tuyulardi.

Taehyung his-tuyg‘ularini jilovlay olardi. Hayotda bu unchalik ham afzallik emas ammo sportda yaxshi ko‘nikma edi.

Shu bois u biyani ippodromning tashqi yo‘lagi bo‘ylab ishonch bilan yetakladi, egarini joylashtirdi va o‘n ikkinchi start o‘rnini egalladi.

Altair boshini yuqoriga ko‘tardi jilovni Taehyungning qo‘lidan deyarli tortib oldi. Past ovozda, baland va uzoq pishqirdi. Ammo Taehyung unga e’tibor qaratib tinchlantirishi bilanoq o‘zini bosdi.

Bu g‘alati xatti-harakat xavotir uyg‘otishga ham ulgurmay, start kataklarining eshiklari ochildi va ishtirokchilar ichkariga kiritila boshlandi.

Kuzatuvchi xodimlar otlar va jokeylarni diqqat bilan nazorat qilishardi. Ular ham shubhali xatti-harakatni payqashsa, ishtirokchini poygadan chetlatish huquqiga ega edilar.

Shuning uchun Taehyung sekin nafas oldi biyasining bo‘ynini siladi va unga hammasi yaxshi bo‘lishini pichirladi.

To‘liq sukunat.

Start sirenasi yangraydi, temir eshiklar qattiq zarb bilan devorlarga urildi.

Altair kutilmaganda ikki oyog‘iga ko‘tariladi.

Bir necha soniya ularni ancha ortda qoldirdi, biroq ot sharhlovchining so‘nggi ishtirokchi start olganini e’lon qilayotgan ovozi ostida tezda joyidan qo‘zg‘aldi. Chonguk unga ippodromda yuzaga kelishi mumkin bo‘lgan har bir vaziyat uchun alohida qoida yo‘qligini o‘rgatgan. Ba’zan soniyaning ulushlaridayoq qaror qabul qilishga to‘g‘ri keladi. Atrofdagi vaziyatni, otni, o‘zingni va boshqa ishtirokchilarni kuzatish har bir harakatni oldindan taxmin qilish kerak. Shu sababli Taehyung hozir bir qarorga kelishi lozim.

U esa biyani to‘xtatmadi.

Birinchi aylanishda oradagi masofa qisqaradi. Altair otlar oqimining o‘rtasiga kirib rejalashtirilgan strategiyani amalga oshirishga kirishadi.

— Ularning holatida nimadir noto‘g‘ri— nihoyat Jin-Ho ippodromdan ko‘z uzib, egasiga qaraydi. Chonguk esa nafas olmayotgandek edi.

Ular Taehyungni kuzatib muammo unda deb gumon qilganlarida xatoga yo‘l qo‘yishgan.

— Ularni zudlik bilan to‘xtatishsin — deb buyruq berdi Chonguk va tribunadan tushib ketdi.

Muammo otda edi.

Altair boshini sezilarli darajada silkitadi, go‘yo nimadir unga xalaqit berayotgandek. Uning qadamlari maromidan chiqadi. Uni quvib o‘tayotgan ot kutilmaganda oldidan kesib o‘tganida, Altair chetga buriladi, to‘xtaydi va jokeyni ustidan uloqtirishga urinib yana ikki oyog‘iga ko‘tariladi. Tribunadagi tomoshabinlarning yarmi yuraklarini hovuchlab o‘n ikkinchi ishtirokchiga tikilib qoladi. Xodimlar allaqachon uning tomon shoshilmoqda.

Taehyung boshqaruvni qaytarishga urinadi ular hali ham oldinga chiqib olishlari mumkin. Ammo biya buyruqlarga bo‘ysunmaydi: pastga tushadiyu yana tik ko‘tariladi. Altair avval klubda, keyin esa shu yerda ham tekshiruvlardan o‘tgan hech kim muammoga sabab bo‘lishi mumkin bo‘lgan biror alomatni aniqlamagan edi.

Ammo Taehyung o‘zini egarda ushlab qola olmaydi. U chang-to‘zon ichiga, chalqancha qulaydi. Ko‘zlarini yumishga ham jur’at etmaydi quyosh otning sharpasini ko‘rishga xalaqit beradi. U bevosita otning tagiga tushib qoladi.

Qattiq zarba. Og‘zida tuproq va qon ta’mi.

Finish chizig‘ini birinchi bo‘lib kesib o‘tgan ot haqida signal yangraydi. Poyga yakunlandi.

Mavsum ochilishi esa ikki xil sarlavha bilan tarixga kiradi.

Quloqlaridagi chiyillash atrofdagi shovqin-suronni xavotirga to‘la ovozlarni baland buyruqlarni va hatto o‘z nafasini ham deyarli bosib ketadi. Taehyung umuman nafas olayotganiga ham ishonchi komil emas. Ko‘z oldidagi manzara xira uni o‘rab olgan tibbiyot xodimlari ko‘rinadi ammo Altairni topishga bo‘lgan urinishlari samarasiz.

Hushiga kelganida unga karaxtlik holati tashxisi aytiladi. Jiddiy jarohatlar yo‘q otning tuyoqlari ostida qolishdan qutulib qolgan.

Altair bilan veterinarlar shug‘ullanmoqda. Taehyung bilan esa klub egasining o‘zi band u homiylar bilan bog‘liq muammolarni g‘azabdan quturayotgan matbuotni va atrofdagi barcha narsani bir chetga surib hozir faqat o‘zining favoritiga e’tibor qaratgan edi.

Taehyung Chongukning qancha vaqtdan keyin qaytib kelganini ular qachon jo‘nab ketganini yaxshi anglay olmaydi. Faqat Altairni ortga olib ketishayotgani, biya hech qanday jarohat olmagani haqidagi taskin beruvchi gaplarni ilg‘aydi. Yuz bergan hodisa mumkin bo‘lgan eng yaxshi natija bilan yakunlangan edi jokey faqat karaxtlik holati va ko‘karishlar bilan qutulib qolgan.

Matbuot esa uni ayamaydi. Birin-ketin sarlavhalar paydo bo‘ladi. Har bir keyingisi bu aralash zotli otliqning har yili yiqilishini masxara qiladi, Mustang klubi egasining la’nati haqida yozishadi.

Janob Chonning qulayotgan yulduzlari.

Birinchisi esa Kor-Karoli edi.

Chonguk Taehyungdan hech bo‘lmaganda biror munosabat bildirishga faqat klubga yetib kelishganida erishadi. U hoziroq shaharga, mutaxassis huzuriga borish kerakmi degan savolga boshini chayqab, rad javobini beradi. Axir sodir bo‘lgan voqea izsiz o‘tib ketmasligi aniq.

Taehyung o‘zidan hamisha biyani ustun qo‘yadi. Shu bois Altairning bezovta xatti-harakatiga nima sabab bo‘lganini veterinardan bilish uchun otxonaga yo‘l oladi.

Hozir Chongukning homiylar bilan muammolari bo‘lishi kerak. Ular va’da qilingan natijalarni ololishmadi, shuning uchun ayrimlari hamkorlikni albatta to‘xtatadi. Poyga otini tekshirish paytida muammo aniqlanmay qolganiga kimdir javob berishi kerak.

Aybdor Taehyung.

Start kataklariga kirishdan oldin ham biyasining g‘alati harakatlarini aynan u payqagan edi. Taehyung to‘xtashi musobaqada qatnashishdan hatto uch marta voz kechishi mumkin edi, ammo baribir otni oldinga haydadi.

Hammasiga faqat uning o‘zi aybdor.

— Mana bu yerda veterinar otning og‘zidagi, yugan temiri joylashadigan shilliq qavatni ko‘rsatadi.

— Yallig‘lanish bor. Hozirgina paydo bo‘la boshlagan shu sababli tekshiruv vaqtida uni sezishmagan. Ammo, chamasi og‘riq boshidan beri bo‘lgan.

Bu shunchaki tasodif xodimlardan birortasining xatosi emas. Chunki ko‘zga ko‘rinadigan yallig‘lanish faqat hozir namoyon bo‘lyapti. Taehyungga buning xavfli emasligini tushuntirishdi otlarda bunday holat uchrab turadi va davolanish bir haftadan ham kam vaqt oldi. Ippodromdagi hodisa ham jiddiy oqibatlarga olib kelmagan Altair shunchaki qo‘rqib ketgan noqulaylik va sarosimani his qilgan.

Ammo Taehyung baribir uni oldinga haydagan edi.

Nimadir noto‘g‘ri ketayotganini ko‘rdi shunga qaramay uni ippodromga olib chiqdi. Hech narsa bo‘lmadi deb o‘yladi. Uning o‘ziga ortiqcha ishonishi va qaysarligi ham o‘z rolini o‘ynadi. Axir u Chongukning gapiga quloq solib atigi bitta poygani o‘tkazib yuborishi mumkin edi.

Axir Altairning og‘rig‘i bor edi.

Taehyung nafasini ichiga yutib qoldi. Nafas chiqarishlari esa undan qolgan so‘nggi kuchni ham tortib olayotgandek. Ko‘zlarini aybdorlik va pushaymonlik qopladi. Bir qo‘li bilan yuragi ustidagi ko‘ylagini changalladi ikkinchi qo‘li bilan yog‘och tayanchga suyanib, so‘nggi muvozanatini saqlashga urindi.

U darhol to‘xtashi kerak edi.

Nafas olishga havo yetmadi. Bo‘ynidagi jilov tobora qattiqroq tortilayotgandek ayb hissi ko‘ksida, naq yuragi ustida mayda harflar bilan iz qoldirib terisiga kuydirib yozilayotgandek. Kimdir uni chaqirayotganga o‘xshadi ammo ovoz eshitilmadi. Yonoqlarini sho‘r yosh kuydirdi. Taehyung polga cho‘kib tushdi nafas olishga urindi. Qayerdadir yaqinida oxirgi sigaretasi bor u yordam berishi kerak edi. Ammo kimdir uning qo‘lini tutib qoldi isitishga qarshisiga qarashga majburlashga urindi. Taehyung esa hatto qovoqlarini ko‘tarishga ham qiynaladi.

Va uning ichida yig‘ilib qolgan hamma narsa birdan otilib chiqdi. So‘nggi haftalarda to‘planib kelgan og‘riq bir zumda alamli yig‘i o‘zini tuta olmaslik va kecha unga qo‘yilgan asabiy zo‘riqish tashxisi bilan yuzaga chiqdi. Chonguk uni o‘ziga keltirishga urindi Jin-Honi kabinetda qoldirilgan tinchlantiruvchi dorini olib kelishga yubordi va yigitni o‘ziga tortib nafas olishni so‘radi.

Taehyung qattiq titradi go‘yo sovqotayotgandek. Erkakning pidjagidan mahkam ushlab kechirim so‘ramoqchi bo‘ldi.

Taehyung aybdor.

O‘z aybdorlik hissi uni ich-ichidan parchalab tashlaydi yuragini yanada ezdi.

U xato qilishdan va yiqilishdan shunchalik charchagan ediki. Taehyung barcha omadsizliklar o‘tgan yilda qolganiga ishongandi. Ular to‘qnashuvlar ehtimolini kamaytirish uchun shuncha mashq qilishgan strategiyani shuncha sayqallashgandi.

Uning bitta xatosi uzoq vaqt davomida mehnat qilib erishgan barcha natijalariga chiziq tortdi.

— Taehyung — deya past ammo undan o‘zini yemirishni bas qilishni talab etuvchi ovozda chaqirdi Chonguk. Uning iyagidan ushlab jag‘ini mahkam tutdi.

— Qani Taehyung, buni ichishing kerak.

Yoqimsiz hid uning ongiga zo‘rg‘a yetib bordi ammo barmoqlarning ta’siri kuchliroq ular og‘zini ochishga majbur qildi. Tishlari stakanga taqillab tegdi. Nafas chiqarayotgan paytda yutish og‘riqli lekin Taehyung Altairga bundan ham qattiqroq og‘riq bo‘lganiga amin. U stakanni chetga olishiga yo‘l qo‘yishmadi. Qo‘llarini ushlab ichidagi hamma narsani ichishga majbur qilishdi va faqat shundan keyingina qo‘yib yuborishdi.

Qaniydi uning poygada qatnashishini ham xuddi shunday qat’iylik bilan bekor qilishganida.

— Hammasi yaxshi Taehyung, — dedi Chonguk uni bag‘riga bosarkan. U yigit uning ovoziga quloq solishini gaplarini eshitishini biladi.

— Hammasi yaxshi bo‘ladi.

Bunday gaplarni faqat yolg‘onchilar aytdi. Chonguk esa hozir qo‘llarida qolgan so‘nggi narsani yo‘qotmaslik uchun yolg‘on gapirishga majbur.

U Taehyungning pidjak matosini changallab turgan barmoqlari asta-sekin bo‘shashayotganini sezadi. Har daqiqada nafas olish va chiqarish soni bir-biriga tenglashib boradi. Chonguk boshini chayqab, yaqinlashmoqchi bo‘lganlarga ishora qildi kerak emas, yaqin kelishmasin.

Taehyung uni kimdir siniq holda ko‘rishini yoqtirmadi.

Ammo bu safar uni hamma ko‘rdi.

℧

Maqolalarning sarlavhalari «yiqilish» so‘zining ijodiy o‘rinbosarlari bilan to‘lib-toshgan. Ippodromda poyga vaqtida va undan keyin olingan suratlar janob Chonning favoriti ko‘zlaridagi bo‘shliqni muhrlab qo‘ygandi. Uning shov-shuvli omadsizligi bilan birga, bundan o‘n yil avvalgi xuddi shunday voqea ham kavlab chiqarildi.

Bir kunning o‘zi juda ko‘p eski yaralarni ochib yubordi.

Taehyung telefon ekranida barmoqlarini yurgizdi. Maqolalarni uzoq vaqt diqqat bilan o‘qimadi boshqa narsani qidirdi ammo baribir topolmadi. Shu payt telefonni qo‘lidan tortib olishdi va stol ustiga taraqlatib qo‘yishdi. Chonguk burnining ustidan barmoqlarini yurgizib e’tiborsiz qoldirilgan iltimosi tufayli paydo bo‘lgan yengil achchiqlanishini bosdi. So‘ng ortiga o‘girilib qo‘llarini ko‘ksida chalishtirgancha mehmonxonada o‘tirgan yigitga qaradi.

Chonguk uni o‘z xonadonida mana to‘rtinchi kundirki yashirib kelmoqda.

— Men senga bularni o‘qima deb aytgandim.

Uning nigohi qayta bo‘yalgan jingalak sochlarda to‘xtab qoldi. Hosoк kelib bembichasiga avvalgi rangini qaytarib bergan edi.

— Nega hech kim startdagi kechikishimizga qaramay oqimning o‘rtasiga yorib kirganimizni va quvib o‘tishga harakat qilganimizni hisobga olmayapti? tushunmaydi Taehyung. Internetga kirmaslik haqidagi ma’nosiz iltimosni esa e’tiborsiz qoldiradi.

— Agar to‘xtashimizga to‘g‘ri kelmaganida bu poygada g‘olib bo‘lardik...

— Ammo siz poygani oxirigacha yakunlamadingiz.

Chonguk ataylab uning omadsizligini eslatmoqchi emas. Shunchaki mag‘lubiyatning o‘zi aniq bo‘lib turganida «agar shunday bo‘lganida nima bo‘lardi» degan taxminlar hech kimni qiziqtirmaydi. Bu nafaqat jurnalistlarga balki homiylarga ham tegishli. Ularning yarmiga aralash zotli otga yana bir imkoniyat berishga ko‘ndira olishmadi.

Taehyung esa hali hech narsadan xabari yo‘q. Hozir kvartira tashqarisida nimalar bo‘layotganini deyarli bilmaydi. Faqat Chongukning uzoq vaqtga ketib qolishi va kech qaytishidan nimanidir taxmin qiladi. Stressni kamaytirish uchun uni tashqi ma’lumotlardan cheklashmoqda. Hatto bevosita o‘ziga aloqador yangiliklarni ham klubga qaytguniga qadar undan yashirishmoqda.

Chonguk uchun hozir eng muhimi Taehyungning ruhiy muvozanatini tiklash. Shundan keyingina uni navbatdagi poygada qanday ishtirok ettirish haqida o‘ylash mumkin.

— Meni yana ippodromga qaytar — deb iltimos qildi Taehyung.

— Altairning ahvoli yaxshi deganding. Biz asta-sekin hammasini boshidan boshlashimiz kerak. Hech bo‘lmasa, shunchaki sayr qilishdan...

— Tinchlantiruvchi dorilar ichishni boshlaganing va psixologga ikki marta borganing bilan hammasi ortda qoldi deb o‘ylaysanmi?

—Hech narsa barmoqni qirsillatish bilan yo‘qolib qolmaydi Taehyung. Agar o‘zingni yaxshiroq his qilayotgan bo‘lsang, bundan xursandman. Ammo bu qaytishing uchun yetarli emas.

Chonguk endi unga yon bermadi ishonmaydi va gaplariga quloq solmadi. Ha Taehyung aybdor emas. U poyga vaqtida hech narsa bo‘lmasligiga va’da bergan ruhiy inqiroz esa musobaqadan keyin yuz bergan. Ammo Chonguk endi bunday tavakkal qila olmaydi.

Taehyungni otxonada ko‘rganlaridek, shu qadar siniq holda ko‘rish chidab bo‘lmas darajada og‘ir.

— Shunaqa bo‘lishing uyatku, — degan ovoz oshxona tomondan eshitildi. Chonguk bu yerda ikkovlari yolg‘iz emasligini anglab yetdi.

— Shunchalik jahldorsanki, ukajon. Hosoк burchak ortidan chiqib keladi qo‘lida bir pachka chips.

— Nega uni sevib quchoqlayotganingni emas, koyiyotganingni eshityapman?

— Xursand bo‘l ingrashlarni eshitmayapsan — Chonguk galstugini yechib bir chetga uloqtiradi.

— Borliging haqida oldindan ogohlantirish kerak yashirincha quloq solish emas. Bo‘lmasa noqulay vaziyatga tushib qolishing mumkin ukajon.

— Xudoyim hammamiz insonmiz. Bemalol mazza qilib maza qilinglar men quloqchin taqib olaman.

Jin-Ho esa ularga ishora qilishlar ko‘zga tashlanadigan vaziyatlar noz-karashmalar va munosabatlariga aloqador barcha narsalardan uni xalos etishlarini so‘ragan edi. Fevral oyida Taehyung ularning anchadan beri birga tunab yurganini tan olganida esa quloqlarini berkitib olgandi. Taehyung va’da qilganidek bu haqda birinchi bo‘lib menejer xabar topdi. Aniqrog‘i u klub egasiga xos bo‘lmagan tartibsizlikni ish stoli ustida ko‘rdi ustidagi ayrim buyumlar yerga tushib ketgandi. Ularning eng sevimli joyi o‘sha stol edi.

Fevral Taehyungning xotirasida iliq va ehtirosli oy bo‘lib qolgan. Qaynoq choy, lablarni kuydiradigan o‘pichlar yopiq eshiklar ortidagi qizigan havo... Sog‘inchga to‘la o‘pichlar, mehrga tashna teginishlar, imkoni boricha bir-biriga yaqinroq bo‘lish istagi. O‘shanda Taehyung har qanday bo‘sh daqiqani poylab, uni o‘sha erkak bilan birga o‘tkazishga urinardi. Chongukning telefonini o‘chirib qo‘yar kiyimlarini yechardi. Unga ko‘p narsalarga ruxsat berishardi Taehyung esa ko‘p narsalarni sinab ko‘rardi.

Hozir esa Taehyung dush qabul qilish uchun ketayotgan Chongukni nigohi bilan kuzatadi. So‘ng uyiga qaytishga hozirlanayotgan Hosoк tomonga o‘girilib, unga xayrli kech tilaydi va o‘z fikrida qat’iy turishini aytadi.

Hammasini bahor oxiridagi so‘nggi oyda Taehyungning o‘zi buzdi. O‘shanda unda o‘zidan o‘z-o‘zidan nafratlanish hissi paydo bo‘lgandi. O‘zini o‘pishlariga imkon berish o‘rniga bunday vaziyatlardan qochdi mashg‘ulotlarda o‘zini holdan toydirdi va Chongukning yonidagi to‘shagiga qaytmay qo‘ydi. Bu ahmoqlik edi ammo u hammasini o‘zi uddalay olishiga ishongandi. Ortiqcha e’tibor tortishni o‘zining navbatdagi g‘alati injiqliklariga vaqt sarflashlarini istamagandi.

Taehyung o‘rnidan turdi. Ruhiy taskin topish uchun ko‘ksiga bosib o‘tirgan yostiqni qoldirib vannaxonaga kirdi va nam havodan shoshilmay nafas oldi. Oqayotgan suvning shovqini tanasiga yoqimli titroq taratdi. Taehyung bir necha qadam tashlab kir yuvish mashinasi ustiga o‘tiradida kutarkan ensasini devorga tiradi.

Bu yerdagi ko‘zgular ko‘p narsalarning guvohi bo‘lgan. Ammo hozir yechingisi kelmadi. Suv ostiga kirish erkakning orqasida oqayotgan suv tomchilarini o‘z kaftlari bilan almashtirish istagi ham yo‘q.

Kutilmaganda cho‘kkan sukunat uni ko‘zlarini ochishga majbur qiladi. Taehyung to‘piqlarini chalishtirib sochiq bilan sochlarini artayotgan Chongukning qarshisida to‘xtaganini kuzatdi.

Qumrang ko‘zlarida savol jilolandi

— Men endi yosh va chiroyli bo‘lmay qolganimda ham meni avvalgidek sevasanmi? Ruhimning azob chekkanidan boshqa hech narsam qolmaganidachi?

O‘zi yoqtirmaydigan qo‘shiqchining qo‘shiq satrlari nihoyat Taehyungga o‘z ma’nosini ochdi. Bu haqda u ilgari hech o‘ylamagan ammo Chonguk tez-tez shu savol haqida bosh qotirardi.

Ularning mavqei va yoshidagi farq erkakka tinchlik bermaydi. U sevgisini taklif qilganida munosabatlari bunchalik uzoqqa borishini xayoliga ham keltirmagandi. Taehyung ham o‘z shartlarini belgilarkan nimalarni his qilishini tasavvur qilmagan edi. Ular shunchaki bunga tayyor emasdilar.

— Shunday qilishimni bilasanku— deya ishontirdi Chonguk. U o‘z so‘zlarida Taehyungning javobini ham eshitdi.

U shunchaki sevishda davom etadi.

— O‘pasanmi?

Taehyung oyoqlarini bo‘shatib Chonguk yaqinlashishi uchun joy ochdi va unga qaradi.

— Faqat o‘p. Hozir rostdan ham bundan ortig‘ini bera olmayman.

— Bilasanmi qachon seni ko‘rganimda tizzalarim titrab ketgudek bo‘ladi?

Chonguk bir qadam yaqinlashadi. Kaftlarini endi avvalgidek rangpar bo‘lmagan yonoqlarga qo‘yib, ularni muloyim tutadi. Barmoqlari bilan silab, uning qalbi endi qonamayotganiga ishonch hosil qilmoqchidek bo‘ladi.

— Sen yechinayotganingda emas. Xotiramda birga o‘tkazgan tunlarimiz jonlanganida ham emas. Ishon menga, aslo unday emas— Chonguk pichirlash darajasiga tushish uchun yanada yaqinlashadi..

— Meni aqlimdan ozdiradigan narsa sening jokey formasida bo‘lishing ippodromga tikilib qarashing mashg‘ulotlardan keyin loyga belanib otdan tushishing va jilmayishing. Seni yechintirgim o‘sha loyga o‘zim ham belanib ketgim senga vanna tayyorlab, uzoq o‘pgim keladi. Chunki sening his-tuyg‘ularing vulqondek otilib chiqadi, ularni tashqariga chiqarishing kerak.

Chonguk shahvat haqida gapirmayapti.

U o‘z sevgisi haqida gapiryapti. Uni boshqa birovning yoshlik shijoati bilan bir maromda urishga majbur qiladigan, har safar yanada telbaroq tarzda oshiq qiladigan sevgisi haqida.

— Men shunchaki yonimda bo‘lishingni istayman, — deya ishontiradi Chonguk.

— Sendan menga kerak bo‘lgan yagona narsa shu.

Taehyung jim qoldi. Chunki, ehtimol ilk bor hammasini ortiqcha o‘y-xayollarsiz, qanday bo‘lsa, shundayligicha angladi. Chonguk uning tushunganini ko‘rib, endi ortiqcha so‘zlarning hojati yo‘qligiga amin bo‘ldi. Uning iltimosini bajarib o‘pdi. Ular bilan sodir bo‘lgan barcha voqealarni shu o‘pichlar bilan o‘chirib tashlamoqchidek.

O‘sha oqshom ular uzoq suhbatlashishdi. Ko‘plab so‘zlarni o‘pichlar orqali yetkazishadi va yarim tungacha bir-birlariga yangi va’dalar berishdi. Munosabatlari va ishdagi ustuvorliklarini qayta belgilashdi, shaxsiy hayot bilan sportni bir-biridan ajratishdi.

Bularning barchasi bir urinishdayoq amalga oshmadi. Taehyung, albatta, bunga darhol rozi bo‘lmadi ammo baribir Chongukning gaplariga quloq soldi. Poyga oldidan Chonguk murabbiy sifatida uni to‘xtatishga uringanini esladi. Bu unga ishonmagani uchun emas edi.

Taehyung onasi bilan uchrashganidan keyingi o‘y-xayollari haqida biyaga qiziqib qolgan yangi jokeyga qanday qilib jahli chiqqani haqida gapirib berdi. Va uni yanada mahkamroq quchoqlashlarini so‘radi.

Bas endi og‘riq yetar.

Chonguk o‘tmishdagi xatolarni takrorlashga yo‘l qo‘ymadi. U Taehyungni yig‘lashga majburlamadi aksincha o‘pdi.

U osmondan qulagan yulduzini yana o‘z joyiga qaytaradi.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-10T15:06:15.292Z

24—bob. Hayvonot olami

«Ingliz tilidagi love (“muhabbat”) so‘zi juda yoqimsiz sanskrit ildizidan kelib chiqqanini bilsangiz, hayron qolasiz. U “lobh” ildizidan olingan. Lobh “ochko‘zlik” degan ma’noni anglatadi. Oddiy muhabbat haqida gapiradigan bo‘lsak, u ham o‘ziga xos ochko‘zlikdir. Shu sababli pulni sevadigan uylarni sevadigan, u yoki bu narsani sevadigan odamlar bor. Hatto erkak yoki ayolni sevishsa ham, bu shunchaki ularning ochko‘zligi ular o‘zlariga yoqqan narsaning barchasiga egalik qilishni istashadi».

Osho. «Ma’rifatdan narida»

Tae bo‘layotgan voqealarga mutlaqo qiziqish bildirmasdi. Ular kabinetda divanga qulay joylashib o‘tirishardi. Chongukning sonlari ustida noutbuk, qo‘lida xushbo‘y qahva solingan finjon, tilida esa ishonch bilan aytilayotgan gaplar. Ammo Tae ularni haqoratli darajada befarqlik bilan tinglardi.

— Bir og‘iz ham gapirmaysanmi? Har doimgidek, hammasini o‘zim hal qilishim kerakmi? Mas’uliyatni boshqalarga yuklash sening odatingga aylangan.

— Bularning barchasi haqidagi fikrimni bilasan. Farzandni sen xohlaysan menga esa baribir.

— Urug‘ingga bunchalik beparvo munosabatda bo‘lmasliging kerak. Bu lahzaning qanchalik muhimligini his qil. Sen ota bo‘lasan.

Tae qoshlarini chimirdi lablarini ham biroz cho‘chchaytirdi kattalarning fikriga rozi bo‘lmagan xafa bolaga o‘xshab. Ana shunday muhim lahzalarda uni titroq bosardi. Uning istagani esa faqat xonadan otilib chiqib eshikni qarsillatib yopish edi. Chonguk esa tankdek oldinga bostirib borardi.

Noutbuk ekranida surrogat ona bo‘lishga nomzodlar bazasi ochiq edi. Bu qizlardan biri katta qorni bilan yurishini, aniqrog‘i uning ichida o‘z farzandi bo‘lishini tasavvur qilganida, Taening ko‘ngli ayniy boshlardi. U kelajagini xira tasavvur qilardi ammo farzand paydo bo‘lganidan keyingi hayotini umuman ko‘z oldiga keltira olmasdi. Noto‘g‘ri burilish. Berk ko‘cha. Xato.

— Mendan qanday ota chiqarkin?..
Uning ovozida umidsizlik sezilardi.

Chonguk kaftining orqa tomoni bilan uning yuzini siladi biroq Taening xavotiriga befarq qoldi.

— Sen uddalaysan. Boshqacha bo‘lishi mumkinmi?

Bu gap uni zarracha ham tinchlantirmadi...

— Tae ekranga e’tibor ber. Ulardan biriga biz eng qimmatli narsamizni ishonib topshiramiz. Men esa ulardan biriga anchagina pul to‘layman.

— Bu xarajatlar umuman shart emas... Bularning hammasi qanday amalga oshadi o‘zi?

Tae hali rozilik bermagan bo‘lsada nigohini noutbuk ekraniga qaratdi.

— Hozir tuxum hujayra donorini tanlayapmiz. Bolani boshqa ayol ko‘tarib yuradi. Uning tashqi ko‘rinishi ahamiyatga ega emas u yosh, sog‘lom va avval farzand tuqqan bo‘lishi kerak. U bilan shartnoma imzolaymiz keyin esa sud orqali tug‘ilganlik haqidagi guvohnomani olamiz. Unda «ona» degan joy bo‘sh qoldiriladi. Shuning uchun hozir donorni tanlash ayniqsa muhim. Senga fransuz ayolini taklif qilish haqida o‘ylagandim, ammo unda bola menga umuman o‘xshamay qoladi.

—Men esa buni istamayman. Mana bu qizga qara yigirma yoshda. Chiroyli plastik operatsiya qildirmagan kelajakda shifokor bo‘lmoqchi. Uni go‘yo birga yotoqni baham ko‘rishni istaydigan insoningdek tasavvur qil.

—U sen bilan tengdosh axir sen ham o‘zingga teng yoshli qizni orzu qilganding.

—Qanday yoqdimi?

—Bundan ilhomlanishim kerakmi?

—O‘z gaplaringni o‘zing eshityapsanmi o‘zi?

—Meni yoningga o‘tqazib qo‘yib ulardan biri bilan yotganimni tasavvur qilishimni istayapsan...

—Qoyil qoldim.

—Bu shunchaki xayol. Tortinma bemalol tasavvur qilaver. Men esa shunchaki sizlarni kuzatib o‘tiraman.

—Meni biror ayol bilan yotganimni ko‘rishni istayotganingni aytishing birinchi marta emas— dedi Tae lablarida kinoyali quvnoq bo‘lmagan tabassum bilan.

— Bu seni qo‘zg‘atadimi?

—Meni aynan sening reaksiyang qo‘zg‘atadi.

—Xo‘sh qanday reaksiya bildirarkanman?

Chongukning lablarida mayin tabassum paydo bo‘ldi u qo‘lini Taening soniga qo‘yib, uni mahkam siqib qo‘ydi.

—Juda uyalib ketasan. Ishonchim komilki, ayol ustingda bo‘ladi aniqrog‘i men undan...

U Taening qulog‘iga yaqinlashib, pichirladi

— ...sen blan sikishib yotishini so‘rayman. Bunday paytda chetdan qanday ko‘rinishingni ko‘rish juda qiziq. Tae unga xuddi tushunarsiz, o‘zga sayyoralikcha bema’ni gaplarni aytayotgan o‘zga sayyoralikka qaragandek tikilib qoldi va Taening dahshatiga, u har bir so‘zni tushunib turardi.

—Lekin xayolimga to‘liq erk berishdan oldin ekranga yaqinroq egilib, tanlovimni ma’qullab qo‘y chunki o‘zing biror qarorga kelishga ojizsan.

Tae nomzodga yana bir bor ko‘z tashladi, ammo unda biror kamchilik topa olmadi.

—Mayli o‘sha bo‘la qolsin.

—Xo‘sh iltifoting uchun rahmat— deb kulib qo‘ydi Chonguk hech qanday g‘arazsiz shunchaki yengil ohangda. U Tae aytganini so‘zsiz bajarishiga bir soniya ham shubha qilmagan edi.

—Bolaning jinsini tanlay olamizmi? O‘g‘il xohlaysan shundaymi?

—Meni faqat o‘g‘il farzandni xush ko‘radigan odam deb o‘ylayapsanmi?

—Agar qiz bo‘lsachi ikkovingizni ham uydan haydab yuborishim kerakmi?

Bu fikr uning o‘zini kuldirgandi ammo Tae uchun bu mutlaqo kulgili tuyulmadi. Chon Chonguk haqida gap ketganda, har qanday narsaga tayyor turishingiz kerak...

— Qaysi tarafda ekanligingizni bilmayman.

Xitoydagi gastrol safarlari yakunlandi. Truppa Koreyaga qaytdi. Bu yerda ham bir nechta spektakl namoyish etishdi. Kanal uchun ajoyib treyler suratga olishdi.

Chonguk bilan gaplashish befoyda edi xuddi devorga no‘xat otgandek. Uning butun fikri shu farzandga qaratilgandi...

Tae avvalgidan ko‘ra tez-tez Yenga tikilib qoladigan bo‘ldi. Ehtimol otalikning ijobiy tomonlarini izlayotgandir. «Ehtimol» asosiy so‘z aynan shu edi. U Chongukning o‘g‘li bilan qanday munosabatda bo‘lishini ham diqqat bilan kuzatardi. Ha, aslida u Tae bilan qanday muomala qilsa Yen bilan ham deyarli shunday muomala qilardi. Faqat o‘g‘liga nisbatan ko‘proq ishonch va hurmat ko‘rsatardi.

Ishonch va hurmat munosabatlar tayanadigan ikki ustun. Demak Chonguk unga aqli yetmaydigan boladek munosabatda bo‘lardi... Unda nega yana bir farzand so‘rayapti?

Millerning maslahat berishga shay turgani yodiga tushdi. Shu bois Tae nihoyat uning oldiga murojaat qildi. Afsuski amerikalikning ajoyib tavsiyalar banki bankrotga uchraganga o‘xshardi.

— Tae, menimcha bu masalani baribir Chonguk bilan muhokama qilganingiz ma’qul. Men sizga qanday yordam bera olaman?

— Men shunchaki fikringizni bilmoqchiman sizningcha, bizning vaziyatimizda farzand ko‘rish masalasini ko‘tarish to‘g‘rimi?

—Men oila qurish mumkin bo‘lgan insonga o‘xshaymanmi?

U shunday ohangda gapirardiki suhbatdoshini o‘z fikriga qo‘shilishga majbur qilayotgandek edi. Ammo Miller osonlikcha ta’sir ostiga tushadiganlardan emasdi.

— Nahotki o‘zingiz haqingizda bunchalik yomon fikrda bo‘lsangiz? Bunday qilmang. Siz mehribon va ko‘ngli nozik yigitsiz.

—Nega buning yorug‘ tomonini ko‘rmayapsiz?

—Chonguk sizni munosib baholaydi. U aynan sizdan farzand istayapti, boshqa birovdan emas. Bunda nimasi noto‘g‘ri?

Tae vazmin Millerdan bunday javob kutmagandi. Ammo janob Chongning o‘ng qo‘lidan yana nima kutish mumkin edi?

— Siz nimanidir yashiryapsizmi?.. Chonguk sizga men bilan gaplashishni taqiqladimi?

— Tae...

Miller iliq tabassum qildi, ammo ko‘zlari atrofidagi ajinlarda mehr bilan qorishgan kinoya yashiringandi.

— Men deyarli ellik yoshdaman farzandim yo‘q. Shu sababli maslahat beruvchi sifatida mendan yaxshi odam chiqmaydi. Chonguk esa otalik tajribasiga ega. Uning gaplariga quloq tuting agar u siz uddalay olasiz deb hisoblasa, demak, shunday. Men esa oilangizga yana bir farzand qo‘shilishidan faqat xursand bo‘laman.

Oxir-oqibat ma’nosiz gap almashishlardan so‘ng Tae u yerdan yanada tushkun kayfiyatda ketdi. Aslida, u Millerning o‘z fikriga qo‘shilishidan va ehtimol keyinchalik qandaydir yo‘l bilan Chongukka ta’sir o‘tkazib, hech bo‘lmaganda farzandli bo‘lish qaroridan voz kechishga ko‘ndira olmasa ham bu ishni biroz ortga surishga undashidan umidvor edi. Axir Miller bo‘lmasa, yana kim yordam bera olardi?

Afsuski bu safar ham hech narsa o‘xshamadi. Bu gal xavfsizlik xizmati xodimi ularning oilaviy ishlariga aralashmoqchi emas.

«Tahra» yana kundalik bir xillik qa’riga cho‘mdi. Yangi balet sahnalashtirish kerak edi, ammo kim uchun?
Qayerda?
Xunxeni ham fevral melanxoliyasi chetlab o‘tmadi. U truppaning kelajagiga oid masalalarni sukunat va yolg‘izlikda hal qilishni afzal ko‘rdi.

Tae esa go‘yo anabioz holatiga tushib qolgandi. Turli shubhalar uning ichida his-tuyg‘ular gulxanida qaynab uni qiynardi uzoq vaqtdan beri bosh og‘rig‘iga aylangan surrogat onalik masalasi, baletdagi faoliyati haqidagi ikkilanishlar... Ammo u ichida qaynayotgan bu tuyg‘ularni tashqariga chiqarmasdi.

Chonguk esa, odatdagidek, undan so‘ramasdan, kechikkan yangi yil sovg‘asini topshirdi. Bu sovg‘a chang‘i kurortiga sayohat edi. O‘tgan kuzda ular bu ta’tilni rejalashtirishgan, biroq avariya barcha rejalarini chippakka chiqargandi. Endi esa hammada bo‘sh vaqt topildi Yen maktab ta’tilining so‘nggi kunlarini o‘tkazayotgan Tae ham, Chonguk ham bir necha kunlik ta’til olishi mumkin edi.

Yen kurort Fransiyada ekanini va «Tae amakiga Fransiyani ko‘rsatish kerakligini» eshitishi bilanoq bunga qarshilik bildirishga urindi. U Yaponiyaga borishni so‘radi. Aytgancha u yerda allaqachon bo‘lgan edi. Shu sababli otasi uning istagini qat’iyan rad etdi.

Shunday qilib, ular Paradiskiga uchib ketishdi. Shubhasiz qimmatbaho ta’til Taega kuch va quvvat bag‘ishladi. U butun parvoz davomida Chongukka katta minnatdorlik bilan qarab bordi. Biroq ko‘z o‘ngida qora dog‘dek gavdalanib turgan Yenning borligi uni hushyor torttirardi. Bola nazarida, uni umuman payqamas, otasining butun e’tiborini o‘ziniki qilib olardi. Otasi uning istagiga ko‘nmagan bo‘lsada, bola injiqlik qilmadi. Buning o‘rniga Tae amaki o‘zini ortiqcha odamdek his qilishi uchun qo‘lidan kelganini qildi. Va bunga erishdi ham.

Paradiski uchun chang‘i abonementi qimmat edi undan ham qimmati faqat Shveysariyada bo‘lardi. Chonguk butun bir uy shaleni ijaraga oldi. U yerda qo‘riqchilar, enaga va bitta uy xizmatchisi bemalol joylashdi. Uy juda shinam va chiroyli edi ham ichkaridan, ham tashqaridan. Ayvondan tog‘lar manzarasi ko‘rinib turardi. Bu yerda to‘qilgan kreslolar, stol va jakuzi ham bor edi.

Tae avvalgidek chang‘iga chiqmasdi, Chonguk esa Yen bilan chang‘i uchdi (albatta, ular turli yo‘laklardan foydalanishdi). Chongukning maslahatiga ko‘ra Tae itlar qo‘shilgan chana sayriga ham chiqdi. Uning aytishicha, bu nozikgina qushchasi uchun ayni muddao bo‘lgan mashg‘ulot edi. Qor avtomobillarida sayr qilish ham unga juda yoqdi. Avval yolg‘iz o‘zi haydadi keyin Chonguk bilan birga sayr qildi. Buning evaziga Yenning tund qiyofasiga duch keldi.

Bir-birlariga doimiy ravishda yaqin bo‘lishlariga to‘g‘ri kelayotgan hozirgi sharoitda bola shunchaki otasini qizg‘anardi.

Fransiyadagi maktab ta’tillari sababli dam olish maskani odamlar bilan gavjum edi. Maktab o‘quvchilari qatorida keksa yoshdagi insonlar ham ko‘p edi buning sababi shundaki yetmish uch yoshdan oshganlar uchun chang‘i uchish bepul ekan. Tae havoda paragliding (paraplan) bilan uchayotganlarni ham kuzatdi instruktorlarning ko‘zi ojiz va jismoniy imkoniyati cheklangan insonlarni parvozga olib chiqayotganini ko‘rib, u juda ta’sirlandi.

Nimagadir Tae o‘zi ham uchib ko‘rish imkoniyatidan foydalanmadi ehtimol bunga sabab Chongukning taklif qilmagani bo‘lsa kerak Tae esa birovdan xarajatni ko‘tarishni so‘raydigan odam emasdi.

Chonguk Yen bilan birga yopiq tennis kortlariga ketgach Tae to‘g‘ridan-to‘g‘ri yotoqxonaga yo‘l oldi. Ularning xonasida alohida hammom va usti g‘oyat yumshoq qalin to‘qilgan choyshab bilan yopilgan katta karavot bor edi.

Ikkinchi oqshom u va Chonguk terassaga chiqishdi. Chonguk o‘zi bilan bir shisha vino olib keldi uning hidi odamning boshini aylantirishga yetarli edi.

Taega ichishga ruxsat berildi aslida Chonguk uning qadahi bo‘shashi bilan qayta to‘ldirib turdi va yigitning yonoqlari qizarib tezda mast bo‘lib qolganini katta qiziqish bilan kuzatdi. Tae issiq vannada yalang‘och holda qolganini xira-xira eslardi ammo o‘sha vannaning o‘zida qattiq jinsiy aloqada bo‘lganini juda aniq eslardi. Uning mast holatdagi o‘zini tiymagan ingrashlari shu qadar baland ediki Chonguk ularni bo‘g‘ib qo‘yishga majbur bo‘ldi aks holda butun "Paradiski" dam olish maskani nima bo‘layotganini ko‘rish uchun yugurib kelishi mumkin edi.

Umid qilish mumkinki hech kim ularni eshitmadi yoki hech bo‘lmaganda ko‘rmadi chunki Tae o‘sha paytda juda ayanchli ahvolda edi va o‘ziga xos bo‘lmagan haddan tashqari uyatsiz va erkin harakat qilayotgandi.

U yotoqxonada o‘z ta’tilini "oqlash"da davom etdi. Vino uning ichidagi taranglik va qotib qolganlikni butunlay yo‘qotdi jismoniy og‘riqlarni ham bosdi bu esa unga Chongukning ustiga chiqib g‘oyat katta ishtiyoq bilan harakat qilish imkonini berdi.
Paradiskidagi barcha ko‘ngilochar dasturlarni sinab ko‘rdi bu haqiqatan ham jannatmakon dam olish maskani ekan!

Nonushta restotanda qilishdi Tae xuddi bo‘ronli bulutdek xomush o‘tirardi u ayni paytda kayf tarqalgandan boshi og‘riği va bel og‘rig‘idan aziyat chekayotgandi. U o‘tgan oqshomdagi sarguzashtlari haqida og‘iz ochishni ham istamadi. Chonguk uning ahvolini yaxshilashni aniqrog‘i tomog‘iga ikkita barmog‘ini tiqib qustirishni taklif qildi.

Taehyung esa kinoyali tabassum bilan qusish refleksini jilovlashni o‘rganib olganini aytib keskin javob qaytardi. Shunday qilib u boshini kaftlari orasiga olgancha bir tomondan tovuq sho‘rvasidan ho‘plab ikkinchi tomondan esa oshqozonini bo‘shatib yuborish istagiga qarshi kurashib o‘tirardi.

Vaziyatni yanada og‘irlashtiradigan narsa shundaki, Ian uning qulog‘i tagida tinmay gapiraverardi bu esa bosh og‘rig‘ini yanada kuchaytirardi xolos.

— Nega Tae amaki chang‘i uchmayapti?

—U uchishni bilmaydimi?

— Bilmaydi.

— Hatto *men* ham bilamanku.

Bu juda oson deb maqtanib qo‘ydi bola shu orqali u o‘zini kattalardan aqlliroq chaqqonroq va kuchliroq ekanligini ko‘rsatishga urinayotgan bolalarga xos odatiy istakni namoyon etdi.

— Unga mumkin emas, biror joyini shikastlab qo‘yishi mumkin.

— Men ham shikastlab olishim mumkin. Sen ham. Nega faqat unga mumkin emas?

