Аружан

Unutgan yurak

2025-07-02T05:18:10.163Z

5-qism

Ara pov:
Biz yugurardik. Tanamiz yorug‘, orqamizdan esa qorong‘ulik cho‘kardi. Raien qo‘limni mahkam ushlagan. Har bir qadamimiz — ming yillik sirlar ustidan edi.
Sozlikdagi har bir qadamim — men kimligimni anglatayotgan edi.
Biz qadimiy haykal atrofidagi aylana markazida to‘xtadik. Atrofda kuchli shamol ko‘tarildi, toshlar tebranib, yer titradi. Osmonda qora soyalar harakatlana boshladi.
Raien menga tik qaradi. Uning ko‘zida azob va fido bo‘r edi.
— Ara… agar hozir qaror qabul qilmasak, ular seni tortib ketishadi. Sen ularning qo‘lida o‘yinchoqqa aylanasan.
— Men kuchimni yo‘qotishdan emas… seni yo‘qotishdan qo‘rqaman, - dedim shivirlab.
Raien bir lahza jim qoldi. So‘ng egilib, peshonamga qo‘lini tekkizdi. Uning qo‘li issiq, yuragi esa shunchaki shovqin ichida emasdi — u men bilan urayotgan edi.
—Sen meni tanlaganingda, men o‘zimdan voz kechganman. Endi sening uchun... men yana kurashaman.
Soyalar bizni o‘rab oldi. Har tomondan qorong‘ilik ichidan maxluqlar chiqdi. Ularning nigohi — sovuq, lekin so‘zsiz yovuzlik to‘la edi.
Men qo‘limni ko‘tardim. Ichimdan nur ko‘tarildi. Bu nur nafaqat kuch edi - bu yurakdagi ishonch edi. Raien yonimda turdi. Biz endi yolg‘iz emas edik..
— Qochamizmi? - dedim qo‘rquv bilan.
— Yo‘q. Bu safar... ularni orqaga qaytaramiz.
Raien kuchini to‘pladi. Uning atrofini muqaddas nurlar o‘rab oldi. Mening qo‘limdagi nur esa yurak shaklida lovullardi. Biz bir vaqtning o‘zida zarba berdik va soyalarni chekinishiga sabab bòldik.
Soyalar qichqirdi. Ular orqaga chekinardi. Lekin... ular oralarida biri bor edi. Boshqacha. Balandroq. Va.. u gapirdi.
— Ara, sen kimligingni unutgan bo‘lishing mumkin. Lekin men eslayman. Sen biz tomonda bo‘lishing kerak edi.
Men jim turdim. Yuragimda g‘alati bir titroq. Go‘yo.. bu ovoz menga tanishdek edi. Ammo eslay olmayman. Raien qattiq nafas olib, yonimda turar edi.
— Kim bu?- dedim shivirlab.
Raien yelkasini qisdi. Ammo nigohi jiddiy edi.
—U.. men tanigan odam.
Raien POV:
Men bu soya sardorini taniyman. Bu — mening aka-ukamdek bo‘lgan odam. U ilgari mening yonimda kurashgan. Ammo bir kun kelib, u yuragini qorong‘ilikka almashtirdi. Endi u Ara’ni ham o‘z tarafiga og‘dirishni istaydi.
Men bunday bo‘lishiga yo‘l qo‘ymayman.
Ara bu dunyoning kaliti. U yuragi bilan nur tanlagan. Uning nuri — meniki bilan uyg‘un. Agar men uni himoya qilmasam.. men o‘zimni kechira olmayman.

Òsha vaqt Jang vaqtinchalik tugadi. Soyalar orqaga chekindi. Ara o‘z kuchining yangi qirrasi — himoya doirasini yaratishni o‘rganib olgandi. Raien va Ara birga, lekin oralaridagi sirlar tobora og‘irlashmoqda edi. Jang dan keyin Soyalar sardori Ara’ni chaqirdi: “Sen yuragingni tingla - unda bizni ko‘rasan.”
Ara eshitgan ovoz tanish. U yuragida - “Bu kim men uni taniymanmi?” degan savol bilan qiynaladi.

Ara pov:
Jang ortidan sukut. Ammo bu sukut — og‘riq bilan to‘la edi. Soyalar chekingan, ammo yuragimdagi savollar yana chuqur ildiz otgan. Raien yonimda turibdi. Uning qo‘li qo‘limda... ammo yuragi — men bilanmikin?!
Shu payt men so‘radim:
— U sen uchun kim bo‘lgan, Raien?
— U — Yilan. Sen uni eslay boshlayapsan.
Bu ism yuragimda titroq uyg‘otdi. Ko‘z oldimda xira xotiralar — bolalik, kulgi, va... birinchi ko‘z yosh.
Tunda Raien sokin. U deraza oldida yulduzlarga tikilgan. Men esa ko‘nglimda — g‘alati bir iliqlik va chalg‘ish.
Qisqa sukutdan keyin men orqasidan bordim. Uning yelkasiga qo‘l qo‘ydim.
— Raien..
U asta o‘girildi. Ko‘zlarida charchoq, yuragida esa haligacha men uchun kurashayotgan yigit bor edi.
Men sekin so‘radim: — Nega menga hammasini aytmading?
U lablarini qisdi. So‘ng... sekin boshini mening yelkamga qo‘ydi.
Bu harakat... qanchalik yaqin bòlsa, shumchali xavfli💔
— Chunki yuragim seni unutolmadi. Har bir tushimda sen menga qaytarding. Endi esa sen rostdan ham mening oldimdasan.
Men yuragimda birinchi bor hal qiluvchi bir harakat qildim. Uning yuzini qo‘lim bilan ushlab, ohista, yuragimdagi jur’at bilan... Raien’ni bo‘sa oldim.
Bu bo‘sa — sukutdagi iqror.
Yorug‘lik va qorong‘ilik oralig‘ida topilgan yuraklar bir zumda birlashdi.
Raien ko‘zlarini yumdi. So‘ng sekin pichirladi: -Ara... bu safar men sening yodingni òchirishga harakat qilmayman
Ertalab uyg‘onganimda Raien yonimda emasdi. U ketgan. Faqat yostig‘im yonida bir parchani qoldirgan edi. Unda yozuv:
- Men qaytaman. Lekin seni xavfdan asrash uchun — avvalo o‘zimni xavfga solishim kerak.
Yuragim muzlab ketdi. Qani endi bu kecha uzoq davom etganida…
Shu zahotiyoq deraza yonida — qora qush. Bu safar u yerga tushganda yuragidagi medal ichida to‘rtinchi belgi yotardi.
Uni olgan zahoti — atrof o‘zgaradi.
Men o‘zimni xotira maydonida topdim. Bu safar oldimda — Yilan.
— Sen meni unutganingni o‘ylagandim, — dedi u, lekin o‘z ko‘zlariga ishonmasdi.
— Sen meni himoya qilgan eding, Yilan. Lekin men endi o‘zimni o‘zim himoya qila olaman.
Qo‘limda yorug‘lik portladi. Yilan ortga qaradi.
— Sen uni tanlading... Raienni.
Ha. Chunki yuragim - u bilan tinch.
Men uyg‘onganimda — Raien uyda edi. Yuragi g‘amda, lekin ko‘zlarida umid.
Biz o‘sha kecha jim o‘tirdik. U mening tizzalarim ustiga boshini qo‘ydi. Birinchi marta - uning qalbidagi himoya masofasi qolmagan edi.
U sevish uchun qayta tanlagan yurak bo‘ldi. Men esa uni qayta tanladim💞

Ara pov:
Atrof jim. Raien bilan uzoq yo‘l bosib, shahar chekkasidagi qadimiy, g‘ayrioddiy bog‘ga yetib keldik. Bu joy na xaritada bor, na internetda — u faqat yuragimda bor edi.
Raien yo‘lda pichirladi: —Bu joy faqat yuragi uyg‘onganlarga ko‘rinadi. Ilgari sen bilan birinchi marta shu yerda bo‘lganmiz..
Ko‘zimni yumdim. O‘sha quvonchli kulgi, gullar ichida yugurayotgan o‘zimiz, va birinchi... bo‘sa. Ichimda bir nima titradi.
— Demak, bu... bizning joyimizmi?
Raien asta bosh irg‘adi.
— Bu bog‘ — sening qalbingdagi eshik. Men faqat yo‘l ko‘rsatuvchiman.
Biz bog‘ ichidagi yengil shamolda yurganimizdа, atrofdagi daraxtlar yaproqlari shivirlab, o‘tmishimizni so‘zlayotgandek edi. Har bir guldan tanish xotira kelar, har bir ko‘rinish yuragimni isitardi.
Bir joyda to‘xtadik.
Oldimizda katta, yog‘ochdan yasalgan eshik bor edi. Ustida esa porlab turgan belgi: Yurak tanlagan narsani ong unutolmaydi.
Men qaradim: — Bu nimani anglatadi?
Raien:
— Bu eshik ortida sening eng beg‘ubor, eng chin hislaring yashiringan. Bu eshik faqat yuraging ochganida ochiladi.
Men eshik tomon bir qadam tashladim... va eshik asta ochildi.
Ichkarida kichik hovli. O‘rtada mayin suv favvorasi. Atrofida esa rang-barang gulzorlar. Va, eng markazida — ikki o‘rindiq.
Biz o‘sha o‘rindiqlarga o‘tirdik. Sukut.
Men Raienga qaradim: —Sen meni eslashimni istamading. Lekin yuragim baribir yo‘lini topdi.
Raien jilmaydi. Uning nigohi sokin, lekin ichida chuqur ma’no bor edi.
— Men seni saqlashni istadim, lekin o‘zimni yo‘qotdim... Ara, men har kecha seni tushimda ko‘rdim. Har doim xuddi shu joyda.
Shu lahzada men unga yaqinlashdim.
— Raien… endi kech qolmadikmikin?🥺
U asta bosh chayqadi:
— Yurak hech qachon kechikmaydi.

Va men... unga eng yaqin bo‘ldim. So‘zlarsiz.
Bu gal bo‘sa emas — yuraklar o‘zaro to‘qnashgan, yuraklar bir-birini taniydi. U faqat peshonamga yengil lab bosdi.
Bu bo‘sa shifo edi.
Biz uzoq sukutda bir birimizni baĝrimizga bosib, òylanib òtirdik. Ammo yuragimda endi boshqa tuyg‘u — bu yurak muvozanati. Endi men yolg‘iz emasman. Va Raien ham.
Raien sekin dedi:
— Men bu bog‘ni tark etmoqchi emasman. Agar sen rozi bo‘lsang, bu bizning joyimiz bo‘lsin.
Men ko‘zlarimda yosh bilan kuldim.
— Men rozi🙂‍↔️. Har safar yuragim charchaganda, shu yerga qaytishni xohlayman.
Raien boshini qimirlatdi.
— Bu yer endi qalbimizning panohi🥹🎀

Unutgan yurak

2025-06-26T15:04:34.389Z

4-qism

Ara ikki kundan beri Raien’dan darak yo‘q edi. U ketganidan beri na yuragi tinch, na tushlari sokin. Har tun — yolg‘izlik, har tong — savollar.
Lekin bu safar tushda u Raien’ni ko‘rmadi. Faqat qora tutun, va... yuragiga bosilgan muhr singari yonib turgan belgi. U uyg‘ondi — kaftida chindan ham o‘sha belgi paydo bo‘lgandi.
Ishxonada u o‘sha kundalikni yana varaqladi. Va bir sahifada quyidagi so‘zlarni o‘qidi:
“U g‘oyib bo‘lishi — himoya. Ammo yurakni hech bir soyalar yashira olmaydi.”
Ara bu so‘zlarni o‘qigach, biron joyga borish kerakligini his qildi. Ichki kuch uni qadimiy ibodatxona xarobalariga yetakladi — bu joy haqida ilgari faqat tushda ko‘rgan.
U yerda — havoda jimjimador titroq, toshlar ustida esa qadimiy belgilar. Ara qo‘lini bir devorga tekkizdi — shu on yer qaltiradi.
Va... u paydo bo‘ldi. Raien.
Ammo bu safar u boshqa edi: xiralashgan, go‘yoki yarim soya, yarim odam. Ko‘zlarida kuchli charchoq.
— “Men seni unut deyolmayman, Ara.” — dedi u pichirlab.
— “Men unutmadim...” — dedi Ara, ko‘zlari yoshga to‘la.
Raien asta yaqinlashdi.
— “Mening borlig‘im sendan kuch oladi. Ammo bu seni xavfga soladi. Har gal menga yaqinlashganingda — soyalar seni topadi.”
— “U holda... mendan uzoqlashma. Birgalikda bo‘lsak, men ham kurashaman!”
Raien ko‘zlarini yumdi. U bir qarorga kelgandi. Unga qo‘l uzatdi.
— “Unda yurak eslay olgan joyga qaytamiz. Biz qayerdan boshlagandik — o‘sha yerga.”
So‘ngra ular birga belgilar markaziga o‘tishdi. Atrofda nur harakatlana boshladi. Yer ostidan qadimiy kuch uyg‘ondi.
Va bu kuch Ara ichidagi sirli iste’dodni to‘liq ochdi.
Uning ko‘zlari yorqin nurlarga to‘ldi. Kaftlaridan oq va ko‘k rangli energiya chiqdi. Sochlari havoda hilpirardi.
Va shunda... soyalar qaytdi. Bu safar ularning boshida — niqobli sirli bir ayol. Uning ovozi sovuq:
— “Bu yuraklar... bizning yo‘limizga to‘siq. Ularni yo‘q qilish kerak.”
Raien unga qarshi chiqmoqchi bo‘ldi, lekin bu safar Ara oldinga chiqdi. U ilk marta o‘z kuchini ishlatdi — himoya halqasi bilan Raien’ni va o‘zini o‘rab oldi. Ayolning zarbasi bu halqaga urilganda, kuchli portlash yuz berdi.
Ammo halqa yorilmadi. Ara hech narsa demadi. Faqat yuragi bilan turdi. Va bu yurak — endi eslagan, sevgan, himoya qilgan edi.

Raien POV:
Men orqaga qaytmadim. Qaytolmadim.
Ara’ning ko‘zlari, qulog‘ida yangragan ovozi, kaftidan chiqqan yorug‘lik — bularning bari menga shunchalik tanish, ammo… shunchalik xavfli.
Men muhofizman. Yurak egasi emas.
U esa... yuragi bilan uyg‘ongan. Men unga bu dunyoga qaytmaslik kerakligini aytmoqchi edim. Lekin yuragi meni tanlab bo‘ldi.
Kundalikni yozmay qo‘ydim. Chunki yuragim gapiradi.
Shahar chekkasidagi sirli ibodatxonada men yana soyalarni his qildim. Bu safar ular befarq emas — ular izlab yurishmoqda. Ara’ni.
Men u yerga borishim kerak edi, ammo yuragim... yuragim unga qaytishni xohlamadi. Uni ko‘rsаm, yana yaqinlashаmаn. Yana xatoga yo‘l qo‘yaman. Yana... ularni unga yaqinlashtiraman.
Ammo men kechdim.