Tae suhbatga chala quloq solayotgan edi. To‘satdan o‘z-o‘zidan xotiralar xayoliga bostirib kirdi xuddi kechagi kundagidek orgazmdan so‘ng Chonguk uning orqa teshigidan oqib chiqayotgan urug‘ni kutib turdi-da, so‘ng barmog‘i bilan yig‘ib olib Taening og‘ziga tiqdi. Tae bunga qarshi emasdi aksincha chinakam zavq bilan so‘rib oldi.

O‘n bir yoshli bolaning yonida o‘tirgan paytida kechagi voqealarni eslash uchun naqadar «qulay» vaqtni tanlagan edi!

— U balet bilan shug‘ullanadi tanasini ehtiyot qilishi kerak — deb javob berdi ota.

— Aytgancha nega birdan bu haqda so‘ray qolding?

— Shunchaki. — Yen jiddiy tus oldi-da, apelsin sharbatidan viqor bilan bir ho‘pladi. Shunday bo‘lsada oxirida aytmoqchi bo‘lgan gapini aytdi.

— Siz bizni Tae amaki uchun bu yerga olib keldingiz lekin u hatto chang‘ida uchishni ham bilmaydi... Tokioda ham ko‘ngilochar joylar ko‘pku.

— Bu yerda senga yoqmayotgan biror narsa bormi?

Otasining ovozi balandlashdi.

— Unday bo‘lsa shaleda o‘tirishing mumkin biz esa sayr qilamiz.

— Yo‘q. Men ham sayr qilmoqchiman.

Bola otasining jig‘iga tegishni istamay, darrov gapini tuzatdi. So‘ng mohirlik bilan mavzuni o‘zgartirdi.

— Aytgancha sen biror yaxshi yangilikni e’lon qilaman, deb va’da berganding.

«Qanaqa yangilik ekan?» — deb o‘yladi Tae istehzo bilan kulimsirab.

— Men Tae bilan farzandli bo‘lishni rejalashtiryapman. Sening ukang yoki singling paydo bo‘ladi.

...Tae birdan qattiq ko‘ngli ayniganini his qildi. Tovuq sho‘rvasi tomog‘iga noto‘g‘ri ketdi.

Yen chinakamiga hayratlandi, og‘zi lol qolgancha xiyol ochilib qoldi.

— Nega? Axir senda men borku?..
Uning ovozi juda-juda g‘amgin tus oldi. Axir u hali bola edi.

— Albatta, sen borsan. Bunaqa xudbin bo‘lma. Men seni avvalgidek yaxshi ko‘raman.

Chamasi, Yenning boshqa gapirgisi kelmay qoldi. U boshini egdi, yelkalarini bukib oldida likopchasidagi ovqatni maqsadsiz titkilay boshladi.

Tae Chongukning bu istagiga ko‘nikishi shundoq ham qiyin edi. Ammo Yenning munosabati unga o‘zini bundan ham yomonroq his qilish mumkinligini ko‘rsatdi. Axir bola ham xuddi shunday fikrda edi nega yana farzand kerak? Mana bittasi borku shu ham yetarli.

— Yen.

Chonguk uning yuzini ko‘tarib, yonoqlariga muloyim qoqib qo‘ydi.

— Nima bo‘ldi nega xafa bo‘lib qolding?

— Men sizning yana bir farzandiniz bo‘lishini istamayman. U menga begona bo‘ladi. Siz Tae amakini shunchalik yaxshi ko‘rasizki keyin faqat o‘sha bolani yaxshi ko‘rib qolmaysizmii?

— Sen endi katta yigitsanku. Bu qanday bema’ni gaplar?

— Nega siz bilan oyim ikkinchi farzandli bo‘lmagansizlar?

Uning ovozi titray boshladi, ko‘zlariga yosh qalqdi. Bu yangilik bolani shu qadar hayratga solib ranjitgandiki, u o‘zini zo‘rg‘a tutib turardi.

— Unda hammamiz baxtli bo‘lardik!..

Yen yig‘lamaslik uchun tishlarini mahkam qisdi, axir u ham dadasi kabi haqiqiy erkak edi. Ammo nonushtani davom ettirishdan bosh tortib, stoldan turishga urindi. Chonguk uning qo‘lidan tutib to‘xtatdi va o‘ziga yaqinroq tortdi.

— Sen onangni sog‘inyapsan men ham sog‘inaman. Biz uni hech qachon unutmaymiz. Sen doim mening o‘g‘lim bo‘lib qolasan. Men seni sevishdan to‘xtamayman sendan voz ham kechmayman. Nahotki menga ishonmasang?

— Yo‘q.

Yen lablarini qattiq qisib mushtlarini tugdi. Alamdan to‘kilmoqchi bo‘lgan ko‘z yoshlarini yana ichiga yutishga urinib, kipriklarini tez-tez pirpiratdi. Tae tomonga esa hatto qaramadi ham. Chamasi uni dushmani deb hisoblagan edi.

Chonguk uning sochlarini silab qo‘ydi-da, stulga qoqib ishora qildi. Bola yana joyiga o‘tirdi.

Tae esa yer yorilsayu ichiga kirib ketsa edi deb o‘ylardi.

Qisqa ta’tildan u yanada og‘irlashgan bosh bilan qaytdi. Ular Paradiskida to‘rt kun bo‘lishdi. Dam olishga ham, bir-birlaridan charchashga ham bu vaqt yetarli edi. Aniqrog‘i, bir-biridan Yen bilan Tae charchadi chunki ular ilk bor uzoq vaqt davomida yonma-yon bo‘lishlariga to‘g‘ri kelgandi.

Agar Taehyung unga nisbatan o‘zini biroz chetga olib, ehtiyotkorlik bilan tutgan ortiqcha ko‘zga tashlanmaslikka va Chongukning e’tiborini o‘ziga tortmaslikka harakat qilgan bo‘lsa bolakay esa tobora ko‘proq unga qovog‘ini solib go‘yo ogohlantirayotgandek qaraydigan bo‘ldi. Bunday paytlarda u otasiga yanada ko‘proq o‘xshab ketardi, ammo Tae bu holatdan zarracha erimasdi.

Ochig‘ini aytganda u bu bolani yoqtirishga yoki unga yoqish uchun o‘zini urintirishga majbur emas. Chonguk uning otasi ekan demak, bolaning e’tirozlari va noroziliklari bilan ham o‘zi shug‘ullansin, uning ruhiy holati uchun ham o‘zi qayg‘ursin. Axir bir uyda uchovlon yashashga qaror qilgan odamning o‘zi. Tae esa shunchaki ota bilan o‘g‘ilning orasiga tushmaslikka va romantik munosabatlarini ataylab ko‘z-ko‘z qilmaslikka harakat qilardi.

Ehtimol, Yen endi buvisi haq bo‘lgan, Tae yomon odam ekan, deb o‘ylayotgandir. Bola qayerdan bilsin Dyuraning o‘zi ham vaziyatlar asiri ekanini.

Taehyung farzand masalasidagi suhbatlardan har qanday yo‘l bilan qochardi. Bu haqda o‘ylashlari esa peshonasidagi ajinni tobora chuqurlashtirardi. Yaxshiyamki Larkin undan savolga tutmasdi. Balki xo‘jayinining rejalari haqida hali xabar topmagandir.

Chonguk esa tobora ko‘proq ishga ko‘milib, kechgacha ishxonada qoladigan bo‘ldi. Natijada ular orasida ko‘zga ko‘rinmas devor paydo bo‘ldi. Buning ortida biror aniq sabab yo‘q edi shunchaki ishlar ko‘paygan, hal qilinishi kerak bo‘lgan muammolar yetarlicha edi.

Ilgari ham ularning orasida «sovuq» haftalar bo‘lib turardi. Ammo hozir buning uchun ayni vaqt emasdi. Tae uning ko‘magiga muhtoj edi bunday ko‘maksiz esa qo‘rquvlari tobora kuchayib borardi.

Qish o‘z o‘rnini bahorga bo‘shatdi. Nihoyat, mart ham kirib keldi. Kayfiyat ko‘tarilishi, tabiat uyg‘ona boshlashi kerak edi. Qani endi shunday bo‘lsa. Shu vaqt davomida Chonguk unga hatto barmog‘ini ham tekkizmadi va arzimas narsalar bilan chalg‘itmaslikni so‘radi. Uning asabiy va tund kayfiyatda yurgani ko‘rinib turardi. Taehyung esa sherning og‘ziga bosh suqishga shoshilmasdi.

Ularning uyi ustida qora bulutlar to‘plangandi. Go‘yo hamma bo‘lajak o‘zgarishlarni kutib, bir joyda qotib qolgandek edi. Xonadonning kichkina bir a’zosidan taralayotgan pinhona nafrat Taening nazaridan chetda qolmasdi. Boshqalar esa yo buni payqamaganga olishardi, yo haqiqatan ham Yenning dushmanona munosabatini sezishmasdi.

Go‘yo muammolar shundoq ham yetarli emasdek, buning ustiga Taehyung Kimning yordamchisi bilan Miller o‘rtasidagi suhbatning beixtiyor guvohiga aylandi. Yana birovlarning gapini eshitib qoldi. Rostdan ham ularning yonidan indamay o‘tib ketmoqchi edi, chin dildan shuni istadi, ammo uddalay olmadi. Go‘yo yovuz ruhlar butun dunyoning g‘azabini uning boshiga yog‘dirayotgandek edi.

— ...Pastroq gapir — dedi amerikalik past ovozda.

— Xo‘jayin oldida yashiradigan hech narsam yo‘q. Nima, men nimanidir to‘qib chiqaryapman, demoqchimisan? Dyuran ichi bo‘sh odam buni o‘zing ham ko‘rib turibsan. Chiroyli qobiq, xolos. Uning ortida nima bor? Agar Chonguk homiylik qilmaganida ularning ikkinchi darajali truppasi allaqachon barbod bo‘lardi.

Qanaqa iste’dad haqida gapiryapmiz o‘zi?

Nega unda bu iste’dodni hech kim ilgari payqamagan?

Yigirma bir yoshda ammo na ma’lumoti bor na istiqboli!

Chonguk nega u bilan yurishni yoqtirishiga aralashmayman hammamiz u yerda unga aynan nima yoqishini juda yaxshi tushunamiz lekin surrogat onalikmi?

Axir bola hatto uning o‘zidan ham bo‘lmaydi... Yo‘q tushunmayman. Hech qachon tushunmayman.

Shuning uchun ham oyoqlari uni tinglamay qolgandi... Haqiqat achchiq dori edi. Quloqqa og‘ir botardi.

— O‘z joyingda qolishni istasang tilingni tiy. Sendan hech kim fikringni so‘ramayapti — dedi Miller tishini tishiga bosib. U yordamchisi bilan hech qachon bunday ohangda gaplashmagan edi.

— Nimasini so‘rash kerak? Buni hamma biladiku. Men Chongukni fikridan qaytarishga urinayotganim yo‘q. Shunchaki ajoyib insonning bunchalik ahmoqona xatoga yo‘l qo‘yayotgani achinarli. Avval uyni uning nomiga rasmiylashtirdi! Endi esa bola. Balki keyin unga uylanib ham olar?

— So‘nggi marta ogohlantiryapman gaplaringni o‘ylab gapir. Buni eshitmagandek bo‘laman.

—Yaxshisi o‘z oilang haqida ham shunday qayg‘urganingda edi. O‘z xotiningni juda aqlli deb hisoblaysanmi? Uning muvaffaqiyatli faoliyati yoki istiqbollari haqida eshitganim yo‘q. Ma’lumoti bormi o‘zi? Senga uchta farzand tug‘ib bergan. O‘zing esa bilishimcha birovlarning to‘shagiga kirishni ham yaxshi ko‘rasan. Endi yana oilaviy qadriyatlar haqida gapirasanmi?

Millerning ovozi tahdidli yangradi.

Tae yana haddan tashqari shaxsiy suhbatga quloq solib qo‘ygandi. Bu asta-sekin odatga aylanib bormoqda. Yomon odatga...

Qisqa sukunat cho‘kdi. Taehyung sezdirmasdan u yerdan ketishga chog‘langan ham edi biroq yordamchi yana gap boshladi.

— Chonguk sening Ridjinga ko‘ngling borligini biladimi?

«Nima?!» — deb ichida hayratlandi yigit.

— Kim Sokjin! — ataylab baland ovozda kulib yubordi. Ammo Taening kulgiga zarracha kayfiyati yo‘q edi. Yordamchining ham chamasi.

— Men Chongukning boshqa bir ayoliga doim qiziqib kelganman. Lekin sening ko‘rishing yaxshi emasga o‘xshaydi. Yana bir narsani aytaman, Sokjin menga dushman orttirishing senga foyda keltirmaydi. Meni shantaj qilmoqchi emassan degan umiddaman?

Duran suhbatning qanday yakunlanganini eshitmadi. Uning xayolidagi fikrlar tinchlanish o‘rniga, yanada ko‘payib borardi.

Miller kimni nazarda tutdi?

Agar Ridjin bo‘lmasa, kim?

Chongukning onasinimi?

Chonguk bundan xabardormidi? Qandaydir saroy sirlariga o‘xshaydi. Oxir-oqibat, bu uning ishi emas. Ammo o‘ziga qaratilgan achchiq tanqidlar nishonga aniq tekkandi...

Ichi bo‘sh... Chiroyli qobiq. Iste’dodsiz, ma’lumotsiz... Bu so‘zlarning har biri himoyasiz jangchiga otilgan o‘qdek sanchildi. Axir, u uzoq vaqt davomida haqiqatdan qochib yashashga muvaffaq bo‘lgandi. Chonguk bilan ajrashgan paytlarida u hech kimga o‘zini munosib ko‘rsatishi shart emasdi, kichik yutuqlarining o‘zi ham unga quvonch bag‘ishlardi. Hayotini o‘zi boshqarardi va yolg‘iz bo‘lsa-da, hayoti yomon emasdek tuyulardi. Endi esa yana o‘tmishga qaytib qolgandek bo‘ldi.

Salom, komplekslar. Shunchaki chiroyli... Bu haqoratdek eshitilardi..

Agar baxt bo‘lmasa, bu go‘zallik kimga kerak?

U Chongukka munosib emasmi?

Unda nega Chonguk u bilan qolmoqda?

Nega uni o‘z oilasiga qo‘shmoqda?

Endi u haqda qanday fikrda ekan?

Bularning barchasiga qanday chek qo‘yish mumkin?

Qizilishtonning boshi og‘rimaydi, degan gap borku mana endi... O‘zini tanqid qilish jarayoni aql bovar qilmas tezlikda kuchayib yangi-yangi shubhalar ishonchsizlik va o‘ziga bo‘lgan ishonchning yo‘qolishidan iborat ulkan bir tugunni hosil qilardi.

Qanday qilib bunday ahvolda farzand rejalashtirish mumkin? Taening mavqei hozir har qachongidan ham beqaror edi. Aslida, agar Chonguk to‘g‘ri qaror qabul qila olmasa, demak o‘zi nimanidir o‘zgartirishi kerak.

Axir rostini aytganda, ularning kelajagi yo‘q.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-09T17:50:43.880Z

23—bob davomi

Kechki ovqatni restoranga tushmay xonaga buyurtma qilishdi. Tae esa eski yaxshi kunlardagidek taomga yopishdi faqat ko‘rinishining o‘zidayoq uni nihoyatda mazali deb topdi. Bugun odatdagidan ham ko‘proq holdan toygan edi... Shu bois karavotda o‘tirgancha ustini yopib oldi. Chonguk esa ro‘parasidagi kichik divanga joylashgan. U hozirgina dushdan chiqqan dam olayotgan edi.

— Eng och qolgan qush bolasiga o‘xshaysan. Shunchalik ovqat yeging kelgan bo‘lsa oldinroq aytishing kerak edi.

Tae shubha bilan bir qoshini ko‘tardi go‘yo «Nima muammo? Mana ovqatlanyapmanku» degandek.

— Yangi yilga qanday rejalaring bor? Meni seni olib ketishimni hali ham eslaysanmi?

— O‘ttiz birinchi dekabr va birinchi yanvarda spektakllar bor. Aniqrog‘i butun hafta davomida. Mabodo uddalay olmasamchi?

Aslida esa u tanishuv bekor bo‘lishini jon-dilidan istardi.

— Albatta, uddalaysan. Spektakllaringni tugatib, keyin yo‘lga chiqasan. Kimning assistenti seni tayyorlaydi unga gap qaytarma.

Taening ishtahasi yo‘qoldi.

— Nega bizni tanishtirmoqchisan? Axir mening borligim ularni haqorat qilmaydimi? Ular qizidan, singlisidan ayrilishgan... Endi esa men paydo bo‘ldim.

— Ular o‘z o‘rnini bilishsin — bu javob Taening yuragiga og‘ir botdi.

— Men ularni avval ham ta’minlaganman hozir ham ta’minlayapman. Shuning uchun ular mening qarorlarimni qabul qilishlari kerak. Bir vaqtlar Ridjin va Fayega bekorchilikdan zerikib qolishmasin deb ikkita to‘y liboslari salonini ochib bergandim. Xotinim mendan cho‘ntak xarajatlari uchun pul so‘ramasdi chamamda, unga berayotganim yetarli bo‘lgan. Qaynonam janob Soni biznesidan ma’lum foiz oladi. Hozir bu ishlarni Chan Tsuanan boshqaryapti. U bilan umumiy ishlarimiz bor. O‘z vaqtida unga yordam berganman shu bois uning oldimda ayrim majburiyatlari bor. Janob So uning Fayega uylanishini istagan. Men ham uning xohishiga qo‘shilaman. Buni allaqachon amalga oshirish kerak edi, ammo qizga rahmim kelib, ortga surib yurgandim.

— Qizga? U necha yoshda?

— O‘ttizda.

Tae savol nazari bilan unga qaradi.

— U mening ko‘z o‘ngimda ulg‘aygan. Men uchun u singlimdek.

— U sen haqingda nima deb o‘ylaydi?

Til aqlidan tezroq ishladi. Tae darrov tilini tishladi.

— Senga qanday qushchalar xabar yetkazib yuribdi?

— Shunchaki kasalxonada senga qanday qaraganini payqadim— deya vaziyatdan chiqishga urindi.

Fayaning o‘zini yo‘qotib qo‘yib, o‘ziga zarar yetkazishini aytib baqirgani va uni sevishini tan olgani haqida Larkin chug‘urlab bergan edi.

— Ko‘rishing juda yaxshi ekan.

— Orangizda nimadir bo‘lganmi?

— Faya marhum turmush o‘rtog‘imning singlisi. Nima demoqchisan o‘zi?

— Ridjin endi yo‘q. Faya esa bor. Men kasalxonadan ketganimda, u yoningda ediku. Tan ol.

— Xulosalaring nimaga asoslangan? Faya ulg‘ayishi va bolalarcha muhabbat bilan yashashni bas qilishi kerak. Iyun oyida uning to‘yi bo‘ladi.

Tae nigohini chetga oldi. Indamadi. Yuzidagi ifoda jiddiylashdi. U Chongukning gaplariga ishonmadi. O‘shanda Chonguk ham ruhan, ham jismonan zaif ahvolda edi. Unga oshiq bo‘lgan qiz esa doimo yonida aylanib yurardi. Qolaversa yuragini tashlab ketgan sevgilisi ham yaralagan edi... Tae Faya uni biror marta bo‘lsa-da «taskin bermaganiga» ishonmasdi. Jihyo bilan esa u ancha keyin munosabat boshlagan. Ungacha o‘zini tiyib yurgan bo‘lishi mumkinmi? Eng muhimi yonida hamma narsaga tayyor jozibali qiz turganida, nega o‘zini tiyishi kerak edi?

— Bu qanday bashara? Rashk seni chaqdimi? Bunga hojat yo‘q. Faya seni tashvishga solmasligi kerak. Men yoningda bo‘lmagan paytimdagi to‘shagim ham seni tashvishga solmasin.

Suhbatga sovuq havo singdi. Tae hamon jim edi. Og‘zini ochsa janjal chiqishini yaxshi bilardi.

— To‘g‘ri indamay o‘tir. Endi gapimizga qaytamiz. Chan mening biznes hamkorim. Ridjinsiz Faya salonlarni eplay olmadi, shu sababli u ham, onasi ham mening qaramog‘imda. Qaynonam meni yaxshi ko‘radi, chunki unga anchagina saxiylik qilganman. Ammo Fayaning to‘yidan keyin uning talablarini kamaytirishni rejalashtiryapman. U ancha mohir aktrisa. Uni doimo nazoratda tutish kerak, toki kim uni kiyintirib ta’minlayotganini unutmasin. Endi uning yangi kuyovi bo‘ladi talablarini o‘shandan qilsin. Men esa avvalgidek, kim bilan xohlasam, o‘sha bilan yashayman. Afsuski, endi uylanmaganman shuning uchun haqorat qiladigan hech kimim ham yo‘q, Tae. Agar onajonim hayotimni qanday yo‘lga qo‘yishimdan norozi bo‘lsa, bemalol rizq-nasiba manbaidan uzoqlashishi mumkin. Faqat buning uddasidan chiqishiga ishonmayman.

— Undan ham nimadir uchun o‘ch olyapsanmi? U haqda qandaydir nafrat bilan gapiryapsan.

— Turmush o‘rtog‘i tirikligida u buyruq berishni yaxshi ko‘rardi, lekin umuman olganda, do‘st edik. Agar Ridjin bilan munosabatlarimizga burnini tiqmaganida, hammasi yanada yaxshi bo‘lardi.

— Qarindoshlaringning hammasi shulardan iboratmi?

— Yenning yana bir katta buvisi bor janob Soning onasi. U to‘qson ikki yoshda. Alohida yashaydi. Kamdan-kam ko‘rishamiz, faqat katta bayramlarda. Ehtimol, faqat Xitoy Yangi yilida kelar. Qaynonamning yana bir tug‘ishgan singlisi bor, uning ham qizi bor. U allaqachon turmushga chiqqan, ikki farzandi bor. Ular bilan ham faqat bayramlarda ko‘rishamiz. Uzoq qarindoshlar koreys tilida gaplashmaydi. Chan tilni yaxshi tushunadi, Faya uzuq-yuluq tushunadi qaynonam esa undan ham yomon. Shuning uchun sen indamay o‘tirasan. Sen mening tanlagan insonimsan, mening oilamsan, shu bois yonimda bo‘lasan. O‘zingni odobli va kamtar tut begona erkaklar bilan gaplashma, Yen bilan ham muloqot qilma. Agar kerak deb hisoblasam suhbatni senga tarjima qilib beraman. Bo‘ldi yo‘riqnoma tugadi.

Savollar bormi?

Savollar bir to‘da edi ammo ularni berishga hecham xohishi yo‘qdi. Tae ovqatlanishga qaytdi va begona qarindoshlarni hammasi birdek g‘alati odamlarni xayolidan chiqarishga urindi.

«Suzib yuruvchi gullar» baleti an’anaviy Osiyo harakatlari, jang san’ati elementlari va zamonaviy kontemporari raqsining uyg‘unligidan iborat. Ushbu sahna asariga Ruhlar festivali vaqtida o‘tkaziladigan diniy marosimlar ilhom bergan. Bu buddaviylikning eng go‘zal tantanalaridan biridir. Suvga suzuvchi fonuslar qo‘yiladi bu xudolarga sig‘inish omadsizliklardan xalos bo‘lish va baxtni jalb etishga qaratilgan marosim hisoblanadi. Shuningdek fonuslar tilaklarni ro‘yobga chiqarishiga ishoniladi. Shu sababli odamlar ularga o‘z istaklarini yozib, suvga qo‘yishadi va fonusning daryo oqimi bo‘ylab uzoqlashib ketishini kuzatishadi.

Shuning uchun ham yengil muslindan tikilgan liboslarda raqsga tushayotgan raqqoslar ana shu fonuslarni eslatardi ular suv yuzida nafislik bilan, shu bilan birga shiddat bilan sirg‘alib borardi. Aytish joizki hamma raqqoslar yubka kiygan edi. Qizlarning albatta, ostidan tana rangidagi bodisi ham bor edi, yigitlar esa ustki kiyimsiz chiqishardi. To‘g‘risi, ularning libosini yubka deb ham bo‘lmasdi: bu qo‘ng‘iroqsimon shakl hosil qilish uchun karkasga o‘rnatilgan muslin matosidan tikilgan ichki yubkalar edi. Raqsning eng qiziqarli qismlaridan biri juftliklarning birlashishi bo‘lib, unda qiz yigitning yelkasiga ko‘tarilardi. Yigitning gavdasining yuqori qismini berkitib turgan yubka esa qizning tanasini kulgili tarzda yanada uzunroq ko‘rsatardi.

Balet bir soat davom etib o‘rtada bitta tanaffus bo‘lardi. Taening bu tomoshadan butun qalbi bilan zavqlanishiga shubha yo‘q edi.

Premyeradan oldin Hunhe faxrga to‘lgan ona kabi uni majburlab suratga oldi, so‘ng natijani har tomondan ko‘zdan kechirish uchun uni aylantira boshladi. Sochlari gel bilan saranjom qilib turmaklangan edi, shu sababli Taening yuzi ochiq ko‘rinib, ko‘zlari yanada ifodali tus olgandi. Chiqqan polaroid surat uning qo‘liga tutqazildi bu unga sovg‘a edi. U o‘zini chetdan ko‘rishga qiziqib qaradi ammo suratdagi ko‘rinishini unchalik ham qadrlamadi. Faqat Chonguk buni ko‘rsa, qanday toshdek qotgan yuz ifodasini qilishini o‘yladi.

Ana shu xayollar bilan sahna ortiga keldi. Nihoyat uzoq vaqtdan beri ilk bor u sovuqdan qaltirayotgan daydi kuchukdek titramasdi. Aksincha, sahnaga tezroq chiqishni juda-juda istardi... U yerda uning yuragi qo‘shiq aytardi.

Taening ko‘rishni mutlaqo istamagan odami bo‘lsa, u ham bo‘lsa Chongukning assistenti edi. Xudoga shukurki, bu tuyg‘u o‘zaro edi. Sochidan tortib, yaltiroq qilib tozalangan tuflisining uchigacha ipidan ignasigacha saranjom bo‘lgan assistent uni ko‘kragiga qo‘l qovushtirgancha, lablarini yoqimsiz tarzda cho‘chchaytirib qarshi oldi. Uning sinchkov nigohi Taeni go‘yo parcha-parcha qilib tashlayotgandek edi.

— Kuchukchani qaytarib kelishibdi. Qancha vaqt o‘tdi... Bu bechorahol formani yana ko‘rmay yursak ham bo‘lardi.

Taening ko‘zlari chaqnadi ammo u qandaydir kuch bilan o‘zini tiyib, og‘zini ochmadi.

— Sizdan oldin xo‘jayinimizning didi ancha yaxshi edi. Endi esa yo siz, yo sizga o‘xshagan shubhali ko‘rinishdagi oddiy ayollar. Nahotki bu ham yuqumli bo‘lsa?

— Men ham sizni sog‘inmadim— deb pishqirdi Tae.

— Xudoga shukur.

Tae chiqishdan keyin allaqachon dush qabul qilgan edi ammo assistent qandaydir yoqimsiz hidni sezganini aytib, uni yana yuvinishga majbur qildi. Ilgichda esa g‘ilof ostida qandaydir italyan brendiga tegishli kostyum kutib turardi.

— Xo‘jayin uchun brend kiyimlar didsizlik hisoblanadi. Ammo xonim Vu bu borada ancha tajribali, albatta, bahosini beradi. Bu saksoninchi yillardagi Don Jonson uslubi. «Mayami politsiyasi: Axloq nazorati bo‘limi»... Hech bo‘lmasa buni bilarsiz?

— Yo‘q.

Uning oldida g‘ilofdan och moviy rangdagi keng bichimli kostyum chiqarildi. Bu qanday «keng bichim» o‘zi? Kiyim katta bo‘lsayu senga «o‘lchamni adashtiribsan» emas, «erkin siluet» deb tushuntirishsa. Shimning belbog‘i tizzasigacha osilib turardi. Kostyumga yana to‘q ko‘k rangdagi, barg naqshlari tushirilgan haddan tashqari ola-bula ko‘ylak ham qo‘shib berilgan edi. Tae xayolidan o‘tkazdiki Mayamidagi hech bir politsiyachi bu masxarabozona ko‘rinishni qutqara olmaydi.

— Janob Chonguk ko‘zlaringizga moslab, ko‘k rangda biror narsa tanlashni so‘radilar — dedi u istehzoli kulimsirab.

— Biror narsa, butun boshli kiyim emas. Endi men janob Daryo qo‘ltig‘iman.

Assistent ko‘zlarini osmonga qadadi.

— Sizda umuman did yo‘qligiga shubham yo‘q edi. Ko‘zga tashlanmaydigan ahmoq, tarbiyasiz bolakay. Sizni qamoqdan chiqarib yana jannat hayotiga qaytarishganiga shukr qiling.

Tae uning sinchkov nigohi ostida kiyim almashtirishga majbur bo‘ldi. Shu payt tishlarini qattiq qisib turardi.

— Qarang-a, oyoqlaringiz qanday silliq. Janob Chonguk chamasi, ayol kishini xohlayapti. Muhabbat chindan ham ko‘r ekan.

Uning og‘zidan yana qancha jirkanch gaplar chiqarkin? Taening quloqlaridan tutun chiqay derdi.

Assistent unga qandaydir odekolon sepganida esa Tae beixtiyor uni itarib yubordida ko‘zlarini g‘azab bilan unga qadadi.

— Nega?! Menga buning keragi yo‘q!

— Erkak kishidan dush geli emas, odekolon hidi kelishi kerak. Xo‘rozdek qichqirma! Balki shunda aqlliroq ko‘rinarsan. Ko‘rinasiz. Norasmiy murojaat qilganim uchun uzr so‘rayman.

— Menga nisbatan shunchalik nafratingiz borki go‘yo men sizning o‘rningizni egallab olgandekman.

— Ha juda kulgili.

Assistent bilan o‘zaro «iltifotlar» almashib bo‘lishdi endi ilonlar iniga yo‘l olish mumkin edi. Yangi yilni qanday kutib olsang, butun yilni shunday o‘tkazasan deyishadiku?.. Boshqacha bo‘lishiga umid qilgisi kelardi.

Assistent Chongukning eng suyukli tanlanganini Larkinga topshirib, o‘zi esa ma’lum bo‘lishicha, hozir u bilan birga Pekinda bo‘lgan oilasi yoniga ketdi. Kim ish bilan bog‘liq masalalarda kerak bo‘lib qolishi mumkinligi sababli xo‘jayiniga safar davomida hamrohlik qiladi biroq uni uyga taklif qilishmaydi.

Larkin odatdagidek, yaxshi kayfiyatda edi. Hatto Taega findiqli qandaydir xitoy shokoladini ham sovg‘a qildi. Arzimagan sovg‘a bo‘lsada, Taening kayfiyatini ko‘tarib yubordi. Faqat Tae hech kimga sovg‘a olmagandi, shunchaki bunga ulgurmagan edi. Ammo Chongukdan uning qarindoshlariga alohida sovg‘alar tayyorlashi kerakmi, deb so‘radi. Chonguk esa bunga hojat yo‘qligini aytdi. Shuning uchun Tae keyinroq Larkinga, albatta, Hunhega ham biror e’tibor belgisi sifatida sovg‘a berishga qaror qildi.

Uni olib kelishgan uy alohida dabdaba bilan ajralib turmasdi hovlichasi bor shinamgina kichik kottej edi. Axir Chonguk Xitoyda yashamasdi. Ridjin bilan uning Koreyada uyi, ma’lum bo‘lishicha, yana bir kvartirasi ham bor ekan. Demak, bu kottejni janob So sotib olgan va shu sababli unda ikki qizi hamda rafiqasi yashardi. Chonguk bu joyni o‘z uyi deb ham atardi ammo Tae bundan hech narsani tushunmadi va mohiyatiga yetishga ham urinmadi.

Uni sochlari oqargan ko‘zlari kichkina va qisiq, bo‘yi pastroq bir erkak kutib oldi. Chamasi, bu uy boshqaruvchisi edi. U Taega xitoy tilida nimadir dedi paltosini olib, so‘ng baland ovozda kimnidir chaqirdi.

Nigohi tanish qomatga tushishi bilan ko‘ngli darrov yengil tortdi. Yengil nafas chiqardi.

Chonguk uning qarshisida oq chiziqli ko‘k kostyumda paydo bo‘ldi. Ikki bortli pidjak unga juda yarashgandi. Sochini ham oldiribdi. Haddan tashqari kelishgan edi.

Chonguk Taening qo‘lidan ushlab, tanlangan kiyimni ko‘zdan kechirish uchun uni aylantirdi. Ammo negadir ko‘rinishidan mamnun bo‘lmadi.

— Ko‘k rang haddan tashqari ko‘p. Kiyimlar bir-biriga yaxshi mos kelmagan. Yana, sendan qanday hid kelyapti? Senga buning keragi yo‘q.

Nihoyat bu tanbehlar Taening ko‘nglini og‘ritish o‘rniga kuldirgandi. Axir bu safar gaplar assistentga qaratilgan edi. «Kiyimlar bir-biriga mos kelmagan!» Tae ham aynan shu kiyim unga yarashmasligini aytgandiku.

— Buni yordamchingga ayt. Meni o‘zing kiyintirsang, xursand bo‘lardim.

— Yodda tutaman.

Chonguk uni yengil quchib, keng mehmonxonaga boshlab kirdi. U yerda taklif etilgan mehmonlarning yarmi allaqachon joylashib olgan edi. Ularning nigohlari ostida Taehyung bir zumda o‘zini yalang‘och va himoyasiz his qildi. Nafasini ichiga yutib, qotib qoldi.

— Tanishinglar bu mening hamrohim Tae Dyuran— dedi Chonguk unga stulni surib berarkan. Uning ovozi beparvo, deyarli qo‘shiq aytayotgandek jarangladi.

Ajablanarlisi vaziyatni birinchi bo‘lib Yen yumshatdi.

— Assalomu alaykum.

U shunchaki salomlashdi xolos, ammo shu zahotiyoq otasining maqtoviga sazovor bo‘ldi. Ziyrak bola.

Chonguk qo‘llarini uning yelkalariga qo‘ygan edi, biroq Qor malikasi nigohidan hech narsani yashirib bo‘lmasdi.

Xonim Vu.

— Uyimizga xush kelibsiz, janob Dyuran.

Hatto uzoqdan ham uning ko‘zlarini ilg‘ash mumkin edi och jigarrang, qorachiqlari kichkina, odamni o‘ziga rom etadigan ko‘zlar. Bo‘yi unchalik baland emas taxminan bir metr oltmish santimetr, ammo baland poshnali tuflida, badaniga yopishib turadigan qora ko‘ylakda edi. To‘q binafsha rang lab bo‘yog‘i darrov ko‘zga tashlanardi. Lablari qalin emas, ammo nafis va chiroyli shaklda edi. Yuziga tushib qolgan bir-ikki tutam soch unga noziklik bag‘ishlardi, biroq yaqqol ko‘rinib turgan qirib tashlangan chakkasi uning isyonkor tabiatini oshkor etardi.

Uning butun qiyofasi saranjom, parvarishlangan tarang qomatli edi. Tor ko‘ylagi ko‘kraklarini yanada bo‘rttirib ko‘rsatardi. Haqiqiy vamp ayol. Bu da’vogarona qiyofasiga yana bir oz to‘liqlik yetishmasdi, xolos mo‘ynali palto, qizil qo‘lqoplar va uzun tamaki naychasi... Yana yuz bir dalmatin kuchugi ham bo‘lsa, ayni muddao. Salom yovuz Kruella De Vil...

Biroq Millerning borligi Taeni xursand qildi. Qolganlarning ovozi esa uning uchun ahamiyatsiz edi.

Tae Fayani ham ko‘rdi. Albatta, kasalxonadagi paytiga qaraganda ancha yaxshi ko‘rinardi pardoz va chiroyli kiyim o‘z ishini qilgan. U shunchaki bayramona ko‘ylak kiyib olmagan edi. Qizning ozg‘in qomatini quchib turgan, etagi polgacha tushadigan sonining yarmigacha yorig‘i bor qizil ko‘ylakda edi. Sochlari benuqson tekislangan, qat’iy turmaklangan tugun qilib yig‘ilgan, quloqlarida yirik ziraklar bo‘ynida marjon. Lablarida ham xuddi onasinikidek ko‘zga tashlanadigan qizil bo‘yoq, nigohida esa mensimaslik...

Ona-bola go‘yo uning «Daryo qo‘ltig‘i» laqabini sharmanda qilish uchun oldindan til biriktirishgandek edi.

Faya onasiga unchalik o‘xshamasdi faqat nigohi bundan mustasno. Chamasi, qolgan barcha xususiyatlarini otasidan meros qilib olgan, jumladan, baland bo‘yini ham. Axir uning bo‘yi Tae bilan teng edi! Ustiga-ustak, uzun ko‘ylagi uni yanada balandroq ko‘rsatardi. Qizning tashqi ko‘rinishi chinakam modelnikidek edi. O‘ziga xos, yaqinlashib bo‘lmaydigan aurasi ham bor. Unga qarab, shaxsiy hayotida uzoq vaqtdan beri muammolari borligini hech kim aytolmasdi.

Xonim Vuning singlisi va jiyani ham bosiq, ammo qimmatbaho kiyimlarda edi. Jiyanining yonida eri o‘tirardi, xuddi onasi otasining yonida o‘tirgani kabi. Yana bir yangilik! Ma’lum bo‘lishicha, Chongukning qaynonasi ham kim bilandir munosabatda ekan. Uning yonida o‘ttiz yoshlardagi ancha yosh erkak paydo bo‘lgandi.

Fayaning yonida ham qandaydir erkak o‘tirardi baland bo‘yli, kelishgan, qaddi-qomati tik, doimo tabassum qilib turadigan, ko‘rinishidan juda yoqimli kishi. Faqat nigohi biroz o‘ynoqi, xuddi xotinbozlarnikidek edi. Tae o‘ziyoq bu aynan o‘sha Chan Tsuanan ekanini fahmladi.

Yen Fayaning yonida oq, kashtali ko‘ylakda o‘tirar, qarindoshlariga jiddiy qiyofada, ammo maftunkor nigoh bilan boqardi.

Kutilmaganda, faqat Xitoy Yangi yilida kelishi kerak bo‘lgan katta buvisi ham tashrif buyurgan ekan. U past bo‘yli, yuzlari ajinlarga to‘la, ammo qizil rangli an’anaviy xitoycha qipao ko‘ylagida, sochlari esa g‘aroyib tarzda o‘ralib turardi. Negadir Taening xayoliga tuyaqush keldi... Og‘ir ziraklar quloqlarining bo‘shashgan yumshoq qismlarini pastga tortib turar, uning yoshi ulug‘ligini yana bir bor ta’kidlab qo‘yardi. Biroq bu uning boshqa ayollar va qizlar qatori lablariga bo‘yoq surtishiga xalaqit bermasdi. Ha, tushunarli, bu oilada hatto katta buvining ham o‘ziga yarasha g‘alati tomonlari bor ekan.

Aytgancha, dastlabki savolni ham aynan u berdi. Stolning narigi chetidan xitoy tilida nimanidir chaynab turib, gapirdi.

Yen bu safar ham «yordamga» keldi va tezda tarjima qildi:

— U «Bu o‘sha keddiymi?» deb so‘radi.

Tae esa keddi kimligini umuman bilmasdi... Ammo Chonguk unga suhbatga aralashmaslikni buyurgan edi.

Qandaydir sababsiz Chan Tsuanan Taega e’tibor qaratdi.

— Eshitishimcha, bugun spektakling bo‘lgan ekan. Baletmi? Xitoy tomoshabinlari senga qanday taassurot qoldirdi?

Stol ostida hech kim ko‘rmaydigan tarzda Chonguk qo‘lini Taening tizzasiga qo‘ydi. Shu tariqa savolga javob berishni o‘z zimmasiga oldi va suhbatni hamrohi hayoti haqidagi surishtiruvlardan boshqa tomonga burdi.

Idish-tovoqlar jaranglar, atrofda xitoycha suhbatlar yangrardi. Tae ilgari Chongukning bunchalik ko‘p xitoy tilida gaplashganini eshitmagan edi. Aytgancha, Xuan Imou va uning raqqoslari bilan uzoq vaqt hamkorlik qilgani tufayli Tae ayrim so‘zlarni o‘rganib olgandi. Ammo hozir hech narsani tushunmasdi, chunki ular juda tez gaplashishardi. Boshi g‘uvillab ketdi.

Chonguk uning borligini unutmasdi, vaqti-vaqti bilan qo‘lini yana uning tizzasiga qaytarardi. Bu yerda u hammaning suyuklisi edi. Barcha u bilan bahslashishni yoki hech bo‘lmaganda e’tiboridan bir chimdim olishni istardi. Hatto jiyanining bolalari ham Chonguk bilan gurunglashardi. Yen esa lablarini burib, ko‘proq jim o‘tirardi, go‘yo bu yerda oilaning qattiqqo‘l boshlig‘idek edi.

Tae esa ma’nosiz tarzda ko‘zlarini pirpiratib, soqov ahmoqdek o‘tirardi. Unga bu yerda o‘tirishning iloji yo‘qdek emasdi, ammo hammaning uni e’tiborsiz qoldirishi ko‘nglini ezardi. Uning bu yerda borligi mutlaqo befoyda ekanini ta’kidlash uchun hamma narsa ataylab shunday qilingandek edi.

Har besh daqiqada Fayaning qadalib turgan nigohiga duch kelardi. Xayolga cho‘mgan qiz esa darrov ko‘zlarini olib qochardi. Undan hech qanday tajovuz sezilmasdi. Umuman olganda, u xuddi bu yerda emasdek, bulutlar orasida kezayotgandek edi. Taega qaraganda ham ko‘proq Chongukka boqardi. Uning nigohi esa sog‘inchga to‘la edi...

Chan uni bezovta qilmasdi, chunki Fayaning butun qiyofasi unga tegishga uringan odamga darrov tish qayrashini aytib turardi. Ehtimol, bu yig‘ilishda faqat Tae emas, yana kimdir o‘zini shu qadar noqulay his qilayotgandir.

Xonim Kruella ham begona mehmonni e’tibordan chetda qoldirmasdi. Biroq Tae nigohini undan uzmadi. Nahotki, u rostdan ham ko‘zlari bilan uni kuydirib yuborsa?

Yenmi?

U Fayaning ko‘nglini ko‘tarishga urinardi, u bilan tez-tez shivirlashib gaplashardi, chunki qiz hech narsaga qiziqish bildirmayotgandi. Tushunarsiz shovqin, tinimsiz tikilib qarashlar va uzoq vaqt bir joyda o‘tirish Taeni shu qadar holdan toydirdiki, uyqusi kela boshladi. Orqasi, belining pastki qismi zirqirardi, asabiyligi tobora ortib borardi. O‘zini hozir ovoz chiqarib injiqlik qila boshlaydigan erkatoy boladek his qildi. Hatto Yen ham xarxasha qilmayotgan edi, Tae esa undan battar bo‘lishi aslo yarashmasdi.

Nihoyat, hamma bir-biriga sovg‘alar ulasha boshladi. Faqat Tae bilan Chonguk bundan chetda qoldi. Taega hech kim sovg‘a olmagani ajablanarli emasdi hatto odob yuzasidan ham. Chonguk esa unga hech narsa sovg‘a qilmasliklarini oldindan so‘ragan edi. Buni tushunish qiyin emas: u o‘ziga kerakli narsalarni tejamay, o‘zi sotib olardi, arzimas buyumlar esa unga kerak emasdi. Bularning hammasi unga baribir edi. Eng muhimi, nihoyat xayrlashishga qaror qilishdi: barcha qarindoshlarni uylariga kuzatishdi, uyda faqat mezbonlar va Tae qoldi.

Afsuski, bu yerda yana bir tun tunashiga to‘g‘ri kelardi. Ammo Taehyung shu qadar charchagan ediki endi bunga ham parvo qilmasdi.

Uni zinapoya yonida osig‘liq turgan, romga solingan katta surat o‘ziga keltirdi. Unda Chonguk, kichkina Yen va... Ridjin tasvirlangan edi. Bu oilaviy surat, shubhasiz fotostudiyada olingan. Tae go‘yo yerga mixlanib qolgandek bo‘ldi. Qarindoshlarining nigohlari uni boshdan-oyoq tilka-pora qilgan bo‘lsa endi Ridjinning surati butunlay holdan toydirdi. Nega birdaniga o‘zini shunchalik aybdor his qildi? Axir u hech narsada aybdor emasku. Lekin u bu yerda bo‘lmasligi kerak edi.

Miller bir paytlar Chongukning bu uyda alohida xonasi borligini aytgandi. Chamasi, uning so‘zlari tasdiqlandi. Tae bu yerda dush qabul qilishni istamadi. Shu sababli yechinib, jirkanish hissini zo‘rg‘a yenggancha darrov ko‘rpa ostiga kirib oldi. Har bir uyning o‘ziga xos hidi bo‘ladi. Yo‘q, bu yerning hidi yoqimsiz emasdi, shunchaki begona, o‘zini begonalashtiradigan hid edi.

Chonguk esa hali qaytmagandi.

Ertaga spektakl bor, Tae esa go‘yo butun quvvati so‘rib olingandek his qilardi...

Uni kutmay uxlab qolmoqchi bo‘lib turganida, Yenning bo‘g‘iq ovozini eshitdi. Negadir qiziqishi ustun kelib, eshik tomon yurdi.

Quloq soldi.

Yen esa... bilan gaplashayotgan edi.

— Dada, bir narsa so‘rasam bo‘ladimi?

Albatta-da, koreys tilida yana kim bilan gaplashardi?

— Albatta, so‘raver. Hali uxlaging kelmayaptimi?

— Unchalik emas. Men amaki Tae nega hech kimdan sovg‘a olmaganini so‘ramoqchi edim. Sening holating tushunarli — o‘zingga o‘zing sovg‘a qilasan. U ham sovg‘alarni yoqtirmaydimi? Hech kim u bilan gaplashmadi ham. Bu chiroyli ish emas-ku, shundaymi?

— Avvalo, Tae bilan oilamiz o‘rtasida til to‘sig‘i bor. Buvingning unga nisbatan salbiy munosabatini tushunsa bo‘ladi. Lekin sen haqsan, umuman olganda, bu yaxshi bo‘lmadi.

— Buvi menga bir narsani aytdi, lekin senga aytmasligimni tayinladi. Ammo men buni yashira olmayman.

Ana xolos, kichkina chaqimchi!

— U sizlarning munosabatingiz jirkanch, amaki Tae esa yomon odam, dedi. Men unga sen menga: «Katta bo‘lganingda uyimga kimni olib kelishni o‘zing hal qilasan», deb aytganingni eslatdim. Yana rostini aytsam, amaki Tae menga yoqmasligini ham aytdim. U g‘alati va kamgap, lekin menga tegmaydi.

— Quloq sol, lekin uning gaplariga quloq tutma. Rostini aytganing yaxshi bo‘libdi, barakalla.

— Yana bir narsani so‘ramoqchi edim... Nega onamni ham xuddi shunday seva olmading? Amaki Tae bilan bir xonada uxlaysan, onam bilan esa alohida xonalarda yotarding.

Taening badaniga birdan issiq yugurdi.

— Chunki biz o‘zimizni birovni sevishga majburlay olmaymiz. Bilasanku, onang bilan bir-birimizni hurmat qilardik. Uning ham ko‘ngli tushgan boshqa bir insoni bor edi. Bu g‘alati emas, hayotda shunday bo‘lib turadi. Aytgancha, bobong vafot etganidan beri buvingning allaqachon to‘rtinchi sevgilisi almashdi. Axir u ham umrining oxirigacha yolg‘iz yashamaydiku.

— Ha, endi tushunarli. Mayli, uxlagani boraman.

Suhbat tugaganini anglagan Tae chaqmoqdek o‘rniga yugurib borib, yana ko‘rpaga o‘ranib oldi.

Chonguk shovqin qilmasdi, ammo kiyimlarini yechayotganda ataylab jim bo‘lishga ham urinmadi. Ko‘rpaga kirib, Taeni uyg‘otish uchun uni ataylab o‘z tomoniga tortdi.

— Bugungi oqshom uchun rahmat, o‘zingni yaxshi tutding. To‘g‘risi, tinimsiz bezovtalanib o‘tirding.

Qo‘llar uning bo‘ynidan quchdi. Tae ham o‘z qo‘llarini uning qo‘llari ustiga qo‘ydi, o‘zini tiyolmadi. Darhol iliqlikni his qildi.

— Sendan Sokjinning odekoloni hidi kelayapti. Bu yoqimsiz. Boshqa ishlatma. Menga sovun hidi yoqadi.

— Menga esa o‘zimdan kelayotgan hid ham, kiyinish uslubim ham yoqadi.

— Bo‘ldi bu mavzuni yopdik.

— Hamma shunchalik chiroyli kiyingan ediki, men esa xuddi multfilmdan chiqqandek edim ko‘k Totoro. Larkin meni mushuk-avtobusda olib keldi.

Tae o‘z hazillaridan o‘zi kulib yubordi, Chonguk esa shunchaki iljaydi.

— Bolalar bog‘chasi.

— Qarindoshlaring men haqimda nima deyishdi?

— Hech qanday alohida gap yo‘q. Yolg‘on gapirmayman o‘zing ham payqagan bo‘lsang kerak ularga yoqmading. Lekin faqat menga yoqishing muhim. Bu doim shunday bo‘ladi.

Doim?

Odamlar uchun bu muddat haddan tashqari uzoq emasmi?..

Spektakllarning beshinchi kunida teatrga kutilmagan mehmonlar tashrif buyurishdi. Ularning bu yerda bo‘lishi kerak emasdi. Tae esa o‘z dushmanining sahnada raqs tushishini tomosha qilishga ularni nima majbur qilganini tushunishga biror sabab ham topa olmadi. Ya’ni, o‘zining.

Birinchi qatorlarda hashamatli kiyingan V xonim o‘tirardi qora baxmal ko‘ylakda (yana qora, yana badaniga yopishib turadigan), lablariga qonrang pomada surtilgan, lablari esa biroz qisilgan edi...

Lablar. Lablar o‘ziga xos hissiy ifodaga ega. Ularni faqat vino ichayotganda yoki kulganda emas, boshqa paytlarda ham kuzatish qiziq. Hozir esa uning biroz qisilgan lablari sahnada sodir bo‘layotgan voqealarga nisbatan nafratmi yoki mensimaslikmi shunga o‘xshash bir tuyg‘uni oshkor etardi. Go‘yo zo‘ravonlikning qandaydir bir ko‘rinishi. Bularning bari nima uchun edi? Tae Dyuran iste’dodiga baho berish undan ko‘z uzmay tomosha qilish va nihoyat raqibining kamchiliklarini topish uchunmi? Onasining yonida esa Faya o‘tirardi. Uning befarq va olis nigohi hatto osmondagi bulutlarni ham xira torttirishga qodir edi.

Tae spektakldan keyin, kiyimlarini almashtirib bo‘lgach, hamkasblari bilan bemalol suhbatlashib ketayotganida bu xonimlarni ko‘rib qolish nasib etdi. Bosh kirish eshigidan uncha uzoq bo‘lmagan joyda katta qora mashina to‘xtab turardi. U signal berdi, so‘ng haydovchi mashinadan tushib, Taeni familiyasi bilan chaqirdi.

Tae birinchi bo‘lib Chongukni o‘yladi. Bundan quvonib, hech ikkilanmay mashina tomon yurdi. Ammo tushirilgan oynadan Fayaning yuzi ko‘rindi. Uning ortida esa Taeni mensimayotgan V xonim o‘tirardi. Ikkalasi ham mo‘ynali kiyimlarda, qimmatbaho taqinchoqlar taqqan, atrofidan elita atirining hidi taralib turardi. Tae esa, albatta, ularga teng kelmasdi.

Faya qo‘lqoplarini ham yechmasdan, unga lenta bilan o‘ralgan kichkina qutichani uzatdi. Nimagadir Tae o‘zini rastaning oldida turib, shish kabob so‘rayotgan jajji bolaga o‘xshatdi deyarli shunchalik ayanchli ko‘rinardi.

— Senga sovg‘a olishni unutibmiz. Onam bu masalaga qaradi.

Bu orada onasi qoshini sal ko‘tarib, qora quyosh ko‘zoynagini taqdi. Tae nima deyishni bilmay, qotib qoldi.

— Ichida marvarid kukuni va yaxshi namlantiruvchi krem bor. An’anaviy Xitoy tabobatiga oid mahsulotlar. Internetdan o‘qib ko‘r foydali xususiyatlari ko‘p.

U nigohini onasiga qaratdi. V xonim unga bosh irg‘adi aftidan, shu bilan suhbatni yakunlash mumkinligiga ishora qildi. Sovg‘ani o‘zi tanlagan, ammo e’tibor ko‘rsatishni xayoliga ham keltirmagan edi. Haqiqiy jodugar...

— Omad tilayman.

Taehyung hatto biror nima deyishga ham ulgurmay qoldi. Oyna ko‘tarildi, mashina esa joyidan qo‘zg‘aldi. U bo‘lib o‘tgan voqeani hazm qilishga urinib, bir muddat qimirlamay turdi.

Nahotki, Chonguk ularni uyaltirib, sovg‘a berishga majbur qilgan bo‘lsa? Yoki bu ularning o‘z tashabbusi bilan qilingan ishmi?

Pekindagi bir haftalik chiqishlardan so‘ng ular Tyantszinga yo‘l olishlari kerak edi, ammo Tae hamma bilan birga ketmadi, chunki uni Larkin olib boradigan bo‘ldi.

Spektakllarning ikkinchi bosqichi boshlanishidan oldin ularga ikki kun dam berildi: bir kun Pekin bo‘ylab sayohat qilish uchun (u ipak muzeyiga bordi, Buyuk Xitoy devorining yaqin qismini ko‘rdi, Pekin o‘rdagidan va yog‘da qovurilgan ipak qurtlaridan tatib ko‘rdi), yana bir kun esa Tyantszinda o‘tishi kerak edi. Ammo Tae tashrif buyurishni rejalashtirmagan joy Beydayxe kurorti edi...

Larkin shubhali manzarani derazadan ko‘rib qolmaguncha, unga hech narsa demadi. Ma’lum bo‘lishicha, janob Chong yana kutilmagan tashrifi bilan uni xursand qilishga qaror qilibdi. Bo‘sh kunlar paydo bo‘lganidan foydalanib, Taeni rejasidan sug‘urib olgan edi.

Tae uni chin dildan sog‘ingandi. So‘nggi paytlarda munosabatlarida sokinlik hukm surayotgandi. Qolaversa, nima desang ham, masofa muhabbatni mustahkamlaydi.

Uni mashinadan tushirib, huvillab yotgan sohil tomonga jo‘natishdi. Tae Sariq dengiz bo‘yida turgan qoramtir qomatni tezda payqab, sezdirmasdan yaqinlashishga urindi va uning ko‘zlarini kaftlari bilan yopdi. O‘zi esa telbalardek keng jilmayib yubordi.

— Topchi, kimman?

— Albatta, mening quvonchim.

Chonguk ortiga o‘girildi. Shu ta’sirli lahzada Tae unga istagan narsasini qilishga ruxsat berishga tayyor edi. Qish plyajga borish uchun eng yaxshi fasl bo‘lmasada, sovuqdan yorilgan lablar o‘pichning haroratiga xalaqit bermadi. Ularni kuzatib turgan qo‘riqchilar ham endi uning uchun ahamiyatsiz edi.

— Sog‘inganingni sezib turibman— dedi janob Chong qoshini ko‘tarib, mamnunlik bilan lablarini yalarkan.

— Men ham sendan xuddi shuni sezayapman.

Dengiz tomondan qattiq sovuq shamol esib, uning orqasi va yonboshlariga urilardi. Quyosh ko‘rinmas, faqat bulutsiz kulrang osmonda xira yorug‘lik dog‘i ko‘zga tashlanardi. Bunday ob-havo odamni uyquga tortib, ko‘ngliga g‘am solardi.

Tae ko‘zlari yonib, Chongukning qalin qora paltosi va fransuzcha tugun qilib bog‘langan kashmir sharfini tomosha qilardi. Shamoldan Chongukning quloqlari qizarib ketgandi. Tae esa kurtka kiygan, boshini hudisining kapyushoni bilan yopib olgandi. Afsuski, bu yerda boshqa kiyimi yo‘q edi, shu sabab yana boshdan-oyoq sport kiyimida yurgandi. Qo‘lqoplarini ham yo‘qotib qo‘ygandi.

Chonguk uning bir kaftini o‘z cho‘ntagiga solib, uni «muz bola» deb atadi. Taega bunday e’tibor yoqardi. U xuddi erkalangan mushuk bolasidek, yana va yana iliq qo‘lga talpinardi. Beparvolik niqobini saqlab turolmadi. Uning yuragi shafqatsizlarcha eritib yuborilgandi.

— Seni bu yerga olib kelishga va’da bergandimku. Onamning kulini shu yerga sochganman. Buni u bilan tanishtirganim deb hisobla. Bu uning dengizi.

Chongukdan sokinlik taralardi. Yuziga xotirjamlik cho‘kkandi. Balki faqat ko‘zlarida sirli bir g‘am yashiringandir.

— U nimadan vafot etgan? Uni nogironlar aravachasida aylantirib yurganingni aytganding. Agar bu sir bo‘lmasa...

— Insult bo‘lgandi. Ammo uning oqibatlari bilan kurashdik. Hech bo‘lmasa, u oxirgi kunigacha tabassum qilib yurdi. Uning bir yomon odati bor edi juda ko‘p va ancha yillardan beri chekardi. Tashlay olmadi. Menga: «Do‘zaxda menga bir dona sigaret ham taklif qilishmaydi», degandi.

Bu choydek quyuq, qorong‘i hikoyadan so‘ng uning xayollari ham qaynab ketdi.

— U dindor bo‘lganmi? Do‘zax?..

— Yo‘q. Shunchaki hazillashardi.

— Oxir-oqibat nima bo‘ldi?

— Yana insultga uchradi.

Ayniqsa sovuq shamol esdi.

— U necha yoshda edi?

— Bunday erta vafot etish uchun hali juda yosh edi.

— Uning suratini ko‘rsam bo‘ladimi?

— Bir kuni ko‘rsatarman.

— Hech bo‘lmasa, unga juda o‘xshaysanmi, ayt. Tashqi ko‘rinishingni nazarda tutyapman.

— Axir men uning o‘g‘limanku. Qaysidir jihatdan o‘xshashim aniq.

Dengiz qirg‘oqdagi qumlarning hammasini yuvib ketishga, shu bilan birga ularning oyoqlarini ho‘llashga behuda urinardi. Ammo bunga erisha olmasdi. To‘lqinlar shunchalar yoqimli shovullardiki, go‘yo ularning ovozini tinglayverib, hamma darddan o‘zing-o‘zing tuzalib ketadigandek eding. Hatto qalb yaralaridan ham.

— Ko‘ryapman, Xitoy senga yaxshi ta’sir qilyapti. Endi tishlamaysan qo‘lga ko‘tarishni ham xohlaysan.

Tae darhol burnini jiyirib, qoshlarini chimirdi. Unga faqat Xitoyning ijobiy ta’siri yoki Chongukning o‘zini namunali tutishi sabab emasdi Tae ham o‘z ustida ko‘p ishlayotgandi. Uning Chonguk oldida ojizligi va kechirishni bilishi esa qalb tarbiyasi edi. Bunga boshqa izoh yo‘q.

— Eslatishing shart emas. Men o‘tmish haqida o‘ylamayapman, shu ham yetarli, — dedi u ancha keskin ohangda.

— Chunki sen meni sevasan va men bilan o‘zingni yaxshi his qilasan. Hammasi yomon bo‘lganida, menga tabassum qilmasding, shundaymi? Endi o‘shanda senga biroz erkinlik berib, sayr qilib kelishingga ruxsat berganim to‘g‘ri bo‘lganmi, o‘zim ham bilmay qoldim. Seni qo‘yib yubormaslik kerak, sen yo‘nalishingni yo‘qotib qo‘yasan.

Tae tishlarini qattiq qisdi. Baxtli kayfiyati esa shamol bilan qo‘l ushlashib, boshqa birovni xursand qilish uchun uchib ketdi.

— Boshlama, bo‘lmasa urishib qolamiz.

— Nega urishishimiz kerak? Men shunchaki bor gapni aytyapman.

— Go‘yo men sendan hech bir sababsiz ketgandek!

Tae o‘zini tutolmay ovozini ko‘tardi.

— Sen mendan o‘zimni qurbon qilganimni yuzingga solmaslikni so‘raganding. Unda sen ham mening ketganim haqida gapirishni bas qil! Sen meni juda qattiq ranjitding! Mening aybim nima? Dardimni yenga olmaganimmi? Axir men seni kechirdim! Bu yerda ahmoq bo‘lgan faqat menman! Faqat o‘zingni ko‘ksingga urib, hamma narsani hal qilgan qahramondek ko‘rsatma!

U qo‘lini tortib olishga urindi, ammo Chonguk qo‘yib yubormadi. Uning ko‘zlari chaqnab ketdi. Tae yuzini ikki kafti orasiga olib, iyagini ko‘tardi.

— Tinchlan. Bugun men ham janjallashmoqchi emasman.

Tae uning qo‘lini siltab tashladi.

— Bu suhbatni o‘zing boshlading.

— Tinchlan, Tae. Bizda hammasi yaxshi. Men shunchaki seni qo‘yib yuborganim xato bo‘lganini aytdim. Ammo bo‘lib o‘tdi, endi hech narsani o‘zgartirib bo‘lmaydi.

— To‘g‘ri aytasan, hech narsani o‘zgartirib bo‘lmaydi. Sevimli insoningni aldashga qaror qilganing zahoti xato qilgan bo‘lasan.

— Yaxshi gap. Buni ham yodingda tut.

Shundan so‘ng u Taeni sayrni davom ettirishga majbur qildi. Endi shamol ham umuman ahamiyatsiz edi. Dengizning yoqimli ohangi ham ikkinchi darajaga tushib qolgandi.

Chonguk shoshilmay qadam tashlardi, go‘yo bu yerda vaqt mavjud emasdek. Demak, ertangi kun ham kelmaydi, u yana qayergadir shoshilishga va Tae bilan xayrlashishga majbur bo‘lmaydi. U shubhali darajada xotirjam edi. Yoki bunga Beydayxening ta’siri sababmi?

— Men birgalikda farzandli bo‘lish istagim haqida gapirgandim. Bu haqda o‘ylab ko‘rdingmi?

Biridan o‘tib, ikkinchisi... Ammo Tae bu safar jahli chiqmadi. U shunchaki ojizlik bilan kar devorga urilayotgandek edi.

— Javob berishingdan oldin, avval o‘zim gapirib olay. Ilgari shamolli havoda eshitish apparatlarim sabab odamlarning gaplarini ajratishim qiyin bo‘lardi. Vaqt o‘tdi, endi o‘z kamchiligim bilan bemalol yashayapman. Hayotda erishmoqchi bo‘lgan cho‘qqilarimning ko‘pini zabt etdim. Ayrim intilishlarim tobora kundalik hayot bilan bog‘liq bo‘lib boryapti. Qarib qolyapman demoqchi emasman, ammo bu haqda o‘ylay boshladim. Sen, albatta, hali yoshsan, lekin men endi unchalik yosh emasman. Sen bunga tayyor bo‘lguningcha, o‘g‘lim menga nevaralar hadya qilishi ham mumkin. Men kenja farzandimning ulg‘ayishini ko‘rishni istayman maktabga borishini universitetda o‘qishini, o‘z oilasini qurishini... Tushunyapsanmi? Bular oddiy istaklar, xolos. Albatta, aslida ikkalamizga ham biologik jihatdan qarindosh bo‘lgan umumiy farzandimiz bo‘lishi mumkin emas. Men bu haqda juda ko‘p o‘yladim. Mening Yenim bor, ammo sen tabiiy yo‘l bilan farzandli bo‘la olmaysan. Biz haqiqiy oila bo‘lishimiz va sen mening farzandimni tarbiyalashga majburman deb o‘ylamasliging uchun bu borada sening ham ishtiroking bo‘lishini istayman.

— Chonguk...

Ey, dengiz, uni o‘zing bilan olib ket... Bu aqlli boshidan shu ahmoqona fikrlarni yuvib tashla...

— Gapimni oxirigacha eshit. Men biologik ota bo‘lmasligimning ahamiyati yo‘q bu farzandni allaqachon o‘zimniki deb bilaman. U muhabbat ichida, sevimli yigitimning ishtiroki bilan dunyoga keladi va uni ham intiqlik bilan kutamiz. Vaqt tez o‘tadi, Tae. Ko‘z ochib yumguningcha yigirma beshga, keyin esa o‘ttizga kirasan. Qolaversa, buning uchun o‘zing farzand ko‘rishingga ham, bir muddat baletni tark etishingga ham to‘g‘ri kelmaydi.

— Chonguk, yo‘q...

Bu gaplar Taeni titroqqa soldi. U nihoyat iliq qo‘lini Chongukning cho‘ntagidan tortib oldi. Chongukning nigohida hech narsaga yengilmaydigan qat’iy ishonch ko‘rinardi... Ammo Tae faqat dahshatni his qilardi.

Chonguk uchun farzandning dunyoga kelishi aniq bir qaror edi. Ammo Tae uchun emas. Uning nazarida bu noma’lumlik va kelajakka nisbatan ishonchsizlik edi.

— Men buni xohlamayman. Iltimos, bularning hammasini xuddi seni baxtli qarilikdan mahrum qilmoqchi bo‘layotgandek gapirma. Sen endigina o‘ttiz yetti yoshdasan. Hali ikkinchi marta uylanishing mumkin. Menchi? Sen menga nima va’da qilyapsan? Axir biz sen bilan nikohdan o‘tmaganmiz. Meni sevishdan to‘xtatmasligingga ishonching komilmi? Keyin nima bo‘ladi?..

— Sen meni yaxshi tushunmading. Men bu farzandni o‘zimniki deb bilaman va uni barcha zarur narsalar bilan ta’minlayman. Meni sevishdan to‘xtatishimdan xavotir olayotgan bo‘lsang, buni ham hisobga ol.

— Hech qanday farzand yo‘q... Va bo‘lmaydi ham. Men xohlamayman. Menga bu kerak emas.

U boshini chayqab, ortga chekina boshladi.

— Sen qo‘rqyapsan, bu tabiiy. Ammo hozir u yo‘qligi uchun qo‘rqyapsan va buni istamayapsan. U paydo bo‘lganida esa hammasi boshqacha bo‘ladi. O‘sha jajji bolani birinchi marta qo‘lingga olganingda, butun dunyoing o‘zgaradi.

— Men dunyoimni o‘zgartirishni istamayman.

Tae uzoqlashishga urindi, ammo Chonguk uning qo‘llaridan ushlab qoldi.

— Men farzand istamayman. Men bunga yaratilmaganman.

— Unda nimaga yaratilgansan? Onang seni baletga bergan-ku. Sen bu istak bilan tug‘ilmagansan.

— Men bu bolaga nima bera olaman? O‘zim bilan o‘zimning muammolarim yetarli! Yo‘q, yo‘q va yana bir bor yo‘q! Yuzlab ayollar mening o‘rnimni egallashga tayyor. Bor, ulardan birini tanla... Yana uylan. Balki men sening yashirin sevgiling bo‘lib qolarman. Hech bo‘lmasa...

— Senga ota rolidan ko‘ra ma’shuqa roliga yaqinroqmi? Nima deyapsan o‘zi, bolakay? O‘zingni eshit. Ma’shuqa bo‘lishni xohlaysanmi? O‘z qo‘rquvlaringni deb, haqiqiy oila qurish imkoniyatidan voz kechmoqchimisan? Bu juda ahmoqona eshitilyapti.

Tae tushunardi... Dahshat bilan tushunardiki, Chongukning gaplari uning barcha e’tirozlaridan ustun kelayotgandek edi.

Chonguk uning dovdirab qolganini, qo‘rquvini ko‘rdi. Tae zaif edi, demak, tez orada yon berardi. Faqat kerakli so‘zlar bilan biroz ko‘proq bosim o‘tkazish kifoya.

Shunday qilib, uni bag‘riga bosdida, boshini yupatgandek silay boshladi. Bu, shubhasiz, Taening fikrlarini yanada chalkashtirardi...

— Sening otang bo‘lmagan, yaxshi oilaning namunasini ko‘rmagansan. Shu sabab o‘zing ham shunday oila qura olmasligingdan qo‘rqyapsan. Qaysidir jihatdan bu menga ham tanish.

— Chunki... bu noto‘g‘ri...

— Buni senga kim aytdi?

Hech kim.

— Qo‘rqma. Sen yolg‘iz qolmaysan. Men sen bilanman.

Shuning uchun ham qo‘rqinchli edi.

— Men oilamni hech qachon tashlab ketmayman.

Bu esa yanada qo‘rqinchliroq edi...

Tae ko‘zlarini mahkam yumib, uning paltosini changalladi. Go‘yo u juda katta xatoga yo‘l qo‘yayotgandek edi. Aniqrog‘i, Chonguk uni shu xatoga undayotgandi.

Dengiz esa shunchalar sovuq ediki... Go‘yo tinmay «Kerak emas», deb shivirlayotgandek. Ammo Tae uni eshitmasdi. Tushunmasdi. Uning qulog‘iga faqat Chongukning qayta-qayta takrorlanayotgan ishontiruvchi so‘zlari yetib borardi.

Endi esa buning aksi edi Chonguk Taening «yo‘q» deganini eshitmasdi. Tushunmasdi.

Demak so‘nggi so‘z baribir uning ixtiyorida qolardi.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-07T09:31:13.032Z

22—bob davomi

Tahra mukofotlash marosimiga qizg‘in tayyorgarlik ko‘rayotgan edi. Ular madaniy qadriyatlarni asrab-avaylash maqsadida milliy raqslar asosidagi chiqishni tanlashdi. Dasturda pichoqlar bilan ijro etiladigan raqs qumsoat shaklidagi nog‘oralar bilan raqs va yelpig‘ichlar bilan raqs ham bo‘ladi. Bularning barchasi zamonaviy uslubda qayta ishlangan sharqona musiqa jo‘rligida ijro etiladi. Taehyonga madaniy an’analar mavzusi juda yoqardi. U o‘z vatani deb Koreyani bilardi, chunki shu yerda tug‘ilib, voyaga yetgandi.

Chiqish uchun Hunhe bir homiy topdi. U esa janob Chondan boshqa hech kim emasdi. Unga reklama kerak emasdi, biroq rahbar ayol bilan telefonda ikkinchi marta gaplashganida ishtirokchilardan biri bilan tanishtirishlarini so‘radi. Hunhe telefonni qo‘yganidan keyin rosa kulgili tarzda norozilik bildirgandi axir janob Chon yaqindagina Jihyo bilan munosabatda bo‘lgan, endi esa yangi tanishuvni so‘rayotgandi. Taehyon avvalidanoq bu homiyga qarshi edi ammo u yigitning gapiga quloq ham solmadi. Keyin esa ustiga-ustak o‘sha bema’ni shartni qo‘ydi...

Hunhe hali o‘zini biroz chalg‘itishganini bilmasdi. Taehyon shaxsiy hayoti haqida hech kimga gapirishni istamasdi. Gap faqat uning o‘ziga emas umuman, biror kishiga bu haqda aytishni xohlamasdi.

Kiyim almashtirish xonasidagi janjaldan keyin u Hunhega vaziyatni tushuntirdi unga yolg‘on gapirishni yoqtirmasligini ammo butun haqiqatni ham ayta olmasligini bildirdi. Hozir yolg‘iz yashamayotganini shu sababli kutilmagan qiyinchiliklar yuzaga kelganini aytdi.

— Yana oilaviy muammolarmi?

Jiddiy biror gap bo‘ldimi?

— Yo‘q, bu mening oilamga aloqador emas, — dedi u. Axir endi uning hech qanday oilasi qolmagandi.

— O‘sha odam bilan janjallashib qoldik telefonim ham yonimda emasdi. Mashg‘ulotni qoldirganimdan juda afsusdaman. Kechiring Pe xonim.

— Rostini aytchi kim bilan yashayapsan?

Bu savoldan qochib qutulolmadi. Taehyon ikkilanib qoldida nigohini yerga qadadi.

— Bir erkak bilan.

— Bu tushunarli. Aniqroq ayt.

— Qayerdan bildingiz? — dedi Taehyon hayratdan dong qotib.

— Shunchaki seziladi. Kasbimizda jinsiy orientatsiyang bilan meni hayratda qoldira olaman deb o‘ylamagan bo‘lsang kerak? Xo‘sh bu erkak kim?

— Homiyimiz — dedi u istamaygina taslim bo‘lib.

— Janob Chonmi? Voy ayyor tulkivoyey!

—Jihyodan tortib oldingmi? Qani topaychi festivalda tanishdinglarmi?

— Yo‘q. Aslida biz munosabatlarimizni qayta tikladik.

Hunhening yuziga sirli tabassum yugurdi.

— Ana xolos qanday ehtiroslar! Demak, u... — ayol kulib yubordi.

— Bularning hammasini sening sharafingga qilayotgan ekan-da.

— Xo‘sh...

— Demak rost ekan. Sen esa o‘zing haqingda gapirishni yoqtirmaysan. Xo‘sh, nima ustida kelisha olmayapsizlar?

— Oramizda tez-tez kelishmovchiliklar bo‘lib turadi.

— Singling vafotidan keyin ancha ichimdagini tashqariga chiqarmaydigan bo‘lib qolding. Munosabatlaring bu borada senga yordam beryaptimi? To‘g‘risi, men hech qanday o‘zgarish sezmadim. Albatta, hukm chiqarish menga emas ammo mening tushunchamda munosabatlar insonni baxtli qilishi kerak. Eh mayli, kimni aldayapman... U ma’yus kulimsiradi.

— Shu yoshimga kelib, bir xulosaga keldim hech bir erkak eshityapsanmi, Taehyon hech biri sevgingga ham ko‘z yoshlaringga ham arzimaydi. Lekin baribir yana sevib qolaman, yana ko‘z yosh to‘kaman. Munosabatlar juda katta mehnat talab qiladi. Shuning uchun ulardan hissiy qoniqish olishdan ko‘ra, ularni saqlab qolish uchun ko‘proq kuch sarflab charchayman. Xullas, buni boshingga olma, ortiqcha gapirib yubordim. Keling, aniqroq masalaga o‘taylik. Janob Chon bizning truppamiz haqida nima deydi?

— U baletni yoqtirmaydi.

Chon haqida ma’lumot olish uchun undan har bir gapni qiynalib sug‘urib olishga to‘g‘ri kelardi. Taehyon endi ortiqcha gapirmaslik buyurilganini unutmasdi.

— Ha, to‘g‘ri Jihyo bir safar aytgandi. Demak, bu sening sharafingga qilingan ish ekan-da. Chiroyli e’tibor.

Chiroyli e’tibor... Taehyon esa ishidan keyin baletdan ham osongina mahrum etilishidan tobora ko‘proq xavotirlanardi.

— U uyga kech qaytishimni yoqtirmaydi. Oktyabrdan keyin nimadir o‘zgarishiga juda umid qilaman.

— Men ham umid qilaman, Taehyon. Bu yerda yarim tungacha qolib, buning uchun hech qanday haq ololmaslik hech kimga yoqmaydi. Bugun o‘sha Chonni biznikiga taklif qil. Erkakning ko‘nglini tinchlantiraylik.

— Yo‘q... — Taehyon hayratdan og‘zini ochib qoldi.

— Jihyo ham... Bu dahshatli fikr. Uning bunga qiziqishi yo‘q.

— Ayol sifatida Jihyoni tushunaman, ammo hozir meni ko‘proq homiyligimiz masalasi qiziqtiryapti. Ochig‘ini aytsam Tahraning kelajagi sizlarning kelishmovchiliklaringizga bevosita bog‘liq. O‘zim unga qo‘ng‘iroq qilaman.

Taehyon dahshat ichida Hunhening qo‘ng‘iroq qilishini kuzatib quloq soldi. Shu paytning o‘zidayoq bularning barchasini Chongukka qanday tushuntirish haqida bosh qotira boshlagandi. Ammo Hunhe g‘olibona tarzda qizil lab bo‘yog‘i surtilgan to‘la lablarini yoyib tabassum qildi.

— Rozi bo‘ldi. Hali sen shubhalanib o‘tirgandinga!

Chongukning soat o‘n birlarga yaqin paydo bo‘lishi Taehyonni xotiralar to‘lqinida ikki yil ortga Universal balet zaliga olib ketdi. O‘shanda bu erkak uning hayotida ilk bor paydo bo‘lgandi. O‘sha xotiralar beixtiyor uning lablariga sezilar-sezilmas tabassum yugurtirdi. Axir o‘shanda Chonguk unga yoqmagandi... Taehyon shunday deb o‘ylagan nigohi bunchalik sovuq, yuzida hech qanday ifoda bo‘lmagan insonlar o‘ziga jalb qila olmaydi. Hozir esa Taehyon undan nigohini olib qochmay, javoban tikilardi va negadir yuragi hayajondan bezovta bo‘lardi. Chonguk shunchaki kelishgan, salobatli erkak emasdi u erishib bo‘lmas darajada chiroyli edi. Uning sovuq ko‘zlari esa Taehyonni o‘ziga rom etib qo‘ygandi. Zalning boshqa odamlaridan ayniqsa har kuni ko‘rib yuradigan Chongukdan uyalish juda ahmoqona edi. Shunday bo‘lsada Taehyon tushunarsiz hayajon tufayli o‘zini yo‘qotib qo‘yardi.

Mehmonga keragidan ortiq tikilib qolgan faqat dovdiragan Taehyon emasdi. Jihyo ham Chongukka alam va ehtiros aralash nigohlarini o‘qdek yo‘llardi. Bu nafratmidi, qayta alangalangan ehtirosmidi yoki shunchaki yaralangan g‘ururmi buni anglash qiyin edi.

Chonguk esa juda beparvo edi. Bu nigohlar uni u yoqda tursin, hatto yoniga ham yetib bora olmasdi.

Pe xonim uni tezda o‘z kabinetiga boshlab ketdi. Ular zalni tark etishi bilan qasamki, hamma yengil nafas olgandek bo‘ldi.

U kabinetda deyarli bir soat qolib ketdi. Shubhasiz, ular faqat pul haqida emas, asosan Taehyon haqida ham gaplashishdi. Yigitga naqadar uyat edi! Go‘yo ota-onasi uning o‘qishdagi o‘zlashtirishini bilish uchun sinf rahbarining oldiga kelgandek. Bugungi mashg‘ulotni bemalol muvaffaqiyatsiz deb hisoblash mumkin edi: xayoli bir joyga jam bo‘lmadi, raqsga ham tusholmadi. Chonning yana paydo bo‘lishi esa vaziyatni battar og‘irlashtirdi. Buning ustiga, uning omadsiz urinishlarini ko‘rib, Chonguk hafsalasi pir bo‘lishidan va oxir-oqibat uning faoliyatiga butunlay nuqta qo‘yishidan qo‘rqib ketdi.

Ruxsat berilishi bilan Taehyon va, chamasi, Jihyo ham birinchilardan bo‘lib kiyinish xonasiga oshiqishdi. Erkaklar homiy haqida qisqacha gaplashishdi ayollar esa notanish erkakning jozibasi va salobatiga mahliyo bo‘lib, tinimsiz suhbatlashishardi. Jihyo tishlarini g‘ijirlatgancha chiqib ketdi. Ich-ichidan alam uni kemirayotgan bo‘lsa-da, omadsiz tugagan munosabati haqida hamkasblariga aytmoqchi emasdi.

Taehyonni asosiy kirish eshigidan sal narida mashina kutib turardi.

Bir qiynoq tugadi. Navbatdagisi boshlandi.

— Pe xonim bilan nima haqida gaplashdingiz? — deb so‘radi Taehyon shartta.

— Har xil narsalar haqida. Mashina harakatlana boshlagach Chonguk kaftini uning soniga qo‘ydi.

— Seni chalg‘itganimiz uchun uzr. Endi bu yerga kelmasang ham bo‘ladi.

— Buni o‘zim hal qilaman.

Noqulay sukunat cho‘kdi ammo ko‘p o‘tmay Chonguk yana gap boshladi.

— Nega senga tez-tez tanbeh berishardi?

— Kecha meni qamab qo‘yding, uch kundan beri mashq qilganim yo‘q.

— Bu butun haqiqat emasdi, ammo sabablaridan biri edi.

— Demak bunga men sababchimanmi?

Uy ahli allaqachon uyquga hozirlik ko‘rayotgan edi. Biroq dushdan chiqqan Chonguk birdan suhbatlashishni taklif qildi. Hatto o‘zi bilan adyol ham olishni tayinladi. «Qayerga?» degan savolga esa indamadi.

Soat tungi birdan oshib ketgandi. Chonguk ertalab barvaqt turishi kerak bo‘lsa-da, uxlashga shoshilmadi. Oshxonaga borib, vino va yeguliklar olib keldi. Taehyon uning bemalol harakatlar bilan pishloq va vetchinani to‘g‘rayotganini, cherri pomidorlari, zaytunlar va yong‘oqlarni likopchaga joylayotganini indamay kuzatdi. Chonguk taxtachani unga uzatdi. Taehyonning qo‘liga esa qadahlar bilan birga oq vino shishasi tutqazildi.

Romantik oqshomga o‘xshaydi. Nahotki?

Chonguk uni tashqariga olib chiqdi. Hovli ichida yordamchi bino bilan asosiy uy orasiga ochiq taxta maydoncha qurilgan bo‘lib u ayvon vazifasini bajarardi. Unda kichkina stol va stullar turardi. Ular bu yerga ilk bor kelib o‘tirishdi. Ko‘cha chiroqlari yuzlarni bemalol ajratib ko‘rish uchun yetarlicha yorug‘lik berardi.

Chonguk vino shishasini ochib o‘z qadahiga ko‘proq quydi. Taehyon esa ataylab juda ozgina quyib oldi.

— O‘ylashimcha endi meni tinglashga tayyorsan. Oilam haqida gaplashamiz.

Taehyonning yuragiga xuddi kamondan otilgan o‘q kelib sanchilgandek bo‘ldi. U ishtahani ochadigan yeguliklar solingan taxtacha va qorincha shaklidagi qadahlarga qarab bunday suhbatni kutmagandi. Endi na ichgisi, na yegisi kelardi. Kasalxona... Ha u kasalxonaning hidini sezgandi. Bir kun kelib bu suhbat bo‘lishi muqarrar edi.

— Ridjin bilan meni o‘n to‘qqiz yoshimda tanishtirishgan. U esa, tabiiyki o‘n sakkizda edi Fayaga endigina o‘n uch yosh to‘lgandi. Bizni otalarimiz tanishtirishgan. Bu tanishuvning oxiri bir kun kelib nikoh bilan tugashini hamma yaxshi tushunardi. Bu biznes edi. Keyin men o‘qish uchun chet elga ketdim. Esingda bo‘lsa, Amerikaga ketishimdan oldin shaxsiy hayotimda muammolar bo‘lganini aytgandim. Men Ridjinga shunchaki qo‘l tekkizmagan emasman, ketgunimcha u bilan hatto gaplashmaganman ham. Birinchi kursdan keyin yozgi ta’tilga uyga qaytdim va bizni yana uchrashtirishdi. Otam mendan nima talab qilinayotganini doim aniq tushuntirardi yoz oxirigacha Ridjin bilan yaqinlik qilishim kerak edi. Aytgancha, men uning birinchi erkagi bo‘lganman. Keyin bir yil davomida u qishki ta’tilda oldimga kelib turdi, undan so‘ng esa bahorda bir oyga keldi.

— O‘sha paytda unga xiyonat qilganmiding?

— Men unga hech qachon sodiq bo‘lmaganman.

U xotirjamlik bilan qadahidan ho‘pladi.

— O‘sha paytlarda men oilaviy hayotga tayyorgarlik ko‘rish bilan emas, o‘qishim, kelajakdagi rejalarim va do‘stlarim bilan band edim. Senga hamma tafsilotlarni aytib o‘tirmayman. Qisqacha aytganda, men unchalik e’tiborli yigit bo‘lmaganman va buning jazosini tortganman.

— Qanday qilib?

— O‘sha bahorda men uning homilador bo‘lishiga sababchi bo‘ldim. Ikkalamiz ham bundan bexabar edik. Buni bilmaslik qiyin shundaymi?

—Axir bolalar qanday dunyoga kelishini bilamizku?

—Bu tasodif emasdi.

—Himoyalanmasdan yaqinlik qilganingda aslida buni tasodif deb bo‘lmaydi. Oltinchi haftada uning homilasi tushib qoldi. O‘sha paytda u onam bilan birga bo‘lgani va onam bu voqeani yashirishga yordam bergani biz uchun omad bo‘ldi.

Taehyonning rangi oqarib ketdi. U hayratdan og‘zini ochgancha qotib qoldi.

— Buning uchun o‘zimni kechira olmayman. Hozir ikkita farzandim ulg‘ayayotgan bo‘lishi mumkin edi. Garchi katta farzandim bilan hayotim qanday kechishini hech kim bilmasa ham. Har qanday holatda ham, bunga men aybdorman. Yigirma ikki yoshimda o‘qishni tugatib, Koreyaga qaytdim. Umumiy suhbatdan o‘tib Verfiga ishga qabul qilindim va astoydil ishlay boshladim.

— Otang hatto ishga joylashishingga ham yordam bermadimi?..
— Uning fikricha men hamma narsaga o‘z kuchim bilan erishishim kerak edi. Buning uchun esa u menga yaxshi ta’lim bergan. Bir tomondan bu mantiqli shunchaki bir qondan ekanliging uchun kompaniyani ahmoqning qo‘liga topshirib bo‘lmaydi to‘g‘rimi? Agar ahmoq bo‘lmasam, o‘zim ham martaba pog‘onalaridan ko‘tarila olaman. Boshqa tomondan esa, u juda qattiqqo‘l usullar bilan ish tutardi. Bu esa boshqa masala.

— Xo‘sh, oxir-oqibat Ridjin bilan nima bo‘ldi? Darrov turmush qurindinglarmi?

— Unchalik emas. Biz faqat ikki yildan keyin turmush qurdik. To‘y uchun pul yig‘ishim kerak edi.

— Axir otalaringiz boyku?.. Ya’ni pul bor ediku.

— U pul ularning puli edi men esa o‘z oilamni qurayotgan edim tushunyapsanmi?

—Janob Soning qiziga munosib inson bo‘lishim kerak edi. Qaynotam bilan munosabatlarim tarang edi. Men unga yoqmasdim.

— Nima u otang bilan til biriktirganmidi?

— Ular do‘st edilar. Shuning uchun ko‘p masalalarda fikrlari bir-biriga mos kelishi tabiiy edi. To‘ydan oldin ham Ridjin bilan alohida kvartirada yashardik. Bizga merosxo‘r dunyoga keltirish topshirilgan edi, shuning uchun harakat qilardik. Ammo hech narsa o‘xshamasdi. Ridjin sababini aniqlash uchun kasalxonalarga qatnab, tekshiruvlardan o‘tardi. Men esa ko‘p ishlardim. Shu bois ikkalamiz ham asabiylashib ketgandik. Keyin hayotimda o‘sha ayol paydo bo‘ldi senga u haqida aytganman. Xotinimga qo‘pollik qila olmasdim, o‘zimni tiyishimga to‘g‘ri kelardi. Ammo o‘sha ayol bilan munosabatlarimiz har xil tus olgan. Bu taxminan bir yil davom etdi. Keyingi voqealar senga ma’lum uni o‘ldirishdi, meni esa aybdor qilib ko‘rsatishdi. Ridjin esa hamon homilador bo‘la olmasdi. Buning ustiga, otalarimizning bosimi ham bor edi: ularning fikricha men erkak emasdim urug‘imning sifati yomon yotoqda ham ojiz edim. Aleks sud ishini hal qilish bilan band bo‘lgan paytda, onam oilamiz bilan shug‘ullandi. U xotinimni EKO muolajasidan o‘tishga olib bordi. Faqat shu yo‘l bilan farzandli bo‘la oldik.

— EKO qanday qilinadi?

— EKOmi?

—Ayol organizmidan tuxum hujayra olinadi, u laboratoriya sharoitida urug‘lantiriladi. Keyin hosil bo‘lgan embrion inkubatorda rivojlanadi va bachadonga joylashtiriladi.

— Voy Xudoyim...

— Ha bolani tabiiy yo‘l bilan dunyoga keltirish ancha yoqimliroq. Yen biz uzoq kutgan farzandimiz. Faqat yigirma olti yoshimdagina nihoyat ota bo‘ldim va shundan keyin bizni tinch qo‘yishdi.

— Uzoq kutilgan... Menga esa buni aytmoqchi ham bo‘lmaganding.

— Bu boshqa masala.

U bahslashishga kirishmadi qolaversa, Taehyonning ranjishi ham shunchaki yo‘qolib qolmasdi. Vaziyatga oydinlik kiritish, albatta, zarur edi. Ammo Taehyon uchun «shunchaki tanish qizga uylanish» va «shunchaki uzoq kutilgan o‘g‘il» oddiy yangiliklar emasdi.

— Onang sizlarni doim qo‘llab-quvvatlagan ekan. U haqidagi gaplarni eshitish menga yoqadi.

Chonguk kutilmaganda tabassum qildi. Chamasi xotiralar uni kulimsirashga undagandi.

— Mening sher urg‘ochim o‘ziga xos fe’l-atvori bor. Uni ko‘rsang qo‘rqib ketarding.