Ara endi yolg‘iz emas edi.
Soyalar uni topgan.
Men yetib borganimda, u ibodatxona ichida – kuchi bilan ularni to‘xtatishga urinayotgan edi. Kaftlaridan chiqqan yorug‘lik hali to‘liq boshqarilmaydi. Yuragi titraydi, lekin u taslim emas.
U mening o‘rnimda turar edi.
Men kurashmoqchi bo‘ldim. Ammo birinchi bo‘lib u aytdi:
— “Orqamda turmа. Menga ishon. Endi men ham himoya qilaman.”
Men hayratda edim. U qachon bu darajaga yetdi?
Soyalar unga hujum qilganda, Ara kuchining eng yuqori nuqtasiga yetdi. Yuragi nurlandi. Va... ichidan chiqayotgan ovoz — meni larzaga soldi.
“Sen faqat mening himoyachim emassan, Raien. Sen... mening tanlaganimsan.”
O‘sha lahzada soya orqadan menga hujum qildi. Men yiqildim. Ko‘zlarim qorong‘ulashdi. Va faqat bir issiqlikni his qildим.
Ara... meni himoya qilayotgan edi.
U meni bag‘riga oldi. Qo‘lini peshonamga qo‘ydi. Va pichirladi:
— “Endi men esladim. Sen kimligingni ham, biz nima bo‘lganimizni ham. Meni unutganing emas, meni unutishga majburlanganingni bilaman. Endi men seni unutmayman.”
Meni ko‘z yosh tutolmadi. Men unga faqat shunday dedim:
— “Unda yur. Mening haqiqatimni bilishga tayyormisan?”
U bosh irg‘adi. Yengil kulimsiradi.
Men qo‘limni uzatdim. U tutdi. Biz birgalikda ibodatxonaning orqa devoridagi sirli belgini faollashtirdik.
🌀Devor yorildi. Va biz o‘zga dunyoga o‘tdik. Biz... boshlangan joyga qaytdik

Ara pov:
Atrofim — yorug‘lik va zulmat oralig‘i. Tepamda yulduzlar emas, harakatsiz, ammo chuqur osmon. Tagimda — tirikdek jimjimador tosh. Men bu joyni birinchi marta ko‘rayotgan bo‘lsam-da, yuragim allaqachon bu yerda bo‘lgan edi.
Raien yonimda edi. Ammo bu safar u boshqacha. Ko‘zlarida endi alam emas — javob bor. Va men bu javobdan endi qo‘rqmayman.
— “Bu joy — bizning xotiramiz manzili,” — dedi u sokin ovozda.
— “Biz shu yerda ilk bor uchrashganmiz. Faqat sen esingdan chiqargansan.”
Yuragim beixtiyor hapriydi.
— “Kechir... Ishonishga harakat qilayapman.”
— “Sen hech nima qilmagansan, Ara. Bu — mening qarorim edi. Esingdan o‘chirish orqali seni asrayman, deb o‘ylagandim.”
Biz cheksiz maydon ichida yurishda davom etdik. Har bir qadamimda unutilgan xotiralar ko‘z oldimda jonlanardi. Faqat bir manzara takrorlanardi: men va Raien — birga. Kulgi, daraxt ostida aytilgan va’dalar va... xayrlashuv.
Men shu yerda to‘xtadim.
— “Raien… Men rostdan ham seni sevganmanmi?”
U jim edi. Faqat menga yaqinlashib, peshonamga peshonasini tekkizdi. Ko‘zida yosh bilan pichirladi:
— “Sen meni sevgan eding. Meni tanlagan eding. Shuning uchun men hamma narsamni berdim.”
Biz katta maydon markazidagi baland tosh haykal oldiga bordik. Uning ustida menga tanish belgilar bor edi. Tushlarimda ko‘p ko‘rgan yozuvlar. Ulardan biri lovullab yonardi.
— “Bu sening kuchingning manbai,” — dedi Raien.
— “Endi sen oddiy inson emasligingni tushunishing kerak. Sening tomiringda ikki dunyoga tegishli qon bor.”
Men dahshatga tushdim. Ammo yuragim jim emas edi.
— “Demak men... bu ikki dunyo orasidagi ko‘prikman?”
Raien bosh irg‘adi.
— “Shuning uchun soyali kuchlar seni qidirmoqda. Ular seni yo‘q qilishni istaydi, chunki sen — ikki dunyo muvozanatini ushlab turgan yuraksan.”
Shu payt osmon to‘satdan gumburlab, moviy rangga kirdi. Raien bir zumda menga qalqon bo‘lib, ortimga o‘tdi.
— “Ular kelyapti…”
Men ufqda yugurib kelayotgan soyalarni ko‘rdim. Ular bizni sezib bo‘lgandilar.
— “Bu safar men faqat himoya qilinmayman.” — dedim yuragimdan chiqqan nur qo‘llarimga to‘planganda.
— “Ara, bu kuch... seni o‘zgartiradi.”
— “Men tayyorman.”

Muallif: Ara Solenai ✨

Tungi shahar

2025-06-19T11:29:57.007Z

1-qism

New york shahri tonggi shovqin bilan uyg‘ongan. Tramlar chinqirib o‘tmoqda, odamlar shoshib ofis tomon yugurmoqda. Ammo bu shovqin ichida... Myra asta yurardi. U 21 yoshda, oddiy qizdek ko‘rinardi. Bir haftada uchinchi marta ish joyini o‘zgartirgan. Bugun esa yangi joy: "Lux & Bloom" nomli kichik floristika do‘koni.
— "Kech qolmaslik kerak edi, yana boshlanish..." — dedi u yengil kulimsirab, lekin ko‘zlarida charchoq yashiringan edi.
Do‘konga kirganida xo‘jayini unga qattiq tikildi.
— “Endi yana kechiksang, tushliksiz ishlaysan!”
Myra yelka qisdi.
— “Bo‘ldi. Yana ketib qolmasam bas.”
Ammo ich-ichida... boshqa narsa bor edi. U odamlar yuziga qarab, yuragidagi sezgilarni o‘qiy olardi. Har bir mijoz kirganda, u qanday kayfiyatda ekanini aniq sezardi — havotir, dard, baxt, alam. Ammo u bu hislarni o‘ziga yaqinlashtirmaslikni o‘rganib ulgurgan.
Kechqurun.
Kechqurun yomg‘ir yog‘a boshladi. Shahar ustida qora bulutlar to‘plandi. Myra bekatda avtobus kutib turganida, nimadandir bezovta bo‘la boshladi. Ko‘ngli g‘ash edi. Soat 19:53.
Birdan atrofda harorat pasaydi. Hamma jim bo‘lib qolgandek tuyuldi. Faqat bir bola, yoshgina, ko‘chada turib yig‘layotgandi.
Myra unga qaradi.
— “U… qorqmoqda,” — deb shivirladi u.
Birdan bola yonida turgan bir erkak… o‘zgarishni boshladi. Uning tanasi qora tuman bilan qoplandi. Ko‘zlari qip-qizil bo‘ldi. U odam emas, endi boshqa narsa edi.
Zoltar– uzoqdan jilmayib turgancha, maxluqqa kuch bergandi.
— "Uning g‘azabi zo‘r! Mana endi Myra qayerda yashirinyapti o‘zi?"
Myra ortga chekindi.
Soatiga qaradi. Undagi Nova kristalli yaltiradi.
— “Kelgan bo‘lsa, demak men ketolmayman.” — dedi u.
U tezda bir orqa ko‘chaga o‘tib, sumkasidan niqob va qo‘lqop chiqardi. Uning ko‘zidagi charchoq yo‘qoldi. O‘rniga ishonch, qat’iyat va… yulduz nuriga o‘xshagan kuch keldi.
U endi Myra emas, “Yulduz jangchisi — Myra” edi.
Myra niqobni taqdi. Yulduz shaklidagi brosuj yorqin porladi.
Tanasi atrofida nur chaqnadi.
U shahar osmoni uzra yugurdi. Maxluq odamlarga hujum qilayotgan edi.
—To‘xta!— deb qichqirdi u.
Yovuz maxluq unga qarab, katta yo‘l chetidagi mashinani uloqtirdi.
Myra darhol Chrono Shiftni ishga soldi —
Vaqt 5 soniyaga to‘xtadi.
U mashinaning oldiga borib, uni boshqa tomonga yo‘naltirdi. So‘ngra yana harakat boshlandi.
Maxluq unga hujum qildi. Myra Nova zarbasi bilan unga yorug‘lik nurini uzatdi. Ammo bu zarba uni faqat orqaga uloqtirdi. U kuchliroq edi. Zoltar esa uzoqdan kulib turardi...