Taehyon ham uning tabassumiga javoban kulimsiradi. Agar Chongukni nimadir tabassum qilishga majbur qilsa, demak, o‘sha mavzu o‘z-o‘zidan qiziqarli bo‘lib qolardi.

— Nega? U haqida gapirib ber.

— Otamga shuncha yil chidash uchun yo telba bo‘lish kerak, yo mening onam. Faqat mengagina hamma narsani kechirishardi, boshqalarda bunday imtiyoz yo‘q edi.

— Keyin oilang bilan nima bo‘ldi?

— Ridjin dono ayol edi va to‘g‘ri yo‘l tutdi. Shu sababli biz shunchaki er-xotindan ko‘ra yaqinroq insonlarga aylandik.

— Unda nega xotining va o‘g‘ling Xitoyda yashashardi?
— Avval uning otasi, oradan yarim yil o‘tib esa mening otam vafot etdi. U oilasini qo‘llab-quvvatlash uchun Xitoyga ketdi. U yerda uzoq qolib ketdi va oxir-oqibat o‘sha yerda yashashga qaror qildi. Biz hech narsani o‘zgartirmaslikka kelishdik.

— Xotiningning ham boshqa erkaklari bo‘lganmi? Sen ular haqida bilarmiding?

— Men uchun nimanidir bilmay qolish qiyin. Jinsiy hayotimiz munosabatlarimizni buzgan edi. Tabiiyki, uning ham mendan boshqa munosabatlari bo‘lgan. Men uning sarguzashtlari tafsilotlariga qiziqmadim ammo so‘nggi paytlarda u bir san’atshunos bilan uzoq vaqt uchrashib yurgandi.

— Tushunarli...
Nihoyat, uning hikoyasi tugadi. Noqulay sukunat cho‘kdi. To‘g‘rirog‘i, bu sukunat faqat bir kishiga noqulay edi.

— Oilang katta ekan eshitish qiziq bo‘ldi. Ammo bu seni kechirdim degani emas...

— Farzandim borligini bilib hayratga tushganingni va bundan ranjiganingni tushunaman. Ammo men senga xiyonat qilganim yo‘q. Bu vaziyatni ortda qoldirishing kerak. Asta-sekin avvalgi munosabatlarimizga qaytamiz.

— Nega endi men shunday qilishim kerak?.. Agar o‘sha baxtsiz hodisa bo‘lmaganida!..

— Sen baxtli yashayotgan bo‘larding, xotinim tirik bo‘lardi, o‘g‘lim esa to‘liq oilada ulg‘ayardi. Hammasi a’lo darajada bo‘lardi, Taehyon.

— Nimasi a’lo darajada bo‘lardi? Agar mening ham yashirin xotinim va farzandim bo‘lganida, sen ham shunday fikrlarmiding?

— Bema’ni gaplarni gapirma. Agar sening oilang bo‘lganida, men senga hatto e’tibor ham bermagan bo‘lardim.

— Men ham seni rad etgan bo‘lardim! Afsuski, menga bu haqda hech kim aytmagan. Endi hammasini aytib berding, demak, meni kechirishim kerak deb hisoblayapsanmi? Keyingi safar yana nima kutishim kerak? Balki sendan yana bir yashirin oilang borligi ma’lum bo‘lar?

— Genrix VIII Anna Boleyn uchun Angliyada Rim papasining hokimiyatini ag‘dardi va ikki marta uylangan ilk qirollardan biri bo‘ldi. Aytgancha bu shunchaki bir misol.

— Men tarixni bilmayman, — dedi Taehyon jahli bilan. U gapning ma’nosini tushunmagandi.

— Anna yosh saroy xonimi edi. O‘sha davrda ayollar odob-axloq qoidalariga qat’iy rioya qilishardi iffat va o‘zini erkaklardan yiroq tutish ularni erkaklar ko‘zida yanada jozibali qilardi. Genrix yetti yil davomida ajrashish uchun kurashgan. Tarixiy ma’lumotlarga ko‘ra, Anna nikohdan keyingina unga o‘zini bag‘ishlagan. Bizning vaziyatimizga biroz o‘xshamayaptimi Taehyon?

— Men endi ayolga o‘xshaymanmi?

— Sen bundan o‘zing uchun xulosa chiqarishing kerak mening bir xotinim bor edi ammo men sen bilan ikkinchi tanlagan insonimdek yashadim. Ikkinchi bo‘lganing uchun xafa bo‘lishing kerak emas.

— Buning nima aloqasi bor?..

— Genrix Anna Boleyn bilan nima qilganini bilasanmi? Uni qatl ettirgan. Chunki Anna makkor jazavakor takabbur va manman ayolga aylangan edi. O‘zingga chetdan qarab ko‘r janjallaring naqadar xunuk ko‘rinadi. Balki endi xulq-atvoringdagi ayrim narsalarni qayta ko‘rib chiqish vaqti kelgandir.

— Bu ogohlantirishmi? — Taehyon birdan jiddiy tortdi. Suhbatga bo‘lgan qiziqishi butunlay so‘nib xuddi ignalarga to‘la tipratikandek tikanlarini chiqarib oldi.

— Tarixdan saboq.

— Bas qil! Boshimni aylantirishni bas qil! Bu voqea seni hayajonga solyaptimi? Chonguk, unday bo‘lsa, o‘zingga biror saroy xonimini top, yangi xotin ol, nima bilay! Yoki seni yana nima qiziqtirsa o‘shani qil! Men endi bokira ham emasman, men bilan qiziq bo‘lmay qolganman. Nega ikkalamizni ham qiynayapsan? Bizdan hech qachon oila chiqmaydi. Nima desang ham, men erkakman! Ikki erkakdan oila bo‘lmaydi! Bizning umumiy farzandimiz ham bo‘lishi mumkin emas! Qanday xayollar bilan yashayapsan o‘zi?

— Tinchlan. Oila haqidagi tasavvurlaring shubhali. Homiladorlik masalasini hisobga olmaganda, erkak va ayol o‘rtasidagi munosabatlarda ikki erkak o‘rtasida bo‘lishi mumkin bo‘lmagan hech qanday alohida narsa yo‘q. Bizning ham o‘z majburiyatlarimiz bor, bir to‘shakni baham ko‘ramiz, men seni sevaman va himoya qilaman. Sen haqingda esa bunday deya olmayman, ammo hech bo‘lmaganda men bilan yaqinlik qilish senga yoqadi. Ishon, oilada bu juda muhim. Sen mendan yuz o‘girmasliging kerak, aks holda muammolarimiz ko‘payadi. Farzand tarbiyasi bilan faqat ona shug‘ullanmaydi. Buni sen mendan yaxshi bilishing kerak, Taehyon. Axir seni bobong tarbiyalagan. Sen ham farzandimizni tarbiyalay olasan.

— Chonguk!.. Iltimos bas qil! Men hech qanday farzand haqida eshitishni istamayman! Goh qo‘rqitasan, goh jazolaysan goh sevgi haqida gapirasan. Ridjinga qo‘pollik qila olmagansan, menga esa qo‘lingdan keladimi? Unga xiyonat qilgansan, menga esa yo‘qmi? Men senga ishonmayman! Sen bilan yashashim mumkin, ha to‘g‘ri aytasan, sen bilan yaqinlik qilish menga yoqadi bu shunchaki nafs. Ammo hayotimni sen bilan farzand orqali bog‘lashga aslo rozi bo‘lmayman!

— Sekinroq gapir xizmatkorlarni uyg‘otib yuborasan. Ular aytgancha sen hech qanday tashvish ko‘rmasliging uchun tong sahardan turishadi. Ahmoqlik qilma, baribir mendan hech qayerga ketolmaysan. Xohlaysanmi-yo‘qmi bizning farzandimiz bo‘ladi. Oldinda bizni birga o‘tkazadigan ko‘plab baxtli yillar kutmoqda. Farzandimiz sevgimizni yanada mustahkamlaydi.

Taehyon dahshatdan ko‘zlarini katta-katta ochdi. Bu gaplar shunchaki tush bo‘lishini ich-ichidan so‘rardi. Shunday paytlarda unga Chonguk haqiqatan ham aqlini yo‘qotgandek tuyulardi.

Taehyonni g‘azab, norozilik va tushunmovchilik qamrab oldi. Shu bois u birdan o‘rnidan sapchib turdi.

O‘z joyingga qayt.

— Mastsan. Bu suhbatni davom ettirishni istamayman — dedi u jahli chiqib keskin ohangda.

Gazaklar solingan patnis va sharob tonggacha tegilmay shunchaki qolib ketdi.

Chonguk izdan shoshilmay xotirjam qadamlar bilan borar uni to‘lqin-to‘lqin bo‘lib kelayotgan kuchli ehtiros qamrab olardi. U mast emasdi shunchaki hech qanday uyalish hissisiz o‘z istaklariga erkin yo‘l berayotgandi. Bu odam o‘z xohishiga ko‘ra harakat qilishdagi mutlaq erkinligidan zavqlanardi desak mubolag‘a bo‘lmaydi. Taehyung qanchalik qochishga urinmasin, u baribir uni xuddi hozirgidek tutib olardi va o‘zinikini tortib olardi.

Tae unga o‘tkir g‘azabli nigoh bilan qaradi u xuddi dumini oyoqlari orasiga qisib olgan tuzoqqa tushgan sichqonni eslatardi. To‘qnashuvdan qochish umidida u keskin va asabiy qadamlar bilan hammom tomon yurdi.

Chonguk kamarini halqalaridan sug‘urib oldi va uning yo‘lini to‘sdi.

— Intizom bo‘yicha kichik bir saboq beradigan vaqt keldi.

Tae nima bo‘layotganini anglay olmay dovdirab qoldi.

U haqiqatan ham kamar ishlatmoqchimi?

Tae qo‘rqdimi?

Bu shunchaki qo‘rquv emasdi bu hayajon kutish va xavotirning murakkab bir-biriga chirmashib ketgan qorishmasi edi.

Uni quvib yurishga hojat yo‘q edi. Chonguk unga juda yaqin keldi hatto noqulay darajada yaqin va sekin qo‘li bilan uning yuzini silab o‘tdi, so‘ng to‘satdan bo‘ynidan mahkam ushlab oldi. Tae yuzlari qizarib ketdi. Chonguk ikkinchi qo‘li bilan uning shim va ichki kiyimini pastga tortdida uni karavot tomon itardi. Kiyimlarini butunlay yechib tashlab oyoqlarini keng yozdirib qo‘ydi.

— Yaxshi tinchlanding. Endi aql yig‘ishni o‘rganadigan vaqt keldi.

Birinchi zarba og‘riqli emas ammo keskin edi ko‘proq kutilmaganligi bilan ta’sir qildi. Zarba kelishini kutish jarayoni esa undan ham yomonroq edi. Keyin ketma-ket zarbalar yog‘ildi bu safar kuchliroq tanasiga chuqur kirib boradigan darajada qattiq urildi.

Tae kamar zarbalaridan qochishga urinib orqa tomonini qimirlatib to‘lg‘ana boshladi. Uning dumbasi tezda qizarib ketdi. Chonguk esa uning ustiga egilib shoshilmasdan qo‘li bilan o‘sha joylarni silab ko‘rdi.

—Biz sen bilan ajoyib juftlikmiz Tae. O‘zing ataylab kaltak yeyishni so‘raysan. O‘zingni jabrdiyda qilib ko‘rsatishni o‘zingga achinish tuyg‘usiga berilishni yaxshi ko‘rasan aslida esa... yanada ko‘prog‘ini istaysan.

U qo‘lini Taening keng ochilgan oyoqlari orasiga tiqdi va olatini shunday joylashtirdiki u yaqqol ko‘rinib turardi butunlay taranglashgan holda.

—Xuddi kutganimdek. Tashqaridan juda yoqimtoy begunoh mavjudotdek ko‘rinasanu aslida esa... tamomila buzuqsan.

—Bu yolg‘on!..

Kaftning qattiq zarbasi yangradi. Tae ingrab yubordi va dumbasini mahkam qisib oldi. To‘xtashni so‘rash o‘z qadr-qimmatiga to‘g‘ri kelmasdi shuning uchun u lablarini tishlagancha zarbalarni indamay qaysarlik bilan qabul qilaverdi. Shu bilan birga kindik osti sohasida kuchli og‘riq sezilardi...

—Yig‘ing ishonarli chiqmayapti aksincha, xuddi zavqdan ingrayotgandek eshitilyapti.

Endi Tae ancha ishonarli tarzda qimirlay boshladi uning orqa tomoni xuddi olovdek yonardi, har bir zarba esa yotgan joyida uning tanasini seskantirib yuborardi. Uning olati yuzaga ishqalanar, eng noqulay pallada esa pulsatsiyalanib, og‘riq berardi. Tae boshini yon tomonga burib, Chongukka o‘tkir va yonayotgan nigohini tashladi.

—O‘zimni yomon his qilyapman... iltimos, boshqa urma.

—Aslida shunchaki tugatishni xohlayapsan xolos.

Chonguk barmoqlarini yaladida sekinlik bilan ikkitasini ichkariga kiritdi. Tae birdan siltanib ko‘rpani mahkam changallab oldi.

—U yerda... yana chuqurroq.

—O‘zingni o‘zing sik..

Chonguk Taening toshdek qotib qolgan a*zosining asosidan ushladi. Tae yig‘lab yubordi va o‘zini barmoqlar ustiga bosdi u buni butun borlig‘i bilan yomon ko‘rsada ichida nimadir his qilishga bo‘lgan kuchli og‘riqli istak uni shunga majbur qilardi. Orgazm oldidan tanasini titroq qamrab oldi ongi esa butunlay o‘chdi.

—Ah... Chonguk... Chonguk... Hozir yorilib ketaman... Ah!

U baland ovozda ingrab, cho‘qqiga chiqdi va qo‘li bilan o‘z a’zosini yopib oldi. His-tuyg‘ularning kuchliligi uni voqelikdan butunlay uzib qo‘ydi. Zo‘ravonlik qurbonlari odatda bunchalik kuchli orgazmni boshdan kechirmaydilar buni Taehyunning o‘zi ham yaxshi bilardi.

Chonguk uni qo‘llab-quvvatlagandek orqasini silab qo‘ydi.

O‘sha kundan so‘ng, Tae ba’zi narsalar haqida qayta o‘ylab ko‘rdi: uning o‘z xatti-harakatlari hatto o‘ziga ham yoqmay qolgandi. U hech narsani — hatto Jeonggukning fe’l-atvorini ham — o‘zgartira olmasligini angladi. Shuningdek, Jeonggukka ta’sir o‘tkazishga bo‘lgan urinishlari jiddiy norozilikdan ko‘ra, ko‘proq injiqlikka o‘xshab ko‘rinayotganini tan olish vaqti kelgandi. To‘g‘risini aytganda, Jeongguk ham yon berayotgan edi masalan, kiyim-kechak borasidagi tortishuvlar hozircha chetga surildi. (Shekilli u Tae keltirgan dalillarni o‘rinli deb topgan ko‘rinadi.) Tae esa qahvaxonadagi ishini tashlab, endi uyidagi balet studiyasida shug‘ullana boshladi. Kun bo‘yi har kuni mashg‘ulotlar bilan band bo‘lish ajoyib va zarur bo‘lsada Tae baribir o‘z daromadiga ega bo‘lishni istardi, shu sababli pul topish yo‘llari haqida tez-tez o‘ylab yurardi.

Buning ustiga Chonguk uni kech kelgani uchun koyishni ham to‘xtatdi har holda hozircha shunday. Ikkalasi ham umidlarini oktyabr oyidagi marosimga bog‘lab qo‘yishgandi. Qolaversa, o‘z oilasi (va kaltaklanish voqeasi) haqida gapirib berganidan so‘ng, Tae ancha yengil tortdi va o‘zi ham sezmagan holda munosabatlarining avvalgi maromiga qayta boshladi.

10-oktyabr kuni erta tongda Chonguk uni uyg‘otib quchog‘iga oldi. Uyg‘onishni istamagan Tae ko‘rpani teparoq tortishga urindi ammo uni quchib turgan qo‘llar yanada mahkamroq qisdi.

— Menga yaxshi kun tilab qo‘y— dedi Jeongguk darhol. Tae xirillagan ovozda kulib yubordi.

— Nima uchun?

— Bugun mening sevimli kichkina qushcham dunyoga kelgan kun.

Tae uni tirsagi bilan hazilomuz turtib qo‘ydi yuzida xuddi o‘sha eski kunlardagidek keng va beg‘ubor tabassum paydo bo‘ldi.

— O‘sha kichkina qushchaga tabriklarimni yetkazib qo‘y.

— Albatta yetkazaman.

Chonguk uni o‘pish uchun egildi va yostiqqa bosdi shu bilan birga qo‘llari sekin-asta uning beliga tomon sirg‘aldi. Tae o‘zini chetga tortmadi Aksincha u o‘zini butunlay ochib berdi va barmoqlarini Chongukning ensasidagi dag‘al sochlar orasidan yurgizdi. Chonguk shunday ehtiros bilan o‘padiki... Hatto uyqusirashi ham bundan zavqlanishiga to‘sqinlik qilmaydi.

— Sovg‘a borasida biron istaging bormi?

Hammasi yakunlangach Taehyung yuzini o‘girdi. Chonguk uning tanasidan urug‘ suyuqligi sizib chiqayotganini kuzatib turardi. Yomg‘ir deraza oynasini taqillatib, vaziyatdagi romantik kayfiyatga biroz mahzunlik qo‘shardi. To‘satdan Taehyung seskanib ketdi nimadir sovuq narsa to‘pig‘iga tegib ketgandi. Bu uni yana haqiqat dunyosiga qaytardi.

—Jim...

Chonguk uning to‘pig‘iga yaltiroq tosh o‘rnatilgan nozik kumush taqinchoqni taqayotgan edi. U hech narsani ayamagani yaqqol ko‘rinib turardi bu shubhasiz olmos edi.

—Meni hech qachon tark eta olmasliging uchun.

Bunday taqinchoqlar aslida kishan vazifasini o‘tardi u shu orqali nimadir demoqchi bo‘ldimikan?

—Rahmat. Juda nafis ekan...

U o‘z oyog‘iga tikilib xayolga cho‘mdi uning yuz ifodasi hamma narsani aytib turardi.

—Kechir... shunchaki ayni kerakmas paytda onam esimga tushib ketdi. Lekin rostini aytsam menga juda yoqdi.

—U haqida nimalarni eslading?

—Eski suratlarni... ularda onam juda go‘zal va yosh ko‘rinardi. Undan menga qolgan yagona xotira shu. Imning sud jarayoni qachon bo‘ladi? — deb so‘radi u, mavzuni to‘satdan o‘zgartirib.

Chonguk taxmin qilganidek, tergov jarayonida janob Imning qotillikka aloqadorligini tasdiqlovchi dalillar topilgandi. Chonguk unga bo‘lajak sud haqida gapirib berdi, ammo tafsilotlarga to‘xtalmadi. Taehyung ularni tushunmasligi va faqat xafa bo‘lishi mumkinligini anglagan edi. Ma’lum bo‘lishicha o‘gay otasi ham yolg‘on ko‘rsatma bergani uchun javobgarlikka tortiladigan bo‘ldi. Aslida so‘roq paytida birinchi bo‘lib aynan u o‘zini tuta olmay, yig‘lab yuborgan va barcha aybini bo‘yniga olgan edi.

U vijdon azobidan xalos bo‘lishni istab bunday gunoh bilan boshqa yashay olmasligini qizi har kecha tushlariga kirib uni bezovta qilayotganini tan oldi. Uning aytishicha, Im uni o‘gay o‘g‘liga tuhmat qilishga va eshik tutqichiga qon surtishga majburlagan ekan. Xullas, yaxshi tomoni shundaki Mihyon akasining tushlariga kirib uni qarg‘amayapti ammo u baribir akasining xotiralarida yashashda davom etmoqda.

— Noyabr boshlarida. Bunday suhbatlar uchun noo‘rin vaqtni tanlading.

— Kechir. Shunchaki... Yomg‘ir yog‘yapti, negadir... Ridjinning ham vafot etganiga yillik sana yaqinlashmoqda. Xitoyga borasanmi?

— Men senga sovg‘a berdim sen esa marhumlar haqida gap ochding. Barakalla. Ha, noyabrda Yen bilan boramiz. Bu safar seni o‘zim bilan olib ketmayman. Hozircha Yangi yilga rejalashtiryapman.

— Bilasanku men bunga qarshiman.

— Ammo men sendan ruxsat so‘rayotganim yo‘q.

Taehyon qayg‘uli o‘ylarini haydashga urinardi biroq ko‘p narsalar unga chuqur nafas olishga ham imkon bermasdi. Nonushta tarang muhitda o‘tdi. Chonguk o‘g‘liga Taehyon amakisining tug‘ilgan kuni ekanini, shuning uchun uni odob bilan tabriklashi kerakligini aytdi.

— Yoshingiz nechida?

Taehyon Yen bilan qanday gaplashishni bilmasdi u bilan suhbatlashishni ham istamasdi. Savollarga javob berishga qiynalardi. Bola esa uni doimo tarang holatda ushlab turardi.

— Yigirma birda.

— Men esa o‘n birdaman. Nega bunchalik yoshsiz? Yoshimiz deyarli teng ekanku.

— Senga matematika bo‘yicha qo‘shimcha darslar kerakmi? — deb suhbatga aralashdi otasi.

— Yo‘q dada. Shunchaki yosh jihatidan u sizdan ko‘ra menga yaqinroq. Aytgancha unga nima sovg‘a qildingiz?

— Bir maqolni eslab qol «Baliqni og‘zi halok qiladi». Bu ispancha maqol.

— Endi bildim. Mayli sir bo‘lsa shunchaki sir deb ayting.

Taehyon amakisi qarshisida turganida u haqda uchinchi shaxsda gapirish odobsizlik ekanini o‘rganib olgan Yen endi to‘g‘ridan-to‘g‘ri so‘radi.

— Nega endi dadamga o‘xshab ishga bormaysiz?

— Chunki men shunday dedim— deb yana Taehyonning o‘rniga otasi javob berdi va o‘g‘lini ko‘zlarini qisib kuzatdi.

— Agar menga maktabga bormaslikni aytganingizda sizga quloq solmasdim.

— Barakalla. Ammo men senga bunday demagan bo‘lardim.

— Siz Taehyon amaki balet bilan shug‘ullanishini aytgandingiz. Atrofimda balet raqqosi bo‘lgan birorta odam yo‘q. Bu g‘alati emasmi?

— Shim kiymasdan yurish g‘alati. «Balerun» degan so‘z ham yo‘q. Bu kasb egalari «balet artistlari» deb ataladi.

— Ammo balet artistlari shim kiymaydilarku.

Chonguk istehzoli tarzda qoshini ko‘tardi. O‘g‘li uni gapida tutib olgandi. Biroq u bir masalada o‘g‘liga qo‘shilardi: «kolgotka» degan kiyim unga mutlaqo yoqmasdi. Taehyon ularni kiyganida, go‘yo yalang‘ochdek ko‘rinardi.

— Bu seni tashvishlantiradigan masala emas. Ovqatingni ye sovib qolyapti.

Yen itoatkorlik bilan jim bo‘lib, ovqatga yopishdi. Chonguk esa likopchasiga bosh egib olgan Taehyonning minnatdor nigohini ilg‘ab qoldi.

Ularning orasida iliqlik paydo bo‘ldi. Muzlar eriy boshladi. Suvlar ko‘tarilmoqda. Endi butun dunyoni suv bosishini kutish qoldimi?

Tae chiqishdan oldingi kechada umuman uxlamadi. Tongga yaqin zo‘rg‘a bir soatgina ko‘z ilib oldi. Yakuniy mashg‘ulotdan so‘ng Xong-xe unga chiqish oldidan raqsni qayta-qayta mashq qilishni qat’iyan taqiqlagan edi asablari shu qadar taranglashgan bir paytda biror joyini shikastlab olish yoki chiqazib yuborish xavfi juda yuqori edi.

Shuning uchun u shunchaki to‘shakda u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib xayolan raqs harakatlarini takrorlab yotdi. U truppaning yuzi hamma birinchi bo‘lib qaraydigan va tomoshabinlarda umumiy taassurotni shakllantiradigan inson edi. U bitta ham xatoga yo‘l qo‘yishga bir lahzaga bo‘lsada esidan chiqarib yuborishga yoki ortda qolib ketishga haqli emasdi.

Sahna markazida bo‘lish bosimidan tashqari u ushbu raqs uchun zimmasidagi ulkan mas’uliyat yukini ham his qilardi. Mukofotlash marosimida ularni taqqoslash mumkin bo‘lgan raqobatchi raqs guruhlari bo‘lmaydi demak bu ularda unutilmas iz qoldirish uchun ajoyib imkoniyat edi. Ular bor kuch-g‘ayratlarini ishga solishlari kerak edi har qachongidan ham ko‘proq. Agar ishlar nihoyat o‘nglanmasa «Tahra»ning faoliyatini davom ettirishi juda qiyin bo‘lardi.

Xongxe homiylari uchun bemalol joy tashkillashtirib berishi mumkin bo‘lsada Chonguk tadbir o‘tkaziladigan joyga chipta olmagan edi. Rostini aytsa, «Tahra»ning bir necha daqiqalik chiqishi uchun san’at va musiqa olamining elita vakillari ishtirokidagi soatlab davom etadigan tadbirda o‘tirishga uning umuman qiziqishi yo‘q edi.

Ertalab Chonguk uni uyg‘otdi va tun bo‘yi uxlamagani uchun uni «ahmoq» deb atadi. Taehyung bunga qarshi bir og‘iz ham so‘z aytolmadi.

— Hammasi yaxshi bo‘ladi o‘zing ham bilasanku.

— Bilmayman.

— Lekin *men* bilaman.

— Rostdan ham... Eng boshida «Bulbul» raqsi bor. Tasavvur qila agar boshidayoq xato qilib qo‘ysam... Voy bu haqda o‘ylashning o‘zi ham dahshat.

— Menga «Bulbul» raqsi yoqadi.

Janob Chon uni kuldirmoqchi bo‘layotgani aniq edi, garchi uning yuz ifodasi har doimgidek o‘zgarmas va jiddiy bo‘lsada.

— To‘xta sen uni hali ko‘rmading ham shundaymi?..

— Bulbul ham aslida shunchaki kichkina qushku. Men o‘sha «kichkina qushcha»ning raqsini ko‘rganman.

— Nima?

— Kelsang ko‘rsatib qo‘yay esingga tushadi. U chavandozga xos holatga kirdi bundan Tae uyalib qizarib ketdi.

— Sening «bulbul»ing shunaqa sakrab yuradimi?

— Buzuq xayolparast! — dedi Tae o‘zini yo‘qotib tovonlari bilan uni turtib qo‘ydi.

Chonguk esa shunchaki yelkasini qisib qo‘ydi. Taening ko‘zlari chaqnab ketdi u haligina o‘ta kuchli uyqu bosib turganini ham butunlay unutdi. Ustidagi ko‘rpa olib tashlanganida esa, unga yopishib olmadi.

Ularning chiqishiga hech qanday nom berilmagandi buni so‘rashmagandi ham. «Tahra Show» balet truppasi e’lon qilinganida, Taehyonning nafasi ichiga tushib ketdi, oyoqlari esa bo‘shashib qoldi. Sahna oldidagi so‘nggi hayajon eng asabiy va qiynoqli lahzalar edi.

Katta sahna, ulkan ekranlar, keng zal... Uning o‘zi esa mittigina edi. Atrofni zimiston qoplagan, faqat uning somondan to‘qilgan gilamchasi oq nur bilan yoritilardi. Qo‘ng‘iroqchalar jaranglay boshladi, ammo ohang sekin, o‘ziga xos ritmda edi. Musiqa asta-sekin odamni trans holatiga olib kirardi. Taehyon qo‘llarini mayin silkitib, nafis harakatlar bilan raqsni boshladi.

Oq rangli erkaklar hanboki uning qiyofasiga yengillik va nafosat bag‘ishlardi. Bulbul obrazi uzoq davom etmadi. Musiqa o‘zgarib, qo‘ng‘iroqchalar jarangi asta yo‘qola boshladi. Ularning o‘rnini bir nechta torli cholg‘u va nay sadolari uyg‘unlashgan, ritmik sharqona ohanglar egalladi.

Yelpig‘ichlar ko‘targan barcha ishtirokchilar sahnaga chiqishdi. Taehyon bir necha lahzaga ular ortiga yashirinib, yelpig‘ich va shlyapasini qo‘liga oldida uni birdan ochgancha oldinga otilib chiqdi. Ko‘p o‘tmay, ular juftliklarga bo‘linib yelpig‘ichlarini silkitgan holda uyg‘un harakatlarni ijro etishdi.

Oq hanboklarda ular yengil bulutchalarga o‘xshab ko‘rinardi. Ayollarning hanboki jeogori deb ataladigan ko‘ylak va yubkadan, erkaklarniki esa jeogori shim va ustidan kiyiladigan uzun chopondan iborat edi.

Ular yana birlashib, yaxlit raqs shaklini hosil qilishdi, keyin esa turli tomonga tarqalishdi. Musiqa tobora kuchayib ritm tezlashdi va zamonaviy ohanglar bilan uyg‘unlashib tomoshabinlarni o‘ziga rom etdi.

Shundan so‘ng sahnaga nog‘ora ko‘targan ikki erkak chiqdi. Yelpig‘ichlar ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi. Doira bo‘ylab harakatlanish sakrashlar va mato tasmalari bilan bajariladigan nafis harakatlar boshlandi. Bularning barchasi hanboklarning havoda yengil aylanib, hilpirashi bilan yanada go‘zal ko‘rinardi.

Sahnaning orqa tomonidan yana ikki g‘aroyib qiyofa paydo bo‘ldi. Har bir katta paxmoq oq libos ichida ikki kishidan bor edi. Ular yuzlariga niqob taqib afsonaviy mavjudotlarni gavdalantirishardi.

Birdan musiqa uzilib qoldi. Orqa fondagi g‘aroyib qiyofalar cho‘kkalashdi. Nog‘orachilar shoshilmay yangi ritmni chalishni boshlashdi.

Pichoqlar bilan raqs.

Oppoq hanboklar va pichoqlar, buning ustiga balet harakatlari... Bu yerda ular zamonaviy elementlar ustida ancha mehnat qilishgan an’anaviy raqsdan sezilarli darajada chekinishgandi.

Musiqa eng yuqori nuqtasiga yetganida, nog‘orachilardan biri orqadagi raqqosga qizil bo‘yoq sachratdi. Shundan so‘ng musiqa jangovar ohanglar bilan yangidan kuchga to‘lib qonni jo‘sh urdiradigan darajada avj oldi.

Yakuniy qismda raqqoslar yana juftliklarga bo‘linishdi. Erkaklar o‘z juftlariga oshiqona nigoh bilan qarashdi. Ammo ayollar pichoqlarini bir silkib, qilich jarangiga mos ravishda ularning bo‘yniga zarba berishdi. Erkaklar jonsizdek yerga quladi.

Nog‘orachi qandaydir absurd spektakldagi qahramondek, yiqilganlar orasidan yurib o‘tdi va har birining ustiga shprits yordamida qizil bo‘yoq sachratdi.

Ayollar esa chetga chiqishdi. Bulbul raqsidagi musiqa yangray boshladi, biroq bu safar u mayinlik emas, xavotir uyg‘otardi. Qizlar somon gilamcha ustida bir-biriga yaqin turib, qisqa muddat davomida bir maromda tebranishdi. Eng oxirida esa qo‘llarini oldinga uzatib, pichoqlarini ko‘targancha qotib qolishdi.

Sahna zulmatga cho‘mdi.

Bulbulning g‘olibona sayrashi eshitildi...

𝐀𝐋𝐋𝐘𝐔𝐑

2026-11-04T19:21:46.064Z

16/ 1—bob davomi

— Taehyon tinchlan...

— Unda menga duch kelgan birinchi odam bilan yotishni taklif qilma! Go‘yo men istalgan odamning oldida yechina oladigandek. Bu unday emas! Hech qachon bunday bo‘lmagan va sen buni juda yaxshi bilasan. Xonangda sening oldingda kiyimlarimni yechayotganimda qanday titraganimni o‘zing ko‘rgansan. Men sen meni jazman sifatida qabul qilishga rozi bo‘lishingdan qo‘rqardim.

Taehyon hozir ham o‘zini yalang‘och qilayotgandi. Hatto o‘ziga ham tan olishni istamagan narsalarini oshkor etardi. U birovning jazmani bo‘la olmasdi. Shu sababli o‘zini kiyimlarini yechishga, go‘yo bunga qodirdek ko‘rinishga majbur qilgandi. Taehyon ilgari bunday ish qilmagan shuning uchun maqsadiga erishish yo‘lida shunchaki jazman bo‘lishi hamma narsaga ko‘nishi mumkin deb o‘ylagandi. Ammo uni sevishni boshlashganida va bu tuyg‘ular unga haqiqatni ko‘rsatganida, bunday qila olmasligini anglagandi u faqat o‘zi sevgan inson bilangina birga bo‘la olardi.

— Qo‘ng‘iroq qilaman, — dedi Taehyon tishlarini qisgancha.

— Faqat kimdir meni tunashga uyiga taklif qiladi degan umidda ortimdan kelishga urinib ko‘rma.

Taehyon keskin ortiga burilib, klub darvozasi tomon yo‘l oldi. U ma’nosiz suhbatni davom ettirishni ham, Chongukning gaplariga yashirin ma’no izlashni ham istamasdi. Bu safar hech qanday tagma’no, chuqur ma’no yo‘q edi. Ularning munosabatlaridagi mutlaq erkinlikka yo‘l qo‘yilgan bu kichik istisno haddan oshib ketgandi.

Ammo bir oz yurib to‘xtadi. Taranglikdan kaftidagi sumka tasmasini yanada qattiqroq siqdi, shovqinli xo‘rsinib, ko‘zlarini osmonga tikdi-da, ortiga qaytdi. So‘ng aniqlik kiritdi.

— Qolaymi?

Axir Chonguk bu yerda bekorga o‘tirgani yo‘q edi. Balki uni kutgandir Taehyon esa ketmoqchi. Ustiga-ustak, Chongukni dahshatli kayfiyatda qoldirib ketadi, o‘zi esa unga bunday gaplarni aytishga nima turtki bo‘lganini ham tushunmaydi.

— Bor— dedi Chonguk xotirjamlik bilan.

Uning ovozida zarracha soxtalik yo‘q edi.

Borgan sari uni tushunish qiyinlashib borardi.

— Birga boraylik — yana taklif qildi Taehyon. U ayni damda bundan yaxshiroq yechim izlash uchun Chongukka imkon qoldirmoqchi emasdi.

— Mojarodan qochishga urinayotganing menga yoqadi — maqtadi Chonguk panjaradan o‘zini itarib.

— Ammo seni sinash uchun qo‘yib yuborayotganim yo‘q. Rejalaring borligi uchun ruxsat beryapman. Hech qachon birov deb rejalaringni o‘zgartirma.

— Sen men uchun «birov» emassan— deb eslatdi Taehyon.

U bir qadam ortga chekindi ammo darhol o‘girilib ketmadi. Go‘yo yana nimadir aytmoqchidek edi.

Lekin aytmadi.

— Sen men uchun «birov» emassan — deb eslatdi Taehyon bir qadam ortga chekinar ekan. Ammo darhol ortiga o‘girilmadi. Go‘yo yana nimadir aytmoqchidek edi.

Lekin aytmadi.

Chonguk ham indamadi. Hatto otxonada Taehyon bilan o‘sha qiz o‘rtasida yuz bergan voqeani muhokama qilishga ham urinmadi. Kelajakda shunday vaziyat yana takrorlanishining oldini olish uchun gaplashmadi. Taehyon uzoq vaqtdan beri undan nega qochib yurganini eshitganidan keyin ham uni to‘xtatmadi, yordam berishga harakat qilmadi.

Taehyonning fikricha, Chonguk undan yordam so‘rashini, o‘zi tomon bir qadam tashlashini, muammolarni kattalardek hal qilishga qaror qilishini kutayotgandi. Shu sababli birinchi bo‘lib aralashmas, uning hayotini butunlay nazorat ostiga olishga urinmasdi.

Taehyon esa yordam so‘ramasdi. Go‘yo bu yordam endi unga kerak bo‘lmay qolgandek.

℧

Tae Xyonning shifoxonalarga nisbatan nafrati o‘sha kuz faslidan beri ancha susaygandi. O‘shanda u reabilitatsiyadan o‘tayotgan Chongukni yo‘qlab kelardi. Shu bois endi uning qum rang ko‘zlarida faqat zerikish va jahl sezilardi.

Taehyon Sugyom bilan kutish zalida o‘tirardi. Tizzasida ot sporti mavsumi oldidan tibbiy ko‘rikdan o‘tish uchun berilgan yo‘llanmalar va hujjatlar uyumi turardi. Mavsumning ochilish kuni may oyining so‘nggi kuniga to‘g‘ri kelardi.

Mamlakat kubogi musobaqasi esa ertaga boshlanadi.

O‘tgan yilgi hayajondan asar ham qolmagan, janob Chondan alohida yordam kutishga ham ehtiyoj yo‘q edi. Nazarida hozir ular munosabatlaridagi o‘sha tanaffus davrini boshdan kechirishmoqda. Buni kim boshlab bergani noma’lum ammo Chongukning yana murabbiy maqomini qaytarib olishga urinayotgani yaqqol ko‘rinib turardi. U yana o‘zining sevimli chavandozini to‘shakka zo‘rg‘a yetib boradigan darajada holdan toyguncha mashq qildirardi.

Ertaga ular ilk bor uchrashganlariga naq bir yil to‘ladi.

— Nihoyat, ajrashdinglarmi? kutilmaganda Sugyom bo‘g‘uvchi sukunatni buzdi.

— Voy, qoyil! Klubga kirish va musobaqalarda qatnashish uchun hamma narsaga tayyor ekansan. Butun bir yil davomida unga yon berding. Qaysidir ma’noda, qoyil qoldiradi.

Hech bo‘lmasa, uning sa’y-harakatlariga qoyil qoladigan kimdir topilibdi.

— Kutganmiding? — deya jokeyga yuzlandi Taehyon.

— Tabriklayman. Endi Chongukning atrofida parvona bo‘lib uning e’tiborini qozonishga urinmoqchimisan?

— Uning ortidan bir qiz ham ancha yugurib yuribdi — dedi Sugyom sun’iy tabassum bilan.

— Sening sevimli chavandozlik o‘rningni egallash uchun jon-jahdi bilan harakat qilyapti. To‘g‘ri qilyapti. Axir sen ketganingdan keyin janob Chonning to‘shagini kimdir isitishi kerakku.

Elliyning otxona egasi yonida paydo bo‘lishini Taehyonning o‘zi ham bir necha bor payqagandi. Buni yaqinda Jin Xo ham egasi va uning sevimli chavandozi huzurida tilga olgan edi. Ehtimol, u Chonguk Taehyonga nisbatan o‘z pozitsiyasini aniq belgilab berishini, Elliyaning unga ochiqchasiga ko‘rsatayotgan e’tiborini sezmayotgandek tutmasligini istagandir. Ammo Chonguk menejerning bu gaplariga hech qanday javob qaytarmadi.

Chetdan qaraganda, ular haqiqatan ham ajrashgandek ko‘rinishardi.

Jin Xo ularning munosabatlarini muammoli, oldindan muvaffaqiyatsizlikka mahkum va tinimsiz janjallarga sabab bo‘ladigan munosabatlar deb ataganida haq edi. Ular bu nizolardan chiqib keta olishmasdi: bir muammoni hal qilishsa, ortidan yangisi paydo bo‘lardi.

Chonguk esa bu munosabatlarning bir qismi ekanini aytgandi. Chunki odamlarning o‘zi mukammal emas ekan munosabatlar ham mukammal bo‘la olmasdi. U o‘zining halol inson emasligini, shantaj va kelishuvlarga murojaat qilishini, o‘zi ham xatolarga yo‘l qo‘yishini eslatgandi. U ham qo‘rqardi.

Taehyonni boshqa birov bilan yaqinlashtirishga uringani ham shunchaki qo‘rquvining ovozi edi, xolos. Axir u yigitning yoshlik yillarini o‘ziga bog‘lab qo‘yayotganini bilardi. O‘zi esa Taehyonning yoshida sheriklarini har oy almashtirib yurardi.

— Bunga bunchalik jiddiy qarama, naslsiz — xo‘rsinib maslahat berdi Sugyom skameykadan turarkan.

— Axir hech narsangni yo‘qotmadingku.

Darhaqiqat. U hali ham hech narsasini yo‘qotmagan edi. Ularning hech biri his-tuyg‘ular yo‘qligi haqida so‘nggi so‘zini aytmagandi. Chongukdan «Men seni endi sevmayman» degan gap chiqmagan.

Ammo «Men seni sevaman» degan so‘zlar ham hech qachon yangramagan.

Klubga qaytishgach, Sugyom ko‘rik natijalarini egasining o‘ziga olib kirishni xushmuomalalik bilan taklif qildi. Go‘yoki Taehyon uning davrasida ortiqcha ovora bo‘lib yurmasin, degandek. Bunga javoban esa chinakamiga tushunmay qaragan nigohga duch keldi. Jokeyda birdan insoniylik uyg‘ondimi yoki shunchaki birovning ko‘nglini og‘ritish uchun bahona topildimi? Taehyon buni aniqlashni istamadi. Indamay Sugyomning qo‘lidan tibbiy xulosalarni oldida egasining oldiga yo‘l oldi.

Hech bo‘lmasa hozir ular gaplashib olishlari kerak edi.

Taehyon janob Chon bo‘lganida doim ochiq turadigan kabinet eshigi yopiq ekaniga e’tibor bermadi. Taqillatib, kelganini bildirish uchun ham to‘xtamadi. Shunchaki ichkariga kirib yuragining devorlariga ignadek sanchilgan manzarani ko‘rdi.

Uning o‘rnida bir qiz o‘tirardi.

Elliyaning bemalol o‘tirganidan ular erkin suhbatlashib o‘tirganlari ko‘rinib turardi. Bu yigirma yoshli qiz uchun hatto uning murabbiyi ham bo‘lmagan katta yoshli erkak bilan haddan tashqari erkin munosabat edi. Taehyonning o‘zi ham janob Chon bilan yolg‘iz qolishga darrov ko‘nikolmagandi. Qolaversa, kasbiy odob qoidalariga ko‘ra hamkasbing bilan yolg‘iz qolganingda la’nati kabinet eshigini yopish mumkin emas edi.

Taehyon rashk qilmayotgandi yo‘q, bunga sabab yo‘q edi. Axir erkaklar jinsi Chongukni jinsiy jihatdan qiziqtirmasdi. Ammo egasining atrofida tinmay aylanib yuradigan bu qizni esa qora ayg‘irdagi qirolni o‘ziga rom etish ehtimoli aniq o‘ziga tortayotgandi.

Taehyonning unga janob Chonda qirollikdan faqat sahna liboslari borligini aytgisi juda kelardi.

— Sen xalaqit beryapsan— dedi u qizga go‘yo birovning suhbatini aynan o‘zi bo‘lmayotgandek.

— Yaxshisi oting bilan mashq qil. Shunda hasading kelib, boshqalarning otiga tegging kelmay qoladi.

Qizning chiroyli bo‘yalgan qoshlari uyat va xijolatdan chimirildi. Axir u sevimli chavandozning nega unga bunchalik qo‘pol munosabatda bo‘layotganini aytmagandi. Taehyon ham o‘zini oqlashga urinmadi janob Chon hech narsadan xabari yo‘q edi. Agar bu mavzuni ko‘targanida, bilib olishi mumkin edi. Ammo ularning hech biri yuz bergan voqeani jiddiy muammo deb hisoblamagandi. Sevimli chavandozning asablari tarang mayli shunday bo‘la qolsin.

Taehyon qizning qandaydir majburiy ketishi haqidagi ming‘irlashlariga quloq solmadi. Shunchaki uning o‘rnini egallab, stol yoniga bordi va tibbiy xulosalarni ustiga tashladi.

Hech qanday jiddiy muammo yo‘q edi. Bular shunchaki rejali tekshiruvlar bo‘lib, aslida musobaqada qatnashish uchun emas balki jokeylar xavfsizligi uchun mas’ul bo‘lgan odamga, ya’ni faqat murabbiyga kerak edi.

Ammo Chonguk qog‘ozlarga ko‘z tashlamadi ham. Uning nigohi avval to‘zg‘igan bug‘doyrang sochlarga, so‘ng pastga Taehyonning ko‘zlariga tushdi.

— Biroz sabr qila olasanmi?

Chonguk endi undan iltimos ham qilmayotgandi buning foydasi yo‘q edi. Shunchaki aniq javobni bilish uchun so‘radida gapida davom etdi.

— Xalqaro musobaqagacha atigi ikki oy qoldi. O‘zingga muammo orttirib olma. Bunday tavakkal qila olmaysan.

— Nega men qandaydir tirrancha qizning oldida sudralib yurishim kerak?

— Uning onasi jurnalist.

— Mening onam esa ichkilikboz — deya istehzo bilan kuldi Taehyon.

— Kechir seni u bilan tanishtirmabman. Men boy otaxon bilan yotayotganimni u esa sukut saqlagani uchun onamga ichkilikka, otamga qimor o‘yinlariga pul berishga qodirligini bilsa quvonchdan o‘zini qo‘yarga joy topolmasa kerak.

Ular tanishganidan beri Taehyon ota-onasini atigi ikki marta tilga olgandi. Ular hech qachon uning hayotida muhim o‘rin tutmagan. Ammo so‘nggi bir oy ichida u o‘zini go‘yo birgalikdagi ichkilikbozlikning xatosi bo‘lgandek ko‘rsatish imkoniyatini qo‘ldan boy bermayotgandi.

— Ota-onang kimligi menga baribir — deb yana takrorladi Chonguk asabga tegadigan xotirjamligini saqlagancha.

Taehyon uning ota-onasiga hech qachon o‘xshamaganini o‘zini arzimas deb hisoblamasligi kerakligini eshitishi lozim edi. Ammo uning qulog‘iga butunlay boshqa gaplar chalindi.

— Ha, to‘g‘ri — Taehyon bosh irg‘ab, go‘yo muammoni endi tushungandek ko‘rindi.

— Axir sening moddiy jihatdan ta’minlangan ota-onalarga alohida qiziqishing borku. Kechir, esimdan chiqibdi.

— Elliya orqali kabinetimda seni kiyimlaringni yechishga majbur qilganim haqidagi suhbatimiz matbuotga sizib chiqishi mumkinligini tushunyapsanmi? Chonguk e’tiborni muammoning asl mohiyatiga qaratdi.

— O‘tgan yili ham ma’lumotlar tarqalib ketgandi. Men buni bosib qo‘ygandim. Ammo bu safar hammasi xuddi shunday osonlik bilan tugaydi degani emas. Nahotki, meni o‘z biznesimning taqdiri tashvishga solyapti deb o‘ylasang?

Taehyon hozir umuman nima haqida o‘ylayotgandi? Agar bir yil davomida Chongukning niyatlari unga hamon ikki xil ma’noda tuyulayotgan bo‘lsa, ular bilan nima sodir bo‘lyapti o‘zi?

Taehyon jim qoldi va to‘g‘ri qildi: bundan keyin aytiladigan har qanday gap suhbatni yanada keskinlashtirardi. Holbuki endi vaziyatni yumshatish kerak edi.

Shu sababli Chonguk yana birinchi bo‘lib qadam tashladi. U ularni ajratib turgan stolni aylanib o‘tib, yigitning ro‘parasida to‘xtadi ammo unga tegmadi. Na kaftining iliqligini Taehyonning yuzida his qildirdi, na barmoqlari bilan to‘lqinsimon sochlarini siladi.

Faqat nigohi bilan qaradi. Hamon o‘sha nigoh o‘zgarmagan nigoh bilan.

— Meni sening kelajaging tashvishga solyapti Taehyon.

— Unda o‘zingni ko‘rmaydigan kelajagingmi?

Taehyon yana bir muammoga ishora qildi.

— Sen hech qachon «bizning kelajagimiz» demaysan. Men butun umrim davomida yolg‘iz bo‘lganman. Shundan keyin sen munosabatlar va muhabbatni boshdan kechirganimdan so‘ng sendan shunchaki voz kecha olaman deb o‘ylaysanmi?

Qiziqish yoki xilma-xillik uchun boshqa birov bilan yotishga boramanmi?

Seni istiqbolli klub egasiga almashtiramanmi?

Rostdan ham shunday deb o‘ylaysanmi?!

Taehyon urinib ko‘rgandi.

Ataylab emas. Bunday fikr uning xayoliga ham kelmagan bo‘lardi. Bu majburiyat tufayli yuz bergandi.

U boshqa bir klub egasining oldiga ketdi va yo‘liqqan har bir odamni Chonguk bilan taqqosladi. Shunchaki klub egasidan ham yuqori mavqega ega bo‘lgan insonlar bilan o‘nlab uchrashuvlarda bo‘ldi. Ammo ularning hech biri bilan belgilangan vaqtdan ortiq qolishga ham istak uyg‘onmadi. Boshqa birovni o‘pib ko‘rmagandi, xolos. Bunga xohish ham mayl ham yo‘q edi. O‘pkasidagi patlar lovullab yonayotgandek his uyg‘onmasdi.

— Menga bu afsonaviy jokeyning keragi ham yo‘q! — deya tan oldi Taehyon tutqanoqdek titragan xo‘rsinish va ko‘zlarini qoplagan yosh pardasi bilan deyarli jazavaga tushgan holda.

— Men seni sevib qoldim.

U Chongukning dabdabaparastligini soxta kibrliligini, o‘zini baxtiyorlik pardasi ortiga yashirishini va iflos garovlarini sevib qolgandi. Yo‘q u bularni qabul qilmagan. Taehyon hech qachon insofsiz sport bilan murosa qilmaydi, bu musobaqalarda hech bo‘lmaganda bir marta qatnashishga ko‘ndirishlariga ham rozi bo‘lmaydi. Uning haddan tashqari takabburligi va xudbin xatti-harakatlarini hamon yomon ko‘radi.

U Chongukning kamchiliklarini sevib qolgandi, chunki ular ham bu erkakning bir qismi edi.

Xuddi Chonguk ham ojiz o‘jar va o‘zi bunchalik qaysarlik bilan kirib borishga urinayotgan dunyo haqida hech narsa bilmaydigan o‘sha bolani sevib qolgani kabi.

— Yaxshi — dedi Chonguk bu mavzuga nuqta qo‘yib.

— Seni tushundim. Endi asabiyliging bilan nima qilamiz? Dam olish kunlari kerakmi yoki seni mening psixologim qabuliga yozdiraymi?

— Ertaga musobaqadan keyin gaplashamiz.

Taehyon shuncha vaqt jim yurganini mamlakat chempionati oldidan kechqurun og‘riqli mavzuni ko‘tarish uchun qilmagani tushunarli edi. Hozir unga faqat dam olish va tushunilish kerak edi. Hatto g‘amxo‘rlik ham emas, e’tibor ham emas, qo‘llab-quvvatlash ham emas. Hech bo‘lmaganda, bu safar.

Taehyon nigohini pastga tushirdi. Chongukning kaftiga tegishni, unga bo‘lgan hislari o‘zgarmaganini, kayfiyatining buzilishi esa o‘zini ich-ichidan yemirib yuborayotganining oqibati ekanini qandaydir tarzda ko‘rsatishni istadi. Chongukning bunga aloqasi yo‘q edi.

Ammo buning uddasidan chiqa olmadi. Barmoqlari titrardi. Otxonada yashirib qo‘ygan sigareti hozir eng yaxshi yechimdek tuyuldi.

Taehyon qo‘llarini sport shimining cho‘ntaklariga tiqdi. Xayrlashmadi. Qaytib borishga otlandi. Balki tun yaqinlashganda suhbatlashishga na vaqt, na kuch qolgan paytda yana kelar.

— Taehyon — Chonguk uni to‘xtatdi. Taehyon ortiga o‘girilib, uning qo‘lidagi tibbiy ko‘rik natijalarini ko‘rdi.

— Nevrolog senga tinchlantiruvchi dorilar yozib beribdi.

Bu ma’lumot Taehyonga unchalik muhim tuyulmadi. U indamadi, muammoning qanchalik jiddiy ekanini anglamayotgani yaqqol ko‘rinib turardi. Ha, undan uyqusi ishtahasi kayfiyati va umumiy ahvoli haqida qandaydir savollar so‘rashgandi ammo u bunga ahamiyat bermagandi. Endi esa vaziyatni anglay boshladi. Chongukning xavotirli nigohini, o‘zi uchun notanish bo‘lgan qandaydir muqarrarlikni ko‘rdi.

— Bu ertangi musobaqada qatnashishimga hech qanday ta’sir qilmaydimi? deb aniqlik kiritdi Taehyon. Go‘yo hozir qandaydir mayda muammolarni muhokama qilishning ahamiyati yo‘qligiga ishora qilayotgandek.

Cho‘zilib ketgan sukunat orasida u eshitishni istamagan haqiqat yangradi: egasi jokeyning kuchli stress holatida musobaqaga chiqishiga yo‘l qo‘ymasligi kerak edi.

— Chonguk — Taehyon butunlay ortiga o‘girilib, xavotirli fikrlarini haydashga urindi.

— Men yaxshiman.

— Yaxshi emassan.

— Unda buni ko‘rmaganga ol.

Agar Taehyon tinchlantiruvchi dorilar haqidagi birgina qayd uning kechasini barbod qilishini, qolaversa, ertangi musobaqada qatnashish imkoniyatini ham shubha ostiga qo‘yishini bilganida, tibbiy xulosani naycha qilib o‘rab darvoza oldida chekib yuborgan bo‘lardi.

Chonguk tibbiy xulosani stol ustiga qo‘ydida telefoniga qo‘l uzatdi. Kerakli raqamni kontaktlardan topishga ulgurmay, Taehyon uning qo‘lidan telefonni tortib oldi va bo‘g‘iq deyarli irillagan ovozda dedi.

— Meni musobaqadan chetlatishga jur’at etma.

— Qaytar— talab qildi Chonguk, avvaliga shunchaki qo‘lini uzatib.

— Unutdingmi men avvalo sening murabbiyingman? Eng asosiy vazifam seni va biyangni halokatga olib bormaslik ekanini eslaysanmi?

— Kelishilgan g‘oliblarni ham ataylab qilingan to‘siqlarni ham eslayman! Chonguk!

Taehyon begona telefonni ko‘ksiga bosdi. U rostdan ham qo‘rqib ketgandi.

— Xalqaro musobaqalarga chiqish uchun ikki yilimni sarfladim! Komissiyagacha bor-yo‘g‘i uchta poygam qoldi!

Taehyon hozir shu yerga yetib kelish uchun nimalarni boshdan kechirganini Chongukdan yaxshi biladigan odam yo‘q edi. U maqsadiga bir paytlar begona bo‘lgan, ammo keyinchalik o‘zining orzusiga aylangan orzuga atigi bir necha qadam qolgan edi. Otiga birga imkon qadar yuksak marralarga ko‘tarilish haqidagi bergan va’dasiga ham oz qolgan edi.

Ammo Chonguk Taehyonning stressi shu qadar kuchli ekanini, hatto unga maxsus tavsiyalar va tinchlantiruvchi dorilar yozib berilganini tasavvur ham qilmagandi.

— Agar ertangi musobaqadan voz kechsang, ikkita g‘alabaning o‘zi yetarli bo‘ladi — deb vaziyatni imkon qadar muloyim tushuntirishga urindi Chonguk.

— Hech narsani yo‘qotmaysan. Aksincha muvaffaqiyatsizlik yoki yiqilish xavfini bartaraf etasan. Bunday hodisa jiddiy yo‘qotishlarga, hatto faoliyating yakunlanishiga olib kelishi mumkin.

Taehyon buni xira-xira bo‘lsa-da, tushunardi. Shu sababli hozir qo‘rqayotgandi. Unga misollar keltirishning hojati yo‘q edi o‘tgan yili aynan o‘zi suyak sinishi sababli musobaqalardan chetlatilgandi. Jarohat xavfi haqida alohida ma’lumot izlash ham shart emasdi qarshisida butun umrlik sport faoliyatidan ayrilgan jokey turardi.

— Iltimos... — Taehyonning ovozi pichirlash darajasigacha pasaydi. U yig‘lagancha bosh chayqadi.

— Menga bunday qilma. Meni dam olish kunlariga yubor, klubga kelishimni taqiqlab qo‘y, lekin faqat musobaqadan keyin...

U bir qadam yaqinlashdi telefonni yanada mahkam siqib, boshini Chongukning ko‘ksiga tiradi.

— Iltimos...

Bu ham xuddi uni bolalar uyida qoldirmasliklarini yolvorib so‘raganidagi kabi umidsizlik edi. O‘sha yashirin nigoh o‘z qo‘llari bilan bo‘g‘ilgan g‘urur... U bor-yo‘g‘i bir marta muammoga ko‘z yumishini so‘rab yolvorardi.

Bu manipulyatsiya edi. Taehyon murabbiylik mavqeini ataylab chetga surib, Chongukning his-tuyg‘ulariga murojaat qilayotgandi. Ataylab unga yaqinroq suykalib har bir sinayotgan ko‘z yoshining ovozini eshitishini istardi.

Ammo u ataylab yig‘lamayotgandi. Shunchaki bardoshining oxirgi nuqtasiga yetgandi
his-tuyg‘ularini boshqara olmayotgandi. Hozir unga og‘riqli va qo‘rqinchli edi.

Taehyon Chongukning qo‘llari beliga tushganini his qildi. Erkak uni quchoqlab siladi kaftini sochlari tomon surdi.

Taehyonga aynan shu narsa yetishmayotgandi, ammo u o‘jarlik bilan o‘zini bunday tushunishdan mahrum qilib kelayotgandi.

— Tinchlan— dedi Chonguk past ovozda.

— Sekinroq nafas ol. Ahvolingni yanada og‘irlashtirma.

Avvalgi suhbatning o‘ziyoq Taehyonni bunchalik hayajonga solgandi. Uning yana qancha bardosh bera olishini tasavvur qilish qiyin edi.

— Ertaga o‘zingni qanday his qilishingni ko‘raylik xo‘pmi? — taklif qildi Chonguk. U ikkalasi uchun ham betarafroq yechimni tanlayotgandi.

— Telefonni ham qaytar. Men shunchaki hozir senga qanday dori ichirish ma’qul ekanini maslahatlashmoqchiman.

Taehyon nevrolog ko‘rigidan tezroq o‘tishni xohlagandi shu sababli yolg‘on gapirishga vaqt sarflamay asabiy zo‘riqishning barcha belgilarini aytib bergandi. U shunchaki bir narsani bilmasdi: so‘nggi bir oy davomida his qilayotgan tuyg‘ularini aslida butun umri davomida boshdan kechirib kelgan edi.

Yo‘q butun umri davomida emas. Chongukning yonida u mutlaqo boshqa hislarni tuygan. Hatto ilgari xayoliga ham keltira olmagan narsalarga o‘ziga ruxsat bergandi o‘zini sevish g‘amxo‘rlik hurmat va qo‘llab-quvvatlash.

Taehyon aslida bundan qo‘rqmayotgandi.

Shu sababli u Chongukning quchog‘i va to‘shagidan panoh topdi. Uzoq vaqtdan beri ilk bor uning xonasiga kirdi va hatto yostiqdagi yumshoq pandani ham olib tashlamadi.

Taehyon qandaydir dori ichdi. Endi uyqusi kela boshlagandi. U pichirlab uxlab qolmasligi uchun budilnik qo‘yishni so‘radi. Ertaga ancha yaxshi bo‘lishini va’da qildi.

Ammo ahvoli yaxshilanmadi.

Ertalabki bosh og‘rig‘i haqida hech kimga aytmadi. Hatto biror tabletka olish uchun ham bormadi Chongukning fikridan qaytishiga bahona berishni istamasdi. Axir o‘zini yaxshi his qilayotganiga uni ishontira olgandi.

U hayoti davomida haqiqatni aytishdan ko‘ra ko‘proq yolg‘on gapirardi. Ba’zan hatto yaxshilik uchun ham. U bu safar uddasidan chiqishiga ishonardi. Tavakkal qilishga hech qanday sabab yo‘q edi. Hatto start oldidagi hayajonni ham sezmayotgandi. Bu safar Chonguk ham u bilan birga borardi demak xavotirlanishga hech qanday asos yo‘q edi.

Otlarni yuklash jarayonini kuzatib turgan Jin Xo Takanoning odatdagidan farqli ravishda jim turib, kuzatayotganini payqadi. Uning qisilgan ko‘zlari nigohi ortidan qarab, biyani yetaklab ketayotgan sevimli chavandozni ko‘rdi.

Bu vaziyat hech bo‘lmaganda bir jihatdan g‘alati tuyulardi murabbiy No yetim bolaga zarracha qiziqish bildiradigan insonlardan emasdi.

— Seningcha, ulardan qaysi biri shubhali harakat qilyapti? — deb so‘radi Takano Jin Xoga murojaat qilib. Bu savol uni chinakamiga hayratga soldi.

Ular bir-birlarini ko‘rishga ko‘zlari yo‘q edi. Faqat vaziyat chindan ham jiddiylikni talab qilganidagina kinoya va haqoratlarsiz bemalol suhbatlasha olishardi.

Jin Xo uning yonida to‘xtadi, ko‘zoynagini to‘g‘riladi va kuzata boshladi. Ammo u hech qanday alohida o‘zgarishni payqamadi Taehyon hamon asabiylashardi, biyasi esa buni sezayotgandi.

— Bilmayman— tan oldi Jin Xo.

— Hech kimmi?

— Ikkalasi ham.

Takano ortiga burilib, Chongukning oldiga yo‘l oldi. U e’tiborini o‘zidagi noaniq shubhaga qaratmoqchi edi, biroq Chonguk bu haqda allaqachon xabardor ekanini aytdi. Ertalab poyga otlari ko‘rikdan o‘tkazilgandi va hech qanday og‘ish aniqlanmagandi. Biyaning ishtahasi ham so‘nggi paytlarda bir maromda edi.

Ikkalasi ham buning sababini hissiy bog‘liqlikda deb hisoblashdi. Taehyon esa hozir tarang holatda edi.

Taehyonning o‘zi esa hayajon yoki ishonchsizlik alomatlarini ko‘rsatmasdi. U bularni yaxshi yashirardi, o‘zini odatdagidek tutardi.

Yo‘lda hatto musobaqadan keyin bir necha kunga dala o‘rtasidagi o‘sha uyga ketishni istashini ham aytdi. Yozning ilk kunlarini o‘sha yerda kutib olishni, yana she’rlar tinglashni va plastinkalardan yangrayotgan musiqa ostida raqsga tushadigan, endigina ochilayotgan dala gullarini eslatuvchi muhabbatni his qilishni xohlardi.

Taehyon albatta hammasini aytib beradi. Hech narsani yashirmaydi. Chongukni sevishini ham yuz martalab takrorlaydi.

Uning ichida aytilmay qolgan gaplar allaqachon haddan tashqari ko‘payib ketgandi.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-04T18:21:25.983Z

22—bob. Iliqlashuv

— Qachon sen bilan janjallashmay qo‘yamiz? — dedi u holdan toygan, sokin ovozda.

— Bir-birimizga bo‘lgan qiziqishimiz yo‘qolganda — dedim men beparvolik bilan.

— Bir-birimizni ikki-uch bor yaralay oladigan so‘zlar qolmaganda. Biz bir-birimizni sevishdan to‘xtaganimizdagina janjallashmay qo‘yamiz.

Vyacheslav Prax. «Parij yuragidagi qahvaxona»
Larkin va’da qilganidek, unga ish topishda yordam berdi. Ko‘p o‘tmay Taehyon yana... ularning mahallasidagi yangi qahvaxonada peshtaxta ortida turardi. Afsuski, u boshqa variant topolmadi. To‘g‘risi boshqa ish izlashni ham istamadi, garchi Chongukning bu boradagi fikrini juda yaxshi eshitgan bo‘lsa-da.

Aynan shu yangilikni u butunlay e’tiborsiz qoldirdi go‘yo butunlay kar bo‘lib qolgandek, kechki ovqatni indamay «toshdek» qotgan yuz bilan tanovul qilishda davom etdi. Uning hozircha sukut saqlagani keyinroq e’tirozlarini bildirmaydi degani emasdi. Ammo bu sodir bo‘lmaguncha, Taehyon nozik muz ustida yurgandek ehtiyotkor bo‘lishiga to‘g‘ri kelardi. Unga oktabrgacha vaqt berilgandi.

Yangi birgalikdagi hayotga ko‘nikish uchun hammasini shunchaki boshidan boshlash emas, balki mutlaqo yangidan o‘rganish kerak bo‘ldi.

Taehyon Yen hali boshlang‘ich maktabda o‘qishini bilib oldi. O‘rta maktabga o‘tishidan oldin yana bir yil o‘qishi kerak ekan. Shubhasiz Chonguk uni o‘quv dasturi ancha yuqori bo‘lgan xususiy maktabga joylashtirgandi. Shunga yarasha qo‘shimcha fanlar ham bor edi.

Bu maktabda ta’lim ikki tilda koreys va ingliz tillarida olib borilardi. Buning asosiy sababi esa maktabga ko‘plab xorijlik o‘quvchilar qabul qilinishi edi. Yen Koreya fuqaroligiga ega bo‘lsa-da, ko‘p yillar boshqa mamlakatda yashagandi. Shu bois bu yerda unga moslashish osonroq bo‘lardi.

Bolaning darslari jadvalga qarab, tushdan keyin bir yarim yoki ikki yarimlarda tugardi. Shundan so‘ng u ayni shu maktabning o‘zida sport to‘garaklariga, robototexnika mashg‘ulotlariga, shaxmatga yoki kulolchilik va shisha san’ati bo‘yicha ijodiy ustaxonalarga qatnashardi.

Boshlang‘ich maktabda ota-onalarning xohishiga ko‘ra qo‘shimcha mashg‘ulotlar ham tashkil etilardi. Bu masalada Chonguk o‘g‘lining fikriga tayanardi. Chunki uning nazarida Yenning mashg‘ulotlari allaqachon yetarlicha ko‘p edi. Agar u yana ko‘proq vaqtini darslarga sarflashni istasa buni o‘zi so‘rardi.

Qolaversa, bunga hali ulguradi o‘rta va yuqori sinflarda uning jadvali boshdan-oyoq band bo‘ladi.

Taehyon Millerdan Chonguk o‘g‘lini past baholari uchun koyimasligini eshitdi. Agar Yenning baholari pasayib qolsa, otasi xotirjamlik bilan o‘zlashtirilmagan mavzular ustida ishlashni so‘rarkan. Boshqacha aytganda, uni albatta eng yaxshi o‘quvchi bo‘lishga majburlab, boshiga solmas ekan.

Miller ortiqcha tafsilotlarga kirmay, Chongukning otasi uni qattiq nazorat qilgani va hamma narsada eng zo‘r bo‘lishga majburlaganini tushuntirdi. Shu sababli Chonguk o‘g‘li uchun o‘zi orzu qilgan otaga aylanishni istarkan.

Buni tushunish juda oson edi: yaxshi universitetga kirish uchun Yen sinfdagi eng yaxshi o‘quvchi bo‘lishi shart emasdi. O‘rtachadan yuqori natijalarga erishsa kifoya edi. (Bu albatta, universitetga kirish uchun kerakli ballni to‘plash maqsadida edi, chunki Yenning o‘zi ham ahmoq bola emasdi.) Natijada, mo‘jizaga o‘xshab, bola ortiqcha bosimsiz, qiziqish bilan ta’lim olardi.

Nima bo‘lganda ham Chonguk ajoyib ota edi.

Bundan tashqari Yen haftasiga ikki marta nemis tilini o‘rganardi. Ammo bu mashg‘ulotlar unchalik jiddiy emas, ko‘proq zavq olish uchun edi. Bola yoshiga nisbatan uchta tilda xitoy koreys va ingliz tillarida gaplasha olardi. U bu tillarni go‘dakligidan o‘rganib kelgan.

Nemis tili esa uning shaxsiy istagi edi. Bunga onasi bilan birga tomosha qilgan «Osmonga yetib borish» filmi sabab bo‘lgandi. Filmning xitoycha dublyaji ortidan nemischa nutq eshitilib turardi.

Chonguklar oilasidagi hamma Chongukning miyani keraksiz narsalar bilan to‘ldiradigan filmlar va ijtimoiy tarmoqlar kabi mashg‘ulotlarni yoqtirmasligini yaxshi bilardi. Yen vaqti-vaqti bilan hujjatli filmlar tomosha qilardi ammo otasining aytilmagan taqiqini faqat onasi bilan birga bo‘lganidagina sezdirmay buzishga muvaffaq bo‘lardi. Onasi kutilmaganda hayotdan ko‘z yumdi, shu sababli bu tilni o‘rganish istagi yanada kuchaydi. Go‘yo bu uning xotirasiga bag‘ishlangan bir ish edi.

Yen haqidagi tasvirdan ko‘rinib turibdiki, u nima bilan shug‘ullanishni o‘zi tanlardi. Har tomonlama rivojlangan juda chaqqon va serg‘ayrat bola edi. Shu bois Chonguk uni majburlashiga hojat qolmasdi. U o‘g‘liga tanlash erkinligini berar va istaklarini inobatga olardi.

Maktab mavzusiga qaytsak, bola taxminan soat oltida uyga kelardi. Shundan so‘ng itlarni sayr qildirar, kitob o‘qish uchun xonasiga kirib ketar kechki ovqat paytida esa otasini butunlay band qilib olardi.

Taehyon bilan esa ular umuman muloqot qilishmasdi. Barcha suhbatlari oddiy iboralar bilan cheklanardi: «Xayrli tong» «Assalomu alaykum» va «Yoqimli ishtaha».

Ammo ular har kuni bir-birlariga duch kelishardi. Taehyonning ish smenasi bo‘lmagan kunlari u tushgacha uxlab olardi va tabiiyki Yen maktabdan qaytganida u bilan ko‘rishardi.

U va Chonguk xuddi Tae o‘z o‘g‘li bilan ko‘rishganidek asosan nonushta va kechki ovqat paytida hamda albatta yotoqxonada uchrashib qolishardi. Tae odatda ishdan soat o‘n birlar atrofida qaytardi bu paytga kelib Chonguk ish xonasidan yotoqqa o‘tib olgan bo‘lardi. Ularning munosabati esa har doim birgalikdagi orgazm bilan yakunlanardi. Agar Tae mashg‘ulotlardan qaytayotgan bo‘lsa bu juda kech yarim tunda sodir bo‘lardi Chonguk esa qattiq uxlaydigan odam bo‘lgani uchun hatto uyg‘onmasdi ham.

Aslida ular yana o‘sha eski munosabatlariga qaytishgandi kamgaplik yotoqdagi uchrashuvlar va Chonguk tashabbusi bilan boshlanadigan jinsiy aloqa. Bu ko‘pincha ertalab sodir bo‘lardi, garchi Chonguk uni mashg‘ulotlardan oldin ham holdan toydirib qo‘yishi mumkin bo‘lsada. Ertalab Tae holsiz uyqusiragan va yumshoq ya’ni Jungkook hech qanday vijdon azobisiz foydalanib qoladigan holatda bo‘lardi. Tae esa qarshilik ko‘rsatishga o‘zida kuch topa olmasdi jinsiy aloqa uni butunlay kuchsizlantirib qo‘yardi u shunchaki oyoqlarini keng ochib, itoatkorlik va taslim bo‘lish hissi bilan ingrab yuborardi.

Rostini aytsa bu unga yoqardi. Chonguk uni uzoq vaqt o‘z ostida bosib yotganida ham Tae baribir cho‘qqiga orgazmga yetardi. Tae bu yaqinlikka yana ko‘nikib qolgandi va endi hech qanday noqulaylik sezmasdi. Yaxshiyamki Chonguk uning orqa teshigi doimiy kirishlar uchun mo‘ljallanmaganini tushunardi shuning uchun ularning jinsiy yaqinliklari har doim ham to‘liq jinsiy aloqa bilan cheklanmasdi.

Buning o‘rniga Taehyung ko‘p vaqtini o‘zgacha ishtiyoq bilan og‘zidan foydalanishga sarflardi u buni to‘xtatishga o‘zida kuch topa olmasdi. U endi o‘zini aldashi mumkin emasdi bu unga yoqardi. Uning ustida qad rostlagan katta, og‘ir tana; pastga qaratilgan hukmron nigoh terisida titroq uyg‘otardi og‘ziga kirib-chiqayotgan olat esa uning istagini yanada kuchaytirardi. O‘tmishda nimalar bo‘lganidan qat’i nazar, bir haqiqat shubhasiz Chonguk bilan yotoqda bo‘lish katta zavq qolaversa, umuman olganda, uning yonida bo‘lishning o‘ziyoq bir zavqdir. U o‘ziga yaxshi qaraydi, o‘ta ozoda, xushbo‘y hid taratadi va ehtimol, eng muhimi uning a*zosi badbo‘y hid chiqarmaydi.

To‘g‘ri Taehyung butun umrini erkak a’zolarini hidlab o‘tkazmagan, albatta... ammo bu a’zo uning og‘ziga tez-tez tushib turgani uchun u o‘ziga xos afzalliklarni payqamay qolmadi. Sunnat qilingan bo‘lishi gigiyenik jihatdan qulay buning ustiga, Chonguk og‘iz orqali jinsiy aloqadan oldin doim yuvinib olishga harakat qiladi. Hatto yuvinmagan taqdirda ham hech qanday yoqimsiz hid kelmaydi aksincha sho‘r va shirin ta’mlar uyg‘unligi hamda yengil atir hidi seziladi. Bunday narsalar haqida gapirish g‘alati emasa?

Ular yaqin munosabatda bo‘lishgan kasalxonada esa... aytaylik haddan tashqari yaqin edilar... Bunday narsalar shunchaki unutilib ketmaydi. Sakkiz oy davomida Taehyungdan faqat kir yuvish vositasining hidi kelardi endi esa u xuddi Chonguk hidlanadi.

Balki bu sevgi so‘zlayotgandir hech qachon butunlay yo‘qolmagan sevgi. Ammo haqiqat shundaki unda odamni cho‘chitadigan yoki jirkanch tuyuladigan hech narsa yo‘q aksincha uning borligi insonga tanish va taskin beruvchi tuyg‘u uyg‘otadi.

Bir safar Chonguk hatto anal jinsiy aloqaning yo‘qligini munosabatlaridagi kamchilik deb atadi u buni tez-tez va shiddatliroq xohlaydi ammo o‘zini tiyishni afzal ko‘radi.

Taehyung bunga nima ham deya olardi?

U Chongukga Jihyoni yana hayotiga qaytarishni taklif qildi shunda u o‘zini hech narsadan mahrum qilishi shart bo‘lmasdi. Bu taklif evaziga esa Chongukdan o‘tkir ko‘zlari qisilgan holdagi o‘qdek nigohni qabul qilib oldi.

U uni bor-yo‘g‘i bir marta atigi birgina marta "kichkina qushcha" deb atadi bu o‘sha kuni oshxonada "mazali qahva ichib", keyin yotoqxonada "shirinlik" tanovul qilganlaridan so‘ng sodir bo‘lgandi. Shundan keyin boshqa hech qachon bunday so‘z uning tilidan chiqmadi. Tae esa o‘z og‘zidan biror marta ham erkalovchi so‘z yoki muhabbat izhorini chiqarmadi. Tae uchun ularning munosabatlari butunlay o‘zaro shahvat ustiga qurilgan edi.

Sentyabr oyining oxirlarida ular o‘rtasida janjal kelib chiqdi. Voqea quyidagicha kechdi... (Har holda Tae nuqtai nazaridan shunday ko‘rinardi). Jeong juda yomon kayfiyatda keldi va odatdagidek, o‘z g‘azabini sochish uchun bahona topdi bu safar u hal qilinmagan bir masalaga ya’ni Tae’ning kiyim-kechaklariga yopishib oldi. O‘sha kuni Tae’ning mashg‘uloti (repetitsiyasi) bor edi shu sababli Chonguk uni uyda uchratdi.

Chonguk kiyim almashtirish uchun ichkariga kirgan ammo bir ozdan so‘ng qo‘lida Taening sport shimini ushlagan holda chiqib keldi. U darhol shimni yirtib-yirtib tashladi

—Bu narsalardan qutulishing kerakligini senga yana necha marta eslatishim kerak?

Shu bilan hammasi boshlanib ketdi. Avvaliga Tae karaxt bo‘lib qoldi ammo tezda o‘zini qo‘lga olib g‘azabdan yonib oldinga otildi va shimni tortib oldi. Chonguk esa parvo ham qilmay kiyim xonasiga kirdida javonlardagi Taening kiyimlarini supurib tushira boshladi. U Tae yo‘qligida hammasini faqat benuqson didli yordamchi tanlab bergan kiyimlardan tashqari tashlab yuborish bilan tahdid qildi.

Qattiq ranjigan Tae bunga javoban Chongukning kiyimlariga yopishdi va kostyumlarni ilmoqlari bilan birga pastga tortib tashladi. U hech narsani yirtmadi yoki iflos qilmadi shunchaki g‘azabini shu yo‘l bilan chiqarayotgan edi.

Chonguk esa o‘ziga xos mag‘rur va takabbur qiyofada xonadan chiqib ketdi... va eshikni tashqaridan qulflab qo‘ydi. Eshik ortidan uning qat’iy ovozi eshitildi.

—Bularni tartibga keltirmaguningcha mashg‘ulotga borish haqida o‘ylama ham.

Tae’ning ichida tushunmovchilikdan kelib chiqqan og‘riqli his va chuqur xafa bo‘lish tuyg‘usi g‘alayon ko‘tardi.

Tae kiyimlarini avvalgidan ham shiddatliroq sochib tashlay boshladi ammo tez orada g‘ayrati so‘nib o‘zini yerga tashladida atrofga sochilib yotgan tartibsizlikka ko‘z yugurtirdi. Jungkook o‘n daqiqalik «tarbiyaviy» tanaffusdan keyin ham yigirma daqiqadan so‘ng ham ko‘rinish bermadi.

Vaqt kamayib borayotgan mashg‘ulotga tayyorgarlik ko‘rish kerak edi. Aftidan g‘ururini bir chetga surib eshikni taqillatishga va ozod etishini so‘rab yolvorishga to‘g‘ri keladiganga o‘xshardi. Biroq tinmay taqillatib chaqirganiga qaramay hech kim eshikni ochmadi.

Taxminan qirq daqiqalar o‘tgachgina Chonguk ehtimol ovqatlanib qaytib keldi va o‘zi yaratgan bu tartibsizlikka beparvo nazar tashladi.

— Tozalikni ko‘rmayapman. Shu yerda tun bo‘yi o‘tirmoqchimisan?

—Keyin yana dazmollaysan. Yaxshi chiqmasa yana dazmollaysan. Shunday qilib boshidanoq o‘zingni to‘g‘ri tutishni o‘rganmaguningcha davom etadi.

— O‘z kiyimlarimni yig‘ishtirdim. Bular esa meniki emas.

U yerda sochilib yotgan kostyumlarni ko‘rsatdi.

— Mayli o‘zing bilasan. Chonguk yana uning kiyimlarini javondan uloqtirdi.

— Avval o‘zingnikilarni yig‘ishtirasan keyin menikilariga o‘tasan. Bu yerda tartib o‘rnatilmaguncha tashqariga chiqmaysan. Ertadan boshlab esa munosib kiyimlar kiyasiz.

— Qanday bema’ni qaysarlik! Men qanday kiyinishimning nima farqi bor?

—Men dabdabali tadbirlarga bormayman ofisda ishlamayman. Men raqqosman! Menga qulay kiyimlar kerak. Bu ko‘ylaklar bilan pidjaklarni nima qilaman?

—Men doim harakatdaman! Aytib qo‘ydim boshqa kiyim kiymayman. Xohlasang meni kvartiraga jo‘nat.

— Maslahatlaringni bir joyingga tiqib qo‘y. Sen men bilan mening qoidalarim asosida yashaysan. Hozir senga tuvak bilan bir shisha suv olib kelaman. Yaxshi uxla. Rahbaringga esa o‘zingni yomon tutganingni tushuntirib berarsan.

Devor yoniga tog‘ora va bir shisha suv qo‘yildi. Chonguk uni yana qulflab ketdi.

Taehyon qochishga urinmadi. Aslida, shunchaki unga tegishni istamasdi chunki ular yo urishib ketishlari, yo yana bir-birlariga yaqinlashib qolishlari mumkin edi. Ertalab baribir uni tashqariga chiqarardi.

Bu vaziyatda uni ranjitgan yagona narsa Hunhega qo‘ng‘iroq qila olmasligi edi. Telefon yotoqxonada qolib ketgandi.

Taehyonning hojatga chiqish istagi tog‘oradan foydalanadigan darajada kuchli emasdi. Ammo kasalxonadagi uyqusiz tunlar yodiga tushdi. Xudisi qilib hudisini yostiq o‘rnida ishlatdida pufikka yotdi. Yaxshiyamki u uzun edi faqat tanasini yaxshilab g‘ujanak qilib olishi kerak edi.

Chamasi Chonguk ham erta uxlagan edi chunki dastlabki bo‘g‘iq tovushlar tonggi soat beshlarda eshitildi. Taehyonga go‘yo ko‘z yumib ham olmagandek tuyulardi ammo aslida biroz uxlab olgandi. Shu bilan birga birorta kiyimni yig‘ishtirishga ham urinmadi.

Bunday holatda yotavergani uchun tanasi qotib qolgan shu sababli tun yarmida polga tushib yotishga majbur bo‘ldi to‘ppa-to‘g‘ri qimmatbaho pidjaklar va shimlar ustiga. Unchalik ham yomon emasdi, axir yerto‘lada tunamadiku. Ha g‘alati Taehyon endi hatto buni ham unchalik yomon emas deb hisoblay boshlagandi...

Umuman olganda uni faqat telefonining yo‘qligi xafa qilayotgandi. Demak qolgan hammasi joyidami? Janjallashishdi janjallashishdi. Qamab qo‘ydi qo‘yibdi. Axir bir paytlar uni uydan ham chiqarmasdiku. Shunga ham muammo deb qarash kerakmi?

Tonggi soat beshlarda dush qabul qilgan Chonguk uning oldiga kirdi. Hech qayerda chiroq yonmasdi tashqarida hali qorong‘i edi ammo yotoqxonani allaqachon xira yoqimli yorug‘lik qoplagandi.

Uyqu aralash yigit qulfning chert etgan tovushini eshitdi. Qaysar jo‘jaginasi birorta ham buyruqni bajarmagan sochilib yotgan kiyimlar uyumi ustida uxlab yotardi.

Taehyon ich-ichidan o‘z pozitsiyasini himoya qila olishiga va Chonguk oxiri uni tinch qo‘yishiga umid qilgandi. Ammo voqealar u kutgandek kechmadi.

Chonguk uning qo‘lidan ushlab, uyqusini qo‘pol ravishda buzdi.

— Bu nima deganing? Kecha gaplarimni yaxshi eshitmadingmi?

Taehyon ko‘zlarini ishqalab esnagancha o‘rnidan turmoqchi bo‘ldi. Ammo Chonguk uning qo‘lidan shu qadar qattiq tortdiki bo‘g‘imidan chert etgan tovush eshitildi.

— Men sen bilan erkalashib o‘tiraman deb o‘ylayapsanmi?

—Lablaringni burishtirib oyog‘ingni tapillatib qo‘ysang men hammasini unutamanmi?

—O‘zingni zo‘r his qilib qoldingmi?

—Unday bo‘lsa, seni tezda hushyor torttiraman. Yig‘ishtir. Tez!

U Taehyonni qo‘lidan tortib, shkaf tomon itarib yubordi-da, qo‘liga bir quchoq kiyimni qo‘pol tarzda tutqazdi.

Taehyon esa lanj edi. Bo‘ysunish niyati yo‘q edi.

— Men sening malla daydi iting emasman — dedi u xirillagan ovozda va Chonguk tomonga yuzlandi.

Yuzlandi. Barakalla o‘zini urishga tayyor qilib qo‘ydi.

— Meni ovqatlantirishdi deb qo‘llarini yalashim shart emas.

Tarsaki ovozi xonada qattiq jarangladi. Zarbdan Taehyon bir oz chetga og‘ib ketdi.

—Men sening sariq iting emasman— dedi u xirillagan ovozda va unga to‘liq yuzlanib o‘girildi. Qoyil u xuddi kumush laganda taqdim etgandek imkoniyatni o‘z qo‘li bilan tutqazib qo‘ygandi.

—Meni ovqatlantirganing uchungina qo‘llaringni yalab o‘tirmayman.
Chars etgan ovoz bilan kuchli tarsaki tushdi. Taehyung orqaga dovdirab ketdi.

—O‘g‘lingni ham urasanmi?

—Sendan farqli o‘laroq u juda odobli. Senga kelsak... sen nafaqat qo‘llarimni balki boshqa joylarimni ham yalaysan. Va men xohlaganimcha yalashda davom etasan. O‘zingni haddan tashqari erkin his qilma

U Taehyungning bilagidan yana siltab tortdida uni o‘z narsalari tomon itardi. Bu safar Taehyung qarshilik ko‘rsatdi uning ko‘kragidan itarib zarba berishga chog‘landi.

U nimalarni o‘ylayotgan edi o‘zi?

Chonguk uning qo‘lini ushlab og‘riqli tarzda orqaga qayirdi xuddi bilagini sindirib tashlamoqchi bo‘lgandek. To‘satdan sodir bo‘lgan bu harakatdan Taehyung baqirib yubordi va dahshat ichida o‘zining g‘alati tarzda qayrilib qolgan qo‘liga tikilib qoldi.

—Sindirib qo‘yasanku! Juda og‘riyapti!!!
—Juda surbetsan aytganlarimga quloq solmaysan ustiga-ustak seni jinsiy aloqada ishlatayotganimda xuddi yog‘ochdek qimirlamay yotasan.

—Jihyodan o‘rnak olsang bo‘lardi axir uni tez-tez tilga olib turasanku u shunchaki og‘zini katta ochishdan ko‘proq narsani bilardi.

Ichidan nimadir balki rashkdir? o‘tkir sanchiq bo‘lib o‘tdi.

—Kimga qarshi chiqayotganingni bilasanmi tentakvachcha? Tushunishing uchun biror joyingni sindirishim kerakmi? Yana menga qo‘l ko‘taradigan bo‘lsang bo‘g‘imini chiqarib tashlayman ikkinchi marta qilsang sindirib qo‘yaman..

Gapini yanada ta’sirliroq qilish uchun u bilakni battar buradi Taehyungning rangi oqarib o‘zini ushlab turgan odamning qo‘liga yopishib oldi.

—Tentakvachcha

—Qaranga yangicha erkalash so‘zi. Tovlamachi va tentakvachcha ajoyib juftlik nima deding?

—Kechasi uyga juda kech qaytasan Xudo biladi qayerlarda kimlar bilan yurgan bo‘lasan. Men esa xuddi tentakday og‘zimni yumib o‘tiribman hammasi Tae xafa bo‘lib qolmasin deb.

—Senga esa mening his-tuyg‘ularim mutlaqo baribir! Xizmatkorlar ustimdan kulishadi ularni ham ayblab bo‘lmaydi. O‘sha bolani o‘zing bilan olib kelding, endi esa u seni butunlay o‘z domiga tortib olgan.

—Unga munosib kiyim ham olib berolmayapman u faqat latta-putta kiyishni talab qilyapti! Buning ustiga uni ishlatib, qahva sotishga majbur qilyapsan!

—Lekin siz bizga oktyabrgacha muhlat bergandingizku!
—Aqlingni yig‘ib olarsan deb shunday qilgandim.
«Agar meni biror joyga olib borsangiz aytganingizdek kiyinaman lekin kundalik hayotda bunday kiyimlar juda noqulay!

—Iltimos...

Uning baqirig‘i susaydi va o‘zi ham sezmagan holda oqlana boshladi.

—Qahvaxonadagi ishni tashlayman lekin mashg‘ulotlardan bundan ertaroq qaytishimning iloji yo‘q. Balki oktyabrdan keyin vaziyat o‘zgarar...

—Sizni noqulay ahvolga solishni istamayman lekin ishim men uchun ham juda muhim. Nega o‘z o‘g‘lingizga tanlov imkoniyatini berasizu menga bermaysiz?
—Mening o‘g‘lim gapni bir eshitishdanoq tushunib oladi.

— Mayli shunday bo‘la qolsin. Ammo xizmatkorlar yoki boshqa birovlar ustingdan kulishsa, demak ular mening kimligimni tushunishmaydi. Sport kiyimida yurish menga qulay. Agar sen bunga ruxsat bersang, demak, meni tushunasan. Buning nimasi yomon?..

—Axir men shunchaki talaba emasman allaqachon ishlayapman va bu kiyimlar mening ishimning bir qismi!

— Bu yerni yig‘ishtir — dedi u yotoqxonadan chiqib ketarkan. Shu bilan suhbat tugadi.

Taehyon ichidagi barcha e’tirozlarini bosib kiyimlarni ilgichlarga ilishga kirishdi. O‘z kiyimlarini ham ikkinchi marta qayta taxlashiga to‘g‘ri keldi.

Uni xavotirli o‘ylar qiynardi mabodo Chonguk undan hamma narsani tortib olishni rejalashtirayotgan bo‘lsachi? Larkin haqida ham repetitsiyalar va qahvaxona haqida ham noroziligini allaqachon bildirgandi.