Myra jangdan keyin soyada o‘tirib, shahar osmoniga qaradi.
— “Men bu kuchni istamagan edim... ammo endi tanlaganman. Zoltar… bu boshlanishi.”
Keyingi sahnada esa bizga bir yigitni ko‘rsatishadi. U sahnada turib qo‘shiq aytyapti. Ismi: Nolan. Uning taqdir ipi ham allaqachon Myra bilan tutashib bo‘lgan…

Tungi shahar

2025-06-19T11:28:22.134Z

1-qism

Toshkent shahri tonggi shovqin bilan uyg‘ongan. Tramlar chinqirib o‘tmoqda, odamlar shoshib ofis tomon yugurmoqda. Ammo bu shovqin ichida... Myra asta yurardi. U 21 yoshda, oddiy qizdek ko‘rinardi. Bir haftada uchinchi marta ish joyini o‘zgartirgan. Bugun esa yangi joy: "Lux & Bloom" nomli kichik floristika do‘koni.
— "Kech qolmaslik kerak edi, yana boshlanish..." — dedi u yengil kulimsirab, lekin ko‘zlarida charchoq yashiringan edi.
Do‘konga kirganida xo‘jayini unga qattiq tikildi.
— “Endi yana kechiksang, tushliksiz ishlaysan!”
Myra yelka qisdi.
— “Bo‘ldi. Yana ketib qolmasam bas.”
Ammo ich-ichida... boshqa narsa bor edi. U odamlar yuziga qarab, yuragidagi sezgilarni o‘qiy olardi. Har bir mijoz kirganda, u qanday kayfiyatda ekanini aniq sezardi — havotir, dard, baxt, alam. Ammo u bu hislarni o‘ziga yaqinlashtirmaslikni o‘rganib ulgurgan.
Kechqurun.
Kechqurun yomg‘ir yog‘a boshladi. Shahar ustida qora bulutlar to‘plandi. Myra bekatda avtobus kutib turganida, nimadandir bezovta bo‘la boshladi. Ko‘ngli g‘ash edi. Soat 19:53.
Birdan atrofda harorat pasaydi. Hamma jim bo‘lib qolgandek tuyuldi. Faqat bir bola, yoshgina, ko‘chada turib yig‘layotgandi.
Myra unga qaradi.
— “U… qorqmoqda,” — deb shivirladi u.
Birdan bola yonida turgan bir erkak… o‘zgarishni boshladi. Uning tanasi qora tuman bilan qoplandi. Ko‘zlari qip-qizil bo‘ldi. U odam emas, endi boshqa narsa edi.
Zoltar– uzoqdan jilmayib turgancha, maxluqqa kuch bergandi.
— "Uning g‘azabi zo‘r! Mana endi Myra qayerda yashirinyapti o‘zi?"
Myra ortga chekindi.
Soatiga qaradi. Undagi Nova kristalli yaltiradi.
— “Kelgan bo‘lsa, demak men ketolmayman.” — dedi u.
U tezda bir orqa ko‘chaga o‘tib, sumkasidan niqob va qo‘lqop chiqardi. Uning ko‘zidagi charchoq yo‘qoldi. O‘rniga ishonch, qat’iyat va… yulduz nuriga o‘xshagan kuch keldi.
U endi Myra emas, “Yulduz jangchisi — Myra” edi.
Myra niqobni taqdi. Yulduz shaklidagi brosuj yorqin porladi.
Tanasi atrofida nur chaqnadi.
U shahar osmoni uzra yugurdi. Maxluq odamlarga hujum qilayotgan edi.
—To‘xta!— deb qichqirdi u.
Yovuz maxluq unga qarab, katta yo‘l chetidagi mashinani uloqtirdi.
Myra darhol Chrono Shiftni ishga soldi —
Vaqt 5 soniyaga to‘xtadi.
U mashinaning oldiga borib, uni boshqa tomonga yo‘naltirdi. So‘ngra yana harakat boshlandi.
Maxluq unga hujum qildi. Myra Nova zarbasi bilan unga yorug‘lik nurini uzatdi. Ammo bu zarba uni faqat orqaga uloqtirdi. U kuchliroq edi. Zoltar esa uzoqdan kulib turardi...

Myra jangdan keyin soyada o‘tirib, shahar osmoniga qaradi.
— “Men bu kuchni istamagan edim... ammo endi tanlaganman. Zoltar… bu boshlanishi.”
Keyingi sahnada esa bizga bir yigitni ko‘rsatishadi. U sahnada turib qo‘shiq aytyapti. Ismi: Nolan. Uning taqdir ipi ham allaqachon Myra bilan tutashib bo‘lgan…

Unutgan yurak

2025-06-16T23:36:13.015Z

3-qism

Ara tong otmasdan uyg‘ondi. Uxlashning iloji yo‘q edi. Yuragi betinim urardi. Kechagi voqea — Raienning kelishi, kurash, va... o‘sha bo‘sa. Unga hali ham ishonolmasdi.
Ko‘zguga qaradi. O‘zini tanimay qoldi.
Ko‘zlari chuqur, lekin ichida nur bor edi. Sochlari sekin-sekin yaltiraydi. Qo‘lini uzatsa, barmoqlari orasidan shaffof zarralar chiqadi. Avvaliga bu tasavvur deb o‘yladi, lekin bu haqiqat edi.
— “Men... o‘zgarayapman.”
U ishxonaga borishga urindi, lekin o‘sha yerda u kutmagan narsa yuz berdi.
Stol ustida eski kitob yotardi. Tashqi ko‘rinishi qadimiy, lekin ichidagi yozuv... xuddi uning tushlaridagi belgiga o‘xshardi. Qiziqib ochdi.

Uchta so‘z:
“Sen uyg‘ongansan, Ara.”
Ko‘ngli muzlab ketdi. Bu qanday kitob? Kim olib kelgan? Necha marta atrofga qaradi — hech kim yo‘q.
Shu payt deraza tagiga qora qush kelib qo‘ndi. Qushda yurak shaklidagi medal osig‘liq edi. Ara sekin qushga yaqinlashdi va medalni oldi. Ichida o‘sha belgining uchinchi bo‘lagi bor edi.
Shu on — uni kuchli kuch ortga tortdi. Atrof qorong‘ulashdi. Xona yo‘qoldi. O‘rnini g‘ayritabiiy soyalar olgan edi.
Ara o‘zini qorong‘u joyda topdi. Faqat oldidan shovqin eshitildi. U yugura boshladi.
So‘ngra... u bir odam siluetini ko‘rdi. Bu Raien edi. U soyalar bilan yana kurashayotgan edi, ammo bu safar u charchagan. Yuragida nido eshitildi:
— “Agar men uni yolg‘iz qoldirsam... u yo‘q bo‘ladi.”
Ara hech o‘ylamay qo‘lini cho‘zdi. O‘sha mayin nurlar uning kaftidan chiqdi. Va — nurlar Raien tomon yo‘l oldi.
Shu zahoti Raienning tanasi atrofida qalin himoya halqasi paydo bo‘ldi. Soyalar orqaga chekinishdi. Ammo bu faqat vaqtinchalik edi.
Raien unga qaradi. Ko‘zlarida hayrat:
— “Ara...? Sen... qanday qilib?”
Ara hushini yig‘a olmay turgan edi.
— “Men faqat... seni yo‘qotishni istamadim.”
Raien yaqinlashdi. U qo‘lini Ara'ning yuziga qo‘ydi. So‘ngra yengil kulimsirab dedi:
— “Sen faqat qalbingni ochding. Sening kuching ham yuraging kabi — tiniq.”
Lekin Raien bu halqa uzoq saqlanmasligini bilar edi. U unga qo‘lidan ushladi.
- “Ketamiz bu yerdan. Hali erta. Sen hali bu kuchga tayyor emassan.”
Ular sirli makon ichidan qaytishdi. Ammo Ara yuragida bitta savol chaqnardi:
“Men kimman? Nega aynan men?”
Raien unga hali hammasini aytmagan edi. Ara esa buni yuragi bilan sezmoqda edi.
Endi:
Ara o‘z kuchining uyg‘onishiga ilk bor guvoh bo‘ldi;
Belgining uchinchi bo‘lagi topildi;
Raien unga bog‘lanib bormoqda... lekin ich-ichida nimanidir yashirmoqda

Raien qorong‘ilikni mag‘lub etib, Ara oldiga keldi. Yuragida bir narsa uni tinch qo‘ymasdi. Ara hali ham titrab turar, uning ko‘zlarida esa hayrat aralash xavotir porlardi.
Raien bir necha soniya sukutda qoldi, so‘ng ohangsiz, ammo chuqur ovozda dedi:
— "Bu kecha sen omon qolding... ammo men har safar vaqtida yetib kelolmasligim mumkin. Har safar seni qutqarish uchun shu yerda bo‘lishimga kafolat yo‘q."
U Ara’ning yuziga tikildi, lablari sal siljidi:
— "Shuning uchun… agar qarshi bo‘lmasang, bir muddat sening uyingda qolishimga ruxsat ber."
Ara bir lahzaga ko‘zlarini katta ochdi. Yuragi o‘zidan o‘ziga ura boshladi. Bu nima degani? Birga yashaymizmi? Yana bu tushmasmikin? Yo‘q, bu haqiqat edi.
U na "yo‘q", na "ha" deya oldi. Shunchaki boshini pastga solib, asta bosh irg‘adi. Raien bu jim rozilikni anglab, mayin jilmaydi. Uning nigohi bir lahza iliqlik bilan to‘ldi, ammo bu his uzoq turmadi. U yana sirli va jiddiy qiyofaga qaytdi.
So‘ngra Raien sekin orqasiga qayrilib, xona eshigini yopdi. Ara esa hali ham yuragining urishini tinchitishga harakat qilar, ich-ichidan:
— "Nega men unga ishonaman?.. Va nega yuragim har safar uni ko‘rganimda iliqlik bilan to‘ladi?..” — deb o‘ziga savol berardi.

Seulda tungi shahar yaltirab turar, lekin Ara uchun bu tun o‘ziga xos edi. Raien u bilan birga edi — endi u yotoqxonasidagi kresloda jim yotardi. Ko‘zlari yumuq, ammo uxlarmidi — noma’lum.
Ara esa uxlay olmadi. Yuragi bezovta. Ich-ichidan Raienning “Har safar yetib kelolmasligim mumkin” degan gapi takrorlanar. Shu payt Ara esladi — Raien kelgach, hojatxonaga chiqmoqchi bo‘lib, yo‘lakdan o‘tganda uning cho‘ntagidan qora teri muqovali kundalik yerga tushib ketgan edi.
U asta yotoqdan tushdi va uni ko‘tarib oldi. Qo‘llari biroz titrar, lekin qiziqish kuchli edi. Teri qattiq va issiq edi, go‘yoki bu oddiy daftarmas, balki yashirin jonzotga o‘xshardi.
Ara kundalikni ochdi. Birinchi sahifada noma’lum yozuvlar — g‘ayritabiiy belgilar va chiroyli, qadimiy tilda yozilgan matnlar bor edi. U hech narsani tushunmadi… lekin ikkinchi sahifada — uning rasmi bor edi.
Chiroyli chizilgan portret. Aynan Ara. Uning uzun sochlari, ko‘zlari, hattoki jilmayishi ham.
— “Bu... menmanmi?” — deb pichirladi u.
Va shu ondayoq orqasida turgan Raienning tovushi eshitildi:
— “Men... seni tushlarimda ko‘ra boshlaganimga ikki yil bo‘lgan.”
Ara seskanib ketdi. Kundalikni yopdi, lekin Raien yondashdi. U bu safar jiddiy emasdi, yuragi ezilgandek.
— “Men bu kundalikni hech kimga ko‘rsatmaganman. Ammo endi sen uni ochding. Balki bu taqdirdir.”
Ara uning ko‘zlariga qaradi. Jiddiylik, yurakdagi og‘riq va g‘am aralash nazar edi bu. Raien davom etdi:
— “Men oddiy inson emasman. Men... qadimdan qolgan muhofizman. Ba’zilar soyalar deb ataydigan kuchlarga qarshi kurashaman. Bu mening vazifam.”
— “Seni... tushimda ko‘rganim tasodif emas ekan…” — dedi Ara shivirlab.
Raien boshini irg‘adi:
— “Va seni himoya qilish ham. Lekin seni bu jahon ichiga aralashtirib yuborganim... bu mening eng katta xatoyim bo‘lishi mumkin.”
Ara o‘zini bir lahzaga yo‘qotdi. Bu gaplar unga og‘ir tuyular, lekin yuragining bir chekkasida — bu yigitning bu dunyo uchun emas, faqat o‘zi uchun muhim bo‘lishi haqidagi tuyg‘u paydo bo‘lgan edi. U asta Raienga yaqinlashdi.
— “Men seni tanishimdan afsusda emasman. Hattoki bu xavfli bo‘lsa ham.”
Raien uning ko‘zlariga tikildi. Yuzlar bir-biriga yaqinlashdi… lekin u to‘xtadi.
— “Ara… meni tushun: sen meni himoya qilishni istaysan, lekin men seni unutishga harakat qilaman. Chunki… bu hislar xavfli.”
U asta orqaga yurdi, so‘ngda xonani tark etdi. Ara esa bir o‘zi qoldi — yuragi urar, ammo ich-ichidan nimadir uzilayotgandek edi.