Mayli ishsiz ham yashab ketadi axir balet muhimroq. Kiyim masalasi esa ancha murakkab edi. Hozir u o‘ziga odat bo‘lib qolgan qulay uslubini saqlab qolish uchun Chongukdan tom ma’noda yolvorishga tayyor edi.

Balki Chonguk undan aynan qandaydir hissiy munosabat kutayotgandir?

Taehyon haqiqatan ham o‘zini sovuqqon tutardi. Chonguk unga istaganicha tegishiga imkon berar, ammo yaqinlikdan keyin hech qanday his-tuyg‘ularini namoyon qilmasdi.

Balki muammo aynan shundadir?

Hech kim Taehyonga maslahat bermagandi. U asta-sekin o‘z tajribasi orqali o‘rganardi. Tajribasi esa munosabatlarda faqat o‘z manfaatlari bilan yashash emas, balki murosaga kelish kerakligini ko‘rsatardi.

U munosabatlarini qayta tiklar ekan nimadandir voz kechishiga to‘g‘ri kelishini bilardi. Chonguk qaysi gaplaridan keyin yuziga tarsaki tushirishini ham aniq bilardi ammo baribir eng noo‘rin so‘zlarni tanlashda davom etardi.

Taehyon endi avvalgidek begunoh bola emasdi Chonguk bu borada haq gapni aytgandi.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-04T17:17:06.064Z

21/2— davomi

Klinikaga uni Isaak olib bordi. Qizig‘i shundaki Taehyon uni ko‘rganidan xursand bo‘ldi.

Repetitsiyalar unga kuch va g‘ayrat bag‘ishlardi. U boshdan-oyoq oq kiyimda yurib, ishga jon deb kirishardi. Agar kimdir uning truppaga osonlikcha qaytganidan keyin undan nafratlanib qolgan bo‘lsa ham, repetitsiyalar paytida bunga vaqt yo‘q edi. Ammo repetitsiyadan keyin...

Jihyo uni yo‘lakda tutib oldi. Boshqalar hali tarqab ketmagan, ularning suhbatini eshitib qolishlari mumkin edi. Aniqrog‘i Jihyo uni ovoz berib to‘xtatdi.

— Dyuran! To‘xta.
U yelkasidagi sumkasining tasmasini ushlab beparvo qiyofaga kirdi.

— Tanaffusdan keyin gullab-yashnab ketibsan. Oilaviy sabablar tufaylimi? kinoya bilan so‘radi u. Aslida Taehyon uning nega bunchalik g‘azablanganini tushunardi. O‘sha surat Jihyoning g‘ururini yer bilan yakson qilgandi.

— Chon bilan biror joyga dam olgani bordinglarmi? Yarashib oldinglarmi?

Taehyon uning ataylab asabiga tegmoqchi ekanini tushunardi ammo bunga qanday munosabat bildirishni ham bilmasdi.

— Pэ xonimga yolg‘on gapirish yaxshi emas.
Taehyon uning gapini bo‘ldi.

— Demak suratni baribir unga ko‘rsatding.
— Nima unga sig‘inib yuraman deb o‘yladingmi? Ko‘rsatdim ham u haqda xususan sen haqingda nimalar deb o‘ylashimni ham aytdim.
U Jihyoning gaplariga shubha bilan qarashga jur’at etdi.
Rostdan ham bor gapini aytdimi?
Chongukning o‘zi umuman birovni tinglashni yoqtirmasligini, haqorat masalasida esa hech qachon indamay qolmasligini hisobga olsak, bu biroz qo‘rqinchli eshitilardi.
Albatta Jihyoning ko‘ngli og‘rigandi va Taehyon buni juda yaxshi ko‘rib turardi. Garchi unga hech qanday va’da berilmagan, u esa kimligini bilmagan odam bilan yaqinlik qilgan bo‘lsa-da, baribir o‘zini foydalanib ketilgandek his qilardi. Nega Taehyonning unga rahmi keldi? Bu tuyg‘uni undan yaxshiroq tushunadigan odam yo‘q edi.

— Bularning bari nima uchun?

— Hech qanday sabab yo‘q. Shunchaki orangizda nima bo‘lganini va sizlarning o‘sha buyuk muhabbatingiz nimadan iboratligini bilgim keldi. Ayniqsa, sen ham Hunhe bilan ham u bilan vaqt topib uchrashayotganing hayratlanarli! Kulgi. Ma’lum bo‘lishicha, Chong shunchaki ahmoq ekan. Qani endi kimdir uning ko‘zini ochsa...
Jihyo uning yelkasidan turtib, yonidan o‘tib ketdi. Shu payt kiyinish xonasidan Genzo ham chiqib keldi. Aftidan, u nimanidir eshitgan. Yomg‘irdan keyingi qo‘ziqorinlardek yangi g‘iybatlarni yig‘ishga shoshilayotgandi.

— Nima haqida gaplashdinglar? — deb beparvolik bilan so‘radi u.

Taehyon yelkasini qisdi. Bu bema’ni gap-so‘zlarga parvo qilmay, indamay chiqish tomon yurdi.

Aslida, uning ko‘ngli ancha yengillashgandi. Jihyo u bilan haqiqatan ham ajrashgan ekan. Nafrat esa... Nafrat ham bir kun kelib o‘tib ketadi.

Bugun uning ish smenasi yo‘q edi, ammo buning o‘rniga Nikolас bor edi u hech qanday ogohlantirishsiz Taehyonning oldiga kelgandi. Taehyon u bilan tanish emasdi va umuman olganda, tanishishga ham unchalik ishtiyoqi yo‘q edi. Chonguk uni bekorga sevimli Larkinni emas aynan o‘zining ovcharkasini yubormagan bo‘lsa kerak.

— Janob Chong buyruq berdi. Yig‘ining, — dedi u. Bu shunchaki gapirmadi balki momaqaldiroqdek gumburladi. Taehyonga xuddi bo‘sh joyga qaragandek boqardi.

— Mening ishim bor.
Yoki bu shunchaki bahona edi. Buni uning bilishi shart emasdi.

— Buning ahamiyati yo‘q.

Taehyon qovog‘ini soldi va endi nima qilish kerakligini tezda o‘ylay boshladi. Qo‘riqchidan mashinada kutib turishini so‘radi, o‘zi esa telefoniga qo‘l uzatdi. Uning xayoliga aniq bir fikr keldi: agar Chonguk bilan odamdek gaplashsa, biror kelishuvga erishishi mumkin bu safar hech bo‘lmaganda yana bir-ikki soat vaqt yutib olardi.

Avval qo‘ng‘iroq qilishga ruxsat so‘rab xabar yozdi. Yaxshiyamki, uzoq kutishiga to‘g‘ri kelmadi Chongukning o‘zi qo‘ng‘iroq qildi.

— Eshitaman, diqqat bilan tinglayapman.

— Ko‘chishni kechqurunga qoldirsak bo‘ladimi? Ishim bor.

— Endi sening ishing yo‘q, — dedi u buyruq ohangida emas ammo nasihat qilayotgandek.

— Ish menga o‘zimni odamlardan uzib qo‘ymaslikka yordam beradi. Uni yo‘qotishni istamayman.

—Uyda o‘tirishni ham xohlamayman.

—Iltimos.

Iltimos sehrli so‘z. Hech bo‘lmaganda biror joyda uning sehri ish berishi kerakku.

— Bunchalik uzoqqa borib, arzimas pul uchun ishlashingdan hech qanday ma’no yo‘q. Agar ishlashni shunchalik istasang uyimizga yaqinroq joydan boshqa ish topganing ma’qul.

Taehyon biroz jim qoldi, uning taklifini o‘ylab ko‘rdi. Gapida jon bor edi. O‘zi ham bunga qo‘shilardi bunchalik uzoqqa qatnashning ma’nosi yo‘q. Ammo joydan joyga ko‘chib ishni tez-tez almashtirish ham oson emasdi. Axir u yangi qahvaxonaga endigina ishga kirgan va allaqachon unga ko‘nikib qolgandi.

— Mayli. Hech bo‘lmasa, u yerga borib ishdan odatdagidek bo‘shasam bo‘ladimi?

— Telefon orqali ishdan bo‘shagin. Hech kim xafa bo‘lmaydi. O‘rningga tezda boshqa odam topishadi.

Taehyon eshitishni istagan va istamagan hamma gaplarini eshitgandek edi ammo qo‘ng‘iroqni tugatishga shoshilmadi. Ko‘chib o‘tish fikri uni quvontirmasdi lekin bu masalada unga tanlov qoldirilmagani uchun hech bo‘lmaganda u yerga ikkovlari birga borishini afzal ko‘rdi.

— Yana nima?

— Yen uydami?..

— Maktabda. Kechgacha to‘garagi bor.

— Birga borsak bo‘ladimi?

— Yendan qo‘rqib qoldingmi? Go xonim seni kutyapti, narsalaringni joylashtirishga yordam beradi. Men kelgunimcha dam olib ulgurarsan.
— U yerga yolg‘iz bormayman— dedi Taehyon ovoziga ishonch bag‘ishlashga urinib.

— Men bilan qanday gaplashishni o‘rgan. Sababi?

— O‘sha uyda o‘tkazgan so‘nggi kunlarimda xayolim faqat sen tirik qolasanmi yoki yo‘qmi degan o‘y bilan band edi. Bu yetarlicha jiddiy sabab emasmi?

— Yaxshi kechqurun o‘zim seni olib ketaman. Boshqa bahonalar bo‘lmasin.

— O‘tkir zehningni do‘stlaring bilan mashq qilarsan— u shubha bilan kulimsiradi.

— Men ular bilan ham muloqotimni kamaytirishim kerakmidi?

Chonguk qoshini ko‘tarib Taehyonning qulog‘iga engashdi. Ataylab biroz sukut saqladi bu uni asabiylashtirishini yaxshi bilardi.

— Tishli baliqvoy.

— Nima?

— Tishli baliqvoy kimligini bilmaysanmi? Ertaklarni ham bilmaysan, baliqlarni ham tanimaysan. Faqat tishingni ko‘rsatishni bilasan.

Taehyon kulib yubormaslik uchun yonoq ichini tishladi.

— Bu baliqmi?

— Qanday qiziquvchan aql egasisana.

Uning lablari beixtiyor titradi. Taehyon nigohini chetga olib qochdi. Shuncha voqeadan keyin ham u Chonguk bilan shunday yoqimli tarzda tortishib o‘tirganidan o‘zi ham hayratda edi.

Ammo bu uzoqqa cho‘zilmaydi. Uyda uni katta tishli baliqdan ham qo‘rqinchliroq kimsa kutib turardi bu begona bola edi.

Go xonim ularni hovlida kutib oldi. Taehyonning qo‘lidan tutib, ko‘zlariga o‘zgacha mehr bilan qaradi-da, bosh irg‘adi uni bu yerda yana ko‘rganidan xursand edi. Qo‘riqchilar ham chiqib, sumkalarni olib ketishdi. Ularning ortidan esa... malla it yugurib chiqib, vovullay boshladi. To‘g‘ri, chaqirilmagan mehmon tomon yugurayotgandi.

— Uragan oldimga kel! — deb baland ovozda chaqirdi egasi.

Taehyon, albatta, qo‘rqib ketdi. O‘zini himoya qilish instinkti ishga tushdi. U endigina qochishga chog‘langan edi, Chonguk itning bo‘ynidagi tasmasidan ushlab qoldi.

— Qo‘rqma, u tashlanmaydi. Shunchaki hidingni olmoqchi edi.

U Taehyonga bir qarab olib kinoya bilan qo‘shib qo‘ydi.

— Yoki pidjaging unga yoqib qolgandir.

It tinimsiz uning atrofida aylanib, egasiga suykalardi.

— Bu beozor bo‘ronchamiz. Agar uni ovqatlantirsang, qo‘llaringni yalay boshlaydi. Uyda yana biri bor Harbin. U esa qo‘rqoqroq. Bizda u biroz o‘zgacha.

— Bular Yenning itlarimi?..

— Men ularni topib olganman. Uraganni Okpoda topishgan. Kemazor ishchilaridan ochlikdan ovqat so‘rab yurgan ekan. Harbinni esa, nomidan ham bilsa bo‘ladi, Harbindagi qurilish maydonidan topishgan. U qizamiq bilan kasallangan, shuning uchun asab tizimida muammolar bor ba’zan yengil tirishishlar kuzatiladi. Ammo ikkalasi ham sog‘lom. O‘g‘lim bilan birga ko‘chib kelishgan.

Uyda ularni Miller kutib oldi. U mamnuniyat bilan ovoz chiqarib, quchoqlashish uchun qo‘llarini keng yozdi.

— Bonjour, janob Dyuran!

Xitoylik qiyofasidagi enaga ko‘rindi, uning ortidan esa... Yen chiqdi.

Uning nigohidan kayfiyatini anglashning iloji yo‘q edi bularning bari bir necha lahzagina davom etdi.

— Salom bolakay, — Chonguk o‘g‘liga murojaat qilib sochlarini to‘zg‘itdi. Bola esa faqat unga qarardi.

— Kuning qanday o‘tdi?

— Salom dada. Bugun Aleks amaki bilan tennis o‘ynaganimizda men uni yutdim!

— Rostini aytyapman, — deb soddadillik bilan tasdiqladi Miller.

— Xo‘sh Aleks o‘z mavqeini boy berayotgan ekan, endi sen mening xavfsizlik xizmatim boshlig‘isan.

Miller kulib yubordi, Yen esa jiddiy qiyofada Koreya kemasozlik zavodlarini boshqarishni rejalashtirayotganini Millerni lavozimidan chetlatish niyati yo‘qligini tantanavor tarzda e’lon qildi. Hamma jilmayib qo‘ydi va asta-sekin ovqatlanish xonasiga yo‘l oldi.

Chonguk ikkinchi qavatga chiqib ketdi, Yen ham uning ortidan ergashdi. Taehyon esa stol atrofida Millerning yonidan joy oldi. Miller uni ruhlantirishga urindi. Yen yaxshi bola ekanini aytdi. Shunchaki avvaliga, albatta, hamma bir-biriga ko‘nikib olishi kerak edi.

Chonguk pidjagi va galstugisiz qaytib keldi, yenglarini shimarib olgandi. Yen allaqachon uni suhbatga tutib, nimanidir jiddiylik bilan tushuntirardi.

Taehyon xuddi o‘shanda kasalxonada bo‘lgani kabi, o‘zini ortiqchadek his qildi. Bu endi uning uyi emasdi, Chonguk bilan ikkovining uyi ham, ularning dunyosi ham emasdi. Hammasi boshqacha edi. Bu o‘z tartibiga tushib ulgurgan begona oilaning hayoti edi va Taehyonning unga hech qanday aloqasi yo‘q edi. Ya’ni, u birovlarning oilasiga bostirib kirayotgandi. Bola undan nafratlanishga haqli edi.

— Yen Tae amakiga salom ber. Ikkovimiz bu haqda gaplashganmiz hammasini kelishib olganmiz. U men bilan yashaydi.

«Biz bilan» emas, «men bilan» so‘zlarni to‘g‘ri tanlagandi.

Bola istamaygina otasining gapiga quloq solib, nigohini Taehyon tomonga burdi.

— Assalomu alaykum. Sizni kasalxonada ko‘rgandim. Siz hamshiramisiz?

— Salom — deb past ovozda javob berdi Taehyon va stol boshidagi odamga qaradi. Bu safar qanday rolni ijro etishi kerakligini bilmasdi.

— Yo‘q u hamshira emas. Tae balet bilan shug‘ullanadi. Men esa sog‘ayib ketishim uchun u menga yordam bergan chunki bizning munosabatlarimiz yaqin.

— U koreys emasmi? Tae taylandlikmi?

— Buni Taening o‘zidan so‘ra. U qarshingda turibdi.

Bola yana istamaygina Taehyonga yuzlandi.

— Siz koreys emasmisiz?

— Fransuz ildizlariga ega koreysman.

Taehyon bolaga biroz hayron bo‘lib qaradi, so‘zlarini ehtiyotkorlik bilan tanlardi. Yenning yoshiga xos bevosita gapiraverish odati hali yo‘qolmagandi, ustiga-ustak u otasining xatti-harakatlariga taqlid qilardi.

— Oilangizda kim fransuz?

— Onam.

— Familiyangiz nima?

— Dyuran.

— Tushunarli, — dedi Yen, go‘yo zerikib qolgandek. U Taehyonga bo‘lgan qiziqishini yo‘qotdi, ammo baribir gapida davom etdi.

— Mening onamning familiyasi esa So. Men yarim xitoyman. Onam So Ridjin. Lekin mening familiyam dadamnikidek. Sizning otangiz yo‘qmi?

Taehyon xuddi boshiga qop bilan urgandek karaxt bo‘lib qoldi. Bunday gapni eshitishni sira kutmagandi. Bu shunchaki o‘ylamay aytilgan gapga o‘xshamasdi. Aksincha, Yen haqiqatan ham yoshiga nisbatan ancha ulg‘aygandek, uning beandishaligi esa go‘yo «yoqish/o‘chirish» tugmasiga ega edi.

— Yen— dedi otasi qat’iy ohangda uni to‘xtatib.

— Nima? Onamning ismi rostdan ham So Ridjin. Uning vafot etgani endi u haqida gapira olmaymiz degani emasku.
Chonguk o‘g‘liga norozi bo‘lib, qovog‘ini uyib qaradi.

— O‘zingni qanday tutayotganingni va endi Aleks amaki bilan Tae sen haqingda nima deb o‘ylayotganini yaxshilab o‘yla.

— Lekin men nima qildim? Menga fransuz ildizlariga ega enaga yoqmaydi, uning biz bilan yashashini ham istamayman. O‘zing huquqlarimni himoya qilishim kerakligini aytgandingku.

— Buni qulog‘ingga quyib ol... — dedi u hukmron ohangda.

— O‘zingning uying bo‘lganda, unda kim yashashini o‘zing tanlaysan. Men esa o‘z uyimda kim bilan yashashni xohlasam, o‘sha bilan yashayman. Bu yerda o‘tirganlarning hech biri onang endi yo‘qligida aybdor emas. G‘azabing va alamlaringni boshqa odamlardan olish aqlning belgisi emas. Onang hech qachon bunday qilmagan. Yana bir gap u enaga emas Tae amaki.

— Yodimda saqladim — deb aniq javob berdi bola va ovqatni tezroq yeyishga tushdi.

— Endi hammaga nima deyishing kerak?

— Yoqimli ishtaha.

Miller Chonguk bilan boshqa mavzuda suhbat boshlab vaziyatni yumshatishga yordam berdi.

Taehyon esa hech narsa qilmagan bo‘lsada o‘zini dahshatli darajada aybdor his qildi.

Mana senga «Yen yaxshi bola» degan gap!

Stoldan birinchi bo‘lib Yen turib ketdi, undan keyin esa Taehyon yotoqxonaga kirib, o‘zini xonaga yashirdi. Yo‘lda tirishish xurujlari kuzatiladigan o‘sha itga oq tusli daydi Harbinga duch keldi. It undan cho‘chib, bir chetga sakradida burchakka yashirindi. Keyin esa ancha uzoq masofani saqlagancha, uni aylanib o‘tib, butunlay ko‘zdan g‘oyib bo‘ldi.

Ikkinchi qavat. Kulrang tuslardagi yotoqxona. Xonaning hidi birdan dimog‘iga urildi... so‘ng salqinligi bilan yuzini muloyim silagandek bo‘ldi. Ich-ichidan nimadir siqilib ketdi, xotirasining tubidan esa dahshatli xotiralar yuzaga qalqib chiqdi bir paytlar aynan shu karavotda uning ko‘ylaklarini quchoqlab yotgani Millerning qo‘ng‘iroqlariga javob berishdan qo‘rqqani yodiga tushdi.

Bu uy... Bir vaqtlar u shu yerda baxtli yashagan, hech narsadan bexabar beg‘am kunlarni o‘tkazgan edi. Hozir esa go‘yo boshqa bir hayotdan kelib o‘tmishiga qaytib qolgandek edi.

Chonguk uzoq kuttirmadi. Taxminan o‘n besh daqiqadan so‘ng eshik oldida paydo bo‘ldi.

— Xafa bo‘ldingmi?

Taehyon pufikda o‘tirib, qoyali devorga qarab turardi. U aynan xafa bo‘lgani yo‘q ammo butun vaziyat ko‘nglini g‘ash qilayotgandi. Chonguk uning yoniga o‘tirdi.

— Ko‘nglingga yaqin olma. U yaqinda o‘n bir yoshga to‘ldi. Bir-ikki marta o‘zini ko‘rsatib qo‘yadi, tanbehini oladi keyin tinchlanadi. Xarakteri biroz buzilib qolgan Ridjin vafot etdi hamma esa uni erkalatib yubordi.

— Hammasini tushunaman. Aslida u ancha ziyrak bola.

— Shunday ham. Tushunayotganing yaxshi. Faqat uning qiliqlariga uchib ketma.

— Uning munosabati tushunarli ammo sening munosabatingni tushunmayapman. Men bu yerda bo‘lmasligim kerak. Qolishni ham istamayman.

— Har safar uchrashganimizda sen bilan kurashaverishdan charchadim. Marhamat, endi mening ko‘z o‘ngimda xafa bo‘laver. Bu uy seniki demak shu yerda yashaysan.

— Bu shunchaki rasmiyatchilik. Uy egasi sen ekaningni juda yaxshi tushunaman.

— Buni tushunayotganing yaxshi, ammo bu mohiyatni o‘zgartirmaydi men bu uyni ikkimiz uchun qurgandim.

— Hammasi o‘zgardi...

— Unchalik hammasi emas, axir sen yana shu yerdasan.

Taehyon tun bo‘yi u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib chiqdi. Uyqusi kelmadi. Chonguk unga tegmadi, bu esa baribir quvonarli hol edi. (U yana lazzatlanib, keyin o‘zidan jirkanishni his qilishni unchalik ham istamasdi.)

Repetitsiya boshlanishiga hali yarim kun bor edi. Xudoga shukurki, Yen doim biror ish bilan band bo‘lardi va uyda faqat kechqurun bo‘lardi.

Taehyon butun uyni aylanib chiqib, yangi o‘zgarishlarni ko‘zdan kechirdi, hatto Yenning xonasini ham topdi. Chonguk bir vaqtlar unga ko‘rsatgan bolalar xonasi hozircha qulflab qo‘yilgandi. Balet mashg‘ulotlari uchun mo‘ljallangan zal ham xuddi shunday.

Hovlida esa tebranma ayvon paydo bo‘lgan ekan. Taehyon Harbin bilan tanishish uchun uni tashqariga chiqarishga urinib, shu yerda rosa ikki soat vaqt o‘tkazdi. Ammo uning atrofida faqat malla Uragan aylanib yurardi. Chonguk aytganidek, Taehyon unga bekon berganidan keyin it uning qo‘llarini yalay boshladi. Qiziq do‘st ekan.

Keyin Larkin keldi. U Taehyonni quvnoq ovozda chaqirib, yana uning qo‘riqchisi bo‘lganini eslatdi. Bundan o‘zi juda xursand edi. Taehyon bilan ovora bo‘lishga ko‘p to‘g‘ri kelmasligini ham qo‘shimcha qildi.

Ular repetitsiyaga jo‘nash vaqti kelguncha suhbatlashib o‘tirishdi. Taehyon hatto undan ish topishda yordam bera olishini so‘radi. Larkin tabiiyki, yordam berishga rozi bo‘ldi.

Ajablanarlisi o‘sha kuni uning kayfiyati yaxshi edi. Hunhe yangi tadbirga tayyorgarlik ko‘rayotgan, bo‘lajak sahna ko‘rinishini zavq bilan tasvirlab berardi. U yana tanish-bilishlari orqali yo‘l topib, musiqa ijrochilari va aktyorlarni taqdirlash marosimi tashkilotchilariga bir og‘iz gapirib qo‘yishlarini so‘ragandi. Uning otasi badavlat odam edi, u ham o‘z ta’sirini ishga solgandi. Endi ularga faqat kutish va umid qilish qolgan edi. Hunhe ularning chiqishi dasturga albatta kiritilishiga ishonardi.

Taehyon ham uning jo‘shqinligiga berilib ketdi. Jihyoning o‘ziga qaratilgan qiyshiq nigohlariga biror marta ham e’tibor bermadi.

Uyga tungi soat ikkidan keyingina qaytdi. Baxtiyor holda yotoqxonaga kirib, keyin hammomga sekingina yo‘l oldi. Chonguk allaqachon uxlayotgandi va uning kechki repetitsiyalardan unchalik mamnun emasligi aniq edi.

Taehyon tezda yuvinib oldi. Endigina sochiqqa qo‘l uzatganida, eshik oldida qoramtir bir sharpani ko‘rdi.

— Yarim tunda yuzingda quvonchli tabassum bilan sezdirmay yuribsan. Qoyil. Qani, uchta urinishda topchi men bu haqda nima deb o‘ylayman?

— Men faqat repetitsiyada edim. Larkin buni tasdiqlaydi.
Taehyonning tabassumi darhol so‘ndi. U shosha-pisha sochiqni beliga o‘rab oldi. Sochlaridan tomchilar yelkasiga oqib tushar birdan urgan sovuqdan badanini jimirlash qoplardi.

— Larkin bilan orangizdagi aloqa haddan tashqari mustahkam emasmi?

Taehyonning kayfiyati shu zahoti yo‘qoldi. Ko‘zlaridagi quvonch uchquni so‘ndi.

Chonguk og‘ir xo‘rsinib uning orqasiga yaqinlashdi va odatdagi harakati bilan quchoqladi. To‘g‘rirog‘i, bu bir vaqtlar odatiy hol edi hozir esa unday emasdi. Ular ko‘zguda bir-birlariga qarab turishardi.

— Repetitsiyada qanday yaxshi voqea yuz berdi? Mana, butunlay boshqa mavzu. To‘g‘ri savol.

— Chamasi oktabr oyida taqdirlash marosimida raqsga tushamiz.

— Xo‘sh, sizlarga homiylar kerakmi?

— Ehtimol, ha.

— Mendan so‘raysanmi? Yoki yana eski odatingga qaytasanmi?

— Sendan so‘ramayman.

— So‘rashing kerak.

— Sen juda qimmat narx qo‘yasan.

Chonguk shubha bilan xunuk kulimsiradi.

— Buning evaziga foyda olishim kerakku, bo‘lmasa, men qanday biznesmen bo‘ldim? Ish masalasini nima qilding?

— Qidiryapman. Ertaga suhbatlarga boraman.

— Men uchun ishlashga nima deysan?

Chongukning qo‘llari pastga tushib, sochiqning chetiga tegdi. Taehyon ham qo‘llarini o‘sha yerga qo‘ydi ammo sochiqni ushlab qolish uchun.

— Qanday ma’noda?

Chonguk sochiqni pastga tortishda davom etdi.

— Shaxsiy barista bo‘lasan. Ertalab yotoqqa kofe olib kelishingni xohlayman. Yana... kofe bilan birga boshqa narsalar ham bo‘lsa, yomon emas.

Taehyon sochiqni uning qo‘lidan sug‘urib oldida yana beliga o‘rab qo‘ydi.

— Men to‘rt devor orasida o‘tirishni istamayman. Ishimdan aqldan ozgudek zavqlanaman, deganim yo‘q, lekin shu vaqtgacha u menga yordam berdi... Shunchaki yordam berdi. Bundan tashqari, ish jadvalim repetitsiyalar bilan ham mos keladi.

— Bu jadvalda menga vaqt yo‘q. Bu masala haqida nima deganimizni esla.

— Shunchaki uyda o‘tirishimni xohlaysanmi? Bekorchi bo‘lib?

— O‘zingga nima yoqishini aniqlab ol men senga biror biznes ochib beraman. Masalan, o‘sha qahvaxonani. Ammo sen birovlarning yumushini bajarib yuradigan yugurdak bo‘lmaysan. Tungi repetitsiyalar masalasida esa hozircha indamay turibman.

— Agar yana hammasini mening o‘rnimga o‘zing hal qilsang, o‘zimni qanday hurmat qilaman?

— Axir biznesingni men boshqarmaymanku, o‘zing boshqarasan. Ishlaring yurisha boshlaganda o‘zingni hurmat qila boshlaysan.

Taehyon uning quchog‘idan chiqib ketdi.

— Hayotimga qaytib kirishga ulgurmay turib uni boshqatdan qurishga urinayapsan.

—Men sensiz ancha vaqt yashadim va uddaladim. Nima meni lazzatlanishimga sabab bo‘layotganing uchun yana senga oshiq bo‘lib qoldim deb o‘ylayapsanmi?

—Hammasi avvalgidan ham yaxshi bo‘lib ketadimi?

— Yo‘q. Sen menga dabdaba bilan hali kartaga loyiq emasligimni aytganding. Unday bo‘lsa, biznes haqidagi taklifingni ham o‘zing bilan olib ket.

—Menga tahdid qilmoqchimisan?

—Qani, urinib ko‘r o‘zingga bo‘lgan munosabatimni yanada yomonlashtir. Men seni kechirmadim va bir-ikki million von uchun ham kechirmayman.

—Men shunchaki kelishuvimizning o‘z ulushimni bajaryapman. Ammo munosabatlarimizni istasang nimanidir o‘zgartirishingga to‘g‘ri keladi.
Chonguk yuzida hech qanday hissiyot namoyon etmadi. Ko‘zlari bo‘m-bo‘sh edi. Yuzi oppoq qog‘ozdek barcha fikrlari sochlari ostiga yashiringandek, uning nimalar haqida o‘ylayotganini mutlaqo anglab bo‘lmasdi.

— Taqdirlash marosimi oktabrda ekanmi?

—Taklifimni o‘ylab ko‘rishing uchun senga oktabrgacha vaqt beraman.

—Oktabrda kartang ham yana qaytariladi. Mustaqil bo‘lishga intilishing juda yaxshi men buni ma’qullayman. Ammo men bilan munosabatda bo‘lib shunday uyda yashayotganing holda qahvaxonada ishlashing mantiqsizlik.

—Bu bema’nilik.

—Nima bo‘lganda ham mening yordamimni ham shartlarimni ham qabul qilishingga to‘g‘ri keladi.

—Seni qarindoshlarim bilan tanishtiraman oilamning bir qismiga aylanasan.

—O‘g‘lim sening yoningda tarbiyalanmoqda, u senga qarab o‘rnak oladi. Bu esa zimmangga muayyan majburiyatlarni yuklaydi.

—Oilamda hamma narsa eng yaxshi bo‘lishi kerak.

—Men seni faqat eng yaxshisini tanlashga majbur qilaman.

—Yana nimaga qarshisan?

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-04T09:46:35.316Z

21—bob davomi

Taehyon tonggacha yaxshi uxlay olmadi: og‘riqdan qiynaldi, kelajagining mavhumligi haqidagi og‘ir o‘ylar sababli u yoqdan bu yoqqa ag‘darilib chiqdi. Uni quvontirgan yagona narsa — o‘z kvartirasida qolayotgani edi. O‘z uyingning devorlari ham dardga malham bo‘ladi.

Mana, u singlisining o‘ldirilishini, tergov hibsxonasini, sudni, sobiq sevgilisi bilan jinsiy yaqinlikni boshdan kechirdi va nihoyat, o‘zi bilan yuzma-yuz kelib, ichki kurashga kirishdi.

Albatta, kamerada mutlaqo yolg‘iz o‘tirgan paytida barcha og‘ir mavzularni xayolida qayta-qayta aylantirib chiqishga ulgurgan edi. O‘zini necha bor aybladi, yana shuncha marta oqladi, pushaymon bo‘ldi va ayanchli yakunni qayg‘u bilan qabul qildi.

Vaqtni ortga qaytarish imkoni bo‘lganida ham, baribir u singlisiga javob bermagan bo‘lardi. Mihyonning o‘zi dushman orttirgan, o‘zini ham o‘zi halokatga yetaklagan edi. Endi esa u qiyin damlarida negadir Taehyonni eslagani uchun o‘zini aybdorlik hissi bilan qiynashi kerakmidi?

Mihyon juda yosh edi. Ularning oilasidan endi faqat Taehyon qolgan edi.

Taehyon qahvaxonada uni quchoq ochib kutib olishmasligini bilardi, ammo hech bo‘lmaganda nega birdan g‘oyib bo‘lib qolganini tushuntirmoqchi edi. Jinoiy ta’qibga uchraganini eshitishsa, uni hech qachon ishga qayta olishmasligiga amin edi. Va u haq bo‘lib chiqdi.

Shunday bo‘lsa-da, baribir yengil tortdi — u vijdoni pok holda ketdi.

Ammo keyingi navbatda Tahra turardi. Bu safar esa eng yomon natija bo‘lishiga ishonishni istamasdi. Hunhe ajoyib ayol bo‘lsa-da, qotillikda ayblangan sobiq xodimining qaytishidan unchalik xursand bo‘lmasdi.

Taehyon ozgina vaqt o‘tgach, ozodlikka chiqqanidan beri birinchi marta Pe'ga xabar yozib, uchrashishni so‘radi. Ular studiyada uchrashishga kelishib olishdi. Bu vaqtda u yerda hech kim bo‘lmasdi.

U go‘yo qatl maydoniga ketayotgandek borardi — o‘zini allaqachon o‘zi hukm qilib bo‘lgandi.

Tahra uning nafaqat ko‘ngliga taskin topgan, balki o‘zini namoyon qilish, qobiliyatlarini ro‘yobga chiqarish va rag‘bat olish imkoniga ega bo‘lgan joyi edi. Bunday jamoani yo‘qotish — fojia.

Pe avvalgidek tabassum qilmasdi. U Taehyonni diqqat bilan kuzatib, nigohi bilan boshdan-oyoq o‘lchab chiqdi. U Taehyonga yaxshi munosabatda bo‘lgan, ammo dangasalar va mashg‘ulotlarni sababsiz qoldiradiganlarga toqat qilmasligini boshidanoq aniq aytgan edi. Hozir esa Taehyon uning ishonchini ancha susaytirib qo‘ygandi.

— Senga necha marta qo‘ng‘iroq qilganimni sanab ham bo‘lmaydi. Umid qilamanki, tushuntirishlaring yetarlicha ishonarli bo‘ladi. Chunki tushunishimcha, sen bu yerga qayta tiklanish uchun kelgansan.

Taehyon yana vijdon azobini his qildi, holbuki, bu safar ham uning aybi yo‘q edi.

— Qo‘ng‘iroq qilish imkonim bo‘lmadi. Gaplarimni qanday qabul qilishingizni bilmayman, lekin hammasini boricha aytib beraman.

Pe tinglashga tayyorligini bildirdi.

Taehyon chuqur nafas oldi.

— Singlim bilan munosabatlarim yaxshi emas edi...

O‘zining boshidan kechirgan «ta’tili» haqida birovga aytish nihoyatda uyatli va og‘ir edi. Axir odamlar bunday gaplarni eshitishi bilan uni qoralashga tushishadi va imkon qadar tezroq qutulishni istashadi.

— Ikkinchi avgust kuni ertalab uyimga politsiya tintuv bilan keldi. Singlimni pichoqlab o‘ldirishgan, asosiy gumondor esa men edim. Gap shundaki, u o‘limidan oldin menga xabar yozib, yordam so‘ragan, men esa...

U kutilmaganda oqib kelgan ko‘z yoshlarini qaytarish uchun ko‘zlarini tez-tez pirpiratdi.

— Xullas, sud menga qo‘yilgan ayblovlarni bekor qildi. Shu vaqt davomida tergov hibsxonasida edim. Barcha hujjatlar yonimda. Agar yaxshi munosabatlarni saqlagan holda xayrlashsak, sizdan juda minnatdor bo‘lardim...

Pe'ning ko‘zlari qizarib ketdi. U ham ko‘zlarini tez-tez pirpiratdi, so‘ng o‘rnidan turib, Taehyonning oldiga keldi va uni quchoqladi.

Ba’zan, aslida, birgina quchoqning o‘zi kifoya. Ba’zan esa, rostdan ham, hech qanday so‘z kerak bo‘lmaydi.

— Taehyon, boshingga tushgan musibatlar uchun hamdardman. Juda dahshatli voqealarni boshdan kechiribsan.

U ham uni mahkam quchoqladi. Shu lahzada u nihoyatda nozik va himoyasiz bolaga aylandi — go‘yo mehribon onasi uni bag‘riga bosayotgandek, u esa tasalli izlab onasining oldiga kelgandek edi. Taehyon indamay yig‘lay boshladi.

Bu uning dardiga achingan birinchi inson edi.

— Yig‘la, bolam, yig‘layver. Bu hayot. Sizlar bir-biringiz bilan gaplashmay qo‘ygandingiz, shundaymi? Axir singlingning hayoti uchun sen javobgar emassan-ku?

— Men yordam bera olardim... — dedi u ovozi titrab.

Hunhe uning yelkasiga ohista qoqib qo‘ydi.

— O‘zingni ayblama. Axir unga o‘lim xavfi tahdid solayotganini bilarmiding?

— Men shunchaki ishonmadim... Mihyon... U yolg‘on gapirayotgan bo‘lishi mumkin edi. Men esa... Hech narsa qilmadim. Yigirma ikki marta pichoqlashibdi... Bu juda shafqatsizlik...

— Ammo uning o‘limida sen aybdor emassan. Xudoga shukr, seni ozod qilishdi. Tushunyapsanmi? Endi yashashda davom etishing kerak.

— Yo‘q... — Taehyon achchiq-achchiq, bo‘g‘iq ovozda pichirladi. — Tushunmayapman... Nega ular o‘lishadi-yu, meni azob-uqubatda qoldirishadi?..

— Kimlar?..

Chongukdan boshqa hech kim bu haqda eshitmagan edi. Endi esa uning qalbi dardini to‘kib solishni, hamdardlik ko‘rishni istardi.

— Onam... Onam mening tug‘ilgan kunimda o‘z joniga qasd qilgan... Mihyon esa qandaydir baloga yo‘liqdi...

«Aytgancha, sevgilimning xotini ham yaqinda vafot etdi», — buni esa tilga olishga jur’at etmadi.

— Menda nima noto‘g‘ri?.. Men faqat balo keltiramanmi?..

— Oh, Taehyon...

Hunhe qoshlarini alam bilan chimirib, uning boshini silay boshladi.

— Senda hammasi joyida, o‘zingni ayblashga haqqing yo‘q! Singlingni qo‘yib yubor. Unga endi tinchlik kerak.

— Uning qotili qamoqqa olinmaguncha... Va men tirik ekanman, u hech qachon tinchlik topolmaydi...

— Taehyon...

Hunhe ham ko‘z yoshlarini artdi. Uning dardga to‘la iqrorlari ayolning ham yuragiga qattiq ta’sir qilgandi.

«Bolaginam, — deb o‘yladi u. — Axir u hali juda yosh-ku...»

O‘sha kunning kechqurun Taehyon repetitsiyaga keldi. Albatta, hamkasblari vaqtni bekor o‘tkazishmabdi: uning ketishi haqida haqoratli taxminlardan iborat butun boshli «insholar to‘plami»ni yozishga ham ulgurgan edilar. Endi esa o‘zlari sobiq sevimlisi deb hisoblagan Taehyonga chinakam hayrat bilan qarashardi, chunki uning qaytishini kutishmay qo‘ygandilar.

Jihyo unga uzoq tikilib qaradi. Uning xayolidan nimalar o‘tayotganini bu nigohdan anglash qiyin edi.

Hunhe Taehyon oilaviy sharoitlar tufayli vaqtincha yo‘qligini va hech qanday jarimasiz truppaga qaytayotganini ma’lum qildi.

Bu xabar e’lon qilingan paytga kelib, baletmeyster va xoreograflar ham sodir bo‘lgan voqealardan xabardor edilar. Axir ular indamay g‘oyib bo‘lgan va barchaning katta umidlarini oqlashi kutilgan artistni ortidan yomonlaganlarning eng oldingi safida turishgan edi. Ularga boshidanoq hech narsa ma’lum qilinmagan, shuning uchun ularni ayblashga ham asos yo‘q edi.

Repetitsiya odatdagidek, yaxshi o‘tdi.

Taehyon noqulay suhbatlarga duch kelmaslik uchun hammadan tezroq kiyimlarini almashtirdi. Ammo Hunhe uni payqab qoldi va shahar bo‘ylab aylanib kelishni taklif qildi. Taehyon bir-ikki lahza o‘ylanib, rozi bo‘ldi.

Qandaydir qilib, ularga Sojun ham qo‘shildi.

Taehyon nihoyat chin dildan kuldi. Biroq vaqti-vaqti bilan singlisini hali dafn etishga ham ulgurmagan bo‘lsa-da, quvonishga haqqi bormi, degan savol xayoliga kelardi.

Yana bir muhim masala bor edi: Chonguk unga bu insonlar bilan muloqot qilishni taqiqlarmikan?

Hunhe haydovchi o‘rindig‘ida o‘tirar, oyoqlarini asfaltga tushirib qo‘ygan, qo‘lida esa kofe stakanchasi bor edi. Sojun uning yonida, mashina eshigiga suyanib turardi. Taehyon esa kofesidan ho‘plab, ularning suhbatini tinglagancha yonlariga qo‘shildi va yana ozodlikdan bahramand bo‘ldi.

Ehtimol, aynan shunda uning jozibasi bordir: ozodligi qisqa muddatli, ammo har safar juda qadrli. Baxt ham xuddi shunday. Agar u doimiy bo‘lganida, o‘z qadrini yo‘qotgan bo‘lardi.

O‘sha lahzada Taehyon ikki karra baxtga muyassar bo‘ldi: bugun uning oldiga ozodlik ham, baxt ham birgalikda tashrif buyurgandi.

Ammo har doimgidek, inson tabiatining yoqimsiz bir tomoni xayolining chekkasida sekingina pichirladi...

«Negadir yana nimadir yetishmayotgandek».

Yoki kimdir...

Taehyon yangi ish joyini muvaffaqiyatli topdi va yana qahvaxonada ishlay boshladi. Bu safar u yerga piyoda emas, transportda borishiga to‘g‘ri kelardi.

Chonguk na xabar yozdi, na qo‘ng‘iroq qildi.

Buning o‘rniga Larkin qo‘ng‘iroq qilib, qachon kelgani ma’qul bo‘lishini so‘radi. «Nima uchun?» degan savolga esa:

— Muzlatkichni oziq-ovqat bilan to‘ldirish uchun, — deb javob berdi.

Shunday qilib, erta tongga kelishib olishdi.

Larkin kelishi bilan uni ayiqdek quchog‘iga oldi va hatto yerdan ko‘tarib yubordi. Qo‘riqchining ko‘zlari mehr va qandaydir sho‘xlik bilan qisilgan edi. Shu sababli uning samimiyligiga shubha qilishning iloji yo‘q edi. Taehyonning ham yuziga keng tabassum yugurdi.

— Duran, bizni rosa xavotirga qo‘yding-ku! Xo‘sh, qalaysan? O‘zingni tutib turibsanmi?

— Ha... Yomon emas.

Larkin uni qo‘yib yubordi-da, oziq-ovqatlarni muzlatkichga joylay boshladi. Shubhasiz, tilining uchida qandaydir g‘iybat aylanib yurgandi...

— Xo‘sh, qani, eski do‘stingga ayt-chi. Yana yarashdinglarmi?

Albatta-da. Demak, u gap olish uchun kelgan.

— Bilmayman, — bu bahonadek eshitildi, ammo rost edi. — Miller nimadir aytdimi?

— U bilgan taqdirda ham menga aytmadi. Bilasan-ku, uning Chonguk bilan munosabati qabrgacha davom etadigan muhabbat. Albatta, bu gap faqat ikkimizning oramizda qolsin. Xullas, o‘z sir-sinoatlari bor.

— Hali ham kvartirada yashayotganimga qaraganda, biz birga emasmiz.

— Bunaqa deb bo‘lmaydi. Meni yana ishga chaqirishdi. Aytishlaricha, sen tez orada yana o‘sha fransuzni qo‘riqlashimga to‘g‘ri kelarkan. Men senga yegulik olib keldim, shuning uchun bu yerda meni ovqatlantirishlarini kutyapman. Ovqatlantirishadimi?

Taehyon qo‘li bilan stol tomonni ko‘rsatdi-da, o‘zi plita yonida ovora bo‘lib qoldi. Nonushtaga o‘zi ham yeydigan chapshe lapshasini tayyorlashga qaror qildi. Funchoza tez yumshaydi, demak, faqat tofu va qo‘ziqorinlar bilan ovora bo‘lishiga to‘g‘ri keladi.

— Chonguk hali ham Jihyo bilan uchrashyaptimi?

Bu savol uning uchun chindan ham muhim edi. Jihyo aytganidek, Chongukning o‘zi bu savolga javob bermasdi. Ammo Taehyon kim bilandir munosabatda bo‘lgan odam bilanmi yoki bo‘sh odam bilanmi, yaqinlik qilayotganini bilishi kerak edi.