Keyingi qismda nimalar bo‘lishi mumkin:

Raien birdan qayergadir g‘oyib bo‘ladi.

Ara uni topish uchun qadimiy belgilarni izlaydi.

Ara o‘zidagi sirli kuchning ilk belgisini sezadi✨

Unutgan yurak

2025-06-16T11:43:05.352Z

2-qism

Ara so‘nggi tushidan keyin o‘zini charchagan va bir oz bo‘sh his qildi. Ammo yuragining chuqur bir burchagida — nimadir uyg‘ongan edi. Uning tushlari endi oddiy tasodif emasdek edi. Har bir kecha — haqiqatning parchasi.
U ishxonasida qadimiy til yozuvlarini o‘qish davomida kutilmagan belgiga duch keldi. Bu belgi unga tanish tuyuldi — go‘yoki bolaligida ko‘rgan, yoki kimdir unga qayta-qayta ko‘rsatgandek. Belgi yonida faqat bir jumla yozilgan edi:
“U unutgan, lekin yuragi o‘zgartirilmagan.”
Ara to‘xtab qoldi. Bu gap... unga tegishli edi. U qog‘ozga termulgancha yuragi urib ketdi.
Kechasi u yana uyqusizlikda yondi. Tashqarida yomg‘ir tinmay yog‘ar, oynadan oqayotgan tomchilar yulduz nurini yutgandek edi. Soat 2:00 da, ko‘zgu qarshisida to‘xtadi. Bir zumga o‘z aksini tanimay qoldi. Yuzidagi soyalar o‘ynab turgandek, orqasida bir narsa siljigandek tuyuldi.
Birdan ko‘zgu ichi... qorong‘ulashdi.
Ko‘zgu ortida — qora, noaniq shakllar paydo bo‘ldi. Ko‘zlari yonayotgan, butun xona ichini qorong‘ulik bilan to‘ldirayotgan soya mavjudotlar unga tomon harakatlana boshladi.
Ara qichqirib yuboray dedi — ammo ovozi chiqmadi. Oyog‘i qotib qolgandek.
Shu payt:
Yorqin chaqnash. Eshik ochildi. Va kimdir ichkariga kirdi.
Bu Raien edi.
Uning ko‘zlari qorong‘ida porlab turar, qo‘lida miltillovchi nurlardan iborat belgi bor edi. Harakati chaqqon, ohanglari jim. U bir necha harakatda soyalarni to‘xtatdi. Ularning shakllari parchalanib, g‘oyib bo‘ldi. Xona yana sokin tus oldi.
Ara qaltirab, devorga suyanib turgan edi.
Raien unga yaqinlashdi. Uning nigohi endi qattiq emas, balki... titroq to‘la edi.
Ara asta-pasta pichirladi:
— Bu nima edi?.. Sen kimsan?..
Raien uning yoniga engashdi. Ko‘zlarida minglab hislar chulg‘angan edi. So‘zsiz, bir zum sukutda turdi. So‘ng... sekin, bir lahzada... Ara’ning peshonasidan o‘pdi.
Bu harakatda shunchalik ehtiros, shunchalik alam va mehr bor ediki, Ara yuragining tubida yong‘in boshlandi. Qandaydir sirli, ichki eshik ochilgandek, ko‘ksidagi narsa titradi.
Ammo Raien yana orqasiga qaramay ketdi. Faqat eshikni yoparkan, shunday dedi:
— O‘zingni eslay boshlaysan. Bu endi to‘xtamaydi.

Seul sokin. Tashqarida shabada esadi. Ammo Ara uchun hammasi o‘zgargan.
Raien kechasi g‘oyib bo‘lganidan beri yuragi tinch emas. Tana iliqligini, peshonasidagi yengil bo‘sa izini, uning nigohini unutolmaydi. Bu birinchi bo‘sa emasdi — unga tanish tuyulgandi, go‘yoki... ilgari ham shunday bo‘lgan. U yuragida allaqachon yashirib qo‘yilgan nomni pichirladi:
— Raien...

U kundan-kunga o‘zida g‘alati narsa sezmoqda edi. Bosh aylanishlari, to‘satdan ranglar, ovozlar, tasvirlar ko‘rinishi... so‘ngra u barmoqlaridan mayin, ko‘rinar-ko‘rinmas nur chiquvchi onlarni sezdi.
O‘zi hech qanday kuchga ega emas deb o‘ylardi-ku?
📜Ishxonasida qadimiy yozuv ustida ishlayotganda, u tasodifan o‘sha belgining ikkinchi qismini topdi. U joy o‘zgaruvchan bo‘lib, faqat o‘z kuchi uyg‘onganlarga ko‘rinar edi:
“U unutgan, lekin yuragi o‘zgartirilmagan. Qalbini ochgan — kuch egasiga aylanishi mumkin.”
Shu payt xona derazasidan birdan... qora tutun kirib keldi.
U ko‘z ochib-yumguncha orqa tomonida bir maxluq paydo bo‘ldi — u Raien avval kurashganlardan ham dahshatliroq edi. Yuzi yo‘q, faqat ko‘zlar — qizil yondirib turardi.
Ara qimirlay olmadi. Nafas ololmay, yig‘lab yuborish arafasida edi. Shu payt:
Raien birdan xonaga tushdi — orqadan sehrli kuchlar bilan yondi. Uning ko‘zlari jiddiy, harakati shafqatsiz edi. U tanasidan chiqayotgan kuch to‘lqinlari bilan soyani orqaga uloqtirdi.
Ammo u maxluq kuchli edi. Raien bir necha daqiqa kurashdi, tanasi qon bilan bo‘yaldi. Oxiri uni orqaga qaytarib, sehrli chiziq bilan xonani muhrladi.
Ara unga yugurmoqchi bo‘ldi, lekin Raien uning oldiga keldi. Ko‘zlarida titroq. Nafasi g‘o‘ldirab chiqardi. Yuzidagi izlar yengil nur bilan yopa boshladi.
Ara yelkasiga qo‘l qo‘ydi. Raien sekin boshini ko‘tardi. Ko‘zlarida og‘riq va ehtiros birlashgan edi.
— Men seni himoya qilish uchun qilganman... lekin yuragimni himoya qila olmadim...
Va u qizga yaqinlashdi. Sezilarli ohangda, yurak urishlari orasida u... Ara'ni sekin bo‘sa oladi.
Bu bo‘sa — achchiq, mag‘lub, ammo chin yurakdan edi.
Ara hech nima demadi. U faqat ko‘zlarini yumdi.
Raien tezda yuzini o‘girdi, devorga qo‘l urdi, yana orqasiga qaramay derazadan chiqib ketdi.
Xona yana sokin. Ammo Ara endi sokin emasdi.
U yuragining ostida — bir narsa harakatlanayotganini aniq sezdi. Raienning kuchidan unga nimadir o‘tgan edi. Bu oddiy tuyg‘u emas. Bu...Uyg‘onish boshlanishi edi.
Endi:
Ara asta-sekin o‘zidagi sirli kuchni o‘rganishni boshlaydi;
Raien unga yaqinlashganidan pushaymon, lekin yuragi unga qarshi emas;
Qora libosli yovuz kuch orqasida kim turgani ayon bo‘la boshlaydi...