— Bilishimcha, u anchadan beri uning oldiga bormayapti. Lekin bu borada aniq ma’lumotim yo‘q. Uning senga xiyonat qilishi mumkinligini tasavvur ham qila olmayman.

Taehyon yelkasidan oshirib, unga kinoyali nigoh tashladi.

— Biz munosabatlarda emasmiz. Xiyonat qilgan bo‘lsa, Jihyoga qilgan. Albatta, agar ular hali ham birga bo‘lishsa.

— Bunga juda qattiq shubha qilaman.

Shundan so‘ng ular mavzuni o‘zgartirib, Taehyonning kelgusi rejalari haqida gaplasha boshlashdi.

Yigirmanchi avgust ham sezilmay yaqinlashib keldi.

Taehyon qaynayotgan kofe solingan jezvada yonida turar (endi u kofening haqiqiy ishqibozi, qolaversa, qizig‘i shundaki, bu borada ancha bilimdon ham edi), telefoniga tikilgancha xayol surardi.

Soat ertalabki olti.

Chonguk shu paytgacha unga biror marta ham qo‘ng‘iroq qilmadi. Afsuski, bu uni tinch qo‘yganini anglatmasdi. Janob Chongukning fe’l-atvoriga bu mutlaqo xos emasdi.

Shunday bo‘lsa-da, Taehyon unga xabar yozdi.

«Xayrli tong. Tug‘ilgan kuningiz bilan. Bugun sizni kutaymi?»

«Kutaymi?» deganda jinsiy yaqinlik nazarda tutilgandi. Tabriklash kerak edi. Bundan tashqari, kechqurun qanday rejalari borligini ham bilib olmoqchi edi, chunki hozircha jinsiy yaqinlik uning jadvaliga kirmagandi.

Balki tabrigi biroz quruq chiqqandir, ammo chin yurakdan tilak bildirishga xayoli yetmadi. Masalan: «Tug‘ilgan kuningiz bilan, mening sevimli shantajchim! Jihyo bilan vaqtingizni ajoyib o‘tkazing», degan gap Chongukka aniq yoqmagan bo‘lardi.

Chonguk esa faqat soat o‘n birlarga yaqin, Taehyon allaqachon ishda bo‘lganida javob yozdi.

«Rahmat, Taehyon. O‘g‘lim bilan Xitoydaman. Ertaga qaytaman. Yozaman».

O‘g‘li bilan Xitoyda...

U Chongukdan hali hech qachon bunday mazmundagi xabar olmagandi.

Keyingi kun ham xuddi shunday sezilmay o‘tib ketdi. Ish unga chalg‘ishga yordam berardi. U yaqinda sodir bo‘lgan voqealar haqida o‘zini qiynamaslikka harakat qilardi, ammo jinoyatchini qo‘lga olish ishlari qanday ketayotganini beixtiyor o‘ylab qolardi.

O‘gay otasiga qo‘ng‘iroq qilishi mumkin edi, lekin uning suddagi jo‘shqin va yolg‘on ko‘rsatmalaridan keyin Taehyon to‘g‘ridan-to‘g‘ri tergovchi bilan bog‘langani ma’qul edi.

Bitta muammo bor edi — tergovchining telefon raqami unda yo‘q.

Ammo Chongukda hamma narsaning ma’lumoti bor...

Tergov qanday ketayotganini qisqacha faqat undan bilib olish mumkin edi.

Chongukning o‘zi ham tushlikka yaqin xabar yozib, bugun soat o‘n-o‘n birlarda uning oldiga borishini aytdi.

Kun bo‘yi oyoqda ishlagandan keyin Taehyon eng oxirida istaydigan narsa — janob Chongukning qorni ochib, uning yoniga kelishi edi. Ammo tanlash imkoniyati yo‘q edi.

Uyga kelgach, Taehyon faqat dush qabul qilishga kuch topdi, xolos. Shundan so‘ng beixtiyor mudrab qoldi va faqat eshik qo‘ng‘irog‘i ovozidan uyg‘ondi.

Bu uyda birovni ko‘rish unga mutlaqo notanish holat edi. Eng g‘alatisi esa, aynan shu uyga qochib kelgan insonini yana shu yerda ko‘rish edi.

Ularning orasida bir metr masofa emas, balki sakkiz oylik ayriliq bor edi... Bu nihoyatda uzoq vaqt.

— Nega uyquchilab qolding? — Chonguk ostonadan turib uning yuziga qo‘l tekkizdi. — Mizg‘ib oldingmi?

— Salom.

Har safar alohida ta’kidlangan xushmuomalalikni saqlashga urinishlari barbod bo‘lardi.

— Kir.

Chonguk qiziquvchanlik bilan kvartirani ko‘zdan kechirib, yangi buyumlar paydo bo‘lgan-bo‘lmaganini tekshirdi. Ammo bu yerda Taehyonning buyumlari ko‘payganidan boshqa, uning oxirgi tashrifidan beri hech narsa o‘zgarmagandi.

— Barista bizga kofe tayyorlab bera oladimi?

Barista majburan tabassum qildi. Kun oxiriga kelib kofe ichaverib, biroz ko‘ngli ayniyotgan edi, ammo indamay oshxonaga yo‘l oldi.

Aslida, shunday bo‘lgani ham yaxshi edi. Avval vaqtni cho‘zishadi, keyin esa karavotni tezda «ishlatib» qo‘yishadi.

Chonguk yo‘l-yo‘lakay kostyum pidjagini osib, galstugini yechdi-da, stolga o‘tirdi.

Kvartira ancha keng bo‘lsa-da, bunday muhim janob uchun torlik qilardi. Ularning mamlakatida hatto shahar markazida bo‘lmasa ham, kvartirada yashash obro‘ hisoblanardi. Ammo Chonguk uchun emas. Bu yerda uning yuksak talablariga mos keladigan hech narsa yo‘q edi. U bu joyda o‘zini begona his qilardi...

U bir muddat lom-mim demay, Taehyonning orqasiga tikilib o‘tirdi.

— Tergov ishlari qanday ketmoqda? — Taehyon o‘zini tiyolmadi va so‘radi. Buni so‘ramasdan turolmasdi. Axir shu ish sababli uni qamoqqa tiqishlariga sal qolgandi.

— Bu Im, — dedi Chonguk kutilmaganda, Taehyonni dong qotirib.

— Hozircha unga qarshi hech qanday dalil yo‘q. Ammo bu hozircha, xolos.

— Buni nimaga asoslanib aytyapsiz?

— O‘zing bir o‘ylab ko‘r, singling kimga kerak edi? Albatta, uning fe’l-atvorini hisobga olsak, o‘zini baloga urishi hech gap emasligini tushunaman. Ammo seni aybdor qilib ko‘rsatgan odam Mihyonning oilaviy ishlari haqida gapirib bergan eng yaqin insoni bo‘lishi kerak. Hatto uni xafa bo‘lgan biror tanishi o‘ldirgan deb taxmin qilsak ham, u sening manzilingni aniqlash, qo‘riqchiga pora berish va buning ustiga o‘gay otangning miyasini zaharlash uchun yetarlicha ta’sirga ega bo‘lishi kerak. Axir kuzatuv kameralaridagi yozuvlarni o‘chirib tashlash ham oson emas.

— Agar bu Kim amaki bo‘lsa-chi?..

— Mayli, faraz qilaylik, uni u o‘ldirgan. Biz bilamizki, u ham Mihyondan unchalik xursand emasdi. Ammo u seni qanday topishi mumkin? Buning uchun sherigi bo‘lishi kerak. Nahotki, Imning yuragi rostdan ham bezovta bo‘lib qolgan deb o‘ylasang?

Taehyon bu haqda qat’iy o‘ylagan emasdi, ammo Chongukning gaplari ishonarli eshitilardi.

— Qiziq, ular Mihyon bilan qayerda tanishishgan ekan...

— Menimcha, qizaloq senga va menga qarab, o‘ziga ham homiy topish kerak degan qarorga kelgan. Balki biror yopiq bazmga suqilib kirgandir, balki qo‘shimcha pul topish uchun ishlagandir.

«Senga va menga qarab».

Qaniydi, bu taxminini ovoz chiqarib aytmaganida edi.

— Ertaga klinikaga borasan, — dedi Chonguk bir tekis, hatto go‘yo muloyim ohangda.

— Yaxshi.

— Sen o‘sha yigit — veterinar Sojun bilan uchrashishda davom etyapsan. Aytsang-chi, nima keragi bor buning? Bu haqda qanday fikrda ekanimni o‘zing ham yaxshi bilsang kerak.

Yana o‘sha yoqimsiz suhbat...

— Biz shunchaki muloqot qilamiz.

— U bilan jinsiy yaqinlik qildingmi? Ko‘zimga qarab javob ber. Agar shunday bo‘lsa, u bilan endi na oddiy na jiddiy na boshqa biror shaklda muloqot qilasan.
Taehyon qovog‘ini solgancha unga yuzlandi.

— Unda sen Yangi yil tabrigi uchun kechirim so‘rashga tayyormisan?

— Yo‘q.
— Unday bo‘lsa, u haqda mendan so‘rama. Men ham sendan kim bilan yotganingni so‘ramayapman.

— U bilan muloqotingni kamaytirasan.

—Men allaqachon hamma bilan aloqani uzib bo‘ldim shunday emasmi?

—Sojun Xunxega ko‘z tikyapti; men esa shunchaki qulay bahonaman, xolos.

—Yana kim bilan gaplashishni to‘xtatishim kerak?

—Mijozlar bilanmi?

—Nega shunchaki ochiq aytib qo‘ya qolmaysiz tilimni sug‘urib olay telefonimni derazadan uloqtirayda yotog‘imda yotib sizni kutaymi?

—Nazarimda, sizningcha ideal jinsiy aloqa shunaqa bo‘lsa kerak...

Chonguk orqa tomondan shiddat bilan tashlandi Tae zarba kelishini kutib o‘zini himoyaga tayyorlagan ham edi, ammo u buning o‘rniga Taeni mahkam quchoqlab iyakidan ushlab oldi.

—Ey aqlli ichimdagi yirtqich hayvonni uyg‘otma.

—Yoningda boshqa erkaklar bo‘lishiga aslo yo‘l qo‘ymayman.

—Endi yana menikisan.

—Faqat menikisan.

—To‘shagingga yo‘latgan barcha odamlaringni unut ularni xuddi yomon tush kabi xotirangdan o‘chirib tashla.

—Eshitdingmi meni?

Tae qarshilik ko‘rsatmadi u joyida qotib qoldi. U bunday tinimsiz shubha-gumonga to‘la rashkga ko‘nikmay qolgan edi... hozirgi vaziyatda esa unga eng kerak bo‘lmagan narsa aynan shu munosabat edi.

—Javob ber — talab qildi Chon.

So‘nggi paytlarda Taening ruhiy holati nihoyatda noziklashib qolgan edi. U shunchaki charchagan edi... hamma narsadan. Hamma odamdan. Ha charchagan u taqdir zarbalariga tishini tishiga qo‘yib bardosh berish uchun hali juda yosh va ojiz edi.

—Unda shunchaki meni yotqizib ishini qil!

—Ishingni qilu yo‘qol!

—Kimning oldiga borishni istasang, o‘sha yoqqa bor xotinlaring, ma’shuqalaring, bolalaring oldiga!

—Mendan itoatkor bo‘lishimni talab qilishga jur’at etma! Menga shuncha yomonlik qilganingdan keyin yana seni sevishimni so‘rama!

—Men sening mulking emasman!

—Men... eshityapsanmi?! Tushunyapsanmi?!
Chonguk keskin harakat bilan kofe qaynatgichni yonidagi plita ko‘ziga surib qo‘ydida gazni o‘chirdi. So‘ngra Taeni o‘ziga qaratib o‘girdi uning nigohida yovvoyi kuchli g‘azab yonardi. Uning bunchalik qattiq g‘azablanishi birinchi marta edi shunga qaramay u o‘zini qo‘lga ola bildi aks holda Tae allaqachon yuziga zarba yegan bo‘lardi buning ustiga, bu shunchaki tarsaki bo‘lib qolmasligi ham aniq edi.

— Men to‘g‘ri eshitdimmi?

—To‘g‘ri eshitdimmi, deyman?!

—Hozirgi chiqargan o‘sha ingrashlaring nima edi? «Xotinlaru ma’shuqalar»-a?!

—Onamning joniga qasamki men seni hech qachon aldagan emasman na Rijin bilan na boshqa birov bilan!

—Ha mulksan!

—Mening mulkim!

—Tovoningdan tortib qulog‘inggacha!

—Mening mulkim!

— Kallangdagi nuqsonni hali ham tuzatmabsanku!

Chonguk g‘azab otiga minib jinsini pastga tortdi mato zo‘riqib yirtilish ovozini chiqardi.

— O‘sha buzuq singlinga rahmat ayt hozircha omon qolayotganingning yagona sababi o‘sha.

U Taeni stol ustiga bosib jinsi va ichki kiyimini zo‘rlik bilan yechib tashlashga kirishdi. Tae esa uning changalidan qutulishga urinib avvalgidan ham kuchliroq qarshilik ko‘rsatardi. Chonguk kiyimlarni butunlay yechib olish uchun Taeni dumbasidan ko‘tarishga majbur bo‘ldi.

—Demak veterinarga bo‘lgan tuyg‘ularing sevgi edimi?

—Uni shu yerning o‘zidayoq ishlatib qo‘ydingmi?

—Yoqdimi o‘zi?

—Xo‘sh nega endi meni ham ovutmaysan?

—Hammasini barbod qilasan!

Tae o‘zini tutib tura olmadi ovozi taranglashib bo‘g‘iq chiqdi.

—Nimalarga erishmoqchisan o‘zi?! Aql-hushimdan ozishimni xohlaysanmi?

Chonguk tutishini o‘zgartirib Taeni tirsaklaridan ushladida yerga o‘tqazdi ammo qo‘yib yubormadi.

—Hammasini barbod qilamanmi? Nimani aniqrog‘i?

—Sening fe’l-atvoring allaqachon butunlay buzilib bo‘lgan.

—Tan olishim kerak buni sog‘inibman.

—Qanchalik sog‘inganimni sezgandirsan a?

Tae boshini o‘jarlik bilan boshqa tomonga burdi yonboshiga tegib turgan qattiq pulsatsiyalanayotgan a’zoni esa e’tiborsiz qoldirdi. Qanday qilib unutishi mumkin edi?

Janob Chon o‘jarlikdan jo‘shib ketadi bu unda bo‘ysundirish istagini uyg‘otadi xolos.

—Seni mana shu peshtaxta ustiga egib qo‘yishni juda istardimu lekin seni tayyorlashga sabrim yetmaydi. Tizzangni yerga qo‘y.

U gapini ta’kidlash uchun Tae’ning yelkalariga bosim o‘tkazdi. Tae qimirladi va yalang‘och dumbasi yerga tegdi. Rostini aytsa, bu hayajonli edi umuman qo‘rqinchli emas. Chongukdan yovvoyi hayvoniy bir kuch yog‘ilardi u yuqoridan pastga qarab kamarini yechdi.

Shimini yechmasdan turib olatini ichki kiyimidan chiqarib oldi. U juda qo‘zg‘algan edi hatto yaltirab turardi. U Taening iyakidan ushlab a*zosining to‘q qizil bosh qismini Taening yumilgan lablariga yaqinlashtirdi. Tae yuqoriga qaradi ko‘zlari katta-katta ochilgan, ishonchga to‘la edi.

— Aaaa degin.

Taening yuzi bir zumda qizarib ketdi. Bu ohang unda xiyonatkor bir qo‘zg‘alishni uyg‘otdi va u beixtiyor refleks tarzida qarshisidagi erkakning oyoqlaridan mahkam ushlab oldi.

—Sevgilingga huzur bag‘ishla. Buni qanchalik istayotganing ko‘rinib turibdi.

Chonguk a*zosining Tae’ning lablariga urdi. Tae esa og‘zini ochdi og‘zi allaqachon so‘lak bilan namlanib yaltirab turardi.

Chonguk mamnuniyat to‘la past tovush chiqarib ichkariga kirib bordi bir qo‘li bilan stol chetidan mahkam ushlagan bo‘lsa ikkinchi qo‘li Taening ensasidagi sochlarga chirmashib ketgandi va belini ritmik tarzda harakatlantira boshladi.

Tae uning tizzalaridan mahkam ushlab oldi nafasi bo‘g‘ilib qolgandek bo‘ldi u bir-ikki marta o‘zini orqaga tortishga urindi, ammo bunga yo‘l qo‘yilmadi garchi tez orada u bu holatga ko‘nika boshlagan bo‘lsada. Chonguk uning boshini qat’iy ravishda orqaga tortdi va o‘zini yanada chuqurroq ichkariga kiritdi.

—Oxirigacha ol.

Iyakidan so‘laklar oqib tushardi Taening qorni qo‘zg‘alish hisidan g‘alati bo‘lib ketdi tanasidagi titroqlar esa ko‘z oldida chaqnoq yulduzchalarni paydo qildi.

Uning tomog‘i Chonguk a*zosini mahkam qisib olgan bu esa sherigidan chuqur mamnun xo‘rsinishni tortib chiqargandi.

Chonguk esa bir maromda harakatlanishda davom etar shu bilan birga qulog‘iga turli xil uyatsiz gaplarni pichirlardi.

Har doimgidek u Taening og‘ziga bo‘shaldi. So‘ngra a*zosining uchi bilan Taening shishib qizarib ketgan lablarini yana bir bor silab o‘tdi unga lablarning aynan shunday holati yoqardi.

Chonguk kulib qo‘ydi uning yuzini siladi va xuddi hech narsa bo‘lmagandek hali sovib ulgurmagan kofe idishini qo‘liga olib undan bir qultum ichdi.

—Juda mazali ekanmi?..

U lablarini ataylab zavq bilan yalab so‘ngra unga o‘girildi.

—Shunday emasmi Tae?

Taehyung fikrlash qobiliyatini deyarli yo‘qotgandi na Chonguk uni yotoqxonaga tortib kirganida na uni yechintira boshlaganida, na bo‘ynidan tinmay o‘pib qo‘llari bilan oyoqlari orasini silayotganida u o‘ziga kela oldi.

Tae bu hissiyotlar to‘foniga g‘arq bo‘lar har qachongidanda kuchliroq tarzda tubsizlikka tortilardi. Yana bir bor chuqurlikka sho‘ng‘ish.

—Butunlay yumshab holsizlanib qolibsan kichkina qushchaginam.

Chonguk uning uyida tunab qoldi.

Ertalabki suhbat esa unchalik yaxshi kechmadi Chonguk qovog‘ini solgancha kofe ichar telefonidagi ertalabki yangiliklarni tezda ko‘zdan kechirardi. Taehyon esa telefonini qo‘lidan qo‘ymasdi. Bu aftidan Chongukning jahlini chiqargandi.

— Nima qiziqarli o‘yinchoqmi? Qo‘lingdan tortib olishning ham iloji yo‘q.

Taehyon sekin ko‘zlarini ko‘tardi so‘ng ekranini qulfladi. Endi telefonda parol bor edi. Har ehtimolga qarshi.

— Ruxsat so‘rash esimdan chiqibdi.
— Hechqisi yo‘q eslatib turaman.
Dushdan keyin Chonguk kechagi kostyumini yana kiydi. Xayrlashish oldidan Taehyonni istagiga qarshi o‘ziga tortdi qaysar iyagidan tutib yuzidan o‘pdi.

So‘ng bir santimetr ham ortga chekinmay qat’iy ohangda e’lon qildi.

— Indinga uyga qaytasan.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-03T17:03:19.297Z

21-bob. Oilaviy vaziyatlar

Himoyani hujum bilan navbatma-navbat almashtirib turish kerak.

One Piece

Chonguk yangi mashina sotib olibdi. Bu anglash uning miyasiga o‘tkir tig‘dek sanchildi. Avvalgi mashina ikki kishining umriga zomin bo‘lgan edi. Omon qolgan odam uchun esa yangi mashina...

Qaranga qanday bema’nilik yuzaga kelibdi. Taehyon dunyodagi hamma narsadan ko‘ra uning o‘limidan uni boshqa hech qachon ko‘rmay qolishdan ko‘proq qo‘rqardi. Ammo uni ko‘rgan zahoti ketib qoldi. Hozirgacha ham undan qochishga urinmoqda.

Demak endi qo‘rqmaydimi?..

U nimalarni o‘ylayapti o‘zi?

Yangi shaxsiy qo‘riqchi Nikolас Taehyon uni kasalxonada ham ko‘rgan edi, hanuz unda faqat nafrat uyg‘otardi. U xuddi yollanma qotirga o‘xshardi bunga nafaqat yuzidagi kulrang tund ifoda, balki ustara tig‘idek o‘tkir tinimsiz u yoqdan bu yoqqa yuguruvchi nigohi ham dalil edi.

Joshua esa vafot etgan...

Xotiralar yana yod sandig‘idan otilib chiqdi xuddi chayqatilgan shampan shishasining tiqini otilib ketgandek, ortidan ko‘pirgan ko‘pikni ham ergashtirib. O‘sha mashum kunning manzaralari ko‘z o‘ngida birin-ketin jonlandi mana kabinetda erkaklar to‘planishgan, xitoyliklar kelishgan Miller esa birinchi bo‘lib Chongukning nafaqat xotini balki o‘g‘li ham borligini aytgan edi...

Keyin kasalxona bo‘ldi. So‘ng esa ikkalasi ham orzu qilmagan, bir oy davom etgan, aql bovar qilmas darajada yaqin birga yashash davri.

Eng dahshatlisi shundaki Taehyon og‘ir xotiralardan ham, unchalik pokiza bo‘lmagan va yoqimli hid taratmagan kundalik hayotdan ham jirkanmasdi. Aksincha. Bu xotiralar undan...

Mayli buning ahamiyati yo‘q.

Chonguk yuzini ishqalab, chuqur xo‘rsindi. Jim qoldi. U nima haqida o‘ylayotgan edi?

Taehyon esa mehmonxonadagi xona haqida o‘ylardi. Yana qandaydir yomon, vayronkor narsalar haqida. O‘zini ich-ichidan yemirilishdan asrab qolish uchun bularni imkon qadar tezroq anglab, ortda qoldirishi kerak edi.

Unga o‘ylash mumkin emas edi.

So‘nggi paytlarda uning boshiga shu qadar ko‘p og‘ir saboqlar tushdiki, u bularning barchasini xotirasidan bir umrga o‘chirib tashlashni istardi.

— Qayerga ketyapmiz?

Chonguk unga o‘tkir nigoh tashladi. Taehyon seskanib ketdi.

— Uyga.

Kutilmagan javob. Va ancha tushunarli. Ammo baribir aniqlik kiritib qo‘yish uchun Taehyon so‘radi.

— Restoranchi?

— Shunchalik borging kelyaptimi?

— Nima?

— Bugun dam olasan. Ertaga restoranda tushlik qilamiz. Tabiiyki buning ortidan keladigan barcha narsalar bilan. Keyin men ishga ketaman sen esa... bilmadim. Repetitsiyalaring qachon edi o‘zi?
U bularning barchasini oddiy, hissiz ohangda aytdi. Tan olish kerak bu Taehyonni ancha hayratga soldi.

— Men Tahra truppasini tark etishimga to‘g‘ri kelmaydimi?..

— Yo‘q.

Javob shu qadar qisqa bo‘ldiki «Nega?» deb so‘rash ham qandaydir noqulay tuyuldi.

— Endi tergov nima bo‘ladi?

— O‘zing eshitdingku davom etadi.

— Mihyonni allaqachon krematsiya qilishdimi?

— Janob Im hammasini tashkil qildi.

— Nega kimdir meni aybdor qilib ko‘rsatmoqchi bo‘lsin?..

Chonguk unga xuddi ahmoqqa qaragandek qaradi.

— Chunki bu juda oson. Singling bilan aloqa qilmagansan unga yordamga ham bormagansan. Barcha aybni kimning bo‘yniga yuklashsin?

— Sen...

Taehyon birdan gapidan to‘xtadi. Rasmiy ohangda gapirishni boshlagan ekan endi shu uslubni davom ettirishiga to‘g‘ri kelardi.

— Siz tergovga yordam berasizmi?..

— Menga «siz»lab gapirishing o‘zingga ham kulgili emasmi? Prokuror An hammasini hal qiladi.

Taehyon ular qanday sharoitda tanishib qolishganiga qiziqardi ammo bu haqda so‘rashga jur’at etmadi. Qolaversa Chonguk butun qiyofasi bilan bu savolga javob berish niyatida emasligini bildirib turardi.

— Endi bizning munosabatlarimiz qanday bo‘ladi?..
— Munosabatlar? — go‘yo bu so‘zni birinchi marta eshitayotgandek takrorladi.

— O‘ylab ko‘raman. Jinsiy yaqinlikdan keyin bir qarorga kelaman.

U jim qoldi. Taehyon esa ichidagi achchiqlikni yutdi bu ta’m unga allaqachon tanish bo‘lib qolgandi.

Ular Taehyonning uyi oldiga yetib kelishdi. O‘z uyini ko‘rishi bilan darrov yengil tortdi, deb bo‘lmasdi. Axir oxirgi marta uni bu yerdan qon izlari bilan birga politsiya bo‘limiga olib ketishgandi. Shunday bo‘lsada o‘z uyi baribir tergov hibsxonasidan yaxshiroq edi.

Taehyon hech qanday buyruqni kutmay, eshikni ochish uchun qo‘l uzatdi ammo Chonguk uning bilagidan ushlab qoldi.

— Ahmoqlik qilma. Dush qabul qilda uxla. Sen ozodlikdasan eng muhimi shu.
Taehyon qo‘lini hech qanday qarshiliksiz bo‘shatib oldi bugun uni hech kim ushlab turmadi va eshikni ochdi.

— Xayr.

Soat o‘n bir yarimda uning ortidan kelishdi. Hibsga olingan kuni, kinoya tariqasida, u eng chiroyli kiyimlarini kiyib olgandi. Bugun esa oddiy och rangli jinsi shim va oq futbolkada edi. Nimagadir xantal rang puloverining yenglarini yelkasiga bog‘lab olgan butun bo‘yi ko‘rinadigan oynadagi aksiga hech qanday hissiz qarab turardi.

Chonguk unga rahmi kelib, «yarashish» jinsiy yaqinligini yana noma’lum muddatga kechiktirishiga umid qilmasdi. Bir kunlik muhlat berilgandi buning o‘zi uchun ham rahmat. Endi kelishuvga amal qilish kerak.

Chonguk oq rangdan boshqa ko‘ylaklarni kamdan-kam kiyardi chunki o‘zi kompaniyada joriy qilgan kiyinish qoidalariga qat’iy rioya qilardi. Ammo hozir uning egnida qora kostyum ostidan kiyilgan qora ko‘ylak ustiga-ustak, qora galstuk ham bor edi. Boshqa nima bo‘lsin motamga ketayotgandek.

Bolalikdagi qo‘rqinchli ertaklardan biriga o‘xshaydi: «Qop-qora o‘rmonda qop-qora uy turardi. Qop-qora uyning ichida qop-qora stol bor edi. Qop-qora stol ustida qop-qora tobut turardi. Qop-qora tobut ichida esa qop-qora odam yotardi». Oxirgi jumla uning hozirgi kiyimiga juda mos tushadi.

Bu qo‘rqinchli ertakning davomi ham bor janob Chonguk tobutdan chiqib, shunday debdi «Kim bilan yotsang yordamni ham o‘shandan so‘raysan».

Taehyon bema’ni narsalar haqida o‘ylayapti.

Chonguk odatdagidek o‘zi uchun buyurtma berdi. Taehyondan nima istashini so‘rab javob olmagach, unga ham xuddi o‘sha taomni buyurdi. Bir shisha vino esa buyurtma qilmadi.

Qiziq nega ekan?

Taehyon mast bo‘lib qolishidan qo‘rqyaptimikan?

Taehyon esa ilk uchrashuvlarida ular uchun band qilingan o‘sha stol yonida o‘tirib derazadan tashqariga quruq nigoh bilan qarardi. Ana, Pukxansan tog‘i. Jo‘shqin hayot kechirayotgan shahar. Qarshisida esa Chonguk Chonguk.

— Restoranga nega bu eski-tuski kiyimlaringni kiyib kelding?

birinchi bo‘lib Chonguk gap boshladi va shu zahoti suhbatga salbiy ohang berdi.

— Siz bunday kiyim kiymasligingiz ularni eski-tuski deb atashingizga sabab bo‘la olmaydi.
— Restoranga borishimizni bilmadingmi? Kim assistent garderobingni munosib kiyimlar bilan to‘ldirib qo‘ygandiku.

— E’tirozingiz nimada ekanini tushunmayapman, — dedi Taehyon tishlari orasidan.

— Yonimda kim bilan ekanini va qayerda turganini anglaydigan, o‘zini tutishni biladigan yetuk insonni ko‘rishni istayman. Yirtiq-yamoq jinsi shimlarda tentirab yuradigan bolakayni emas.

Taehyonning yuzi burishib ketdi, ammo indamay qolishga muvaffaq bo‘ldi. Vaholanki ich-ichidan alam va tushunmovchilik uni parchalab yuborayotgandi. Axir ilgari Chonguk uning kiyinish uslubiga nisbatan bunchalik keskin munosabatda bo‘lmasdi.

— Seni tekshiruvdan o‘tishing uchun klinikaga yozdirib qo‘ydim, — davom etdi Chonguk.

Bunday mavzuni muhokama qilish uchun ayni muddao joy ekanda!

— Hibsxonada tibbiy ko‘rikdan o‘tgandingku? Natijalar ishonchli bo‘lishi uchun yana bir bor tekshiruvdan o‘tasan.

Taehyonning yuragi siqildi. U qovog‘ini solishni bas qildi, yuzidagi barcha his-tuyg‘ular g‘oyib bo‘ldi. O‘rnida faqat huvillagan bo‘shliq qoldi. Qanchalik og‘riqli edi...

Chonguk bu gaplari bilan nimaga erishmoqchi edi o‘zi?

— Unday bo‘lsa, umid qilamanki prezervativdan foydalanasiz. Kim biladi, sizga qandaydir kasallik yuqtirib qo‘yishim mumkin.

Chonguk o‘tkir nigohi bilan unga tikilib go‘yo ko‘zlari bilan teshmoqchi bo‘ldi.

— Senga tegajog‘lik qilishdimi?

— Bunday narsalardan xavotir olishingiz shart emas. Siz baribir o‘zingizga kerakli lazzatni olasiz.

Zarba hisobga olindi. Dyuran foydasiga ikki bir.

— Men bilan bunday kesatiq qilib gaplashma. Agar meni ko‘rsatishga urinayotganingdek qattiq yomon ko‘rganingda, birinchi safar ham, ikkinchi safar ham menga qo‘ng‘iroq qilmagan bo‘larding.

—Kechir sen bilan kamerada o‘tirib, mahbuslardan himoya qila olmadim. Ammo u yerda qolishingni yengillashtirish uchun qo‘limdan kelgan hamma narsani qildim. Senga kimdir ozor yetkazishga ulgurdimi?

—Bu haqda menga aytdingmi? Yo‘q.

— Agar mening muammongdan foydalanib qolganim uchun jahling chiqayotgan bo‘lsa, koloniyada bunday muammolar bundan ham ko‘proq bo‘lishi mumkinligini bemalol ayta olaman.
— Sizga qanday qilib... murojaat shaklini alam bilan alohida ta’kidlab, gapini to‘xtatdi. Chunki uni ismi bilan chaqirishga tili bormasdi.

— Qanday qilib biror narsadan shikoyat qilishim mumkin?

—So‘roq xonasida ko‘z yoshlarim bilan yuzimni yuvib o‘tirganimda, siz menga shart qo‘ydingiz. Men bu shartingizga faqat o‘zim yolg‘iz uddalay olmaganim uchun rozi bo‘lishga majbur bo‘ldim. Ikkinchi marta ham faqat shu sababdan qo‘ng‘iroq qildim.

— So‘roq xonasida ko‘z yoshlaring bilan yuzingni yuvib o‘tirganingni, men esa shunaqa razil odam bo‘lib senga shart qo‘yganimni aytyapsan. Ammo sening ahvolingdagi odamlarga umuman tanlash imkoniyati berilmasligini tushunmayapsan.

—Senga esa tanlov berildi.

—Menimcha yordamim evaziga jinsiy yaqinlik haddan tashqari katta to‘lovmi?

—Yoki men hammaga tekin yordam berishim kerakmi?

— Men sizga shunchaki hech qanday evazsiz yordam bergandim.

— Yana adashyapsan. Senga tanlash imkoniyatini men berdim ketish yoki qolish. Seni qo‘yib yuborgan ham menman.

—Taehyon umrimning oxirigacha menga o‘zingning fidoyiligingni pesh qilmoqchimisan?

—O‘zing unutib qo‘ygandirsan ammo men sendan menga qarab turishingni so‘ramaganman. Farqini his qilyapsanmi?

So‘ng qo‘shimcha qildi.

— Sen qaysarsan men ham. Menga qo‘pol muomala qilishda davom etsang, men ham senga xuddi shunday javob beraman.
Taehyon boshqa javob qaytarmadi. Aslida, Chonguk so‘zlarni shu qadar o‘rinli tanlagandiki, Taehyon uyalib ketdi. U sevgan insoniga g‘amxo‘rlik qilgani bilan ko‘kragiga urib maqtanish naqadar jirkanch ekanini jiddiy o‘ylab qoldi. Bu safar Chonguk hammasini asosli aytdi Taehyon esa bundan xulosa chiqardi.

Ko‘p o‘tmay, taomlarni olib kelishdi. Taehyonning tomog‘idan luqma ham o‘tmasdi.

Chonguk esa xotirjamlik bilan o‘z go‘shtini mayda bo‘laklarga kesdida har doimgidek likopchalarni almashtirdi...

Bu, shubhasiz chiroyli va yoqimli bir ishora edi, ammo Taehyonda faqat sog‘inch uyg‘otdi. Bu o‘tmishdan qolgan aks-sado edi. Qolaversa, o‘sha xotiralar ham eng yomonlari emasdi.

Ular mutlaq sukutda ovqatlanishdi, faqat vilkalar va pichoqlarning tovushi eshitilardi. Taehyon ko‘rinish uchungina likopchasidagi taomni titkiladi shirinlikdan esa butunlay bosh tortdi. Chonguk esa ishtaha bilan hammasini yeb tugatdi. Faqat u ovqatlanib bo‘lgachgina, ular mehmonxona xonasiga yo‘l olishdi.

Taehyon qo‘rqyaptimidi?

Hali hammasi rostdan sodir bo‘layotganini to‘liq anglab yetmagandi. Ular orasida juda uzoq vaqtdan beri yaqinlik bo‘lmagandi. Eng yomoni, aynan shu inson bilan bo‘ladigan yaqinlik Taehyon uchun eng hayajonlisi edi.

Taehyon karavot yonida qimir etmay turar faqat yuragining dukillashiga quloq tutardi. Chonguk kostyumining ichki cho‘ntagidan ixcham moylovchi gel va bir quti prezervativ chiqardida karavotga o‘tirdi. Taehyon esa karaxt holatda undan qandaydir ko‘rsatma kutardi.

— Taxta bo‘lib qotib turma. Yechin.

Ko‘ksida og‘irlik paydo bo‘ldi, ko‘z oldidagi bir xonali mehmonxona xonasining xira manzarasi suzib chayqalib ketdi. Ammo Taehyon buni bildirmadi va itoatkorlik bilan yechina boshladi. Hech qanday dramatik pauza qilmay ichki kiyimini ham tezda yechdi. Qanchalik tez yechinsa, bu ish shunchalik tez tugaydi.

Eh naqadar sodda taxmin!

Taehyon allaqachon karavotga yotmoqchi bo‘lib turganida nihoyat Chonguk ovoz chiqardi.

— Menga ham yordam ber.

Barmoqlari titrab ketdi. Ehtimol Taehyon ko‘ylagining tugmalarini nihoyatda jiddiy qiyofada yechishga urinayotganida juda kulgili ko‘ringandir. Chongukka juda yaqin turishga majbur bo‘ldi. Chonguk esa bundan foydalanib qo‘llarini uning tos suyaklari ustiga qo‘ydi.

— Ozib ketibsan. Semirsang yaxshi bo‘lardi.
— Endi hamma narsaga ruxsat so‘rashim kerakmi?

— Ko‘p narsaga. Avvalgidek.

Taehyon tushunardi indamay turgani ma’qul. Hozir tortishadigan vaqt ham, joy ham emas. O‘zini yana bir bor bu shunchaki jinsiy yaqinlik ekaniga ishontirdi. Unda yangilik, qo‘rqinchli yoki jirkanch hech narsa yo‘q. Dastlab bu o‘z-o‘zini ishontirish ish berayotgandek edi. Yana bir narsani tushunardi bunga ortiqcha ma’no yuklamaslik kerak. Ammo ma’no qandaydir o‘z-o‘zidan... paydo bo‘lavergandi.

Yo‘q axir... Chonguk shu qo‘llari bilan uning yuragini sug‘urib olayotgandek bo‘lsa o‘zini qanday qilib qo‘lga olsin?

U Chongukning kamarini kamar halqalaridan sug‘urib chiqardi. Keyin zamokni pastga tushirdi va uning bo‘rtib turganligini ko‘rib tund nigoh bilan kuzatdi.

Shim matosi qo‘lga yoqimli tuyulardi ammo bu mutlaqo keraksiz kuzatuv edi. Chonguk uning shimini yechib olishi uchun biroz ko‘tarildi. Taehyon ichki kiyimining rezinkasidan ushlab uning taranglashgan jinsiy a’zosini ozod qildi. Ancha vaqt bo‘libdi ta’bir joiz bo‘lsa, ko‘rishmagani. Yuzma-yuz.

Chongukning singan yurak haqida umuman eshitganmikan?
Bu hazil emas.
Kuchli ruhiy zarbadan keyin yurak torlari ya’ni paylari uzilib ketishi mumkin. Shunda yurak o‘z shaklini yo‘qotib, umrbod sekinlashadi. Patologoanatom esa hammasini shunchaki yurak to‘xtashi deb qayd etadi bunga kim sababchi bo‘lganini ko‘rsatmaydi.

Aybdor mana shu yerda o‘tiribdi mehribon qo‘lning g‘amxo‘rligini kutib.

Hech bo‘lmasa uning ham biror yurak tori uzilsin.

—Jihyo seni yetarli darajada qoniqtirmadimi?

Chonguk hayratdan qoshlarini ko‘tardi.

—Nega bunday deyapsan?

—Mana men keldimku.

—U harakat qildi men esa hammasidan zavq oldim. Sen esa boshqa sabab bilan kelgansan. Yot qolganini o‘zim hal qilaman.

Tae tezda qorniga yotib, oyoqlarini cho‘zdi. Bu unchalik yoqimli bo‘lmaydigan jarayonga o‘xshardi. U oxirgi marta Moon bilan iyun oyida bo‘lgan edi endi esa Xudo o‘zi asrasin avgust oyi ham tugab qolgandi.

Orqasiga kutilmaganda tegib ketgan qo‘l uni seskantirib yubordi. Chonguk ikkinchi qo‘lini ham uning ustiga qo‘ydi va Taeni biroz pastroqqa surdi. U qo‘llarini tortib olmadi, aksincha o‘sha joyda qoldirib sekin-asta silay boshladi.

—O‘giril menga qara.

Tae buni xohlamasdi kimningdir ko‘ziga tikilib turib jinsiy aloqa qilishni umuman istamasdi lekin baribir itoat etdi. Chonguk to‘satdan qo‘lini uning oyoqlari orasiga tiqdi va kerakli joyni topdi. Tae ixtiyorsiz ravishda taranglashdi va qo‘ldan uzoqlashishga urindi, garchi qo‘rqqandek ko‘rinishni istamasada. Chonguk uning oyog‘idan ushlab barmog‘ini ichkariga kiritdi Tae ichkaridan qisilib qo‘llari bilan ko‘rpani mahkam changalladi.

—Oxirgi marta qachon jinsiy aloqada bo‘lganding?

Chonguk biroz qovog‘ini soldi barmog‘ini chiqarib oldida keyin ikkita barmog‘ini kiritib vaziyatni sinab ko‘rdi.

Tae jim turdi va ataylab boshini boshqa tomonga burib oldi.

—Tae—dedi u qat’iyroq ohangda.

—Bu haqda sen bilan gaplashmoqchi emasman.

—Afsus. Yana juda qisilib qolibsan. Bo‘shash— dedi u va Taening dumbasiga keskin urib qo‘ydi.

"Bo‘shash" deb aytish oson lekin buyruq bo‘yicha bo‘shashish butunlay boshqa narsa.

Chon kaftini uning a*zosiga qo‘ydi. Tae bunga deyarli munosabat bildirmadi o‘zini to‘liq ochmadi. Uning tizzalari ixtiyorsiz ravishda bir-biriga yopishib qoldi. Chonguk ularni yengil turtib, yana bir-biridan uzoqlashtirdida, o‘z oyog‘i bilan tirab, keng ochilgan holatda ushlab turdi. U moylovchi vosita surtib ichkariga ikki barmog‘ini kiritdi Tae seskanib ketdi va qarshilik ko‘rsata boshladi.

— O‘zingga zarar yetkazib qo‘yma. Qimirlamay yot.

Chonguk uning tizzalarini yana birlashtirib, mahkam ushladi va shu bilan birga moylovchi vosita surtishda davom etdi u Taeni qattiq va barqaror holatda ushlab turardi. Uni yozib, cho‘zish qiyin edi Tae butunlay taranglashib olgandi.

—Ilgari hech qachon bunchalik qarshilik ko‘rsatmaganding... davom ettirishdan ma’no yo‘q.

Ammo uning bu so‘zlari havoga uchib ketdi xuddi yolg‘on muztog‘iga urilib parcha-parcha bo‘lib ketgan munosabatlarni davom ettirishdan ma’no bo‘lmaganidek.

Hech narsa o‘zgarmadi Chonguk uni yozishga urinishda davom etdi. Tae esa ko‘zlarini yumib oldi u fikrlardan qochish uchun bor diqqatini boshqa narsaga nima bo‘lsa ham farqi yo‘q qaratishga urinardi.

U ko‘rpa bilan ovora bo‘lib diqqatini chalg‘itayotgan bir paytda Chonguk teshikni tarang tortib bosh qismini ochdida hech qanday ogohlantirishsiz ichkariga kirib bordi. Tae og‘riqdan ingrab yubordi tanasi esa yuqoriga siltandi. Chonguk uning oyoqlarini mahkam ushlab sekin-asta ichkariga kirdi garchi bu jarayon Chongukning o‘zi uchun ham unchalik yoqimli bo‘lmasada chunki tor devorlar uning a’zosini qattiq siqib turardi. Taehyung bunday og‘riqni ilk bor his qilayotgandi bu ajablanarli ham emasdi axir u buni umuman istamagan edi. Chonguk qanchalik chuqurroq kirsa Tae shunchalik qattiqroq ozod bo‘lishga intilardi.

—Jim bo‘l. Qimirlama.

U bor bo‘yi bilan ichkariga kirdi Tae esa og‘riqdan ingrab yubordi. Chonguk to‘xtamadi u tirsaklariga tayanib Taeni joyida ushlab turdi va ehtiyotkorlik bilan go‘yo vaziyatni sinovdan o‘tkazayotgandek bir necha bor ichkariga kirib-chiqdi.

Tae og‘riqdan ingrab, o‘ralasha boshladi. U Chonkukning ko‘kragiga urib uning a’zosidan sirg‘alib tushishga urindi ammo urinishi besamar ketdi. Gap shundaki og‘riq chidab bo‘lmas darajada emasdi Taening og‘riqqa chidamlilik darajasi yuqori edi biroq uning tanasi ehtimol o‘zi ham anglamagan holda, bu kirib kelishga qarshilik ko‘rsatayotgandi.

Chonguk Taehyonning ko‘zlariga yosh kelguniga qadar uni ushlab turdi so‘ngra jiddiy qiyofa bilan a’zosini chiqarib oldi va kirish joyini ko‘zdan kechirdi qon yo‘q edi.

U Taening qo‘llaridan tortib o‘ziga yaqinroq oldi. Taehyon bu ularning kelishuviga zid ekanini bilar ammo o‘z hissiyotlarini jilovlay olmasdi unda qochib ketish, imkon qadar tezroq va uzoqroqqa ketish istagi kuchli edi.

—Shh Tae jim bo‘l... to‘xta.

U Taeni o‘z yoniga o‘tqazdi.

—Shunchalik og‘riyaptimi? Nega buncha qimirlayapsan?

—Ha og‘riyapti. Qo‘yib yubor.

—Yo‘q, qo‘ymayman.

—Meni yirtib tashlaysanku...

—Unday bo‘lmaydi. Shunchaki qimirlamay tur, og‘riq tez orada o‘tib ketadi buni o‘zing ham yaxshi bilasanku.

Taehyon yuzini kaftlari bilan yashirdi uni kuchli g‘ayritabiiy va to‘lqinlanuvchi hissiyotlar qamrab olgandi.