Unutgan yurak

2025-06-16T11:19:58.058Z

1-qism

Seul shahrining sokin kechalaridan biri. Shaharning chaqnayotgan chiroqlari orasida, yuragida javobsiz savollar va g‘alati tushlar bilan yashayotgan bir qiz bor edi — Ara. 28 yoshda, tarjimonlik sohasida muvaffaqiyatli ishlaydi. Har kuni turli tillar orasida sayohat qiladi, lekin bir tilda — hislar tilida — u hali ham adashgan edi.
So‘nggi oylarda uni bir xil tush ta’qib qiladi. Har safar bir xil yigit: qora sochli, keskin nigohli, yuragi bilan gapiradigan, ammo yuzini aniq ko‘ra olmaydigan... Ammo bu yigitni Ara tushida ko‘rganida yuragi tinchlanadi. U o‘sha yigitga hech qachon duch kelmaganiga ishona olmaydi — negadir qalbi uni taniydi.
Tushdagi yigitning ovozi doim bir xil so‘zlarni takrorlaydi:
"Men seni himoya qilaman... hatto eslamasang ham."
Ishxonada Ara yangi mijoz bilan shug‘ullanyapti — qadimiy yozuvlar tarjimasi. Bu til hech qanday zamonaviy tilga o‘xshamaydi. Uning ildizi sehrga yaqinroq. Har bir belgini o‘qiganda yuragida g‘alati allaqanday o‘zga kuch uyg‘onayotgandek bo‘ladi.
Ara bir kecha stolda qolib ishlayotganda, u hushini yo‘qotadi. Ko‘z oldida yana o‘sha yigit. Unga qo‘l uzatadi.
"Ara... esla meni."
Ara uyg‘onadi. Qo‘llari titrayapti, yuragi esa g‘oyat tez urmoqda. Bu shunchaki tush emasligiga endi ishonch hosil qilgan edi.
Ertasi kuni tong. Ara yo‘lida bir necha soniyalik ko‘z urishtiradi — notanish yigit bilan. Bu yigit aynan o‘sha tushidagi qahramon! Nigohi o'tkir, yuzida tanishlik bor. U hech nima demaydi. Shunchaki qaraydi… va yo‘qoladi.
Ara qotib qolgan. Yuragida hayqiriq.
"Bu imkonsiz... bu faqat tushimdagina bor edi..."
Ammo bu faqat boshlanish edi. Taqdir allaqachon harakatga kelgan, va unutgan yurak yana seza boshlagan edi...

Ara o‘sha kuni ishga odatdagidan erta bordi. Yuragida allaqanday titroq bor edi. Kechagi ko‘z urishtirish, tushlari va u ishlayotgan qadimiy til orasida qandaydir bog‘liqlik borligini his qilayotgan edi. U ko‘pchilikka aytolmaydi, lekin yuragi — yuragi allaqachon bir haqiqatni tan olgan: u yigit haqiqatda bor.
Stol ustidagi qadimiy hujjatlar orasida bir parchani topdi. U yerda yozilgan belgilar titrayotgandek tuyuldi:
"Unutuv – bu himoya. Lekin yurak hech qachon aldamaydi."
Ara bu so‘zlarni tarjima qilgan zahoti ko‘z oldida yorqin chaqnash — yana o‘sha yigit, yana o‘sha nigoh. Bu gal u jimgina turmasdi. Unga yaqinlashayotgan edi.
Tongda ichki bir istak uni noma’lum kvartalga boshladi. U bu ko‘chada hech qachon bo‘lmagan, lekin yuragi bu yo‘lni yaxshi bilardi. Shu payt oldidagi eski, ammo sirli ko‘rkam kafeni ko‘rdi. Ichkariga kirishga ikkilanar edi... ammo ichkaridan kimdir chiqib keldi.
U – Raien edi.

Ammo u boshqa odamga o‘xshardi. Tashqi ko‘rinishida hech qanday o‘zga dunyo belgisi yo‘q. U oddiy kiyimda, ammo nigohi – ko‘hna ming yillik sirlar og‘ushida. U Ara’ga tikildi. Qarashlari... bir vaqtlar unga ham, o‘tmishiga ham tegishli edi.
Ara yuragini ushladi. Nafasi qisildi.
Raien unga bir soniya tik qarab, past ovozda shunday dedi:
— Sen bu yerga o‘zing kelding... demak yuraging hali ham yo‘ldan adashmagan.
Ara hayratda.
— Siz... meni taniysizmi?
Raien kulimsiradi, lekin hech nima demadi. Orqasini o‘girib ketdi. Ara ortidan yurishga jur’at etolmadi.
Kechqurun Ara yana tush ko‘rdi. Bu safar u juda tiniq edi. Ularning ikkalasi... birgalikda. Qadimiy hovlida. Raien unga qarab shunday dedi:
— Men seni yo‘qotishni istamagan edim. Shu bois esingdan o‘chirdim... Lekin yuraging meni tanlab bo‘ldi.
Ara uyg‘ondi. Ko‘zlari yoshga to‘la.Va o‘sha payt... deraza ortida kimdir turganini sezdi. U yugurib ko‘zdan qaradi.
Bo‘sh... ammo havoda – tanish sokinlik bor edi.

Omadli birinchi Muhabbat

2025-06-13T18:29:33.033Z

3 qism

Yoznig issiq kunlari edi. Quyosh huddiki " Seni kuydiraman" degandek issiĝini urib turardi...

Soat kechki 16:30. Ara rolikli oyoq kiyimlari bilan charchab, Auroraning uyidan qaytarkan, yòlda qòshnisi Yuri ni kòrib qoladi. Va Yuri uni uyiga taklif qiladi. Yuriga dadasi mashinani yuvib qòygin degani uchun Yuri Araga sen shunchaki yonimda men bilan gaplashib òtir. Men esa mashina yuvaveraman deydi. Ara charchagan va uyiga borsa hozir ish qilishini biladi va qòshni qizning uyida biroz dam olib, u bilan gaplashishga qaror qiladi. Suhbat paytida Yuri:
"Bilasanmi, mening bir qarindoshim bor edi. U bizning uyga kelmaganiga ancha bòlgandi. Kichkina paytimizda kelgan" -deydi.
Ara bu gapiga unchalik e'tibor qilmadi. Uning niyati shunchaki dam olish edi. Va bugungi bòlgan xolatni ham Yuri ga aytmadi. Chunki u sirlarini faqat dugonasi Auroraga ayta olardi. Ara Yurining gaplarini shunchaki tinglab òtirgan payt, birdan darvoza ochildi va u yerdan òsha yigit kirib kelardi.
Ara:
(hayolida) - Nima? Bu nimasi? U bu yerda nima qilyapti?
Yuri uni kòrdi va Ara bilan tanishtira boshladi. Yuri:
-O salom, tanish bu Ara! Mening qòshnim bòladi. Ara bu mening òsha senga aytgan qarindoshim, uning ismi Raien. Yigit qizni oldin kòrgandi va qiz undan qòrqqandek yugurib ketgandi. Raien Araga kulib qarab:
- Salom, demak isming Ara! Qanday ajoyib, - deb sal kulib qòydi.
Ara:
-H, ha raxmat. (Ara juda uyalib, yuzi qizarib ketdi)
Buni kòrgan Yuri:
-Hooy Raien qòysangchi, Ara ni uyaltirma.
Shu payt Ara:
-Mayli, Yuri hayr. Mening uyda ishlarim kòp edi. Keyinroq gaplashamiz dedida uyiga qarab yugurib ketdi. Raien hayolida:
-bu qiz yana yugurib, qochyapdiya -dedi va "u nega bunchalar chiroyli. Men uni oldin kòrgandekman, -deb òyga chòmdi.

Omadli birinchi Muhabbat

2025-06-13T17:44:45.369Z

3-qism

Yoznig issiq kunlari edi. Quyosh huddiki " Seni kuydiraman" degandek issiĝini urib turardi...

Ertangi kun.
Qiz hali ham Raien haqida òylashni tòxtatmasdi. Ara ning hovli uyda yashagani uchun uyida katta besyn bor edi. U yerda ukasi bilan chòmilardi. U har kuni chòmilib, sal qoraygandi. Lekin òsha Raien kelgandan beri u chòmilishni tòxtatdi. U òzining rangidan uyalayotgandi. (Lekin u unchalik qoraymagan, ammo qizlar doim sal qoraysa yoki semirsa bòldi vohima qilib yuboradi😂)
Shunday qilib, huddi shu kuni Ara ohirgi marta chòmilishga qaror qildi. Ukasi bilan basseynda rohatlanib, salqinlanib bòlgach, kiyimlarini almashtirdida, Raienni yana bir bor kòrish maqsadida darvozadan boshini chiqarib qaradi.
Qarasa, u yerda Yuri, uning akasi Jeyson va Raien bir-biriga suv sachratib òynayotgan ekan.
Ara Raienga qarab turgan payti unga kimdir bir chelak suvni uning ustiga sochib yubordi. Qarasa bu Yuri ekan. Uning jaxli chiqdi, axir hozirgina kiyimini almashtirib chiqgan edi. Lekin òsha vaqt Raien gapirib qoldi:
-Ara, kiyiming suv bòlgan ekan, biz bilan òynashga nima deysan?
Ara biroz hayron qoldi va rozi bòldi:
-Mayli, lekin kòp emas. Shamollab qolishim mumkin.
-Hoy senga hech narsa qilmaydi, dedi Jeyson va uning ustiga suv sochishga tushdi.
Tòrttovlon birga maza qilib òynashdi. Usti-boshi hòl bòlgan Ara oyisi kòrib urshmasligi uchun arang yashirinib, kiyimini almashtirdi. Bugungi kun u uchun juda maroqli bòldi💕

Omadli birinchi Muhabbat

2025-06-12T08:27:30.944Z

2-qism

Nahotki, men shunchaki tushimda kòrgan yigitni sevib qolgan bòlsam...

-Hòp oyijon hozir dedimda, oyimga eshittirmasdan "Uffff bu ishlar qachon tugaydi òzi😩, eng qiziq joyiga kelgan ediya". Ara shunday dedida turub nonushta qilgani narigi xonaga ketti. Nonushta paytida onasi unga:
-Qizim, kecha soat nechida uxlaganding, turishing rosa qiyin bòldida- deb hazillashdi.
-Kecha òsha xar doimgi vaqt, òn yarim-ònbirlarda uxladim. Bilmadim, kecha qattiq charchaganga òxshayman. Òsha payt ukasi gapirib qoldi:
-Oyi opam sizni aldayapdi. Kecha soat 1 gacha drama kòrib yotgan.) Bu gapni eshitib Ara qòrqib ketdi va onasiga qaradi. Onasi esa shartta Araga qarab, sòng uning ukasiga:
- uning soat birgacha yotganini sen qayerdan bilding?! Demak, sen ham u payt uxlamagansan, televizor kòrgansan shundaymi?
Òzi bilmagan xolda qòlga tushgan ukasining yuziga qarab kulib yubordi Ara.
-Oyi opamni felini bilasizku. Doim òzini jiddiy kòrsatib yuradi, men uning bu qiliqlaridan zerikib ketaman.
Ara: òlging kelyaptimi
Onasi: mayli, hech qisi yòq, bòldi urushmanglar. Boshqa takrorlanmasin deb qiziga qaradi Jenny xonim.
-Hòp bòladi oyijon.

Yoz kunlari edi..
Òquvchilar allaqchon dam olishga chiqib ketishgan.

Hamma ovqatlanib bòlgach, onasi unga nima ishlar qilishini aytib,
-Bugun shu ishlarni tugatib qòygin, men buvingnikiga borishim kerak - dedi.
Ara "hòp" deb
-Ukamga ham biron ishlar buyuring, meni aytganimni qilmaydi dedida onasi aytgan ishlarni qilishga tushdi.
Ara ishlarni qilar ekan, uning hayoli hali ham òsha odamda edi. Birdan eshikdan uning qóshnidi bòlgan bitta kichkina bola kirib keldida,
-Salom, sizni dugonangiz chaqiryapdi. Muhim gapi bor ekan, iloji bòlsa uning uyiga borarkansiz dedi. Qiz hayron bòlib Auroraning uyiga borish uchun rolikli oyoq kiyimlarini kiydi. Va onasiga "Oyi men kòchada biriz aylanib kelaman" dedi.
Mana kutganingizdek fanficning boshidagi voqea huddi shu yerdan boshlangan edi.
Ara honasida "men uni qanday uchratib qoldim, qayerdan kelip qoldi u" deb òylap òtirar ekan, uning dugonasi chaqirgani yodiga tushdi va Auroraning uyiga bordi.
Ara Aurorani kòrib
-Salom, ahvoling yaxshimi? Menda nima gaping bor edi? Nima uchun chaqirding? dep sòradi undan.
Aurora:Bilasanmi, senga aytishim kerakmi yòq mi, òsha sinfdagi senga sevgi isxor qilgan yigitning boshqa qiz bilan gaplashib yurganini eshitdim, dedi.
Araning yuzida hecha qanday reaksiya bòlmadi va javob berdi.
-Men uni sevmayman, u menga sevgi isxor qilib, endi boshqasi bilan yuriptimi demak meni sevmagan. Meni sevmaydigan insonlarga vaqtimni ham asabimni ham ketirmayman - dedi.
Ara: aytgancha bilasanmi men menimcha bittasini sevib qoldim deb, kulimsiradi.
Aurora dugonasining chin yurakdan, uyalib kulganini birinchi bor kòrib, hayron holda kulib yubordi.
- Nima men sening bunday holda kulganingni birinchi marta kórib turipman. Rostan ham sevib qolipsan😁. Qani u baxtiqaro kim ekan gapirib berchi menga.
Ara biroz uyalib
- Men uni tushimda kòrdim, gapini tugatishidan oldin Aurora baqirib yubordi
- NIMA, sen hali tushingdagi insonni sevib qoldingmi?
Ara: Hooy axir ohirigacha eshitsangchi, hullas tushimda bòlgan narsalarga unchalik e'tibor bermagandim, lekin bilasanmi, men bugun òsha insonni real hayotda kòrdim. Rostini aytaman, men uni oldin umuman kòrmaganman. Ammo u tushimga kirdi va bugun haqiqiy hayotda kòz oldimda turibdi.
Ara: mayli, xayr men uyga ketishim kerak.
-Mayli, yaxshi yetib ol.