Chonguk uni mahkam ko‘kragiga bosdi, xuddi go‘dakni quchoqlagandek sekin-asta tebrata boshladi. Aslida u Taening ehtiyojlarini tinglashga, ularni qondirishga va unga taskin berishga qodir edi ammo faqat Tae unga o‘zini ochgan paytda. Shunday bo‘lsada vaziyat yanada nozikroq yondashuvni talab qilardi. Chonguk lablarini Taening qulog‘iga yaqinlashtirib issiq nafasi bilan pichirladi.

—Tae, tinchlan. Og‘riyotganining sababi meni o‘zingdan itarayotganing.

—Men senga og‘riq berishni istamayman. Menga qarshilik qilma. Xayolingni tozalab ol.

Taehyung beixtiyor orqasiga uning ko‘kragiga suyandi. U buni ataylab qilmagandi... rost ataylab qilmagandi. Ammo bu unga o‘zini xotirjamroq his qilishga yordam berdi.

—Qanday qilishni bilmayman...

Chonguk undan uzoqlashib, deraza tomon bordida pardalarni tortib yopdi. Xonaga xira, samimiy shom tushdi bu muhit go‘yo ularning tanalarini bir-biriga tortayotgandek edi. Jungkookning yuzi deyarli ko‘rinmas, qo‘llari esa soyada qolgan edi; har bir teginish kutilmagan bo‘lib, ich-ichida bir hayajon uyg‘otardi.

Chonguk uni erkalay boshladi hamma joyini uning muloyim va ataylab qilingan harakatlari asta-sekin kuchayib boruvchi shahvoniy ehtirosni alangalatdi. U oyoqlari orasini silab tizzasidan o‘pdi so‘ngra sonining ichki tomoni bo‘ylab o‘pichlar izini qoldirdi.

Tae fikrlashdan butunlay to‘xtadi uning ongi butunlay qonning pastki qismga oqib kelishi va tobora kuchayib borayotgan istak bilan band bo‘lib qoldi. Ereksiya qo‘l yoki oyoq emas uni shunchaki fikr kuchi bilan boshqarib bo‘lmaydi shuning uchun uyalishga hech qanday asos yo‘q edi.

Chonguk egilib uni o‘zining issiq og‘ziga oldi tili esa sezgir uchini zavq bilan yalardi. Tae oyoqlarini keng ochdi va past ovozda ingrab yubordi. Bu shunchaki aql bovar qilmas darajada yoqimli edi.

Chonguk og‘zi bilan erkalashda davom etar ekan barmoqlarini uning ichiga kiritib o‘sha eng sezgir nuqtani izlay boshladi.

Tae tanasini issiqlik to‘lqini qamrab oldi qorinning pastki qismida esa chuqur, og‘riqli bir sog‘inch hissi uyg‘ondi. Taehyungning qo‘llari Chongukning sochlariga chirmashib ketdi. Bu u ilgari bilgan barcha narsadan ustun edi o‘z-o‘zini qondirish hech qachon sherikning teginishi bilan tenglasha olmasdi.

Bu holat uni butunlay o‘zidan ketkazdi. Olovni yanada kuchaytirgan narsa shundaki, u o‘zini shu qadar uyatsiz hech qanday cheklovsiz tutayotganini angladi u to‘lg‘anar o‘zining nozik va baland ohangdagi ingrashlarini tiya olmasdi.

Bularning barchasi bir paytlar ular o‘rtasidagi yaqinlikka qat’iy qarshi bo‘lgan inson tomonidan sodir bo‘layotgan edi.

—Qanday yoqimli tovushlar...

—Juda yoqimli, shunday emasmi?

—Men tanangni yaxshi bilaman.

—U meni sevadi. O‘zingni tiyma borini chiqarib tashla.
Chonguk uning ko‘krak uchlaridan birini barmoqlari orasiga olib siqdi ikkinchisini esa tishlari bilan ushlab so‘ra boshladi. U ko‘krak terisini uqalab uyalmasdan yaladi va tirnoqlari bilan terisini tirnab o‘tdi. Bu harakatlardan Taehyung yanada qattiqroq unga yopishdi, barmoqlari Chongukning sochlariga chirmashgancha og‘ir-og‘ir nafas oldi.

— Mana shunday... juda itoatkor yigit. Endi men uchun sonlaringni tebrat... so‘ra mendan.
Taehyung shunday bir ohangda ingradiki, bu tovush o‘ta shirin hatto kishini biroz bezdiradigan darajada edi.

— Uching juda silliq bo‘lib ketibdi. Senga gapirganim yoqadimi? Nimalarni eshitishni xohlaysan?

Jungkook uning qulog‘ini keyin esa quloq ortidagi terini yaladi. Taehyung bunga javoban Chongukning bo‘yniga yanada qattiqroq yopishdi. Javob bo‘lmagach Chonguk uyatsiz qo‘zg‘atuvchi gaplarni pichirlay boshladi.

— Seni shunday qattiq sikamanki, hatto og‘riq nimaligini ham unutib yuborasan. Tasavvur qil, o‘sha titrab turgan kichkina teshigingga qattiq-qattiq kiryapman... sen esa yana va yana ko‘proq xohlaysan.

Taehyung tezroq cho‘qqiga chiqish istagida o‘z ko‘krak uchini qattiq siqa boshladi. U o‘zini juda uyalib his qildi shu bilan birga, shahvat o‘tida yonayotgan edi. Chonguk past ovozda masxaraomuz kulib qo‘ydi.

— Mening qo‘tog‘imni xohlaysanmi?
U so‘zini tasdiqlash uchun qo‘lini Taehyungning dumbasi orasiga tiqdi va teshikning qanday titrab, go‘yo "nafas olayotganini" his qildi.

— U allaqachon mendan so‘rayapti. Xo‘sh, o‘zingchi Tae?

— Chonguk...
Taehyung bo‘g‘iq va titroq ovoz bilan pichirladi.

— Menga rasmiy murojaat qilishing kerak edi, esingdami? Yoki fikringni o‘zgartirdingmi?

— Ichimga kir...

— Qayerga kiray?

—Ichimga...

— Og‘zingni och.

Bu so‘zlardan so‘ng uning butun tanasidan titroq yugurib o‘tdi; Tae bo‘g‘iq va uzuq-uluq ingrab, cho‘qqiga yetdi o‘zini butunlay sharmanda qilgan holda, u ham o‘zini, ham Jungkookni suyuqligi bilan bulg‘ab tashladi. Ko‘zlarida o‘zining naqadar tubanlashganini anglash ifodasi aks etdi. Nahotki hammasi shu tarzda yakunlangan bo‘lsa…

— Qanday ta’sirchan yigit. Hisoblab qo‘y bu sening birinchi orgazming. Bundaylarini hali ko‘p tortiq qilaman senga. Og‘zingni och.

Tae itoat etdi u vaqt hissini ham o‘z harakatlari ustidan nazoratni ham butunlay yo‘qotgandi. U ancha vaqtdan beri og‘iz orqali jinsiy aloqa qilmagan ko‘nikmasi yo‘qolgani bois qiynalib, tez-tez ko‘ngli aynib, bo‘g‘ilib qolayotgandi.

Chonguk uning bo‘ynidan mahkam ushlab harakatlarini yo‘naltirib turdi. Keyinroq Chonguk unga orqa tomondan kirganida og‘riq endi Tae ko‘zlariga yosh keltirmadi. Aksincha, og‘riq g‘alati, xunuk bir lazzat bilan qorishib ketdi xuddi Chonguk va’da qilganidek.

Taening sochlaridan mahkam tutgan Chonguk ritmik tarzda harakatlana boshladi u bu safar odatdagidan ko‘ra qo‘polroq munosabatda edi. Xona teri teriga urilganda chiqadigan nam va keskin tovushlar, shuningdek, og‘ir, bo‘g‘iq nafas olish sadolari bilan to‘ldi. Chonguk uni «fohishacha» deb atashiga hojat ham yo‘q edi Tae o‘zini aynan shunday his qilardi va bu anglash uning shahvatini yanada kuchaytirardi, xolos.

Tae o‘zini qo‘li bilan qoniqtirishga urindi ammo Chonguk bunga yo‘l qo‘ymadi. Uning iltijo to‘la ingrashlari Chongukga yoqimli tuyulgan ko‘rinadi. Shunday bo‘lsada Taehyung Chongukning mahkam quchog‘ida ikkinchi bor cho‘qqiga chiqdi. Chonguk yuzma-yuz turgan holda uni shiddat bilan sikishda davom etdi va qulog‘iga shunday uyatsiz kishini yerga uradigan gaplarni pichirladiki, bundan Taehyungning a*zosi yana taranglashib ketdi. Oyoqlari bo‘shashib darmonsizlanib qolgan bo‘lsada Chonguk uni matrasga mahkam bosib turardi.

Aytishlaricha, sobiq sevgilisi bilan jinsiy aloqa qilish yangi odam bilan bo‘lganidan ko‘ra ancha yaxshiroq va hayajonliroq bo‘ladi. Ularning holatida har holda bu mutlaqo rost edi.

Uchinchi bor cho‘qqiga chiqqanida Tae’ning sonlari titrab ketdi bir ozdan so‘ng Chonguk ham o‘z cho‘qqisiga yetdi va urug‘ini prezervativga to‘kdi. U darhol prezervativni yechib oldida jirkanish bilan bir chetga uloqtirdi.

Tae’ning xayolidagi hamma narsa o‘chib ketgandek bo‘ldi. Bir lahzaga u hatto o‘z ismini ham unutib qo‘ydi. Garchi buning hech qanday ahamiyati yo‘q edi.

—Ko‘rdingmi?

—Ikkalamizga ham yoqishini aytgandimku. Shunchaki menga biroz yon bosishing kerak edi, xolos...

Chonguk kinoyali tabassum bilan va o‘z olatining nam uchini siladi. Tae unga tikilib qoldi uning och havorang ko‘zlari xira tortib bo‘m-bo‘sh bo‘lib qolgandi.

Uning qilishi kerak bo‘lgan yagona narsa shu edi...

Taehyon ko‘zlarini ochganida pardalari yana ochilgan derazadan tungi shaharning chiroqlari ko‘rinib turardi. U o‘tirishga urindi, ammo belidagi dahshatli og‘riq bunga yo‘l qo‘ymadi. Suv ichgisi kelardi. Yana boshqa bir narsa ham... Hatto karavotdan turib chiqishning o‘zi katta yutuq bo‘lardi biroq oyoqlarida zarracha ham kuch qolmagandi.

Xudoyim Chonguk ular kun bo‘yi jinsiy yaqinlik bilan band bo‘lgani uchun ishga ham bormabdi. Bir-ikki soat mizg‘ib olishardi keyin Chonguk yana uning ustiga chiqardi. Hech bo‘lmaganda oxirgi safaridan keyin Taehyon dush qabul qilishga ulgurgan edi. Habirovning yordamisiz uddalay olmagan bo‘lsada... Yaxshiyamki hozir badani sassiq ham yopishqoq ham emasdi.

— Qayerga ketyapsan?

Chonguk ko‘zlarini yarim ochdi. Qizig‘i eshitish moslamalarini yechib qo‘ygan bo‘lsa ham uyg‘onib ketdi. Axir ularsiz juda qattiq uxlar edi.

— Bilmayman. Suv ichmoqchi edim.

— Ovqat buyurtma qilaymi?

— Yo‘q, kerak emas.

— O‘zingni qanday his qilyapsan?

— Yaxshi.

— Yaqin kunlarda bo‘shsan. Bizga anal yoriqning keragi yo‘q.

— Ketsam bo‘ladimi?

— Bo‘ladi lekin tong otishini kutganing ma’qul. Larkin seni olib ketadi.

— Ruxsat bo‘lsa hozir ketaman.

— Men tonggacha kutganing ma’qul dedim. Ammo o‘zingni fohishadek his qilish senga yoqsa, marhamat ketaver.

Taehyon javob bermadi. Zo‘rg‘a belini rostlab taksi chaqirdi. Karavotdan kuzatib turgan o‘tkir nigoh ostida kiyina boshladi.

Chonguk ham nimagadir qo‘l uzatib hamyonini oldida tumbochka ustiga bir dona pul qo‘ydi.

— Taksiga.

Taehyon hatto uning tomoniga qaramadi. Nega bu ishora unga bunchalik haqoratli tuyulganini o‘zi ham tushunmadi. Axir yo‘l kira uchun pul berishning yomon joyi yo‘qku qolaversa bunchalik holdan toydirgan yaqinlikdan keyin.

— Taksiga pul to‘lashga qurbim yetadi.

— Baristalar ko‘p pul topishini eshitmagan ekanman.

— Men yaxshi baristaman, — dedi u hissiz ohangda.

So‘ng «Xayr», deb xonadan chiqib ketdi.

Nafas olish birdan ancha yengillashdi.

𝑴'𝒂𝒎𝒐𝒖𝒓

2026-11-03T15:40:12.149Z

20/2— davomi

Taehyon mutlaqo karaxt ahvolda tergov izolyatoriga olib boradigan maxsus politsiya mashinasiga chiqdi. Yo‘l davomida bir necha marta uyqu bosib ko‘zlari yumilib ketdi. Uning ahvoli juda yomon ko‘rinardi. Hayotida ilk bor yo‘li mutlaqo noma’lum tomonga boshlanayotgandi.

Yetib kelgach, unga mahbuslar kiyimi berildi kalta yengli bej rang ko‘ylak va xuddi shu rangdagi dag‘al matodan tikilgan shim. O‘zi bilan hech qanday issiq kiyim olib kelmagandi. Umuman olganda yonida hech vaqosi yo‘q edi. Balki shuning uchun unga rahmlari kelgandir pidjakning har bir qarichini sinchiklab tekshirishganidan so‘ng, uni Taehyonda qoldirishdi.

U unchalik ko‘p film ko‘rmagan bo‘lsada ayrimlarida qamoqxona mavzusi uchragan edi. Shu sababli bunday muassasalar haqidagi tasavvurlari ancha qoliplashib qolgan edi. Ammo hammasi u o‘ylaganchalik qo‘rqinchli emas ekan. Kamera yorug‘ va toza edi. Sakkizta futon bor, ulardan bittasi uning uchun bo‘sh edi. Afsuski hojatxonani ajratib turuvchi to‘siq yonida joylashgan edi. Hatto devorga keng ekranli televizor ham o‘rnatilgandi.

U boshini ko‘tarib kamera sheriklariga nazar tashlashga o‘zida kuch topdi. Yuragi yana bir bor ezilib ketdi. Organizm boshidan kechirgan ruhiy zarbadan so‘ng ishlashdan bosh tortib uyqu va osoyishtalik talab qilardi. Ammo Taehyon xayolida eng yomon manzaralarni gavdalantira boshladi. Oldinda uni mahbuslar orasiga qabul qilish marosimi qamoqxona hayotiga jirkanch tarzda «bag‘ishlash» kutayotgandek edi. Bu esa yaqin bir sutka davomida ko‘ziga uyqu kelmasligini anglatardi.

Uning ortidan eshik yopildi.

«Inkor etma, qo‘ng‘iroq qilasan» — degan so‘zlar qulog‘i ostida qayta-qayta jaranglardi. Rostini aytganda hoziroq Chongukka qo‘ng‘iroq qilgisi kelayotgandi.

— Xo‘sh kiraver tortinma. Bu yerda hammamiz o‘zimiznikimiz.

O‘zimiznikilar... Yo‘q yo‘q, u ulardan biri emasdi.

Tashqi ko‘rinishi bir-biridan keskin farq qiladigan yetti nafar erkak unga tikilib qoldi. Uni deyarli majburlab, o‘tmishi haqida gapirtirishdi. Buning evaziga ular ham o‘zlari haqida ochiqchasiga so‘zlab berishdi.

Bu yerda ikki nafar giyohvand bor edi. Yana biri firibgar to‘rtinchisi esa yirik miqdordagi o‘g‘rilik uchun avval ham qo‘lga tushgan endi yana xuddi shu modda bilan qaytib kelgandi.

Beshinchisi qirq yoshlardagi ko‘rinishidan ancha obro‘li odam edi. U avval plastik jarroh bo‘lgan ehtiyotsizlik oqibatida ikki nafar talaba qizni mashinada urib yuborgan ekan. U Taehyonga o‘xshash g‘amgin ifoda bilan chetroqda o‘tirardi. Hech bo‘lmaganda o‘sha talabalar tirik qolishgan Taehyonning singlisi esa yo‘q.

Oltinchisi o‘zining aytishicha tuhmat qurboni bo‘lgan ekan. Umuman olganda, puli bor yigit bo‘lib hech narsadan qayg‘urmasdi.

Yettinchisi esa bu yerda o‘ziga xos obro‘ga ega edi. U ham avval giyohvand moddalar savdosi uchun qamalgan ekan. Aynan o‘sha odam Taehyonga shunday dedi: yuzi bunchalik chiroyli ustiga-ustak bunday modda bilan qamoqqa tushgan odam bu yerdan tirik chiqmaydi. Endi uni hibsga olishgan ekan demak qamoq jazosiga ham tayyor turishi kerak. Yana bir narsani qo‘shib qo‘ydi hatto Taehyon haqiqatan ham aybsiz bo‘lsada o‘zi mustaqil ravishda bu vaziyatdan qutula olmaydi.

Vijdonli davlat advokatiga umid bog‘lash o‘z boshini kundaga qo‘yish bilan barobar ekan.

Plastik jarroh esa achchiq kinoya bilan

— Bitta omadsizlik evaziga ikkita jasad — deb qo‘ydi.

Uning qo‘shig‘i allaqachon tugagan endi esa koloniya sharoitida yana davom etishi aniq edi.

Taehyon hammadan oldin kechki soat yettidayoq boshini yostiqqa qo‘yishi bilan uxlab qoldi. Go‘yo o‘likdek qotib uxlar qo‘l-oyog‘ini ham boshini ham sezmasdi. Charchoq qo‘rquv ustidan g‘alaba qozonib, dam olish uchun ajratilgan vaqtni o‘ziga tortib olgandi.

Uyqusi shu qadar qattiq bo‘lishiga qaramay, tun yarmida uni qitiqlash uyg‘otdi. Shishgan ko‘zlarini zo‘rg‘a ochib nima bo‘layotganini anglay olmadi. Uxlash uchun tanlagan holati noqulay edi. Badaniga salqin havo urildi. Ammo eng yomoni o‘zini g‘alati darajada jirkanch va yopishqoq his qildi.

Taehyon zo‘rg‘a ko‘zini ochib, tepasida engashib turgan o‘sha «puldor» yigitning soyasini ko‘rdi. Keyin shimining tushirib qo‘yilganini ham sezdi. U shu zahoti uyg‘onib, deyarli o‘rnidan sapchib turdi ammo yigit uning og‘zini berkitib, yana yostiqqa bosdi. Yigit tirjaygancha unga qo‘l tekkizar, sonlari orasini paypaslab qulog‘iga issiq nafasini urib shahvoniy shivirladi.

— Silliqqina iflos.

Taehyon bor kuchi bilan tipirchilab, har qanday tovushni chiqarishga urindi. Qorin va ko‘krak oralig‘iga berilgan bitta kuchli zarba uning qarshiligini to‘xtatdi. U shu damning o‘zida o‘lib qolishiga ishona boshladi. Hech qachon ko‘kragiga bunday zarba olmagandi. Shu sababli uzoq vaqt nafas ololmagach, xayolida allaqachon Mihyonning yonidagi joyini ko‘z oldiga keltirdi. Ammo nihoyat, ochko‘zlarcha chuqur nafas oldi. Shundan keyin yigit yana uning og‘zini berkitdi. So‘ng, chamasi «ehtiyot chorasi» sifatida musht bilan qorniga yana bir bor urdi.

Taehyon... o‘zini yo‘qotdi.

Tasodifan qo‘lini bo‘shatishga muvaffaq bo‘ldi va tirnoqlari bilan hujum qilgan yigitning yuzini tirnab yubordi. U og‘riqdan uvvos tortdi. Taehyon o‘rnidan sapchib turib yigitning chotiga tepdi. Keyin esa jirkanish va xo‘rlikdan titrab o‘zini boshqara olmay uning qorniga ham, orqasiga ham tepishni boshladi. Atrofda juda katta shovqin ko‘tarildi. Ammo unga baribir edi... Zarrachalik ham afsuslanmadi.

Uni oxiri o‘sha obro‘li mahbus ajratib oldi. Og‘riqdan ingrab yotgan yigitni esa o‘z matrasiga qaytarib tashlashdi. Taehyon ulardan istalgan biri eng yomon ishlarni qilishini kutgandi, ammo uni indamay, tinchgina uxlagani qo‘yib yuborishdi.

U endi hech qachon uxlay olmasligiga ishongandi. Biroq ruhiy zarba va ojizlik yana uni uyquga cho‘mdirdi.

Taehyon o‘zini himoya qiladigan biror panoh izlar ammo faqat pidjakka umidsizlarcha o‘ranib olishdan boshqa hech narsa qila olmasdi.

Ertalab uning oldiga davlat advokati kelib tergovning borishi bilan tanishtirdi.

Janob Im Mihyonning sobiq birga yashagan sherigi, qirq uch yoshli xususiy tadbirkor hozirda kasalxonada yotgan ekan. Sevgilisining o‘limi sabab yuragining ahvoli yomonlashibdi.

Taehyonning ham ahvoli yomonlashdi ularning yoshidagi farqni eshitgach.

Ko‘p qavatli uy yo‘lagidagi va bino tashqarisidagi kuzatuv kameralari yozuvlari aynan qotillik sodir bo‘lgan kuni o‘chirib tashlangan edi. Taehyon tunda uxlagan ammo buni na kameralar na boshqa biror kishi tasdiqlay olardi.

O‘gay otasi hamon unga tuhmat qilishda davom etardi. Noma’lum janob Im ham xuddi shunday uning aytishicha, Mihyon akasining o‘ziga nisbatan shafqatsiz munosabatini eslab, tez-tez yig‘larkan. Shu sababli u erkaklarga ishonishdan qo‘rqarkan.

Bu endi qanday tomosha o‘zi?!

Advokat faqat qo‘llarini ikki tomonga yoyardi. Bu ayblovlarni qanday rad etish mumkin? Eshik tutqichidagi qon unga qarshi ilgari surilgan yagona dalil edi. To‘g‘rirog‘i, kichik bir tuzatish: qon va Taehyonga tegishli barmoq izi. Boshqa hech narsa yo‘q. Ammo uni panjara ortiga tiqish uchun buning o‘zi ham yetarli edi.

Buning evaziga advokat Jinoyat kodeksini yoddan bilib olgan edi. U Taehyonga 250-modda — «To‘g‘ri chiziq bo‘yicha qarindoshni o‘ldirish» haqida batafsil tushuntirdi. Ushbu modda o‘lim jazosi yoki umrbod muddatga og‘ir mehnat jazosini yoxud kamida yetti yillik qamoq jazosini nazarda tutardi. Begona insonni o‘ldirganlik uchun esa kamida besh yil muddat belgilangan edi.

Taehyon bu borada ham «omadli» chiqdi.

U umuman olganda juda omadli inson edi.

Kamerada nonushtadan keyin, obro‘li mahbusni prokuror bilan uchrashuvga olib chiqishganida kechagi dahshat yana Taehyonning boshiga tushdi.

Kecha tunda unga tajovuz qilgan buzuqi yigit orqasidan tashlanib sochidan ushladi va boshini devorga urdi. Shundan so‘ng uni ura boshladi. Ikki nafar giyohvand ham firibgar ham unga qo‘shildi. Qolganlar esa shunchaki tomosha qilib turishdi. Nima ham derdingiz, bu yerda har kimning o‘z tashvishi boshidan oshib-toshib yotardi.

Avvaliga Taehyon qarshilik ko‘rsatishga urindi, ammo ko‘p o‘tmay homila holatiga kirib, yuzini himoya qila boshladi. Endi unga faqat o‘z qismatiga tan berish qolgan edi.

Yaxshiyamki u shunchaki hushini yo‘qotdi.

Oxirgi o‘yi esa shunday bo‘ldi.

«Ichki a’zolarim yonib ketyapti».

U hushiga keldi. Albatta keldi. Obro‘li mahbus qaytib kelgan va aynan u Taehyonning yuziga shapaloq urib ustidan sovuq suv quyayotgan edi.

Bu safar unga nima qilishlarining endi Taehyon uchun farqi yo‘q edi. Butun tanasi og‘rirdi. Oldinda sud va qamoqxona kutayotganidan ham endi xavotirlanmasdi garchi bularning barchasi aqlga sig‘maydigan tushdek tuyulsada.

Agar o‘sha yigit bo‘lmaganida Taehyonning kamera sheriklari bilan hech qanday muammosi bo‘lmasdi.

— O‘zingni yerga yotqizishlariga yo‘l qo‘yma aks holda boshqa qayta oyoqqa turolmaysan — dedi unga giyohvand moddalar savdosi bilan shug‘ullangan mahbus.

Keyin u qo‘riqchiga murojaat qildi. Taehyon haqida nimanidir so‘radimi yoki shikoyat qildimi tushunish qiyin edi. Ammo gapning qisqasi Taehyonni bir kishilik karserga olib ketishdi.

Bu yerda sukunat va yolg‘izlik hukm surardi.

Aynan unga kerak bo‘lgan narsa shu edi.

Taehyon ko‘p soatlab uxlab yana shuncha vaqt o‘y surdi. Yolg‘izlikda yashash unga rohat bag‘ishlay boshlagandi. Uni doimiy ravishda karserga joylashtirishlari uchun yana urishishga ham tayyor edi.

Ammo u o‘z qadr-qimmatini ikkiga bo‘lib o‘sha baxtsiz qo‘ng‘iroqni amalga oshirsa nima bo‘lishi haqida o‘ylardi.

Shubhasiz, ozodlikka chiqardi Chonguk va’dalarni o‘ngu so‘lga sochadiganlardan emasdi. Qolaversa bu uning o‘z manfaatlariga ham mos kelardi.

Ammo keyin nima bo‘ladi?

Aynan ular o‘rtasidachi?

Taehyon Chongukni qachon zeriktirib qo‘yishi uchun necha yil o‘tishi kerak edi? Shu yillarni butun dunyodan nafratlanib qamoqda o‘tkazgani yaxshimi yoki sobiq sevgilisi hanuz sevib turib ham yomon ko‘radigan insoni bilan munosabatlarda o‘tkazgani ma’qulmi?

Javob ayon edi.

Ha Chonguk bilan yotish ham qamoqda o‘tirishdan yomon emasdi. Ammo o‘zini yengish naqadar qiyin! Taehyon uni sog‘inishi sevishi mumkin edi lekin irodasini doimiy ravishda bo‘g‘ib kelgan munosabatlarga qaytishni istamasdi. Chonguk bilan birga bo‘lish ham qafas ichida yashash bilan barobar edi.

U narx oshishi haqida gapirganida nimani nazarda tutgandi?
Qanday qoidalar joriy qilmoqchi edi?
Bu safar uni nimalar kutardi?..

Taehyon qo‘ng‘iroqni paysalga solardi. Tez orada uni yana kameraga qaytarishardi, u yerda esa nimalar yoki kim kutib turganini hech kim bilmasdi.

Birinchi navbatda, u qanday qilib qo‘ng‘iroq qilish mumkinligini so‘radi. Unga bir varaq qog‘oz va ruchka berishdi. Telefon orqali suhbatlashish uchun faqat yozma ariza bilan murojaat qilish mumkin ekan. Abonentning ismi, manzili, telefon raqami, shuningdek, qo‘ng‘iroq davomiyligini ko‘rsatish kerak edi.

Sudlanuvchining, ya’ni Taehyonning shaxsiy hisobida pul yo‘q edi. Demak, qo‘ng‘iroq uchun to‘laydigan mablag‘i ham yo‘q. Shu sababli u to‘lov janob Chongukning mablag‘lari hisobidan amalga oshirilishini ko‘rsatdi.

Mayli, bir qo‘ng‘iroq bilan kambag‘al bo‘lib qolmas...

Kechqurun Taehyonning oldiga kelishdi va uni telefon orqali gaplashish xonasiga olib borishdi. Yo‘l davomida u o‘zining avvalgi hayoti bilan, oxir-oqibat mutlaq erkinligi bilan xayrlashardi. Bu qo‘ng‘iroq bilan hammasi tugaydi Chonguk yana uni o‘z nazorati ostiga oladi yana jazolar va taqiqlar joriy qila boshlaydi.

Qolaversa, o‘z qo‘li bilan do‘zaxga jo‘natgan insoni oldida yana bosh egish... bu ham unchalik yoqimli emasdi.

Ikkinchi marta yordam so‘rash ancha... ancha qiyin edi.

Ammo hozir uning chindan ham boshqa chorasi yo‘q edi.

Yana kimga qo‘ng‘iroq qilishi mumkin?

Namjunga?

Keyin unga qarzdor bo‘lib qolish uchunmi?

Endigina oila qurgan inson qotillikda ayblanayotgan odamning ishiga aralashishni istarmikan?..

Hunhega qo‘ng‘iroq qilsachi?

Yo‘q Taehyon hech qachon ayoldan yordam so‘rashga o‘ziga ruxsat bermaydi. Balki u rad ham etmasdi... Ammo uning uchun advokat yollashga arziydigan kim bo‘libdi?

Qotil... U bunga ishonishi ham mumkin. Nega ishonmasligi kerak?

Axir ular bir-birlarini deyarli tanishmaydi. Ketma-ket qotillar ham kim uchundir yaxshi qo‘shni vijdonli hamkasb bo‘lishadi...

Agar balet truppasi uni qotil deb hisoblasa Taehyon bunga chiday olmasdi. Albatta, Chonguk bilan munosabatlarini tiklaganidan keyin Tahra sahnasini yana ko‘rish nasib etsa...

Barbod bo‘lish...

Gudoklar yangrayotgan paytda Taehyon uni kuzatib turgan qo‘riqchiga ko‘z qiri bilan qaradi. Kaftlari terlab yana titray boshladi.

Javob bermasa qanchalar kulgili bo‘lardi...

— Butun diqqatim senda.

Taehyonning yuragi bir urishni o‘tkazib yubordi. Dastlabki soniyalarda og‘zi ochilmadi. Axir g‘ururi hamon tomog‘ini bo‘g‘ishga urinayotgandi.

— Men roziman.

— Nimaga rozisan?

— Munosabatlarimizni tiklashga.

Ataylab qilgandek Chonguk barcha tafsilotlarni aniqlashtirardi. Taehyonning fikridan qaytishi uchun birorta ham imkoniyat qoldirmasdi.

— Bilmasam... Menga nima taklif qila olasan?

Ha... U yaxshilab yolvorishiga to‘g‘ri kelishini oldindan aytgandi.

Taehyon boshini egib telefon go‘shagini mahkam qisdi. Afsus uni o‘z qadr-qimmatini sindirgandek sindirib tashlab bo‘lmasdi.

— Gapirish ham qiyin bo‘lyaptimi Taehyon?

—Seni mendan boshqa kim tushunardi?

—Senga qo‘ng‘iroq qilishga uringanim, qaytishingni, yaxshilab o‘ylab ko‘rishingni so‘raganim esimga tushyapti.

—O‘shanda menga nima deganding?

—Menga boshqa qo‘ng‘iroq qilma. Yangi hamshiraga ko‘nikish oson bo‘lmadi. Bilasanmi juda ham qiyin bo‘ldi. O‘ylashimcha senga ham oson bo‘lmagan. Ammo agar sen bizga imkon berganingda, hozir ko‘p narsalarning oldini olish mumkin edi.

Munosabatlarni oydinlashtirish uchun ayni muddao bo‘lgan vaziyat...

Taehyon kaftini peshonasiga qo‘yib, ko‘zlarini yumdi. Ojizlikdan deyarli shivirlab gapirdi:

— Mendan pushaymon bo‘lishimni xohlaysanmi?..

—Senga yolvorishimnimi?

—Yoki yana nimani?

— Buning nima keragi bor? Axir bu samimiy bo‘lmaydi. Biz hammasini boshidan boshlaymiz. Ozodlikka chiqqaningni «Pyer Ganyer»da nishonlaymiz. O‘shanda qilganimdek yana bir shisha vino buyurtma qilaman mehmonxona xonasini olaman. Ammo sen endi bokira bola emassan, shuning uchun bu safar ehtiyotkorlik qilmayman.

—Bundan buyon men qachon xohlasam, sen men uchun tayyor bo‘lasan. Na do‘stlaring, na truppang birinchi o‘rinda faqat men turaman.

—Munosabatlarimiz shunday bo‘ladi. Bank kartasi esa bo‘lmaydi sen hali uni olishga loyiq emassan.

—Meni yaxshilab tushundingmi?
Thpov: Afsuski ha.

Taehyon uzoq jim qoldi. Chamasi bir daqiqacha. U qandaydir hissiz karaxtlikka tushib, bir nuqtaga shubhali darajada tikilib qoldi.

— Taehyon.

— Sizni tushundim...

Endi o‘ziga his qilish uchun ham imkon qoldirmagandi. Balki hammasini boshidan boshlagani ma’quldir. Chunki hozirgi bor narsa allaqachon vayron bo‘lgandi.

— Men bir kishilik kamerada qolmoqchiman. Buni tashkil qila olasizmi?

Sud jarayoni ikki haftadan keyin bo‘lib o‘tdi. Taehyon ilk bor janob Imni ko‘rdi. U singlisiga mutlaqo aloqasi bo‘lmagan g‘alati gaplarni bir dunyo qilib gapirdi. O‘gay otasi esa hamon o‘z gapida turib oldi hamma narsada Taehyonni va uning badavlat sevgilisi voyaga yetmaganlarni yo‘ldan ozdiruvchi odamni ayblardi. Taehyonning advokati esa himoyani juda yaxshi olib bordi.

Birinchidan ular Taehyon o‘sha kuni kechasi uyida bo‘lganini isbotlashga muvaffaq bo‘lishdi. Haqiqatan ham uning uyi atrofidagi kuzatuv kameralari yozuvlari o‘chirib tashlangan edi. Ammo hududni sinchiklab o‘rganish davomida ular ro‘paradagi oziq-ovqat do‘koni egasining shaxsiy kamerasini topishdi. Bu kamerani ko‘rish qiyin edi. Do‘kon egasi uni ikki marta do‘konining oynasini sindirgan bezorini tutish uchun o‘rnatgan ekan.

Taehyonning singlisi vafot etgan taxminiy vaqt tungi soat birdan uchgacha bo‘lgan oraliqda ushbu kamera yozuvlarida Taehyonga o‘xshash hech kimning binodan chiqib ketgani ko‘rinmasdi.

Ammo ertalab soat to‘rtlarda kepka kiygan shubhali bir kishi kirish eshigi oldida uzoq turib kimdir eshikni ochishini kutgan. Ichkariga kirganidan atigi besh daqiqa o‘tib esa u yugurib chiqib ketgan. Uning yuz qiyofasini aniqlashning iloji bo‘lmagan.

Unda eshik tutqichida qon qayerdan paydo bo‘lgan?

Taehyon Mihyonni o‘z xonadonida o‘ldirib, keyin qandaydir yo‘l bilan jasadini tashqariga olib chiqishi mutlaqo mumkin emasdi. Qolaversa, uning oyoq kiyimlarida ham kiyimlarida ham qon dog‘lari yo‘q edi. Qotillik quroli ham topilmagandi.

Zarba kuchini ekspertizadan o‘tkazish va jinoyat qurolini aniqlash ishlari ham olib borildi. Hujum qilgan odam o‘ng qo‘li bilan zarba bergani ma’lum bo‘ldi. Taehyon esa chapaqay edi. Uning o‘ng qo‘li bilan bergan zarbalari yetarli kuchga ega emasdi.

Bu hali hammasi emasdi.

Ekspertiza eshik tutqichidagi qon tomchisi ustida aniqlangan barmoq izi qurib qolgan, ustiga chang ham qo‘nib ulgurgan qon qatlamida qoldirilganini isbotladi. Barmoq izi juda xira edi.

Agar zinapoya maydonchasida hech qanday kurash izlari topilmagan bo‘lsa, qon eshik tutqichiga qanday tushgan?

Xo‘sh jinoyatning sababi nima edi?

Prokuror masalaga boshqa tomondan yondashdi.

— Siz singlingizni oxirgi marta bir yil oldin ko‘rganingizni tasdiqlayapsiz. O‘shanda orangizda janjal chiqqan. Marhumaning otasi bu janjalga janob Chongukning xiyonati sabab bo‘lganini aytmoqda. Bir yil oldin janob Chonguk hali uylangan edi. Oradan yarim yil o‘tib, uning rafiqasi vafot etadi. Yana yarim yildan so‘ng esa janob Dyuranining singlisi. Janob Dyuran «raqibalaridan» qutulishga uringan, degan xulosaga kelishimiz mumkinmi?

Chonguk javob berdi.

— Siz janob Dyuran mening rafiqamning o‘limiga ham aloqador, avariyani ataylab uyushtirgan, demoqchimisiz? Holbuki sizning bu aql bovar qilmas xulosangizdan ancha oldinyoq yo‘l-transport hodisasining aybdori aniqlangan edi. Tuhmat uchun sud oldida javob berishga tayyormisiz?

Sudya Chongukning tarafini oldi.

— Janob Dyuran, siz uylangan erkak bilan, ta’bir joiz bo‘lsa, moddiy manfaatga asoslangan munosabatda bo‘lgansiz... — deb boshlagandi prokuror ammo Chonguk bu safar ham uning gapini bo‘ldi.

— Aloqalarimizning axloqiy jihatdan qanchalik nomaqbul ekani ushbu ishga hech qanday aloqasi yo‘q.

— Ruxsatingiz bilan, davom etaman. Janob Dyuran, — prokuror ayblanuvchiga yuzlandi.

— Sevgilingiz o‘z rafiqasiga siz bilan xiyonat qilgan. Janob Chonguk sizga ham marhuma bilan xiyonat qilmaganiga qanday ishonch bor? Axir janjalingizga aynan shu sabab bo‘lgan. Singlingiz bilan janob Chonguk o‘rtasida munosabat bo‘lganiga ishonasizmi?

Taehyon past ovozda javob berdi.

— Yo‘q.

— Mihyon menga e’tibor ko‘rsata boshlamaguncha oramizda hech qanday muammo bo‘lmagan, — qo‘shimcha qildi Chonguk.

Advokat so‘zini davom ettirdi:

— Ushbu hujjatlarda janob Chonguk Dyuranlar oilasiga tegishli xonadonni sotish va sotib olish ishlari uchun vakil yollagani ko‘rsatilgan. Keyinchalik o‘sha xonadon sotilishidan tushgan pulga marhuma Kim xonim uchun uy sotib olingan qolgan mablag‘ esa janob Duran uchun xonadon xarid qilishga sarflangan. Janob Chonguk Kim Mihyonga qarshi hech qanday e’tirozga ega bo‘lmagan. Uning akasi ham xuddi shunday. Mojarodan keyin ular shunchaki muloqot qilishni to‘xtatishgan.

— Janob Dyuran janjaldan oldin ham singlingiz bilan munosabatlaringiz nima sababdan yomon edi?

Taehyonga deyarli so‘z berishmayotgandi. Bu safar ham uning o‘rniga advokati javob berdi.

— Bu masalaning axloqiy jihati xolos. Ayblanuvchi bilan marhumaning yomon munosabatda bo‘lgani qotillik uchun sabab bo‘la olmaydi.

— Janob Dyuran shunday bo‘lsada javobni o‘zingizdan eshitishni istardim— dedi sudya.

— Biz bolaligimizdan deyarli gaplashmaganmiz. Shunchaki... biz har xil insonlarmiz. Men doim balet maktabida bo‘lardim Mihyonni esa faqat ertalablari ko‘rardim. Bir-birimiz bilan til topishishga vaqtimiz bo‘lmagan. Nega men uni o‘ldirishim kerak? Onam bilan ham munosabatlarim yomon edi, ammo uni o‘ldirmaganmanku. Singlim o‘z hayoti bilan yashardi men esa o‘z hayotim bilan. Mihyon mendan yordam so‘ragan janob Im aytayotganidek mendan qo‘rqqani yo‘q. Bu bema’nilik. Men unga javob bermadim chunki u sevgan insonimni yo‘ldan ozdirishga uringandi.

— Shunday bo‘lsada... — yana gap boshladi prokuror.

— Janob Dyuran siz erkak bilan munosabat boshlagansiz bu birinchisi. Uylangan erkak bilan bu ikkinchisi. Uchinchidan undan qimmatbaho sovg‘alar qabul qilgansiz. Ayblanuvchining axloqsiz hayot tarzi yaqqol ko‘rinib turibdi. Axloqsiz insondan boshqa kim qotillikka qo‘l urishi mumkin? Menda boshqa savol yo‘q.

— Siz qonunning harfidan mahkam ushlayapsiz ammo qonunchilikning qaysi joyida shaxsiy hayoti boshqa fuqarolarning huquq va erkinliklarini buzmaydigan ikki voyaga yetgan insonning munosabatlari axloqsizlik deb belgilangan? Nikohda bo‘lganimda kim bilan yotganim ham ushbu ishga aloqador emas. Men o‘z pulimni qanday sarflashni o‘zim hal qilaman. Janob Dyuran ham o‘z vaqtini qanday o‘tkazishni o‘zi belgilaydi.

Sudya qaror qabul qilish uchun zalni tark etdi. Chonguk shu vaqt davomida Taehyonning chakkasiga nigohini qadab turdi ammo Taehyon biror marta ham unga qaramadi. U faqat stol yuzasiga tikilib o‘tirardi.

Advokat Chongukka qisqagina bosh irg‘ab himoya muvaffaqiyatli o‘tganini bildirdi. Sudya qaytib kelganida esa advokatning aytganlarini tasdiqladi: janob Dyuran ustidan jinoiy ta’qib to‘xtatildi. Sud taqdim etilgan dalillar yetarli emas, degan xulosaga keldi. Biroq jinoyat ishi bo‘yicha tergov davom ettiriladi.

Taehyon sud zalining o‘zidayoq hibsdan ozod qilindi.

Unga buyumlarini qaytarishdi va kiyimlarini almashtirish imkonini berishdi. Aytgancha, u kiyimlarini xuddi tush ko‘rayotgandek almashtirdi. Hammasi tugaganiga ishona olmasdi. To‘g‘rirog‘i, uning uchun tugagandi. Tergovchi jinoyat tarkibi mavjud emasligi sababli ishni to‘xtatish ehtimoli qanday edi?..

Taehyonni bir qo‘ldan ikkinchisiga topshirgandek janob Chongukka topshirishdi. Quvonch va baxtni aks ettirish juda qiyin edi. Shu sababli Taehyon unga bir marta hissiz nigoh tashladi so‘ng xuddi shunday befarqlik bilan jilmayib turgan Millerga qaradi.

Uning javoban jilmaygisi kelmasdi. Axir ular juda noxush vaziyat tufayli uchrashishgandi. Yana bir yangi qarzdorlik majburiyati haqida gapirmasa ham bo‘lardi...

Shu payt negadir mutlaqo xafa ko‘rinmayotgan prokuror ularning ortidan yetib keldi.

— Janob Chonguk allaqachon ketayapsizmi?

— Prokuror An bilan xayrlashib olishim kerakmidi?

Ular bir-birlariga kinoyali nigoh tashlashdi.

— Albattada. Tabriklamoqchi edim. Yana quruq chiqib ketdingiz.

«Siz» emas, «sen». Demak, ular tanish ekan. To‘g‘risi, Taehyon bundan unchalik hayratlanmadi...

Miller prokurorning yelkasiga oshna-og‘aynichilik bilan urdi, u esa bunga tabassum bilan javob qaytardi. Umuman olganda, ularning uchovidan eski tanishlikning isi kelardi.

— Yaxshi ish bo‘ldi prokuror. Baribir biroz ter to‘kishimizga to‘g‘ri keldi.

— Janob Dyuran, — bu safar prokuror Taehyonga yuzlanib, uning ham shu yerda ekanini e’tirof etdi.

— Sizning do‘stingiz juda yaxshi ekan. Siz uchun ijobiy yakunlangan ish bilan tabriklayman. Aybsiz odamlarni qamoqqa tiqmaymiz.

Chonguk ko‘zlarini biroz qisib Taehyonga buyruq beruvchi, egalikni anglatuvchi nigoh bilan qaradi. U Taehyondan qandaydir javob kutdimi?

«Ha mening do‘stim juda ajoyib! Endi unga qanchalik qarzdor bo‘lib qolganimni bir tasavvur qiling!» — degan gaplarni eshitmoqchimidi?

Taehyonning tiliga
«Bunday do‘st bilan dushmanga ham hojat yo‘q», degan gap keldi ammo u bir og‘iz ham so‘z aytmadi. Qolaversa bu yerda aytadigan hech narsasi ham yo‘q edi.

U ishonch telefoni o‘rniga «Kar telefon»ga ega bo‘ldi.